Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 sierpnia 2004 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o drogach publicznych

Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii

dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami

i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie

1)

drogi krajowe;

2)

drogi wojewódzkie;

3)

drogi powiatowe;

4)

drogi gminne.

2.

Ulice leżące w ciągu dróg wymienionych w ust. 1 należą do tej samej kategorii co te

drogi.

3

Drogi publiczne ze względów funkcjonalno-technicznych dzielą się na klasy określone

w warunkach technicznych, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm., jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

1.

Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa.

2.

Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa,

powiatu lub gminy.

Drogi publiczne ze względu na ich dostępność dzielą się na

1)

drogi ogólnodostępne;

2)

drogi o ograniczonej dostępności, w tym autostrady i drogi ekspresowe.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

pas drogowy - wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego

powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia

techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia

związane z potrzebami zarządzania drogą;

2)

droga - budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami,

stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego,

zlokalizowaną w pasie drogowym;

3)

ulica - drogę na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której ciągu może być zlokalizowane

torowisko tramwajowe;

4)

torowisko tramwajowe - część ulicy między skrajnymi szynami wraz z zewnętrznymi pasami

bezpieczeństwa o szerokości 0,5 m każdy;

5)

jezdnia - część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów;

6)

chodnik - część drogi przeznaczoną do ruchu pieszych;

7)

korona drogi - jezdnie z poboczami, pasami awaryjnego postoju lub pasami przeznaczonymi

do ruchu pieszych, zatokami autobusowymi lub postojowymi, a przy drogach dwujezdniowych

- również z pasem dzielącym jezdnie;

8)

zjazd - połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące

bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym;

9)

skrzyżowanie dróg publicznych

a)

jednopoziomowe - przecięcie się lub połączenie dróg publicznych na jednym poziomie,

b)

wielopoziomowe - krzyżowanie się lub połączenie dróg publicznych na różnych poziomach,

zapewniające pełną lub częściową możliwość wyboru kierunku jazdy (węzeł drogowy) lub

krzyżowanie się dróg na różnych poziomach, uniemożliwiające wybór kierunku jazdy (przejazd

drogowy);

10)

droga ekspresowa - drogę przeznaczoną wyłącznie do ruchu pojazdów samochodowych

a)

wyposażoną w jedną lub dwie jezdnie,

b)

posiadającą wielopoziomowe skrzyżowania z przecinającymi ją innymi drogami transportu

lądowego i wodnego, z dopuszczeniem wyjątkowo jednopoziomowych skrzyżowań z drogami

publicznymi,

c)

wyposażoną w urządzenia obsługi podróżnych, pojazdów i przesyłek, przeznaczone wyłącznie

dla użytkowników drogi;

11)

autostrada - drogę przeznaczoną wyłącznie do ruchu pojazdów samochodowych

a)

wyposażoną przynajmniej w dwie trwale rozdzielone jednokierunkowe jezdnie,

b)

posiadającą wielopoziomowe skrzyżowania ze wszystkimi przecinającymi ją drogami transportu

lądowego i wodnego,

c)

wyposażoną w urządzenia obsługi podróżnych, pojazdów i przesyłek, przeznaczone wyłącznie

dla użytkowników autostrady;

12)

drogowy obiekt inżynierski - obiekt mostowy, tunel, przepust i konstrukcję oporową;

13)

obiekt mostowy - budowlę przeznaczoną do przeprowadzenia drogi, samodzielnego ciągu

pieszego lub pieszo-rowerowego, szlaku wędrówek zwierząt dziko żyjących lub innego

rodzaju komunikacji nad przeszkodą terenową, w szczególności: most, wiadukt, estakadę,

kładkę;

14)

tunel - budowlę przeznaczoną do przeprowadzenia drogi, samodzielnego ciągu pieszego

lub pieszo-rowerowego, szlaku wędrówek zwierząt dziko żyjących lub innego rodzaju

komunikacji przez przeszkodę terenową lub pod nią, w tym przejście podziemne;

15)

przepust - budowlę o przekroju poprzecznym zamkniętym, przeznaczoną do przeprowadzenia

cieków, szlaków wędrówek zwierząt dziko żyjących lub urządzeń technicznych przez nasyp

drogi;

16)

konstrukcja oporowa - budowlę przeznaczoną do utrzymywania w stanie stateczności nasypu

lub wykopu;

17)

budowa drogi - wykonywanie połączenia drogowego między określonymi miejscami lub miejscowościami,

a także jego odbudowę i rozbudowę;

18)

przebudowa drogi - wykonywanie robót, w których wyniku następuje podwyższenie parametrów

technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi, niewymagających zmiany granic pasa

drogowego;

19)

remont drogi - wykonywanie robót przywracających pierwotny stan drogi, także przy

użyciu wyrobów budowlanych innych niż użyte w stanie pierwotnym;

20)

utrzymanie drogi - wykonywanie robót konserwacyjnych, porządkowych i innych zmierzających

do zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu, w tym także odśnieżanie i zwalczanie

śliskości zimowej;

21)

ochrona drogi - działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia

drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania

oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu;

22)

zieleń przydrożna - roślinność umieszczoną w pasie drogowym, mającą na celu w szczególności

ochronę użytkowników drogi przed oślepianiem przez pojazdy nadjeżdżające z kierunku

przeciwnego, ochronę drogi przed zawiewaniem i zaśnieżaniem, ochronę przyległego terenu

przed nadmiernym hałasem, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby;

23)

reklama - nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami

konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący

znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach

użyteczności publicznej ustawionym przez gminę;

24)

dostępność drogi - cechę charakteryzującą gęstość połączeń danej drogi z innymi drogami

przez skrzyżowania dróg oraz zakres dostępu do drogi przez zjazdy;

25)

pojazd nienormatywny - pojazd lub zespół pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary

wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla

danej drogi.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sieć autostrad i dróg ekspresowych,

mając na uwadze potrzeby społeczne i gospodarcze kraju w zakresie rozwoju infrastruktury.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

określi, w drodze zarządzenia, wykaz dróg o znaczeniu obronnym. Zarządzenie to nie

podlega ogłoszeniu.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej ogłosi w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej jednolity tekst ustawy o drogach publicznych, z uwzględnieniem zmian wynikających

z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania jednolitego tekstu.

1.

Do dróg krajowych zalicza się

1)

autostrady i drogi ekspresowe oraz drogi leżące w ich ciągach do czasu wybudowania

autostrad i dróg ekspresowych;

2)

drogi międzynarodowe;

3)

drogi stanowiące inne połączenia zapewniające spójność sieci dróg krajowych;

4)

drogi dojazdowe do ogólnodostępnych przejść granicznych obsługujących ruch osobowy

i towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów) lub wyłącznie

ruch towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów);

5)

drogi alternatywne dla autostrad płatnych;

6)

drogi stanowiące ciągi obwodnicowe dużych aglomeracji miejskich;

7)

drogi o znaczeniu obronnym.

2

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

administracji publicznej, spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po zasięgnięciu

opinii właściwych sejmików województw, a w miastach na prawach powiatu - opinii rad

miast, w drodze rozporządzenia, zalicza drogi do kategorii dróg krajowych, mając na

uwadze kryteria zaliczenia określone w ust. 1.

3

Minister właściwy do spraw transportu po zasięgnięciu opinii właściwych zarządów województw,

a w miastach na prawach powiatu - właściwych prezydentów miast, w drodze rozporządzenia,

ustala przebieg istniejących dróg krajowych, w celu zapewnienia ciągłości dróg krajowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

W okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. przedsiębiorcy wykonujący

międzynarodowy transport drogowy lub niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy są

obowiązani do uiszczania opłaty dodatkowej za jednokrotny przejazd pojazdu silnikowego

lub zespołu pojazdów o nacisku osi pojedynczej ponad 98 kN (10,0 t) do 112,7 kN (11,5

t) po głównych drogach tranzytowych.

2.

Wykaz dróg, o których mowa w ust. 1, określi, w drodze rozporządzenia, minister właściwy

do spraw transportu, mając na uwadze stan techniczny dróg oraz ochronę dróg przed

zniszczeniem.

3.

Wysokość opłaty dodatkowej w poszczególnych latach jej obowiązywania określa się następująco

Rok

Wysokość opłaty dodatkowej w złotych

pojazdy o zawieszeniu standardowym

pojazdy o zawieszeniu pneumatycznym

2004

400

300

2005

364

272

2006

320

240

2007

280

212

2008

220

164

4.

Za przejazd pojazdu o nacisku osi pojedynczej ponad 98 kN (10,0 t) do 112,7 kN (11,5

t) po głównych drogach tranzytowych bez uiszczenia opłaty dodatkowej inspektor Inspekcji

Transportu Drogowego lub funkcjonariusz Policji wymierza, w drodze decyzji administracyjnej,

karę pieniężną.

5.

Wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 4, wynosi odpowiednio

Rok

Wysokość kary pieniężnej w złotych

pojazdy o zawieszeniu standardowym

pojazdy o zawieszeniu pneumatycznym

2004

4 000

3 000

2005

3 640

2 720

2006

3 200

2 400

2007

2 800

2 120

2008

2 200

1 640

6.

Do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 13g ust. 3-12 oraz art. 40c

ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1.

7.

Uiszczenie opłaty dodatkowej następuje przez nabycie przez dokonującego przejazdu

wypełnionej karty opłaty dodatkowej.

8.

Karty opłaty dodatkowej są drukami ścisłego zarachowania, odpowiednio zabezpieczonymi,

w szczególności przez zastosowanie

1)

papieru ze znakiem wodnym;

2)

papieru zabezpieczonego chemicznie przed próbami usuwania zapisów w dokumencie;

3)

numeracji nadrukowanej farbą czarną;

4)

napisów w kolorze czarnym.

9.

Opłata dodatkowa może być uiszczana

1)

na drogowych przejściach granicznych

a)

w placówkach kontroli granicznej,

b)

w urzędach celnych;

2)

w urzędach celnych wewnątrz kraju.

10.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór karty opłaty dodatkowej,

2)

sposób jej wypełniania,

3)

okres ważności karty opłaty dodatkowej

- mając na uwadze potrzebę zabezpieczenia kart opłaty dodatkowej przed podrobieniem,

uszkodzeniem i zniszczeniem.

11.

Do opłat dodatkowych stosuje się odpowiednio art. 40b ust. 3 i 4 ustawy zmienianej

w art. 1.

12.

Opłaty dodatkowe i kary pieniężne stanowią przychód środka specjalnego Generalnej

Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z przeznaczeniem na dostosowanie nawierzchni głównych

dróg tranzytowych do ruchu pojazdów o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 112,7

kN (11,5 t).

13.

Koszt druku i dystrybucji kart opłat, o których mowa w ust. 1, ponosi Generalna Dyrekcja

Dróg Krajowych i Autostrad z przychodów środka specjalnego.

1.

Do dróg wojewódzkich zalicza się drogi inne niż określone w art. 5 ust. 1, stanowiące

połączenia między miastami, mające znaczenie dla województwa, i drogi o znaczeniu

obronnym niezaliczone do dróg krajowych.

2.

Zaliczenie do kategorii dróg wojewódzkich następuje w drodze uchwały sejmiku województwa

w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw transportu oraz obrony narodowej.

3

Ustalenie przebiegu istniejących dróg wojewódzkich następuje w drodze uchwały sejmiku

województwa, po zasięgnięciu opinii zarządów powiatów, na obszarze których przebiega

droga, a w miastach na prawach powiatu - opinii prezydentów miast.

1.

Do dróg powiatowych zalicza się drogi inne niż określone w art. 5 ust. 1 i art. 6

ust. 1, stanowiące połączenia miast będących siedzibami powiatów z siedzibami gmin

i siedzib gmin między sobą.

2

Zaliczenie drogi do kategorii dróg powiatowych następuje w drodze uchwały rady powiatu

w porozumieniu z zarządem województwa, po zasięgnięciu opinii wójtów (burmistrzów,

prezydentów miast) gmin, na obszarze których przebiega droga, oraz zarządów sąsiednich

powiatów, a w miastach na prawach powiatu - opinii prezydentów miast.

3

Ustalenie przebiegu istniejących dróg powiatowych następuje w drodze uchwały rady

powiatu, po zasięgnięciu opinii wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) gmin, na obszarze

których przebiega droga.

Jeżeli budowa, przebudowa lub remont drogi wymaga przełożenia urządzenia lub obiektu,

niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, umieszczonego

w pasie drogowym na podstawie zezwolenia wydanego przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, koszt tego przełożenia ponosi zarządca drogi, pod warunkiem zachowania dotychczasowych

właściwości użytkowych oraz parametrów technicznych tego urządzenia lub obiektu.

1.

Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii,

stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg

wewnętrznych.

2.

Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu

opinii właściwego zarządu powiatu.

3

Ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy.

1.

Organy właściwe w sprawach zaliczenia do kategorii i ustalenia przebiegu dróg, przekazując

propozycje zaliczenia do kategorii lub propozycje ustalenia przebiegu dróg, wyznaczają

termin do przedstawienia opinii, o których mowa w art. 5-7. Wyznaczony termin zgłaszania

opinii nie może być krótszy niż 21 dni od dnia doręczenia propozycji do zaopiniowania.

2.

Niezłożenie opinii w przewidzianym terminie uznaje się za akceptację propozycji.

Opłata, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, może być

pobierana za przejazd pojazdów przez obiekt mostowy lub tunel, które zostały wybudowane

po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach

mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych

przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz

pętle autobusowe, są drogami wewnętrznymi.

2.

Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz

zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a

w przypadku jego braku - do właściciela tego terenu.

3.

Finansowanie zadań, o których mowa w ust. 2, należy do zarządcy terenu, na którym

jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku - do właściciela tego terenu.

4.

Oznakowanie połączeń dróg wewnętrznych z drogami publicznymi oraz utrzymanie urządzeń

bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanych z funkcjonowaniem tych połączeń, należy

do zarządcy drogi publicznej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień zmienianych

niniejszą ustawą zachowują moc przepisy dotychczasowe, nie dłużej jednak niż przez

12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, zaliczyć drogę

niebędącą drogą publiczną w rozumieniu art. 1 do odpowiedniej kategorii, jeżeli droga

ta

1)

jest niezbędna do komunikacji publicznej;

2)

spełnia kryteria właściwe dla kategorii drogi wojewódzkiej, powiatowej lub gminnej;

3)

nie została zaliczona przez organ właściwy do zaliczenia do kategorii dróg wojewódzkich

w trybie art. 6 ust. 2, powiatowych w trybie art. 6a ust. 2 lub gminnych w trybie

art. 7 ust. 2.

2.

Finansowanie w zakresie budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, o

których mowa w ust. 1, należy do zarządcy drogi właściwego dla kategorii, do której

droga została zaliczona.

Do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed

dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Organem właściwym do pozbawienia drogi dotychczasowej kategorii jest organ właściwy

do zaliczenia jej do odpowiedniej kategorii.

2.

Pozbawienia drogi jej kategorii dokonuje się w trybie właściwym do zaliczenia drogi

do odpowiedniej kategorii.

3.

Pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii, z wyjątkiem przypadku wyłączenia drogi

z użytkowania, jest możliwe jedynie w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tej drogi

do nowej kategorii. Pozbawienie i zaliczenie nie może być dokonane później niż do

końca trzeciego kwartału danego roku, z mocą od dnia 1 stycznia roku następnego.

4.

Nowo wybudowany odcinek drogi zostaje zaliczony do kategorii drogi, w której ciągu

leży.

5.

Odcinek drogi zastąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z chwilą oddania go do użytkowania

zostaje pozbawiony dotychczasowej kategorii i zaliczony do kategorii drogi gminnej.

6.

Drogom publicznym, obiektom mostowym i tunelom nadaje się numerację.

7.

Numery drogom, po zaliczeniu ich do kategorii dróg publicznych, nadają odpowiednio

1)

drogom krajowym i wojewódzkim - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;

2)

drogom powiatowym i gminnym - zarządy województw.

8.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad oraz zarządy województw prowadzą rejestry

numerów nadanych drogom.

9.

Jednolite numery inwentarzowe, zwane dalej „JNI”, obiektom mostowym i tunelom nadaje,

na podstawie zgłoszeń zarządców dróg, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad.

10.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad prowadzi rejestr JNI nadanych obiektom

mostowym i tunelom.

11.

Dla poszczególnych kategorii dróg właściwy zarządca drogi prowadzi ewidencję dróg,

obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów.

12.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, sposób numeracji

oraz zakres, treść i sposób prowadzenia ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych,

tuneli, przepustów i promów, a także treść i sposób prowadzenia rejestrów numerów

nadanych drogom oraz rejestru JNI nadanych obiektom mostowym i tunelom, mając na względzie

potrzeby zarządzania drogami publicznymi oraz gromadzenia danych o sieci tych dróg,

w ramach jednolitej metodyki systemu referencyjnego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem wchodzących w życie

z dniem ogłoszenia

1)

art. 3, art. 4 i art. 9, które mają zastosowanie do projektów ustaw budżetowych począwszy

od projektu na 1998 r.,

2)

art. 7 pkt 3 i 5, które stosuje się do wydania aktów wykonawczych do ustawy, o której

mowa w art. 7.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem art. 5, który wchodzi

w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

Do dnia wejścia w życie przepisów określonych w art. 40 ust. 7 ustawy zmienianej w

art. 1 do wydawania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, ustalania opłat i kar z tego

tytułu oraz przeznaczania środków pochodzących z tych opłat i kar stosuje się przepisy

dotychczasowe, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej załączniki

nr 1 i 2 do ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu określonym w załącznikach

nr 1 i 2 do niniejszej ustawy.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 13-15, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 30, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;

3)

art. 1 pkt 45 w zakresie art. 41 ust. 4-6, który wchodzi w życie z dniem uzyskania

przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej;

4)

art. 6, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

1.

Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za

1)

parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania;

2)

przejazdy po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych.

2.

Korzystający z dróg publicznych mogą być obowiązani do ponoszenia opłat za

1)

przejazdy przez obiekty mostowe i tunele zlokalizowane w ciągach dróg publicznych;

2)

przeprawy promowe na drogach publicznych.

3.

Od opłat, o których mowa w ust. 1 i 2, są zwolnione

1)

pojazdy

a)

Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Państwowej Straży Pożarnej, jednostek ochrony przeciwpożarowej, Straży Granicznej,

pogotowia ratunkowego, Służby Więziennej, Służby Celnej,

b)

zarządów dróg,

c)

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a także sił zbrojnych państw obcych, jeżeli

umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi,

d)

wykorzystywane w ratownictwie lub w przypadku klęski żywiołowej;

2)

autobusy szkolne przewożące dzieci do szkoły.

4.

Od opłat, o których mowa w ust. 2 pkt 2, zwolnione są

1)

ciągniki rolnicze i inne maszyny rolnicze;

2)

oznakowane pojazdy konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu osób niepełnosprawnych

o obniżonej sprawności ruchowej lub pojazdy zaopatrzone w kartę parkingową.

5.

Korzystający z drogi publicznej może być zwolniony z opłat, o których mowa w ust.

1 i 2, w przypadku wykonywania przez niego przejazdów w ramach pomocy humanitarnej

i medycznej.

6.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 5, następuje w drodze decyzji administracyjnej, wydanej

przez ministra właściwego do spraw transportu, na wniosek podmiotu występującego o

takie zwolnienie.

Zadania w zakresie budowy i eksploatacji autostrad i dróg ekspresowych mogą być realizowane

1)

na zasadach ogólnych określonych w ustawie;

2)

na zasadach określonych w przepisach o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym.

1.

Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych

w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych

godzinach lub całodobowo.

2.

Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym

deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w

celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej

polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru

dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej.

3.

Rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany

przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego

parkowania.

4.

Rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania

1)

ustala wysokość stawek opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, z tym że opłata

za pierwszą godzinę parkowania pojazdu samochodowego nie może przekraczać 3 zł;

2)

może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla

niektórych użytkowników drogi;

3)

określa sposób pobierania opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1.

5.

Stawki opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, mogą być zróżnicowane w zależności

od miejsca parkowania. Przy ustalaniu stawek uwzględnia się progresywne narastanie

opłaty przez pierwsze trzy godziny parkowania, przy czym progresja nie może przekraczać

powiększenia stawki opłaty o 20% za kolejne godziny w stosunku do stawki za poprzednią

godzinę parkowania. Stawka opłaty za czwartą godzinę i za kolejne godziny parkowania

nie może przekraczać stawki opłaty za pierwszą godzinę parkowania.

6.

Organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi

1)

wyznacza w strefie płatnego parkowania miejsca przeznaczone na parkowanie, w tym miejsca

przeznaczone na parkowanie oznakowanych pojazdów konstrukcyjnie przeznaczonych do

przewozu osób niepełnosprawnych o obniżonej sprawności ruchowej lub pojazdów zaopatrzonych

w kartę parkingową;

2)

może wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty)

w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo.

7.

Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku

jego braku - zarządca drogi.

1.

Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2, pobiera się za

1)

jednorazowy przejazd w wyznaczonym czasie, po ustalonej trasie, pojazdu nienormatywnego;

2)

jednorazowy przejazd po drogach krajowych, w wyznaczonym czasie, pojazdu nienormatywnego,

który przekracza granicę państwa;

3)

przejazdy pojazdu nienormatywnego na podstawie zezwolenia wydanego na czas określony;

4)

przejazdy pojazdu nienormatywnego na podstawie zezwolenia wydanego na czas nieokreślony.

2.

Opłatę, o której mowa w ust. 1 pkt 1, ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu

pojazdu nienormatywnego i stawki opłaty za przekroczenie dopuszczalnej wielkości parametru

tego pojazdu, przewidzianej w przepisach określających warunki techniczne pojazdów.

W przypadku przekroczenia dopuszczalnej wielkości więcej niż jednego parametru opłatę

ustala się za każde przekroczenie oddzielnie. Jeżeli przekroczenia dopuszczalnych

nacisków osi występują na kilku osiach pojedynczych lub składowych osi wielokrotnej

pojazdu, opłatę ustala się za każde przekroczenie oddzielnie.

3.

Stawki opłaty, o której mowa w ust. 1 pkt 1, określa załącznik nr 1 do ustawy.

4.

Stawki opłaty, o której mowa w ust. 1 pkt 2, wynoszą

1)

150 zł - za przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu nie więcej niż o 2 m;

2)

150 zł - za przekroczenie dopuszczalnej szerokości pojazdu nieprzekraczającej 3 m;

3)

450 zł - za przekroczenie dopuszczalnych wielkości nacisków osi pojedynczych lub składowych

do 15%.

5.

Opłatę, o której mowa w ust. 1 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby dni ważności

zezwolenia i stawki opłaty dziennej.

6.

Stawka opłaty dziennej, o której mowa w ust. 5, wynosi

1)

10 zł - za przekroczenie dopuszczalnej szerokości pojazdu;

2)

5 zł - za każdy rozpoczęty 1 m ponad dopuszczalną długość pojazdu.

7.

Stawka opłaty, o której mowa w ust. 1 pkt 4, wynosi 20 zł.

8.

Opłatę, o której mowa w ust. 1 pkt 2, pobiera się przy wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

9.

Opłatę, o której mowa w ust. 1 pkt 1, ustala i pobiera Generalny Dyrektor Dróg Krajowych

i Autostrad lub upoważniona przez niego państwowa lub samorządowa jednostka organizacyjna.

10.

Opłatę, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ustala i pobiera naczelnik urzędu celnego.

11.

Opłaty, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, ustala i pobiera starosta.

12.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, ustala się przy udzielaniu zezwolenia na przejazd

pojazdu nienormatywnego, w drodze decyzji administracyjnej.

13.

Termin uiszczenia opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 3 i 4, wynosi 14 dni od dnia,

w którym decyzja ustalająca wysokość opłaty stała się ostateczna.

14.

Opłata, o której mowa w ust. 1 pkt 2, jest pobierana przed wydaniem zezwolenia.

15.

W przypadku odstąpienia od dokonania przejazdu przed terminem określonym w zezwoleniu

opłata, o której mowa w ust. 1 pkt 1, podlega zwrotowi. Zwrotu dokonuje organ, który

pobrał opłatę.

1.

Opłata, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1, może być pobierana za przejazd pojazdów

przez obiekt mostowy lub tunel, którego długość jest większa niż 400 m.

2.

Przez długość obiektu mostowego lub tunelu, o której mowa w ust. 1, należy rozumieć

długość całkowitą obiektu podaną w dokumentach ewidencyjnych obiektu mostowego lub

tunelu, prowadzonych zgodnie z przepisami w sprawie numeracji i ewidencji dróg, obiektów

mostowych, tuneli i promów.

3.

Ustala się następujące kategorie pojazdów w celu określania wysokości opłaty, o której

mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1

1)

kategoria 1 - trójkołowe lub czterokołowe pojazdy samochodowe o masie własnej nieprzekraczającej

550 kg;

2)

kategoria 2 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 t, z wyjątkiem autobusów, oraz zespoły tych pojazdów;

3)

kategoria 3 - autobusy o dwóch osiach, ciągniki samochodowe bez naczep;

4)

kategoria 4 - samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej

3,5 t, autobusy o trzech i więcej osiach, pojazdy członowe o całkowitej liczbie osi

do pięciu;

5)

kategoria 5 - zespoły pojazdów składające się z samochodu ciężarowego o dopuszczalnej

masie całkowitej przekraczającej 3,5 t i przyczepy albo z autobusu i przyczepy oraz

pojazdy członowe o całkowitej liczbie osi powyżej pięciu, a także pojazdy specjalne.

4.

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, może wprowadzić dla

obiektów mostowych zlokalizowanych w ciągach dróg, których zarządcą jest Generalny

Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1,

i ustalić wysokość opłaty, z tym że jednorazowa opłata za przejazd przez obiekt mostowy

nie może przekroczyć dla

1)

pojazdu kategorii 1 - 4 zł;

2)

pojazdu kategorii 2 - 5 zł;

3)

pojazdu kategorii 3 - 6 zł;

4)

pojazdu kategorii 4 - 8 zł;

5)

pojazdu kategorii 5 - 9 zł.

5.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, może wprowadzić

dla obiektów mostowych zlokalizowanych w ciągach dróg, których zarządcą jest jednostka

samorządu terytorialnego, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1, i ustalić

wysokość opłaty, z tym że jednorazowa opłata za przejazd przez obiekt mostowy nie

może przekroczyć stawek określonych w ust. 4 pkt 1-5.

6.

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, może wprowadzić dla

tuneli zlokalizowanych w ciągach dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg

Krajowych i Autostrad, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1, i ustalić wysokość

opłaty, z tym że jednorazowa opłata za przejazd przez tunel nie może przekroczyć dla

1)

pojazdu kategorii 1 - 8 zł;

2)

pojazdu kategorii 2 - 10 zł;

3)

pojazdu kategorii 3 - 12 zł;

4)

pojazdu kategorii 4 - 15 zł;

5)

pojazdu kategorii 5 - 18 zł.

7.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, może wprowadzić

dla tuneli zlokalizowanych w ciągach dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu

terytorialnego, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1, i ustalić wysokość opłaty,

z tym że jednorazowa opłata za przejazd przez tunel nie może przekroczyć stawek, o

których mowa w ust. 6 pkt 1-5.

8.

Minister właściwy do spraw transportu wprowadzając opłatę, o której mowa w art. 13

ust. 2 pkt 1, w drodze rozporządzenia

1)

może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowaną oraz zerową stawkę opłaty dla

niektórych użytkowników drogi,

2)

określa sposób ogłaszania wysokości tej opłaty,

3)

określa sposób pobierania tej opłaty

- uwzględniając w szczególności potrzeby użytkowników w zakresie częstotliwości korzystania

z obiektów mostowych i tuneli, zmniejszenie skutków finansowych wprowadzenia opłaty

dla mieszkańców, dostępność informacji o wysokości opłat oraz koszt poboru tej opłaty.

9.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego wprowadzając opłatę, o której

mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1, w drodze uchwały

1)

może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowaną oraz zerową stawkę opłaty dla

niektórych użytkowników drogi;

2)

określa sposób ogłaszania wysokości tej opłaty;

3)

określa sposób pobierania tej opłaty.

10.

Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku

jego braku - zarządca drogi.

1.

Opłata, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2, może być pobierana za przewóz promem

osób, zwierząt, bagażu lub pojazdów.

2.

Nie pobiera się opłaty za przewóz osób od kierowcy przewożonego pojazdu.

3.

Nie pobiera się opłaty za przewóz zwierzęcia przewożonego jako bagaż ręczny.

4.

Nie pobiera się opłaty za przewóz bagażu od osoby przewożącej bagaż ręczny, którego

masa nie przekracza 20 kg na osobę.

5.

Ustala się następujące kategorie pojazdów w celu określania wysokości opłaty, o której

mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2

1)

kategoria 1 - trójkołowe lub czterokołowe pojazdy samochodowe o masie własnej nieprzekraczającej

550 kg, motorowery i motocykle;

2)

kategoria 2 - pojazdy samochodowe o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 t, z wyjątkiem autobusów, oraz zespoły tych pojazdów, a także pojazdy zaprzęgowe;

3)

kategoria 3 - autobusy o dwóch osiach, ciągniki samochodowe bez naczep;

4)

kategoria 4 - samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej

3,5 t, autobusy o trzech i więcej osiach, pojazdy członowe o całkowitej liczbie osi

do pięciu;

5)

kategoria 5 - zespoły pojazdów składające się z samochodu ciężarowego o dopuszczalnej

masie całkowitej przekraczającej 3,5 t i przyczepy albo z autobusu i przyczepy oraz

pojazdy członowe o całkowitej liczbie osi powyżej pięciu, a także pojazdy specjalne.

6.

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, może wprowadzić dla

przepraw promowych zlokalizowanych w ciągach dróg, których zarządcą jest Generalny

Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2,

i ustalić wysokość opłaty, z tym że jednorazowa opłata za przewóz promem nie może

przekroczyć dla

1)

jednej osoby - 3 zł;

2)

jednego zwierzęcia - 3 zł;

3)

jednej sztuki bagażu - 5 zł;

4)

pojazdu

a)

kategorii 1 - 8 zł,

b)

kategorii 2 - 10 zł,

c)

kategorii 3 - 12 zł,

d)

kategorii 4 - 15 zł,

e)

kategorii 5 - 18 zł.

7.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, może wprowadzić

dla przepraw promowych zlokalizowanych w ciągach dróg, których zarządcą jest jednostka

samorządu terytorialnego, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2, i ustalić

wysokość opłaty, z tym że jednorazowa opłata za przewóz promem nie może przekroczyć

stawek, o których mowa w ust. 6 pkt 1-4.

8.

Minister właściwy do spraw transportu wprowadzając opłatę, o której mowa w art. 13

ust. 2 pkt 2, w drodze rozporządzenia

1)

może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowaną oraz zerową stawkę opłaty dla

niektórych użytkowników drogi,

2)

określa sposób ogłaszania wysokości tej opłaty,

3)

określa sposób pobierania tej opłaty

- uwzględniając w szczególności potrzeby użytkowników w zakresie częstotliwości korzystania

z przepraw promowych, zmniejszenie skutków finansowych wprowadzenia opłaty dla mieszkańców,

dostępność informacji o wysokości opłat oraz koszt poboru tej opłaty.

9.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego wprowadzając opłatę, o której

mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2, w drodze uchwały

1)

może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowaną oraz zerową stawkę opłaty dla

niektórych użytkowników drogi;

2)

określa sposób ogłaszania wysokości tej opłaty;

3)

określa sposób pobierania tej opłaty.

10.

Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2, pobiera zarząd drogi, w której ciągu

jest zlokalizowana przeprawa promowa, a w przypadku jego braku zarządca drogi.

1.

Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę

dodatkową.

2.

Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust.

1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 50

zł.

3.

Opłatę dodatkową, o której mowa w ust. 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego

braku zarządca drogi.

1.

Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego

przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza

się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.

2.

Wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 2 do ustawy.

3.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, z

zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Dokonujący przejazdu pojazdem nienormatywnym zarejestrowanym w kraju uiszcza wymierzoną

karę pieniężną w terminie 21 dni od dnia jej wymierzenia oraz jest obowiązany do niezwłocznego

przekazania dowodu uiszczenia kary pieniężnej organowi, który ją wymierzył.

5.

Karę pieniężną uiszcza się w formie bezgotówkowej za pomocą przekazu na właściwy rachunek

bankowy lub za pomocą karty płatniczej, z tym że w przypadku przedsiębiorców zagranicznych

możliwe jest uiszczenie kary pieniężnej w formie gotówkowej bezpośrednio organowi,

który ją wymierzył.

6.

W przypadku uiszczenia kary pieniężnej w formie gotówkowej organ wydaje pokwitowanie

na druku ścisłego zarachowania, stanowiące dowód uiszczenia tej kary.

7.

Koszty związane z uiszczeniem kary pieniężnej poprzez przekazanie jej na rachunek

bankowy, a w przypadku uiszczenia kary pieniężnej za pomocą karty płatniczej - koszty

związane z autoryzacją transakcji i przekazem środków na właściwy rachunek bankowy

- pokrywa wpłacający.

8.

W przypadku uwzględnienia odwołania uiszczona kara pieniężna podlega zwrotowi z rachunku

środka specjalnego, o którym mowa w art. 40a ust. 1, w terminie 14 dni od dnia uchylenia

decyzji wymierzającej karę.

9.

Do czasu uiszczenia kary pieniężnej przez przedsiębiorcę zagranicznego pojazd kieruje

się lub usuwa na jego koszt na najbliższy parking strzeżony.

10.

W zakresie postępowania w związku z usuwaniem pojazdu stosuje się odpowiednio przepisy

o ruchu drogowym.

11.

Zwrot pojazdu z parkingu następuje po ustaniu przyczyny skierowania pojazdu na parking

i przedstawieniu przez kontrolowanego organowi, który wymierzył karę, dowodu uiszczenia

kary pieniężnej.

12.

Jeżeli kara pieniężna nie zostanie uiszczona lub pojazd nie zostanie odebrany z parkingu

w ciągu 30 dni od dnia wymierzenia kary pieniężnej, stosuje się odpowiednio przepisy

działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, z późn. zm. dotyczące egzekucji należności pieniężnych z ruchomości.

(uchylony).

(uchylony).

1.

Budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do

inwestora tego przedsięwzięcia.

2.

Szczegółowe warunki budowy lub przebudowy dróg, o których mowa w ust. 1, określa umowa

między zarządcą drogi a inwestorem inwestycji niedrogowej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

1.

Do zakresu działania ministra właściwego do spraw transportu należy

1)

określanie kierunków rozwoju sieci drogowej;

2

wydawanie przepisów techniczno-budowlanych i eksploatacyjnych dotyczących dróg i drogowych

obiektów inżynierskich;

3)

koordynacja działań w zakresie przygotowania dróg na potrzeby obrony państwa;

4)

koordynacja działań na rzecz rozwiązywania problemów klęsk żywiołowych w zakresie

dróg publicznych;

5)

(uchylony);

6)

sprawowanie nadzoru nad Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad.

2.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej

określa, w drodze rozporządzenia, sposób koordynacji działań, o których mowa w ust.

1 pkt 3, uwzględniając w szczególności konieczność zapewnienia sprawnego współdziałania

właściwych organów i instytucji w tym zakresie.

1.

Centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych jest

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, do którego należy

1)

wykonywanie zadań zarządcy dróg krajowych;

2)

realizacja budżetu państwa w zakresie dróg krajowych.

2.

Do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad należy również

1)

współudział w realizacji polityki transportowej w zakresie dróg;

1a

gromadzenie danych i sporządzanie informacji o sieci dróg publicznych;

2)

nadzór nad przygotowaniem infrastruktury drogowej na potrzeby obrony państwa;

3

wydawanie zezwoleń na jednorazowy przejazd w określonym czasie i po ustalonej trasie

pojazdów nienormatywnych;

4)

współpraca z administracjami drogowymi innych państw i organizacjami międzynarodowymi;

5)

współpraca z organami samorządu terytorialnego w zakresie rozbudowy i utrzymania infrastruktury

drogowej;

6)

zarządzanie ruchem na drogach krajowych; 6a)

7)

wykonywanie zadań związanych z przygotowywaniem i koordynowaniem budowy i eksploatacji

albo wyłącznie eksploatacji, autostrad płatnych, w tym

a

prowadzenie prac studialnych dotyczących autostrad płatnych, przygotowywanie dokumentów

wymaganych w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko - na etapie

wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady, o którym mowa w przepisach o ochronie

środowiska,

b)

współpraca z organami właściwymi w sprawach zagospodarowania przestrzennego, obrony

narodowej, geodezji i gospodarki gruntami, ewidencji gruntów i budynków, scalania

i wymiany gruntów, melioracji wodnych, ochrony gruntów rolnych i leśnych, ochrony

środowiska oraz ochrony zabytków,

c)

nabywanie, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa, nieruchomości pod autostrady i gospodarowanie

nimi w ramach posiadanego prawa do nieruchomości,

d)

opracowywanie projektów kryteriów oceny ofert w postępowaniu przetargowym i przeprowadzanie

postępowań przetargowych,

e)

(uchylona),

f)

uzgadnianie projektu budowlanego autostrady lub jej odcinka w zakresie zgodności z

przepisami techniczno-budowlanymi dotyczącymi autostrad płatnych,

g

kontrola budowy i eksploatacji autostrady w zakresie przestrzegania warunków umowy

o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady,

h)

wykonywanie innych zadań, w sprawach dotyczących autostrad, określonych przez ministra

właściwego do spraw transportu;

8

pobieranie opłat za przejazd zgodnie z przepisami o autostradach płatnych oraz o Krajowym

Funduszu Drogowym.

3.

Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw transportu powołuje

Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad odwołuje Prezes Rady Ministrów.

4.

Minister właściwy do spraw transportu na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad powołuje zastępców Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Zastępców

Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad odwołuje minister właściwy do spraw

transportu.

1.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad realizuje swoje zadania przy pomocy

Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych

i Autostrad wykonuje również zadania zarządu dróg krajowych.

2.

W skład Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wchodzą oddziały w województwach.

3.

Obszar działania oddziału pokrywa się z obszarem województwa.

4.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad powołuje i odwołuje dyrektorów oddziałów

Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.

5.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może upoważnić pracowników Generalnej

Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad do załatwiania określonych spraw w jego imieniu

w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych.

6.

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze zarządzenia, nadaje Generalnej Dyrekcji

Dróg Krajowych i Autostrad statut, określający jej wewnętrzną organizację.

7

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb sporządzania

informacji oraz gromadzenia i udostępniania danych o sieci dróg publicznych, obiektach

mostowych, tunelach oraz promach, uwzględniając potrzebę zapewnienia ich jednolitości

i kompletności.

8.

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad otrzymuje środki, ustalane corocznie

w ustawie budżetowej, na związane z budową autostrad prace studialne i dokumentacyjne,

nabywanie nieruchomości i gospodarowanie nimi, odszkodowania, należności z tytułu

ochrony gruntów leśnych, prace scaleniowe i wymienne, przebudowę urządzeń infrastruktury

technicznej, przeprowadzanie ratowniczych badań archeologicznych i badań ekologicznych

oraz opracowywanie ich wyników.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1989 r., z wyjątkiem art. 18, który wchodzi

w życie z dniem ogłoszenia.

1

Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości

należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony

dróg, jest zarządcą drogi.

2

Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5, są dla dróg

1)

krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;

2)

wojewódzkich - zarząd województwa;

3)

powiatowych - zarząd powiatu;

4)

gminnych - wójt (burmistrz, prezydent miasta).

3

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest zarządcą autostrady wybudowanej

na zasadach określonych w ustawie do czasu przekazania jej, w drodze porozumienia,

spółce, z którą zawarto umowę o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację

autostrady. Spółka pełni funkcję zarządcy autostrady płatnej na warunkach określonych

w umowie o budowę i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady, z wyjątkiem

zadań, o których mowa w art. 20 pkt 1, 8 i 17, które wykonuje Generalny Dyrektor Dróg

Krajowych i Autostrad.

3a.

(uchylony).

4

Zarządzanie drogami publicznymi może być przekazywane między zarządcami w trybie porozumienia,

regulującego w szczególności wzajemne rozliczenia finansowe.

5

W granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem

autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta.

6.

(uchylony).

Do zarządcy drogi należy w szczególności

1

opracowywanie projektów planów rozwoju sieci drogowej oraz bieżące informowanie o

tych planach organów właściwych do sporządzania miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego;

2

opracowywanie projektów planów finansowania budowy, przebudowy, remontu, utrzymania

i ochrony dróg oraz drogowych obiektów inżynierskich;

3)

pełnienie funkcji inwestora;

4

utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń

zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą;

5)

realizacja zadań w zakresie inżynierii ruchu;

6)

przygotowanie infrastruktury drogowej dla potrzeb obronnych oraz wykonywanie innych

zadań na rzecz obronności kraju;

7)

koordynacja robót w pasie drogowym;

8

wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i zjazdy z dróg oraz pobieranie opłat

i kar pieniężnych;

9

prowadzenie ewidencji dróg, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów oraz udostępnianie

ich na żądanie uprawnionym organom;

9a

sporządzanie informacji o drogach publicznych oraz przekazywanie ich Generalnemu Dyrektorowi

Dróg Krajowych i Autostrad;

10

przeprowadzanie okresowych kontroli stanu dróg i drogowych obiektów inżynierskich

oraz przepraw promowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na stan bezpieczeństwa

ruchu drogowego;

11)

wykonywanie robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i zabezpieczających;

12)

przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich użytkowników;

13)

przeciwdziałanie niekorzystnym przeobrażeniom środowiska mogącym powstać lub powstającym

w następstwie budowy lub utrzymania dróg;

14

wprowadzanie ograniczeń lub zamykanie dróg i drogowych obiektów inżynierskich dla

ruchu oraz wyznaczanie objazdów drogami różnej kategorii, gdy występuje bezpośrednie

zagrożenie bezpieczeństwa osób lub mienia;

15)

dokonywanie okresowych pomiarów ruchu drogowego;

16

utrzymywanie zieleni przydrożnej, w tym sadzenie i usuwanie drzew oraz krzewów;

17

nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych i gospodarowanie nimi w

ramach posiadanego prawa do tych nieruchomości;

18

nabywanie nieruchomości innych niż wymienione w pkt 17 na potrzeby zarządzania drogami

i gospodarowanie nimi w ramach posiadanego do nich prawa.

1

Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje

obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej

odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka

taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca.

1a

Zarządca drogi może upoważnić pracowników odpowiednio: urzędu marszałkowskiego, starostwa,

urzędu miasta lub gminy albo pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem

drogi, do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, a w szczególności

do wydawania decyzji administracyjnych.

2

Zarządy dróg mają prawo do

1)

wstępu na grunty przyległe do pasa drogowego, jeżeli jest to niezbędne do wykonywania

czynności związanych z utrzymaniem i ochroną dróg;

2)

urządzania czasowego przejazdu przez grunty przyległe do pasa drogowego w razie przerwy

w komunikacji na drodze;

3)

ustawiania na gruntach przyległych do pasa drogowego zasłon przeciwśnieżnych.

3.

Właścicielom lub użytkownikom gruntów, którzy ponieśli szkody w wyniku czynności wymienionych

w ust. 2, przysługuje odszkodowanie na zasadach określonych w przepisach o gospodarce

nieruchomościami.

1.

Zarząd drogi sprawuje nieodpłatny trwały zarząd gruntami w pasie drogowym.

2

Grunty, o których mowa w ust. 1, zarząd drogi może oddawać w najem, dzierżawę albo

je użyczać, w drodze umowy, na cele związane z potrzebami zarządzania drogami lub

potrzebami ruchu drogowego, a także na cele związane z potrzebami obsługi użytkowników

ruchu. Zarząd drogi może pobierać z tytułu najmu lub dzierżawy opłaty w wysokości

ustalonej w umowie. Przepisów art. 43 ust. 2 pkt 3 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce

nieruchomościami

(Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, z późn. zm. nie stosuje się.

3

W przypadku nabywania gruntów przeznaczonych pod pas drogowy zarząd drogi może wystąpić

z wnioskiem o dokonanie podziału lub scalenia i podziału nieruchomości, zgodnie z

przepisami o gospodarce nieruchomościami lub przepisami o scalaniu gruntów.

(wygasły).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona skrzyżowań dróg różnej kategorii,

wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa

i organizacji ruchu, związanymi z funkcjonowaniem tego skrzyżowania, należy do zarządcy

drogi właściwego dla drogi wyższej kategorii.

2.

Koszt budowy lub przebudowy skrzyżowania, o którym mowa w ust. 1, wraz z koniecznymi

drogowymi obiektami inżynierskimi w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa

i organizacji ruchu, związanymi z funkcjonowaniem tego skrzyżowania, ponosi zarządca

drogi, który wystąpił z inicjatywą budowy lub przebudowy takiego skrzyżowania.

3.

Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona skrzyżowania autostrady lub drogi

ekspresowej z innymi drogami publicznymi, wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi

w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanymi

z funkcjonowaniem tego skrzyżowania, należy do zarządcy autostrady lub drogi ekspresowej.

4.

Koszt budowy lub przebudowy skrzyżowania, o którym mowa w ust. 3, wraz z koniecznymi

drogowymi obiektami inżynierskimi w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa

i organizacji ruchu, związanymi z funkcjonowaniem tego skrzyżowania, ponosi zarządca

drogi, który wystąpił z inicjatywą budowy lub przebudowy takiego skrzyżowania.

Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona budowli brzegowych przepraw promowych

zlokalizowanych w ciągu drogi wraz z urządzeniami i instalacjami oraz jednostkami

przeprawowymi (promami) należy do zarządcy tej drogi.

(uchylony).

1

Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona skrzyżowań dróg z liniami kolejowymi

w poziomie szyn, wraz z zaporami, urządzeniami sygnalizacyjnymi, znakami kolejowymi,

jak również nawierzchnią drogową w obszarze między rogatkami, a w przypadku ich braku

- w odległości 4 m od skrajnych szyn, należy do zarządu kolei.

2.

Do zarządów kolei należy również

1)

konserwacja znajdującej się nad skrajnią kolejową dolnej części konstrukcji wiaduktów

drogowych, łącznie z urządzeniami zabezpieczającymi;

2)

budowa i utrzymanie urządzeń odwadniających wiadukty kolejowe nad drogami, łącznie

z urządzeniami odprowadzającymi wodę poza koronę drogi;

3)

budowa skrzyżowań dróg z torami kolejowymi w różnych poziomach w razie budowy nowej

lub zmiany trasy istniejącej linii kolejowej, zwiększenia ilości torów, elektryfikacji

linii, zwiększenia szybkości lub częstotliwości ruchu pociągów.

1.

Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona torowiska tramwajowego umieszczonego

w pasie drogowym należy do podmiotu zarządzającego torowiskiem tramwajowym.

2.

Podmiot zarządzający torowiskiem tramwajowym, o którym mowa w ust. 1, uzgadnia z zarządcą

drogi warunki wykonania robót na terenie tego torowiska.

1.

Budowa lub przebudowa zjazdu należy

1)

w przypadku budowy lub przebudowy drogi, jeżeli powoduje to zmianę dostępności drogi

- do zarządcy drogi;

2)

w pozostałych przypadkach - do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych

do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi

na lokalizację zjazdu.

2.

Zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, wydaje się na czas

nieokreślony. W zezwoleniu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry

techniczne.

3.

Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych dróg publicznych zarządca

drogi może odmówić wydania zezwolenia albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu

na czas określony.

4.

Zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, wygasa, jeżeli w ciągu

3 lat od jego wydania zjazd nie został wybudowany.

1.

Za wybudowanie lub przebudowę zjazdu

1)

bez zezwolenia zarządcy drogi,

2)

o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi

- zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości

10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4.

2.

Karę, o której mowa w ust. 1, zarządca drogi wymierza również za użytkowanie zjazdu

po terminie określonym w zezwoleniu zarządcy drogi.

3.

Termin płatności kary, o której mowa w ust. 1, wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja

ustalająca jej wysokość stała się ostateczna.

Utrzymywanie zjazdów, łącznie ze znajdującymi się pod nimi przepustami, należy do

właścicieli lub użytkowników gruntów przyległych do drogi.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 27 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia,

2)

art. 2, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2002 r.,

3)

art. 9 pkt 7 i art. 21, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

1.

W przypadku gdy budowa lub przebudowa drogi w miejscu jej przecięcia się z inną drogą

transportu lądowego - z wyjątkiem skrzyżowania z linią kolejową w poziomie szyn, o

którym mowa w art. 28 ust. 1 - wodnego, korytarzem powietrznym w strefie lotniska

lub urządzeniem typu liniowego (w szczególności linią energetyczną lub telekomunikacyjną,

rurociągiem, taśmociągiem) powoduje naruszenie tych obiektów lub urządzeń albo konieczność

zmian dotychczasowego ich stanu, przywrócenie poprzedniego stanu lub dokonanie zmiany

należy do zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 2-4.

2.

Koszty przyłączy do urządzeń liniowych w granicach pasa drogowego, z zastrzeżeniem

ust. 4, pokrywa w całości zarządca drogi, a poza tymi granicami właściciel lub użytkownik

urządzeń.

3.

Koszty przełożenia urządzeń liniowych w pasie drogowym, wynikające z naruszenia lub

konieczności zmian stanu dotychczasowego urządzenia liniowego, w wysokości odpowiadającej

wartości tych urządzeń i przy zachowaniu dotychczasowych właściwości użytkowych i

parametrów technicznych, z zastrzeżeniem ust. 4, pokrywa zarządca drogi.

4.

Jeżeli w wyniku uzgodnień zarządcy drogi z zainteresowaną stroną zostaną wprowadzone

ulepszenia urządzeń, koszty tych ulepszeń pokrywa odpowiednio ich właściciel lub użytkownik.

5.

Przekazanie przez zarządcę drogi urządzeń, o których mowa w ust. 2-4, wykonanych w

pasie drogowym, osobie uprawnionej następuje nieodpłatnie, na podstawie protokołu

zdawczo-odbiorczego.

Wykonanie skrzyżowań nowo budowanych lub przebudowywanych obiektów, o których mowa

w art. 32 ust. 1, oraz linii kolejowych, powodujące naruszenie stanu istniejącej drogi

lub konieczność dokonania zmian elementów drogi, należy do inwestora zlecającego budowę

lub przebudowę tych obiektów.

Odległość granicy pasa drogowego od zewnętrznej krawędzi wykopu, nasypu, rowu lub

od innych urządzeń wymienionych w art. 4 pkt 1 i 2 powinna wynosić co najmniej 0,75

m, a dla autostrad i dróg ekspresowych - co najmniej 2 m.

1.

Zarządca drogi sporządza i weryfikuje okresowo plany rozwoju sieci drogowej i przekazuje

je, niezwłocznie po sporządzeniu, organom właściwym w sprawie sporządzania planu zagospodarowania

przestrzennego.

2.

W planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planach zagospodarowania

przestrzennego przeznacza się pod przyszłą budowę dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej

ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem.

3.

Zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą

na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę

sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w

zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą.

4.

W pasie terenu, o którym mowa w ust. 2, mogą być wznoszone tylko tymczasowe obiekty

budowlane oraz urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi. Ich usunięcie

w wypadku budowy drogi następuje na koszt właściciela, bez odszkodowania.

5.

Nieruchomości położone w pasie, o którym mowa w ust. 2, stanowiące własność Skarbu

Państwa, przeznaczone pod przyszłą budowę drogi, nie mogą być zbyte bez zgody właściwego

zarządcy drogi.

W przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z

warunkami podanymi w tym zezwoleniu właściwy zarządca drogi orzeka, w drodze decyzji

administracyjnej, o jego przywróceniu do stanu poprzedniego. Przepisu tego nie stosuje

się w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie

z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, wymagającego podjęcia przez właściwy organ

nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

1.

Istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką

drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego

i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie.

2.

Przebudowa lub remont obiektów budowlanych i urządzeń, o których mowa w ust. 1, należy

do ich właściciela i wymaga zgody zarządcy drogi.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2002 r., z wyjątkiem art. 2, który wchodzi w

życie z dniem 30 kwietnia 2002 r., i art. 29, który wchodzi w życie z dniem 5 czerwca

2002 r.

1.

Zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie

lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać

bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się

1

lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów

niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

2)

włóczenia po drogach oraz porzucania na nich przedmiotów lub używania pojazdów niszczących

nawierzchnię drogi;

3

poruszania się po drogach pojazdów nienormatywnych;

4)

samowolnego ustawiania, zmieniania i uszkadzania znaków drogowych i urządzeń ostrzegawczo-zabezpieczających;

5

umieszczania reklam poza obszarami zabudowanymi, z wyjątkiem parkingów;

6)

umieszczania urządzeń zastępujących obowiązujące znaki drogowe;

7)

niszczenia rowów, skarp, nasypów i wykopów oraz samowolnego rozkopywania drogi;

8)

zaorywania lub zwężania w inny sposób pasa drogowego;

9)

odprowadzania wody i ścieków z urządzeń melioracyjnych, gospodarskich lub zakładowych

do rowów przydrożnych lub na jezdnię drogi;

10)

wypasania zwierząt gospodarskich;

11

rozniecania ognisk w pobliżu drogowych obiektów inżynierskich i przepraw promowych

oraz przejeżdżania przez nie z otwartym ogniem;

12)

usuwania, niszczenia i uszkadzania zadrzewień przydrożnych.

2.

(uchylony).

3

W szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych

lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego

może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem

ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 40.

4.

Utrzymanie obiektów i urządzeń, o których mowa w ust. 3, należy do ich posiadaczy.

5

Jeżeli budowa, przebudowa lub remont drogi wymaga przełożenia urządzenia lub obiektu,

o którym mowa w ust. 3, koszt tego przełożenia ponosi

1)

zarządca drogi - w przypadku gdy okres umieszczenia urządzenia lub obiektu w pasie

drogowym jest krótszy lub równy 4 lata, licząc od dnia wydania zezwolenia przez zarządcę

drogi, pod warunkiem zachowania dotychczasowych właściwości użytkowych oraz parametrów

technicznych urządzenia lub obiektu;

2)

właściciel urządzenia lub obiektu - w przypadku gdy

a)

okres umieszczenia urządzenia lub obiektu w pasie drogowym jest dłuższy niż 4 lata,

licząc od dnia wydania zezwolenia przez zarządcę drogi,

b)

na żądanie właściciela wprowadzono ulepszenia w urządzeniu lub obiekcie.

6

Zarządca drogi w trakcie budowy lub przebudowy drogi może zlokalizować w pasie drogowym

kanał technologiczny, służący umieszczeniu podziemnych urządzeń infrastruktury technicznej

niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, w szczególności

linii telekomunikacyjnych.

7

Zarządca drogi udostępnia, w drodze umowy dzierżawy lub najmu, kanały technologiczne,

o których mowa w ust. 6, zainteresowanym podmiotom wybranym w drodze przetargu, z

zachowaniem przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zarządca drogi pobiera

z tego tytułu opłaty w wysokości ustalonej w umowie.

8

Wykonywanie zadań związanych z zarządzaniem kanałami technologicznymi, o których mowa

w ust. 6, zarządca drogi może powierzyć, w drodze umowy, podmiotowi wyłonionemu w

drodze przetargu, z zachowaniem przepisów o zamówieniach publicznych.

1.

Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem

i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy

1)

prowadzenia robót w pasie drogowym;

2)

umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z

potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

3)

umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania

drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4)

zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt

1-3.

3.

Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę.

4.

Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala

się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki

opłaty za zajęcie 1 m

5.

Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ustala się

jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut

poziomy urządzenia i rocznej stawki opłaty za zajęcie 1 m

6.

Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się

jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut

poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego

i stawki opłaty za zajęcie 1 m

7.

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, ustala dla dróg, których

zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wysokość stawek opłaty

za zajęcie 1 m

8.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla

dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty

za zajęcie 1 m

9.

Przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się

1)

kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty;

2)

rodzaj elementu zajętego pasa drogowego;

3)

procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni;

4)

rodzaj zajęcia pasa drogowego;

5)

rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym.

10.

Za zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m

11.

Opłatę, o której mowa w ust. 3, nalicza i pobiera, w drodze decyzji administracyjnej,

właściwy zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

12.

Za zajęcie pasa drogowego

1)

bez zezwolenia zarządcy drogi,

2)

z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi,

3)

o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi

- zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości

10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

13.

Termin uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 3, oraz kary, o której mowa w ust.

12, wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca ich wysokość stała się ostateczna.

14.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w razie konieczności usunięcia awarii urządzeń niezwiązanych

z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, a znajdujących się

w pasie drogowym. Po zlokalizowaniu awarii prowadzący roboty niezwłocznie zawiadamia

o tym zarządcę drogi, w porozumieniu z nim określa termin i powierzchnię zajętego

pasa drogowego i uiszcza opłatę, o której mowa w ust. 4. Za wejście w pas drogowy

bez zawiadomienia zarządcy drogi, przekroczenie ustalonego terminu i powierzchni zajęcia

pasa drogowego zarządca drogi wymierza karę pieniężną zgodnie z ust. 12.

15.

Zajmujący pas drogowy jest obowiązany zapewnić bezpieczne warunki ruchu i przywrócić

pas do poprzedniego stanu użyteczności w określonym terminie.

16.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa warunki niezbędne do udzielania zezwoleń

na zajmowanie pasa drogowego na cele, o których mowa w ust. 2, mając na względzie

bezpieczeństwo użytkowania i ochronę dróg.

1.

Opłaty określone w art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 13f ust. 1 i art. 40 ust. 3 oraz

kary pieniężne określone w art. 13g ust. 1, art. 29a ust. 1 i 2 oraz art. 40 ust.

12, a także opłaty z tytułu umów zawieranych na podstawie art. 22 ust. 2 i art. 39

ust. 7, stanowią przychody środków specjalnych odpowiednich zarządów dróg, przeznaczonych

na budowę, przebudowę, remont, utrzymanie i ochronę dróg oraz drogowych obiektów inżynierskich

i przepraw promowych.

2.

Opłaty za przejazdy pojazdów nienormatywnych, których trasa przebiega przez granicę

państwa, określone w art. 13c ust. 1 pkt 2, i kary, o których mowa w art. 13g ust.

1, dotyczące tych pojazdów, stanowią przychody środka specjalnego Generalnej Dyrekcji

Dróg Krajowych i Autostrad przeznaczonego na budowę, przebudowę, remont i utrzymanie

dróg krajowych oraz na zakup urządzeń do ważenia pojazdów.

1

Osoby upoważnione przez naczelnika urzędu celnego są uprawnione do kontroli pojazdów

wykonujących międzynarodowy transport drogowy w zakresie masy, nacisków osi lub wymiarów

określonych przepisami Prawa o ruchu drogowym.

2

W przypadku przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej, nacisków osi lub wymiarów

pojazdów naczelnicy urzędów celnych pobierają opłaty ustalone zgodnie z art. 13c ust.

4 i wymierzają kary pieniężne ustalone zgodnie z art. 13g ust. 2.

3

Urzędy celne otrzymują prowizję od pobranych opłat i kar pieniężnych.

4

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość prowizji, o której

mowa w ust. 3, oraz sposób jej pobierania i rozliczania z Generalną Dyrekcją Dróg

Krajowych i Autostrad. Wysokość prowizji jest uzależniana od wysokości pobranych opłat.

1.

W przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski

osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami

o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego oraz funkcjonariusz Policji

mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z art. 13g

ust. 2.

2.

Od decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie

do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który karę tę wymierzył, w terminie 14

dni od dnia jej doręczenia.

1.

W przypadku nieterminowego uiszczenia opłat określonych w art. 13 ust. 1 pkt 2 i art.

40 ust. 3, a także opłat wynikających z umów zawieranych zgodnie z art. 22 ust. 2

i art. 39 ust. 7, pobiera się odsetki ustawowe.

2.

Opłaty i kary nieuiszczone w terminie podlegają wraz z odsetkami za zwłokę przymusowemu

ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Koszty związane z określeniem tras przejazdu oraz przystosowaniem odcinków dróg do

przejazdu pojazdów nienormatywnych pokrywa dokonujący tych przejazdów.

2.

Koszty związane z

1)

określeniem tras przejazdu - ustala organ właściwy do wydania zezwolenia na przejazd

pojazdu nienormatywnego;

2)

przystosowaniem odcinków dróg do przejazdu pojazdów nienormatywnych, z wyjątkiem kosztów

dostaw, usług i robót wskazanych w zezwoleniu na przejazd pojazdem nienormatywnym,

wykonywanych przez dokonującego przejazdu pojazdem nienormatywnym lub na jego rzecz

przez odpowiednie podmioty - ustala właściwy zarządca drogi.

3.

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, określa sposób ustalania

kosztów, o których mowa w ust. 1, oraz sposób ich pokrywania przez dokonującego przejazdu

pojazdem nienormatywnym, mając na uwadze długość przejazdu i stopień przystosowania

trasy przejazdu.

4

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, ustala wykaz dróg

krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą

oś do 112,7 kN (11,5 t), mając na uwadze stan techniczny dróg oraz ochronę dróg przed

zniszczeniem.

5

Minister właściwy do spraw transportu, w drodze rozporządzenia, ustala wykaz dróg

krajowych oraz wykaz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym

nacisku na pojedynczą oś do 98 kN (10 t), mając na uwadze stan techniczny dróg oraz

ochronę dróg przed zniszczeniem.

6

Drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą

poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na pojedynczą oś do 78,4 kN (8 t).

1.

Zabrania się umieszczania urządzeń liniowych, w szczególności linii energetycznej,

telekomunikacyjnej, rurociągu, taśmociągu, wzdłuż pasów drogowych, poza obszarem zabudowanym,

w odległości mniejszej niż 15,0 m od granicy pasa, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach związanych z potrzebami obronnymi i zadaniami

na rzecz obronności kraju oraz ochrony środowiska umieszczenie urządzenia liniowego

w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 może nastąpić za zgodą zarządcy drogi.

3.

Urządzenia liniowe, o których mowa w ust. 1, mogą być umieszczane, na warunkach określonych

przez zarządcę drogi

1)

na terenach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi - na skarpach nasypów drogowych,

z wyjątkiem nasypów spełniających jednocześnie funkcję wałów przeciwpowodziowych,

a w przypadku braku takiej możliwości - na krawędzi korony drogi;

2)

na terenach górskich, zalesionych i w parkach narodowych - w pasie drogowym poza koroną

drogi.

1.

Obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej

krawędzi jezdni co najmniej

Lp.

Rodzaj drogi

Na terenie zabudowy miast i wsi

Poza terenem zabudowy

1

Autostrada

30 m

50 m

2

Droga ekspresowa

20 m

40 m

3

Droga ogólnodostępna

a)

krajowa

10 m

25 m

b)

wojewódzka, powiatowa

8 m

20 m

c)

gminna

6 m

15 m

2

W szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze,

o której mowa w ust. 1 lp. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona może nastąpić

wyłącznie za zgodą zarządcy drogi. Przepisu tego nie stosuje się przy sytuowaniu reklam

poza terenem zabudowy.

3

Przepisów ust. 1 lp. 2 i 3 tabeli nie stosuje się do podziemnej infrastruktury technicznej

niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu, lokalizowanej

poza jezdnią drogi na terenie zabudowy miast i wsi oraz poza koroną drogi na terenach

zalewowych i górskich, na warunkach ustalonych przez zarządcę drogi.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia i traci moc, z wyjątkiem

rozdziału 6, z dniem 31 grudnia 2007 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 27 maja 1990 r.

W Kodeksie wykroczeń art. 98 otrzymuje brzmienie

„

Art. 98.

Kto, prowadząc pojazd poza drogą publiczną, nie zachowuje należytej ostrożności, czym

zagraża bezpieczeństwu innych osób, lub nie stosuje się do przepisów regulujących

korzystanie z dróg wewnętrznych lub innych miejsc dostępnych dla ruchu pojazdów,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

”

(pominięte).

W ustawie z dnia 19 grudnia 1975 r. o niektórych podatkach i opłatach terenowych

(Dz. U. Nr 45, poz. 229, z 1982 r. Nr 7, poz. 55, z 1983 r. Nr 6, poz. 35 i z 1985 r. Nr 12, poz. 50) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 19

a)

oznaczenie pkt 1 skreśla się,

b)

pkt 2 skreśla się;

2)

w art. 20

a)

oznaczenie ust. 1 skreśla się,

b)

ust. 2 i 3 skreśla się.

Użyte w art. 27 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1983 r. o systemie rad narodowych i samorządu

terytorialnego

(Dz. U. Nr 41, poz. 185 i Nr 62, poz. 286 oraz z 1984 r. Nr 21, poz. 100 i Nr 31, poz. 173) określenie „drogi państwowe” oznacza w rozumieniu niniejszej ustawy drogi krajowe,

określone w art. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c).

1.

Z dniem wejścia ustawy w życie

1)

grunty państwowe położone poza granicami miast, oddane osobom fizycznym w zamian za

grunty zajęte pod budowę dróg publicznych, stają się z mocy prawa własnością tych

osób; grunty takie położone w granicach miast przechodzą na własność lub w użytkowanie

wieczyste osób fizycznych, stosownie do przepisów szczególnych;

2)

grunty oddane i zajęte pod drogi publiczne, wybudowane z udziałem czynu społecznego

i istniejące w tym dniu, stają się z mocy prawa własnością Państwa.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do gruntów zajętych pod istniejące drogi publiczne,

w odniesieniu do których zostało wszczęte postępowanie wywłaszczeniowe przed dniem

wejścia ustawy w życie.

Traci moc ustawa z dnia 29 marca 1962 r. o drogach publicznych

(Dz. U. Nr 20, poz. 90 oraz z 1971 r. Nr 12, poz. 115).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 1985 r.

2.

Na okres roku od dnia wejścia w życie ustawy utrzymuje się w mocy przepisy wydane

na podstawie art. 16d pkt 2 ustawy, o której mowa w ust. 1.

1.

Należności i zobowiązania, w tym z tytułu pożyczek, kredytów i poręczeń, likwidowanych

urzędów lub agencji stają się, z zastrzeżeniem ust. 2, należnościami i zobowiązaniami

odpowiednio urzędów obsługujących organy, które przejęty ich zadania i kompetencje

lub urzędów albo agencji, które wykonują ich zadania, z zastrzeżeniem art. 71a.

2.

Prawa i obowiązki wynikające z umów i porozumień zawartych przez likwidowane urzędy

lub agencje, lub na ich rzecz, przejmują odpowiednio urzędy obsługujące organy, które

przejęły ich zadania i kompetencje, lub urzędy albo agencje, które wykonują ich zadania.

3.

Bank Gospodarstwa Krajowego, działając w uzgodnieniu z Generalnym Dyrektorem Dróg

Krajowych i Autostrad, dokonuje, ze środków finansowych Krajowego Funduszu Autostradowego,

spłaty zaciągniętych przez Agencję Budowy i Eksploatacji Autostrad kredytów przeznaczonych

na cele, o których mowa w art. 39d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 29, i z których

środki zostały przekazane do tego Funduszu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Z dniem likwidacji pracownicy likwidowanych urzędów i agencji stają się odpowiednio

pracownikami urzędów obsługujących organy, które przejmują ich zadania i kompetencje,

lub pracownikami agencji, które przejmują ich zadania.

2.

Dyrektorzy Generalni likwidowanych urzędów i Prezesi likwidowanych agencji, w terminie

7 dni od dnia ogłoszenia ustawy, są obowiązani zawiadomić na piśmie pracowników o

zmianach, jakie mają nastąpić w zakresie ich stosunków pracy. Przepisy art. 23 stosuje się odpowiednio.

3.

Stosunki pracy z pracownikami, o których mowa w ust. 1, wygasają po upływie trzech

miesięcy od dnia przejścia do nowego urzędu lub agencji, jeżeli przed upływem tego

terminu nie zostaną im zaproponowane nowe warunki pracy lub płacy na dalszy okres

albo w razie nieprzyjęcia nowych warunków pracy lub płacy.

4.

Wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem może nastąpić za wypowiedzeniem.

5.

W przypadku wygaśnięcia stosunku pracy, o którym mowa w ust. 3, lub wypowiedzenia,

o którym mowa w ust. 4, pracownikom przysługują świadczenia przewidziane dla pracowników,

z którymi stosunki pracy rozwiązuje się z powodu likwidacji urzędu lub agencji.

6.

Przepisów ust. 2 zdanie drugie oraz ust. 3 i 4 nie stosuje się do urzędników służby

cywilnej, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255 oraz z 2001 r. Nr 102, poz. 1116, Nr 111, poz. 1194, Nr 128, poz. 1403 i Nr 154, poz. 1800).

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do pracowników likwidowanych inspektoratów

wojewódzkich, przy pomocy których wykonywano zadania znoszonych wojewódzkich inspektorów

jako kierowników wojewódzkich inspekcji wchodzących w skład zespolonej administracji

wojewódzkiej.

8.

Prezes zarządu, wiceprezesi oraz członkowie zarządu spółki powstałej w trybie art.

1 ust. 7 oraz kierownicy jednostek organizacyjnych tej spółki są osobami pełniącymi

funkcje publiczne w rozumieniu ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach bezpieczeństwa

państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje publiczne

(Dz. U. z 1999 r. Nr 42, poz. 428, Nr 57, poz. 618, Nr 62, poz. 681 i Nr 63, poz. 701, z 2000 r. Nr 43, poz. 488 i Nr 50, poz. 600 oraz z 2002 r. Nr 14, poz. 128), w szczególności mają obowiązek złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 6 tej

ustawy.

1.

Prezes Rady Ministrów ustali, w drodze zarządzeń, przeznaczenie mienia będącego w

posiadaniu likwidowanych urzędów lub agencji, z zastrzeżeniem przepisów o gospodarce

nieruchomościami.

2.

Związane z budową autostrad nieruchomości Skarbu Państwa pozostające przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy w użytkowaniu Agencji Budowy i Eksploatacji Autostrad przechodzą

nieodpłatnie w trwały zarząd Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.

3.

Ustanowienie trwałego zarządu, o którym mowa w ust. 2, stwierdza wojewoda w drodze

decyzji.

4.

W okresie nie dłuższym niż do dnia 31 grudnia 2002 r. wpływy ze źródeł, o których

mowa w art. 39a ust. 1 pkt 14 i 15 ustawy zmienianej w art. 29, stanowią dochody środka

specjalnego Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z przeznaczeniem na pokrycie

kosztów związanych z finansowaniem zadań, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 6 ustawy

zmienianej w art. 17, oraz z finansowaniem wynagrodzeń i innych świadczeń pracowniczych

na rzecz pracowników likwidowanej Agencji Budowy i Eksploatacji Autostrad.

5.

Środki finansowe Agencji Budowy i Eksploatacji Autostrad, stanowiące jej przychody,

zgromadzone na rachunku bankowym, podlegają przekazaniu, w terminie nie późniejszym

niż 1 miesiąc od dnia likwidacji Agencji Budowy i Eksploatacji Autostrad, na rachunek

środka specjalnego Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z przeznaczeniem

na cel, o którym mowa w ust. 4.

Przepisy wykonawcze, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

upoważnień zmienianych w ustawach nowelizowanych tą ustawą, zachowują moc do dnia

30 czerwca 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 71, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r.,

2)

art. 5 pkt 6 i 8, art. 8 pkt 3, art. 25 pkt 26 i art. 29 pkt 2, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r.,

3)

art. 24 pkt 6-10 i art. 41 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2000 r.,

4)

art. 63 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2000 r.,

5)

art. 2, art. 14 pkt 2 lit. a), c)-e), pkt 3, 4 i 5 lit. a), art. 15 pkt 10 lit. d),

art. 26 pkt 1, art. 30 pkt 1, art. 39 pkt 1 lit. a), art. 40 pkt 2 lit. b), art. 46

pkt 1 i 3 i art. 62, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

6)

art. 25 pkt 20, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2001 r.,

7)

(uchylony).

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą

ustawą zachowują moc przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są z nią sprzeczne.

Przepisy wykonawcze wydane przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie upoważnień,

o których mowa w art. 1-43 pkt 1 i w art. 44-79, zachowują moc do czasu wydania przepisów

na podstawie upoważnień w brzmieniu określonym ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1989 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 31, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r.,

2)

art. 52 pkt 12 lit. a), art. 59, art. 62 pkt 1, art. 71 ust. 2 i art. 79, które wchodzą

w życie z dniem ogłoszenia,

3)

art. 1 ust. 1 pkt 1, ust. 5 oraz ust. 6 i art. 10 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem

31 marca 2002 r.,

4)

art. 50 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

5)

art. 2 ust. 3, art. 25, art. 36 pkt 1, 2 i 4, art. 41, art. 48, art. 52 pkt 5, art.

63 pkt 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2002 r.,

6)

art. 27 i art. 52 pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 33a ust. 1 pkt 9, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

7)

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 27 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.;

2)

art. 15 pkt 2, art. 23 pkt 1-4, art. 69 i art. 70, które wchodzą w życie z dniem 1

stycznia 2007 r.

Kto, prowadząc pojazd poza drogą publiczną, nie zachowuje należytej ostrożności, czym

zagraża bezpieczeństwu innych osób, lub nie stosuje się do przepisów regulujących

korzystanie z dróg wewnętrznych lub innych miejsc dostępnych dla ruchu pojazdów,

podlega karze grzywny albo karze nagany.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.

28-81, art. 82 pkt 1 i 6 oraz art. 83-99 wchodzą w życie w dniu wyborów do organów

stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzonych w związku z zakończeniem

kadencji tych organów wybranych w dniu 11 października 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z tym że rozdział 9 wchodzi w życie

z dniem 1 listopada 2001 r., z wyjątkiem art. 50, art. 68-75 i art. 80-82, które wchodzą

w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 227

i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.