Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

Ustawa reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zadania organów administracji publicznej

w tym zakresie.

Działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa,

usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność

zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.

Przepisów ustawy nie stosuje się do działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie

upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa

i rybactwa śródlądowego, a także wynajmowania przez rolników pokoi, sprzedaży posiłków

domowych i świadczenia w gospodarstwach rolnych innych usług związanych z pobytem

turystów.

1.

Przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna

niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca

we własnym imieniu działalność gospodarczą.

2.

Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej

przez nich działalności gospodarczej.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

organ koncesyjny - organ administracji publicznej upoważniony na podstawie ustawy

do udzielania, odmowy udzielania, zmiany i cofania koncesji;

2)

osoba zagraniczna

a)

osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania za granicą, nieposiadającą obywatelstwa

polskiego,

b)

osobę prawną z siedzibą za granicą,

c)

jednostkę organizacyjną niebędąca osobą prawną posiadającą zdolność prawną, z siedzibą

za granicą;

3)

przedsiębiorca zagraniczny - osobę zagraniczną wykonującą działalność gospodarczą

za granicą;

4)

oddział - wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej,

wykonywaną przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem

wykonywania działalności;

5)

działalność regulowana - działalność gospodarczą, której wykonywanie wymaga spełnienia

szczególnych warunków, określonych przepisami prawa.

1.

Podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego

na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa.

2.

Organ administracji publicznej nie może żądać ani uzależnić swojej decyzji w sprawie

podjęcia, wykonywania lub zakończenia działalności gospodarczej przez zainteresowaną

osobę od spełnienia przez nią dodatkowych warunków, w szczególności przedłożenia dokumentów

lub ujawnienia danych, nieprzewidzianych przepisami prawa.

Państwo udziela przedsiębiorcom pomocy publicznej na zasadach i w formach określonych

w odrębnych przepisach, z poszanowaniem zasad równości i konkurencji.

1.

Organy administracji publicznej wspierają rozwój przedsiębiorczości, tworząc korzystne

warunki do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej, w szczególności wspierają

mikroprzedsiębiorców oraz małych i średnich przedsiębiorców.

2.

Organy administracji publicznej, które wdrażają programy pomocowe w rozumieniu przepisów

o dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, przekazują

drogą elektroniczną informacje o warunkach i formach udzielanej pomocy ministrowi

właściwemu do spraw gospodarki, który je gromadzi i udostępnia na stronie internetowej.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 2, przekazywane są w terminie 30 dni od dnia ustanowienia

programu pomocowego, nie później niż na 14 dni przed wyznaczonym terminem składania

wniosków o udzielenie pomocy.

Wykonując swoje zadania, w szczególności w zakresie nadzoru i kontroli, organy administracji

publicznej działają z poszanowaniem uzasadnionych interesów przedsiębiorcy.

1.

Przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu wniosek o wydanie pisemnej interpretacji

co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia

przez przedsiębiorcę daniny publicznej, w jego indywidualnej sprawie.

2.

Przedsiębiorca nie może być obciążony jakimikolwiek daninami publicznymi, sankcjami

finansowymi lub karami w zakresie, w jakim zastosował się do uzyskanej interpretacji.

3.

Zasady udzielania interpretacji regulują odrębne ustawy.

Organy administracji publicznej są zobowiązane do załatwiania spraw przedsiębiorców

bez zbędnej zwłoki.

Wykonując swe zadania, organy administracji publicznej współdziałają z organizacjami

pracodawców, organizacjami pracowników, organizacjami przedsiębiorców oraz samorządami

zawodowymi i gospodarczymi.

1.

Osoby zagraniczne z państw członkowskich Unii Europejskiej i państw członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na takich samych

zasadach jak przedsiębiorcy polscy.

2.

Obywatele innych państw niż wymienione w ust. 1, którzy otrzymali zezwolenie na osiedlenie

się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodę na pobyt tolerowany, status uchodźcy

nadany w Rzeczypospolitej Polskiej lub korzystają z ochrony czasowej na jej terytorium,

mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na takich samych zasadach jak obywatele polscy.

3.

Osoby zagraniczne inne niż wymienione w ust. 1 i 2 mają prawo do podejmowania i wykonywania

działalności gospodarczej wyłącznie w formie spółki: komandytowej, komandytowo-akcyjnej,

z ograniczoną odpowiedzialnością i akcyjnej, a także do przystępowania do takich spółek

oraz obejmowania bądź nabywania ich udziałów lub akcji, o ile umowy międzynarodowe

nie stanowią inaczej.

1.

Przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do rejestru

przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo do Ewidencji Działalności Gospodarczej,

zwanej dalej „ewidencją”. Spółka kapitałowa w organizacji może podjąć działalność

gospodarczą przed uzyskaniem wpisu do rejestru przedsiębiorców.

2.

Wpisowi do ewidencji podlegają przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi. Zasady wpisu

do rejestru przedsiębiorców określają odrębne przepisy.

Na zasadach określonych w ustawie podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej

może wiązać się dodatkowo z obowiązkiem uzyskania przez przedsiębiorcę koncesji albo

wpisu do rejestru działalności regulowanej, z zastrzeżeniem art. 75.

1.

Przedsiębiorca wpisany do rejestru przedsiębiorców albo ewidencji jest obowiązany

umieszczać w oświadczeniach pisemnych, skierowanych w zakresie swojej działalności

do oznaczonych osób i organów, numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz posługiwać

się tym numerem w obrocie prawnym i gospodarczym.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie uchybia obowiązkom określonym w przepisach

szczególnych.

3.

Identyfikacja przedsiębiorcy w poszczególnych urzędowych rejestrach następuje na podstawie

numeru identyfikacji podatkowej (NIP).

Przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą na zasadach uczciwej konkurencji i

poszanowania dobrych obyczajów oraz słusznych interesów konsumentów.

Przedsiębiorca jest obowiązany spełniać określone przepisami prawa warunki wykonywania

działalności gospodarczej, w szczególności dotyczące ochrony przed zagrożeniem życia,

zdrowia ludzkiego i moralności publicznej, a także ochrony środowiska.

Jeżeli przepisy szczególne nakładają obowiązek posiadania odpowiednich uprawnień zawodowych

przy wykonywaniu określonego rodzaju działalności gospodarczej, przedsiębiorca jest

obowiązany zapewnić, aby czynności w ramach działalności gospodarczej były wykonywane

bezpośrednio przez osobę legitymującą się posiadaniem takich uprawnień zawodowych.

Przedsiębiorca wprowadzający towar do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

jest obowiązany do zamieszczenia na towarze, jego opakowaniu, etykiecie lub instrukcji

informacji w języku polskim zawierających

1)

firmę przedsiębiorcy i jego adres;

2)

nazwę towaru;

3)

inne oznaczenia i informacje wymagane na podstawie odrębnych przepisów.

Jeżeli przedsiębiorca oferuje towary lub usługi w sprzedaży bezpośredniej lub sprzedaży

na odległość za pośrednictwem środków masowego przekazu, sieci teleinformatycznych

lub druków bezadresowych, jest on obowiązany do podania w ofercie co najmniej następujących

danych

1)

firmy przedsiębiorcy;

2)

numeru identyfikacji podatkowej (NIP);

3)

siedziby i adresu przedsiębiorcy.

1.

Dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą

następuje za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy w każdym przypadku, gdy

1)

stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz

2)

jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności,

przekracza równowartość 15 000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu

walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego

miesiąc, w którym dokonano transakcji.

2.

Przedsiębiorca będący członkiem spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej może

realizować obowiązek określony w ust. 1 za pośrednictwem rachunku w tej spółdzielczej

kasie oszczędnościowo-kredytowej.

3.

Przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wykonywania i pośrednictwa

w realizowaniu przekazów pieniężnych w obrocie zagranicznym stosuje odpowiednio przepisy

art. 63g i art. 111 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, z późn. zm..

1.

Ewidencję prowadzi gmina właściwa dla miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, jako zadanie

zlecone z zakresu administracji rządowej. Miejscem zamieszkania jest miejscowość,

w której przebywa przedsiębiorca z zamiarem stałego pobytu.

2.

Dla osób zagranicznych, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o zasadach i warunkach wjazdu i pobytu

obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 141, poz. 1180, z 2003 r. Nr 128, poz. 1175 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959), podejmujących działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, właściwość

miejscową gminy dla celów ewidencyjnych określa się według głównego miejsca wykonywania

tej działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Organem ewidencyjnym jest wójt, burmistrz, prezydent miasta.

4.

Ewidencję prowadzi się w systemie informatycznym.

1.

Ewidencja jest jawna.

2.

Każdy ma prawo dostępu do danych zawartych w ewidencji i do przeglądania akt ewidencyjnych

przedsiębiorcy wpisanego do ewidencji.

3.

Domniemywa się, że dane wpisane do ewidencji są prawdziwe. Jeżeli dane wpisano do

ewidencji niezgodnie ze zgłoszeniem przedsiębiorcy lub bez tego zgłoszenia, przedsiębiorca

ten nie może zasłaniać się wobec osoby trzeciej działającej w dobrej wierze zarzutem,

że dane te nie są prawdziwe, jeżeli zaniedbał wystąpić niezwłocznie z wnioskiem o

sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu.

1.

Dla przedsiębiorcy wpisanego do ewidencji prowadzi się akta ewidencyjne obejmujące

w szczególności dokumenty stanowiące podstawę wpisu.

2.

Jeżeli przepis szczególny nakazuje zgłoszenie określonych danych organowi ewidencyjnemu

lub wpisanie ich do ewidencji, a dane te nie podlegają według przepisów ustawy wpisowi

do ewidencji, dokumenty zawierające te dane składa się do akt ewidencyjnych.

1.

Wpis do ewidencji jest dokonywany na wniosek, chyba że przepis szczególny przewiduje

wpis z urzędu.

2.

Wpisem do ewidencji jest również wykreślenie albo zmiana wpisu.

1.

Wniosek o wpis do ewidencji składa się na formularzu zgodnym z określonym wzorem urzędowym,

o którym mowa w art. 43 pkt 1. Składając wniosek, wnioskodawca uiszcza opłatę.

2.

Wniosek o dokonanie wpisu do ewidencji zawiera

1)

firmę przedsiębiorcy oraz jego numer PESEL, o ile taki posiada;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile taki posiada;

3)

oznaczenie miejsca zamieszkania i adresu, adres do doręczeń przedsiębiorcy oraz adres,

pod którym jest wykonywana działalność gospodarcza, a jeżeli przedsiębiorca wykonuje

działalność poza miejscem zamieszkania - adres głównego miejsca wykonywania działalności

i oddziału, jeżeli został utworzony;

4)

określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej, zgodnie z Polską Klasyfikacją

Działalności (PKD);

5)

informacje o istnieniu lub ustaniu małżeńskiej wspólności majątkowej;

6)

informacje o umowie spółki cywilnej, jeżeli taka została zawarta;

7)

dane stałego pełnomocnika, uprawnionego do prowadzenia spraw przedsiębiorcy, o ile

przedsiębiorca udzielił takiego pełnomocnictwa.

3.

Gdy wniosek nie zawiera danych, o których mowa w ust. 2, lub jest nieopłacony, organ

ewidencyjny niezwłocznie wzywa do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni, pod rygorem

pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

4.

W przypadku gdy przedsiębiorca nie posiada numeru PESEL, składa do akt ewidencyjnych

poświadczoną przez upoważnionego pracownika urzędu gminy kopię paszportu albo innego

dokumentu potwierdzającego jego tożsamość i obywatelstwo.

5.

Wniosek o wpis do ewidencji może być wysłany listem poleconym. W tym przypadku własnoręczność

podpisu wnioskodawcy powinna być poświadczona przez notariusza.

1.

Wniosek o wpis do ewidencji podlega opłacie w wysokości 100 złotych, a jeżeli wniosek

dotyczy zmiany wpisu opłata wynosi 50 złotych. Pobrane opłaty stanowią dochód budżetu

gminy prowadzącej ewidencję.

2.

Wniosek o wykreślenie wpisu jest zwolniony z opłat.

3.

Rada gminy może określić niższe stawki opłaty albo wprowadzić zwolnienie od opłat,

uwzględniając w szczególności rodzaj wykonywanej działalności.

1.

Organ ewidencyjny wydaje decyzję o wpisie.

2.

Decyzję o wpisie do ewidencji wydaje się niezwłocznie, nie później niż w terminie

3 dni roboczych od dnia wpływu wniosku, z zastrzeżeniem art. 27 ust. 3.

3.

Decyzja o wpisie zawiera

1)

firmę przedsiębiorcy oraz jego numer PESEL, o ile taki posiada;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile taki posiada;

3)

oznaczenie miejsca zamieszkania i adresu do doręczeń przedsiębiorcy, adres, pod którym

jest wykonywana działalność gospodarcza, a jeżeli przedsiębiorca wykonuje działalność

poza miejscem zamieszkania - adres głównego miejsca wykonywania działalności i oddziału,

jeżeli został utworzony;

4)

określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej, zgodnie z Polską Klasyfikacją

Działalności (PKD).

4.

Decyzja o wpisie zawiera również dane, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 5-15, jeżeli

wpis ich dotyczy.

5.

Decyzja o wpisie do ewidencji podlega natychmiastowemu wykonaniu, z wyjątkiem decyzji

o wykreśleniu przedsiębiorcy z ewidencji.

1.

Wpisowi do ewidencji podlegają

1)

firma przedsiębiorcy;

2)

numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3)

oznaczenie miejsca zamieszkania i adresu do doręczeń przedsiębiorcy, adres, pod którym

jest wykonywana działalność gospodarcza, a jeżeli przedsiębiorca wykonuje działalność

poza miejscem zamieszkania - adres głównego miejsca wykonywania działalności i oddziału,

jeżeli został utworzony;

4)

określenie przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej, zgodnie z Polską Klasyfikacją

Działalności (PKD);

5)

informacje o istnieniu lub ustaniu małżeńskiej wspólności majątkowej;

6)

informacje o ograniczeniu lub utracie zdolności do czynności prawnych;

7)

informacje o ogłoszeniu upadłości, umorzeniu i zakończeniu tego postępowania;

8)

informacje o wszczęciu postępowania naprawczego;

9)

informacje o udzieleniu, zmianie i cofnięciu koncesji;

10)

informacje o stwierdzeniu wygaśnięcia koncesji, jeżeli przepisy ustaw odrębnych przewidują

wydanie takiej decyzji;

11)

informacje o wpisie do rejestru działalności regulowanej oraz o wykreśleniu z rejestru;

12)

informacje o uzyskaniu zezwolenia lub licencji i ich cofnięciu;

13)

informacje o umowie spółki cywilnej, jeżeli taka została zawarta;

14)

dane stałego pełnomocnika, uprawnionego do prowadzenia spraw przedsiębiorcy, o ile

przedsiębiorca udzielił takiego pełnomocnictwa;

15)

informacja o ustanowieniu kuratora.

2.

Dane, o których mowa w ust. 1 pkt 6, 7, 9-12 i 15, podlegają wpisowi z urzędu.

1.

Wpis do ewidencji polega na wprowadzeniu do systemu informatycznego danych zawartych

w decyzji niezwłocznie po jej wydaniu. Wpis jest dokonany z chwilą zamieszczenia danych

w ewidencji.

2.

W przypadku wydania decyzji o wykreśleniu przedsiębiorcy z ewidencji, wpis następuje

w chwili, gdy decyzja stanie się ostateczna.

Organ ewidencyjny wydaje decyzję o odmowie wpisu, gdy

1)

wniosek dotyczy działalności nieobjętej przepisami ustawy;

2)

wniosek został złożony przez osobę nieuprawnioną;

3)

prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania określonej we wniosku działalności gospodarczej

przez przedsiębiorcę.

1.

Przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o

1)

zmianę wpisu - w terminie 7 dni od dnia zmiany danych, o których mowa w art. 27 ust.

2, powstałej po dniu dokonania wpisu do ewidencji;

2)

wykreślenie - w terminie 7 dni od dnia trwałego zaprzestania wykonywania działalności

gospodarczej.

2.

Do wniosku w sprawie zmian i wykreślenia stosuje się odpowiednio przepisy art. 27.

3.

Zmiana miejsca zamieszkania przedsiębiorcy podlega wpisowi przez organ ewidencyjny,

który był właściwy przed zmianą. Po dokonaniu zmiany wpisu organ ewidencyjny przekazuje

niezwłocznie decyzję o wpisie do organu właściwego ze względu na nowe miejsce zamieszkania

wraz z aktami ewidencyjnymi.

4.

Przepisy ust. 3 stosuje się odpowiednio do zmiany głównego miejsca wykonywania działalności

gospodarczej w przypadku osób zagranicznych, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o zasadach i warunkach wjazdu i pobytu

obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

Sąd rejonowy - sąd gospodarczy przesyła niezwłocznie właściwemu organowi ewidencyjnemu

odpis postanowienia o ogłoszeniu upadłości, umorzeniu postępowania upadłościowego

oraz o zakończeniu postępowania upadłościowego.

1.

Organ koncesyjny przesyła niezwłocznie właściwemu organowi ewidencyjnemu odpis ostatecznej

decyzji o udzieleniu, zmianie i cofnięciu koncesji, a także decyzję o stwierdzeniu

wygaśnięcia koncesji, jeżeli przepis szczególny przewiduje wydanie takiej decyzji.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do zezwoleń i licencji, o których mowa w art.

75.

Organ prowadzący rejestr działalności regulowanej, po dokonaniu wpisu oraz po wydaniu

decyzji o wykreśleniu wpisu przedsiębiorcy, przesyła właściwemu organowi ewidencyjnemu

zaświadczenie o dokonaniu wpisu lub decyzję o wykreśleniu.

1.

Dane zawarte w ewidencji nie mogą być z niej usunięte, chyba że ustawa stanowi inaczej.

2.

Wpis do ewidencji podlega wykreśleniu z urzędu w przypadku

1)

gdy prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania określonej we wpisie działalności gospodarczej

przez przedsiębiorcę;

2)

wpisania do rejestru przedsiębiorców spółki handlowej powstałej z przekształcenia

spółki cywilnej, w zakresie działalności wpisanej do rejestru przedsiębiorców;

3)

stwierdzenia trwałego zaprzestania wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej.

3.

Wpis do ewidencji podlega wykreśleniu, także w przypadku gdy organ ewidencyjny dokonał

go z naruszeniem prawa. W tym przypadku stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu

administracyjnym dotyczące wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

4.

Wykreślenie w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, następuje z chwilą otrzymania

przez organ ewidencyjny informacji o wpisaniu przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców,

przekazanej przez Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego, na podstawie przepisów

o Krajowym Rejestrze Sądowym.

1.

Organ ewidencyjny może wykreślić z urzędu wpis zawierający dane niezgodne z rzeczywistym

stanem rzeczy, po uprzednim wezwaniu przedsiębiorcy do złożenia oświadczenia w terminie

7 dni.

2.

Organ ewidencyjny z urzędu sprostuje wpis zawierający oczywiste błędy lub niezgodności

z treścią decyzji.

Organ ewidencyjny jest obowiązany do przekazania drogą elektroniczną, w terminie 7

dni od dnia wydania decyzji, informacji o wykreśleniu przedsiębiorcy z ewidencji właściwemu

ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania przedsiębiorcy: urzędowi statystycznemu,

naczelnikowi urzędu skarbowego oraz oddziałowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Wniosek o wpis do ewidencji może być złożony w formie elektronicznej. Wniosek składany

w formie elektronicznej powinien zawierać dane w ustalonym formacie elektronicznym,

zawarte we wzorze urzędowym, o którym mowa w art. 43 pkt 1, oraz powinien być opatrzony

bezpiecznym podpisem elektronicznym znakowanym czasem, weryfikowanym za pomocą ważnego

kwalifikowanego certyfikatu, przy zachowaniu zasad przewidzianych w przepisach o podpisie

elektronicznym.

2.

W sposób określony w ust. 1 może być wniesiony również wniosek, o którym mowa w art.

44.

3.

Minister właściwy do spraw informatyzacji po zasięgnięciu opinii ministra właściwego

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania dla systemu teleinformatycznego,

2)

warunki, jakim powinny odpowiadać elektroniczne nośniki informatyczne oraz środki

komunikacji elektronicznej, na których wnioski mogą być wnoszone,

3)

tryb odtwarzania danych zawartych we wnioskach oraz sposób ich przechowywania i zabezpieczania

- uwzględniając potrzebę zapewnienia integralności danych zawartych we wniosku, a

także możliwości automatycznego przenoszenia ich do ewidencji.

1.

Tworzy się Centralną Informację o Działalności Gospodarczej, zwaną dalej „Centralną

Informacją”, z oddziałami przy organach ewidencyjnych.

2.

Centralną Informację prowadzi minister właściwy do spraw gospodarki.

3.

Zadaniem Centralnej Informacji jest

1)

prowadzenie zbioru informacji o danych zawartych w ewidencji;

2)

udzielanie z ewidencji informacji o wpisie;

3)

wydawanie zaświadczeń o treści wpisów w ewidencji.

1.

Każdy ma prawo otrzymać zaświadczenie o treści wpisu w ewidencji lub informację o

wpisie.

2.

Zaświadczenia wydają oraz udzielają pisemnych informacji oddziały, o których mowa

w art. 41 ust. 1.

3.

Wydanie zaświadczenia oraz udzielenie pisemnej informacji podlega opłacie.

4.

Opłata, o której mowa w ust. 3, stanowi dochód budżetu państwa.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty, o której mowa

w ust. 3, biorąc pod uwagę uzasadnione koszty wydawania zaświadczeń i udzielania pisemnych

informacji.

Minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do

spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór urzędowy, sposób i miejsce udostępniania formularzy wniosków o wpis do ewidencji,

uwzględniając warunki powszechnej dostępności formularzy oraz uwzględniając prowadzenie

ewidencji w systemie informatycznym;

2)

szczegółową treść wpisów, uwzględniając treść wniosku i zakres wpisów dokonywanych

z urzędu;

3)

organizację oraz szczegółowy sposób prowadzenia Centralnej Informacji oraz ewidencji,

uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawnego obiegu informacji oraz zakres danych

objętych wpisem do ewidencji;

4)

tryb przekazywania przez organy ewidencyjne danych ewidencyjnych do Centralnej Informacji,

uwzględniając sposób wykorzystania systemów teleinformatycznych;

5)

tryb wydawania zaświadczeń o treści wpisów i udzielania pisemnych informacji o wpisie

przez oddziały, o których mowa w art. 41 ust. 1, uwzględniając jawność i powszechny

dostęp do danych zawartych w ewidencji.

Przedsiębiorca podejmujący działalność wraz z wnioskiem o wpis do rejestru przedsiębiorców

albo do ewidencji może złożyć wniosek zawierający żądanie

1)

wpisu do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej (REGON);

2)

zgłoszenia identyfikacyjnego albo aktualizacyjnego, o którym mowa w przepisach o zasadach

ewidencji i identyfikacji podatników i płatników;

3)

zgłoszenia płatnika składek lub zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych lub ich zmiany

w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych.

1.

Wniosek, o którym mowa w art. 44, organ prowadzący rejestr przedsiębiorców albo organ

ewidencyjny przesyła, w tym za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, niezwłocznie

po dokonaniu wpisu, do właściwych organów urzędowych rejestrów wraz z odpisem postanowienia

o dokonaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców albo decyzją o wpisie do ewidencji.

2.

Ilekroć przepis szczególny nakazuje przedsiębiorcy złożenie dodatkowych dokumentów

do wniosku, o którym mowa w art. 44, organ prowadzący rejestr przedsiębiorców lub

organ ewidencyjny przesyła złożone przez przedsiębiorcę dokumenty wraz z wnioskiem.

3.

Na wniosek przedsiębiorcy upoważniony pracownik urzędu gminy poświadcza zgodność przedstawionych

odpisów tych dokumentów lub sporządza taki odpis.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, sposób przekazywania

wniosków i dokumentów do właściwych organów, uwzględniając możliwość elektronicznego

przetwarzania danych oraz zawartość danych.

1.

Uzyskania koncesji wymaga wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie

1)

poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin, wydobywania kopalin ze złóż, bezzbiornikowego

magazynowania substancji oraz składowania odpadów w górotworze, w tym w podziemnych

wyrobiskach górniczych;

2)

wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią i amunicją oraz wyrobami i technologią

o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym;

3)

wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji i obrotu paliwami

i energią;

4)

ochrony osób i mienia;

5)

rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych;

6)

przewozów lotniczych.

2.

Szczegółowy zakres i warunki wykonywania działalności gospodarczej podlegającej koncesjonowaniu

określają przepisy odrębnych ustaw.

3.

Wprowadzenie innych koncesji w dziedzinach działalności gospodarczej mających szczególne

znaczenie ze względu na bezpieczeństwo państwa lub obywateli albo inny ważny interes

publiczny jest dopuszczalne tylko w przypadku, gdy działalność ta nie może być wykonywana

jako wolna lub po uzyskaniu wpisu do rejestru działalności regulowanej albo zezwolenia

oraz wymaga zmiany niniejszej ustawy.

1.

Jeżeli przepisy odrębnych ustaw nie stanowią inaczej, udzielenie, odmowa udzielenia,

zmiana i cofnięcie koncesji lub ograniczenie jej zakresu należy do ministra właściwego

ze względu na przedmiot działalności gospodarczej wymagającej uzyskania koncesji.

2.

Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana i cofnięcie koncesji lub ograniczenie jej zakresu

w stosunku do wniosku następuje w drodze decyzji.

3.

Koncesji udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 5 lat i nie dłuższy niż 50

lat, chyba że przedsiębiorca wnioskuje o udzielenie koncesji na czas krótszy.

1.

Organ koncesyjny może określić w koncesji, w granicach przepisów odrębnych ustaw,

szczególne warunki wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją.

2.

Organ koncesyjny jest obowiązany przekazać każdemu zainteresowanemu przedsiębiorcy

szczegółową informację o warunkach, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie po wszczęciu

postępowania w sprawie udzielenia koncesji.

1.

Wniosek o udzielenie lub o zmianę koncesji zawiera

1)

firmę przedsiębiorcy, oznaczenie jego siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania

i adresu oraz adresu głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców lub w ewidencji oraz numer identyfikacji podatkowej

(NIP);

3)

określenie rodzaju i zakresu wykonywania działalności gospodarczej, na którą ma być

udzielona koncesja.

2.

We wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy podać także informacje oraz dołączyć dokumenty

określone w przepisach regulujących działalność gospodarczą wymagającą uzyskania koncesji.

Przed podjęciem decyzji w sprawie udzielenia koncesji lub jej zmiany organ koncesyjny

może

1)

wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia, w wyznaczonym terminie, brakującej dokumentacji

poświadczającej, że spełnia on warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania

określonej działalności gospodarczej, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia;

2)

dokonać sprawdzenia faktów podanych we wniosku o udzielenie koncesji w celu stwierdzenia,

czy przedsiębiorca spełnia warunki wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją

oraz czy daje rękojmię prawidłowego wykonywania działalności objętej koncesją.

1.

W przypadku gdy organ koncesyjny przewiduje udzielenie ograniczonej liczby koncesji,

fakt ten ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

2.

Ogłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

określenie przedmiotu i zakresu działalności gospodarczej, na którą ma być udzielona

koncesja;

2)

liczbę koncesji;

3)

szczególne warunki wykonywania działalności gospodarczej, na którą ma być udzielona

koncesja, o ile organ koncesyjny, w granicach przepisów odrębnych ustaw, przewiduje

ich określenie;

4)

termin i miejsce składania wniosków o udzielenie koncesji;

5)

wymagane dokumenty i informacje dodatkowe;

6)

czas, na jaki może być udzielona koncesja.

3.

Przepisu art. 60 nie stosuje się.

1.

Jeżeli liczba przedsiębiorców, spełniających warunki do udzielenia koncesji i dających

rękojmię prawidłowego wykonywania działalności objętej koncesją, jest większa niż

liczba koncesji przewidzianych do udzielenia, organ koncesyjny zarządza przetarg,

którego przedmiotem jest udzielenie koncesji.

2.

W postępowaniu o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych

organ koncesyjny zarządza przetarg, o którym mowa w ust. 1, jeżeli w wyniku dokonania

oceny wniosków w trybie art. 36 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1114, z późn. zm. liczba przedsiębiorców pozostaje większa niż liczba koncesji.

1.

Organ koncesyjny ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski” o konieczności przeprowadzenia przetargu wśród przedsiębiorców, o których

mowa w art. 52 ust. 1.

2.

W ogłoszeniu organ koncesyjny określa również

1)

minimalną opłatę, za którą może być udzielona koncesja - nie niższą niż opłata skarbowa

albo inna opłata o charakterze publicznoprawnym, przewidziana w odrębnych przepisach

za udzielenie koncesji;

2)

miejsce i termin składania ofert;

3)

szczegółowe warunki, jakie powinna spełniać oferta;

4)

wysokość, formę i termin wniesienia wadium;

5)

termin rozstrzygnięcia przetargu.

3.

Przetarg przeprowadza właściwy organ koncesyjny.

4.

Ofertę sporządzoną w języku polskim składa się w terminie, miejscu i formie określonych

stosownie do ust. 1 i 2, w zapieczętowanych kopertach.

5.

Oferta zawiera

1)

firmę przedsiębiorcy, oznaczenie jego siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania

i adresu oraz adresu głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej;

2)

deklarowaną wysokość opłaty za udzielenie koncesji.

6.

Oferty złożone nie podlegają wycofaniu.

1.

Organ koncesyjny dokonuje wyboru ofert w liczbie zgodnej z liczbą koncesji, o której

mowa w art. 51 ust. 2 pkt 2, kierując się wysokością zadeklarowanych opłat za udzielenie

koncesji.

2.

W przypadku gdy kilku przedsiębiorców zadeklarowało opłatę w takiej samej wysokości,

organ koncesyjny wzywa tych przedsiębiorców do ponownego zadeklarowania wysokości

opłaty i wybiera ofertę przedsiębiorcy, który zadeklarował wyższą opłatę.

3.

Organ koncesyjny przekazuje przedsiębiorcom, którzy złożyli oferty, pisemną informację

o wyniku przetargu, niezwłocznie po jego rozstrzygnięciu, oraz

1)

zwraca wadium przedsiębiorcom, których oferty nie zostały wybrane;

2)

zalicza wadium na poczet opłaty przedsiębiorcom, których oferty zostały wybrane.

4.

Organ koncesyjny udziela koncesji przedsiębiorcom, których oferty zostały wybrane.

1.

Przedsiębiorca przekazujący podczas postępowania o udzielenie koncesji informacje

stanowiące tajemnice przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej

konkurencji może zgłosić wniosek, aby informacjom tym była nadana klauzula poufności.

2.

Informacjom nadaje się klauzulę poufności, pod warunkiem, że przedsiębiorca

1)

przekazując informacje, uzasadni swoje żądanie;

2)

z przekazanych informacji sporządzi streszczenie, które może zostać udostępnione innym

uczestnikom postępowania.

3.

Informacje, którym nadano klauzulę poufności, nie mogą być udostępniane innym uczestnikom

postępowania bez zgody przedsiębiorcy przekazującego informacje.

1.

Organ koncesyjny może odmówić udzielenia koncesji lub ograniczyć jej zakres w stosunku

do wniosku o udzielenie koncesji albo odmówić zmiany koncesji

1)

gdy przedsiębiorca nie spełnia warunków wykonywania działalności gospodarczej objętej

koncesją określonych w ustawie lub warunków podanych do wiadomości przedsiębiorcom

w trybie art. 48 ust. 2 lub art. 51 ust. 1;

2)

ze względu na zagrożenie obronności i bezpieczeństwa państwa lub obywateli;

3)

jeżeli w wyniku przeprowadzonego przetargu, o którym mowa w art. 52, udzielono koncesji

innemu przedsiębiorcy lub przedsiębiorcom;

4)

w przypadkach określonych w odrębnych przepisach.

2.

Organ koncesyjny może czasowo wstrzymać udzielanie koncesji, ze względu na przyczyny

wymienione w ust. 1 pkt 2, ogłaszając o tym w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

1.

Organ koncesyjny jest uprawniony do kontroli działalności gospodarczej w zakresie

1)

zgodności wykonywanej działalności z udzieloną koncesją;

2)

przestrzegania warunków wykonywania działalności gospodarczej;

3)

obronności lub bezpieczeństwa państwa, ochrony bezpieczeństwa lub dóbr osobistych

obywateli.

2.

Osoby upoważnione przez organ koncesyjny do dokonywania kontroli są uprawnione w szczególności

do

1)

wstępu na teren nieruchomości, obiektu, lokalu lub ich części, gdzie jest wykonywana

działalność gospodarcza objęta koncesją, w dniach i w godzinach, w których ta działalność

jest wykonywana lub powinna być wykonywana;

2)

żądania ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazania dokumentów lub innych nośników informacji

oraz udostępnienia danych mających związek z przedmiotem kontroli.

3.

Organ koncesyjny może wezwać przedsiębiorcę do usunięcia stwierdzonych uchybień w

wyznaczonym terminie.

1.

Organ koncesyjny cofa koncesję, w przypadku gdy

1)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej

objętej koncesją;

2)

przedsiębiorca nie podjął w wyznaczonym terminie działalności objętej koncesją, mimo

wezwania organu koncesyjnego, lub trwale zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej

objętej koncesją.

2.

Organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca

1)

rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej

działalności gospodarczej, określone przepisami prawa;

2)

w wyznaczonym terminie nie usunął stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami

określonymi w koncesji lub z przepisami regulującymi działalność gospodarczą objętą

koncesją.

3.

Organ koncesyjny może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres ze względu na zagrożenie

obronności i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli, a także w razie

ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy.

Przedsiębiorca jest obowiązany zgłaszać organowi koncesyjnemu wszelkie zmiany danych,

o których mowa w art. 49, w terminie 14 dni od dnia ich powstania.

1.

Przedsiębiorca, który zamierza podjąć działalność gospodarczą wymagającą uzyskania

koncesji, może ubiegać się o przyrzeczenie wydania koncesji, zwane dalej „promesą”.

W promesie uzależnia się udzielenie koncesji od spełnienia warunków wykonywania działalności

gospodarczej wymagającej uzyskania koncesji.

2.

W postępowaniu o udzielenie promesy stosuje się przepisy dotyczące udzielenia koncesji,

z wyłączeniem art. 52-54.

3.

W promesie ustala się okres jej ważności, z tym że nie może on być krótszy niż 6 miesięcy.

4.

W okresie ważności promesy nie można odmówić udzielenia koncesji na wykonywanie działalności

gospodarczej określonej w promesie, chyba że

1)

uległy zmianie dane zawarte we wniosku o udzielenie promesy;

2)

wnioskodawca nie spełnił wszystkich warunków określonych w promesie;

3)

wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1 i 2.

Przedsiębiorca, któremu cofnięto koncesję z przyczyn, o których mowa w art. 58 ust.

1 pkt 1 i ust. 2, może wystąpić z wnioskiem o ponowne udzielenie koncesji w takim

samym zakresie nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o cofnięciu

koncesji.

1.

Za udzielenie koncesji lub jej zmianę oraz za udzielenie promesy pobiera się opłatę

skarbową, chyba że przepisy odrębnych ustaw stanowią inaczej, z zastrzeżeniem ust.

2.

2.

Jeżeli koncesji udzielono w trybie przetargu, za udzielenie koncesji pobiera się opłatę

w wysokości, o której mowa w art. 54 ust. 1 lub ust. 2.

3.

Opłatę, o której mowa w art. 54 ust. 1 lub ust. 2, wnosi się na rachunek organu koncesyjnego,

chyba że przepisy odrębnych ustaw stanowią inaczej.

W sprawach nieuregulowanych w przepisach art. 47-61 stosuje się przepisy odrębnych

ustaw regulujących działalność podlegającą koncesjonowaniu.

1.

Jeżeli przepis odrębnej ustawy stanowi, że dany rodzaj działalności jest działalnością

regulowaną w rozumieniu niniejszej ustawy, przedsiębiorca może wykonywać tę działalność,

jeżeli spełnia szczególne warunki określone przepisami tej odrębnej ustawy i po uzyskaniu

wpisu w rejestrze działalności regulowanej, z zastrzeżeniem art. 75.

2.

Wpis do rejestru działalności regulowanej podlega opłacie skarbowej, chyba że przepisy

odrębne stanowią inaczej.

1.

Organ prowadzący, na podstawie przepisów regulujących daną działalność gospodarczą,

rejestr działalności regulowanej dokonuje wpisu na wniosek przedsiębiorcy, po złożeniu

przez przedsiębiorcę oświadczenia o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania

tej działalności.

2.

Oświadczenie składa się na piśmie do organu prowadzącego rejestr działalności regulowanej.

3.

Przedsiębiorca podlegający wpisowi do ewidencji może złożyć wniosek wraz z oświadczeniem

również we właściwym organie ewidencyjnym, wskazując organ prowadzący rejestr działalności

regulowanej.

4.

Treść oświadczenia, sposób prowadzenia rejestru oraz dane podlegające wpisowi do rejestru

określają przepisy ustaw regulujących daną działalność.

5.

Organ prowadzący rejestr działalności regulowanej wydaje z urzędu zaświadczenie o

dokonaniu wpisu do rejestru.

1.

Rejestr działalności regulowanej jest jawny. Każdy ma prawo dostępu do zawartych w

nim danych za pośrednictwem organu, który prowadzi rejestr.

2.

Dla przedsiębiorcy wpisanego do rejestru prowadzi się akta rejestrowe, obejmujące

w szczególności dokumenty stanowiące podstawę wpisu oraz decyzje dotyczące wykreślenia

wpisu.

3.

Wpis do rejestru może być wykreślony wyłącznie w przypadkach przewidzianych przez

ustawę.

4.

Organ prowadzący rejestr sprostuje z urzędu wpis do rejestru zawierający oczywiste

błędy lub niezgodności ze stanem faktycznym.

5.

Przedsiębiorca jest obowiązany zgłosić zmianę danych wpisanych do rejestru w terminie

14 dni od dnia zajścia zdarzenia, które spowodowało zmianę tych danych.

1.

Organ prowadzący rejestr działalności regulowanej jest obowiązany dokonać wpisu przedsiębiorcy

do tego rejestru w terminie 7 dni od dnia wpływu do tego organu wniosku o wpis wraz

z oświadczeniem o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej,

dla której rejestr jest prowadzony.

2.

Jeżeli właściwy organ nie dokona wpisu w terminie, o którym mowa w ust. 1, a od dnia

wpływu wniosku do tego organu upłynęło 14 dni, przedsiębiorca może rozpocząć działalność

po uprzednim zawiadomieniu o tym na piśmie organu, który nie dokonał wpisu. Nie dotyczy

to przypadku, gdy organ wezwał przedsiębiorcę do uzupełnienia wniosku o wpis nie później

niż przed upływem 7 dni od dnia jego otrzymania. W takiej sytuacji termin, o którym

mowa w zdaniu pierwszym, biegnie odpowiednio od dnia wpływu uzupełnienia wniosku o

wpis.

Organ prowadzący rejestr działalności regulowanej, w drodze decyzji, odmawia wpisu

przedsiębiorcy do rejestru, w przypadku gdy

1)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej

objętej wpisem;

2)

przedsiębiorcę wykreślono z rejestru tej działalności regulowanej z przyczyn, o których

mowa w art. 71 ust. 1, w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku.

Przedsiębiorca jest obowiązany przechowywać wszystkie dokumenty niezbędne do wykazania

spełniania warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej.

Spełnianie przez przedsiębiorcę warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej

podlega kontroli, w szczególności przez organ prowadzący rejestr danej działalności.

Przepis art. 57 stosuje się odpowiednio.

1.

Organ prowadzący rejestr działalności regulowanej wydaje decyzję o zakazie wykonywania

przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, gdy

1)

przedsiębiorca złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 65, niezgodne ze stanem faktycznym;

2)

przedsiębiorca nie usunął naruszeń warunków wymaganych do wykonywania działalności

regulowanej w wyznaczonym przez organ terminie;

3)

stwierdzi rażące naruszenie warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej

przez przedsiębiorcę.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu.

3.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, organ z urzędu wykreśla wpis

przedsiębiorcy w rejestrze działalności regulowanej.

1.

Przedsiębiorca, którego wykreślono z rejestru działalności regulowanej, może uzyskać

ponowny wpis do tego rejestru nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji

o wykreśleniu z rejestru działalności regulowanej z przyczyn, o których mowa w art.

71 ust. 1.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do przedsiębiorcy, który wykonywał działalność gospodarczą

bez wpisu do rejestru działalności regulowanej.

Organ prowadzący rejestr działalności regulowanej wykreśla wpis przedsiębiorcy w rejestrze

na jego wniosek.

W sprawach nieuregulowanych w art. 64-73 stosuje się przepisy ustaw określających

wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie wpisu do rejestru działalności

regulowanej.

1.

Uzyskania zezwolenia wymaga wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie określonym

w przepisach

1)

ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231, z późn. zm.;

2)

ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27);

3)

ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych

(Dz. U. Nr 123, poz. 600, z późn. zm.;

4)

ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach

(Dz. U. Nr 132, poz. 622, z późn. zm.;

5)

ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. z 2003 r. Nr 24, poz. 198 i Nr 122, poz. 1143);

6)

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515, z późn. zm. w zakresie produkcji tablic rejestracyjnych;

7)

ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi

(Dz. U. z 2002 r. Nr 49, poz. 447, z późn. zm.;

8)

ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 159, poz. 1667);

9)

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe;

10)

ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. Nr 73, poz. 852, z późn. zm.;

11)

ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. Nr 103, poz. 1099, z późn. zm.;

12)

ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

(Dz. U. Nr 62, poz. 628, z późn. zm.;

13)

ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach

(Dz. U. Nr 63, poz. 636, z późn. zm.;

14)

ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu

ścieków

(Dz. U. Nr 72, poz. 747, z 2002 r. Nr 113, poz. 984 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959);

15)

ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o organizmach genetycznie zmodyfikowanych

(Dz. U. Nr 76, poz. 811, z późn. zm. w zakresie prowadzenia laboratorium referencyjnego;

16)

ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o środkach żywienia zwierząt

(Dz. U. Nr 123, poz. 1350, z 2003 r. Nr 122, poz. 1144 i Nr 208, poz. 2020 oraz z 2004 r. Nr 91, poz. 877);

17)

ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 533, z późn. zm.;

18)

ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.;

19)

ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie

(Dz. U. Nr 62, poz. 574);

20)

ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. Nr 130, poz. 1112, z późn. zm.;

21)

ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych

(Dz. U. Nr 169, poz. 1385 oraz z 2004 r. Nr 91, poz. 870 i Nr 96, poz. 959);

22)

ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej

(Dz. U. Nr 124, poz. 1151 oraz z 2004 r. Nr 91, poz. 870 i Nr 96, poz. 959);

23)

ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym

(Dz. U. Nr 124, poz. 1154 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959);

24)

ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. Nr 130, poz. 1188 oraz z 2004 r. Nr 69, poz. 627 i Nr 96, poz. 959);

25)

ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym

(Dz. U. Nr 29, poz. 257 i Nr 68, poz. 623);

26)

ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych

(Dz. U. Nr 146, poz. 1546).

2.

Uzyskania zezwolenia albo dokonania zgłoszenia wymaga wykonywanie działalności związanej

z narażeniem na działanie promieniowania jonizującego, określonej w ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe

(Dz. U. z 2004 r. Nr 161, poz. 1689).

3.

Uzyskania licencji wymaga wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie określonym

w przepisach

1)

ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

2)

ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym

(Dz. U. Nr 86, poz. 789, z późn. zm..

4.

Uzyskania zgody wymaga prowadzenie systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów

wartościowych w zakresie określonym w przepisach ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności

i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami

(Dz. U. Nr 123, poz. 1351, z późn. zm..

5.

Organy zezwalające, udzielające licencji i udzielające zgody oraz wszelkie warunki

wykonywania działalności objętej zezwoleniami, licencjami oraz zgodami, a także zasady

i tryb wydawania decyzji w sprawie zezwoleń, licencji i zgód określają przepisy ustaw,

o których mowa w ust. 1-4.

Jeżeli przepisy regulujące daną działalność gospodarczą stanowią, że wydawanie, odmowa

wydania, zmiana zakresu i cofanie koncesji i zezwoleń, a także prowadzenie rejestrów

działalności regulowanej należy do zadań organów jednostek samorządu terytorialnego,

to zadania te są wykonywane jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej.

1.

Organy administracji publicznej kontrolują przedsiębiorców na zasadach określonych

w niniejszej ustawie.

2.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustaw szczególnych.

3.

Zakres przedmiotowy kontroli działalności przedsiębiorcy oraz organy upoważnione do

jej przeprowadzenia określają odrębne ustawy.

1.

W razie powzięcia wiadomości o wykonywaniu działalności gospodarczej niezgodnie z

przepisami ustawy, a także w razie stwierdzenia: zagrożenia życia lub zdrowia, niebezpieczeństwa

powstania szkód majątkowych w znacznych rozmiarach lub naruszenia środowiska w wyniku

wykonywania tej działalności, wójt, burmistrz lub prezydent miasta niezwłocznie zawiadamia

właściwe organy administracji publicznej.

2.

Zawiadomione organy niezwłocznie powiadamiają wójta, burmistrza lub prezydenta miasta

o podjętych czynnościach.

3.

W przypadku braku możliwości zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, wójt, burmistrz

lub prezydent miasta może nakazać, w drodze decyzji, wstrzymanie wykonywania działalności

gospodarczej na czas niezbędny, nie dłuższy niż 3 dni.

4.

Decyzji nakazującej wstrzymanie wykonywania działalności gospodarczej w razie stwierdzenia

zagrożenia życia lub zdrowia, niebezpieczeństwa powstania szkód majątkowych w znacznych

rozmiarach lub naruszenia środowiska w wyniku wykonywania tej działalności nadaje

się rygor natychmiastowej wykonalności.

1.

Czynności kontrolne mogą być wykonywane przez pracowników organów kontroli po okazaniu

legitymacji służbowej upoważniającej do wykonywania takich czynności oraz po doręczeniu

upoważnienia do przeprowadzenia kontroli działalności przedsiębiorcy, chyba że przepisy

szczególne przewidują możliwość przeprowadzenia kontroli po okazaniu legitymacji.

W takim przypadku upoważnienie doręcza się przedsiębiorcy w terminie określonym w

tych przepisach.

2.

Czynności kontrolne mogą być wykonywane przez osoby niebędące pracownikami organu

kontroli, jeżeli przepisy odrębnych ustaw tak stanowią.

3.

Zmiana osób upoważnionych do wykonania kontroli wymaga każdorazowo wydania odrębnego

upoważnienia. Zmiana ta nie może prowadzić do wydłużenia ustalonego wcześniej terminu

zakończenia kontroli.

4.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej

1)

wskazanie podstawy prawnej;

2)

oznaczenie organu kontroli;

3)

datę i miejsce wystawienia;

4)

imię i nazwisko pracownika organu kontroli uprawnionego do wykonania kontroli oraz

numer jego legitymacji służbowej;

5)

firmę przedsiębiorcy objętego kontrolą;

6)

określenie zakresu przedmiotowego kontroli;

7)

wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywanego terminu zakończenia kontroli;

8)

podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji;

9)

pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy.

5.

Zakres kontroli nie może wykraczać poza zakres wskazany w upoważnieniu.

1.

Czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego

upoważnionej.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadkach gdy

1)

ratyfikowane umowy międzynarodowe stanowią inaczej;

2)

przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla prowadzonego przeciwko przedsiębiorcy

śledztwa lub dochodzenia;

3)

odrębne przepisy przewidują możliwość przeprowadzenia kontroli w toku prowadzonego

postępowania dotyczącego przedsiębiorcy;

4)

przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska

naturalnego.

3.

Kontrolowany jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania

go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności.

1.

Przedsiębiorca jest obowiązany prowadzić i przechowywać w swojej siedzibie książkę

kontroli oraz upoważnienia i protokoły kontroli, a także udostępniać je na żądanie

organu kontroli.

2.

Książka kontroli zawiera wpisy dokonywane przez organ kontroli. Wpisy obejmują

1)

oznaczenie organu kontroli;

2)

oznaczenie upoważnienia do kontroli;

3)

zakres przedmiotowy przeprowadzonej kontroli;

4)

daty podjęcia i zakończenia kontroli;

5)

zalecenia pokontrolne oraz określenie zastosowanych środków pokontrolnych.

3.

Przedsiębiorca jest obowiązany dokonywać w książce kontroli wpisu informującego o

wykonaniu zaleceń pokontrolnych bądź wpisu o ich uchyleniu przez organ kontroli lub

jego organ nadrzędny albo sąd administracyjny.

1.

Nie można równocześnie podejmować i prowadzić więcej niż jednej kontroli działalności

przedsiębiorcy. Nie dotyczy to sytuacji, gdy

1)

ratyfikowane umowy międzynarodowe stanowią inaczej;

2)

przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla prowadzonego przeciwko przedsiębiorcy

śledztwa lub dochodzenia;

3)

odrębne przepisy przewidują możliwość przeprowadzenia kontroli w toku prowadzonego

postępowania dotyczącego przedsiębiorcy;

4)

przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska

naturalnego;

5)

kontrola dotyczy zasadności dokonania zwrotu podatku od towarów i usług przed dokonaniem

tego zwrotu;

6)

przeprowadzenie kontroli jest realizacją obowiązków wynikających z przepisów prawa

wspólnotowego o ochronie konkurencji lub przepisów prawa wspólnotowego w zakresie

ochrony interesów finansowych Wspólnoty Europejskiej.

2.

Organ kontroli odstąpi od podjęcia czynności kontrolnych oraz ustali z przedsiębiorcą

termin przeprowadzenia kontroli, jeżeli działalność przedsiębiorcy jest już objęta

kontrolą innego organu.

1.

Czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym

nie może przekraczać

1)

w odniesieniu do przedsiębiorców, o których mowa w rozdziale 7 - 4 tygodni;

2)

w odniesieniu do pozostałych przedsiębiorców - 8 tygodni.

2.

Ograniczeń czasu kontroli nie stosuje się, w przypadkach gdy

1)

ratyfikowane umowy międzynarodowe stanowią inaczej;

2)

przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla prowadzonego przeciwko przedsiębiorcy

śledztwa lub dochodzenia;

3)

odrębne przepisy przewidują możliwość przeprowadzenia kontroli w toku postępowania

prowadzonego przez organ;

4)

przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska

naturalnego;

5)

kontrola dotyczy zasadności dokonania zwrotu podatku od towarów i usług przed dokonaniem

tego zwrotu;

6)

przeprowadzenie kontroli jest realizacją obowiązków wynikających z przepisów prawa

wspólnotowego o ochronie konkurencji lub przepisów prawa wspólnotowego w zakresie

ochrony interesów finansowych Wspólnoty Europejskiej.

3.

Przedłużenie czasu trwania kontroli określonego w upoważnieniu wymaga uzasadnienia

na piśmie. Uzasadnienie doręcza się przedsiębiorcy i wpisuje do książki kontroli przed

podjęciem dalszych czynności kontrolnych.

4.

Jeżeli wyniki kontroli wykazały rażące naruszenie przepisów prawa przez przedsiębiorcę,

można przeprowadzić powtórną kontrolę w tym samym zakresie przedmiotowym w danym roku

kalendarzowym, a czasu jej trwania nie wlicza się do czasu, o którym mowa w ust. 1.

Przepisów art. 82 i 83 nie stosuje się wobec działalności przedsiębiorców w zakresie

objętym

1)

szczególnym nadzorem podatkowym, na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej

(Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641);

2)

nadzorem nad rynkiem kapitałowym i towarowym, na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych

(Dz. U. Nr 146, poz. 1546) oraz ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych;

3)

nadzorem bankowym, na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim

(Dz. U. Nr 140, poz. 938, z późn. zm., oraz nadzorem nad instytucjami pieniądza elektronicznego, na podstawie ustawy z dnia 12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych;

4)

nadzorem ubezpieczeniowym, na podstawie ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej oraz ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz Rzeczniku

Ubezpieczonych

(Dz. U. Nr 124, poz. 1153 i Nr 170, poz. 1651 oraz z 2004 r. Nr 93, poz. 891 i Nr 96, poz. 959);

5)

nadzorem emerytalnym, na podstawie ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o pracowniczych programach emerytalnych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 60, poz. 623 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 141, poz. 1178), ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 159, poz. 1667) oraz ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz Rzeczniku

Ubezpieczonych;

6)

nadzorem weterynaryjnym, na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt

(Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 oraz z 2004 r. Nr 69, poz. 625, Nr 92, poz. 880 i Nr 96, poz. 959), ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r. o środkach żywienia zwierząt, ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej

(Dz. U. Nr 165, poz. 1590 oraz z 2004 r. Nr 69, poz. 625), ustawy z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu

(Dz. U. z 2004 r. Nr 16, poz. 145), ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia

zwierzęcego

(Dz. U. Nr 33, poz. 288), ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej

(Dz. U. Nr 33, poz. 287 i Nr 91, poz. 877) oraz ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób

zakaźnych zwierząt

(Dz. U. Nr 69, poz. 625).

1.

Dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przedsiębiorcy zagraniczni mogą, na zasadzie wzajemności, o ile ratyfikowane umowy

międzynarodowe nie stanowią inaczej, tworzyć oddziały z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, zwane dalej „oddziałami”.

2.

Do tworzenia oddziałów przez przedsiębiorców zagranicznych z państw członkowskich

Unii Europejskiej i państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym przepis art. 13 ust. 1 stosuje

się odpowiednio.

Przedsiębiorca zagraniczny tworzący oddział może wykonywać działalność gospodarczą

wyłącznie w zakresie przedmiotu działalności przedsiębiorcy zagranicznego.

Przedsiębiorca zagraniczny tworzący oddział jest obowiązany ustanowić osobę upoważnioną

w oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego.

Przedsiębiorca zagraniczny może rozpocząć działalność w ramach oddziału po uzyskaniu

wpisu oddziału do rejestru przedsiębiorców. Zasady wpisu do rejestru przedsiębiorców

określają przepisy odrębnej ustawy.

Niezależnie od obowiązków określonych w przepisach o Krajowym Rejestrze Sądowym przedsiębiorca

zagraniczny jest obowiązany

1)

podać imię i nazwisko oraz adres na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osoby upoważnionej

w oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego;

2)

dołączyć poświadczony notarialnie wzór podpisu osoby, o której mowa w pkt 1;

3)

jeżeli działa na podstawie aktu założycielskiego, umowy lub statutu - złożyć ich odpisy

do akt rejestrowych oddziału wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem na język polski;

w przypadku gdy przedsiębiorca zagraniczny utworzył na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej więcej niż jeden oddział, złożenie tych dokumentów może nastąpić w aktach

jednego z oddziałów, z tym że w aktach rejestrowych pozostałych oddziałów należy wskazać

ten oddział, w którego aktach złożono wskazane dokumenty, wraz z oznaczeniem sądu,

w którym znajdują się akta, i numeru oddziału w rejestrze;

4)

jeżeli istnieje lub wykonuje działalność na podstawie wpisu do rejestru - złożyć do

akt rejestrowych oddziału odpis z tego rejestru wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem

na język polski; w przypadku gdy przedsiębiorca zagraniczny utworzył na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej więcej niż jeden oddział, złożenie tych dokumentów może

nastąpić w aktach jednego z oddziałów, z tym że w aktach rejestrowych pozostałych

oddziałów należy wskazać ten oddział, w którego aktach złożono wskazane dokumenty,

wraz z oznaczeniem sądu, w którym znajdują się akta, i numeru oddziału w rejestrze.

Przedsiębiorca zagraniczny, który utworzył oddział, jest obowiązany

1)

używać do oznaczenia oddziału oryginalnej nazwy przedsiębiorcy zagranicznego wraz

z przetłumaczoną na język polski nazwą formy prawnej przedsiębiorcy oraz dodaniem

wyrazów „oddział w Polsce”;

2)

prowadzić dla oddziału oddzielną rachunkowość w języku polskim zgodnie z przepisami

o rachunkowości;

3)

zgłaszać ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wszelkie zmiany stanu faktycznego

i prawnego w zakresie okoliczności, o których mowa w art. 91 ust. 1 pkt 2, w terminie

14 dni od dnia ich wystąpienia.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje decyzję o zakazie wykonywania działalności

gospodarczej przez przedsiębiorcę zagranicznego w ramach oddziału, w przypadku gdy

1)

oddział rażąco narusza prawo polskie lub nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art.

90 pkt 3;

2)

nastąpiło otwarcie likwidacji przedsiębiorcy zagranicznego, który utworzył oddział,

lub przedsiębiorca ten utracił prawo wykonywania działalności gospodarczej;

3)

działalność przedsiębiorcy zagranicznego zagraża bezpieczeństwu i obronności państwa,

ochronie tajemnicy państwowej lub innemu ważnemu interesowi publicznemu.

2.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki

zawiadamia osobę, o której mowa w art. 89 pkt 1, o obowiązku wszczęcia postępowania

likwidacyjnego oddziału w oznaczonym terminie, nie krótszym niż 30 dni. Odpis decyzji,

o której mowa w ust. 1, minister przesyła do właściwego sądu rejestrowego.

Do likwidacji oddziału stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu spółek handlowych o likwidacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Przedsiębiorcy zagraniczni mogą tworzyć przedstawicielstwa z siedzibą na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, zwane dalej „przedstawicielstwami”.

Zakres działania przedstawicielstwa może obejmować wyłącznie prowadzenie działalności

w zakresie reklamy i promocji przedsiębiorcy zagranicznego.

1.

Przedstawicielstwo mogą utworzyć również osoby zagraniczne powołane do promocji gospodarki

kraju ich siedziby, z tym że zakres działania takiego przedstawicielstwa może obejmować

wyłącznie promocję i reklamę gospodarki tego kraju.

2.

Do przedstawicielstwa, o którym mowa w ust. 1, przepisy niniejszego rozdziału stosuje

się odpowiednio.

1.

Utworzenie przedstawicielstwa wymaga wpisu do rejestru przedstawicielstw przedsiębiorców

zagranicznych, zwanego dalej „rejestrem przedstawicielstw”, prowadzonego przez ministra

właściwego do spraw gospodarki.

2.

Wpisu do rejestru przedstawicielstw dokonuje się na podstawie złożonego wniosku i

zgodnie z jego treścią.

1.

Wniosek, o którym mowa w art. 96 ust. 2, sporządzony w języku polskim, zawiera

1)

nazwę, siedzibę i formę prawną przedsiębiorcy zagranicznego;

2)

przedmiot działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego;

3)

imię, nazwisko oraz adres na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osoby upoważnionej

w przedstawicielstwie do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego;

4)

adres przedstawicielstwa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Do wniosku należy dołączyć

1)

jeżeli przedsiębiorca zagraniczny działa na podstawie aktu założycielskiego, umowy

lub statutu - odpis tego dokumentu;

2)

jeżeli przedsiębiorca zagraniczny istnieje lub wykonuje działalność na podstawie wpisu

do rejestru - odpis z tego rejestru;

3)

oświadczenie przedsiębiorcy zagranicznego o ustanowieniu przedstawicielstwa na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

dokument potwierdzający tytuł prawny przedsiębiorcy zagranicznego do lokalu (nieruchomości),

w którym działalność będzie wykonywana.

3.

Dokumenty, o których mowa w ust. 2, sporządzone w języku obcym, należy przedstawić

wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem na język polski.

1.

O dokonaniu wpisu przedstawicielstwa do rejestru przedstawicielstw wydaje się z urzędu

zaświadczenie. Zaświadczenie zawiera dane, o których mowa w art. 97 ust. 1, oraz numer

wpisu do rejestru przedstawicielstw i datę wpisu.

2.

Rejestr przedstawicielstw jest jawny.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki odmawia, w drodze decyzji, wpisu do rejestru

przedstawicielstw, jeżeli

1)

utworzenie przedstawicielstwa zagrażałoby bezpieczeństwu i obronności państwa lub

ochronie tajemnicy państwowej albo innemu ważnemu interesowi publicznemu;

2)

wniosek, o którym mowa w art. 96 ust. 2, dotyczy działalności wykraczającej poza zakres

określony w art. 94 i art. 95 ust. 1 albo zawiera braki, które nie zostały usunięte

w wyznaczonym terminie, a także gdy do wniosku nie zostały dołączone dokumenty wymienione

w art. 97 ust. 2.

2.

Odmowa wpisu z przyczyn, o których mowa w ust. 1 pkt 1, nie wymaga uzasadnienia faktycznego.

Przedsiębiorca zagraniczny, który utworzył przedstawicielstwo, jest obowiązany

1)

używać do oznaczenia przedstawicielstwa oryginalnej nazwy przedsiębiorcy zagranicznego

wraz z przetłumaczoną na język polski nazwą formy prawnej przedsiębiorcy oraz dodaniem

wyrazów „przedstawicielstwo w Polsce”;

2)

prowadzić dla przedstawicielstwa oddzielną rachunkowość w języku polskim zgodnie z

przepisami o rachunkowości;

3)

zgłaszać ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wszelkie zmiany stanu faktycznego

i prawnego w zakresie danych, o których mowa w art. 97, oraz o rozpoczęciu likwidacji

przedsiębiorcy zagranicznego i jej ukończeniu, a także o utracie przez przedsiębiorcę

zagranicznego prawa wykonywania działalności gospodarczej lub rozporządzania swoim

majątkiem, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia tych zdarzeń; do zgłoszenia zmian

stosuje się odpowiednio przepisy art. 97.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje decyzję o zakazie wykonywania działalności

przez przedsiębiorcę zagranicznego w ramach przedstawicielstwa, w przypadku gdy

1)

rażąco narusza prawo polskie lub nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 100

pkt 3;

2)

nastąpiło otwarcie likwidacji przedsiębiorcy zagranicznego, który utworzył przedstawicielstwo,

lub przedsiębiorca ten utracił prawo wykonywania działalności gospodarczej;

3)

działalność przedsiębiorcy zagranicznego zagraża bezpieczeństwu i obronności państwa,

ochronie tajemnicy państwowej lub innemu ważnemu interesowi publicznemu.

2.

Do likwidacji przedstawicielstwa stosuje się odpowiednio przepis art. 91 ust. 2 oraz

przepisy Kodeksu spółek handlowych o likwidacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

1.

O zakończeniu likwidacji przedstawicielstwa przedsiębiorca zagraniczny jest obowiązany

zawiadomić ministra właściwego do spraw gospodarki w terminie 14 dni, licząc od dnia

zakończenia likwidacji.

2.

Po zakończeniu likwidacji przedstawicielstwa minister właściwy do spraw gospodarki,

w drodze decyzji, wykreśla przedstawicielstwo z rejestru przedstawicielstw.

Państwo stwarza, z poszanowaniem zasad równości i konkurencji, korzystne warunki dla

funkcjonowania i rozwoju mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców,

w szczególności przez

1)

inicjowanie zmian stanu prawnego sprzyjających rozwojowi mikroprzedsiębiorców, małych

i średnich przedsiębiorców, w tym dotyczących dostępu do środków finansowych pochodzących

z kredytów i pożyczek oraz poręczeń kredytowych;

2)

wspieranie instytucji umożliwiających finansowanie działalności gospodarczej na dogodnych

warunkach w ramach realizowanych programów rządowych;

3)

wyrównywanie warunków wykonywania działalności gospodarczej ze względu na obciążenia

publicznoprawne;

4)

ułatwianie dostępu do informacji, szkoleń oraz doradztwa;

5)

wspieranie instytucji i organizacji działających na rzecz przedsiębiorców;

6)

promowanie współpracy mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców z innymi

przedsiębiorcami polskimi i zagranicznymi.

Za mikroprzedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który w co najmniej jednym z dwóch

ostatnich lat obrotowych

1)

zatrudniał średniorocznie mniej niż 10 pracowników oraz

2)

osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych

nieprzekraczający równowartości w złotych 2 milionów euro, lub sumy aktywów jego bilansu

sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości w złotych

2 milionów euro.

Za małego przedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który w co najmniej jednym z dwóch

ostatnich lat obrotowych

1)

zatrudniał średniorocznie mniej niż 50 pracowników oraz

2)

osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych

nieprzekraczający równowartości w złotych 10 milionów euro, lub sumy aktywów jego

bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości

w złotych 10 milionów euro.

Za średniego przedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który w co najmniej jednym z

dwóch ostatnich lat obrotowych

1)

zatrudniał średniorocznie mniej niż 250 pracowników oraz

2)

osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych

nieprzekraczający równowartości w złotych 50 milionów euro, lub sumy aktywów jego

bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat nie przekroczyły równowartości

w złotych 43 milionów euro.

Wyrażone w euro wielkości, o których mowa w art. 104-106, przelicza się na złote według

średniego kursu ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roku obrotowego

wybranego do określenia statusu przedsiębiorcy.

Nie uważa się odpowiednio za mikroprzedsiębiorcę, małego lub średniego, przedsiębiorcy,

w którym inni przedsiębiorcy, Skarb Państwa oraz jednostki samorządu terytorialnego

posiadają

1)

25% i więcej wkładów, udziałów lub akcji;

2)

prawa do 25% i więcej udziału w zysku;

3)

25% i więcej głosów w zgromadzeniu wspólników, walnym zgromadzeniu akcjonariuszy albo

walnym zgromadzeniu spółdzielni.

1.

Średnioroczne zatrudnienie określa się w przeliczeniu na pełne etaty.

2.

Przy obliczaniu średniorocznego zatrudnienia nie uwzględnia się pracowników przebywających

na urlopach macierzyńskich i wychowawczych, a także zatrudnionych w celu przygotowania

zawodowego.

3.

W przypadku przedsiębiorcy działającego krócej niż rok, jego przewidywany obrót netto

ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych, a także średnioroczne

zatrudnienie oszacowuje się na podstawie danych za ostatni okres, udokumentowany przez

przedsiębiorcę.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

sposób obliczania średniorocznego zatrudnienia, rocznego obrotu netto ze sprzedaży

towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych, uwzględniając przedsiębiorców

działających krócej niż rok.

1.

Do celów pomocy publicznej przedsiębiorca oświadcza przed organem udzielającym pomocy,

że spełnia przesłanki określone w art. 104-106 i art. 108.

2.

Oświadczenie ma formę pisemną, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie uchybiają uprawnieniom organu udzielającego pomocy do kontroli

stanu faktycznego u przedsiębiorcy.

Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych w ustawie - Przepisy wprowadzające

ustawę o swobodzie działalności gospodarczej.