Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 września 2004 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o transporcie drogowym

1.

Ustawa określa zasady podejmowania i wykonywania

1)

krajowego transportu drogowego;

2)

międzynarodowego transportu drogowego;

3)

niezarobkowego krajowego przewozu drogowego;

4)

niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego.

2.

Ustawa określa również zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego.

1.

Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie międzynarodowego transportu

drogowego na podstawie dotychczasowych uprawnień może wykonywać tę działalność, na

podstawie posiadanego uprawnienia, do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa

w Unii Europejskiej.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu

drogowego osób samochodem osobowym, które zostały udzielone na dotychczasowych zasadach.

3.

Licencja wydana zgodnie z wzorem obowiązującym w Unii Europejskiej, zwana dalej „licencją

wspólnotową”, uprawnia do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego od dnia

1 maja 2004 r.

Na zasadzie wzajemności, o ile umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą

Polską nie stanowią inaczej, przedsiębiorca zagraniczny uprawniony do wykonywania

transportu drogowego na podstawie prawa właściwego dla kraju jego siedziby może go

wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w ustawie.

Dotychczasowe uprawnienia przewozowe w międzynarodowym transporcie drogowym, niezależnie

od oznaczenia obszaru przewozów w nich określonego, stają się ważne na wszystkie kraje.

Nie zwalnia to z obowiązku posiadania zezwolenia zagranicznego, jeżeli obowiązek ten

wynika z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.

1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi

lub zespołami pojazdów

1)

przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą

- w niezarobkowym przewozie drogowym osób;

2)

o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym

rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy;

3)

zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego.

2.

Do przewozów drogowych wykonywanych

1)

w ramach powszechnych usług pocztowych,

2)

w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych,

3)

przez podmioty niebędące przedsiębiorcami

- stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego.

1.

Licencję wspólnotową wydaje minister właściwy do spraw transportu na pisemny wniosek

przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1.

2.

Za wydanie licencji wspólnotowej, gdy nie ulegają zmianie dane określone w tej licencji,

pobierana jest opłata w wysokości 100 zł.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się

1)

kserokopię certyfikatu kompetencji zawodowych;

2)

dokumenty potwierdzające sytuację finansową przedsiębiorcy, określoną w art. 5 ust.

3 pkt 3 ustawy, o której mowa w art. 1;

3)

dowód uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 2;

4)

oświadczenie przedsiębiorcy o spełnianiu wymagań uprawniających do udzielenia licencji.

4.

Do wydania licencji wspólnotowej, gdy ulegają zmianie dane określone w licencji, stosuje

się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, dotyczące zmiany licencji.

5.

Minister właściwy do spraw transportu wydaje licencję wspólnotową w terminie 3 miesięcy

od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.

6.

Wpływy uzyskane z opłat za wydanie licencji wspólnotowej dla przedsiębiorców, o których

mowa w art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1, stanowią przychód środka specjalnego, o którym

mowa w art. 46 ust. 1, i w całości są przeznaczane na pokrycie kosztów produkcji oraz

kosztów administracyjnych związanych z wydaniem tej licencji.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

krajowy transport drogowy - podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w

zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju,

za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego

i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda

pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują

się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

międzynarodowy transport drogowy - podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej

w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również

zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy

czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem

granicy Rzeczypospolitej Polskiej;

3

transport drogowy - krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy;

określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę

pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków,

o których mowa w pkt 4;

4

niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu

po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego

do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy,

wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności

gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki

a)

pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego

pracowników,

b)

przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c)

w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy

lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane,

wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy

z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz

pracowników i ich rodzin,

d)

nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług

turystycznych;

5)

niezarobkowy krajowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne wykonywany na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne wykonywany

z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej;

7

przewóz regularny - publiczny przewóz osób i ich bagażu

a)

wykonywany według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej

wiadomości przez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych,

b)

podczas którego wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych

w rozkładach jazdy,

c)

w którym należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat podanym do

publicznej wiadomości,

d)

wykonywany zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa

w art. 18;

7a

komunikacja miejska - przewóz regularny wykonywany w ramach lokalnego transportu zbiorowego

w granicach administracyjnych miasta albo

a)

miasta i gminy,

b)

miast albo miast i gmin sąsiadujących

- jeżeli zawarły porozumienie lub utworzyły związek międzygminny w sprawie wspólnej

realizacji komunikacji na swoim obszarze;

8

linia komunikacyjna - połączenie komunikacyjne na określonej drodze między przystankami

wskazanymi w rozkładzie jazdy, po której odbywają się regularne przewozy osób;

8a

przystanek - miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasażerów na danej linii

komunikacyjnej, oznaczone w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515, z późn. zm., z informacją o rozkładzie jazdy, z uwzględnieniem godzin odjazdów środków transportowych

przewoźnika drogowego uprawnionego do korzystania z tego miejsca;

9)

przewóz regularny specjalny - niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób,

z wyłączeniem innych osób;

10)

przewóz wahadłowy - wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem,

między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu

łącznie następujących warunków

a)

każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego,

b)

miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi

przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym

przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km;

11)

przewóz okazjonalny - przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu

regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego;

12)

przewóz kabotażowy - przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą

lub przez przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

13)

transport kombinowany - przewóz rzeczy, podczas którego samochód ciężarowy, przyczepa,

naczepa z jednostką ciągnącą lub bez jednostki ciągnącej, nadwozie wymienne lub kontener

20-stopowy lub większy korzysta z drogi w początkowym lub końcowym odcinku przewozu,

a na innym odcinku z usługi kolei, żeglugi śródlądowej lub transportu morskiego, przy

czym odcinek morski przekracza 100 km w linii prostej; odcinek przewozu początkowego

lub końcowego oznacza przewóz

a)

pomiędzy punktem, gdzie rzeczy są załadowane, i najbliższą odpowiednią kolejową stacją

załadunkową dla odcinka początkowego oraz pomiędzy najbliższą odpowiednią kolejową

stacją wyładunkową a punktem, gdzie rzeczy są wyładowane, dla końcowego odcinka lub

b)

wewnątrz promienia nieprzekraczającego 150 km w linii prostej ze śródlądowego lub

morskiego portu załadunku lub wyładunku;

14)

międzynarodowy transport kombinowany - transport kombinowany, podczas którego następuje

przekroczenie granicy Rzeczypospolitej Polskiej;

15)

przewoźnik drogowy - przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej

w zakresie transportu drogowego;

16)

zagraniczny przewoźnik drogowy - zagraniczny przedsiębiorca uprawniony do wykonywania

działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na podstawie przepisów obowiązujących

w państwie, w którym znajduje się jego siedziba;

17)

licencja - decyzja administracyjna wydana przez ministra właściwego do spraw transportu

lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania

i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego;

18)

zezwolenie - decyzja administracyjna wydana przez ministra właściwego do spraw transportu

lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca przewoźnika drogowego

do wykonywania określonego rodzaju transportu drogowego;

19)

zezwolenie zagraniczne - dokument otrzymany na podstawie umowy międzynarodowej od

właściwego organu innego państwa lub organizacji międzynarodowej przez właściwy organ

Rzeczypospolitej Polskiej przekazywany przewoźnikowi drogowemu i upoważniający go

do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, jednokrotnie lub wielokrotnie,

do lub z terytorium państwa określonego w zezwoleniu lub tranzytem przez jego terytorium;

20)

certyfikat kompetencji zawodowych - dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji

i wiedzy niezbędnych do podjęcia i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie

transportu drogowego;

21)

(uchylony).

1.

Przedsiębiorcy, którym udzielono licencji na międzynarodowy transport drogowy w okresie

od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 marca 2004 r., mogą wykonywać tę działalność

na podstawie otrzymanej licencji do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa

w Unii Europejskiej.

2.

Przedsiębiorcom, o których mowa w ust. 1, wydaje się równocześnie licencję wspólnotową.

Do wydania licencji wspólnotowej stosuje się odpowiednio przepisy art. 4.

3.

Przedsiębiorcom ubiegającym się o udzielenie licencji na międzynarodowy transport

drogowy po dniu 31 marca 2004 r. udziela się licencję wspólnotową.

1

Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji

na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej „licencją”.

2.

Licencji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50

lat, uwzględniając wniosek przedsiębiorcy.

3.

Przedsiębiorcy udziela się licencji, z zastrzeżeniem art. 6, jeżeli

1)

członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub

komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą,

spełniają wymogi dobrej reputacji; wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał

być spełniany przez te osoby, jeżeli

a)

zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne: karne skarbowe,

przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności

dokumentów, ochronie środowiska lub warunkom pracy i płacy albo innym przepisom dotyczącym

wykonywania zawodu,

b

wydano w stosunku do tych osób prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania działalności

gospodarczej w zakresie transportu drogowego;

2

przynajmniej jedna z osób zarządzających przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca

w przedsiębiorstwie transportem drogowym legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych;

3

posiada sytuację finansową zapewniającą podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej

w zakresie transportu drogowego potwierdzoną dostępnymi środkami finansowymi, majątkiem

lub ostatnim bilansem rocznym przedsiębiorstwa w wysokości

a)

9 000 euro - na pierwszy pojazd samochodowy przeznaczony do transportu drogowego,

b)

5 000 euro - na każdy następny pojazd samochodowy;

4

przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy,

a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście

przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy, przepisach

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także

nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu

w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku;

5)

posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi

wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport

drogowy ma być wykonywany.

Kierowcy wykonujący w dniu 31 grudnia 2003 r. przewozy na potrzeby własne obowiązani

są, w terminie do dnia 31 grudnia 2004 r., spełnić wymagania określone przepisami

art. 39c ust. 1 oraz art. 39d ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1.

1.

Licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy,

jeżeli

1

spełnia wymagania określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 i 5 oraz w art. 39a ust. 1;

2)

zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy

a)

spełniają wymagania określone w przepisach prawa o ruchu drogowym,

b)

nie byli skazani za przestępstwa, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4, a ponadto

za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności,

c)

posiadają zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką,

potwierdzonego zdanym egzaminem, lub wykażą się co najmniej 5-letnią praktyką w zakresie

wykonywania tego transportu; przerwa w wykonywaniu transportu drogowego nie może być

dłuższa niż kolejnych 6 miesięcy z przyczyn zależnych od nich.

2.

Egzamin, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c, przeprowadzają komisje egzaminacyjne

powołane przez starostę.

3.

Minister właściwy do spraw transportu, po zasięgnięciu opinii organizacji o zasięgu

ogólnokrajowym zrzeszających taksówkarzy, określi, w drodze rozporządzenia, program

szkolenia oraz wzór zaświadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c, mając na

uwadze zakres i obszar działalności, ze szczególnym uwzględnieniem znajomości topografii

miejscowości, w której przedsiębiorca prowadzi lub zamierza prowadzić działalność

gospodarczą, oraz znajomości przepisów porządkowych, a także określi składniki kosztów

szkolenia i egzaminowania oraz wysokość opłat z tego tytułu wynikających.

4.

Licencja, o której mowa w ust. 1, udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący

1)

gminę;

2)

gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia;

3)

miasto st. Warszawę - związek komunalny.

5.

Dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar,

lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji,

z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia

przez klienta z innego obszaru.

6.

Właściwe rady gmin i Rada m.st. Warszawy określają na dany rok kalendarzowy, nie później

niż do dnia 30 listopada roku poprzedniego, liczbę przeznaczonych do wydania nowych

licencji po zasięgnięciu opinii organizacji zrzeszających miejscowych taksówkarzy

i organizacji, których statutowym celem jest ochrona praw konsumenta.

7.

Niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 6, oznacza zachowanie dotychczasowej

liczby licencji.

Do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami niniejszej ustawy,

wszczętych a niezakończonych ostatecznie przed dniem jej wejścia w życie, stosuje

się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie licencji następuje w drodze decyzji

administracyjnej.

2.

Organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany lub cofnięcia licencji

w zakresie transportu drogowego jest

1)

w krajowym transporcie drogowym - starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy, z

zastrzeżeniem pkt 2;

2)

w przewozach taksówkowych

a)

na obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 1 - wójt, burmistrz lub prezydent miasta,

b)

na obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 2 - wójt, burmistrz lub prezydent miasta

właściwy dla siedziby lub miejsca zamieszkania przedsiębiorcy,

c)

na obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3 - Prezydent m.st. Warszawy;

3)

w międzynarodowym transporcie drogowym - minister właściwy do spraw transportu.

Do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami niniejszej ustawy wszczętych,

a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy tej ustawy.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 17 ust. 1, art. 41 ust.

4 i art. 47 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, zachowują moc do czasu wydania

nowych przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

1.

Licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać

1)

oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres;

2

numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej;

3

określenie rodzaju i zakresu, a w krajowym transporcie drogowym taksówką - także obszaru;

4)

rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający

się o udzielenie licencji;

5)

czas, na jaki licencja ma być udzielona.

3.

Do wniosku o udzielenie licencji, z zastrzeżeniem ust. 4, należy dołączyć

1

odpis z rejestru przedsiębiorców albo z ewidencji działalności gospodarczej;

2)

kserokopię zaświadczenia o nadaniu numeru identyfikacji statystycznej (REGON);

3)

kserokopię zaświadczenia o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej (NIP);

4

kserokopię certyfikatu kompetencji zawodowych przedsiębiorcy lub osoby zarządzającej

transportem drogowym w przedsiębiorstwie;

5)

zaświadczenie z rejestru skazanych stwierdzające niekaralność osób, o których mowa

w art. 5 ust. 3 pkt 1;

6

dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3;

7)

oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa

w art. 5 ust. 3 pkt 4 lub w art. 6 ust. 1 pkt 2;

8

wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami dowodów rejestracyjnych albo kserokopie

dowodów rejestracyjnych, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych

pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi.

4.

Przy składaniu wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 6, nie dołącza

się dokumentów, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i pkt 6.

Kierowcy pojazdów samochodowych używanych do przewozu osób (pasażerów) lub rzeczy,

które zostały wyposażone w przyrządy kontrolne niespełniające wymagań ustawy, uwierzytelnione

przed dniem 1 stycznia 2003 r., prowadzą karty drogowe, o których mowa w art. 36 ust.

1 ustawy wymienionej w art. 6, do końca okresu ważności dowodu uwierzytelnienia, jednak

nie dłużej niż do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Przepis art. 32d ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym w art. 1 pkt

8 traci moc z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

1.

Przedsiębiorca zamierzający podjąć działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego

może ubiegać się o przyrzeczenie udzielenia licencji, zwane dalej „promesą”.

2.

W postępowaniu o udzielenie promesy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące udzielenia

licencji, z wyjątkiem przepisu art. 8 ust. 3 pkt 8.

Kierowcy prowadzący pojazdy samochodowe używane do przewozu osób (pasażerów) lub rzeczy,

zarejestrowane po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1985 r., albo nieobjęte obowiązkiem

wyposażenia w urządzenie rejestrujące prędkość jazdy, czas jazdy i postoju, na podstawie

przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, lub zwolnione z tego obowiązku, mogą prowadzić karty drogowe nie dłużej niż do dnia

uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

8 w zakresie art. 32a oraz pkt 13 i pkt 15 lit. b, które wchodzą w życie z dniem uzyskania

przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

1.

Wnioski o udzielenie licencji rozpatruje się według kolejności ich złożenia.

2.

W razie niespełnienia przez przedsiębiorcę warunków, o których mowa w art. 5 lub art.

6, odmawia się udzielenia licencji.

3.

(uchylony).

3a.

(uchylony).

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

1.

Kierowców posiadających świadectwa kwalifikacji wydane na podstawie art. 115b ustawy

wymienionej w art. 4, lub na podstawie art. 4 ust. 12 ustawy wymienionej w art. 7,

uznaje się za spełniających wymagania określone przepisami

1)

rozdziału 7a ustawy, o której mowa w art. 1,

2)

art. 95 i 95a ustawy, o której mowa w art. 4

- nie dłużej jednak niż przez okres i w zakresie, na jaki zostały wydane.

2.

Świadectwa kwalifikacji, o których mowa w ust. 1, uznaje się odpowiednio za równoważne

z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 39e ust. 1 pkt 6 ustawy wymienionej w art.

1 oraz w art. 95a ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i 3 ustawy wymienionej w art. 4, nie dłużej

jednak niż przez okres, na który zostały wydane.

1.

W licencji określa się w szczególności

1)

numer ewidencyjny licencji;

2)

organ, który udzielił licencji;

3)

datę udzielenia licencji;

4)

podstawę prawną;

5)

przedsiębiorcę, jego siedzibę i adres;

6)

zakres transportu drogowego;

7)

rodzaj przewozów;

8

oznaczenie obszaru przewozów w krajowym transporcie drogowym taksówką;

9)

czas, na jaki udzielono licencji.

2.

(uchylony).

3

Organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie

pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji.

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

1.

Podatnikom wykorzystującym środki transportu, o których mowa w art. 8 pkt 1-6, dla

wykonywania przewozów w transporcie kombinowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przysługuje zwrot zapłaconego podatku od tych środków.

2.

Kwotę zwrotu podatku od środków transportowych, o którym mowa w ust. 1, ustala się,

przyjmując za podstawę liczbę jazd z ładunkiem lub bez ładunku wykonanych przez środek

transportu w przewozie koleją w danym roku podatkowym w następujący sposób

1)

od 100 jazd i więcej - 100% kwoty rocznego podatku,

2)

od 70 do 99 jazd włącznie - 75% kwoty rocznego podatku,

3)

od 50 do 69 jazd włącznie - 50% kwoty rocznego podatku,

4)

od 20 do 49 jazd włącznie - 25% kwoty rocznego podatku.

3.

Zwrotu zapłaconego podatku od środków transportowych na zasadach określonych w ust.

1 i 2 dokonuje organ podatkowy, na rachunek którego uiszczono podatek, na wniosek

podatnika złożony nie później niż do dnia 31 marca roku następującego po roku podatkowym.

Podstawą sporządzenia wniosku są dane zawarte w dokumentach przewozowych stosowanych

przy wykonywaniu przewozów w transporcie kombinowanym, w których dokonano wpisu o

wykonaniu przewozu koleją.

4.

Zwrot podatku od środków transportowych następuje w gotówce albo na rachunek bankowy

podatnika wskazany we wniosku, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

Zaświadczenie o ukończeniu kursu dokształcającego wydane na podstawie przepisów ustawy

wymienionej w art. 4 uznaje się za równoważne z zaświadczeniem, o którym mowa w art.

39b ust. 5 ustawy wymienionej w art. 1.

1.

Licencja na krajowy transport drogowy uprawnia do wykonywania przewozów wyłącznie

na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

2

Licencja na międzynarodowy transport drogowy uprawnia do wykonywania przewozów z przekroczeniem

granicy Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym.

2a

Licencja, o której mowa w ust. 2, uprawnia również do wykonywania przewozów w krajowym

transporcie drogowym, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonych.

3.

Licencja nie zastępuje zezwoleń wymaganych przepisami ustawy lub umów międzynarodowych.

Osoby wykonujące w dniu wejścia w życie ustawy przewozy na potrzeby własne są obowiązane

w terminie do dnia 31 grudnia 2003 r. spełnić wymagania określone przepisami art.

39c ust. 1 oraz art. 39d ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 13-15, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 30, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;

3)

art. 1 pkt 45 w zakresie art. 41 ust. 4-6, który wchodzi w życie z dniem uzyskania

przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej;

4)

art. 6, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

1.

Licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających

na osobę trzecią, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Organ, który udzielił licencji, przenosi, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnienia

z niej wynikające w razie

1)

śmierci osoby fizycznej posiadającej licencję i wstąpienia na jej miejsce spadkobiercy,

w tym również osoby fizycznej będącej wspólnikiem w szczególności spółki jawnej lub

spółki komandytowej,

2)

połączenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z odrębnymi przepisami, przedsiębiorcy

posiadającego licencję,

3)

(uchylony)

- pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę, przejmującego uprawnienia wynikające

z licencji, wymagań określonych w art. 5 ust. 3.

3.

Postępowanie, o którym mowa w ust. 2, wszczyna się na wniosek.

4.

Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze decyzji administracyjnej, wyrazić

zgodę na wykonywanie uprawnień wynikających z licencji przez spółki akcyjne lub spółki

z ograniczoną odpowiedzialnością, w których spółka posiadająca licencję posiada akcje

lub udziały, jeżeli zawarły one umowę leasingu lub dzierżawy na używanie pojazdu samochodowego

zgłoszonego do prowadzenia działalności objętej licencją, pod warunkiem spełnienia

przez te spółki wymagań określonych w art. 5 ust. 3.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 20 ust. 2, art. 41 ust.

4, art. 43 ust. 2, art. 69 ust. 3 oraz art. 89 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1

zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia

wejścia w życie ustawy.

1.

Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji,

wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni

od dnia ich powstania.

2.

Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca

jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji.

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy

wymienionej w art. 2 zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych

na podstawie upoważnienia w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej niż przez

okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 i 2, art.

115 ust. 2 oraz art. 125 ustawy wymienionej w art. 4 zachowują moc do czasu wydania

nowych przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

3.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 115c ust. 3 ustawy wymienionej

w art. 4 zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie

art. 39b ust. 7 ustawy wymienionej w art. 1, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Licencję cofa się

1)

w przypadku gdy

a)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej

objętej licencją,

b)

przedsiębiorca nie podjął działalności objętej licencją w ciągu 6 miesięcy od dnia

jej wydania, pomimo wezwania organu licencyjnego do jej podjęcia;

2)

jeżeli jej posiadacz

a

nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu

drogowego,

b)

rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności

objętej licencją określone przepisami prawa,

c)

odstąpił licencję osobie trzeciej,

d)

zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a w szczególności

nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, transportu drogowego co najmniej

przez 6 miesięcy,

e

rażąco narusza przepisy dotyczące czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców;

3)

jeżeli posiadacz licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką samowolnie

zmienia wskazania urządzeń pomiarowo-kontrolnych, zainstalowanych w pojeździe.

2

Cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit.

e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia

naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji.

3.

Licencja może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz

1

nie przedstawił, w wyznaczonym terminie, informacji i dokumentów, o których mowa w

art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 i art. 83;

2)

rażąco lub wielokrotnie narusza przepisy w zakresie dopuszczalnej masy, nacisków osi

lub wymiaru pojazdu;

3)

zalega w regulowaniu, stwierdzonych decyzją ostateczną lub prawomocnym orzeczeniem,

zobowiązań

a)

celnych, podatkowych lub innych zobowiązań na rzecz Skarbu Państwa z tytułu prowadzonej

działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego,

b)

wobec kontrahenta;

4)

samowolnie zmienia wskazania urządzeń pomiarowo-kontrolnych zainstalowanych w pojeździe,

z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 3.

4

Przedsiębiorca jest obowiązany zwrócić dokumenty, o których mowa w art. 11, organowi,

który udzielił licencji, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od

dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna.

5.

W przypadku cofnięcia licencji nie może być ona ponownie udzielona wcześniej niż po

upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 1 pkt 16, pkt 17, pkt 25, pkt 33, pkt 34, pkt 44 lit. b oraz art. 2, art. 4 pkt

1-12 i pkt 15, art. 7, art. 11 i art. 12, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2004 r.

1.

Licencja wygasa w razie

1)

upływu okresu, na który została udzielona;

2)

zrzeczenia się jej, z zastrzeżeniem ust. 3;

3)

śmierci posiadacza licencji, z zastrzeżeniem ust. 4;

4)

likwidacji albo postanowienia o upadłości przedsiębiorcy, któremu została udzielona,

chyba że zachodzą okoliczności określone w art. 13 ust. 2.

2.

Przepis art. 15 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

3.

Przedsiębiorca nie może zrzec się licencji w przypadku wszczęcia postępowania o cofnięcie

licencji.

4.

W razie śmierci osoby fizycznej posiadającej licencję organ, który jej udzielił, na

wniosek osoby, która złożyła wniosek o stwierdzenie nabycia spadku, wyraża zgodę,

w drodze decyzji administracyjnej, na wykonywanie uprawnień wynikających z licencji

przez okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty śmierci posiadacza tej licencji.

1

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzory licencji

i wypisu z licencji, uwzględniając zakres niezbędnych danych.

2.

Minister właściwy do spraw transportu może upoważnić, w drodze zarządzenia, na określonych

warunkach, kierownika jednostki specjalnie w tym celu działającej do wykonywania niektórych

czynności, określonych w ustawie, związanych z postępowaniem w sprawie licencji na

międzynarodowy transport drogowy, mając na uwadze usprawnienie procedury w tym zakresie.

Minister właściwy do spraw transportu może upoważnić, w drodze zarządzenia, kierownika

jednostki, o której mowa w art. 17 ust. 2, do wydawania dokumentów wynikających z

wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.

Minister właściwy do spraw transportu może ogłosić, w drodze obwieszczenia, wykaz

państw, w stosunku do których jest wymagane posiadanie zezwolenia zagranicznego w

międzynarodowym transporcie drogowym.

1.

Wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia

1

w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów

odpowiednio przez

a)

wójta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy,

b)

burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych

w komunikacji miejskiej,

c)

burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono to zadanie na mocy porozumienia,

o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych

w komunikacji miejskiej w granicach określonych w art. 4 pkt 7a lit. a albo lit. b,

d)

burmistrza albo prezydenta miasta, będącego siedzibą związku międzygminnego, o którym

mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze

gmin, które utworzyły związek międzygminny,

e)

starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi

ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na

liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych

w lit. a-d,

f)

marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany

przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych

wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających

poza obszar województwa,

g)

marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy,

w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg

linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających

poza obszar co najmniej jednego województwa;

2)

w międzynarodowym transporcie drogowym - wydanego przez ministra właściwego do spraw

transportu.

2.

Wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym

wymaga zezwolenia wydanego przez organ, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, z zastrzeżeniem

ust. 3.

3.

Nie wymaga zezwolenia wykonywanie przewozu okazjonalnego, jeżeli

1)

tym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu przewozi się tę samą grupę

osób i dowozi się ją do miejsca początkowego albo

2)

polega on na przewozie osób do miejsca docelowego, natomiast jazda powrotna jest jazdą

bez osób (podróżnych), albo

3)

polega on na jeździe bez osób do miejsca docelowego i odebraniu oraz przewiezieniu

do miejsca początkowego grupy osób, która przez tego samego przewoźnika drogowego

została przewieziona na zasadzie określonej w pkt 2.

4

Organ wydający zezwolenia wydaje przedsiębiorcy wypis lub wypisy z zezwoleń w liczbie

określonej we wniosku przedsiębiorcy.

Przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób, poza uprawnieniami pasażerów do ulgowych

przejazdów określonymi w odrębnych przepisach, uwzględnia także uprawnienia pasażerów

do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot, który ustanawia te ulgi, ustali z przewoźnikiem,

w drodze umowy, warunki zwrotu kosztów stosowania tych ulg.

1.

Wykonywanie przez zagranicznego przewoźnika drogowego przewozu kabotażowego na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej wymaga zezwolenia na przewóz kabotażowy wydanego przez ministra

właściwego do spraw transportu. Przepisy art. 22 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być wydane na wniosek zagranicznego przewoźnika

drogowego pod warunkiem dołączenia do niego co najmniej dwóch pozytywnych opinii polskich

organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających przewoźników drogowych.

1.

Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić wymóg

posiadania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na

lub przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym

konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą przez zagranicznych

przewoźników z niektórych państw mając na uwadze zasadę wzajemności.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku przejazdu pojazdu samochodowego bez

osób podróżnych.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje minister właściwy do spraw transportu.

1.

W zezwoleniu określa się w szczególności

1)

warunki wykonywania przewozów;

2)

przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe

i docelowe przewozów;

3)

miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób.

2

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zezwolenia,

o którym mowa w art. 19a, oraz wzór zezwolenia i wypisu z zezwolenia, o którym mowa

w art. 18, uwzględniając zakres niezbędnych danych, a także mając na uwadze przepisy

rozporządzenia nr 2121/98/WE z dnia 2 października 1998 r. określającego szczegółowe

zasady stosowania rozporządzeń nr 684/92/EWG i nr 12/98/WE, w sprawie dokumentów wymaganych

w międzynarodowym transporcie osób wykonywanym autobusami i autokarami (Dz. Urz. WE

L 268 z 03.10.1998).

1.

Zezwolenie, o którym mowa w art. 18, wydaje się, na wniosek przedsiębiorcy, na czas

nie dłuższy niż

1)

5 lat - na wykonywanie przewozów regularnych lub przewozów regularnych specjalnych;

2)

rok - na wykonywanie przewozów wahadłowych lub przewozów okazjonalnych.

2

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się kserokopię licencji i dokumenty, o

których mowa w art. 22.

3.

Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zezwolenie przedłuża się, na wniosek

przedsiębiorcy, na okres nieprzekraczający 5 lat, o ile nie zaistniały okoliczności,

o których mowa w art. 23 pkt 2 i art. 24 ust. 4.

1

Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie

drogowym dołącza się

1)

proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych,

długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami,

kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie

z rozkładem jazdy;

2)

schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami;

3)

potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego

z ich właścicielami lub zarządzającymi;

4)

zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych

na przystankach;

5)

cennik;

6)

wykaz pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca

zamierza wykonywać przewozy;

2.

Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym

transporcie drogowym dołącza się

1)

rozkład jazdy uzgodniony z zagranicznym przewoźnikiem drogowym przewidzianym do prowadzenia

przewozów regularnych na danej linii regularnej, uwzględniający przystanki, czas odjazdów

i przyjazdów, przejścia graniczne oraz długość linii regularnej podaną w kilometrach

i odległości między przystankami;

2)

kopię umowy z zagranicznym przewoźnikiem drogowym o wspólnym prowadzeniu linii regularnej;

3)

harmonogram czasu pracy i odpoczynku kierowców;

4

schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami;

5

cennik.

3.

Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych

w międzynarodowym transporcie drogowym dołącza się

1

przebieg trasy przewozu dla każdej grupy osób, uwzględniający miejsce początkowe i

docelowe przewozu, długość tej trasy podaną w kilometrach oraz przejścia graniczne;

2)

wykaz terminów przewozów;

3

schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną trasą przewozu;

4)

kopię umowy między organizatorem przewozu a przewoźnikiem drogowym;

5)

harmonogram czasu pracy i odpoczynku kierowców.

4

Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w

krajowym transporcie drogowym dołącza się

1)

informację określającą grupę osób, która będzie uprawniona do korzystania z przewozu;

2)

proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów i przyjazdów

środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości

między przystankami oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów,

zgodnie z rozkładem jazdy;

3)

schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami;

4)

potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków innych

niż zlokalizowanych przy drogach publicznych, ustalone z ich właścicielami lub zarządzającymi.

5

Do wniosku w sprawach, o których mowa w ust. 2 i 3, dołącza się informację potwierdzającą

przekazanie marszałkom właściwych województw schematu połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną

trasą przewozu.

1.

Organy, o których mowa w art 18 ust. 1 pkt 1

1)

odmawiają udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w

krajowym transporcie drogowym w przypadku, gdy wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć

usług będących przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej

dyspozycji;

2)

mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych

w krajowym transporcie drogowym, w przypadku wystąpienia jednej z następujących okoliczności

a)

zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla

już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane

tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników,

b)

zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych

usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych,

c)

wnioskodawca nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, krajowych przewozów

regularnych na innych obsługiwanych liniach komunikacyjnych, co najmniej przez 1 dni,

d)

wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub

wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.

2.

Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, mogą odmówić udzielenia zezwolenia

lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w przypadku,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a i d.

3.

Podjęcie decyzji w sprawie wydania nowego lub zmiany istniejącego zezwolenia na linie

komunikacyjne o długości do 100 km, w szczególności w zakresie zwiększenia pojemności

pojazdów, częstotliwości ich kursowania, zmiany godzin odjazdów z poszczególnych przystanków

powinno być poprzedzone analizą sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu

osób.

4.

Za czynności związane z opracowaniem analizy, o której mowa w ust. 3, organ właściwy

do spraw zezwoleń pobiera opłatę od wnioskodawcy.

5.

Analizę, o której mowa w ust. 3, przeprowadza organ właściwy do spraw zezwoleń co

najmniej raz w roku, z uwzględnieniem

1)

istniejącej komunikacji, w tym rodzaju pojazdów, godzin ich odjazdów lub częstotliwości

kursów oraz ich dostosowanie do potrzeb społecznych;

2)

dotychczasowego wywiązywania się przewoźników posiadających zezwolenia z realizacji

przewozów i stosowanych taryf;

3)

przewidywanych zmian w natężeniu przewozu podróżnych;

4)

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy lub planu zagospodarowania

przestrzennego województwa.

6.

Organ przeprowadzający analizę, o której mowa w ust. 3, zasięga opinii w sprawie proponowanych

zmian w zakresie udzielanych lub zmienianych zezwoleń od organizacji konsumentów.

7.

Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1, mogą realizować zadania, o których mowa w

ust. 3, poprzez własne jednostki lub inne wyspecjalizowane podmioty,

8.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, stawki opłat uiszczanych przez

przewoźników drogowych za czynności określone w ust. 3 w wysokości nie wyższej niż

5 zł za każde 1 000 km planowanego rocznego przebiegu danej linii komunikacyjnej oraz

nie mniejszej niż 100 zł za daną linię komunikacyjną, mając na uwadze ilość linii

komunikacyjnych oraz stopień zaspokojenia potrzeb przewozowych, a także sytuację rynkową

na danym terenie w zakresie regularnego przewozu osób.

Minister właściwy do spraw transportu

1)

odmawia udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym

transporcie drogowym, gdy

a)

wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając

ze sprzętu pozostającego w jego bezpośredniej dyspozycji,

b)

projektowana linia regularna będzie stanowiła bezpośrednie zagrożenie dla istnienia

już zatwierdzonych linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane

tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników,

c)

zostanie wykazane, iż wydanie zezwolenia poważnie wpłynęłoby na rentowność porównywalnych

usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych,

d)

można wywnioskować, że usługi wymienione we wniosku są nastawione tylko na najbardziej

dochodowe spośród usług istniejących na danych trasach;

2)

może odmówić udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych, wahadłowych

lub okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym, gdy przedsiębiorca

a)

nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu,

b)

nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, przewozów regularnych co

najmniej przez 3 miesiące,

c)

wykonuje przewozy bez wymaganego zezwolenia.

1.

Zezwolenie zmienia się na wniosek jego posiadacza w razie zmiany

1)

oznaczenia przedsiębiorcy;

2)

siedziby i adresu przedsiębiorcy.

2.

Zezwolenie może być zmienione na wniosek jego posiadacza w razie zmiany

1

przebiegu linii regularnej, rozkładu jazdy, zwiększenia pojemności pojazdów, częstotliwości

ich kursowania lub zmian godzin odjazdów z poszczególnych przystanków;

2)

zagranicznego przewoźnika drogowego, z którym zawarto umowę o wspólnym prowadzeniu

linii regularnej w międzynarodowym transporcie drogowym.

3.

Zezwolenie wygasa w razie

1)

zrzeczenia się zezwolenia, z zastrzeżeniem ust. 6;

2)

upływu terminu określonego w zezwoleniu;

3)

wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 16ust. 1.

4.

Zezwolenie cofa się w razie

1)

cofnięcia licencji;

2)

naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych

w zezwoleniu;

3)

niewykonywania przez przedsiębiorcę, na skutek okoliczności zależnych od niego, przewozów

regularnych co najmniej przez 3 miesiące;

4

odstąpienia zezwolenia osobie trzeciej, przy czym nie jest odstąpieniem zezwolenia

powierzenie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe

(Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601, z późn. zm..

5.

W razie cofnięcia zezwolenia wniosek o ponowne wydanie zezwolenia nie może być rozpatrzony

wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna.

6.

Przedsiębiorca nie może zrzec się zezwolenia w przypadku wszczęcia postępowania o

cofnięcie zezwolenia.

1.

Minister właściwy do spraw transportu wydaje przewoźnikowi drogowemu zezwolenie zagraniczne

na przewóz osób pod warunkiem posiadania przez niego odpowiedniej licencji.

2.

Minister właściwy do spraw transportu

1)

odmawia wydania zezwolenia zagranicznego w razie braku możliwości zapewnienia wystarczającej

liczby zezwoleń;

2)

odmawia wydania zezwolenia zagranicznego w przypadkach, o których mowa w art. 15 ust.

1;

3)

może odmówić wydania zezwolenia zagranicznego w przypadkach, o których mowa w art.

15 ust. 3.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie usprawnienie procedur wydawania

zezwoleń zagranicznych, może upoważnić do wydawania tych dokumentów

1)

w drodze zarządzenia - kierownika jednostki, o którym mowa w art. 17 ust. 2, na określonych

warunkach;

2)

w drodze rozporządzenia - polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające

międzynarodowych przewoźników drogowych, uwzględniając w szczególności właściwe zabezpieczenie

tych dokumentów uniemożliwiające dostęp osób niepowołanych, wyposażenie pomieszczeń

w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów, ubezpieczenie

od wszelkiego ryzyka oraz sposób rozliczania się w przypadku zaginięcia, zniszczenia

lub utraty tych dokumentów.

1

Przy wykonywaniu przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie

drogowym wymagany jest formularz jazdy zawierający w szczególności dane dotyczące

oznaczenia przedsiębiorcy, numeru rejestracyjnego pojazdu, rodzaju usługi, miejsca

początkowego i miejsca docelowego przewozu drogowego oraz listę imienną przewożonych

osób.

2

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

jazdy mając na uwadze przepisy Unii Europejskiej, o których mowa w art. 20 ust. 2.

Minister właściwy do spraw transportu może upoważnić, w drodze zarządzenia, kierownika

jednostki, o której mowa w art. 17 ust. 2, do wydawania i dystrybucji formularzy jazdy,

mając na względzie usprawnienie procedur wydawania tych formularzy.

1.

Wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez zagranicznego przewoźnika drogowego wymaga zezwolenia ministra właściwego

do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być udzielone na okres nieprzekraczający

danego roku kalendarzowego.

3.

Przepisy ust. 1 i ust. 2 stosuje się również w przypadku przejazdu pojazdu samochodowego

bez ładunku.

1

Wykonywanie przez zagranicznego przewoźnika przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej wymaga uzyskania zezwolenia, które wydaje minister właściwy do spraw transportu,

o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być wydane na wniosek zagranicznego przewoźnika

pod warunkiem dołączenia do niego co najmniej dwóch pozytywnych opinii polskich organizacji

o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających przewoźników drogowych.

1.

Minister właściwy do spraw transportu wydaje przewoźnikowi drogowemu zezwolenie zagraniczne

na przewóz rzeczy pod warunkiem posiadania przez niego odpowiedniej licencji.

2.

Przepis art. 25 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3

Przepisy ustawy dotyczące zezwoleń zagranicznych stosuje się do ekopunktów wydawanych

zgodnie z rozporządzeniem nr 2327/2003/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. ustanawiającego

przejściowy system ekopunktów mający zastosowanie do pojazdów ciężarowych przejeżdżających

przez Austrię w 2004 r. w ramach polityki zrównoważonego rozwoju (Dz. Urz. WE L 345

z 31.12.2003).

4

W przypadku zezwoleń zagranicznych, których wykorzystanie uzależnione jest od spełnienia

przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu,

odpowiedni certyfikat potwierdzający ich spełnienie wydaje minister właściwy do spraw

transportu.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje certyfikatów, o których mowa w art. 30 ust. 4, i terminy ich ważności;

2)

dokumenty, na podstawie których jest wydawany i wznawiany certyfikat;

3)

wzory certyfikatów.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu uwzględni

w szczególności

1)

wymagania dyrektywy 96/96/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich

dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep,

zmienionej dyrektywą 1999/52/WE, dla celów rezolucji CEMT/CM (2001)9/Final;

2)

zakres niezbędnych danych umieszczonych w certyfikatach.

Wykonywanie międzynarodowego transportu kombinowanego nie wymaga posiadania zezwolenia

zagranicznego ani zezwolenia polskiego przez przewoźnika zagranicznego, jeżeli w umowach

międzynarodowych, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, przewidziano wzajemne

zwolnienie w tym zakresie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 27 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia,

2)

art. 2, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2002 r.,

3)

art. 9 pkt 7 i art. 21, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

1

Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie usprawnienie procedur wydawania

zezwoleń zagranicznych, może upoważnić do wydawania tych dokumentów

1)

w drodze zarządzenia - kierownika jednostki, o którym mowa w art. 17 ust. 2, na określonych

warunkach;

2)

w drodze rozporządzenia - polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające

międzynarodowych przewoźników drogowych, uwzględniając w szczególności właściwe zabezpieczenie

tych dokumentów uniemożliwiające dostęp osób niepowołanych, wyposażenie pomieszczeń

w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów, ubezpieczenie

od wszelkiego ryzyka oraz sposób rozliczania się w przypadku zaginięcia, zniszczenia

lub utraty tych dokumentów.

2

Minister właściwy do spraw transportu może upoważnić, w drodze zarządzenia, kierownika

jednostki, o którym mowa w art. 17 ust. 2, do wydawania certyfikatów, o których mowa

w art. 30 ust. 4.

Do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego

przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego

międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące

świadectwa kierowcy.

1.

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze decyzji, wydaje, odmawia wydania,

zmienia lub cofa świadectwo kierowcy.

2.

Świadectwo kierowcy wydaje się na pisemny wniosek przedsiębiorcy posiadającego licencję

na międzynarodowy transport drogowy rzeczy.

3.

Świadectwo kierowcy wraz z wypisem ze świadectwa kierowcy wydaje się przedsiębiorcy

na okres do 5 lat.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać

1)

oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres;

2)

imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz obywatelstwo kierowcy.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się

1)

kserokopię licencji;

2)

zaświadczenie o zatrudnieniu kierowcy oraz spełnieniu przez kierowcę wymagań, o których

mowa w art. 39a;

3)

kserokopię dokumentu tożsamości;

4

kserokopię prawa jazdy;

5

kserokopię dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne kierowcy.

6.

W przypadku zmiany danych, o których mowa w ust. 4, oraz danych zawartych w dokumentach,

o których mowa w ust. 5, stosuje się odpowiednio przepis art. 14 ust. 1.

7.

Do wygaśnięcia świadectwa kierowcy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wygaśnięcia

licencji.

1.

Organem uprawnionym do przeprowadzania kontroli wydanych świadectw kierowcy jest minister

właściwy do spraw transportu.

2.

Organ, o którym mowa w ust. 1, może powierzyć, w drodze porozumienia, czynności kontrolne

w zakresie świadectw kierowcy, organowi administracji publicznej lub innemu organowi

państwowemu.

3.

Do przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 85 i art. 90.

(utracił moc).

1.

Minister właściwy do spraw transportu prowadzi rejestr wydanych świadectw kierowcy.

2.

Minister właściwy do spraw transportu może upoważnić, w drodze zarządzenia, kierownika

jednostki, o której mowa w art. 17 ust. 2, do wydawania świadectw kierowcy i prowadzenia

rejestru, o którym mowa w ust. 1, mając na względzie usprawnienie procedur wydawania

tych świadectw.

1.

Przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia

potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako

działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

2.

Obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych

wykonywanych

1)

w ramach powszechnych usług pocztowych;

2)

przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3,

z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych

oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego

obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25, z późn. zm.;

3)

przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego.

3.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać: oznaczenie przedsiębiorcy,

jego siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców albo

w ewidencji działalności gospodarczej, rodzaj i zakres wykonywania przewozów drogowych

na potrzeby własne oraz rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych.

4.

Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów

wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania

przewozów z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie to uprawnia

również do wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, zgodnie z rodzajem przewozów w nim określonych.

6.

Wniosek o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać informacje

i dokumenty określone w art. 8 ust. 2 pkt 1-4 i ust. 3 pkt 1-3, 7 i pkt 8.

7.

Przepis art. 14 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

8.

Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia

wydaje właściwy dla siedziby przedsiębiorcy starosta na okres do 5 lat. Zaświadczenie

na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia

wydaje minister właściwy do spraw transportu na okres do 5 lat.

9.

W przypadku wykonywania przewozów, o których mowa w ust. 1, niezgodnie z wydanym zaświadczeniem

właściwy organ odmawia wydania nowego zaświadczenia przez okres 3 lat od dnia upływu

ważności posiadanego zaświadczenia.

10.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia,

o którym mowa w ust. 1, oraz wypisu z tego zaświadczenia, mając na uwadze przepisy

Unii Europejskiej, o których mowa w art. 20 ust. 2.

11.

Minister właściwy do spraw transportu może upoważnić, w drodze zarządzenia, kierownika

jednostki, o którym mowa w art. 17 ust. 2, do wydawania zaświadczeń na międzynarodowy

niezarobkowy przewóz drogowy.

1

Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego na potrzeby własne może wymagać uzyskania

odpowiedniego zezwolenia, jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska

jest związana, tak stanowią.

2

Do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca, z zastrzeżeniem

art. 33 ust. 2, obowiązany jest dołączyć zaświadczenie określone w art. 33 ust. 1.

3.

Przepis art. 25 oraz art. 30 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4

Przy wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego osób na potrzeby własne jest

wymagany formularz jazdy, o którym mowa w art. 27.

5

Minister właściwy do spraw transportu prowadzi rejestr pojazdów i przedsiębiorców

wykonujących międzynarodowy przewóz drogowy na potrzeby własne, z zastrzeżeniem ust.

6.

6.

Minister właściwy do spraw transportu może upoważnić, w drodze zarządzenia, kierownika

jednostki, o którym mowa w art. 17 ust. 2, do prowadzenia rejestru, o którym mowa

w ust. 5.

7

Minister właściwy do spraw transportu odmawia wydania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego

przewozu drogowego na potrzeby własne przez okres 3 lat od dnia stwierdzenia wykonywania

przewozu niezgodnie z wydanym zaświadczeniem.

1.

Na podstawie umów cywilnoprawnych mogą być używane, do celów służbowych, samochody

osobowe, motocykle i motorowery niebędące własnością pracodawcy.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, warunki ustalania oraz sposób

dokonywania zwrotu kosztów używania pojazdów, o których mowa w ust. 1, uwzględniając

rodzaj pojazdu mechanicznego, jego pojemność oraz limit kilometrów w zależności od

liczby mieszkańców w danej gminie lub mieście, właściwych ze względu na miejsce zatrudnienia

pracownika.

1.

Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy może być zwolniony z obowiązku uzyskania

zezwolenia w przypadku wykonywania przez niego przewozów w ramach pomocy humanitarnej,

medycznej lub w przypadku klęski żywiołowej.

2.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje, w drodze decyzji administracyjnej,

wydanej przez ministra właściwego do spraw transportu.

3

Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia,

jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, tak stanowią.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, dokumenty

potwierdzające wykonywanie przez przedsiębiorcę przewozów, o których mowa w art. 35

ust. 1.

1.

Uzyskanie certyfikatu kompetencji zawodowych wymaga wykazania się wiedzą lub praktyką

niezbędnymi do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Osoby legitymujące się co najmniej 5-letnią praktyką przedsiębiorcy wykonującego działalność

gospodarczą w zakresie transportu drogowego lub zarządzania przedsiębiorstwem wykonującym

taką działalność otrzymują certyfikat kompetencji zawodowych po uzyskaniu pozytywnego

wyniku testu z wiedzy potwierdzającego kompetencje zawodowe.

3.

Do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego wymagane jest ponadto wykazanie

się znajomością zagadnień w zakresie obowiązujących międzynarodowych umów i przepisów

transportowych, przepisów celnych oraz warunków i dokumentów wymaganych do wykonywania

międzynarodowego transportu drogowego.

4.

Certyfikat kompetencji zawodowych w międzynarodowym transporcie drogowym osób jest

jednocześnie certyfikatem kompetencji zawodowych w krajowym transporcie drogowym osób.

5.

Certyfikat kompetencji zawodowych w międzynarodowym transporcie drogowym rzeczy jest

jednocześnie certyfikatem kompetencji zawodowych w krajowym transporcie drogowym rzeczy.

1.

Sprawdzianem znajomości zagadnień, o których mowa w art. 37 ust. 1 i ust. 3, jest

egzamin pisemny zdany przed komisją egzaminacyjną.

2

Minister właściwy do spraw transportu wyznacza jednostki, przy których działają komisje

egzaminacyjne.

3

Jednostki, o których mowa w ust. 2, wydają certyfikaty kompetencji zawodowych i przekazują

informacje o ich wydaniu do centralnego rejestru tych certyfikatów prowadzonego przez

ministra właściwego do spraw transportu.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres zagadnień objętych egzaminem, o którym mowa w art. 38 ust. 1, oraz jego formę;

2

jednostki certyfikujące, o których mowa w art. 38 ust. 2 i 3;

3)

wymagania kwalifikacyjne dotyczące członków komisji egzaminacyjnej i jej skład;

4)

wzory certyfikatów kompetencji zawodowych w

a)

krajowym transporcie drogowym osób,

b)

międzynarodowym transporcie drogowym osób,

c)

krajowym transporcie drogowym rzeczy,

d)

międzynarodowym transporcie drogowym rzeczy.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, określa się odrębnie zakres oraz formę testu

z wiedzy dla osób, o których mowa w art. 37 ust. 2.

1.

Przewoźnik drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta

1)

ukończyła 21 lat, z zastrzeżeniem ust. 2;

2)

posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym określone w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

3)

ukończyła odpowiedni kurs dokształcający kierowców, o którym mowa w art. 39b ust.

1;

4)

nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na stanowisku kierowcy;

5)

nie ma przeciwwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy.

2.

Wymaganie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie dotyczy kierowcy wykonującego transport

drogowy rzeczy pojazdem samochodowym lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej

od 3,5 t do 7,5 t.

1.

Osoba ubiegająca się o zatrudnienie po raz pierwszy na stanowisku kierowcy wykonującego

transport drogowy jest obowiązana ukończyć kurs dokształcający

1)

kierowców przewożących rzeczy - dla kierowców pojazdów samochodowych konstrukcyjnie

przystosowanych do przewozu rzeczy;

2)

kierowców przewożących osoby - dla kierowców pojazdów samochodowych przeznaczonych

konstrukcyjnie do przewozu powyżej 5 osób łącznie z kierowcą.

2.

Kursy dokształcające, o których mowa w ust. 1, zwane dalej „kursami”, są prowadzone

przez wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

3.

Wojewódzki ośrodek ruchu drogowego przy organizacji i realizacji kursów jest zobowiązany

do współpracy z organizacjami zrzeszającymi kierowców i przewoźników drogowych o zasięgu

ogólnokrajowym.

4.

Współpraca, o której mowa w ust. 3, obejmuje zwłaszcza uzgodnienie szczegółowego programu

kursu oraz warunków i miejsca jego przeprowadzenia.

5.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego potwierdza ukończenie kursu przez wydanie

zaświadczenia o jego ukończeniu, a także prowadzi rejestr osób przeszkolonych i wydanych

zaświadczeń.

6.

Nadzór nad prowadzeniem kursów sprawuje wojewoda. W ramach nadzoru wojewoda może

1)

kontrolować sposób prowadzenia kursów oraz dokumentację z nimi związaną;

2)

zawiesić prowadzenie kursów do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

7.

Minister właściwy do spraw transportu, określi, w drodze rozporządzenia, ramowy program

kursów, o których mowa w ust. 1, minimalny czas ich trwania, wzór zaświadczenia oraz

rejestru, o których mowa w ust. 5, mając na względzie podniesienie kwalifikacji zawodowych

kierowców wykonujących transport drogowy.

1.

Kierowca wykonujący transport drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w

celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy

na stanowisku kierowcy.

2.

Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3,

w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm., zwany dalej „Kodeksem pracy”, z tym że badania okresowe przeprowadza się do czasu

ukończenia przez kierowcę

1)

55 lat - co 5 lat;

2)

od 56 lat do 65 lat - co 2 lata;

3)

powyżej 65 roku - corocznie.

3.

Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia

lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

4.

Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, wykonują lekarze uprawnieni do wykonywania

badań profilaktycznych, o których mowa w przepisach Kodeksu pracy, i posiadający dodatkowo uprawnienia do przeprowadzania badań lekarskich kandydatów

na kierowców i kierowców określone w odrębnych przepisach.

1.

Kierowca wykonujący transport drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym

w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania

pracy na stanowisku kierowcy.

2.

Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane

1)

w wieku do 55 lat - co 5 lat;

2)

w wieku od 56 lat do 65 lat - co 2 lata;

3)

powyżej 65 roku życia - corocznie.

3.

Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane w zakresie i na zasadach

określonych dla kierowców w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

1.

Przewoźnik drogowy jest obowiązany do

1)

kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne, o których mowa odpowiednio

w art. 39c i 39d;

2)

pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych;

3)

przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy orzeczeń lekarskich i psychologicznych

oraz zaświadczeń o ukończeniu kursów dokształcających, jeżeli kursy te są wymagane;

4)

prowadzenia dokumentacji: dotyczącej pracy kierowcy, a w szczególności pojazdów, którymi

kierowca wykonywał przewozy, oraz czasu pracy kierowcy; przepis ten dotyczy dokumentacji

prowadzonej niezależnie od ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 129;

5)

przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy orzeczeń i zaświadczeń, o

których mowa w pkt 3, oraz wyciągu z dokumentacji, o której mowa w pkt 4;

6)

wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnianie

wszystkich wymagań określonych ustawą.

2.

Spełnienie przez przedsiębiorcę będącego pracodawcą obowiązku, o którym mowa w ust.

1 pkt 1, uznaje się za równoznaczne ze spełnieniem obowiązków pracodawcy w zakresie

wykonywania wstępnych i okresowych badań lekarskich, o których mowa w art. 229 § 1 i 2 Kodeksu pracy.

3.

Minister właściwy do spraw transportu, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

sposób postępowania z dokumentacją związaną z pracą kierowcy oraz ustali wzory stosowanych

dokumentów, w tym wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, uwzględniając

zakres niezbędnych informacji.

Wymagania, o których mowa

1)

w art. 39a-39e, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego transport

drogowy lub osób wykonujących osobiście przewozy na rzecz tego przedsiębiorcy;

2)

w art. 39a ust. 1 pkt 2, 4 i 5 oraz art. 39c-39e, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy

osobiście wykonującego przewozy na potrzeby własne lub kierowcy przez niego zatrudnionego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem art. 16 ust. 1 pkt

5 i art. 23 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2003 r., z wyjątkiem

1)

art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy wymienionej w art. 8 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

który wchodzi w życie z dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej;

2)

art. 5 ust. 9a i 9b oraz art. 7 ustawy wymienionej w art. 15 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą,.które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.;

3)

art. 32, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia ustawy.

Przedsiębiorca podejmujący i wykonujący transport drogowy jest obowiązany do ponoszenia

opłat za

1)

czynności administracyjne określone w ustawie;

2)

przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w art. 38 ust. 1;

3)

wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 38 ust. 3.

1.

Opłaty pochodzące ze źródeł, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2-5, i kary pieniężne

określone w art. 13 ust. 2a, a także opłaty i kary pieniężne określone w art. 40 ust.

4 stanowią dochody środków specjalnych zarządów dróg przeznaczonych na utrzymanie

dróg.

2.

Opłaty za zezwolenia na przejazdy pojazdów wymienionych w art. 13 ust. 2 pkt 3, których

trasa przekracza granicę państwa, i kary, o których mowa w art. 13 ust. 2a, dotyczące

tych pojazdów, stanowią dochody środka specjalnego Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych

przeznaczonego na budowę i utrzymanie dróg krajowych oraz na zakup urządzeń do ważenia

pojazdów.

1.

W razie stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę, naciski osi, wymiary

lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami Prawa o ruchu

drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego ma również prawo nakładania i pobierania

kary pieniężnej ustalonej zgodnie z art. 13 ust. 2b.

2.

Od decyzji o nałożeniu kary, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do Głównego

Inspektora Transportu Drogowego w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

1.

Opłaty za czynności administracyjne pobiera się z tytułu

1)

udzielenia licencji lub zmiany licencji, wydania wypisu z licencji, wydania wtórnika

licencji, przeniesienia uprawnień wynikających z licencji oraz wyrażenia zgody na

wykonywanie uprawnień wynikających z licencji;

2

wydania zezwolenia lub zmiany zezwolenia, wydania wypisu z zezwolenia na wykonywanie

przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego lub przewozu

okazjonalnego;

3)

wydania zezwolenia na przewóz kabotażowy;

4)

wydania zezwolenia zagranicznego;

5

wydania zaświadczenia lub zmiany zaświadczenia, wydania wypisu z zaświadczenia o zgłoszeniu

działalności w zakresie przewozów na potrzeby własne;

6

wydania zezwolenia zagranicznemu przewoźnikowi na wykonanie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przewozu w międzynarodowym transporcie drogowym osób pojazdem samochodowym

przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą;

7

wydania świadectwa kierowcy lub jego zmiany oraz wydania wtórnika świadectwa kierowcy;

8

wydania formularza jazdy;

9

wydania certyfikatu, o którym mowa w art. 30 ust. 4.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, pobierają organy dokonujące tych czynności.

3.

Opłaty, o których mowa w art. 40 pkt 2 i pkt 3, pobiera jednostka, o której mowa w

art. 38 ust. 2 i ust. 3.

4

Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, upoważnić, na

określonych warunkach, do pobierania opłat za niektóre czynności administracyjne w

międzynarodowym transporcie drogowym, o których mowa w ust. 1, jednostkę określoną

w art. 17 ust. 2 lub polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające międzynarodowych

przewoźników drogowych, mając na względzie usprawnienie procedur pobierania opłat.

1.

Przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za

przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie

może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie, z wyłączeniem

1)

przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką;

2)

przejazdów po autostradach płatnych;

3)

transportu kombinowanego;

4

komunikacji miejskiej;

5

zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej.

2.

Stawki opłaty, o której mowa w ust. 1, uzależnione są od

1)

czasu przejazdu po drogach krajowych;

2)

rodzaju pojazdu samochodowego;

3)

dopuszczalnej masy całkowitej oraz liczby osi i emisji spalin pojazdu samochodowego.

3.

Opłata, o której mowa w ust. 1, może być w szczególności wnoszona w

1)

jednostce, o której mowa w art. 17 ust. 2;

2)

granicznych urzędach celnych;

3)

urzędach celnych wewnątrz kraju;

4)

stacjach benzynowych, z zastrzeżeniem ust. 4;

5)

polskich organizacjach zrzeszających przewoźników drogowych o zasięgu ogólnokrajowym,

z zastrzeżeniem ust. 5.

4.

Przedsiębiorcy prowadzący stacje benzynowe mogą pobierać wyłącznie opłatę dobową,

siedmiodniową i miesięczną po zawarciu porozumień z jednostką, o której mowa w art.

17 ust. 2.

5.

Polskie organizacje zrzeszające przewoźników drogowych o zasięgu ogólnokrajowym mogą

pobierać opłatę po zawarciu porozumień z jednostką, o której mowa w art. 17 ust. 2.

6.

W porozumieniach, o których mowa w ust. 4 i ust. 5, określa się w szczególności

1)

sposób zabezpieczenia przekazywanych kart opłaty drogowej uniemożliwiający dostęp

do nich osobom niepowołanym;

2)

wyposażenie w odpowiednie urządzenia gwarantujące zabezpieczenie przed zaginięciem,

zniszczeniem lub utratą dokumentów;

3)

obowiązek ubezpieczenia otrzymanych dokumentów od wszelkiego ryzyka związanego z ich

zaginięciem, zniszczeniem lub utratą;

4)

zasady rozliczania z jednostką, o której mowa w art. 17 ust. 2, w przypadku zaginięcia,

zniszczenia lub utraty otrzymanych dokumentów.

7.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj i stawki opłaty za

przejazd po drogach krajowych, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 2, oraz tryb

wnoszenia i sposób rozliczania tej opłaty w przypadku niewykorzystania w całości lub

w części dokumentu potwierdzającego jej wniesienie za okres półroczny lub roczny z

przyczyn niezależnych od przedsiębiorcy, a także wzory dokumentów potwierdzających

wniesienie tej opłaty.

Przepisu art. 42 nie stosuje się do podmiotów niebędących przedsiębiorcami, a zaliczonych

do sektora finansów publicznych.

1.

Na zasadach wzajemności mogą być pobierane od przedsiębiorców zagranicznych opłaty

inne niż określone w art. 42.

2

Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić dla

przedsiębiorców zagranicznych opłaty, o których mowa w ust. 1, określając ich wysokość,

tryb wnoszenia oraz jednostki właściwe do ich pobierania.

1

Jednostki, o których mowa w art. 17 ust. 2, art. 26 pkt 2, art. 32 pkt 2, art. 42

ust. 3 oraz art. 43 ust. 2, otrzymują prowizję od pobranych opłat, w wysokości nie

mniejszej niż 7% i nie większej niż 10%, z zastrzeżeniem ust. 1b.

1a

Prowizja otrzymywana przez jednostki, o których mowa w art. 42 ust. 3 pkt 2 i 3, jest

przeznaczana na usprawnienie funkcjonowania Służby Celnej.

1b

Jednostka, o której mowa w art. 17 ust. 2, otrzymuje prowizję, w wysokości nie większej

niż 14%, od opłat pobranych w międzynarodowym transporcie drogowym z tytułu

1)

wydania zezwolenia zagranicznego;

2)

wydania zezwolenia zagranicznemu przewoźnikowi na wykonanie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przewozu w międzynarodowym transporcie drogowym osób pojazdem samochodowym

przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą;

3)

wydania świadectwa kierowcy, zmiany świadectwa kierowcy lub wydania wtórnika świadectwa

kierowcy;

4)

udzielenia licencji lub zmiany licencji, wydania wypisu z licencji, wydania wtórnika

licencji, a także

5)

przeniesienia uprawnień wynikających z licencji oraz wyrażenia zgody na wykonywanie

uprawnień wynikających z licencji;

6

wydania formularza jazdy;

7

wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, wydania wypisu z zezwolenia na wykonywanie

przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego lub przewozu

okazjonalnego;

8

wydania zaświadczenia o zgłoszeniu działalności w zakresie przewozu na potrzeby własne;

9

wydania certyfikatu, o którym mowa w art. 30 ust. 4.

2.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość stawek prowizji oraz

sposób jej pobierania i rozliczania z jednostkami, o których mowa w ust. 1.

1.

Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy może być zwolniony z opłat, o których

mowa w art. 42 i art. 43, w przypadku wykonywania przez niego przewozów w ramach pomocy

humanitarnej, medycznej lub w przypadku klęski żywiołowej.

2.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje, w drodze decyzji administracyjnej,

wydanej przez ministra właściwego do spraw transportu, na zgodny wniosek przedsiębiorcy

i właściwego organu państwowego lub organizacji humanitarnej.

1

Wpływy uzyskane z opłat, o których mowa w art. 42 i 43, oraz wpływy z opłat z tytułu

1)

wydania licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego,

2)

wydania w międzynarodowym transporcie drogowym

a)

zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych, przewozów regularnych specjalnych

oraz przewozów wahadłowych i przewozów okazjonalnych,

b)

formularza jazdy,

c)

zezwolenia na przewóz kabotażowy,

3)

wydania zezwolenia zagranicznego i przyznania ekopunktów w systemie elektronicznym,

4)

wydania zaświadczenia na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy

- są przekazywane na wyodrębniony rachunek środków specjalnych w Generalnej Dyrekcji

Dróg Krajowych i Autostrad, z przeznaczeniem na budowę i utrzymanie dróg krajowych

oraz na potrzeby gromadzenia danych o drogach publicznych i sporządzania informacji

o sieci dróg publicznych. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad sprawuje nadzór

nad prawidłową realizacją wpływów z opłat, o których mowa w art. 42 i 43.

1a

Wpływy uzyskane z opłat z tytułu zezwoleń dla zagranicznych przewoźników drogowych

na wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej międzynarodowego transportu

drogowego osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie

więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą są przekazywane na wyodrębniony rachunek środków

specjalnych jednostki, o której mowa w ust. 1.

1b

Wpływy uzyskane z opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 7, są przekazywane na

wyodrębniony rachunek środków specjalnych jednostki, o której mowa w ust. 1.

2

Wpływy uzyskane z innych opłat niż wymienione w ust. 1-1b stanowią odpowiednio dochód

właściwego organu samorządu terytorialnego lub budżetu państwa.

3

Część wpływów, o których mowa w ust. 1 i 1a, może zostać przeznaczona na poprawę bezpieczeństwa

ruchu drogowego i budowy autostrad oraz na druk kart opłat za przejazd po drogach

krajowych.

1.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość opłat za czynności administracyjne, o których mowa w art. 41 ust. 1, mając

na uwadze w szczególności rodzaj udzielanych uprawnień i okres, na jaki zostaną wydane;

2)

wysokość opłat za egzaminowanie oraz za wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych.

2

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, wysokość opłat zostanie określona

1)

w przypadku licencji, w zależności od

a)

okresu ważności licencji,

b)

liczby pojazdów samochodowych, na które wydaje się wypisy z licencji,

c)

zakresu transportu drogowego,

d)

rodzaju przewozów,

e)

rodzaju pojazdów - w międzynarodowym transporcie drogowym osób;

2)

w przypadku zezwolenia, w zależności od

a)

okresu ważności zezwolenia,

b)

rodzaju zezwolenia;

3)

w przypadku zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia

przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności

gospodarczej, w zależności od

a)

zakresu przewozów,

b)

rodzajów przewozów;

4)

w przypadku certyfikatu kompetencji zawodowych, w zależności od

a)

zakresu i formy testu z wiedzy z uwzględnieniem kosztów jego przeprowadzenia,

b)

rodzaju certyfikatu kompetencji zawodowych z uwzględnieniem kosztów jego wydania;

5)

w przypadku świadectwa kierowcy, w zależności od okresu ważności.

3.

Wysokość opłaty z tytułu

1)

udzielenia licencji - nie może być wyższa niż równowartość 1 000 000 euro;

2)

udzielenia zezwolenia na transport drogowy osób - nie może być wyższa niż równowartość

800 euro;

3)

udzielenia zezwolenia na przewóz kabotażowy - nie może być wyższa niż równowartość

800 euro za przewóz jednorazowy;

4)

wydania zezwolenia zagranicznego - nie może być wyższa niż równowartość

a)

500 euro za wielokrotne zezwolenie roczne,

b)

15 euro za zezwolenie jednorazowe;

5

wydania świadectwa kierowcy - nie może być wyższa niż równowartość 10 euro;

6

wydania formularza jazdy - nie może być wyższa niż równowartość 30 euro;

7

wydania certyfikatu, o którym mowa w art. 30 ust. 4 - nie może być wyższa niż równowartość

a)

70 euro dla pojazdu samochodowego nieposiadającego certyfikatu,

b)

50 euro dla pojazdu samochodowego w przypadku wznowienia certyfikatu,

c)

30 euro dla przyczepy lub naczepy nieposiadającej certyfikatu,

d)

15 euro dla przyczepy lub naczepy w przypadku wznowienia certyfikatu.

Tworzy się Inspekcję Transportu Drogowego, zwaną dalej „Inspekcją”, powołaną do kontroli

przestrzegania przepisów w zakresie transportu drogowego i niezarobkowego krajowego

i międzynarodowego przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi, z wyjątkiem

pojazdów, o których mowa w art. 3.

Przepisy ustawy nie naruszają przewidzianych w odrębnych ustawach obowiązków i uprawnień

organów publicznych w zakresie kontroli przestrzegania przepisów.

Do zadań Inspekcji należy kontrola

1

dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozów na potrzeby

własne oraz przestrzegania warunków w nich określonych;

2

dokumentów przewozowych związanych z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozów

na potrzeby własne, o których mowa w art. 1;

3)

ruchu drogowego w zakresie transportu, o którym mowa w art. 1, na zasadach określonych

w przepisach działu V ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, a w tym stanu technicznego pojazdów;

4)

przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw

oraz czasu odpoczynku kierowcy;

5)

przestrzegania szczegółowych zasad i warunków transportu zwierząt;

6

przestrzegania zasad i warunków dotyczących przewozu drogowego towarów niebezpiecznych;

7

wprowadzonych do obrotu ciśnieniowych urządzeń transportowych pod względem zgodności

z wymaganiami technicznymi, dokumentacją techniczną i prawidłowością ich oznakowania

w zakresie określonym w ustawie z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1671 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 97, poz. 962 i Nr 173, poz. 1808).

1.

Zadania Inspekcji Transportu Drogowego określone w niniejszym rozdziale wykonują następujące

organy

1)

Główny Inspektor Transportu Drogowego;

2)

wojewódzki inspektor transportu drogowego.

2.

Organy wymienione w ust. 1 wykonują zadania Inspekcji Transportu Drogowego zgodnie

z kompetencjami określonymi w ustawie i przepisach odrębnych.

3.

Główny Inspektor Transportu Drogowego koordynuje, nadzoruje i kontroluje działalność

wojewódzkich inspektorów transportu drogowego.

4.

Wojewódzki inspektor transportu drogowego kieruje działalnością wojewódzkiego inspektoratu

transportu drogowego.

5.

Czynności związane z realizacją zadań określonych w art. 50 w zakresie określonym

w art. 68-75 wykonują inspektorzy wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego,

zwani dalej „inspektorami”.

6.

W sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym

jest wojewódzki inspektor, a organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego - Główny Inspektor.

1.

Główny Inspektor kieruje Inspekcją przy pomocy podległego mu Głównego Inspektoratu

Transportu Drogowego.

2

Organizację Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego określi statut nadany, w drodze

zarządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów.

3.

Wojewódzki inspektor kieruje wojewódzką inspekcją przy pomocy wojewódzkiego inspektoratu

transportu drogowego.

4.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

administracji publicznej, określi, w drodze rozporządzenia, zasady organizacji wojewódzkich

inspektoratów transportu drogowego, uwzględniając podział na komórki organizacyjne.

1.

Główny Inspektor jest centralnym organem administracji rządowej podległym ministrowi

właściwemu do spraw transportu.

2.

Głównego Inspektora powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra

właściwego do spraw transportu.

3.

Zastępcę Głównego Inspektora powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw transportu,

na wniosek Głównego Inspektora.

4

Wojewódzkiego inspektora transportu drogowego powołuje, po zasięgnięciu opinii wojewody,

Główny Inspektor Transportu Drogowego. Wojewódzkiego inspektora transportu drogowego

odwołuje Główny Inspektor Transportu Drogowego.

5

Zastępcę wojewódzkiego inspektora transportu drogowego powołuje i odwołuje Główny

Inspektor Transportu Drogowego na wniosek wojewódzkiego inspektora transportu drogowego.

1.

Główny Inspektor sprawuje nadzór nad wojewódzkimi inspektorami oraz ma prawo kontroli

ich działalności, a także wydawania im wiążących poleceń w tym zakresie.

2

Główny Inspektor Transportu Drogowego

1)

opracowuje kierunki działania Inspekcji w porozumieniu z organizacjami zrzeszającymi

przewoźników o zasięgu ogólnokrajowym i plany kontroli o znaczeniu ogólnokrajowym,

zatwierdzane przez ministra właściwego do spraw transportu;

2)

określa metody i formy wykonywania zadań przez Inspekcję, w zakresie nieobjętym innymi

przepisami wydanymi na podstawie ustawy;

3)

organizuje kursy specjalistyczne i szkolenia inspektorów.

3.

Wojewódzki inspektor opracowuje kierunki działania wojewódzkiej inspekcji transportu

drogowego, zatwierdzane przez Głównego Inspektora.

Do zadań Głównego Inspektora Transportu Drogowego należy także kontrola spełniania

wymagań wprowadzonych do obrotu ciśnieniowych urządzeń transportowych oraz prowadzenie

postępowań w tych sprawach na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych.

1.

Inspektor wykonując zadania, o których mowa w art. 50, ma prawo do

1)

wstępu do pojazdu;

2)

kontroli dokumentów;

3)

kontroli urządzeń pomiarowo-kontrolnych znajdujących się w pojeździe;

4)

kontrolowania masy, nacisków osi i wymiarów pojazdu przy użyciu przyrządu pomiarowego;

5

żądania od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania

dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających

związek z przedmiotem kontroli;

6

wstępu na teren przedsiębiorcy, w tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi on działalność

gospodarczą, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność.

1a

Inspektor przeprowadza czynności kontrolne, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 6, w obecności

przedsiębiorcy lub osoby przez niego wyznaczonej.

2.

Inspektor ma również prawo do

1)

stosowania środków przymusu bezpośredniego;

2)

używania broni palnej.

Inspektor ma prawo w szczególności do nakładania i pobierania kar pieniężnych

1)

zgodnie z przepisami ustawy;

2)

zgodnie z przepisami o drogach publicznych.

1.

Środki przymusu bezpośredniego stosuje się wobec osób określonych w art. 68 ust. 1

pkt 1, niepodporządkowujących się poleceniom wydanym przez inspektorów, a także wobec

osób uniemożliwiających im wykonanie czynności kontrolnych.

2.

Środki przymusu bezpośredniego mogą być użyte jedynie w zakresie niezbędnym do osiągnięcia

podporządkowania się poleceniom, o których mowa w ust. 1, lub do skutecznego odparcia

bezpośredniego i bezprawnego zamachu na inspektora.

3.

Dopuszczalne jest stosowanie tylko takich środków przymusu bezpośredniego, jakie odpowiadają

potrzebom wynikającym z istniejącej sytuacji, i pod warunkiem, że w inny dostępny

w tej sytuacji sposób nie można skutecznie oraz bezpiecznie wykonać czynności kontrolnych.

1.

Do środków przymusu bezpośredniego zalicza się użycie

1)

siły fizycznej, w postaci chwytów obezwładniających oraz podobnych technik obrony;

2)

indywidualnych technicznych i chemicznych środków lub urządzeń przeznaczonych do obezwładniania

osób oraz unieruchamiania pojazdów.

2.

Siłę fizyczną można stosować w celu odparcia czynnej napaści lub zmuszenia do wykonania

polecenia albo zatrzymania osoby ściganej.

3.

Indywidualne techniczne i chemiczne środki przymusu bezpośredniego można stosować

w przypadku odpierania czynnej napaści, pokonywania czynnego oporu lub udaremniania

ucieczki osoby kontrolowanej.

4.

Inspektor może stosować również kolczatkę drogową lub inne urządzenia techniczne umożliwiające

unieruchomienie pojazdu.

5.

Zastosowanie urządzenia technicznego, o którym mowa w ust. 4, należy poprzedzić

1)

sygnałem zatrzymania, podanym przez inspektora w sposób zrozumiały i widoczny dla

kierującego zatrzymywanym pojazdem;

2)

wstrzymaniem ruchu drogowego w obu kierunkach na odległość nie mniejszą niż 100 metrów

od tego urządzenia.

1.

Środki przymusu bezpośredniego mogą być stosowane po uprzednim wezwaniu do zachowania

się zgodnego z prawem oraz po bezskutecznym uprzedzeniu o zamiarze ich użycia.

2.

Inspektor może odstąpić od wezwania osoby do zachowania się zgodnego z prawem oraz

od uprzedzenia o zamiarze użycia środków przymusu bezpośredniego, jeżeli zwłoka groziłaby

niebezpieczeństwem dla życia, zdrowia ludzkiego lub mienia.

3.

Środki przymusu bezpośredniego stosuje się w taki sposób, aby osiągnięcie podporządkowania

się wydanym poleceniom powodowało możliwie najmniejszą dolegliwość osobie, wobec której

zostały one użyte.

4.

Od dalszego stosowania środków przymusu bezpośredniego należy odstąpić, gdy osoba,

wobec której użyto tych środków, podporządkowała się wydanym poleceniom.

Jeżeli wskutek zastosowania środka przymusu bezpośredniego nastąpiło zranienie osoby,

inspektor jest obowiązany udzielić jej pierwszej pomocy, a w razie potrzeby wezwać

lekarza.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

O fakcie zastosowania środka przymusu bezpośredniego inspektor niezwłocznie zawiadamia

pisemnie bezpośredniego przełożonego.

2.

Przełożony jest obowiązany każdorazowo zbadać zasadność, warunki i sposób zastosowania

środków przymusu bezpośredniego przez podległych mu inspektorów.

1.

W przypadku gdy środki przymusu bezpośredniego wymienione w art. 58 ust. 1 okażą się

niewystarczające lub ich użycie ze względu na okoliczności danego zdarzenia nie będzie

możliwe, inspektor może użyć broni palnej.

2.

Użycie broni palnej przez inspektora w przypadku, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić

wyłącznie w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na jego życie lub zdrowie.

3.

Przez użycie broni palnej rozumie się oddanie strzału w kierunku osoby w celu jej

obezwładnienia, po wyczerpaniu toku postępowania określonego w art. 63.

4.

Inspektor, który podjął decyzję o użyciu broni palnej, powinien postępować ze szczególną

rozwagą, traktując broń jako ostateczny środek działania.

5.

Broni palnej należy użyć w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą szkodę osobie,

przeciwko której jej użyto, i jej użycie nie może zmierzać do pozbawienia tej osoby

życia ani narażać osób postronnych na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia.

1.

Inspektor przed użyciem broni palnej jest obowiązany

1)

po okrzyku „Inspekcja drogowa” wezwać osobę, w stosunku do której przewiduje się użycie

broni palnej, do zachowania zgodnego z prawem, a w szczególności do natychmiastowego

porzucenia broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, odstąpienia od bezprawnych

działań lub użycia przemocy albo zaniechania ucieczki;

2)

w razie niepodporządkowania się wezwaniom określonym w pkt 1, zagrozić użyciem broni

palnej okrzykiem „Stój, bo strzelam”;

3)

oddać strzał ostrzegawczy w górę, jeżeli czynności określone w pkt 1 i pkt 2 okażą

się bezskuteczne.

2.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy z zachowania osoby posiadającej

broń lub inne niebezpieczne narzędzie wynika, że wszelka zwłoka groziłaby bezpośrednim

niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia ludzkiego.

3.

Użycie broni palnej w sytuacji, o której mowa w ust. 2, musi być poprzedzone okrzykiem

„Inspekcja drogowa”.

1.

Jeżeli wskutek użycia broni palnej następuje zranienie lub zachodzi podejrzenie śmierci

osoby, inspektor jest obowiązany, bez zbędnej zwłoki, do udzielenia pierwszej pomocy

i niezwłocznego wezwania lekarza oraz powiadomienia najbliższej jednostki Policji.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, oraz gdy w wyniku użycia broni palnej doszło

do wyrządzenia szkody w mieniu, inspektor jest obowiązany ponadto do zabezpieczenia

śladów na miejscu zdarzenia i niedopuszczenia na to miejsce osób trzecich oraz jeżeli

jest to możliwe - ustalenia świadków zdarzenia.

1.

O każdym przypadku użycia broni palnej lub podjęcia czynności, o których mowa w art.

63, inspektor jest obowiązany niezwłocznie powiadomić bezpośredniego przełożonego

oraz sporządzić pisemną notatkę.

2.

Do obowiązków wojewódzkiego inspektora należy

1)

zbadanie, czy użycie broni palnej lub podjęcie czynności określonych w art. 63 było

zgodne z obowiązującymi przepisami;

2)

niezwłoczne zawiadomienie prokuratora - w przypadku stwierdzenia, że użycie broni

palnej było niezgodne z obowiązującymi przepisami;

3)

wszczęcie postępowania dyscyplinarnego w przypadku określonym w pkt 2 oraz w razie

stwierdzenia, że podjęcie czynności określonych w art. 63 było niezgodne z obowiązującymi

przepisami.

1.

Inspektorzy wykonujący zadania określone w art. 50 ustawy mogą być wyposażeni w broń

palną.

2.

Pozwolenie na broń palną na okaziciela wydaje, na wniosek wojewódzkiego inspektora,

w trybie określonym w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 i Nr 96, poz. 959), właściwy miejscowo komendant wojewódzki Policji.

3.

Wojewódzki inspektor dokonuje zakupu broni palnej i amunicji według zasad określonych

w przepisach o broni i amunicji.

4.

Wojewódzki inspektor występuje z wnioskiem do właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego

Policji o dopuszczenie inspektora do posiadania broni palnej oraz amunicji na zasadach

określonych w przepisach o broni i amunicji.

5.

Inspektorzy, po zakończeniu pracy, są obowiązani do codziennego zdawania broni i amunicji

do podręcznego magazynku broni, znajdującego się w najbliższej jednostce Policji,

gdzie inspektor wykonywał swoje zadanie służbowe.

1

Inspekcja współdziała w szczególności z: Policją, Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencją Wywiadu, Biurem Ochrony Rządu, Żandarmerią Wojskową, Strażą Graniczną, Służbą

Celną, kontrolą skarbową, Państwową Inspekcją Pracy, Inspekcją Handlową, Inspekcją

Ochrony Środowiska, Inspekcją Weterynaryjną i zarządcami dróg - w zakresie bezpieczeństwa

i porządku ruchu na drogach publicznych oraz zwalczania przestępstw i wykroczeń drogowych

dokonywanych w zakresie transportu drogowego lub w związku z tym transportem, z uwzględnieniem

właściwości i kompetencji tych organów oraz zadań Inspekcji.

2.

W celu realizacji zadań określonych w art. 50 inspekcja współdziała z organami samorządu

terytorialnego, jak również z organizacjami zrzeszającymi przewoźników drogowych.

1.

Inspektor wykonuje czynności kontrolne w umundurowaniu oraz posługuje się legitymacją

służbową i znakiem identyfikacyjnym, a także używa oznakowanego pojazdu służbowego.

2

Głównemu Inspektorowi, wojewódzkiemu inspektorowi, ich zastępcom, inspektorom oraz

pracownikom inspektoratów wykonujących zadania z zakresu nadzoru i kontroli pracy

inspektorów przysługuje umundurowanie służbowe.

3

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, dystynkcje

i wzór umundurowania, o którym mowa w ust. 2, normy umundurowania i sposób jego przydziału

oraz zasady i sposób noszenia umundurowania, jak również ustali kryteria przydziału

umundurowania, warunki jego używania, mając na uwadze okres używalności umundurowania.

3a

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i warunki przyznawania

równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, uwzględniając

1)

elementy umundurowania stanowiące podstawę do określenia wysokości równoważnika;

2)

sposób ustalania wysokości równoważnika;

3)

tryb i przypadki przyznawania, zwrotu i zawieszania wypłaty równoważnika;

4)

terminy wypłacania lub zwrotu równoważnika.

4.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji

inspektora oraz szczegółowy sposób postępowania z nią związanego. Do legitymacji służbowej

podlegają wpisaniu następujące dane osobowe: imię, nazwisko, stanowisko. Rozporządzenie

ustali sposób wydawania legitymacji oraz przypadki, w których podlega ona wymianie

i zwrotowi, a także sposób jej używania i przechowywania.

5.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór odznaki

identyfikacyjnej inspektora i oznakowania pojazdu służbowego oraz szczegółowy sposób

postępowania z nimi związany. Rozporządzenie to ustali w szczególności sposób używania

i przechowywania odznaki.

1.

Rozpoczęcie kontroli przez inspektora poprzedzone jest okazaniem kontrolowanemu legitymacji

służbowej.

2.

Legitymacja, o której mowa w ust. 1, upoważnia inspektora do dokonania czynności kontrolnych.

3.

Inspektor ma obowiązek zapoznać kontrolowanego z jego prawami i obowiązkami wynikającymi

z ustawy.

4.

Inspektor wykonuje czynności kontrolne w obecności kontrolowanego, osoby zastępującej

kontrolowanego lub przez niego zatrudnionej.

Zatrzymanie pojazdu samochodowego do kontroli może być dokonane tylko przez umundurowanych

inspektorów, znajdujących się w pobliżu oznakowanego pojazdu służbowego.

Kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych,

a w szczególności

1)

udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji

oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli;

2

udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzonej kontroli

pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w

których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie

przedsiębiorstwa;

3)

umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego;

4)

umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić

dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli;

5

umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, kopii dokumentów oraz oryginału

zapisu urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju,

których kontrola będzie dokonywana poza siedzibą przedsiębiorcy.

1.

W toku kontroli inspektor może

1)

legitymować kierowców i inne osoby w celu ustalenia tożsamości, jeżeli jest to niezbędne

dla potrzeb kontroli;

2)

badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli;

3)

dokonywać oględzin i zabezpieczać zebrane dowody;

4)

przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych;

5)

przesłuchiwać kontrolowanego w charakterze strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych

lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla ustaleń kontroli.

2.

W przypadku nieusprawiedliwionego niestawienia się kontrolowanego, świadka lub biegłego

na wezwanie inspektora stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię

doręcza się kontrolowanemu.

2.

Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli kontrolowany może

wnieść zastrzeżenia.

3.

Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole.

Wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania

1)

administracyjnego o cofnięcie uprawnień przewozowych przedsiębiorcy, określonych przepisami

ustawy;

2)

karnego lub karno-skarbowego;

3)

w sprawach o wykroczenia;

4

przez organy Państwowej Inspekcji Pracy;

5)

przewidzianego w umowach międzynarodowych w stosunku do przedsiębiorców zagranicznych.

1.

Inspektorem może być osoba, która

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

ma nienaganną opinię i nie była karana za przestępstwo umyślne;

3)

legitymuje się świadectwem dojrzałości po zdanym egzaminie maturalnym;

4)

posiada prawo jazdy co najmniej kategorii B;

5)

ukończyła 25 lat oraz posiada wymagany stan zdrowotny;

6)

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny.

2.

Zatrudnienie pracownika Inspekcji na stanowisku inspektora poprzedzone jest praktyką

w ramach sześciomiesięcznego kursu specjalistycznego zakończonego egzaminem kwalifikacyjnym,

z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Inspektor podlega co najmniej raz w roku szkoleniu organizowanemu przez Głównego Inspektora

w celu podniesienia poziomu wiedzy fachowej.

4.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki odbywania praktyki, programy szkolenia oraz sposób organizacji

kursów specjalistycznych i przeprowadzania egzaminów kwalifikacyjnych, a także obowiązujące

kryteria kwalifikacji, z uwzględnieniem czasu trwania praktyki i wiedzy niezbędnej

dla inspektorów, kryteriów oceny osób przystępujących do egzaminu kwalifikacyjnego

oraz trybu jego przeprowadzenia;

2)

warunki i tryb przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych w celu stwierdzenia

istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności inspektora.

1.

Do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych, w tym inspektorów,

stosuje się przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483, z późn. zm., z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach inspektorów nie mają zastosowania

przepisy art. 4 i art. 25-27 ustawy, o której mowa w ust. 1.

3.

Do pracowników innych niż wymienieni w ust. 1 mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953, z późn. zm..

Inspektorom wykonującym czynności kontrolne przysługuje miesięczny dodatek inspekcyjny

do wynagrodzenia w wysokości do 100% wynagrodzenia.

Inspektorzy w związku z wykonywaniem czynności kontrolnych korzystają z ochrony przewidzianej

w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

1.

Tworzy się centralną ewidencję naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzanych kontroli,

zwaną dalej „ewidencją”.

2.

W ewidencji gromadzi się dane i informacje o przedsiębiorcach i kierowcach oraz popełnianych

przez nich naruszeniach, o których mowa w ust. 1.

2a

Ewidencja obejmuje również informacje o przeprowadzonych kontrolach, w trakcie których

nie stwierdzono naruszeń, o których mowa w ust. 1.

3.

Ewidencję prowadzi w systemie telefonicznym lub elektronicznym Główny Inspektor, który

jest administratorem danych i informacji zgromadzonych w ewidencji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 31, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r.,

2)

art. 52 pkt 12 lit. a), art. 59, art. 62 pkt 1, art. 71 ust. 2 i art. 79, które wchodzą

w życie z dniem ogłoszenia,

3)

art. 1 ust. 1 pkt 1, ust. 5 oraz ust. 6 i art. 10 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem

31 marca 2002 r.,

4)

art. 50 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

5)

art. 2 ust. 3, art. 25, art. 36 pkt 1, 2 i 4, art. 41, art. 48, art. 52 pkt 5, art.

63 pkt 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2002 r.,

6)

art. 27 i art. 52 pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 33a ust. 1 pkt 9, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

7)

(uchylony).

Dane i informacje przekazują do ewidencji

1)

wojewódzki inspektor;

2)

uprawnieni do kontroli, o których mowa w przepisach ustawy;

3

uprawnieni do kontroli, o których mowa w przepisach o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych.

Administrator danych przetwarzający dane osobowe na potrzeby ewidencji jest zwolniony

z obowiązku informacyjnego określonego w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 i Nr 153, poz. 1271 oraz z 2004 r. Nr 25, poz. 219 i Nr 33, poz. 285).

1.

Organ, który udzielił licencji lub zezwolenia, może nałożyć na przewoźnika drogowego

obowiązek przedstawienia w oznaczonym terminie informacji i dokumentów potwierdzających,

że spełnia on wymagania ustawowe i warunki określone w licencji lub zezwoleniu.

2.

Na żądanie ministra właściwego do spraw transportu lub organu właściwego w sprawach

licencji lub zezwoleń przewoźnik drogowy obowiązany jest przekazywać informacje związane

z działalnością transportową dotyczące stosowanych cen i taryf oraz liczby przewiezionych

osób lub masy przewiezionych rzeczy.

3.

Organy, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 18 ust. 1 pkt 1, obowiązane

są przedstawiać ministrowi właściwemu do spraw transportu, co najmniej dwa razy w

roku, w terminach do dnia 15 stycznia oraz do dnia 15 lipca, informacje dotyczące

liczby i zakresu udzielonych licencji i zezwoleń.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do jednostki uprawnionej do egzaminowania w

zakresie wymaganym do uzyskania certyfikatu kompetencji zawodowych.

5.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, zakres danych

i informacji, o których mowa w ust. 1 i ust. 2, sposób i terminy ich przedstawiania,

mając na względzie konieczność monitorowania rynku przewozów drogowych.

1.

Organ udzielający licencji lub zezwolenia albo organ wydający zaświadczenie jest uprawniony

do kontroli przedsiębiorcy w zakresie zgodności wykonywania transportu drogowego lub

przewozów na potrzeby własne z przepisami ustawy i warunkami udzielonej licencji lub

zezwolenia albo zaświadczenia.

2.

Kontrolę, o której mowa w ust. 1, organ udzielający licencji przeprowadza co najmniej

raz na 5 lat.

1.

Postępowanie kontrolne przeprowadza się na podstawie wydanego w tej sprawie postanowienia

określającego zakres kontroli oraz osoby upoważnione do jej przeprowadzenia.

2.

Osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli mają prawo do

1)

żądania od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania

dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających

związek z przedmiotem kontroli;

2)

wstępu na teren przedsiębiorcy, w tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi on działalność

gospodarczą, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność,

oraz wstępu do pojazdów użytkowanych przez przedsiębiorcę.

3.

Czynności kontrolne przeprowadza się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego

wyznaczonej.

1.

Organ udzielający licencji lub zezwolenia może powierzyć, w drodze porozumienia, czynności

kontrolne organowi administracji publicznej lub innemu organowi państwowemu.

2.

Nadzór nad wydawaniem licencji i zezwoleń w krajowym transporcie drogowym, a także

zaświadczeń przy przewozach na potrzeby własne, sprawuje wojewódzki inspektor transportu

drogowego.

1.

Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego,

z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego

organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie

z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas

jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, a ponadto

1)

w transporcie drogowym osób

a)

przy wykonywaniu przewozów regularnych, przewozów regularnych specjalnych, przewozów

wahadłowych lub okazjonalnych - odpowiednie zezwolenie,

b

przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów okazjonalnych lub wahadłowych, a także

międzynarodowych przewozów na potrzeby własne - formularz jazdy;

2)

w transporcie drogowym rzeczy - dokumenty związane z przesyłką

a)

odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym,

b

wymagane przy przewozie drogowym towarów niebezpiecznych,

c)

świadectwo wymagane zgodnie z umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących

się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do

tych przewozów (ATP),

d)

zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi

lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach,

e)

wymagane przy przewozie żywych zwierząt;

3

w międzynarodowym transporcie drogowym - świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane.

1a

Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego lub przewozu na potrzeby

własne kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na

żądanie uprawnionego organu kontroli zaświadczenie, o którym mowa w art. 39e ust.

1 pkt 6.

2

Podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany

mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich

dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1 i 1a, wypis zaświadczenia,

o którym mowa w art. 33 ust. 10.

3

Przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na

potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport

drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.

4.

Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest

obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję.

1

Kontroli, o której mowa w art. 50 i 87, z zastrzeżeniem ust. 2, podlegają;

1)

kierowcy wykonujący transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne,

2)

przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne,

3)

podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 2

- zwani dalej „kontrolowanymi”.

2.

Kontroli, o której mowa w ust. 1, nie podlegają pojazdy przewożące wartości pieniężne

w rozumieniu przepisów o ochronie osób i mienia.

Przepisy art. 87 nie naruszają praw i obowiązków przedsiębiorców i kierowców wykonujących

transport drogowy, wynikających z odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych.

1

Do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, oraz warunków w nich określonych,

uprawnieni są

1)

funkcjonariusze Policji;

2)

inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego;

3)

funkcjonariusze organów celnych;

4)

funkcjonariusze Straży Granicznej;

5)

upoważnieni pracownicy zarządców dróg publicznych - z wyłączeniem dokumentów, o których

mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a i ust. 4;

6)

inspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy - w odniesieniu do zapisów urządzenia rejestrującego

samoczynnie prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju.

2.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, kierując się zasadą

skuteczności kontroli, określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób wykonywania

kontroli, o której mowa w ust. 1, oraz stosowane przez uprawnionych do tej kontroli

dokumenty, a także ich wzory.

W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzającej uchybienia organ udzielający licencji

lub zezwolenia

1)

wzywa przedsiębiorcę do usunięcia stwierdzonych uchybień w wyznaczonym terminie;

2)

cofa licencję lub zezwolenie, z zachowaniem warunków, o których mowa w art. 15 i art.

24 ust. 4-6.

1.

Minister właściwy do spraw transportu kontroluje sposób egzaminowania i wydawania

certyfikatów kompetencji zawodowych oraz gospodarkę finansową jednostki certyfikującej.

2.

Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono uchybienia, minister właściwy

do spraw transportu

1)

wzywa kontrolowaną jednostkę do niezwłocznego usunięcia uchybień lub

2)

pozbawia ją uprawnień, o których mowa w art. 38 ust. 3.

1.

Kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki

lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów

1)

ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1671 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 97, poz. 962 i Nr 173, poz. 1808),

2)

ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców

(Dz. U. Nr 123, poz. 1354, z 2002 r. Nr 155, poz. 1286 oraz z 2003 r. Nr 149, poz. 1452)

3)

ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

(Dz. U. Nr 62, poz. 628, z późn. zm.,

4)

ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt

(Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 oraz z 2004 r. Nr 69, poz. 625, Nr 92, poz. 880 i Nr 96, poz. 959),

5)

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach

lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów,

6)

wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych

- podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 złotych.

2.

Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty

1)

15 000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej;

2)

30 000 złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie.

3.

Jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie

znamiona wykroczenia, stosuje się wyłącznie przepisy niniejszej ustawy.

4.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar

pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy.

1

Uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na przedsiębiorcę

wykonującego transport drogowy lub przedsiębiorcę wykonującego przewozy na potrzeby

własne albo podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, karę pieniężną, w drodze decyzji

administracyjnej.

1a

Decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu

na miejsce przeprowadzanej kontroli.

2.

W przypadku gdy podczas kontroli granicznej na kontrolowanego zostanie nałożona kara,

o której mowa w ust. 1, przeprowadzający kontrolę uprawnieni są do uniemożliwienia

kontrolowanemu wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, z

zastrzeżeniem ust. 4.

4

Przedsiębiorca krajowy uiszcza nałożoną karę pieniężną w terminie 21 dni od dnia jej

wymierzenia; spoczywa na nim obowiązek niezwłocznego przekazania dowodu uiszczenia

kary pieniężnej organowi, który ją nałożył.

5

Od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego

w stosunku do organu, który karę tę nałożył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia

przedsiębiorcy lub innemu podmiotowi wykonującemu przewozy na potrzeby własne tej

decyzji.

6

W przypadku uwzględnienia odwołania uiszczona kara pieniężna podlega zwrotowi w terminie

14 dni od dnia uchylenia lub zmiany decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, a w sytuacji,

kiedy o uchyleniu lub zmianie decyzji orzekł organ drugiej instancji - w terminie

14 dni od dnia otrzymania przez właściwy organ pierwszej instancji decyzji uchylającej

lub zmieniającej decyzję o nałożeniu kary.

1.

Kary pieniężne stanowią dochody budżetu państwa.

2

Karę pieniężną uiszcza się w formie przekazu na właściwy rachunek bankowy, z tym że

możliwe jest jej uiszczenie w formie gotówkowej bezpośrednio organowi, który ją nałożył,

przez ukaranego niebędącego przedsiębiorcą krajowym.

2a

W przypadku, kiedy kara pieniężna nałożona została przez inspektorów Inspekcji Transportu

Drogowego, możliwe jest jej uiszczenie w formie bezgotówkowej, za pomocą karty płatniczej.

3.

W przypadku uiszczenia kary pieniężnej w formie gotówkowej organ wydaje pokwitowanie

na druku ścisłego zarachowania, stanowiące dowód uiszczenia tej kary.

3a

W przypadku, o którym mowa w ust. 2a, ukarany ponosi również koszty związane z autoryzacją

transakcji i przekazem środków na właściwy rachunek bankowy.

4.

Koszty związane z uiszczeniem kary pieniężnej poprzez przekazanie jej na rachunek

bankowy pokrywa wpłacający.

5.

W przypadku uwzględnienia odwołania uiszczona kara pieniężna podlega zwrotowi w terminie

14 dni od dnia wydania decyzji o zwrocie tej kary.

1

Uprawniony do kontroli zatrzymuje, za pokwitowaniem, dokumenty podlegające kontroli

i kieruje lub usuwa pojazd, na koszt przedsiębiorcy, na najbliższy parking strzeżony

do czasu

1)

uiszczenia kary pieniężnej, z zastrzeżeniem art. 93 ust. 4;

2)

usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości;

3)

ustąpienia zakazów lub ograniczeń ruchu, o których mowa w art. 92 ust. 1 pkt 5.

2.

W zakresie postępowania w związku z usuwaniem pojazdu stosuje się odpowiednio przepisy

prawa o ruchu drogowym.

3.

Zwrot pojazdu z parkingu następuje po przedstawieniu przez kontrolowanego organowi,

który karę nałożył, dowodu uiszczenia kary pieniężnej oraz usunięcia przyczyny skierowania

pojazdu na parking.

4.

Jeżeli kara pieniężna nie zostanie uiszczona i pojazd nie zostanie odebrany z parkingu

w ciągu 30 dni od dnia nałożenia kary pieniężnej, stosuje się odpowiednio przepisy

działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, z późn. zm. dotyczące egzekucji należności pieniężnych z ruchomości.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z późn. zm.,

1

Kto nie wypełnia obowiązków, o których mowa w art. 15 ust. 4, podlega karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. Nr 12, poz. 114, z 1981 r. Nr 24, poz. 124, z 1982 r. Nr 16, poz. 125, z 1983 r. Nr 6, poz. 35 i Nr 44, poz. 203, z 1984 r. Nr 54, poz. 275, z 1985 r. Nr 14, poz. 60 i Nr 23, poz. 100, z 1986 r. Nr 39, poz. 193, z 1988 r. Nr 20, poz. 135 i Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 180, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 72, poz. 422 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 75, poz. 332 i Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1994 r. Nr 123, poz. 600, z 1995 r. Nr 6, poz. 29, Nr 60, poz. 310 i Nr 95, poz. 475, z 1997 r. Nr 54, poz. 349, Nr 60, poz. 369, Nr 85, poz. 539, Nr 98, poz. 602, Nr 104, poz. 661, Nr 106, poz. 677, Nr 111, poz. 724, Nr 123, poz. 779, Nr 133, poz. 884 i Nr 141, poz. 942, z 1998 r. Nr 113, poz. 717, z 1999 r. Nr 83, poz. 931 i Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 22, poz. 271, Nr 73, poz. 852, Nr 74, poz. 855 i Nr 117, poz. 1228 oraz z 2001 r. Nr 100, poz. 1081 i Nr 106, poz. 1149) skreśla się art. 103a.

(pominięte).

W ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe

(Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601) w art. 72

a)

dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1,

b)

dodaje się ust. 2 i ust. 3 w brzmieniu

„

2.

Nadawca przesyłki w transporcie drogowym rzeczy odpowiada za wszelkie koszty, jakie

mógłby ponieść przewoźnik na skutek nieścisłości lub niedostateczności danych, o których

mowa w ust. 1 pkt 1.

3.

Nadawca ponosi także koszty związane z przeładunkiem przesyłki w przypadku, gdy dane

dotyczące masy przesyłki, zawarte w liście przewozowym, są niezgodne ze stanem faktycznym.

”

W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 i Nr 86, poz. 958) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 13

a)

ust. 2a otrzymuje brzmienie

„

2a.

Za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, bez zezwolenia

określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi

w zezwoleniu oraz za nieuiszczenie opłat, o których mowa w ust. 2 pkt 4, pobiera się

kary pieniężne.

”

,

b)

po ust. 2a dodaje się ust. 2b w brzmieniu

„

2b.

Wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2a, określa załącznik do ustawy.

”

,

c)

w ust. 4 skreśla się wyrazy „i ust. 2a”;

2)

art. 40a otrzymuje brzmienie

„

Art. 40a.

1.

Opłaty pochodzące ze źródeł, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2-5, i kary pieniężne

określone w art. 13 ust. 2a, a także opłaty i kary pieniężne określone w art. 40 ust.

4 stanowią dochody środków specjalnych zarządów dróg przeznaczonych na utrzymanie

dróg.

2.

Opłaty za zezwolenia na przejazdy pojazdów wymienionych w art. 13 ust. 2 pkt 3, których

trasa przekracza granicę państwa, i kary, o których mowa w art. 13 ust. 2a, dotyczące

tych pojazdów, stanowią dochody środka specjalnego Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych

przeznaczonego na budowę i utrzymanie dróg krajowych oraz na zakup urządzeń do ważenia

pojazdów.

”

;

3)

w art. 40b

a)

w ust. 2 dodaje się na końcu wyrazy „i kary pieniężne ustalone zgodnie z art. 13 ust.

2b”,

b)

w ust. 3 dodaje się na końcu wyrazy „i kar pieniężnych”;

4)

po art. 40b dodaje się art. 40c w brzmieniu

„

Art. 40c.

1.

W razie stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę, naciski osi, wymiary

lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami Prawa o ruchu

drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego ma również prawo nakładania i pobierania

kary pieniężnej ustalonej zgodnie z art. 13 ust. 2b.

2.

Od decyzji o nałożeniu kary, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do Głównego

Inspektora Transportu Drogowego w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.

”

;

5)

dodaje się załącznik do ustawy w brzmieniu

„

Załącznik do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (poz. 1371)

KARY PIENIĘŻNE, O KTÓRYCH MOWA W ART. 13 UST. 2A

Lp.

Wyszczególnienie

Wysokość kary w zł

1

2

3

1

Za przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu, za każdy rozpoczęty 1 m ponad dopuszczalną

długość

120

2

Za przekroczenie wysokości pojazdu lub pojazdu z ładunkiem

a)

od 4,00 m do 4,50 m włącznie

120

b)

dodatkowo za każde rozpoczęte 10 cm ponad 4,50 m

160

3

Za przekroczenie szerokości pojazdu lub pojazdu z ładunkiem

a)

od wartości dopuszczalnej do 3,20 m szerokości pojazdu włącznie

160

b)

ponad 3,20 do 4,50 m szerokości pojazdu włącznie

360

c)

dodatkowo za każdy rozpoczęty 0,50 m ponad 4,50 m

320

4

Za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na drogach, gdzie dopuszczalny jest ruch

pojazdów o naciskach osi do 80 kN

1)

dla osi pojedynczej

a)

ponad 80 kN do 84 kN

480

b)

ponad 84 kN do 92 kN

1 320

c)

ponad 92 kN do 100 kN

3 120

d)

ponad 100 kN do 112 kN

6 600

e)

za każde rozpoczęte przekroczenie 8 kN ponad 112 kN, dodatkowo

4 800

2)

dla osi składowej osi wielokrotnej przy rozstawie osi do 1,20 m

a)

ponad 57,5 kN do 60,5 kN

120

b)

ponad 60,5 kN do 66 kN

600

c)

ponad 66 kN do 72 kN

1 560

d)

ponad 72 kN do 80,5 kN

2 880

e)

za każde rozpoczęte przekroczenie 6 kN ponad 80,5 kN, dodatkowo

1 440

3)

dla osi składowej osi wielokrotnej przy rozstawie osi powyżej 1,20 m do 1,30 m

a)

ponad 65 kN do 68 kN

240

b)

ponad 68 kN do 74,5 kN

1 200

c)

ponad 74,5 kN do 81 kN

2 520

d)

ponad 81 kN do 91 kN

4 440

e)

za każde przekroczenie 6,50 kN ponad 91 kN, dodatkowo

4 680

4)

dla osi składowej osi wielokrotnej przy rozstawie osi powyżej 1,30 m do 2,00 m

a)

ponad 72,5 kN do 76 kN

360

b)

ponad 76 kN do 83,5 kN

1 680

c)

ponad 83,5 kN do 90,5 kN

3 480

d)

ponad 90,5 kN do 101,5 kN

5 640

e)

za każde rozpoczęte przekroczenie 7 kN ponad 101,5 kN, dodatkowo

5 880

5

Za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, gdzie dopuszczony jest ruch

pojazdów o naciskach osi do 100 kN

1)

dla osi pojedynczej

a)

ponad 100 kN do 105 kN

720

b)

ponad 105 kN do 115 kN

1 560

c)

ponad 115 kN do 125 kN

2 880

d)

ponad 125 kN do 140 kN

5 040

e)

za każde rozpoczęte przekroczenie 10 kN ponad 140 kN, dodatkowo

2 400

2)

dla osi składowej osi wielokrotnej przy rozstawie osi do 1,10 m

a)

ponad 57,5 kN do 60,5 kN

240

b)

ponad 60,5 kN do 66 kN

720

c)

ponad 66 kN do 72 kN

1 200

d)

ponad 72 kN do 80,5 kN

2 760

e)

za każde rozpoczęte przekroczenie 6 kN ponad 80,5 kN, dodatkowo

3 600

3)

dla osi składowej osi wielokrotnej przy rozstawie osi powyżej 1,10 m do 1,20 m

a)

ponad 65 kN do 68 kN

1 200

b)

ponad 68 kN do 74,5 kN

600

c)

ponad 74,5 kN do 81 kN

1 560

d)

ponad 81 kN do 91 kN

3 240

e)

za każde rozpoczęte przekroczenie 6,5 kN ponad 91 kN, dodatkowo

3 840

4)

dla osi składowej osi wielokrotnej przy rozstawie osi powyżej 1,20 m do 1,30 m

a)

ponad 72,5 kN do 76 kN

1 200

b)

ponad 76 kN do 83,5 kN

1 080

c)

ponad 83,5 kN do 90,5 kN

2 640

d)

ponad 90,5 kN do 101,5 kN

4 920

e)

za każde rozpoczęte przekroczenie 7 kN ponad 101,5 kN, dodatkowo

5 040

5)

dla osi składowej osi wielokrotnej przy rozstawie osi powyżej 1,30 m

a)

ponad 80 kN do 84 kN

720

b)

ponad 84 kN do 92 kN

2 040

c)

ponad 92 kN do 100 kN

4 200

d)

ponad 100 kN do 112 kN

7 560

e)

za każde przekroczenie 8 kN ponad 112 kN, dodatkowo

6 720

6

Za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu

1)

pojedynczego

a)

do 5 t włącznie

600

b)

ponad 5 t do 10 t włącznie

1 440

c)

ponad 10 t do 20 t włącznie

2 880

d)

za każde rozpoczęte 5 t ponad 20 t, dodatkowo

2 160

2)

członowego lub zespołu pojazdów składającego się z pojazdu silnikowego i przyczepy

a)

do 10 t włącznie

600

b)

ponad 10 t do 24 t włącznie

1 440

c)

ponad 24 t do 40 t włączenie

2 880

d)

za każde rozpoczęte 10 t ponad 40 t, dodatkowo

4 320

7

Za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach

50”

W ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. Nr 9, poz. 31 i Nr 101, poz. 444, z 1992 r. Nr 21, poz. 86, z 1994 r. Nr 123, poz. 600, z 1996 r. Nr 91, poz. 409 i Nr 149, poz. 704, z 1997 r. Nr 5, poz. 24, Nr 107, poz. 689, Nr 121, poz. 770 i Nr 123, poz. 780, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 150, poz. 983 i Nr 160, poz. 1058, z 2000 r. Nr 88, poz. 983, Nr 95, poz. 1041 i Nr 122, poz. 1315 oraz z 2001 r. Nr 111, poz. 1197) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 11 dodaje się art. 11a w brzmieniu

„

Art. 11a.

1.

Podatnikom wykorzystującym środki transportu, o których mowa w art. 8 pkt 1-6, dla

wykonywania przewozów w transporcie kombinowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przysługuje zwrot zapłaconego podatku od tych środków.

2.

Kwotę zwrotu podatku od środków transportowych, o którym mowa w ust. 1, ustala się,

przyjmując za podstawę liczbę jazd z ładunkiem lub bez ładunku wykonanych przez środek

transportu w przewozie koleją w danym roku podatkowym w następujący sposób

1)

od 100 jazd i więcej - 100% kwoty rocznego podatku,

2)

od 70 do 99 jazd włącznie - 75% kwoty rocznego podatku,

3)

od 50 do 69 jazd włącznie - 50% kwoty rocznego podatku,

4)

od 20 do 49 jazd włącznie - 25% kwoty rocznego podatku.

3.

Zwrotu zapłaconego podatku od środków transportowych na zasadach określonych w ust.

1 i 2 dokonuje organ podatkowy, na rachunek którego uiszczono podatek, na wniosek

podatnika złożony nie później niż do dnia 31 marca roku następującego po roku podatkowym.

Podstawą sporządzenia wniosku są dane zawarte w dokumentach przewozowych stosowanych

przy wykonywaniu przewozów w transporcie kombinowanym, w których dokonano wpisu o

wykonaniu przewozu koleją.

4.

Zwrot podatku od środków transportowych następuje w gotówce albo na rachunek bankowy

podatnika wskazany we wniosku, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

”

;

2)

w art. 12 w ust. 1 dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

środki transportowe, o których mowa w art. 8 pkt 1-6, wykorzystywane w dowozie i odwozie

na maksymalną odległość w linii prostej do 150 km na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w transporcie kombinowanym. Warunkiem zwolnienia jest przeznaczenie wymienionych pojazdów

wyłącznie dla tych przewozów, potwierdzone na podstawie dokumentów określonych w odrębnych

przepisach.

”

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. Nr 98, poz. 602, Nr 123, poz. 779 i Nr 160, poz. 1086, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 133, poz. 872, z 1999 r. Nr 106, poz. 1216, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 483 i Nr 53, poz. 649 oraz z 2001 r. Nr 27, poz. 298, Nr 106, poz. 1149, Nr 110, poz. 1189, Nr 111, poz. 1194 i Nr 123, poz. 1353) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 w ust. 1 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

inspektor Inspekcji Transportu Drogowego,

”

;

2)

w art. 80b w ust. 2 w pkt 2 lit. d) otrzymuje brzmienie

„

d)

w lit. d) - właściwa jednostka organizacyjna Policji, Inspekcji Transportu Drogowego

lub Żandarmerii Wojskowej albo stacja kontroli pojazdów, niezwłocznie po dokonaniu

tych czynności,

”

;

3)

w art. 80c w ust. 1 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

Inspekcji Transportu Drogowego,

”

;

4)

w art. 100b w ust. 2 w pkt 2 lit. a) otrzymuje brzmienie

„

a)

w lit. a) - odpowiednio do swoich kompetencji: właściwa jednostka organizacyjna Policji,

Inspekcji Transportu Drogowego lub Żandarmerii Wojskowej, organ właściwy w sprawach

wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, prokurator,

sąd, kolegium do spraw wykroczeń lub inny organ uprawniony do orzekania w sprawach

o wykroczenia w trybie dyscyplinarnym, niezwłocznie po dokonaniu tych czynności,

”

;

5)

w art. 100c w ust. 1 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

Inspekcji Transportu Drogowego,

”

;

6)

w art. 100d w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

dla podmiotów, o których mowa w art. 100c ust. 1 i 2 - nieodpłatnie,

”

;

7)

po art. 129 dodaje się art. 129a w brzmieniu

„

Art. 129a.

Kontrola ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami, którzy wykonują krajowy

lub międzynarodowy transport drogowy, należy również do inspektorów Inspekcji Transportu

Drogowego. W tym zakresie inspektorom przysługują uprawnienia określone w art. 129

ust. 2.

”

;

8)

po art. 134 dodaje się art. 134a w brzmieniu

„

Art. 134a.

W stosunku do pojazdów wykonujących krajowy lub międzynarodowy transport drogowy,

uprawnienia i obowiązki policjantów oraz organów Policji określone w art. 132 ust.

1-3, 5 i 6 oraz w art. 133 wykonują również odpowiednio inspektorzy Inspekcji Transportu

Drogowego oraz organy tej inspekcji.

”

;

9)

w art. 139 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

W stosunku do kierujących pojazdami, którzy wykonują krajowy lub międzynarodowy transport

drogowy, uprawnienia i obowiązki policjantów określone w art. 135 ust. 1 i art. 136

ust. 1 wykonują również inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.

”

W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 82, poz. 928, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 48, poz. 550, Nr 62, poz. 718, Nr 70, poz. 816, Nr 73, poz. 852, Nr 109, poz. 1158 i Nr 122, poz. 1314 i 1321 oraz z 2001 r. Nr 3, poz. 18, Nr 5, poz. 43 i 44, Nr 42, poz. 475, Nr 63, poz. 634, Nr 73, poz. 761, Nr 76, poz. 811, Nr 87, poz. 954, Nr 102, poz. 1116, Nr 113, poz. 1207, Nr 115, poz. 1229 i Nr 123, poz. 1353) w art. 27 w ust. 2 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy „Głównym

Inspektorem Transportu Drogowego.”

1

Przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w

zakresie międzynarodowego transportu drogowego obowiązani są do dnia uzyskania przez

Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej uzyskać odpowiednią licencję

na wykonywanie tego transportu pod rygorem wygaśnięcia dotychczasowych uprawnień.

Nie później niż w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy przedsiębiorcy powinni

wystąpić do ministra właściwego do spraw transportu z wnioskiem o udzielenie licencji

na międzynarodowy transport drogowy.

2.

Przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w

zakresie krajowego drogowego przewozu osób mogą ją nadal wykonywać w dotychczasowym

zakresie, na podstawie posiadanych uprawnień, przez okres 2 lat od dnia wejścia w

życie ustawy. Nie później niż w terminie 6 miesięcy przed upływem tego okresu przedsiębiorcy

ci powinni wystąpić do organu udzielającego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji

na krajowy transport drogowy osób.

3

Przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w

zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy obowiązani są do dnia uzyskania przez

Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej uzyskać licencję na wykonywanie

tego transportu pod rygorem wygaśnięcia dotychczasowych uprawnień. Nie później niż

w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy przedsiębiorcy powinni wystąpić do

organu udzielającego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport

drogowy rzeczy.

3a

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, do czasu uzyskania licencji przedsiębiorcy są

obowiązani posiadać dokument potwierdzający prowadzenie przez nich, przed dniem 1

stycznia 2002 r., działalności gospodarczej w tym zakresie.

4.

Organ udzielający licencji jest obowiązany udzielić lub odmówić udzielenia licencji

w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2 i ust. 3.

5.

Przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 1-3, do czasu uzyskania licencji prowadzą działalność

gospodarczą na dotychczasowych warunkach.

6.

Za wymianę uprawnień przewozowych, o których mowa w ust. 1 i ust. 2, gdy nie ulegają

zmianie dotychczasowe dane określone w tych uprawnieniach, właściwe organy pobierają

opłatę w wysokości 100 zł.

1.

Zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego udzielone przed dniem wejścia w życie

ustawy zachowują moc.

2.

Do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed

dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się jej przepisy.

Świadectwo potwierdzające zdanie egzaminu z zakresu wykonywania krajowego zarobkowego

przewozu osób wydane na podstawie dotychczasowych przepisów o warunkach wykonywania

krajowego drogowego przewozu osób staje się z mocy prawa certyfikatem kompetencji

zawodowych w zakresie krajowego transportu drogowego osób.

1.

Wysokości minimalnych wymaganych zabezpieczeń, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt

3 lit. a), wynoszą w 2002 r. - 3 000 euro i w 2003 r. - 6 000 euro.

2.

Wysokości minimalnych wymaganych zabezpieczeń, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt

3 lit. b), wynoszą w 2002 r. - 1 000 euro i w 2003 r. - 2 000 euro.

(pominięty).

Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej do przedsiębiorców

zagranicznych z państw członkowskich Unii Europejskiej oraz państw członkowskich Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 2, art. 19 oraz art. 28 ust. 1.

1.

W terminie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, wojewodowie przejmą, z mocy

prawa, na własność urządzenia techniczne do ważenia pojazdów, będące we władaniu Generalnej

Dyrekcji Dróg Publicznych.

2.

Przekazanie urządzeń, o których mowa w ust. 1, nastąpi w drodze protokołu zdawczo-odbiorczego.

(pominięty).

2.

Przepisy wydane na podstawie ustaw, o których mowa w ust. 1, zachowują moc do czasu

wydania przepisów na podstawie niniejszej ustawy, nie dłużej jednak niż do dnia 31

grudnia 2002 r., o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.

Właściwy organ pobiera opłatę w wysokości 10 zł za wymianę zaświadczeń na międzynarodowy

niezarobkowy przewóz drogowy osób, o których mowa w art. 33 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, na zaświadczenia zgodne z wzorem określonym na podstawie art. 33 ust. 10 tej ustawy

w brzmieniu nadanym przez art. 65 pkt 12 niniejszej ustawy.

1.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu

drogowego

(Dz. U. Nr 106, poz. 677, z 1999 r. Nr 32, poz. 310 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268);

2)

ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu

osób

(Dz. U. Nr 141, poz. 942 i Nr 158, poz. 1045, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 86, poz. 963 i Nr 91, poz. 1043 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136).

2.

(pominięty).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z tym że rozdział 9 wchodzi w życie

z dniem 1 listopada 2001 r., z wyjątkiem art. 50, art. 68-75 i art. 80-82, które wchodzą

w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą

ustawą zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

upoważnień w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.

97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem

30 kwietnia 2004 r.;

2)

art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem

2 maja 2004 r.

Kontrola ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami, którzy wykonują krajowy

lub międzynarodowy transport drogowy, należy również do inspektorów Inspekcji Transportu

Drogowego. W tym zakresie inspektorom przysługują uprawnienia określone w art. 129

ust. 2.

W stosunku do pojazdów wykonujących krajowy lub międzynarodowy transport drogowy,

uprawnienia i obowiązki policjantów oraz organów Policji określone w art. 132 ust.

1-3, 5 i 6 oraz w art. 133 wykonują również odpowiednio inspektorzy Inspekcji Transportu

Drogowego oraz organy tej inspekcji.