Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki

1.

Ustawa reguluje zasady i tryb wnoszenia oraz rozpoznawania skargi strony, której prawo

do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone na skutek działania

lub bezczynności sądu.

2.

Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio, gdy na skutek działania lub bezczynności

sądu albo komornika sądowego doszło do naruszenia prawa strony do przeprowadzenia

i zakończenia bez nieuzasadnionej zwłoki sprawy egzekucyjnej lub innej sprawy dotyczącej

wykonania orzeczenia sądowego.

1.

Strona może wnieść skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy,

nastąpiło naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli

postępowanie w tej sprawie trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności

faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, albo dłużej niż

to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia

sądowego (przewlekłość postępowania).

2.

Dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności

ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania w sprawie

rozstrzygnięcia co do istoty lub czynności podjętych przez sąd lub komornika sądowego

w celu przeprowadzenia i zakończenia sprawy egzekucyjnej albo innej sprawy dotyczącej

wykonania orzeczenia sądowego, uwzględniając charakter sprawy, stopień faktycznej

i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych

w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła

przewlekłość postępowania.

Uprawnionym do wniesienia skargi jest

1)

w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe - strona;

2)

w postępowaniu w sprawach o wykroczenia - strona;

3)

w postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione

pod groźbą kary - strona lub wnioskodawca;

4)

w postępowaniu karnym - strona oraz pokrzywdzony, nawet jeśli nie jest stroną;

5)

w postępowaniu cywilnym - strona, interwenient uboczny i uczestnik postępowania;

6)

w postępowaniu sądowo-administracyjnym - skarżący oraz uczestnik postępowania na prawach

strony;

7)

w postępowaniu egzekucyjnym oraz w innym postępowaniu dotyczącym wykonania orzeczenia

sądowego - strona oraz inna osoba realizująca swoje uprawnienia w tym postępowaniu.

1.

Sądem właściwym do rozpoznania skargi jest sąd przełożony nad sądem, przed którym

toczy się postępowanie.

2.

Jeżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem

Najwyższym - właściwy do jej rozpoznania jest Sąd Najwyższy.

3.

Jeżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym

lub Naczelnym Sądem Administracyjnym - właściwy do jej rozpoznania jest Naczelny Sąd

Administracyjny.

4.

Sądem właściwym do rozpoznania skargi dotyczącej przewlekłości postępowania egzekucyjnego

lub innego postępowania dotyczącego wykonania orzeczenia sądowego jest sąd okręgowy,

w którego okręgu prowadzona jest egzekucja lub wykonywane są inne czynności, a gdy

egzekucja lub inne postępowanie dotyczące wykonania orzeczenia sądowego prowadzone

jest w dwu lub więcej okręgach - sąd, w okręgu którego dokonano pierwszej czynności.

1.

Skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość

postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie.

2.

Skargę składa się do sądu, przed którym toczy się postępowanie.

3.

Skargę dotyczącą przewlekłości postępowania egzekucyjnego lub innego postępowania

dotyczącego wykonania orzeczenia sądowego wnosi się do sądu, o którym mowa w art.

4 ust. 4.

1.

Skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego.

2.

Skarga powinna ponadto zawierać

1)

żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy;

2)

przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie.

3.

Skarga może zawierać żądanie wydania sądowi rozpoznającemu sprawę zalecenia podjęcia

w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności oraz zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej,

o której mowa w art. 12 ust. 4.

Sąd, do którego wniesiono skargę, przedstawia ją niezwłocznie sądowi właściwemu wraz

z aktami sprawy, w której toczy się postępowanie.

1.

Sąd rozpoznaje skargę w składzie trzech sędziów.

2.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania toczącego się na skutek skargi

sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu,

którego skarga dotyczy.

1.

Skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy do jej rozpoznania

odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.

2.

Sąd odrzuca skargę wniesioną przez nieuprawnionego albo niedopuszczalną na podstawie

art. 14.

1.

Sąd właściwy do rozpoznania skargi zawiadamia o toczącym się postępowaniu Skarb Państwa

- prezesa tego sądu, którego działanie lub bezczynność według twierdzeń skarżącego

spowodowało przewlekłość postępowania, doręczając mu odpis skargi.

2.

Jeżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania prowadzonego przez komornika sądowego,

sąd zawiadamia komornika oraz Skarb Państwa - prezesa tego sądu rejonowego, przy którym

działa komornik, doręczając im odpis skargi.

3.

Skarbowi Państwa oraz komornikowi, w razie zgłoszenia udziału w sprawie, przysługują

prawa strony w zakresie rozpoznania skargi.

Sąd wydaje orzeczenie w terminie dwóch miesięcy, licząc od daty złożenia skargi.

1.

Skargę niezasadną sąd oddala.

2.

Uwzględniając skargę, sąd stwierdza, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła

przewlekłość postępowania.

3.

Na żądanie skarżącego sąd może zalecić podjęcie przez sąd rozpoznający sprawę co do

istoty, odpowiednich czynności w wyznaczonym terminie. Zalecenia nie mogą wkraczać

w zakres oceny faktycznej i prawnej sprawy.

4.

Uwzględniając skargę, sąd może, na żądanie skarżącego, przyznać od Skarbu Państwa,

a w przypadku skargi na przewlekłość postępowania prowadzonego przez komornika - od

komornika, odpowiednią sumę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej 10 000 złotych.

W wypadku przyznania odpowiedniej sumy pieniężnej od Skarbu Państwa, wypłaty dokonuje

sąd prowadzący postępowanie, w którym nastąpiła przewlekłość postępowania, ze środków

własnych tego sądu.

1.

Odpis orzeczenia uwzględniającego skargę sąd doręcza prezesowi właściwego sądu.

2.

Odpis orzeczenia uwzględniającego skargę dotyczącą przewlekłości postępowania prowadzonego

przez komornika sąd doręcza Ministrowi Sprawiedliwości.

Skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływie 12 miesięcy, a

w sprawie egzekucyjnej lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego po upływie

6 miesięcy, od daty wydania przez sąd orzeczenia, o którym mowa w art. 12.

1.

Strona, której skargę uwzględniono, może w odrębnym postępowaniu dochodzić naprawienia

szkody wynikłej ze stwierdzonej przewlekłości od Skarbu Państwa albo solidarnie od

Skarbu Państwa i komornika.

2.

Postanowienie uwzględniające skargę wiąże sąd w postępowaniu cywilnym o odszkodowanie

lub zadośćuczynienie, co do stwierdzenia przewlekłości postępowania.

Strona, która nie wniosła skargi na przewlekłość postępowania zgodnie z art. 5 ust. 1, może dochodzić - na podstawie art. 417 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.

- Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm. - naprawienia szkody wynikłej z przewlekłości, po prawomocnym zakończeniu postępowania

co do istoty sprawy.

1.

Skarga podlega stałej opłacie w wysokości 100 złotych.

2.

Jeśli skargę wniosło kilka osób, każda z nich uiszcza opłatę oddzielnie; jeżeli została

uiszczona jedna opłata bez odpowiedniego wskazania, uznaje się, że wniosła ją osoba

wymieniona jako pierwsza w skardze.

3.

Uwzględniając skargę, sąd z urzędu zwraca uiszczoną od niej opłatę.

1.

W okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy osoby, które przed

tym dniem złożyły skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (zwanego dalej

„Trybunałem”), zarzucając naruszenie prawa do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie,

o którym mowa w art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

(Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, z 1995 r. Nr 36, poz. 175, 176i 177, z 1998 r. Nr 147, poz. 962 oraz z 2003 r. Nr 42, poz. 364), mogą wnieść skargę o stwierdzenie przewlekłości postępowania na podstawie przepisów

niniejszej ustawy, jeżeli skarga do Trybunału została wniesiona w toku postępowania,

którego ona dotyczy, i o ile Trybunał nie wydał postanowienia w przedmiocie dopuszczalności

skargi.

2.

Skarga wniesiona w trybie ust. 1 powinna wskazywać datę wniesienia skargi do Trybunału.

3.

Właściwy sąd niezwłocznie zawiadamia ministra właściwego do spraw zagranicznych o

skargach wniesionych w trybie, o którym mowa w ust. 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia.