Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 uchyla się § 1a;

2)

art. 5 otrzymuje brzmienie

„

Art. 5.

W razie uzasadnionej potrzeby sąd może udzielić stronom i uczestnikom postępowania

występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego niezbędnych pouczeń co do czynności

procesowych.

”

;

3)

art. 8 otrzymuje brzmienie

„

Art. 8.

Organizacje społeczne, których zadanie statutowe nie polega na prowadzeniu działalności

gospodarczej, mogą w wypadkach przewidzianych w ustawie dla ochrony praw obywateli

spowodować wszczęcie postępowania, jak również brać udział w toczącym się postępowaniu.

”

;

4)

w art. 16, w art. 18 w § 1 i w § 2, w art. 114 w § 2, w art. 185 w § 1, w art. 193

w § 2, w art. 204 w § 2, w art. 205, w art. 311, w art. 447 w § 1, w art. 507, w art.

568 w § 1, w art. 569 w § 1, w art. 628, w art. 683, w art. 696 w § 1, w art. 701

w § 1, w art. 702 w § 2, w art. 704 w § 1, w art. 706 w § 2, w art. 758, w art. 781

w § 2, w art. 810, w art. 880, w art. 926 w § 1, w art. 1137 i w art. 1148 w § 1 użyte

w różnej liczbie i przypadku wyrazy „sąd powiatowy” zastępuje się użytymi w odpowiedniej liczbie i przypadku wyrazami „sąd rejonowy”;

5)

w art. 16, w art. 17, w art. 18 w § 1 i w § 2, w art. 193 w § 2, w art. 204 w § 2,

w art. 205, w art. 367 w § 2, w art. 379 w pkt 6, w art. 507, w art. 544 w § 1, w

art. 691„sąd wojewódzki” zastępuje się użytymi w odpowiedniej liczbie i przypadku wyrazami „sąd okręgowy”;

6)

w art. 17

a)

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

o ochronę praw autorskich i pokrewnych, jak również dotyczących wynalazków, wzorów

użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii

układów scalonych oraz o ochronę innych praw na dobrach niematerialnych,

”

,

b)

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu sporu przewyższa siedemdziesiąt pięć

tysięcy złotych, oprócz spraw o alimenty, o naruszenie posiadania i o zniesienie wspólności

majątkowej między małżonkami oraz spraw o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym

stanem prawnym,

”

,

c)

uchyla się pkt 5;

7)

art. 33 otrzymuje brzmienie

„

Art. 33.

Powództwo o roszczenie majątkowe przeciwko przedsiębiorcy można wytoczyć przed sąd,

w którego okręgu znajduje się zakład główny lub oddział, jeżeli roszczenie pozostaje

w związku z działalnością tego zakładu lub oddziału.

”

;

8)

po art. 37 dodaje się art. 37

„

Art. 37

§ 1.

Powództwo przeciwko zobowiązanemu z weksla lub czeku można wytoczyć przed sąd miejsca

płatności.

§ 2.

Kilku zobowiązanych z weksla lub czeku można łącznie pozwać przed sąd miejsca płatności

lub sąd właściwości ogólnej dla akceptanta albo wystawcy weksla własnego lub czeku.

”

;

9)

po art. 47 dodaje się art. 47

„

Art. 47

Referendarz sądowy może wykonywać czynności w postępowaniu cywilnym w wypadkach wskazanych

w ustawie. W zakresie powierzonych mu czynności referendarz sądowy ma kompetencje

sądu, chyba że ustawa stanowi inaczej.

”

;

10)

po art. 53 dodaje się art. 53

„

Art. 53

Ponowny wniosek o wyłączenie sędziego oparty na tych samych okolicznościach lub wniosek

oczywiście bezzasadny podlega odrzuceniu bez składania wyjaśnień przez sędziego, którego

dotyczy. O odrzuceniu orzeka sąd rozpoznający sprawę. Przepis art. 51 stosuje się

odpowiednio. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

”

;

11)

art. 61 otrzymuje brzmienie

„

Art. 61.

§ 1.

W sprawach o roszczenia alimentacyjne oraz w sprawach o ochronę konsumentów organizacje

społeczne, których zadanie statutowe nie polega na prowadzeniu działalności gospodarczej,

mogą wytaczać powództwa na rzecz obywateli.

§ 2.

W sprawach wymienionych w § 1 organizacja taka może wstąpić do postępowania w każdym

jego stadium.

§ 3.

Organizacje społeczne, do których zadań statutowych należy ochrona środowiska, ochrona

konsumentów albo ochrona praw własności przemysłowej, mogą w sprawach z tego zakresu

wstąpić, za zgodą powoda, do postępowania w każdym jego stadium.

§ 4.

Organizacje społeczne, do których zadań statutowych należy ochrona równości oraz niedyskryminacji

przez bezpodstawne bezpośrednie lub pośrednie zróżnicowanie praw i obowiązków obywateli,

mogą w sprawach o roszczenia z tego zakresu wytaczać za zgodą obywateli powództwa

na ich rzecz oraz, za zgodą powoda, wstępować do postępowania w każdym jego stadium.

”

;

12)

w art. 87 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny, a w sprawach własności przemysłowej

także rzecznik patentowy, a ponadto osoba sprawująca zarząd majątkiem lub interesami

strony oraz osoba pozostająca ze stroną w stałym stosunku zlecenia, jeżeli przedmiot

sprawy wchodzi w zakres tego zlecenia, współuczestnik sporu, jak również rodzice,

małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku

przysposobienia.

”

;

13)

po art. 87 dodaje się art. 87

„

Art. 87

§ 1.

W postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów

lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych

z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, gdy stroną, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem

jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych,

a także gdy stroną lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat lub radca prawny.

”

;

14)

art. 109 otrzymuje brzmienie

„

Art. 109.

Roszczenie o zwrot kosztów wygasa, jeśli strona najpóźniej przed zamknięciem rozprawy

bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie złoży sądowi spisu kosztów albo

nie zgłosi wniosku o przyznanie kosztów według norm przepisanych. Jednakże o kosztach

należnych stronie działającej bez adwokata, radcy prawnego lub rzecznika patentowego

sąd orzeka z urzędu.

”

;

15)

w art. 126 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Gdy pismo procesowe jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie

miejsca zamieszkania lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników

oraz przedmiotu sporu, pisma zaś dalsze - sygnaturę akt.

”

;

16)

w art. 130 dodaje się § 5 w brzmieniu

„

§ 5.

Pisma procesowe sporządzone z naruszeniem art. 87

”

;

17)

w art. 130

a)

dodaje się § 1

„

§ 1

Jeżeli pismo procesowe, które powinno być wniesione na urzędowym formularzu, nie zostało

wniesione na takim formularzu lub nie może otrzymać prawidłowego biegu na skutek niezachowania

innych warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego poprawienia lub uzupełnienia

w terminie tygodniowym, przesyłając złożone pismo. Wezwanie powinno wskazywać wszystkie

braki pisma oraz zawierać pouczenie o treści § 2.

”

,

b)

§ 2 i § 3 otrzymują brzmienie

„

§ 2.

W razie bezskutecznego upływu terminu lub ponownego złożenia pisma dotkniętego brakami

przewodniczący zarządza zwrot pisma. Sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu

zapłaty oraz sprzeciw od nakazu zapłaty sąd odrzuca.

§ 3.

Przepisy § 1 i § 2 stosuje się odpowiednio do pism, które powinny być wniesione na

elektronicznych nośnikach informatycznych.

”

,

c)

uchyla się § 4;

18)

w art. 133 uchyla się § 2b;

19)

w art. 137 w § 1, w art. 476 w § 2 w pkt 5 i w § 5 w pkt 2 w lit. d i w art. 765 w

§ 1 użyte w różnym przypadku wyrazy „Milicja Obywatelska” zastępuje się użytym w odpowiednim przypadku wyrazem „Policja”;

20)

w art. 139 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Pisma dla osób prawnych, organizacji, osób fizycznych podlegających wpisowi do rejestru

albo ewidencji na podstawie odrębnych przepisów - w razie niemożności doręczenia w

sposób przewidziany w artykułach poprzedzających z uwagi na nieujawnienie w rejestrze

zmiany adresu - pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy

adres jest sądowi znany.

”

;

21)

w art. 144 w § 2 i w art. 945 w § 2 wyrazy „prezydium właściwej rady narodowej” zastępuje się wyrazami „wójta (burmistrza, prezydenta miasta)”;

22)

art. 161 otrzymuje brzmienie

„

Art. 161.

W toku posiedzenia wnioski, oświadczenia, uzupełnienia i sprostowania wniosków i oświadczeń

można zamieścić w załączniku do protokołu. Gdy stronę zastępuje adwokat, radca prawny

lub rzecznik patentowy, przewodniczący może zażądać złożenia takiego załącznika w

wyznaczonym terminie.

”

;

23)

w art. 174 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W wypadkach wymienionych w § 1 pkt 1 i 4 zawieszenie ma skutek od chwili zdarzeń,

które je spowodowały. Zawieszając postępowanie, sąd z urzędu uchyla orzeczenia wydane

po nastąpieniu tych zdarzeń, chyba że nastąpiły one po zamknięciu rozprawy.

”

;

24)

po art. 175 dodaje się art. 175

„

Art. 175

Jeżeli zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych jest obowiązkowe, w razie

śmierci adwokata lub radcy prawnego, skreślenia z listy adwokatów lub radców prawnych,

utraty możliwości wykonywania zawodu albo utraty zdolności procesowej, sąd zawiesza

postępowanie z urzędu, wyznaczając odpowiedni termin do wskazania innego adwokata

lub radcy prawnego, i po upływie tego terminu podejmuje postępowanie. Przepis art.

175 stosuje się odpowiednio.

”

;

25)

w art. 177 w § 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od uprzedniej decyzji organu administracji publicznej,

”

;

26)

w art. 182

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron lub na wniosek spadkobiercy,

jak również z przyczyn wskazanych w art. 177 § 1 pkt 5 i pkt 6, jeżeli wniosek o podjęcie

postępowania nie został zgłoszony w ciągu lat trzech od daty postanowienia o zawieszeniu.

Ponadto sąd umorzy postępowanie w razie stwierdzenia braku następcy prawnego strony,

która utraciła zdolność sądową, a w każdym razie po upływie lat trzech od daty postanowienia

o zawieszeniu z tej przyczyny. Sąd także umorzy postępowanie w razie śmierci strony

po upływie lat dziesięciu od daty postanowienia o zawieszeniu postępowania z tej przyczyny.

”

,

b)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Umorzenie zawieszonego postępowania przez sąd wyższej instancji powoduje uprawomocnienie

się zaskarżonego orzeczenia, z wyjątkiem spraw o unieważnienie małżeństwa lub o rozwód

oraz o ustalenie nieistnienia małżeństwa, w których postępowanie umarza się wówczas

w całości.

”

;

27)

art. 184 otrzymuje brzmienie

„

Art. 184.

Sprawy cywilne, których charakter na to zezwala, mogą być uregulowane drogą ugody

zawartej przed wniesieniem pozwu. Sąd uzna ugodę za niedopuszczalną, jeżeli jej treść

jest niezgodna z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia

prawa.

”

;

28)

w art. 207 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Stronę reprezentowaną przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego przewodniczący

może zobowiązać do złożenia w wyznaczonym terminie pisma przygotowawczego, w którym

strona jest obowiązana do powołania wszystkich twierdzeń, zarzutów i dowodów pod rygorem

utraty prawa powoływania ich w toku dalszego postępowania.

”

;

29)

art. 212 otrzymuje brzmienie

„

Art. 212.

Przewodniczący, jeżeli to możliwe, jeszcze przed wszczęciem postępowania dowodowego

powinien przez zadawanie pytań stronom ustalić, jakie z istotnych okoliczności sprawy

są między nimi sporne, i dążyć do ich wyjaśnienia. W razie uzasadnionej potrzeby może

udzielić stronom niezbędnych pouczeń, a stosownie do okoliczności zwraca im uwagę

na celowość ustanowienia pełnomocnika procesowego. W sprawach o alimenty i o naprawienie

szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym przewodniczący poucza powoda występującego

w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego o roszczeniach wynikających z przytoczonych

przez niego faktów.

”

;

30)

art. 224 otrzymuje brzmienie

„

Art. 224.

§ 1.

Przewodniczący zamyka rozprawę po przeprowadzeniu dowodów i udzieleniu głosu stronom.

§ 2.

Można zamknąć rozprawę również w wypadku, gdy ma być przeprowadzony jeszcze dowód

przez sędziego wyznaczonego lub przez sąd wezwany albo gdy ma być przeprowadzony dowód

z akt lub wyjaśnień organów administracji publicznej, a rozprawę co do tych dowodów

sąd uzna za zbyteczną.

”

;

31)

art. 229 otrzymuje brzmienie

„

Art. 229.

Nie wymagają również dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną,

jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości.

”

;

32)

art. 244 otrzymuje brzmienie

„

Art. 244.

§ 1.

Dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy

władzy publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich działania, stanowią dowód

tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez organizacje

zawodowe, samorządowe, spółdzielcze i inne organizacje społeczne w zakresie zleconych

im przez ustawę spraw z dziedziny administracji publicznej.

”

;

33)

w art. 250 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli dokument znajduje się w aktach organu, o którym mowa w art. 244 § 1, wystarczy

przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ odpis lub wyciąg z dokumentu. Sąd

zażąda udzielenia odpisu lub wyciągu, jeżeli strona sama uzyskać go nie może.

”

;

34)

w art. 315 uchyla się § 2;

35)

w art. 317 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Sąd może wydać wyrok częściowy, jeżeli nadaje się do rozstrzygnięcia tylko część żądania

lub niektóre z żądań pozwu; to samo dotyczy powództwa wzajemnego.

”

;

36)

w art. 321 uchyla się § 2;

37)

w art. 326 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Ogłoszenia wyroku dokonuje się przez odczytanie sentencji. Po ogłoszeniu sentencji

przewodniczący lub sędzia sprawozdawca podaje ustnie zasadnicze powody rozstrzygnięcia,

może jednak tego zaniechać, jeżeli sprawa była rozpoznawana przy drzwiach zamkniętych.

”

;

38)

art. 327 otrzymuje brzmienie

„

Art. 327.

§ 1.

Stronie działającej bez adwokata, radcy prawnego lub rzecznika patentowego, obecnej

przy ogłoszeniu wyroku, przewodniczący udzieli wskazówek co do sposobu i terminów

wniesienia środka zaskarżenia. Jeżeli zastępstwo stron przez adwokatów lub radców

prawnych jest obowiązkowe, należy pouczyć stronę o treści przepisów o obowiązkowym

zastępstwie oraz o skutkach niezastosowania się do tych przepisów.

§ 2.

Stronie działającej bez adwokata, radcy prawnego lub rzecznika patentowego, która

na skutek pozbawienia wolności była nieobecna przy ogłoszeniu wyroku, sąd z urzędu

w ciągu tygodnia od dnia ogłoszenia wyroku doręcza odpis jego sentencji z pouczeniem

o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia.

”

;

39)

art. 329 otrzymuje brzmienie

„

Art. 329.

Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie tygodniowym od dnia złożenia wniosku

o sporządzenie uzasadnienia, a gdy wniosek taki nie był zgłoszony - od dnia zaskarżenia

wyroku. W sprawie zawitej, w razie niemożności sporządzenia uzasadnienia w terminie,

prezes sądu może przedłużyć ten termin na czas oznaczony, nie dłuższy niż trzydzieści

dni.

”

;

40)

w art. 339 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych

przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą,

chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia

prawa.

”

;

41)

po art. 343 dodaje się art. 343

„

Art. 343

Jeżeli po wydaniu wyroku zaocznego okaże się, że pozwany w chwili wniesienia pozwu

nie miał zdolności sądowej, zdolności procesowej albo organu powołanego do jego reprezentowania,

a braki te nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie zgodnie z przepisami kodeksu,

sąd z urzędu uchyla wyrok zaoczny i wydaje odpowiednie postanowienie.

”

;

42)

w art. 351 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Strona może w ciągu dwóch tygodni od ogłoszenia wyroku, a gdy doręczenie wyroku następuje

z urzędu - od jego doręczenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie

orzekł o całości żądania, o natychmiastowej wykonalności albo nie zamieścił w wyroku

dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

”

;

43)

w art. 357 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Postanowienia wydane na posiedzeniu niejawnym sąd doręcza z urzędu obu stronom, chyba

że przepis szczególny stanowi inaczej. Gdy stronie przysługuje środek zaskarżenia,

postanowienie należy doręczyć z uzasadnieniem; doręczając postanowienie, należy pouczyć

stronę występującą w sprawie bez adwokata, radcy prawnego lub rzecznika patentowego

o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia.

”

;

44)

w art. 365 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne

sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w

ustawie przewidzianych także inne osoby.

”

;

45)

po art. 370 dodaje się art. 370

„

Art. 370

Apelację sporządzoną przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, niespełniającą

wymagań określonych w art. 368 § 1 pkt 1-3 i pkt 5, sąd pierwszej instancji odrzuca

bez wzywania do usunięcia tych braków, zawiadamiając o tym właściwy organ samorządu

zawodowego, do którego należy pełnomocnik.

”

;

46)

w art. 387 § 1 i § 2 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Sąd drugiej instancji uzasadnia z urzędu wyrok oraz postanowienie kończące postępowanie

w sprawie. W sprawach, w których apelację oddalono, uzasadnienie sporządza się tylko

wówczas, gdy strona zażądała doręczenia jej wyroku z uzasadnieniem.

§ 2.

Sporządzenie uzasadnienia powinno nastąpić w terminie dwóch tygodni od dnia ogłoszenia

sentencji orzeczenia. Jeżeli ogłoszenia nie było, termin ten liczy się od dnia wydania

orzeczenia. W sprawach, w których apelację oddalono, uzasadnienie sporządza się w

terminie dwóch tygodni od dnia zgłoszenia wniosku.

”

;

47)

w art. 391 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne i

orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu. Gdy cofnięcie apelacji nastąpiło przed

sądem pierwszej instancji, postępowanie umarza sąd pierwszej instancji.

”

;

48)

w art. 393 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

O odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania Sąd Najwyższy orzeka na posiedzeniu niejawnym.

”

;

49)

uchyla się art. 393

50)

w art. 393

„

§ 2.

Ponadto kasacja powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego,

a w sprawach o prawa majątkowe powinna zawierać oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia.

Do kasacji dołącza się także dwa jej odpisy przeznaczone do akt Sądu Najwyższego oraz

dla Prokuratora Generalnego.

”

;

51)

art. 393

„

Art. 393

§ 1.

Jeżeli kasacja nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 393

§ 2.

Sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym kasację wniesioną po upływie

terminu, kasację niespełniającą wymagań określonych w art. 393

§ 3.

Sąd Najwyższy odrzuca kasację, która podlegała odrzuceniu przez sąd drugiej instancji,

albo zwraca ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.

§ 4.

O odrzuceniu kasacji niespełniającej wymagań określonych w art. 393

”

;

52)

art. 393

„

Art. 393

Strona przeciwna może wnieść do sądu drugiej instancji odpowiedź na kasację w terminie

dwutygodniowym od doręczenia jej kasacji. Po upływie terminu na wniesienie odpowiedzi

lub po zarządzeniu doręczenia odpowiedzi stronie skarżącej, sąd drugiej instancji

niezwłocznie przedstawi kasację i odpowiedź wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu.

Do akt sprawy dołącza się dwa odpisy zaskarżonego orzeczenia z uzasadnieniem.

”

;

53)

art. 393

„

Art. 393

§ 1.

W każdej sprawie Sąd Najwyższy może zwrócić się do Prokuratora Generalnego o zajęcie

na piśmie stanowiska co do kasacji i odpowiedzi na kasację. Prokurator Generalny lub

wyznaczony przez niego prokurator przedstawia stanowisko w terminie trzydziestu dni,

a jeżeli wymaga tego ochrona praworządności, praw obywatelskich lub interesu publicznego,

bierze udział w postępowaniu kasacyjnym.

§ 2.

Odpis pisma, o którym mowa w § 1, doręcza się stronom, które mogą się do niego ustosunkować

w terminie czternastu dni, nie później jednak niż na rozprawie kasacyjnej.

”

;

54)

w art. 393

„

§ 1.

Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w składzie trzech sędziów. W pozostałych wypadkach

Sąd Najwyższy orzeka w składzie jednego sędziego.

”

;

55)

w art. 393

a)

uchyla się § 1

b)

dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Jeżeli w rozprawie bierze udział Prokurator Generalny lub upoważniony przez niego

prokurator, przewodniczący udziela mu głosu po wysłuchaniu stron.

”

;

56)

w art. 393

„

§ 3.

Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio art. 393

”

;

57)

w art. 394 w § 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

zwrot pozwu, odmowa odrzucenia pozwu, przekazanie sprawy sądowi równorzędnemu lub

niższemu albo podjęcie postępowania w innym trybie,

”

;

58)

w art. 410 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie, czy jest

dopuszczalna i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z

tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.

”

;

59)

uchyla się art. 443;

60)

art. 445 otrzymuje brzmienie

„

Art. 445.

§ 1.

W czasie trwania procesu o rozwód lub o separację nie może być wszczęta odrębna sprawa

o zaspokojenie potrzeb rodziny i o alimenty pomiędzy małżonkami albo pomiędzy nimi

a ich wspólnymi małoletnimi dziećmi co do świadczeń za okres od wytoczenia powództwa

o rozwód lub o separację. Pozew lub wniosek o zabezpieczenie w takiej sprawie sąd

przekaże sądowi, w którym toczy się sprawa o rozwód lub o separację, w celu rozstrzygnięcia

według przepisów o postępowaniu zabezpieczającym.

§ 2.

Postępowanie w sprawie o zaspokojenie potrzeb rodziny lub o alimenty, wszczęte przed

wytoczeniem powództwa o rozwód lub o separację, ulega z urzędu zawieszeniu z chwilą

wytoczenia powództwa o rozwód lub o separację co do świadczeń za okres od jego wytoczenia.

Z chwilą wydania w sprawie o rozwód lub o separację postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia

wykonania obowiązku zaspokajania potrzeb rodziny lub o alimenty wstrzymuje się także

z mocy prawa wykonanie nieprawomocnych orzeczeń o obowiązku tych świadczeń, wydanych

w poprzednio wszczętej sprawie, za okres od wytoczenia powództwa o rozwód lub o separację.

§ 3.

Po prawomocnym zakończeniu sprawy o rozwód lub o separację zawieszone postępowanie

podejmuje się z mocy prawa, orzeczenia zaś, których wykonanie było wstrzymane, podlegają

wykonaniu, jednak tylko co do okresu, za który w sprawie o rozwód lub o separację

nie orzeczono o roszczeniach objętych zawieszonym postępowaniem. W pozostałym zakresie

postępowanie ulega z mocy prawa umorzeniu.

”

;

61)

po art. 445 dodaje się art. 445

„

Art. 445

§ 1.

Jeżeli sprawa o rozwód lub o separację jest w toku, nie może być wszczęte odrębne

postępowanie dotyczące władzy rodzicielskiej nad wspólnymi małoletnimi dziećmi stron.

W razie potrzeby orzeczenia o władzy rodzicielskiej, stosuje się przepisy o postępowaniu

zabezpieczającym.

§ 2.

Postępowanie w sprawie dotyczącej władzy rodzicielskiej wszczęte przed wytoczeniem

powództwa o rozwód lub o separację ulega z urzędu zawieszeniu, a o władzy rodzicielskiej

przez cały czas trwania sprawy o rozwód lub o separację sąd orzeka w postępowaniu

zabezpieczającym. Sąd postanowi podjąć postępowanie dotyczące władzy rodzicielskiej,

jeżeli w prawomocnym orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie o rozwód lub o separację

nie orzeczono o władzy rodzicielskiej. W przeciwnym wypadku postępowanie ulega umorzeniu.

”

;

62)

w art. 460 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Zdolność sądową i procesową ma także pracodawca, chociażby nie posiadał osobowości

prawnej, a w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych zdolność tę ma organ rentowy.

”

;

63)

w art. 465 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Pełnomocnikiem pracownika lub ubezpieczonego może być również przedstawiciel związku

zawodowego lub inspektor pracy albo pracownik zakładu pracy, w którym mocodawca jest

lub był zatrudniony, a ubezpieczonego - także przedstawiciel organizacji zrzeszającej

emerytów i rencistów.

”

;

64)

art. 466 otrzymuje brzmienie

„

Art. 466.

Pracownik lub ubezpieczony działający bez adwokata lub radcy prawnego może zgłosić

w sądzie właściwym ustnie do protokołu powództwo oraz treść środków odwoławczych i

innych pism procesowych.

”

;

65)

art. 477 otrzymuje brzmienie

„

Art. 477.

W postępowaniu wszczętym z powództwa pracownika wezwania do udziału w sprawie, o którym

mowa w art. 194 § 1 i § 3, sąd może dokonać również z urzędu. Przewodniczący poucza

pracownika o roszczeniach wynikających z przytoczonych przez niego faktów.

”

;

66)

art. 477

„

Art. 477

Jeżeli pracownik dokonał wyboru jednego z przysługujących mu alternatywnie roszczeń,

a zgłoszone roszczenie okaże się nieuzasadnione, sąd może z urzędu uwzględnić inne

roszczenie alternatywne.

”

;

67)

w art. 479

„

1)

w których wartość przedmiotu sporu nie przekracza stu tysięcy złotych, w tym sprawy

rozpoznawane w postępowaniu nakazowym i upominawczym,

”

;

68)

art. 479

„

Art. 479

Pełnomocnikiem zagranicznego przedsiębiorcy może być również pełnomocnik ustanowiony

do reprezentowania tego przedsiębiorcy wobec polskich organów administracji publicznej,

na podstawie przepisów o zasadach prowadzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby

prawne i fizyczne, a także banki.

”

;

69)

w art. 479

„

§ 1.

W toku sprawy strona reprezentowana przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego

jest obowiązana doręczyć odpisy pism procesowych z załącznikami bezpośrednio stronie

przeciwnej. Do pisma procesowego wniesionego do sądu strona dołącza dowód doręczenia

drugiej stronie odpisu pisma albo dowód wysłania go listem poleconym. Pisma, do których

nie dołączono dowodu doręczenia albo dowodu wysłania listem poleconym, podlegają zwrotowi

bez wzywania do usunięcia tego braku.

”

;

70)

w art. 479

„

§ 3.

Niezłożenie odpisu wezwania do dobrowolnego spełnienia żądania lub reklamacji może

być usunięte w trybie art. 130.

”

;

71)

art. 479

„

Art. 479

Sąd może wydać wyrok na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo.

”

;

72)

w art. 479

„

§ 2.

Odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu wnosi się za jego pośrednictwem do sądu ochrony

konkurencji i konsumentów w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji.

§ 3.

Odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla

pisma procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonej decyzji, przytoczenie zarzutów,

zwięzłe ich uzasadnienie, wskazanie dowodów, a także zawierać wniosek o uchylenie

lub zmianę decyzji w całości lub w części.

”

;

73)

po art. 479

„

Art. 479

§ 1.

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów oddala odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu,

jeżeli nie ma podstaw do jego uwzględnienia.

§ 2.

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów odrzuca odwołanie wniesione po upływie terminu

do jego wniesienia, niedopuszczalne z innych przyczyn, a także wtedy, gdy nie uzupełniono

w wyznaczonym terminie braków odwołania.

§ 3.

W razie uwzględnienia odwołania, sąd ochrony konkurencji i konsumentów zaskarżoną

decyzję albo uchyla, albo zmienia w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy.

”

;

74)

w art. 479

„

§ 2.

Przepisy art. 479

”

;

75)

w art. 479

a)

uchyla się § 1,

b)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Kasacja od orzeczenia sądu drugiej instancji przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu

zaskarżenia.

”

;

76)

w art. 479

„

§ 2.

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów odrzuca odwołanie wniesione po upływie terminu

do jego wniesienia, niedopuszczalne z innych przyczyn, a także wtedy, gdy nie uzupełniono

w wyznaczonym terminie braków odwołania.

”

;

77)

uchyla się art. 479

78)

w art. 479

a)

uchyla się § 1,

b)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Kasacja od orzeczenia sądu drugiej instancji przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu

zaskarżenia.

”

;

79)

w art. 479

„

§ 2.

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów odrzuca odwołanie wniesione po upływie terminu

do jego wniesienia, niedopuszczalne z innych przyczyn, a także wtedy, gdy nie uzupełniono

w wyznaczonym terminie braków odwołania.

”

;

80)

uchyla się art. 479

81)

w art. 479

a)

uchyla się § 1,

b)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Kasacja od orzeczenia sądu drugiej instancji przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu

zaskarżenia.

”

;

82)

w art. 479

„

§ 2.

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów odrzuca odwołanie wniesione po upływie terminu

do jego wniesienia, niedopuszczalne z innych przyczyn, a także wtedy, gdy nie uzupełniono

w wyznaczonym terminie braków odwołania.

”

;

83)

uchyla się art. 479

84)

w art. 479

a)

uchyla się § 1,

b)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Kasacja od orzeczenia sądu drugiej instancji przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu

zaskarżenia.

”

;

85)

uchyla się art. 488;

86)

po art. 492 dodaje się art. 492

„

Art. 492

§ 1.

Jeżeli doręczenie nakazu zapłaty nie może nastąpić dlatego, że miejsce pobytu pozwanego

nie jest znane albo gdyby doręczenie mu nakazu nie mogło nastąpić w kraju, sąd z urzędu

uchyla nakaz zapłaty, a przewodniczący podejmuje odpowiednie czynności.

§ 2.

Jeżeli po wydaniu nakazu zapłaty okaże się, że pozwany w chwili wniesienia pozwu nie

miał zdolności sądowej, zdolności procesowej albo organu powołanego do jego reprezentowania,

a braki te nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie zgodnie z przepisami kodeksu,

sąd z urzędu uchyla nakaz zapłaty i wydaje odpowiednie postanowienie.

”

;

87)

art. 496 otrzymuje brzmienie

„

Art. 496.

Po przeprowadzeniu rozprawy sąd wydaje wyrok, w którym nakaz zapłaty w całości lub

w części utrzymuje w mocy albo go uchyla i orzeka o żądaniu pozwu, bądź też postanowieniem

uchyla nakaz zapłaty i pozew odrzuca lub postępowanie umarza.

”

;

88)

w art. 499 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

przytoczone okoliczności budzą wątpliwość;

”

;

89)

w art. 502

„

.§ 1. Jeżeli doręczenie nakazu zapłaty nie może nastąpić z przyczyn wskazanych w art.

499 pkt 4, sąd z urzędu uchyla nakaz zapłaty, a przewodniczący podejmuje odpowiednie

czynności.

”

;

90)

w art. 505

„

1)

o roszczenia wynikające z umów, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przekracza dziesięciu

tysięcy złotych, a w sprawach o roszczenia wynikające z rękojmi, gwarancji jakości

lub z niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową sprzedaży konsumenckiej, jeżeli wartość

przedmiotu umowy nie przekracza tej kwoty,

”

;

91)

art. 505

„

Art. 505

§ 1.

Jednym pozwem można dochodzić tylko jednego roszczenia.

§ 2.

Połączenie kilku roszczeń w jednym pozwie jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy wynikają

z tej samej umowy lub umów tego samego rodzaju. W wypadku niedopuszczalnego połączenia

w jednym pozwie kilku roszczeń przewodniczący zarządza zwrot pozwu, stosując art.

130

§ 3.

Jeżeli powód dochodzi części roszczenia, sprawa podlega rozpoznaniu w postępowaniu

przewidzianym w niniejszym rozdziale tylko wtedy, gdy postępowanie to byłoby właściwe

dla całego roszczenia wynikającego z faktów przytoczonych przez powoda. W przeciwnym

wypadku sprawa rozpoznawana jest z pominięciem przepisów niniejszego rozdziału.

”

;

92)

w art. 505

„

§ 3.

Przepis § 1 ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia.

”

;

93)

po art. 505

„

Art. 505

§ 1.

W postępowaniu uproszczonym w sprawach z zakresu prawa pracy przepisów art. 466, art.

467, art. 468, art. 470, art. 471, art. 477 i art. 477

§ 2.

W postępowaniu uproszczonym w sprawach gospodarczych przepisów art. 479

”

;

94)

w art. 510 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Zainteresowanym w sprawie jest każdy, czyich praw dotyczy wynik postępowania, może

on wziąć udział w każdym stanie sprawy aż do zakończenia postępowania w drugiej instancji.

Jeżeli weźmie udział, staje się uczestnikiem. Na odmowę dopuszczenia do wzięcia udziału

w sprawie przysługuje zażalenie.

”

;

95)

w art. 518

„

§ 1.

Na orzeczenie referendarza sądowego co do istoty sprawy, orzeczenia kończące postępowanie,

a także orzeczenia, o których mowa w art. 394 § 1 pkt 1-11, przysługuje skarga do

sądu rejonowego.

”

;

96)

w art. 526 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Jeżeli wskutek tego samego zdarzenia zaginęła większa liczba osób, Sąd Najwyższy na

wniosek Ministra Sprawiedliwości może wyznaczyć jeden sąd jako wyłącznie właściwy

do rozpoznania spraw będących w związku z tym zdarzeniem. Postanowienie Sądu Najwyższego

podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

”

;

97)

w art. 572 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Obowiązek wymieniony w § 1 ciąży przede wszystkim na urzędach stanu cywilnego, sądach,

prokuratorach, notariuszach, komornikach, organach samorządu i administracji rządowej,

organach Policji, placówkach oświatowych, opiekunach społecznych oraz organizacjach

i zakładach zajmujących się opieką nad dziećmi lub osobami psychicznie chorymi.

”

;

98)

po art. 578 dodaje się art. 578

„

Art. 578

Podstawą wszczęcia postępowania wykonawczego jest postanowienie sądu ze stwierdzeniem

z urzędu jego wykonalności. Do stwierdzenia wykonalności stosuje się odpowiednio art.

364.

”

;

99)

art. 711 otrzymuje brzmienie

„

Art. 711.

§ 1.

Od wyroku sądu polubownego nie przysługuje środek odwoławczy do sądu powszechnego.

W zapisie na sąd polubowny strony mogą jednak przewidzieć powołanie sądu polubownego

drugiej instancji.

§ 2.

Wyrok sądu polubownego oraz ugoda przed nim zawarta, nienadające się do wykonania

w drodze egzekucji, mają moc prawną na równi z wyrokiem sądu powszechnego lub ugodą

zawartą przed takim sądem, po stwierdzeniu przez sąd powszechny ich skuteczności.

§ 3.

Stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego oraz ugody przed tym sądem zawartej

nadających się do wykonania w drodze egzekucji następuje w toku postępowania o nadanie

klauzuli wykonalności.

§ 4.

Sąd odmawia stwierdzenia skuteczności lub nadania klauzuli wykonalności, jeżeli ze

złożonych akt sądu polubownego wynika, że wyrok lub ugoda treścią swą uchybia praworządności

lub dobrym obyczajom.

§ 5.

Na postanowienie sądu w przedmiocie stwierdzenia skuteczności lub nadania klauzuli

wykonalności przysługuje zażalenie.

”

;

100)

w art. 712 w § 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

rozstrzygnięcie o żądaniach stron jest niezrozumiałe, zawiera sprzeczności albo uchybia

praworządności lub zasadom współżycia społecznego;

”

;

101)

art. 714 otrzymuje brzmienie

„

Art. 714.

Sąd jest związany podstawami skargi o uchylenie wyroku sądu polubownego, bierze jednak

z urzędu pod rozwagę, czy wyrok nie uchybia praworządności lub dobrym obyczajom.

”

;

102)

art. 720 otrzymuje brzmienie

„

Art. 720.

Do odtworzenia akt sprawy zakończonej w państwowym biurze notarialnym właściwy jest

sąd rejonowy, w którego okręgu znajdowało się to biuro.

”

;

103)

w art. 722 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Przewodniczący wzywa osoby, organy administracji publicznej lub instytucje wskazane

we wniosku oraz znane sądowi urzędowo do złożenia w określonym terminie poświadczonych

urzędowo odpisów dokumentów będących w ich posiadaniu albo do oświadczenia, że ich

nie posiadają.

”

;

104)

w części drugiej

a)

tytuł otrzymuje brzmienie

„

Postępowanie zabezpieczające

”

,

b)

uchyla się oznaczenie oraz tytuł księgi pierwszej,

c)

tytuły I-III otrzymują brzmienie

„

Tytuł I

Przepisy ogólne

Art. 730.

§ 1.

W każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny można

żądać udzielenia zabezpieczenia.

§ 2.

Sąd może udzielić zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Po

uzyskaniu przez uprawnionego tytułu wykonawczego dopuszczalne jest udzielenie zabezpieczenia

tylko wtedy, jeżeli ma ono na celu zabezpieczenie roszczenia o świadczenie, którego

termin spełnienia jeszcze nie nastąpił.

Art. 730

§ 1.

Udzielenia zabezpieczenia może żądać każda strona lub uczestnik postępowania, jeżeli

uprawdopodobni roszczenie oraz interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia.

§ 2.

Interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia istnieje wtedy, gdy brak zabezpieczenia

uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny

sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie.

§ 3.

Przy wyborze sposobu zabezpieczenia sąd uwzględni interesy stron lub uczestników postępowania

w takiej mierze, aby uprawnionemu zapewnić należytą ochronę prawną, a obowiązanego

nie obciążać ponad potrzebę.

Art. 731.

Zabezpieczenie nie może zmierzać do zaspokojenia roszczenia, chyba że ustawa stanowi

inaczej.

Art. 732.

Zabezpieczenie udzielane jest na wniosek, a w wypadkach, w których postępowanie może

być wszczęte z urzędu - także z urzędu.

Art. 733.

Udzielając zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania w sprawie, sąd wyznacza termin,

w którym pismo wszczynające postępowanie powinno być wniesione pod rygorem upadku

zabezpieczenia. Termin ten nie może przekraczać dwóch tygodni.

Art. 734.

Do udzielenia zabezpieczenia właściwy jest sąd, do którego właściwości należy rozpoznanie

sprawy w pierwszej instancji. Wnioski o udzielenie zabezpieczenia zgłoszone w toku

postępowania rozpoznaje sąd tej instancji, w której postępowanie się toczy, z wyjątkiem

wypadku, gdy sądem tym jest Sąd Najwyższy. Wtedy o zabezpieczeniu orzeka sąd pierwszej

instancji.

Art. 735.

Wniosek o udzielenie zabezpieczenia podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym,

chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Art. 736.

§ 1.

Wniosek o udzielenie zabezpieczenia powinien odpowiadać wymaganiom przepisanym dla

pisma procesowego, a nadto zawierać

1)

wskazanie sposobu zabezpieczenia, a w sprawach o roszczenie pieniężne także wskazanie

sumy zabezpieczenia;

2)

uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wniosek.

§ 2.

Jeżeli wniosek o udzielenie zabezpieczenia złożono przed wszczęciem postępowania,

należy nadto zwięźle przedstawić przedmiot sprawy.

§ 3.

Wskazana w § 1 suma zabezpieczenia nie może być wyższa od dochodzonego roszczenia

liczonego wraz z odsetkami do dnia wydania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia

oraz z kosztami wykonania zabezpieczenia. Suma ta może obejmować także przewidywane

koszty postępowania.

§ 4.

Jeżeli w ramach zabezpieczenia obowiązany składa sumę zabezpieczenia, sumę tę umieszcza

się na rachunku depozytowym sądu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepis

art. 752 stosuje się odpowiednio.

Art. 737.

Wniosek o udzielenie zabezpieczenia podlega rozpoznaniu bezzwłocznie, nie później

jednak niż w terminie tygodnia od dnia jego wpływu do sądu, chyba że przepis szczególny

stanowi inaczej. Jeżeli ustawa przewiduje rozpoznanie wniosku na rozprawie, należy

ją wyznaczyć tak, aby rozprawa mogła odbyć się w terminie miesięcznym od dnia wpływu

wniosku.

Art. 738.

Sąd rozpoznaje wniosek o udzielenie zabezpieczenia w jego granicach, biorąc za podstawę

orzeczenia materiał zebrany w sprawie. W razie stwierdzenia, że wniosek nie odpowiada

wymogom formalnym przewidzianym w art. 736, przewodniczący zwraca wniosek bez wzywania

wnioskodawcy do jego uzupełnienia.

Art. 739.

§ 1.

Wykonanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia sąd może uzależnić od złożenia

przez uprawnionego kaucji na zabezpieczenie roszczeń obowiązanego powstałych w wyniku

wykonania postanowienia o zabezpieczeniu. Z kaucji tej będzie przysługiwało obowiązanemu

pierwszeństwo zaspokojenia przed innymi należnościami zaraz po kosztach egzekucyjnych.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, gdy uprawnionym jest Skarb Państwa oraz w wypadku zabezpieczenia

roszczeń alimentacyjnych, o rentę, a także należności pracownika w sprawach z zakresu

prawa pracy, w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika.

Art. 740.

§ 1.

Postanowienie, w przedmiocie zabezpieczenia, wydane na posiedzeniu niejawnym, a podlegające

wykonaniu przez organ egzekucyjny, sąd doręcza tylko uprawnionemu, chyba że przepis

szczególny stanowi inaczej. Doręczenia obowiązanemu dokonuje organ egzekucyjny równocześnie

z przystąpieniem do wykonania postanowienia.

§ 2.

W wypadkach objętych § 1 obowiązanemu nie doręcza się również zażalenia uprawnionego

ani postanowienia sądu drugiej instancji rozstrzygającego o tym zażaleniu.

§ 3.

Jeżeli ustanowiono jako zabezpieczenie zarząd nad przedsiębiorstwem lub gospodarstwem

rolnym obowiązanego albo zakładem wchodzącym w skład przedsiębiorstwa lub jego częścią

albo częścią gospodarstwa rolnego obowiązanego, doręczenia obowiązanemu postanowienia

o udzieleniu zabezpieczenia dokonuje zarządca ustanowiony przez sąd. Jeżeli obowiązany

odmawia przyjęcia postanowienia albo gdy zarządca jest wprowadzony w zarząd przez

komornika, doręczenia postanowienia o zabezpieczeniu dokonuje komornik.

Art. 741.

Na postanowienie sądu pierwszej instancji w przedmiocie zabezpieczenia przysługuje

zażalenie.

Art. 742.

§ 1.

Obowiązany może w każdym czasie żądać uchylenia lub zmiany prawomocnego postanowienia,

którym udzielono zabezpieczenia, gdy odpadnie lub zmieni się przyczyna zabezpieczenia.

Jeżeli obowiązany złoży na rachunek depozytowy sądu sumę zabezpieczenia żądaną przez

uprawnionego we wniosku o udzielenie zabezpieczenia, zabezpieczenie upada. Przepis

art. 754

§ 2.

Postanowienie w przedmiocie uchylenia lub ograniczenia zabezpieczenia może zapaść

tylko po przeprowadzeniu rozprawy.

§ 3.

Wniesienie zażalenia na postanowienie uchylające lub zmieniające postanowienie o udzieleniu

zabezpieczenia wstrzymuje wykonanie postanowienia.

§ 4.

Przepisów § 2 i § 3 nie stosuje się, gdy uchylenie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia

nastąpiło na skutek złożenia przez obowiązanego na rachunek depozytowy sądu sumy wystarczającej

do zabezpieczenia.

§ 5.

Do sumy złożonej przez obowiązanego na rachunek depozytowy sądu przepis art. 752 stosuje

się odpowiednio.

Art. 743.

§ 1.

Jeżeli postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia podlega wykonaniu w drodze egzekucji,

do wykonania tego postanowienia stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu egzekucyjnym,

z tym jednak, że sąd nadaje postanowieniu o udzieleniu zabezpieczenia klauzulę wykonalności

z urzędu. W razie zbiegu zabezpieczenia udzielonego przez sąd i organ administracyjny

przepisy art. 773 i art. 774 nie mają zastosowania, z wyjątkiem wypadków przewidzianych

w art. 751.

§ 2.

Jeżeli z uwagi na swą treść postanowienie podlega wykonaniu w inny sposób, stosuje

się odpowiednio przepisy dotyczące tego sposobu. Podstawą przeprowadzenia postępowania

jest wtedy postanowienie zaopatrzone z urzędu przez przewodniczącego we wzmiankę o

wykonalności.

Art. 743

§ 1.

Postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia wydane przeciwko osobie pozostającej w związku

małżeńskim stanowi podstawę do podjęcia czynności związanych z wykonaniem zabezpieczenia

na mieniu wchodzącym w skład majątku wspólnego.

§ 2.

W terminie tygodnia od dnia dokonania pierwszej czynności związanej z wykonaniem zabezpieczenia

małżonek obowiązanego może sprzeciwić się wykonaniu postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia,

o czym organ wykonujący zabezpieczenie niezwłocznie zawiadamia uprawnionego.

§ 3.

Sprzeciw małżonka obowiązanego, o którym mowa w § 2, nie wstrzymuje wykonania zabezpieczenia.

Jeżeli jednak zabezpieczenie prowadzi do zaspokojenia uprawnionego, wstrzymuje się

wypłatę pieniędzy uzyskanych w postępowaniu zabezpieczającym.

§ 4.

W razie sprzeciwu, o którym mowa w § 2, uprawniony może w terminie dwóch tygodni od

dnia zawiadomienia go, pod rygorem upadku zabezpieczenia w zakresie wykonania na mieniu

wchodzącym w skład majątku wspólnego, wystąpić do sądu o nadanie temu postanowieniu

klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi obowiązanego. Przepisy art. 787 stosuje

się odpowiednio. Upadek, o którym mowa w zdaniu pierwszym, następuje również w razie

oddalenia wniosku o nadanie klauzuli wykonalności.

Art. 744.

§ 1.

W razie prawomocnego zwrotu albo odrzucenia pozwu lub wniosku, oddalenia powództwa

lub wniosku albo umorzenia postępowania, zabezpieczenie upada.

§ 2.

Zabezpieczenie upada również, gdy zostało udzielone przed wszczęciem postępowania,

jeżeli uprawniony nie wystąpił we wszczętym postępowaniu w sprawie o całość roszczenia

lub też wystąpił o roszczenia inne niż to, które zostało zabezpieczone.

§ 3.

W sprawach wymienionych w § 1 i § 2 przepis art. 754

Art. 745.

§ 1.

0 kosztach postępowania zabezpieczającego sąd rozstrzyga w orzeczeniu kończącym postępowanie

w sprawie, a o kosztach postępowania zabezpieczającego później powstałych rozstrzyga

na wniosek strony sąd, który udzielił zabezpieczenia.

§ 2.

Jeżeli postanowienie, w którym udzielono zabezpieczenia, zostało wydane przed wszczęciem

postępowania w sprawie, a uprawniony nie zachował wyznaczonego mu terminu do jej wszczęcia,

obowiązany może w terminie dwóch tygodni od upływu tego terminu złożyć wniosek o przyznanie

mu kosztów. W tym terminie wniosek taki może zgłosić uprawniony, jeżeli nie wytoczył

sprawy dlatego, że obowiązany zaspokoił jego roszczenie.

Art. 746.

§ 1.

Jeżeli uprawniony nie wniósł pisma wszczynającego postępowanie w wyznaczonym terminie

albo cofnął pozew lub wniosek, jak również gdy pozew zwrócono lub odrzucono albo powództwo

bądź wniosek oddalono lub postępowanie umorzono, a także w przypadkach wskazanych

w art. 744 § 2, obowiązanemu przysługuje przeciwko uprawnionemu roszczenie o naprawienie

szkody wyrządzonej wykonaniem zabezpieczenia. Roszczenie wygasa, jeżeli nie będzie

dochodzone w ciągu roku od dnia powstania szkody.

§ 2.

Uprawnieni, którzy łącznie uzyskali zabezpieczenie, ponoszą solidarną odpowiedzialność

za wyrządzoną szkodę.

§ 3.

Jeżeli w terminie miesiąca od dnia powstania roszczenia, o którym mowa w § 1, obowiązany

nie wytoczył powództwa, sąd zwraca uprawnionemu, na jego wniosek, kaucję złożoną na

zabezpieczenie tego roszczenia.

Tytuł II

Zabezpieczenie roszczeń pieniężnych

Art. 747.

Zabezpieczenie roszczeń pieniężnych następuje przez

1)

zajęcie ruchomości, wynagrodzenia za pracę, wierzytelności z rachunku bankowego albo

innej wierzytelności lub innego prawa majątkowego;

2)

obciążenie nieruchomości obowiązanego hipoteką przymusową;

3)

ustanowienie zakazu zbywania lub obciążania nieruchomości, która nie ma urządzonej

księgi wieczystej lub której księga wieczysta zaginęła lub uległa zniszczeniu;

4)

obciążenie statku albo statku w budowie hipoteką morską;

5)

ustanowienie zakazu zbywania spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu;

6)

ustanowienie zarządu przymusowego nad przedsiębiorstwem lub gospodarstwem rolnym obowiązanego

albo zakładem wchodzącym w skład przedsiębiorstwa lub jego częścią albo częścią gospodarstwa

rolnego obowiązanego.

Art. 748.

Postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia wydane na posiedzeniu niejawnym, w wypadkach,

o których mowa w art. 747 pkt 2-6, doręcza się również obowiązanemu.

Art. 749.

Zabezpieczenie roszczeń pieniężnych przeciwko Skarbowi Państwa jest niedopuszczalne.

Art. 750.

Zabezpieczenie nie może obejmować rzeczy, wierzytelności i praw, z których egzekucja

jest wyłączona.

Art. 751.

§ 1.

Rzeczy ulegające szybkiemu zepsuciu mogą stanowić przedmiot zabezpieczenia, gdy obowiązany

nie ma innego mienia, które mogłoby zabezpieczyć roszczenia uprawnionego, istnieje

zaś możliwość sprzedaży tych rzeczy niezwłocznie.

§ 2.

Sprzedaż rzeczy wymienionych w § 1 powinna nastąpić niezwłocznie, według przepisów

o sprzedaży w trybie egzekucji z ruchomości.

§ 3.

Na wniosek obowiązanego sąd rejonowy może po wysłuchaniu uprawnionego polecić komornikowi

sprzedaż każdej zajętej ruchomości, wierzytelności lub prawa.

§ 4.

Cenę uzyskaną ze sprzedaży składa się na rachunek depozytowy sądu na zabezpieczenie

roszczeń uprawnionego.

Art. 752.

§ 1.

Zajęte ruchomości nie mogą być oddane pod dozór uprawnionemu. Zajęte pieniądze składa

się na rachunek depozytowy sądu, a zajęte papiery wartościowe sąd składa w banku.

§ 2.

Sumę złożoną na rachunek depozytowy sąd umieszcza na wydzielonym, oprocentowanym rachunku

bankowym w wysokości oprocentowania udzielonego przez bank dla wkładów wypłacanych

na każde żądanie. Jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że zabezpieczenie może trwać

dłużej niż trzy miesiące, na wniosek obowiązanego, należy umieścić złożone do depozytu

sumy w banku wskazanym przez obowiązanego na rachunku bankowym oprocentowanym jak

dla lokat terminowych.

§ 3.

W sprawach, w których zabezpieczenie może być udzielone z urzędu, orzeczenia, o których

mowa w § 2, sąd wydaje z urzędu.

Art. 752

W razie udzielenia zabezpieczenia przez zajęcie papierów wartościowych dopuszczonych

do publicznego obrotu, obowiązany w terminie trzech miesięcy od dnia zajęcia może

zlecić ich sprzedaż. Sumę uzyskaną ze sprzedaży umieszcza się na rachunku depozytowym

sądu. Obowiązany może także zlecić, by znajdujące się na rachunku papierów wartościowych

sumy pieniężne zostały wpłacone na rachunek depozytowy sądu. Przepis art. 752 stosuje

się odpowiednio.

Art. 752

§ 1.

W razie zajęcia na zabezpieczenie rachunku bankowego przedsiębiorcy lub właściciela

gospodarstwa rolnego sąd na wniosek obowiązanego złożony w terminie tygodniowym od

dnia doręczenia mu postanowienia o zabezpieczeniu określa, jakie kwoty można pobierać

na bieżące wypłaty wynagrodzeń za pracę wraz z podatkiem od wynagrodzenia i innymi

ustawowymi ciężarami, a także na bieżące koszty prowadzonej działalności gospodarczej.

§ 2.

Udzielając zabezpieczenia, sąd może określić korzystanie z zajętego rachunku bankowego

w inny sposób.

§ 3.

Zajęcie rachunku bankowego nie pozbawia obowiązanego prawa do polecenia przekazania

zajętych kwot na rachunek depozytowy sądu w celu wpłacenia sumy zabezpieczenia. Przepis

art. 752 stosuje się odpowiednio.

§ 4.

Przepis § 3 stosuje się odpowiednio, gdy w ramach zabezpieczenia zajęto inne wierzytelności

i prawa majątkowe.

Art. 752

§ 1.

Postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia ustanawiające zakaz zbywania spółdzielczego

własnościowego prawa do lokalu stanowi podstawę wpisu w księdze wieczystej ostrzeżenia

o zakazie zbywania tych praw. Wpisu dokonuje się na wniosek uprawnionego. Postanowienie

to doręcza się także spółdzielni mieszkaniowej.

§ 2.

Spółdzielnia mieszkaniowa ponosi odpowiedzialność za szkodę spowodowaną czynnościami

umożliwiającymi zbycie prawa, o którym mowa w § 1.

Art. 752

§ 1.

Zarząd przymusowy ustanowiony nad przedsiębiorstwem lub gospodarstwem rolnym obowiązanego

lub nad zakładem wchodzącym w skład przedsiębiorstwa lub jego częścią albo nad częścią

gospodarstwa rolnego wykonuje się według przepisów o zarządzie w toku egzekucji z

nieruchomości, z zastrzeżeniem, że zarządcę ustanawia sąd wydający postanowienie o

udzieleniu zabezpieczenia oraz że postanowienie o ustanowieniu zarządcy jest jednocześnie

podstawą do wprowadzenia zarządcy w zarząd, w razie gdyby istniały przeszkody uniemożliwiające

zarządcy objęcie zarządu. Zarządcą nie może być obowiązany.

§ 2.

W toku sprawowania zarządu sąd może, za zgodą uprawnionego i obowiązanego, zezwolić

na wykonywanie zarządu w inny sposób.

§ 3.

Za zgodą obowiązanego sąd postanowi, że dochód uzyskiwany z zarządu przeznaczony będzie

na zaspokojenie uprawnionego. Zgoda taka nie jest potrzebna w sprawach wymienionych

w art. 753, art. 753

§ 4.

W razie wyrażenia zgody na zaspokojenie uprawnionego z dochodu uzyskanego przez zarząd,

przepisy art. 753

§ 5.

W sprawach, o których mowa w § 2-4, orzeka sąd wydający postanowienie o zabezpieczeniu.

Art. 752

Czynności prawne obowiązanego dotyczące majątku objętego zarządem przymusowym podjęte

po ustanowieniu zarządu są nieważne. Dla określenia czasu powstania skutków ustanowienia

zarządu przepisy art. 910 stosuje się odpowiednio.

Art. 752

§ 1.

W razie skierowania egzekucji do składników mienia objętego zarządem przymusowym dalsze

postępowanie prowadzone będzie według przepisów o egzekucji przez zarząd przymusowy.

Przepisy art. 1064

§ 2.

Jeżeli do przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego objętego zarządem ustanowionym

w postępowaniu zabezpieczającym skierowano egzekucję przez sprzedaż przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa rolnego, przepis art. 1064

Art. 753.

§ 1.

W sprawach o alimenty zabezpieczenie może polegać na zobowiązaniu obowiązanego do

zapłaty uprawnionemu jednorazowo albo okresowo określonej sumy pieniężnej. W sprawach

tych podstawą zabezpieczenia jest jedynie uprawdopodobnienie istnienia roszczenia.

§ 2.

W wypadkach wymienionych w § 1 sąd z urzędu doręcza stronom odpis postanowienia o

zabezpieczeniu.

Art. 753

§ 1.

Przepis art. 753 stosuje się odpowiednio do zabezpieczenia roszczeń o

1)

rentę z tytułu odpowiedzialności za uszkodzenie ciała lub utratę życia żywiciela albo

rozstrój zdrowia oraz o zmianę uprawnień objętych treścią dożywocia na dożywotnią

rentę;

2)

wynagrodzenie za pracę;

3)

należności z tytułu rękojmi lub gwarancji jakości albo kary umownej, jak również należności

z tytułu niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową sprzedaży konsumenckiej, przeciwko

przedsiębiorcy do wysokości dwudziestu tysięcy złotych;

4)

należności z tytułu najmu lub dzierżawy, a także należności z tytułu opłat obciążających

najemcę lub dzierżawcę oraz opłat z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego lub użytkowego

- do wysokości, o której mowa w pkt 3;

5)

naprawienie szkody wynikającej z naruszenia przepisów o ochronie środowiska;

6)

należności wynikające z naruszenia autorskich praw majątkowych, praw majątkowych do

artystycznych wykonań, praw do fonogramów i wideogramów oraz należności wynikających

z naruszenia autorskich praw osobistych;

7)

należności wynikające z naruszenia praw z rejestracji znaku towarowego, patentu, wzoru

użytkowego, wzoru zdobniczego, topografii układu scalonego i oznaczeń geograficznych;

8)

wynagrodzenie przysługujące twórcy projektu wynalazczego.

§ 2.

W sprawach wymienionych w § 1 sąd udziela zabezpieczenia po przeprowadzeniu rozprawy.

Oddalenie wniosku o udzielenie zabezpieczenia może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Przepisu art. 749 nie stosuje się.

Art. 753

W sprawach, o których mowa w art. 753 i art. 753

Art. 754.

Sąd może jeszcze przed urodzeniem się dziecka zabezpieczyć przyszłe roszczenia alimentacyjne

związane z ustaleniem ojcostwa, o których mowa w art. 141 i art. 142 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, przez zobowiązanie obowiązanego do wyłożenia odpowiedniej sumy na koszty utrzymania

matki przez trzy miesiące w okresie porodu oraz na utrzymanie dziecka przez pierwsze

trzy miesiące po urodzeniu. W sprawach tych termin do wytoczenia powództwa wynosi

trzy miesiące od dnia urodzenia się dziecka. Postanowienie sąd wydaje po przeprowadzeniu

rozprawy. Przepisy art. 733 i art. 753

Art. 754

§ 1.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej albo jeżeli sąd inaczej nie postanowi,

zabezpieczenie udzielone według przepisów niniejszego tytułu upada po upływie miesiąca

od uprawomocnienia się orzeczenia uwzględniającego roszczenie, które podlegało zabezpieczeniu.

§ 2.

W sprawach, w których udzielono zabezpieczenia przy zastosowaniu art. 747 pkt 1 lub

pkt 6, zabezpieczenie upada, jeżeli uprawniony w terminie dwóch tygodni od uprawomocnienia

się orzeczenia uwzględniającego roszczenie nie wniósł o dokonanie dalszych czynności

egzekucyjnych.

§ 3.

Na wniosek obowiązanego sąd wyda postanowienie stwierdzające upadek zabezpieczenia.

Tytuł III

Inne wypadki zabezpieczenia

Art. 755.

§ 1.

Jeżeli przedmiotem zabezpieczenia nie jest roszczenie pieniężne, sąd udziela zabezpieczenia

w taki sposób, jaki stosownie do okoliczności uzna za odpowiedni, nie wyłączając sposobów

przewidzianych do zabezpieczenia roszczeń pieniężnych. W szczególności sąd może

1)

unormować prawa i obowiązki stron lub uczestników postępowania na czas trwania postępowania;

2)

ustanowić zakaz zbywania przedmiotów lub praw objętych postępowaniem;

3)

zawiesić egzekucję lub postępowanie wykonawcze;

4)

uregulować sposób roztoczenia pieczy nad małoletnimi dziećmi;

5)

nakazać wpisanie stosownego ostrzeżenia w księdze wieczystej lub we właściwym rejestrze.

§ 2.

W sprawach przeciwko środkom społecznego przekazu o ochronę dóbr osobistych, sąd odmówi

udzielenia zabezpieczenia polegającego na zakazie publikacji, jeżeli zabezpieczeniu

sprzeciwia się ważny interes publiczny.

§ 3.

Sąd doręcza obowiązanemu postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym, w którym zobowiązuje

go do wykonania lub zaniechania czynności albo do nieprzeszkadzania czynnościom uprawnionego.

Nie dotyczy to czynności polegających na świadczeniu rzeczy będących we władaniu obowiązanego.

Art. 756.

W sprawach o rozwód, o separację oraz o unieważnienie małżeństwa, sąd może również

orzec o wydaniu małżonkowi, opuszczającemu mieszkanie zajmowane wspólnie przez małżonków,

potrzebnych mu przedmiotów.

Art. 757.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej albo sąd inaczej nie postanowi, zabezpieczenie

udzielone według przepisów niniejszego tytułu upada po upływie miesiąca od uprawomocnienia

się orzeczenia uwzględniającego roszczenie, które podlegało zabezpieczeniu. Na wniosek

obowiązanego sąd wydaje postanowienie stwierdzające upadek zabezpieczenia.

”

;

105)

w części drugiej w tytule księgi drugiej wyrazy „Księga druga” zastępuje się wyrazami „Część trzecia”;

106)

po art. 760 dodaje się art. 760

„

Art. 760

Na żądanie wierzyciela, którego roszczenie stwierdzone jest tytułem wykonawczym lub

tytułem egzekucyjnym, organ egzekucyjny, który prowadzi egzekucję lub który jest właściwy

do jej prowadzenia według przepisów kodeksu, udzieli mu informacji, czy przeciwko

dłużnikowi prowadzone jest przez ten organ egzekucyjny postępowanie egzekucyjne, a

jeżeli tak, powiadomi go o stosowanych sposobach egzekucji oraz o wysokości egzekwowanych

roszczeń, a także o aktualnym stanie sprawy.

”

;

107)

w art. 761 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Organ egzekucyjny może żądać od uczestników postępowania złożenia wyjaśnień oraz zasięgać

od organów administracji publicznej, organów wykonujących zadania z zakresu administracji

publicznej, organów podatkowych, organów rentowych, banków, spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych,

przedsiębiorstw maklerskich, organów spółdzielni mieszkaniowych, zarządów wspólnot

mieszkaniowych oraz innych podmiotów zarządzających mieszkaniami i lokalami użytkowymi,

jak również innych instytucji i osób nieuczestniczących w postępowaniu informacji

niezbędnych do prowadzenia egzekucji.

”

;

108)

art. 767 otrzymuje brzmienie

„

Art. 767.

§ 1.

Na czynności komornika przysługuje skarga do sądu rejonowego, jeżeli ustawa nie stanowi

inaczej. Dotyczy to także zaniechania przez komornika dokonania czynności. Do rozpoznania

skargi na czynności komornika właściwy jest sąd, przy którym działa komornik. Jeżeli

do prowadzenia egzekucji został wybrany komornik poza właściwością ogólną, skargę

rozpoznaje sąd, który byłby właściwy według ogólnych zasad. § 2. Skargę może złożyć

strona lub inna osoba, której prawa zostały przez czynności lub zaniechanie komornika

naruszone bądź zagrożone.

§ 3.

Skarga na czynność komornika powinna czynić zadość wymaganiom pisma procesowego oraz

określać zaskarżoną czynność lub czynność, której zaniechano, jak również wniosek

o zmianę, uchylenie lub dokonanie czynności wraz z uzasadnieniem.

§ 4.

Skargę wnosi się do sądu w terminie tygodniowym od dnia czynności, gdy strona lub

osoba, której prawo zostało przez czynność komornika naruszone bądź zagrożone, była

przy czynności obecna lub była o jej terminie zawiadomiona, w innych wypadkach - od

dnia zawiadomienia o dokonaniu czynności strony lub osoby, której prawo zostało przez

czynności komornika naruszone bądź zagrożone, a w braku zawiadomienia - od dnia, w

którym czynność powinna być dokonana. Odpis skargi sąd przesyła komornikowi, który

w terminie trzech dni na piśmie sporządza uzasadnienie dokonania zaskarżonej czynności

lub przyczyn jej zaniechania oraz przekazuje je wraz z aktami sprawy do sądu, do którego

skargę wniesiono, chyba że skargę w całości uwzględnia, o czym zawiadamia sąd i skarżącego

oraz zainteresowanych, których uwzględnienie skargi dotyczy.

”

;

109)

uchyla się art. 767

110)

po art. 767 dodaje się art. 767

„

Art. 767

§ 1.

Sąd rozpoznaje skargę w terminie tygodniowym od dnia jej wpływu do sądu, a gdy skarga

zawiera braki formalne, które podlegają uzupełnieniu, w terminie tygodniowym od jej

uzupełnienia.

§ 2.

Wniesienie skargi nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego ani wykonania zaskarżonej

czynności, chyba że sąd zawiesi postępowanie lub wstrzyma dokonanie czynności.

Art. 767

Jeżeli skargę wniesiono po terminie albo nie uzupełniono w terminie jej braków, sąd

odrzuca skargę, chyba że uzna, iż zachodzi podstawa do podjęcia czynności na podstawie

art. 759 § 2. Na postanowienie sądu o odrzuceniu skargi służy zażalenie.

Art. 767

§ 1.

Zażalenie na postanowienie sądu przysługuje w wypadkach wskazanych w ustawie.

§ 2.

Na postanowienie sądu drugiej instancji wydane po rozpoznaniu zażalenia kasacja nie

przysługuje.

”

;

111)

po art. 770 dodaje się art. 770

„

Art. 770

Prawomocne postanowienie komornika w przedmiocie kosztów podlega wykonaniu po uprawomocnieniu

się bez potrzeby zaopatrywania go w klauzulę wykonalności.

”

;

112)

art. 773

„

Art. 773

§ 1.

W wypadku zbiegu egzekucji do tych samych rzeczy, wierzytelności lub praw, dalszą

egzekucję prowadzi komornik właściwy według przepisów niniejszego kodeksu.

§ 2.

Jeżeli żaden z komorników nie jest właściwy według przepisów niniejszego kodeksu,

komornik, który później wszczął egzekucję, niezwłocznie przekazuje sprawę komornikowi,

który pierwszy wszczął egzekucję, o czym zawiadamia wierzyciela.

§ 3.

Przekazując sprawę, komornik obowiązany jest rozliczyć koszty egzekucji.

”

;

113)

art. 775 otrzymuje brzmienie

„

Art. 775.

Przepisów art. 773 i art. 774 nie stosuje się w razie zbiegu egzekucji administracyjnej

i sądowego zabezpieczenia, jak również zbiegu zabezpieczenia administracyjnego z egzekucją

sądową, z wyjątkiem wypadków przewidzianych w art. 751.

”

;

114)

art. 775

„

Art. 775

Komornik, który przyjął wniosek o wszczęcie egzekucji, do prowadzenia której nie jest

właściwy według przepisów niniejszego kodeksu, nie może odmówić przyjęcia innych wniosków

o wszczęcie egzekucji przeciwko temu samemu dłużnikowi, jeżeli następni wierzyciele

wnoszą o przeprowadzenie egzekucji według tych samych sposobów co wcześniejsi wierzyciele.

”

;

115)

art. 776 otrzymuje brzmienie

„

Art. 776.

Podstawą egzekucji jest tytuł wykonawczy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Tytułem

wykonawczym jest tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności.

”

;

116)

w art. 777

a)

w § 1

-

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

akt notarialny, w którym dłużnik poddał się egzekucji i który obejmuje obowiązek zapłaty

sumy pieniężnej lub uiszczenia rzeczy oznaczonych co do gatunku, ilościowo w akcie

oznaczonych, albo też obowiązek wydania rzeczy indywidualnie oznaczonej, lokalu, nieruchomości

lub statku wpisanego do rejestru gdy termin zapłaty, uiszczenia lub wydania jest w

akcie wskazany;

”

,

-

po pkt 5 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 6 w brzmieniu

„

6)

akt notarialny, w którym właściciel nieruchomości albo wierzyciel wierzytelności obciążonych

hipoteką, niebędący dłużnikiem osobistym, poddał się egzekucji z obciążonej nieruchomości

albo wierzytelności, w celu zaspokojenia wierzyciela hipotecznego, jeżeli wysokość

wierzytelności podlegającej zaspokojeniu jest w akcie określona wprost albo oznaczona

za pomocą klauzuli waloryzacyjnej, i gdy akt określa warunki, które upoważniają wierzyciela

do prowadzenia egzekucji o część lub całość roszczenia, jak również wskazany jest

termin, do którego wierzyciel może wystąpić o nadanie temu aktowi klauzuli wykonalności.

”

,

b)

dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Tytułem egzekucyjnym jest również akt notarialny, w którym niebędący dłużnikiem osobistym

właściciel ruchomości lub prawa obciążonych zastawem rejestrowym albo zastawem, poddaje

się egzekucji z obciążonych składników w celu zaspokojenia zastawnika. Przepis § 1

pkt 6 stosuje się odpowiednio.

”

;

117)

art. 778

„

Art. 778

Tytułowi egzekucyjnemu wydanemu przeciwko spółce jawnej, spółce partnerskiej, spółce

komandytowej lub spółce komandytowo-akcyjnej sąd nadaje klauzulę wykonalności przeciwko

wspólnikowi ponoszącemu odpowiedzialność bez ograniczenia całym swoim majątkiem za

zobowiązania spółki, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, jak

również wtedy, gdy jest oczywiste, że egzekucja ta będzie bezskuteczna.

”

;

118)

art. 783 otrzymuje brzmienie

„

Art. 783.

§ 1.

Klauzula wykonalności powinna zawierać stwierdzenie, że tytuł uprawnia do egzekucji,

a w razie potrzeby oznaczać jej zakres. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej,

tytułom egzekucyjnym zasądzającym świadczenie w walutach obcych sąd nada klauzulę

wykonalności ze zobowiązaniem komornika do przeliczenia zasądzonej kwoty na walutę

polską według średniego kursu złotego w stosunku do walut obcych ogłoszonego przez

Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym przekazanie należności wierzycielowi.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, brzmienie klauzuli wykonalności.

§ 3.

Jeżeli tytułem egzekucyjnym jest orzeczenie sądu, klauzulę umieszcza się na wypisie

orzeczenia, czyniąc wzmiankę o jej wydaniu na oryginale orzeczenia. W innych wypadkach

klauzulę umieszcza się na tytule egzekucyjnym przedstawionym przez strony.

”

;

119)

po art. 786 dodaje się art. 786

„

Art. 786

W postępowaniu o nadanie klauzuli wykonalności aktowi notarialnemu, który określa

warunki do prowadzenia egzekucji na podstawie takiego aktu, przepis art. 786 § 1 stosuje

się odpowiednio. Nie dotyczy to wypadku, gdy warunkiem tym jest spełnienie przez dłużnika

świadczenia w określonym terminie. Sąd nada wtedy klauzulę wykonalności po upływie

tego terminu.

Art. 786

§ 1.

W postępowaniu o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, sąd

bada, czy dłużnik poddał się egzekucji oraz czy roszczenie objęte tytułem wynika z

czynności bankowej dokonanej bezpośrednio z bankiem lub z zabezpieczenia wierzytelności

banku wynikającej z tej czynności.

§ 2.

Jeżeli wykonanie tytułu egzekucyjnego jest uzależnione od zdarzenia, które udowodnić

powinien wierzyciel, sąd nada klauzulę wykonalności, po dostarczeniu dowodu tego zdarzenia

w formie dokumentu.

”

;

120)

po art. 789 dodaje się art. 789

„

Art. 789

Jeżeli wierzyciel nie może uzyskać dokumentu stwierdzającego zbycie przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa rolnego albo gdyby uzyskanie takiego dokumentu było nadmiernie utrudnione,

sąd przed nadaniem klauzuli wykonalności wysłucha nabywcę stosownie do art. 760 §

2. Jeżeli nabywca zaprzecza istnieniu podstaw do nadania przeciwko niemu klauzuli

wykonalności, sąd na wniosek wierzyciela, a w sprawach o alimenty lub o roszczenia

z zakresu prawa pracy, także z urzędu, wzywa nabywcę do okazania dokumentów stwierdzających

nabycie. Przepisy o wyjawieniu majątku stosuje się odpowiednio. W razie przyznania

okoliczności nabycia przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego sąd nada klauzulę wykonalności

bez okazywania dokumentu stwierdzającego nabycie.

Art. 789

§ 1.

Tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko zbywcy przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego

jest także podstawą egzekucji przeciwko nabywcy przedsiębiorstwa lub gospodarstwa

rolnego, jeżeli wierzyciel złożył wniosek o wszczęcie egzekucji w ciągu miesiąca od

dnia nabycia przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio, gdy przejęcie obowiązków nastąpiło w wyniku podziału,

połączenia lub innego przekształcenia przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego albo

w wyniku wniesienia do spółki przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części dokonanego

w trybie komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych.

§ 3.

Przepisy § 1 i § 2 nie uchybiają przepisom o ograniczeniu odpowiedzialności nabywcy

przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego za zobowiązania zbywcy.

”

;

121)

art. 791 otrzymuje brzmienie

„

Art. 791.

§ 1.

Tytuł wykonawczy zobowiązujący do wydania ruchomości indywidualnie oznaczonych, nieruchomości

lub statku albo do opróżnienia pomieszczenia upoważnia do prowadzenia egzekucji nie

tylko przeciwko dłużnikowi, lecz przeciwko każdemu, kto tymi rzeczami włada. Niniejszy

przepis nie narusza uprawnień nabywcy w dobrej wierze.

§ 2.

Jeżeli władający uprawdopodobni dokumentem, że władanie ruchomością indywidualnie

oznaczoną, nieruchomością, pomieszczeniem lub statkiem uzyskał na podstawie tytułu

prawnego niepochodzącego od dłużnika, komornik wstrzyma się z czynnościami egzekucyjnymi,

pouczając władającego, że może w terminie tygodnia wystąpić do sądu o ustalenie, że

tytuł wykonawczy nie może być w stosunku do niego wykonywany i o zabezpieczenie tego

powództwa przez zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Przepisy art. 843 stosuje

się odpowiednio.

§ 3.

Wstrzymując się z czynnościami egzekucyjnymi, komornik dokona zajęcia ruchomości lub

statku, pozostawiając te przedmioty pod dozorem władającego.

§ 4.

W razie braku zabezpieczenia powództwa komornik podejmie po terminie miesiąca dalsze

czynności egzekucyjne w stosunku do osoby władającej. Dalsza zmiana osoby władającej

ruchomością, nieruchomością, statkiem lub pomieszczeniem nie będzie stanowiła przeszkody

w realizacji tytułu wykonawczego.

”

;

122)

po art. 797 dodaje się art. 797

„

Art. 797

Wierzyciel może zlecić komornikowi poszukiwanie za wynagrodzeniem majątku dłużnika.

”

;

123)

po art. 805 dodaje się art. 805

„

Art. 805

§ 1.

Jeżeli w toku egzekucji zostanie ujawnione, że na zajętym przedmiocie, wierzytelności

lub prawie ustanowiony został zastaw rejestrowy, komornik zawiadomi niezwłocznie o

zajęciu zastawnika zastawu rejestrowego.

§ 2.

Prowadząc egzekucję o świadczenie przekraczające dwadzieścia tysięcy złotych, komornik

obowiązany jest uzyskać z centralnej informacji o zastawach rejestrowych dane o tym,

czy dłużnik jest zastawcą zastawu rejestrowego oraz kto jest zastawnikiem. O wszczęciu

egzekucji komornik niezwłocznie zawiadamia zastawnika zastawu rejestrowego.

§ 3.

Jeżeli skierowano egzekucję do pojazdu mechanicznego, a dłużnik nie wydał dowodu rejestracyjnego

zajętego pojazdu, komornik jest obowiązany uzyskać informację w centralnej informacji

o zastawach rejestrowych, czy zajęty pojazd nie jest obciążony zastawem rejestrowym.

W razie stwierdzenia, że zajęty pojazd mechaniczny jest obciążony zastawem rejestrowym,

komornik niezwłocznie zawiadomi zastawnika zastawu rejestrowego o wszczęciu egzekucji.

§ 4.

Sprzedaż ruchomości, wierzytelności i praw obciążonych zastawem rejestrowym może nastąpić

nie wcześniej niż po upływie tygodnia od dnia zawiadomienia zastawnika.

”

;

124)

art. 808 otrzymuje brzmienie

„

Art. 808.

Jeżeli złożona w postępowaniu egzekucyjnym kwota pieniężna nie podlega natychmiastowemu

wydaniu, powinna być złożona na rachunek depozytowy sądu. Przepisy art. 752 stosuje

się odpowiednio.

”

;

125)

art. 813 otrzymuje brzmienie

„

Art. 813.

§ 1.

W wypadkach wymagających zasięgnięcia opinii biegłego, komornik zwróci się o wydanie

opinii do jednego lub kilku stałych biegłych sądowych. Jeżeli wśród stałych biegłych

sądowych nie ma biegłego wymaganej specjalności, komornik zwróci się do sądu o wyznaczenie

biegłego i odebranie od niego przyrzeczenia.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio, gdy wezwany przez komornika stały biegły sądowy

został wyłączony lub nie przyjął nałożonego na niego obowiązku z przyczyn wskazanych

w art. 280, a nie ma innego biegłego tej specjalności wśród stałych biegłych sądowych.

”

;

126)

art. 815 otrzymuje brzmienie

„

Art. 815.

§ 1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, wszelkich wpłat komornikowi można dokonać gotówką

lub poleceniem przelewu na rachunek komornika, a za zgodą komornika także w inny sposób.

§ 2.

Pokwitowanie komornika ma taki sam skutek jak pokwitowanie wierzyciela sporządzone

w formie dokumentu urzędowego.

”

;

127)

art. 817 otrzymuje brzmienie

„

Art. 817.

W sprawach o naruszenie posiadania ukończona egzekucja może być podjęta na nowo na

podstawie tego samego tytułu wykonawczego, jeżeli dłużnik ponownie dokonał zmiany

sprzecznej z treścią tego tytułu, a żądanie w tym przedmiocie zostanie zgłoszone przed

upływem sześciu miesięcy od ukończenia egzekucji.

”

;

128)

po art. 819 dodaje się art. 819

„

Art. 819

§ 1.

Zbycie przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego po wszczęciu postępowania egzekucyjnego

nie ma wpływu na bieg tego postępowania.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie przekształcenia organizacyjnego dłużnika

będącego osobą prawną, a także spółką handlową niemającą osobowości prawnej, jak również

przekształcenia spółki cywilnej w spółkę handlową.

”

;

129)

w art. 829 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

narzędzia i inne przedmioty niezbędne do osobistej pracy zarobkowej dłużnika oraz

surowce niezbędne dla niego do produkcji na okres jednego tygodnia, z wyłączeniem

jednak pojazdów mechanicznych;

”

;

130)

w art. 831 w § 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

sumy przyznane przez Skarb Państwa na specjalne cele (w szczególności stypendia, wsparcia),

chyba że wierzytelność egzekwowana powstała w związku z urzeczywistnieniem tych celów

albo z tytułu obowiązku alimentacyjnego;

”

;

131)

art. 840 otrzymuje brzmienie

„

Art. 840.

§ 1.

Dłużnik może w drodze powództwa żądać pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności

w całości lub części albo ograniczenia, jeżeli

1)

przeczy zdarzeniom, na których oparto wydanie klauzuli wykonalności, a w szczególności

gdy kwestionuje istnienie obowiązku stwierdzonego tytułem egzekucyjnym niebędącym

orzeczeniem sądu albo gdy kwestionuje przejście obowiązku mimo istnienia formalnego

dokumentu stwierdzającego to przejście;

2)

po powstaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie

wygasło albo nie może być egzekwowane; gdy tytułem jest orzeczenie sądowe, dłużnik

może powództwo oprzeć także na zdarzeniach, które nastąpiły po zamknięciu rozprawy,

a także zarzucie spełnienia świadczenia, jeżeli zarzut ten nie był przedmiotem rozpoznania

w sprawie;

3)

małżonek, przeciwko któremu sąd nadał klauzulę wykonalności na podstawie art. 787,

wykaże, że egzekwowane świadczenie wierzycielowi nie należy się, przy czym małżonkowi

temu przysługują zarzuty nie tylko z własnego prawa, lecz także zarzuty, których jego

małżonek wcześniej nie mógł podnieść.

§ 2.

Jeżeli podstawą egzekucji jest tytuł pochodzący od organu administracyjnego, do stwierdzenia,

że zobowiązanie wygasło lub nie może być egzekwowane, powołany jest organ, od którego

tytuł pochodzi.

”

;

132)

po art. 840

„

Art. 840

Jeżeli egzekucja prowadzona jest na podstawie tytułu egzekucyjnego lub innego dokumentu,

któremu nie nadaje się klauzuli wykonalności, do ochrony praw dłużnika stosuje się

odpowiednio przepisy art. 840 i art. 843.

”

;

133)

w art. 841 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Powództwo można wnieść w terminie miesiąca od dnia dowiedzenia się o naruszeniu prawa,

chyba że inny termin jest przewidziany w przepisach odrębnych.

”

;

134)

w art. 843 uchyla się § 4;

135)

po art. 844 dodaje się art. 844

„

Art. 844

Przepisy dotyczące egzekucji z ruchomości stosuje się odpowiednio do egzekucji ze

zwierząt, jeżeli nie jest to sprzeczne z przepisami dotyczącymi ochrony zwierząt.

”

;

136)

w art. 852 w § 1, w art. 862 w § 1, w art. 1031, w art. 1033 w § 1 i w art. 1040 w

§ 2 wyrazy „do depozytu sądowego” zastępuje się wyrazami „na rachunek depozytowy sądu”;

137)

w art. 852 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Złożenie na rachunek depozytowy sądu nastąpi również wówczas, gdy zgłoszono zarzut,

że osobie trzeciej przysługuje do zajętych pieniędzy prawo stanowiące przeszkodę do

wydania ich wierzycielowi. Sąd postanowi wydać pieniądze wierzycielowi, jeżeli w ciągu

miesiąca od złożenia ich na rachunek depozytowy sądu nie będzie złożone orzeczenie

właściwego sądu zwalniające od zajęcia lub wstrzymujące wydanie pieniędzy.

”

;

138)

art. 853 otrzymuje brzmienie

„

Art. 853.

§ 1.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, komornik oznacza wartość zajętych ruchomości

i umieszcza ją w protokole zajęcia.

§ 2.

Jeżeli komornik uzna, że w celu oszacowania należy wezwać biegłego, albo jeżeli wierzyciel

lub dłużnik podnoszą w skardze zarzuty na oszacowanie, oszacowania dokonuje biegły

przy samym zajęciu, a gdyby to nie było możliwe, w terminie późniejszym, aż do dnia

licytacji. Skargę na oszacowanie komornika wnosi się do komornika przy zajęciu ruchomości,

a gdyby to nie było możliwe - do dnia licytacji.

”

;

139)

po art. 864 dodaje się art. 864

„

Art. 864

Komornik może sprzedać z wolnej ręki ruchomości niewymienione w art. 864 § 2, jeżeli

dłużnik wyraził na to zgodę i określił minimalną cenę zbycia. Sprzedaż nie może nastąpić

wcześniej niż po czternastu dniach od dnia oszacowania. Sprzedaż może nastąpić tylko

wtedy, gdy wierzyciele wyrazili na to zgodę.

”

;

140)

w art. 865 uchyla się § 2 i § 3;

141)

po art. 866 dodaje się art. 866

„

Art. 866

Zajęte ruchomości, których sprzedaż wymaga zezwolenia, komornik sprzeda za pośrednictwem

przedsiębiorstwa posiadającego takie zezwolenie albo sprzeda je temu przedsiębiorstwu.

Do wyceny ruchomości przepis art. 865 stosuje się odpowiednio.

Art. 866

§ 1.

Do oszacowania zajętych przedmiotów o wartości historycznej lub artystycznej komornik

wzywa biegłego. Przedmioty te mogą być sprzedane za pośrednictwem przedsiębiorstwa

zajmującego się ich obrotem albo państwowemu muzeum, bibliotece, archiwum lub ośrodkowi

badań i dokumentacji. Przepis art. 864

§ 2.

Do oszacowania wyrobów ze złota i platyny komornik powołuje biegłego. Wyroby ze złota

i platyny, z wyjątkiem przedmiotów użytkowych, oraz przedmioty ze złota lub platyny

niezdatne do użytku komornik sprzedaje przedsiębiorstwu jubilerskiemu lub innemu zajmującemu

się obrotem lub przerobem metali szlachetnych.

Przepis art. 865 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Zajęte dewizy komornik sprzedaje bankowi lub innemu przedsiębiorcy zajmującemu się

ich kupnem. Cena zbycia nie może być niższa od kursu kupna waluty obcej w złotych

przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym datę sprzedaży.

”

;

142)

w art. 867 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Zajęte ruchomości, niesprzedane według przepisów poprzedzających, komornik sprzedaje

w drodze licytacji publicznej.

”

;

143)

w art. 881 w § 3 i w § 4, w art. 882, w art. 884 w § 3 i w § 4, w art. 886 w § 1,

w § 3 i w § 4, w art. 887 w § 2, w art. 1029 w § 2 i w art. 1081 w § 2 użyte w różnym

przypadku wyrazy „zakład pracy” zastępuje się użytym w odpowiednim przypadku wyrazem „pracodawca”;

144)

w art. 884 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W razie rozwiązania stosunku pracy z dłużnikiem dotychczasowy pracodawca czyni wzmiankę

o zajęciu należności w wydanym dłużnikowi świadectwie pracy, a jeżeli nowy pracodawca

dłużnika jest mu znany, przesyła temu pracodawcy zawiadomienie komornika i dokumenty

dotyczące zajęcia wynagrodzenia oraz powiadamia o tym komornika i dłużnika, przeciwko

któremu toczy się postępowanie egzekucyjne. Wzmianka w świadectwie pracy powinna zawierać

oznaczenie komornika, który zajął należność, oraz numer sprawy egzekucyjnej, jak również

wskazać wysokość potrąconych już kwot. Przesłanie zawiadomienia komornikowi ma skutki

zajęcia należności dłużnika u nowego pracodawcy od chwili dojścia zawiadomienia do

tego pracodawcy.

”

;

145)

w art. 886 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Jeżeli pracodawcą nie jest osoba fizyczna, grzywnie podlega pracownik lub wspólnik

odpowiedzialny za wykonanie takiej czynności, a w razie niewyznaczenia takiego pracownika

lub niemożności jego ustalenia - osoby uprawnione do reprezentowania pracodawcy. Jeżeli

pracodawcą jest spółka cywilna, grzywnie podlega którykolwiek ze wspólników.

”

;

146)

w art. 889 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Jeżeli wierzytelność z rachunku bankowego, w tym z rachunku bankowego obejmującego

wkład oszczędnościowy, zajęta została w dwu lub więcej postępowaniach egzekucyjnych,

a znajdująca się na rachunku kwota nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich wierzycieli,

bank wstrzymuje się z wypłatą zajętych kwot, powiadamiając o tym komorników prowadzących

egzekucję. Zajęte wierzytelności bank wypłaca, po przekazaniu wszystkich spraw w trybie

art. 773

”

,

147)

w art. 890 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Jeżeli dłużnikiem jest przedsiębiorca, sąd może zezwolić na wypłatę z zajętego rachunku

bankowego wynagrodzenia za pracę dla pracowników zatrudnionych u dłużnika wraz z podatkami

i ustawowymi ciężarami. Zezwolenie sądu może być udzielone na okres do trzech miesięcy

w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę określonego na podstawie odrębnych

przepisów.

”

;

148)

po art. 890 dodaje się art. 890

„

Art. 890

Jeżeli zajęcie obejmuje wierzytelność wynikającą z rachunku bankowego zajętego uprzednio

na podstawie postanowienia o zabezpieczeniu ustanowionym w postępowaniu zabezpieczającym,

uprawnienia obowiązanego do dokonania wypłat z rachunku bankowego ustają z dniem dokonania

zajęcia w postępowaniu egzekucyjnym.

”

;

149)

po art. 891 dodaje się art. 891

„

Art. 891

§ 1.

Na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przeciwko dłużnikowi można zająć wierzytelność

z rachunku wspólnego prowadzonego dla dłużnika i osób trzecich. Dalsze czynności egzekucyjne

prowadzone będą do przypadającego dłużnikowi udziału w rachunku wspólnym stosownie

do treści umowy regulującej prowadzenie rachunku, którą dłużnik obowiązany jest przedłożyć

komornikowi w terminie tygodnia od daty zajęcia. Przepisy o wyjawieniu majątku stosuje

się odpowiednio. Jeżeli umowa nie określa udziału w rachunku wspólnym albo gdy dłużnik

nie przedłoży umowy, domniemywa się, że udziały są równe. Po ustaleniu udziału dłużnika

zwalnia się pozostałe udziały od egzekucji.

§ 2.

W razie zajęcia rachunku wspólnego dla wspólników spółki cywilnej, komornik zawiadamia

pozostałych wspólników.

Art. 891

§ 1.

Na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przeciwko dłużnikowi pozostającemu w

związku małżeńskim można prowadzić egzekucję z rachunku wspólnego dłużnika i jego

małżonka.

§ 2.

Przepis § 1 nie wyłącza możliwości obrony małżonka dłużnika w drodze powództwa o zwolnienie

od egzekucji, jeżeli na rachunku wspólnym małżonków zgromadzono środki, które nie

wchodzą do majątku osobistego dłużnika, albo też środki, które nie pochodzą z pobranego

przez dłużnika wynagrodzenia za pracę, dochodów uzyskanych przez dłużnika z innej

działalności zarobkowej, jak również z korzyści uzyskanych z jego praw autorskich

i praw pokrewnych, praw własności przemysłowej oraz innych praw twórcy.

”

;

150)

w części trzeciej w tytule II tytuł działu IV otrzymuje brzmienie

„

Egzekucja z innych wierzytelności

”

;

151)

w art. 895 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Egzekucja prowadzona według przepisów działu niniejszego należy do komornika sądu

właściwości ogólnej dłużnika, przeciwko któremu toczy się postępowanie egzekucyjne,

a w braku podstaw do jej oznaczenia - do komornika sądu właściwości ogólnej osoby

zobowiązanej względem dłużnika. Gdy osoby takiej nie ma, egzekucja należy do komornika

tego sądu, w którego okręgu znajduje się przedmiot świadczenia lub prawa.

”

;

152)

w art. 897 uchyla się § 4;

153)

art. 899 otrzymuje brzmienie

„

Art. 899.

Dokonując zajęcia wierzytelności zabezpieczonej poręczeniem, zastawem lub zastawem

rejestrowym, komornik na wniosek wierzyciela zawiadamia także poręczyciela albo właściciela

przedmiotu obciążonego prawem zastawu, iż świadczenia z wierzytelności zabezpieczonej

nie wolno uiścić dłużnikowi. Przepis art. 882 § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio.

”

;

154)

w art. 901

a)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Od dłużnika zajętej wierzytelności związanej z posiadaniem dokumentu komornik zażąda

zapłaty poszukiwanej sumy, a jeżeli wierzytelność wymagalna jest po wypowiedzeniu,

dokona jej wypowiedzenia. Na wniosek wierzyciela, dłużnika albo z urzędu, komornik

dokona również czynności zachowawczych, jeżeli zajdzie tego potrzeba.

”

,

b)

dodaje się § 4-6 w brzmieniu

„

§ 4.

Zajęte papiery wartościowe niedopuszczone do publicznego obrotu komornik może sprzedać

za pośrednictwem domu maklerskiego lub banku prowadzącego działalność maklerską posiadającego

zezwolenie Komisji Papierów Wartościowych i Giełd do podejmowania czynności związanych

z obrotem takimi papierami. Sprzedaż w tym trybie może nastąpić w okresie miesiąca

od dnia zajęcia. Za zgodą dłużnika sprzedaż może nastąpić także po tym terminie. Do

ustalenia ceny sprzedaży należy powołać biegłego. Na wniosek dłużnika sprzedaż może

nastąpić po cenie przez niego wskazanej.

§ 5.

Jeżeli zobowiązany z weksla nie zapłaci poszukiwanej sumy, komornik sprzeda weksel.

Dokonany przez komornika indos wywiera skutki indosu wpisanego przez zobowiązanego.

Jeżeli na wekslu zostały umieszczone wyrazy „nie na zlecenie” lub inne zastrzeżone

równoważnie, komornik może przenieść weksel na nabywcę tylko w formie i ze skutkiem

przewidzianym w przepisach o przelewie wierzytelności.

§ 6.

Do zbycia weksli przepisy art. 904

”

;

155)

po art. 904 dodaje się art. 904

„

Art. 904

§ 1.

Na wniosek wierzyciela jego zaspokojenie nastąpi przez sprzedaż wierzytelności w drodze

licytacji lub z wolnej ręki, o ile nie sprzeciwia się temu charakter zajętej wierzytelności.

§ 2.

Sprzedaży wierzytelności dokonuje się w drodze licytacji prowadzonej według przepisów

o egzekucji z ruchomości. Cena wywołania wynosi połowę sumy, na którą składa się wartość

egzekwowanej wierzytelności oraz należne od niej odsetki liczone od dnia ich wymagalności

do dnia licytacji. Nabycie nie może nastąpić poniżej ceny wywołania.

§ 3.

Za zgodą dłużnika zajęta wierzytelność może zostać sprzedana z wolnej ręki, po cenie

przez niego wskazanej, jeżeli sprzedaż za tę cenę nie narusza interesów wierzycieli.

Dłużnik może też wskazać osobę nabywcy oraz inne warunki sprzedaży. Zgoda dłużnika

na sprzedaż z wolnej ręki nie jest potrzebna, gdy wierzytelność była wymagalna przed

dniem zajęcia. W takim jednak wypadku cena zbycia nie może być niższa od 60% oszacowania

wraz z odsetkami liczonymi do dnia sprzedaży.

”

;

156)

w art. 908 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli po zajęciu wierzytelności należyte wykonanie praw dłużnika lub wierzyciela

tego wymaga, sąd na wniosek wierzyciela lub dłużnika, stosownie do okoliczności, ustanowi

kuratora lub zarządcę albo nakaże sprzedaż prawa. Na postanowienie sądu przysługuje

zażalenie.

”

;

157)

po art. 908 dodaje się dział IVa w brzmieniu

„

Egzekucja z innych praw majątkowych

”

;

158)

art. 909 i art. 910 otrzymują brzmienie

„

Art. 909.

Przepisy o egzekucji z wierzytelności stosuje się odpowiednio do egzekucji z innych

praw majątkowych, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej.

Art. 910.

§ 1.

Do egzekucji z praw majątkowych komornik przystąpi przez zajęcie prawa. W tym celu

komornik

1)

zawiadomi dłużnika, że nie wolno mu rozporządzać, obciążać ani realizować zajętego

prawa, jak również nie wolno mu pobierać żadnego świadczenia przysługującego z zajętego

prawa;

2)

zawiadomi osobę, która z zajętego prawa jest obciążona obowiązkiem względem dłużnika,

by obowiązku tego wobec dłużnika nie realizowała, a wynikające z prawa świadczenia

pieniężne uiszczała komornikowi lub na rachunek depozytowy sądu, oraz wzywa tę osobę,

by w terminie tygodnia złożyła oświadczenie, czy inne osoby roszczą sobie pretensje

do zajęcia prawa, czy i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się lub toczyła

się sprawa o zajęte prawo, jak również czy oraz o jakie roszczenie skierowana jest

egzekucja do zajętego prawa.

§ 2.

Prawo jest zajęte z chwilą doręczenia zawiadomienia osobie, która z mocy zajętego

prawa jest obciążona obowiązkiem wobec dłużnika. Jednakże jeżeli zawiadomienie o zajęciu

zostało doręczone dłużnikowi wcześniej, skutki zajęcia powstają wobec dłużnika z chwilą

doręczenia mu zawiadomienia o zajęciu.

§ 3.

Jeżeli prawo majątkowe, które ma być zajęte, jest tego rodzaju, że nie ma oznaczonej

osoby obciążonej obowiązkiem względem dłużnika, zajęcie jest dokonane z chwilą doręczenia

zawiadomienia dłużnikowi.

§ 4.

W stosunku do każdego, kto wiedział o wszczęciu egzekucji, skutki zajęcia powstają

z chwilą, gdy o wszczęciu egzekucji powziął wiadomość, choćby zawiadomienie, o którym

mowa w § 1, nie zostało jeszcze doręczone.

”

;

159)

po art. 910 dodaje się art. 910

„

Art. 910

Dokonując zajęcia prawa z patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy, prawa z rejestracji

wzoru zdobniczego, prawa z rejestracji znaku towarowego, prawa z rejestracji topografii

układu scalonego, komornik przesyła do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej

wniosek o wpis informacji o zajęciu prawa do właściwego rejestru.

Art. 910

§ 1.

Z mocy zajęcia wierzyciel może wykonywać wszelkie uprawnienia majątkowe dłużnika wynikające

z zajętego prawa, które są niezbędne do zaspokojenia wierzyciela w drodze egzekucji,

może również podejmować wszelkie działania, które są niezbędne do zachowania prawa.

§ 2.

Jeżeli zachodzi potrzeba realizacji innych uprawnień wynikających z zajętego prawa

niż wymienione w § 1, sąd na wniosek dłużnika lub wierzyciela albo z urzędu ustanowi

zarządcę. Do zarządcy stosuje się odpowiednio przepisy o zarządzie w egzekucji z nieruchomości.

Art. 910

Do egzekucji z prawa majątkowego wchodzącego w skład majątku wspólnego małżonków stosuje

się odpowiednio przepisy art. 923

Art. 910

§ 1

, Do oszacowania zajętego prawa komornik powołuje biegłego.

§ 2.

Wycena biegłego nie jest potrzebna, jeżeli strony zgodnie ustaliły wartość zajętego

prawa albo jeżeli w okresie trzech miesięcy przed dokonaniem zajęcia zajęte prawo

było oszacowane dla celów obrotu rynkowego lub w drodze umowy ustalono jego wartość

dla potrzeb takiego obrotu.

§ 3.

W przypadkach wskazanych w § 2 za wartość prawa przyjmuje się wartość prawa ustaloną

zgodnie przez strony albo we wcześniejszej umowie lub oszacowaniu.

”

;

160)

po art. 911 dodaje się art. 911

„

Art. 911

W opisie komornik zamieści w szczególności

1)

rodzaj zajętego prawa;

2)

oznaczenie osób uprawnionych oraz rodzaj przysługujących im uprawnień albo stwierdzenie

o braku informacji o ich istnieniu;

3)

oznaczenie osób zobowiązanych, jeżeli są, i rodzaj ciążących na nich obowiązków;

4)

w razie istnienia sporu co do treści prawa lub rodzaju przysługujących uprawnień,

rodzaj sporu, osoby dochodzące tych roszczeń oraz oznaczenie sądu lub innego organu,

przed którym spór się toczy.

Art. 911

§ 1.

Zajęcie praw dłużnika przysługujących mu na wypadek wystąpienia ze spółki cywilnej

lub jej rozwiązania dokonane jest z chwilą powiadomienia dłużnika o zajęciu. O zajęciu

komornik powiadomi pozostałych wspólników, jeżeli ich adresy zostaną komornikowi podane

przez którąkolwiek ze stron.

§ 2.

Pozostali wspólnicy w terminie dwóch tygodni od dnia zajęcia są obowiązani przedstawić

komornikowi wykaz przedmiotów, wierzytelności i praw, które przypadną dłużnikowi na

wypadek wystąpienia ze spółki lub jej rozwiązania. Przepisy art. 886 stosuje się odpowiednio.

Art. 911

Zajmując udział wspólnika w spółce handlowej albo prawa wspólnika z tytułu udziału

w takiej spółce, którymi wspólnikowi wolno rozporządzać, jak również prawa majątkowe

akcjonariusza, komornik powiadomi o zajęciu spółkę oraz zgłosi ten fakt sądowi rejestrowemu.

Art. 911

Zajęcie prawa obejmuje również wszelkie wierzytelności i roszczenia przysługujące

dłużnikowi z tytułu zajętego prawa, nawet jeżeli powstały po zajęciu.

Art. 911

Jeżeli z zajętego prawa wynika wymagalne roszczenie, komornik wezwie dłużnika zajętej

wierzytelności, aby spełnił świadczenie wierzycielowi lub komornikowi. Przepisy art.

887 stosuje się odpowiednio.

Art. 911

§ 1.

Zaspokojenie wierzyciela z zajętego prawa następuje z dochodu, jeżeli zajęte prawo

przynosi dochód, albo z realizacji lub sprzedaży prawa.

§ 2.

Zaspokojenie z dochodu lub realizacji prawa, jeżeli nie nastąpi w trybie art. 911

§ 3.

Sprzedaży prawa dokonuje się w drodze licytacji prowadzonej według przepisów o egzekucji

z ruchomości z zachowaniem przepisów poniższych.

Art. 911

§ 1.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, komornik może sprzedać zajęte prawo

z wolnej ręki po cenie nie niższej niż 75% ceny oszacowania. Sprzedaż ta nie może

nastąpić wcześniej niż czternastego dnia od oszacowania.

§ 2.

Na wniosek dłużnika, za zgodą wierzyciela, sprzedaż może nastąpić bez oszacowania

prawa. Sprzedaż za wskazaną przez dłużnika cenę może nastąpić, gdy nie naruszyło to

interesów wierzycieli. Dłużnik winien wówczas wskazać cenę minimalną, poniżej której

sprzedaż nie może być dokonana. Dłużnik może wskazać osobę nabywcy albo też wskazać

kilka osób uprawnionych do nabycia oraz kolejność, w jakiej prawo nabycia będzie im

przysługiwało.

§ 3.

Jeżeli sprzedaż nie dojdzie do skutku w terminie tygodnia od dnia, w którym wierzyciel

wyraził zgodę na sprzedaż, komornik sprzedaje zajęte prawo w drodze licytacji, chyba

że wierzyciel wyrazi zgodę na ponowną sprzedaż z wolnej ręki.

Art. 911

§ 1.

Do egzekucji z papierów wartościowych dopuszczonych do publicznego obrotu komornik

przystąpi przez ich zajęcie. W tym celu komornik

1)

zawiadamia dłużnika, że nie wolno mu odbierać żadnego świadczenia, jak również rozporządzać,

z wyjątkiem zleceń, o których mowa w § 2, zajętymi papierami wartościowymi czy wartościami

zebranymi na rachunku papierów wartościowych;

2)

wezwie podmiot prowadzący przedsiębiorstwo maklerskie, w którym dłużnik ma rachunek

papierów wartościowych, by nie wykonywał dyspozycji dłużnika, z wyjątkiem zleceń,

o których mowa w § 2, ani też nie wypłacał dłużnikowi pieniędzy ulokowanych na jego

rachunku papierów wartościowych, lecz zajęte sumy pieniężne do wysokości egzekwowanej

należności wydał komornikowi lub złożył na rachunek depozytowy sądu.

§ 2.

Jeżeli znajdujące się na rachunku papierów wartościowych dłużnika sumy pieniężne nie

wystarczają na pokrycie egzekwowanego roszczenia, podmiot prowadzący przedsiębiorstwo

maklerskie, w którym dłużnik ma rachunek, niezwłocznie wzywa dłużnika, aby w terminie

trzech dni złożył zlecenie sprzedaży celem zaspokojenia wierzyciela przez okres miesiąca,

wskazując, które ze zdeponowanych papierów wartościowych mają być przedmiotem zlecenia

sprzedaży. Jeżeli zajęto papiery wartościowe, które wcześniej były zajęte na podstawie

postanowienia o zabezpieczeniu, dyspozycja dłużnika dotycząca zlecenia ich sprzedaży

będzie wykonana po zajęciu dokonanym w egzekucji, jeżeli samo zlecenie sprzedaży dłużnik

złożył w terminie określonym w art. 752

§ 3.

Jeżeli dłużnik nie dokona czynności, o której mowa w § 2, albo pomimo wykonania czynności

nie dojdzie do sprzedaży papierów, prowadzący rachunek papierów wartościowych w terminie

trzech dni powiadamia wierzyciela, za pośrednictwem komornika, jakie papiery wartościowe

umieszczone są na rachunku. Wierzyciel składa zlecenie dokonania sprzedaży wybranych

papierów wartościowych.

§ 4.

W razie niezłożenia przez wierzyciela w terminie dwóch tygodni zlecenia, o którym

mowa w § 3, albo gdy sprzedaż na zlecenie wierzyciela nie doszła do skutku przez okres

roku, egzekucję umarza się.

§ 5.

Jeżeli zajęcia dokonano na rzecz dwu lub więcej wierzycieli, zlecenie, o którym mowa

w § 3, składa kurator ustanowiony w trybie art. 908, chyba że wierzyciele złożą zgodny

wniosek o sprzedaży zajętych papierów wartościowych. W razie ustanowienia kuratora

termin dwutygodniowy liczy się od dnia powołania kuratora.

”

;

161)

w art. 913 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli zajęty w egzekucji majątek dłużnika nie rokuje zaspokojenia egzekwowanych należności

lub jeżeli wierzyciel wykaże, że na skutek prowadzonej egzekucji nie uzyskał w pełni

zaspokojenia swej należności, może on żądać zobowiązania dłużnika do złożenia wykazu

majątku z wymienieniem rzeczy i miejsca, gdzie się znajdują, przypadających mu wierzytelności

i innych praw majątkowych oraz do złożenia przyrzeczenia według roty: „Świadomy znaczenia

mych stów i odpowiedzialności przed prawem zapewniam, że złożony przeze mnie wykaz

majątku jest prawdziwy i zupełny.”.

”

;

162)

w art. 914 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Do wniosku należy dołączyć odpis protokołu zajęcia lub inne dokumenty uzasadniające

obowiązek wyjawienia majątku, a jeżeli wniosek złożono przed wszczęciem egzekucji,

także tytuł wykonawczy.

”

;

163)

w art. 915 § 2 i § 3 otrzymują brzmienie

„

§ 2.

Wykaz i przyrzeczenie sąd odbierze niezwłocznie. W uzasadnionych wypadkach sąd może

wyznaczyć dłużnikowi termin nie dłuższy niż tydzień.

§ 3.

Na postanowienie sądu w przedmiocie wyjawienia majątku przysługuje zażalenie. Wniesienie

zażalenia nie tamuje wykonania postanowienia o wyjawieniu majątku. Sąd może postąpić

stosownie do art. 396.

”

;

164)

art. 916 otrzymuje brzmienie

„

Art. 916.

Jeżeli dłużnik bez usprawiedliwionej przyczyny nie stawi się do sądu w celu złożenia

wykazu lub przyrzeczenia albo stawiwszy się wykazu nie złoży lub odmówi odpowiedzi

na zadane mu pytanie albo odmówi złożenia przyrzeczenia, sąd może skazać go na grzywnę

lub nakazać przymusowe doprowadzenie oraz może zastosować areszt nieprzekraczający

miesiąca, z uwzględnieniem art. 276 § 2. O skutkach tych dłużnik powinien być pouczony

w wezwaniu na posiedzenie.

”

;

165)

po art. 918 dodaje się art. 918

„

Art. 918

Dłużnik, który złożył przyrzeczenie lub do którego zastosowano środki przymusu, obowiązany

jest do złożenia nowego wykazu i przyrzeczenia na żądanie tego samego lub innego wierzyciela,

gdy od złożenia przyrzeczenia lub wyczerpania środków przymusu upłynął okres jednego

roku.

”

;

166)

w art. 921 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Egzekucja z nieruchomości należy do komornika działającego przy sądzie, w którego

okręgu nieruchomość jest położona. Wierzyciel może dokonać wyboru komornika działającego

przy sądzie, w którego okręgu nieruchomość jest położona, nawet jeżeli nieruchomość

nie jest położona w jego rewirze.

”

;

167)

po art. 923 dodaje się art. 923

„

Art. 923

§ 1.

Tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko osobie pozostającej w związku małżeńskim stanowi

podstawę do zajęcia nieruchomości wchodzącej w skład majątku wspólnego. Dalsze czynności

egzekucyjne dopuszczalne są na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przeciwko

obojgu małżonkom.

§ 2.

Jeżeli małżonek dłużnika sprzeciwi się zajęciu, o sprzeciwie komornik niezwłocznie

zawiadamia wierzyciela, który w terminie tygodniowym powinien wystąpić o nadanie przeciwko

małżonkowi dłużnika klauzuli wykonalności pod rygorem umorzenia egzekucji z zajętej

nieruchomości.

”

;

168)

w art. 929 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Komornik z urzędu zbada, czy ruchomości, wierzytelności lub prawa zajęte według przepisów

§ 1 i § 2 nie są obciążone zastawem rejestrowym. Przepisy art. 805

”

;

169)

w art. 930 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Obciążenie przez dłużnika nieruchomości po jej zajęciu jest nieważne.

”

;

170)

uchyla się art. 932;

171)

w art. 938 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Zarządca odpowiada za szkodę wyrządzoną na skutek nienależytego wykonywania obowiązków.

”

;

172)

w art. 939 uchyla się § 3;

173)

art. 941 otrzymuje brzmienie

„

Art. 941.

Nadwyżkę dochodów po pokryciu wydatków wymienionych w art. 940, za czas do dnia przejścia

własności nieruchomości na nabywcę, zarządca składa na rachunek depozytowy sądu. Nadwyżkę

dołącza się do ceny, która będzie uzyskana za nieruchomości. Jeżeli egzekucja ulega

umorzeniu, nadwyżkę tę otrzymuje dłużnik.

”

;

174)

uchyla się art. 944;

175)

w art. 947 po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

Jeżeli na ruchomościach, wierzytelnościach lub prawach zajętych wspólnie z nieruchomością

ustanowiony został zastaw rejestrowy, w opisie należy wymienić przedmiot obciążony

zastawem rejestrowym oraz wierzytelność, którą zastaw ten zabezpiecza.

”

;

176)

w art. 948 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Oszacowania nieruchomości dokonuje powołany przez komornika biegły uprawniony do szacowania

nieruchomości na podstawie odrębnych przepisów. Jeżeli jednak nieruchomość była w

okresie sześciu miesięcy przed zajęciem oszacowana dla potrzeb obrotu rynkowego i

oszacowanie to odpowiada wymogom oszacowania nieruchomości w egzekucji z nieruchomości,

nowego oszacowania nie dokonuje się.

”

;

177)

art. 951 otrzymuje brzmienie

„

Art. 951.

Jeżeli w stanie nieruchomości pomiędzy sporządzeniem opisu i oszacowania a terminem

licytacyjnym zajdą istotne zmiany, na wniosek wierzyciela lub dłużnika może nastąpić

dodatkowy opis i oszacowanie.

”

;

178)

art. 952 otrzymuje brzmienie

„

Art. 952.

Zajęta nieruchomość ulega sprzedaży przez licytację publiczną. Termin licytacji nie

może być wyznaczony wcześniej niż po upływie dwóch tygodni po uprawomocnieniu się

opisu i oszacowania ani też przed uprawomocnieniem się wyroku, na podstawie którego

wszczęto egzekucję.

”

;

179)

w art. 953 w § 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

wysokość rękojmi, którą licytant przystępujący do przetargu powinien złożyć, z zaznaczeniem,

że rękojmia może być również złożona w książeczce oszczędnościowej zaopatrzonej w

upoważnienie właściciela książeczki do wypłaty całego wkładu stosownie do prawomocnego

postanowienia sądu o utracie rękojmi albo w inny wskazany przez komornika sposób;

”

;

180)

w art. 955 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Obwieszczenie o licytacji należy co najmniej dwa tygodnie przed jej terminem ogłosić

publicznie w budynku sądowym i w lokalu organu gminy oraz w dzienniku poczytnym w

danej miejscowości.

”

;

181)

uchyla się art. 961;

182)

w art. 962 uchyla się § 2;

183)

art. 967 otrzymuje brzmienie

„

Art. 967.

Po uprawomocnieniu się postanowienia o przybiciu sąd wzywa licytanta, który uzyskał

przybicie (nabywcę), aby w ciągu dwóch tygodni od otrzymania wezwania złożył na rachunek

depozytowy sądu cenę nabycia z potrąceniem rękojmi złożonej w gotówce. Na wniosek

nabywcy sąd może oznaczyć dłuższy termin uiszczenia ceny nabycia, nieprzekraczający

jednak miesiąca.

”

;

184)

w art. 1000 w § 2 uchyla się pkt 2;

185)

w części trzeciej w tytule II po dziale VI dodaje się dział VIa w brzmieniu

„

Dział VIa

Uproszczona egzekucja z nieruchomości

Art. 1013

§ 1.

Przepisy niniejszego działu stosuje się do egzekucji z niezabudowanej nieruchomości

gruntowej oraz nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym lub użytkowym, jeżeli

w chwili złożenia wniosku o wszczęcie egzekucji nie dokonano zawiadomienia o zakończeniu

budowy.

§ 2.

Przepisy działu niniejszego stosuje się także do części nieruchomości wydzielonych

do sprzedaży w trybie art. 946, jeżeli część wydzielona jest nieruchomością wymienioną

w § 1.

§ 3.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale stosuje się odpowiednio przepisy działu

poprzedzającego.

Art. 1013

§ 1.

Komornik na wniosek wierzyciela niezwłocznie po zajęciu dokona opisu i oszacowania

nieruchomości na podstawie wartości określonej przez biegłego. Przepis art. 948 §

1 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Dokonując zajęcia, komornik, w miarę możności, zabezpieczy budynek lub lokal przed

możliwością objęcia go we władanie przez dłużnika lub osoby trzecie. W razie potrzeby

komornik ustanowi dozór nad budynkiem lub lokalem. Dozorcą może być także wierzyciel.

Do dozoru stosuje się odpowiednio przepisy o dozorze ruchomości.

§ 3.

Jeżeli w toku opisu okaże się, że nieruchomość nie odpowiada wymogom określonym w

art. 1013

Art. 1013

§ 1.

Jeżeli zajęto niezabudowaną nieruchomość gruntową, która nie jest obciążona na rzecz

osób trzecich, komornik zaoferuje ją do sprzedaży z wolnej ręki po cenie nie niższej

niż wartość oszacowania. Jeżeli strony nie określiły trybu wyszukania nabywcy, tryb

ten ustala sąd.

§ 2.

Sprzedaż nastąpi po upływie dwóch tygodni od dnia opisu i oszacowania. O sprzedaży

komornik zawiadamia uczestników stosownie do art. 954.

§ 3.

Jeżeli sprzedaż z wolnej ręki nie nastąpi w terminie miesiąca od dnia zakończenia

opisu i oszacowania, sprzedaż nieruchomości następuje w trybie art. 1013

Art. 1013

Przepis art. 1013

Art. 1013

§ 1.

Podejmując czynności związane ze sprzedażą, określone w przepisach poprzedzających,

komornik sporządzi protokół, w którym wymieni nazwisko osoby przyjmującej ofertę nabycia

nieruchomości, a także wpłaconą przez nią całą cenę nabycia; po czym niezwłocznie

przedłoży protokół wraz z aktami sądowi.

§ 2.

Na podstawie protokołu komornika, o którym mowa w § 1, a także na podstawie akt sprawy

sąd wydaje postanowienie o przysądzeniu własności, które przenosi własność na nabywcę.

Na postanowienie o przysądzeniu służy zażalenie jedynie dłużnikowi i tylko wtedy,

gdy naruszone zostały przepisy o cenie minimalnej.

§ 3.

W razie stwierdzenia naruszenia przepisów o oszacowaniu i cenie minimalnej sprzedaży,

sąd odmawia przysądzenia własności i zwraca akta komornikowi, który ponownie przeprowadza

postępowanie według przepisów niniejszego działu.

§ 4.

W razie stwierdzenia, że nieruchomość nie podlega sprzedaży według przepisów niniejszego

działu, sąd poleca komornikowi prowadzenie dalszej egzekucji według przepisów o egzekucji

z nieruchomości.

§ 5.

W razie wydania przez sąd postanowienia nakazującego ponowne przeprowadzenie sprzedaży

lub podjęcie dalszych czynności według przepisów o egzekucji z nieruchomości, komornik

niezwłocznie zwraca oferentowi kwotę wpłaconą przez niego na cenę nabycia.

Art. 1013

§ 1.

Jeżeli sprzedaż nieruchomości nie nastąpi w trybie sprzedaży z wolnej ręki, nieruchomość

podlega sprzedaży w drodze licytacji, do której stosuje się przepisy o licytacji w

egzekucji z ruchomości. O terminie licytacji komornik zawiadamia uczestników postępowania

stosownie do art. 954.

§ 2.

Po zapłaceniu przez nabywcę sumy sąd niezwłocznie wydaje postanowienie o przysądzeniu

własności. Po uprawomocnieniu się tego postanowienia komornik sporządza plan podziału

sumy uzyskanej z egzekucji.

”

;

186)

art. 1022 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1022.

§ 1.

Egzekucja ze statku zagranicznego znajdującego się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej odbywa się według przepisów działu niniejszego, jeśli przepisy poniższe nie

stanowią inaczej.

§ 2.

We wniosku o wszczęcie egzekucji wierzyciel wskazuje rejestr, do którego statek jest

wpisany, chyba że jest to niemożliwe lub nadmiernie utrudnione.

”

;

187)

po art. 1022 dodaje się art. 1022

„

Art. 1022

O dokonanym zajęciu statku komornik zawiadamia także zagraniczną władzę rejestrową.

Art. 1022

Jeżeli wezwanie do zapłaty nie może być doręczone dłużnikowi, gdyż nie zamieszkuje

on lub nie posiada siedziby pod adresem wskazanym w dokumentach statku zagranicznego,

przepis art. 802 stosuje się odpowiednio.

Art. 1022

W razie śmierci albo likwidacji dłużnika po wszczęciu postępowania egzekucyjnego sąd

na wniosek wierzyciela ustanawia dla niego kuratora. Przepisu art. 819 nie stosuje

się.

Art. 1022

Opisu i oszacowania zajętego statku zagranicznego komornik bez wniosku wierzyciela

dokonuje niezwłocznie po upływie terminu wyznaczonego dłużnikowi do zapłaty długu.

”

;

188)

w art. 1024 w § 1 w pkt 4, w art. 1032 w § 1, w art. 1038 i w art. 1040 w § 1 wyrazy

„w depozycie sądowym” zastępuje się wyrazami „na rachunku depozytowym sądu”;

189)

w art. 1029 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Na podstawie oświadczenia pracodawcy o wynagrodzeniu dłużnika oraz spisu wierzytelności

i praw osób uczestniczących w podziale komornik sporządza plan podziału, ustalając,

w jakim procencie przypada na każdego wierzyciela udział w sumach potrąconych każdorazowo

przez pracodawcę z wynagrodzenia dłużnika i wpłaconych komornikowi. Jeżeli zaś komornik

nie może sporządzić planu podziału na podstawie samego oświadczenia pracodawcy, sporządzi

go niezwłocznie po złożeniu na rachunek depozytowy sądu sumy podlegającej podziałowi.

”

;

190)

art. 1030 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1030.

W podziale sum uzyskanych w sposób przewidziany w art. 1029 oprócz wierzyciela egzekwującego

uczestniczą: wierzyciele składający tytuł wykonawczy z dowodem doręczenia dłużnikowi

wezwania do zapłaty, wierzyciele, którzy uzyskali zabezpieczenie powództwa, oraz wierzyciele,

którym przysługuje umowne prawo zastawu i którzy udowodnili je dokumentem urzędowym

lub prywatnym z podpisem urzędowo poświadczonym, jak również wierzyciele, którym przysługuje

ustawowe prawo zastawu i którzy udowodnili je dokumentem, jeżeli zgłosili swe wierzytelności

najpóźniej w dniu złożenia na rachunek depozytowy sądu sumy ulegającej podziałowi.

”

;

191)

art. 1034 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1034.

Przepisy art. 1030 i art. 1032 stosuje się także w postępowaniu unormowanym w rozdziale

niniejszym. W podziale sumy uzyskanej z egzekucji umieszcza się także wierzytelności

zabezpieczone zastawem rejestrowym, jeżeli zastawnikowi przysługuje prawo zaspokojenia

się z przedmiotu egzekucji oraz jeżeli prawa swe udowodnił dokumentem urzędowym najpóźniej

w dniu złożenia na rachunek depozytowy sądu sumy ulegającej podziałowi.

”

;

192)

art. 1035 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1035.

Niezwłocznie po złożeniu na rachunek depozytowy sądu sumy ulegającej podziałowi komornik

sporządza projekt planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji i przedkłada go sądowi.

W razie potrzeby sąd wprowadza do planu zmiany i uzupełnienia; w przeciwnym wypadku

plan zatwierdza.

”

;

193)

po art. 1036 dodaje się art. 1036

„

Art. 1036

Jeżeli egzekucja objęła również należności z umów ubezpieczenia lub przedmiotów, wierzytelności

i praw, które według przepisów prawa stanowią przedmiot obciążenia hipoteką, w podziale

uczestniczy również wierzyciel, którego wierzytelność została na tych ruchomościach,

wierzytelnościach lub prawach zabezpieczona zastawem rejestrowym.

”

;

194)

w art. 1046

a)

§ 2 i § 3 otrzymują brzmienie

„

§ 2.

Prowadząc egzekucję na podstawie tytułu nakazującego dłużnikowi opróżnienie lokalu

lub pomieszczenia, komornik usunie z niego także osoby zajmujące lokal wraz z dłużnikiem,

chyba że osoby te wykażą dokumentem, iż zajmowanie wynika z tytułu prawnego niepochodzącego

od dłużnika.

§ 3.

Przepisów § 2 oraz art. 791 § 1 nie stosuje się do opróżnienia lokalu służącego zaspokojeniu

potrzeb mieszkaniowych dłużnika.

”

,

b)

dodaje się § 4-11 w brzmieniu

„

§ 4.

Wykonując obowiązek opróżnienia lokalu służącego zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych

dłużnika na podstawie tytułu wykonawczego, z którego nie wynika prawo dłużnika do

lokalu socjalnego lub zamiennego, komornik wstrzyma się z dokonaniem czynności do

czasu, gdy gmina wskaże tymczasowe pomieszczenie lub gdy dłużnik znajdzie takie pomieszczenie.

§ 5.

Komornik nie może wstrzymać się z dokonaniem czynności, jeżeli wierzyciel wskaże tymczasowe

pomieszczenie, o którym mowa w § 4.

§ 6.

Tymczasowe pomieszczenie powinno

1)

nadawać się do zamieszkania;

2)

zapewniać co najmniej 5 m

3)

znajdować się w tej samej miejscowości lub pobliskiej, jeżeli zamieszkanie w tej miejscowości

nie pogorszy nadmiernie warunków życia osób przekwaterowywanych.

§ 7.

Od wymagań, o których mowa w § 6 pkt 2 i pkt 3, można odstąpić za zgodą osoby przekwaterowywanej.

§ 8.

Jeżeli egzekucja obowiązku opróżnienia lokalu służącego zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych

dłużnika dotyczy osób małoletnich lub ubezwłasnowolnionych, komornik wstrzyma się

z dokonaniem czynności i zawiadomi sąd opiekuńczy. Dalsze czynności komornik podejmie

stosownie do orzeczenia sądu opiekuńczego, określającego miejsce pobytu osób małoletnich

lub ubezwłasnowolnionych.

§ 9.

Przeprowadzając egzekucję, komornik usunie ruchomości niebędące przedmiotem egzekucji

i odda je dłużnikowi, a w razie jego nieobecności pozostawi osobie dorosłej spośród

jego domowników, gdyby zaś i to nie było możliwe, ustanowi dozorcę, pouczając go o

obowiązkach i prawach dozorcy ustanowionego przy zajęciu ruchomości, i odda mu usunięte

ruchomości na przechowanie na koszt dłużnika.

§ 10.

Jeżeli na wezwanie dozorcy dłużnik w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 30 dni,

nie odbierze ruchomości, sąd na wniosek dozorcy i po wysłuchaniu dłużnika nakaże ich

sprzedaż, a jeżeli ruchomości nie przedstawiają wartości handlowej lub sprzedaż okaże

się bezskuteczna, sąd wskaże inny sposób rozporządzenia rzeczą, nie wyłączając ich

zniszczenia.

§ 11.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa,

gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb postępowania w sprawach o opróżnienie lokalu lub pomieszczenia albo o wydanie

nieruchomości oraz szczegółowe warunki, w tym sanitarne, jakim powinno odpowiadać

tymczasowe pomieszczenie, mając na względzie ochronę przed bezdomnością osób eksmitowanych,

sprawne prowadzenie egzekucji oraz uwzględniając, że tymczasowe pomieszczenie musi

nadawać się do zamieszkania, chociażby nie spełniało warunków technicznych wymaganych

dla pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi.

”

;

195)

art. 1053 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1053.

§ 1.

Wymierzając grzywnę, sąd orzeknie jednocześnie - na wypadek niezapłacenia - zamianę

grzywny na areszt, licząc jeden dzień aresztu od pięciu złotych do stu pięćdziesięciu

złotych grzywny. Ogólny czas trwania aresztu nie może w tej samej sprawie przekroczyć

sześciu miesięcy. Przepis art. 762 § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Jeżeli dłużnikiem, do którego skierowane było wezwanie sądu, jest osoba prawna lub

inna organizacja, środkom przymusu podlega jej pracownik odpowiedzialny za niezastosowanie

się do wezwania, a gdyby ustalenie takiego pracownika było utrudnione, środkom przymusu

podlegają osoby uprawnione do jej reprezentowania.

”

;

196)

w art. 1056 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Polecenie osadzenia dłużnika w areszcie sąd kieruje do komornika miejsca pobytu dłużnika.

Jeżeli dłużnik nie przebywa w okręgu sądu, który wymierzył grzywnę z zamianą na areszt,

sąd może zwrócić się o wykonanie aresztu do sądu rejonowego, w którego okręgu dłużnik

przebywa.

”

;

197)

w części trzeciej w tytule III po tytule działu II dodaje się oznaczenie rozdziału

1 i tytuł tego rozdziału w brzmieniu

„

Rozdział 1

Przepisy ogólne”

198)

uchyla się art. 1062;

199)

po art. 1064 dodaje się rozdziały 2 i 3 w brzmieniu

„

Rozdział 2

Egzekucja przez zarząd przymusowy

Art. 1064

§ 1.

Przeciwko dłużnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą w formie przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa rolnego jest dopuszczalna egzekucja z dochodów uzyskiwanych z tej

działalności przez ustanowienie zarządu przymusowego nad przedsiębiorstwem lub gospodarstwem

rolnym.

§ 2.

Do zarządu ustanowionego na podstawie § 1 stosuje się odpowiednio przepisy o zarządzie

w toku egzekucji z nieruchomości, z uwzględnieniem artykułów poniższych.

Art. 1064

§ 1.

We wniosku o wszczęcie egzekucji przez zarząd przymusowy należy dokładnie określić

przedsiębiorstwo lub gospodarstwo rolne albo ich część.

§ 2.

Do wniosku dołącza się informację komornika o wszystkich postępowaniach egzekucyjnych

prowadzonych przeciwko dłużnikowi z mienia wchodzącego w skład przedsiębiorstwa lub

gospodarstwa rolnego.

Art. 1064

§ 1.

Wniosek o wszczęcie egzekucji przez zarząd przymusowy sąd rozpoznaje na posiedzeniu

niejawnym.

§ 2.

Postanowienie w przedmiocie wniosku doręcza się również wskazanym we wniosku wierzycielom

prowadzącym egzekucję z mienia wchodzącego w skład przedsiębiorstwa lub gospodarstwa

rolnego.

§ 3.

Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie stronom oraz wierzycielom, którzy prowadzą

egzekucję z mienia wchodzącego w skład przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego.

§ 4.

Termin do wniesienia zażalenia przez wierzycieli, o których mowa w § 3, niewskazanych

we wniosku, liczy się od dnia powzięcia przez nich wiadomości o wszczęciu egzekucji.

Art. 1064

Do prowadzenia egzekucji przez zarząd przymusowy właściwy jest sąd, w którego okręgu

znajduje się siedziba przedsiębiorstwa lub w którego okręgu jest położone gospodarstwo

rolne. Jeżeli gospodarstwo rolne położone jest w okręgu kilku sądów, wybór należy

do wierzyciela. Jeżeli egzekucja ograniczona jest do części przedsiębiorstwa lub gospodarstwa

rolnego, właściwy jest sąd, w którego okręgu część ta się znajduje.

Art. 1064

Egzekucję przez zarząd przymusowy można ograniczyć do części przedsiębiorstwa lub

gospodarstwa rolnego, jeżeli część ta jest gospodarczo wyodrębniona, a dochód uzyskany

z przymusowego zarządu tej części majątku dłużnika wystarczy na zaspokojenie egzekwowanych

roszczeń.

Art. 1064

§ 1.

Prowadzenie egzekucji świadczeń pieniężnych, w tym również egzekucji administracyjnych

ze składników mienia wchodzącego w skład przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego

dłużnika, nie stanowi przeszkody do wszczęcia egzekucji przez zarząd przymusowy, jeżeli

o to wnosi wierzyciel dotychczas prowadzący egzekucję albo, gdy w chwili wszczęcia

egzekucji przez zarząd przymusowy jest oczywiste, że wierzyciel prowadzący egzekucję

zostanie w toku egzekucji przez zarząd przymusowy zaspokojony w okresie sześciu miesięcy

od daty jej wszczęcia.

§ 2.

W razie wszczęcia egzekucji przez zarząd przymusowy w sprawach określonych w § 1,

wcześniej wszczęte egzekucje umarza się z dniem uprawomocnienia się postanowienia

sądu o wszczęciu egzekucji przez zarząd przymusowy, a dotychczasowi wierzyciele z

mocy prawa wstępują do egzekucji prowadzonej według przepisów niniejszego działu.

Art. 1064

Jeżeli przed wszczęciem egzekucji ustanowiono zarząd nad przedsiębiorstwem lub gospodarstwem

rolnym dłużnika w ramach postępowania zabezpieczającego, po wszczęciu egzekucji zarząd

będzie prowadzony według niniejszych przepisów.

Art. 1064

Wydając postanowienie o wszczęciu egzekucji przez zarząd przymusowy, sąd przesyła

do sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej dla nieruchomości wchodzącej w

skład przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego wniosek o dokonanie wpisu o ustanowienie

zarządu przymusowego we właściwej księdze wieczystej lub o złożenie wniosku do zbioru

dokumentów.

Art. 1064

Czynności prawne dłużnika dotyczące mienia objętego zarządem dokonane po wszczęciu

egzekucji są nieważne. Dla określenia daty powstania skutków prawnych wszczęcia egzekucji

prowadzonej według niniejszego rozdziału przepisy art. 910 stosuje się odpowiednio.

Art. 1064

§ 1.

Sąd powołuje na zarządcę osobę fizyczną lub prawną wskazaną przez strony spośród osób

posiadających licencję do wykonywania obowiązków syndyka, nadzorcy lub zarządcy w

postępowaniu upadłościowym i naprawczym.

§ 2.

W wypadku braku porozumienia stron zarządcę wyznacza sąd spośród osób wskazanych w

§ 1.

§ 3.

Przepisy § 1 i § 2 stosuje się odpowiednio do odwołania lub zmiany zarządcy.

Art. 1064

§ 1.

W szczególnie uzasadnionych wypadkach zarządca może sprzedać nieruchomości, ruchomości

lub prawa wchodzące w skład zarządzanego przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego

w części przekraczającej zakres zwykłego zarządu oraz oddać je w najem lub dzierżawę

wyłącznie za zgodą sądu. W razie zarządzenia sprzedaży sąd określa warunki sprzedaży.

Do wyceny sprzedawanych składników majątkowych sąd może powołać biegłego. Przepis

ten stosuje się również do rozwiązania umowy najmu lub dzierżawy oraz do obciążenia

zarządzanego majątku hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym oraz przewłaszczeniem.

§ 2.

Na postanowienie sądu w przedmiocie czynności, o których mowa w § 1, stronom, zarządcy

oraz osobom, których praw czynność dotyczy lub miała dotyczyć, przysługuje zażalenie.

§ 3.

Nadwyżkę dochodów, po pokryciu wydatków wskazanych w art. 940, zarządca wypłaca wierzycielowi.

W razie wielości wierzycieli wypłata następuje z zachowaniem stosowanych odpowiednio

przepisów ogólnych o podziale sumy uzyskanej z egzekucji oraz przepisów o podziale

sumy uzyskanej z egzekucji z nieruchomości. Kwoty niewypłacone zarządca umieszcza

na rachunku depozytowym sądu, do którego przepisy art. 752 stosuje się odpowiednio.

Art. 1064

§ 1.

Po wszczęciu egzekucji przez zarząd przymusowy prowadzenie egzekucji świadczeń pieniężnych

innymi sposobami z majątku dłużnika wchodzącego w skład przedsiębiorstwa lub gospodarstwa

rolnego jest niedopuszczalne. Inni wierzyciele mogą przyłączyć się do egzekucji przez

zarząd przymusowy. Przepis niniejszy stosuje się odpowiednio w razie późniejszego

skierowania przeciwko dłużnikowi egzekucji administracyjnej. W takim wypadku art.

773 nie ma zastosowania.

§ 2.

Jeżeli dochody uzyskane z egzekucji przez zarząd przymusowy wskazują, że niemożliwe

jest zaspokojenie wszystkich wierzycieli w okresie sześciu miesięcy, licząc od dnia

przyłączenia się do egzekucji ostatniego wierzyciela, wierzyciel, który w tym okresie

nie będzie zaspokojony, może żądać wszczęcia egzekucji ze składników mienia wchodzącego

w skład przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego objętego zarządem przymusowym. W

żądaniu należy oznaczyć mienie, z którego egzekucja ma być prowadzona. Na postanowienie

sądu o dopuszczeniu egzekucji przysługuje zażalenie.

§ 3.

Prowadzenie egzekucji przez zarząd przymusowy nie stanowi przeszkody do prowadzenia

przeciwko dłużnikowi egzekucji świadczeń niepieniężnych oraz egzekucji w celu zniesienia

współwłasności nieruchomości w drodze sprzedaży publicznej. Jeżeli w toku tych egzekucji

dłużnik obowiązany jest do wydania ruchomości, statku lub nieruchomości albo do opróżnienia

pomieszczeń, które znajdują się we władaniu zarządcy, obowiązki te ciążą na zarządcy.

§ 4.

Wyłączenie mienia do osobnych egzekucji według przepisów § 1-3 nie tamuje dalszego

prowadzenia egzekucji przez zarząd przymusowy, chyba że z uwagi na zakres wyłączeń

dalsze jej prowadzenie jest bezcelowe. W takim wypadku sąd umarza egzekucję przez

zarząd przymusowy. Wierzyciele, którzy prowadzili egzekucję przez zarząd przymusowy,

mogą w terminie dwóch tygodni od dnia uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu

tej egzekucji żądać skierowania egzekucji do mienia, które objęte było tą egzekucją,

a które nie zostało wcześniej z niej wyłączone. Do tego czasu mienie to podlega z

mocy prawa zajęciu.

Art. 1064

§ 1.

Zarządca sporządza plan podziału sumy uzyskanej z egzekucji.

§ 2.

Na plan podziału sumy uzyskanej z egzekucji przysługuje skarga, do której stosuje

się odpowiednio przepisy o skardze na czynności komornika.

§ 3.

Przepisy ogólne o podziale sumy uzyskanej z egzekucji oraz przepisy o podziale sumy

uzyskanej z egzekucji z nieruchomości stosuje się odpowiednio.

Rozdział 3

Egzekucja przez sprzedaż przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego

Art. 1064

§ 1.

Egzekucja przez sprzedaż przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego należy do sądu,

w którego okręgu znajduje się siedziba przedsiębiorstwa dłużnika lub w którym dłużnik

ma gospodarstwo rolne.

§ 2.

Do egzekucji przez sprzedaż przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego dłużnika stosuje

się odpowiednio przepisy o egzekucji z nieruchomości, jeżeli przepisy niniejszego

rozdziału nie stanowią inaczej.

Art. 1064

§ 1.

Wydając postanowienie o wszczęciu egzekucji, sąd ustanawia zarząd przymusowy nad przedsiębiorstwem

lub gospodarstwem rolnym podlegającym sprzedaży. Do zarządu tego stosuje się odpowiednio

przepisy art. 1064

§ 2.

Postanowienie o wszczęciu egzekucji sąd przesyła do sądu właściwego do prowadzenia

księgi wieczystej dla nieruchomości wchodzącej w skład przedsiębiorstwa lub gospodarstwa

rolnego. Sąd właściwy do prowadzenia księgi wieczystej z urzędu dokonuje wpisu o wszczęciu

egzekucji albo składa postanowienie do zbioru dokumentów. W razie wszczęcia egzekucji

przeciwko przedsiębiorcy podlegającemu wpisowi do właściwego rejestru, sąd przesyła

postanowienie o wszczęciu egzekucji celem złożenia do akt rejestrowych. Ponadto sąd

zarządzi ogłoszenie postanowienia o wszczęciu egzekucji w dzienniku ogólnopolskim

oraz dzienniku poczytnym w siedzibie przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego; może

je również ogłosić w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.

Art. 1064

§ 1.

Prowadzenie egzekucji ze składników przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego, w tym

egzekucji administracyjnej, nie stanowi przeszkody do wszczęcia egzekucji przez sprzedaż

przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego, jeżeli o to wnosi dłużnik lub wierzyciel

prowadzący egzekucję, a także gdy jest oczywiste, że egzekucja przez sprzedaż doprowadzi

do zaspokojenia wierzycieli, którzy wcześniej wszczęli egzekucję. Na postanowienie

sądu służy zażalenie.

§ 2.

Z chwilą uprawomocnienia się postanowienia sądu wszczynającego egzekucję w trybie

wskazanym w § 1, egzekucje wszczęte wcześniej umarza się, a dotychczasowi wierzyciele

z mocy prawa przystępują do egzekucji prowadzonej według przepisów niniejszego rozdziału.

Art. 1064

§ 1.

Zarządca niezwłocznie sporządzi bilans przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego dłużnika.

§ 2.

Jeżeli dłużnik i wszyscy wierzyciele nie ustalili ceny sprzedaży przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa rolnego, wyceny przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego dokonuje

co najmniej dwóch biegłych. W razie rozbieżności w wycenie dokonanej przez biegłych,

wartość przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego ustala sąd.

Art. 1064

§ 1.

Na wniosek wierzyciela lub dłużnika sąd może postanowić, że sprzedaż przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa rolnego nastąpi z wolnej ręki przez zarządcę. Sprzedaż nie może nastąpić

poniżej wartości szacunkowej, chyba że dłużnik i wszyscy wierzyciele wyrażą na to

zgodę.

§ 2.

Wydając postanowienie o sprzedaży z wolnej ręki, sąd wyznaczy termin, w którym sprzedaż

ma być dokonana, oraz określi tryb wyszukania nabywcy, jeżeli strony tego nie uzgodniły.

Termin dokonania sprzedaży nie może być krótszy niż miesiąc i dłuższy niż dwa miesiące.

Bieg terminu rozpoczyna się od dnia zamieszczenia ogłoszenia w dzienniku o zasięgu

ogólnopolskim lub w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.

Art. 1064

§ 1.

Sąd zarządzi ogłoszenie postanowienia, o którym mowa w art. 1064

§ 2.

O wydaniu postanowienia nakazującego sprzedaż zarządca zawiadomi uczestników stosownie

do art. 954.

Art. 1064

§ 1.

Jeżeli pierwsza sprzedaż z wolnej ręki nie dojdzie do skutku, sąd wyda postanowienie

nakazujące sprzedaż w drodze licytacji, chyba że wierzyciele zgodzą się na ponowną

sprzedaż z wolnej ręki.

§ 2.

Licytację prowadzi zarządca pod nadzorem sędziego. Sędzia niezwłocznie udziela przybicia

osobie, która zaoferowała najwyższą cenę.

§ 3.

Po zapłacie ceny zarządca w terminie nie dłuższym niż miesiąc zawiera z nabywcą umowę

sprzedaży przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego. W wypadku niezawarcia umowy z

winy zarządcy, nabywca może żądać zwrotu wpłaconej ceny i uważa się, że licytacja

nie doszła do skutku.

§ 4.

Do licytacji stosuje się odpowiednio przepisy o licytacji z nieruchomości.

Art. 1064

§ 1.

Sprzedaż dokonana w myśl przepisów niniejszego rozdziału nie narusza praw wynikających

z hipotek, zastawów rejestrowych, zastawów i innych obciążeń rzeczowych ciążących

na nieruchomościach, wierzytelnościach lub prawach wchodzących w skład przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa rolnego dłużnika. Ich wartość podlega zaliczeniu na poczet ceny nabycia.

§ 2.

Sprzedaż dokonana według przepisów niniejszego rozdziału nie narusza również uprawnień

zastawnika zastawu rejestrowego, jeżeli umowa zastawnicza przewiduje zakaz zbycia

przedmiotu zastawu.

Art. 1064

§ 1.

Nabywca przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego w egzekucji prowadzonej według przepisów

niniejszego rozdziału jest odpowiedzialny solidarnie z dłużnikiem za ujawnione w toku

egzekucji zobowiązania związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego

według zasad określonych w art. 55.

§ 2.

Jeżeli przed zawarciem umowy sprzedaży przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego nabywca

spłacił lub przejął zobowiązania, o których mowa w § 1, wartość przejętych należności

zalicza się na poczet ceny kupna. Jeżeli nabywca wcześniej wpłacił cenę niepomniejszoną

o tę wartość, zarządca zwraca mu nadwyżkę w terminie tygodniowym od daty zawarcia

umowy sprzedaży. Zaliczenie lub zwrot nadwyżki nastąpi na podstawie dokumentów urzędowych

lub prywatnych z podpisem urzędowo poświadczonym, stwierdzających spłatę lub przejęcie

zobowiązań wymienionych w § 1.

Art. 1064

Do podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego

stosuje się odpowiednio przepisy ogólne o podziale sumy uzyskanej z egzekucji oraz

przepisy o podziale sumy uzyskanej z egzekucji z nieruchomości.

”

;

200)

w art. 1081 § 3 i § 4 otrzymują brzmienie

„

§ 3.

Jeżeli dłużnik odbywa karę pozbawienia wolności, wierzyciel może złożyć tytuł wykonawczy

bezpośrednio dyrektorowi zakładu karnego, który obowiązany jest wypłacać wierzycielowi

należności za pracę dłużnika lub jego pieniądze znajdujące się w depozycie zakładu

karnego, w granicach określonych w art. 125 Kodeksu karnego wykonawczego.

§ 4.

Przewidziana w § 3 wypłata nie może być dokonywana, jeżeli wnioski złożyło kilku wierzycieli,

a należności za pracę dłużnika lub jego pieniądze znajdujące się w depozycie zakładu

karnego nie wystarczają na zaspokojenie wszystkich należności tych wierzycieli lub

jeżeli są zajęte przez organ egzekucyjny. W takim wypadku dyrektor zakładu karnego

przekazuje wnioski do właściwego komornika.

”

;

201)

w art. 1086 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Komornik obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dochodzenie w celu ustalenia zarobków

i stanu majątkowego dłużnika oraz jego miejsca zamieszkania. Jeżeli środki te okażą

się bezskuteczne, organy Policji przeprowadzą na wniosek komornika dochodzenie w celu

ustalenia miejsca zamieszkania i miejsca pracy dłużnika. Gminne ośrodki pomocy społecznej

przeprowadzą na wniosek komornika dochodzenie w celu ustalenia majątku i dochodów

dłużnika.

”

;

202)

art. 1088 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1088.

Do egzekucji świadczeń alimentacyjnych stosuje się również przepisy tytułu drugiego.

”

;

203)

oznaczenie „Część trzecia” zastępuje się oznaczeniem „Część czwarta”;

204)

uchyla się art. 1136;

205)

w art. 1151 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Sąd orzeka po przeprowadzeniu rozprawy. Na postanowienie sądu okręgowego w przedmiocie

wykonalności przysługuje zażalenie, a od postanowienia sądu apelacyjnego - kasacja;

można także żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym postanowieniem.

”

.

W ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm. art. 244 otrzymuje brzmienie

„

Art. 244.

§ 1.

Ograniczonymi prawami rzeczowymi są: użytkowanie, służebność, zastaw, spółdzielcze

własnościowe prawo do lokalu oraz hipoteka.

§ 2.

Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz hipotekę regulują odrębne przepisy.

”

.

W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece

(Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 i Nr 125, poz. 1368, z 2002 r. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2003 r. Nr 42, poz. 363) w art. 10 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Roszczenie o usunięcie niezgodności może być ujawnione przez ostrzeżenie. Podstawą

wpisu ostrzeżenia jest nieprawomocne orzeczenie sądu lub postanowienie o udzieleniu

zabezpieczenia. Do udzielenia zabezpieczenia nie jest potrzebne wykazanie, że powód

ma interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia.

”

.

W ustawie z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

(Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 162, poz. 1693) uchyla się art. 21.

W razie uzasadnionej potrzeby sąd może udzielić stronom i uczestnikom postępowania

występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego niezbędnych pouczeń co do czynności

procesowych.

W ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 904, z późn. zm. w art. 80

a)

w ust. 1 uchyla się pkt 3,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Sąd może uzależnić wydanie postanowienia o zabezpieczenie dowodów, o których mowa

w ust. 1 pkt 1, od złożenia stosownej kaucji.

”

,

c)

ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Zażalenie na postanowienie sądu w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, sąd

rozpoznaje w ciągu 7 dni.

”

.

W ustawie z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych

(Dz. U. Nr 49, poz. 509, z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052 oraz z 2003 r. Nr 124, poz. 1152) w art. 36 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Po upływie osiemnastu miesięcy od rozpoczęcia aplikacji rzecznik patentowy kierujący

aplikacją (patron) może upoważnić swojego aplikanta do zastępowania go we wszystkich

czynnościach.

”

.

Postępowania zabezpieczające i egzekucyjne wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy toczą się według przepisów dotychczasowych.

Organizacje społeczne, których zadanie statutowe nie polega na prowadzeniu działalności

gospodarczej, mogą w wypadkach przewidzianych w ustawie dla ochrony praw obywateli

spowodować wszczęcie postępowania, jak również brać udział w toczącym się postępowaniu.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o zarządzeniu tymczasowym sądu, należy

przez to rozumieć postanowienie sądu o udzieleniu zabezpieczenia.

1.

Do postępowań w sprawach z zakresu ochrony konkurencji, regulacji energetyki, regulacji

telekomunikacji i poczty, regulacji transportu kolejowego, wszczętych przed dniem

wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy tej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2-4.

2.

Stronie, która na podstawie art. 387 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego zażądała doręczenia odpisu wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu ochrony konkurencji

i konsumentów, wydanego przed dniem wejściem w życie ustawy, i do dnia wejścia w życie

ustawy kasacji nie wniosła, a termin do jej wniesienia nie upłynął, przysługuje apelacja

w terminie dwutygodniowym od dnia wejścia w życie ustawy.

3.

Jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy termin przewidziany w art. 387 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego jeszcze nie upłynął, strona, która nie złożyła wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu

Okręgowego w Warszawie - sądu ochrony konkurencji i konsumentów, może złożyć ten wniosek

w terminie tygodniowym od dnia wejścia w życie ustawy, a następnie w terminie dwutygodniowym

od dnia doręczenia wyroku z uzasadnieniem wnieść apelację.

4.

Kasacje od wyroków Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu ochrony konkurencji i konsumentów

wniesione przed dniem wejścia w życie ustawy podlegają rozpoznaniu na podstawie przepisów

dotychczasowych.

Istniejące w dniu 14 stycznia 2003 r. własnościowe spółdzielcze prawa do lokalu mieszkalnego,

spółdzielcze prawa do lokalu użytkowego, w tym garażu, oraz prawa do domu jednorodzinnego

w spółdzielni mieszkaniowej stają się spółdzielczymi własnościowymi prawami do lokalu,

o których mowa w rozdziale 2

(Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 oraz z 2004 r. Nr 19, poz. 177 i Nr 63, poz. 591).

Ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o własnościowym spółdzielczym prawie

do lokalu mieszkalnego, spółdzielczym prawie do lokalu użytkowego, w tym garażu, oraz

prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, należy przez to rozumieć

spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu.

1.

Dotychczas prowadzone księgi wieczyste dla własnościowego spółdzielczego prawa do

lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego i prawa do domu jednorodzinnego

w spółdzielni mieszkaniowej uważa się za księgi wieczyste prowadzone dla spółdzielczego

własnościowego prawa do lokalu.

2.

W razie zakładania po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy ksiąg wieczystych dla

istniejącego w dniu 14 stycznia 2003 r. własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu

mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego i prawa do domu jednorodzinnego

w spółdzielni mieszkaniowej, zakłada się księgę wieczystą dla spółdzielczego własnościowego

prawa do lokalu.

3.

W razie zakładania ksiąg wieczystych dla spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu

ustanowionego w okresie od dnia 15 stycznia 2003 r. do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, stosuje się dotychczasowe przepisy o prowadzeniu ksiąg wieczystych dla ograniczonych

praw rzeczowych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy

art. 479

Powództwo o roszczenie majątkowe przeciwko przedsiębiorcy można wytoczyć przed sąd,

w którego okręgu znajduje się zakład główny lub oddział, jeżeli roszczenie pozostaje

w związku z działalnością tego zakładu lub oddziału.

§ 1.

Powództwo przeciwko zobowiązanemu z weksla lub czeku można wytoczyć przed sąd miejsca

płatności.

§ 2.

Kilku zobowiązanych z weksla lub czeku można łącznie pozwać przed sąd miejsca płatności

lub sąd właściwości ogólnej dla akceptanta albo wystawcy weksla własnego lub czeku.

Referendarz sądowy może wykonywać czynności w postępowaniu cywilnym w wypadkach wskazanych

w ustawie. W zakresie powierzonych mu czynności referendarz sądowy ma kompetencje

sądu, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Ponowny wniosek o wyłączenie sędziego oparty na tych samych okolicznościach lub wniosek

oczywiście bezzasadny podlega odrzuceniu bez składania wyjaśnień przez sędziego, którego

dotyczy. O odrzuceniu orzeka sąd rozpoznający sprawę. Przepis art. 51 stosuje się

odpowiednio. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

§ 1.

W sprawach o roszczenia alimentacyjne oraz w sprawach o ochronę konsumentów organizacje

społeczne, których zadanie statutowe nie polega na prowadzeniu działalności gospodarczej,

mogą wytaczać powództwa na rzecz obywateli.

§ 2.

W sprawach wymienionych w § 1 organizacja taka może wstąpić do postępowania w każdym

jego stadium.

§ 3.

Organizacje społeczne, do których zadań statutowych należy ochrona środowiska, ochrona

konsumentów albo ochrona praw własności przemysłowej, mogą w sprawach z tego zakresu

wstąpić, za zgodą powoda, do postępowania w każdym jego stadium.

§ 4.

Organizacje społeczne, do których zadań statutowych należy ochrona równości oraz niedyskryminacji

przez bezpodstawne bezpośrednie lub pośrednie zróżnicowanie praw i obowiązków obywateli,

mogą w sprawach o roszczenia z tego zakresu wytaczać za zgodą obywateli powództwa

na ich rzecz oraz, za zgodą powoda, wstępować do postępowania w każdym jego stadium.

§ 1.

W postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów

lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych

z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, gdy stroną, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem

jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych,

a także gdy stroną lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat lub radca prawny.

Roszczenie o zwrot kosztów wygasa, jeśli strona najpóźniej przed zamknięciem rozprawy

bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie złoży sądowi spisu kosztów albo

nie zgłosi wniosku o przyznanie kosztów według norm przepisanych. Jednakże o kosztach

należnych stronie działającej bez adwokata, radcy prawnego lub rzecznika patentowego

sąd orzeka z urzędu.

W toku posiedzenia wnioski, oświadczenia, uzupełnienia i sprostowania wniosków i oświadczeń

można zamieścić w załączniku do protokołu. Gdy stronę zastępuje adwokat, radca prawny

lub rzecznik patentowy, przewodniczący może zażądać złożenia takiego załącznika w

wyznaczonym terminie.

Jeżeli zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych jest obowiązkowe, w razie

śmierci adwokata lub radcy prawnego, skreślenia z listy adwokatów lub radców prawnych,

utraty możliwości wykonywania zawodu albo utraty zdolności procesowej, sąd zawiesza

postępowanie z urzędu, wyznaczając odpowiedni termin do wskazania innego adwokata

lub radcy prawnego, i po upływie tego terminu podejmuje postępowanie. Przepis art.

175 stosuje się odpowiednio.

Sprawy cywilne, których charakter na to zezwala, mogą być uregulowane drogą ugody

zawartej przed wniesieniem pozwu. Sąd uzna ugodę za niedopuszczalną, jeżeli jej treść

jest niezgodna z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia

prawa.

Przewodniczący, jeżeli to możliwe, jeszcze przed wszczęciem postępowania dowodowego

powinien przez zadawanie pytań stronom ustalić, jakie z istotnych okoliczności sprawy

są między nimi sporne, i dążyć do ich wyjaśnienia. W razie uzasadnionej potrzeby może

udzielić stronom niezbędnych pouczeń, a stosownie do okoliczności zwraca im uwagę

na celowość ustanowienia pełnomocnika procesowego. W sprawach o alimenty i o naprawienie

szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym przewodniczący poucza powoda występującego

w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego o roszczeniach wynikających z przytoczonych

przez niego faktów.

§ 1.

Przewodniczący zamyka rozprawę po przeprowadzeniu dowodów i udzieleniu głosu stronom.

§ 2.

Można zamknąć rozprawę również w wypadku, gdy ma być przeprowadzony jeszcze dowód

przez sędziego wyznaczonego lub przez sąd wezwany albo gdy ma być przeprowadzony dowód

z akt lub wyjaśnień organów administracji publicznej, a rozprawę co do tych dowodów

sąd uzna za zbyteczną.

Nie wymagają również dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną,

jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości.

§ 1.

Dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy

władzy publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich działania, stanowią dowód

tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez organizacje

zawodowe, samorządowe, spółdzielcze i inne organizacje społeczne w zakresie zleconych

im przez ustawę spraw z dziedziny administracji publicznej.

§ 1.

Ograniczonymi prawami rzeczowymi są: użytkowanie, służebność, zastaw, spółdzielcze

własnościowe prawo do lokalu oraz hipoteka.

§ 2.

Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz hipotekę regulują odrębne przepisy.

§ 1.

Stronie działającej bez adwokata, radcy prawnego lub rzecznika patentowego, obecnej

przy ogłoszeniu wyroku, przewodniczący udzieli wskazówek co do sposobu i terminów

wniesienia środka zaskarżenia. Jeżeli zastępstwo stron przez adwokatów lub radców

prawnych jest obowiązkowe, należy pouczyć stronę o treści przepisów o obowiązkowym

zastępstwie oraz o skutkach niezastosowania się do tych przepisów.

§ 2.

Stronie działającej bez adwokata, radcy prawnego lub rzecznika patentowego, która

na skutek pozbawienia wolności była nieobecna przy ogłoszeniu wyroku, sąd z urzędu

w ciągu tygodnia od dnia ogłoszenia wyroku doręcza odpis jego sentencji z pouczeniem

o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia.

Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie tygodniowym od dnia złożenia wniosku

o sporządzenie uzasadnienia, a gdy wniosek taki nie był zgłoszony - od dnia zaskarżenia

wyroku. W sprawie zawitej, w razie niemożności sporządzenia uzasadnienia w terminie,

prezes sądu może przedłużyć ten termin na czas oznaczony, nie dłuższy niż trzydzieści

dni.

Jeżeli po wydaniu wyroku zaocznego okaże się, że pozwany w chwili wniesienia pozwu

nie miał zdolności sądowej, zdolności procesowej albo organu powołanego do jego reprezentowania,

a braki te nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie zgodnie z przepisami kodeksu,

sąd z urzędu uchyla wyrok zaoczny i wydaje odpowiednie postanowienie.

Apelację sporządzoną przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, niespełniającą

wymagań określonych w art. 368 § 1 pkt 1-3 i pkt 5, sąd pierwszej instancji odrzuca

bez wzywania do usunięcia tych braków, zawiadamiając o tym właściwy organ samorządu

zawodowego, do którego należy pełnomocnik.

§ 1.

Jeżeli kasacja nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 393

§ 2.

Sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym kasację wniesioną po upływie

terminu, kasację niespełniającą wymagań określonych w art. 393

§ 3.

Sąd Najwyższy odrzuca kasację, która podlegała odrzuceniu przez sąd drugiej instancji,

albo zwraca ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.

§ 4.

O odrzuceniu kasacji niespełniającej wymagań określonych w art. 393

Strona przeciwna może wnieść do sądu drugiej instancji odpowiedź na kasację w terminie

dwutygodniowym od doręczenia jej kasacji. Po upływie terminu na wniesienie odpowiedzi

lub po zarządzeniu doręczenia odpowiedzi stronie skarżącej, sąd drugiej instancji

niezwłocznie przedstawi kasację i odpowiedź wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu.

Do akt sprawy dołącza się dwa odpisy zaskarżonego orzeczenia z uzasadnieniem.

§ 1.

W każdej sprawie Sąd Najwyższy może zwrócić się do Prokuratora Generalnego o zajęcie

na piśmie stanowiska co do kasacji i odpowiedzi na kasację. Prokurator Generalny lub

wyznaczony przez niego prokurator przedstawia stanowisko w terminie trzydziestu dni,

a jeżeli wymaga tego ochrona praworządności, praw obywatelskich lub interesu publicznego,

bierze udział w postępowaniu kasacyjnym.

§ 2.

Odpis pisma, o którym mowa w § 1, doręcza się stronom, które mogą się do niego ustosunkować

w terminie czternastu dni, nie później jednak niż na rozprawie kasacyjnej.

§ 1.

W czasie trwania procesu o rozwód lub o separację nie może być wszczęta odrębna sprawa

o zaspokojenie potrzeb rodziny i o alimenty pomiędzy małżonkami albo pomiędzy nimi

a ich wspólnymi małoletnimi dziećmi co do świadczeń za okres od wytoczenia powództwa

o rozwód lub o separację. Pozew lub wniosek o zabezpieczenie w takiej sprawie sąd

przekaże sądowi, w którym toczy się sprawa o rozwód lub o separację, w celu rozstrzygnięcia

według przepisów o postępowaniu zabezpieczającym.

§ 2.

Postępowanie w sprawie o zaspokojenie potrzeb rodziny lub o alimenty, wszczęte przed

wytoczeniem powództwa o rozwód lub o separację, ulega z urzędu zawieszeniu z chwilą

wytoczenia powództwa o rozwód lub o separację co do świadczeń za okres od jego wytoczenia.

Z chwilą wydania w sprawie o rozwód lub o separację postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia

wykonania obowiązku zaspokajania potrzeb rodziny lub o alimenty wstrzymuje się także

z mocy prawa wykonanie nieprawomocnych orzeczeń o obowiązku tych świadczeń, wydanych

w poprzednio wszczętej sprawie, za okres od wytoczenia powództwa o rozwód lub o separację.

§ 3.

Po prawomocnym zakończeniu sprawy o rozwód lub o separację zawieszone postępowanie

podejmuje się z mocy prawa, orzeczenia zaś, których wykonanie było wstrzymane, podlegają

wykonaniu, jednak tylko co do okresu, za który w sprawie o rozwód lub o separację

nie orzeczono o roszczeniach objętych zawieszonym postępowaniem. W pozostałym zakresie

postępowanie ulega z mocy prawa umorzeniu.

§ 1.

Jeżeli sprawa o rozwód lub o separację jest w toku, nie może być wszczęte odrębne

postępowanie dotyczące władzy rodzicielskiej nad wspólnymi małoletnimi dziećmi stron.

W razie potrzeby orzeczenia o władzy rodzicielskiej, stosuje się przepisy o postępowaniu

zabezpieczającym.

§ 2.

Postępowanie w sprawie dotyczącej władzy rodzicielskiej wszczęte przed wytoczeniem

powództwa o rozwód lub o separację ulega z urzędu zawieszeniu, a o władzy rodzicielskiej

przez cały czas trwania sprawy o rozwód lub o separację sąd orzeka w postępowaniu

zabezpieczającym. Sąd postanowi podjąć postępowanie dotyczące władzy rodzicielskiej,

jeżeli w prawomocnym orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie o rozwód lub o separację

nie orzeczono o władzy rodzicielskiej. W przeciwnym wypadku postępowanie ulega umorzeniu.

Pracownik lub ubezpieczony działający bez adwokata lub radcy prawnego może zgłosić

w sądzie właściwym ustnie do protokołu powództwo oraz treść środków odwoławczych i

innych pism procesowych.

W postępowaniu wszczętym z powództwa pracownika wezwania do udziału w sprawie, o którym

mowa w art. 194 § 1 i § 3, sąd może dokonać również z urzędu. Przewodniczący poucza

pracownika o roszczeniach wynikających z przytoczonych przez niego faktów.

Jeżeli pracownik dokonał wyboru jednego z przysługujących mu alternatywnie roszczeń,

a zgłoszone roszczenie okaże się nieuzasadnione, sąd może z urzędu uwzględnić inne

roszczenie alternatywne.

Pełnomocnikiem zagranicznego przedsiębiorcy może być również pełnomocnik ustanowiony

do reprezentowania tego przedsiębiorcy wobec polskich organów administracji publicznej,

na podstawie przepisów o zasadach prowadzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby

prawne i fizyczne, a także banki.

Sąd może wydać wyrok na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo.

§ 1.

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów oddala odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu,

jeżeli nie ma podstaw do jego uwzględnienia.

§ 2.

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów odrzuca odwołanie wniesione po upływie terminu

do jego wniesienia, niedopuszczalne z innych przyczyn, a także wtedy, gdy nie uzupełniono

w wyznaczonym terminie braków odwołania.

§ 3.

W razie uwzględnienia odwołania, sąd ochrony konkurencji i konsumentów zaskarżoną

decyzję albo uchyla, albo zmienia w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy.

§ 1.

Jeżeli doręczenie nakazu zapłaty nie może nastąpić dlatego, że miejsce pobytu pozwanego

nie jest znane albo gdyby doręczenie mu nakazu nie mogło nastąpić w kraju, sąd z urzędu

uchyla nakaz zapłaty, a przewodniczący podejmuje odpowiednie czynności.

§ 2.

Jeżeli po wydaniu nakazu zapłaty okaże się, że pozwany w chwili wniesienia pozwu nie

miał zdolności sądowej, zdolności procesowej albo organu powołanego do jego reprezentowania,

a braki te nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie zgodnie z przepisami kodeksu,

sąd z urzędu uchyla nakaz zapłaty i wydaje odpowiednie postanowienie.

Po przeprowadzeniu rozprawy sąd wydaje wyrok, w którym nakaz zapłaty w całości lub

w części utrzymuje w mocy albo go uchyla i orzeka o żądaniu pozwu, bądź też postanowieniem

uchyla nakaz zapłaty i pozew odrzuca lub postępowanie umarza.

§ 1.

Jednym pozwem można dochodzić tylko jednego roszczenia.

§ 2.

Połączenie kilku roszczeń w jednym pozwie jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy wynikają

z tej samej umowy lub umów tego samego rodzaju. W wypadku niedopuszczalnego połączenia

w jednym pozwie kilku roszczeń przewodniczący zarządza zwrot pozwu, stosując art.

130

§ 3.

Jeżeli powód dochodzi części roszczenia, sprawa podlega rozpoznaniu w postępowaniu

przewidzianym w niniejszym rozdziale tylko wtedy, gdy postępowanie to byłoby właściwe

dla całego roszczenia wynikającego z faktów przytoczonych przez powoda. W przeciwnym

wypadku sprawa rozpoznawana jest z pominięciem przepisów niniejszego rozdziału.

§ 1.

W postępowaniu uproszczonym w sprawach z zakresu prawa pracy przepisów art. 466, art.

467, art. 468, art. 470, art. 471, art. 477 i art. 477

§ 2.

W postępowaniu uproszczonym w sprawach gospodarczych przepisów art. 479

Podstawą wszczęcia postępowania wykonawczego jest postanowienie sądu ze stwierdzeniem

z urzędu jego wykonalności. Do stwierdzenia wykonalności stosuje się odpowiednio art.

364.

§ 1.

Od wyroku sądu polubownego nie przysługuje środek odwoławczy do sądu powszechnego.

W zapisie na sąd polubowny strony mogą jednak przewidzieć powołanie sądu polubownego

drugiej instancji.

§ 2.

Wyrok sądu polubownego oraz ugoda przed nim zawarta, nienadające się do wykonania

w drodze egzekucji, mają moc prawną na równi z wyrokiem sądu powszechnego lub ugodą

zawartą przed takim sądem, po stwierdzeniu przez sąd powszechny ich skuteczności.

§ 3.

Stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego oraz ugody przed tym sądem zawartej

nadających się do wykonania w drodze egzekucji następuje w toku postępowania o nadanie

klauzuli wykonalności.

§ 4.

Sąd odmawia stwierdzenia skuteczności lub nadania klauzuli wykonalności, jeżeli ze

złożonych akt sądu polubownego wynika, że wyrok lub ugoda treścią swą uchybia praworządności

lub dobrym obyczajom.

§ 5.

Na postanowienie sądu w przedmiocie stwierdzenia skuteczności lub nadania klauzuli

wykonalności przysługuje zażalenie.

Sąd jest związany podstawami skargi o uchylenie wyroku sądu polubownego, bierze jednak

z urzędu pod rozwagę, czy wyrok nie uchybia praworządności lub dobrym obyczajom.

Do odtworzenia akt sprawy zakończonej w państwowym biurze notarialnym właściwy jest

sąd rejonowy, w którego okręgu znajdowało się to biuro.

§ 1.

W każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny można

żądać udzielenia zabezpieczenia.

§ 2.

Sąd może udzielić zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Po

uzyskaniu przez uprawnionego tytułu wykonawczego dopuszczalne jest udzielenie zabezpieczenia

tylko wtedy, jeżeli ma ono na celu zabezpieczenie roszczenia o świadczenie, którego

termin spełnienia jeszcze nie nastąpił.

§ 1.

Udzielenia zabezpieczenia może żądać każda strona lub uczestnik postępowania, jeżeli

uprawdopodobni roszczenie oraz interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia.

§ 2.

Interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia istnieje wtedy, gdy brak zabezpieczenia

uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny

sposób uniemożliwi lub poważnie utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie.

§ 3.

Przy wyborze sposobu zabezpieczenia sąd uwzględni interesy stron lub uczestników postępowania

w takiej mierze, aby uprawnionemu zapewnić należytą ochronę prawną, a obowiązanego

nie obciążać ponad potrzebę.

Zabezpieczenie nie może zmierzać do zaspokojenia roszczenia, chyba że ustawa stanowi

inaczej.

Zabezpieczenie udzielane jest na wniosek, a w wypadkach, w których postępowanie może

być wszczęte z urzędu - także z urzędu.

Udzielając zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania w sprawie, sąd wyznacza termin,

w którym pismo wszczynające postępowanie powinno być wniesione pod rygorem upadku

zabezpieczenia. Termin ten nie może przekraczać dwóch tygodni.

Do udzielenia zabezpieczenia właściwy jest sąd, do którego właściwości należy rozpoznanie

sprawy w pierwszej instancji. Wnioski o udzielenie zabezpieczenia zgłoszone w toku

postępowania rozpoznaje sąd tej instancji, w której postępowanie się toczy, z wyjątkiem

wypadku, gdy sądem tym jest Sąd Najwyższy. Wtedy o zabezpieczeniu orzeka sąd pierwszej

instancji.

Wniosek o udzielenie zabezpieczenia podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym,

chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 1.

Wniosek o udzielenie zabezpieczenia powinien odpowiadać wymaganiom przepisanym dla

pisma procesowego, a nadto zawierać

1)

wskazanie sposobu zabezpieczenia, a w sprawach o roszczenie pieniężne także wskazanie

sumy zabezpieczenia;

2)

uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wniosek.

§ 2.

Jeżeli wniosek o udzielenie zabezpieczenia złożono przed wszczęciem postępowania,

należy nadto zwięźle przedstawić przedmiot sprawy.

§ 3.

Wskazana w § 1 suma zabezpieczenia nie może być wyższa od dochodzonego roszczenia

liczonego wraz z odsetkami do dnia wydania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia

oraz z kosztami wykonania zabezpieczenia. Suma ta może obejmować także przewidywane

koszty postępowania.

§ 4.

Jeżeli w ramach zabezpieczenia obowiązany składa sumę zabezpieczenia, sumę tę umieszcza

się na rachunku depozytowym sądu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepis

art. 752 stosuje się odpowiednio.

Wniosek o udzielenie zabezpieczenia podlega rozpoznaniu bezzwłocznie, nie później

jednak niż w terminie tygodnia od dnia jego wpływu do sądu, chyba że przepis szczególny

stanowi inaczej. Jeżeli ustawa przewiduje rozpoznanie wniosku na rozprawie, należy

ją wyznaczyć tak, aby rozprawa mogła odbyć się w terminie miesięcznym od dnia wpływu

wniosku.

Sąd rozpoznaje wniosek o udzielenie zabezpieczenia w jego granicach, biorąc za podstawę

orzeczenia materiał zebrany w sprawie. W razie stwierdzenia, że wniosek nie odpowiada

wymogom formalnym przewidzianym w art. 736, przewodniczący zwraca wniosek bez wzywania

wnioskodawcy do jego uzupełnienia.

§ 1.

Wykonanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia sąd może uzależnić od złożenia

przez uprawnionego kaucji na zabezpieczenie roszczeń obowiązanego powstałych w wyniku

wykonania postanowienia o zabezpieczeniu. Z kaucji tej będzie przysługiwało obowiązanemu

pierwszeństwo zaspokojenia przed innymi należnościami zaraz po kosztach egzekucyjnych.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, gdy uprawnionym jest Skarb Państwa oraz w wypadku zabezpieczenia

roszczeń alimentacyjnych, o rentę, a także należności pracownika w sprawach z zakresu

prawa pracy, w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika.

§ 1.

Postanowienie, w przedmiocie zabezpieczenia, wydane na posiedzeniu niejawnym, a podlegające

wykonaniu przez organ egzekucyjny, sąd doręcza tylko uprawnionemu, chyba że przepis

szczególny stanowi inaczej. Doręczenia obowiązanemu dokonuje organ egzekucyjny równocześnie

z przystąpieniem do wykonania postanowienia.

§ 2.

W wypadkach objętych § 1 obowiązanemu nie doręcza się również zażalenia uprawnionego

ani postanowienia sądu drugiej instancji rozstrzygającego o tym zażaleniu.

§ 3.

Jeżeli ustanowiono jako zabezpieczenie zarząd nad przedsiębiorstwem lub gospodarstwem

rolnym obowiązanego albo zakładem wchodzącym w skład przedsiębiorstwa lub jego częścią

albo częścią gospodarstwa rolnego obowiązanego, doręczenia obowiązanemu postanowienia

o udzieleniu zabezpieczenia dokonuje zarządca ustanowiony przez sąd. Jeżeli obowiązany

odmawia przyjęcia postanowienia albo gdy zarządca jest wprowadzony w zarząd przez

komornika, doręczenia postanowienia o zabezpieczeniu dokonuje komornik.

Na postanowienie sądu pierwszej instancji w przedmiocie zabezpieczenia przysługuje

zażalenie.

§ 1.

Obowiązany może w każdym czasie żądać uchylenia lub zmiany prawomocnego postanowienia,

którym udzielono zabezpieczenia, gdy odpadnie lub zmieni się przyczyna zabezpieczenia.

Jeżeli obowiązany złoży na rachunek depozytowy sądu sumę zabezpieczenia żądaną przez

uprawnionego we wniosku o udzielenie zabezpieczenia, zabezpieczenie upada. Przepis

art. 754

§ 2.

Postanowienie w przedmiocie uchylenia lub ograniczenia zabezpieczenia może zapaść

tylko po przeprowadzeniu rozprawy.

§ 3.

Wniesienie zażalenia na postanowienie uchylające lub zmieniające postanowienie o udzieleniu

zabezpieczenia wstrzymuje wykonanie postanowienia.

§ 4.

Przepisów § 2 i § 3 nie stosuje się, gdy uchylenie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia

nastąpiło na skutek złożenia przez obowiązanego na rachunek depozytowy sądu sumy wystarczającej

do zabezpieczenia.

§ 5.

Do sumy złożonej przez obowiązanego na rachunek depozytowy sądu przepis art. 752 stosuje

się odpowiednio.

§ 1.

Jeżeli postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia podlega wykonaniu w drodze egzekucji,

do wykonania tego postanowienia stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu egzekucyjnym,

z tym jednak, że sąd nadaje postanowieniu o udzieleniu zabezpieczenia klauzulę wykonalności

z urzędu. W razie zbiegu zabezpieczenia udzielonego przez sąd i organ administracyjny

przepisy art. 773 i art. 774 nie mają zastosowania, z wyjątkiem wypadków przewidzianych

w art. 751.

§ 2.

Jeżeli z uwagi na swą treść postanowienie podlega wykonaniu w inny sposób, stosuje

się odpowiednio przepisy dotyczące tego sposobu. Podstawą przeprowadzenia postępowania

jest wtedy postanowienie zaopatrzone z urzędu przez przewodniczącego we wzmiankę o

wykonalności.

§ 1.

Postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia wydane przeciwko osobie pozostającej w związku

małżeńskim stanowi podstawę do podjęcia czynności związanych z wykonaniem zabezpieczenia

na mieniu wchodzącym w skład majątku wspólnego.

§ 2.

W terminie tygodnia od dnia dokonania pierwszej czynności związanej z wykonaniem zabezpieczenia

małżonek obowiązanego może sprzeciwić się wykonaniu postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia,

o czym organ wykonujący zabezpieczenie niezwłocznie zawiadamia uprawnionego.

§ 3.

Sprzeciw małżonka obowiązanego, o którym mowa w § 2, nie wstrzymuje wykonania zabezpieczenia.

Jeżeli jednak zabezpieczenie prowadzi do zaspokojenia uprawnionego, wstrzymuje się

wypłatę pieniędzy uzyskanych w postępowaniu zabezpieczającym.

§ 4.

W razie sprzeciwu, o którym mowa w § 2, uprawniony może w terminie dwóch tygodni od

dnia zawiadomienia go, pod rygorem upadku zabezpieczenia w zakresie wykonania na mieniu

wchodzącym w skład majątku wspólnego, wystąpić do sądu o nadanie temu postanowieniu

klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi obowiązanego. Przepisy art. 787 stosuje

się odpowiednio. Upadek, o którym mowa w zdaniu pierwszym, następuje również w razie

oddalenia wniosku o nadanie klauzuli wykonalności.

§ 1.

W razie prawomocnego zwrotu albo odrzucenia pozwu lub wniosku, oddalenia powództwa

lub wniosku albo umorzenia postępowania, zabezpieczenie upada.

§ 2.

Zabezpieczenie upada również, gdy zostało udzielone przed wszczęciem postępowania,

jeżeli uprawniony nie wystąpił we wszczętym postępowaniu w sprawie o całość roszczenia

lub też wystąpił o roszczenia inne niż to, które zostało zabezpieczone.

§ 3.

W sprawach wymienionych w § 1 i § 2 przepis art. 754

§ 1.

0 kosztach postępowania zabezpieczającego sąd rozstrzyga w orzeczeniu kończącym postępowanie

w sprawie, a o kosztach postępowania zabezpieczającego później powstałych rozstrzyga

na wniosek strony sąd, który udzielił zabezpieczenia.

§ 2.

Jeżeli postanowienie, w którym udzielono zabezpieczenia, zostało wydane przed wszczęciem

postępowania w sprawie, a uprawniony nie zachował wyznaczonego mu terminu do jej wszczęcia,

obowiązany może w terminie dwóch tygodni od upływu tego terminu złożyć wniosek o przyznanie

mu kosztów. W tym terminie wniosek taki może zgłosić uprawniony, jeżeli nie wytoczył

sprawy dlatego, że obowiązany zaspokoił jego roszczenie.

§ 1.

Jeżeli uprawniony nie wniósł pisma wszczynającego postępowanie w wyznaczonym terminie

albo cofnął pozew lub wniosek, jak również gdy pozew zwrócono lub odrzucono albo powództwo

bądź wniosek oddalono lub postępowanie umorzono, a także w przypadkach wskazanych

w art. 744 § 2, obowiązanemu przysługuje przeciwko uprawnionemu roszczenie o naprawienie

szkody wyrządzonej wykonaniem zabezpieczenia. Roszczenie wygasa, jeżeli nie będzie

dochodzone w ciągu roku od dnia powstania szkody.

§ 2.

Uprawnieni, którzy łącznie uzyskali zabezpieczenie, ponoszą solidarną odpowiedzialność

za wyrządzoną szkodę.

§ 3.

Jeżeli w terminie miesiąca od dnia powstania roszczenia, o którym mowa w § 1, obowiązany

nie wytoczył powództwa, sąd zwraca uprawnionemu, na jego wniosek, kaucję złożoną na

zabezpieczenie tego roszczenia.

Zabezpieczenie roszczeń pieniężnych następuje przez

1)

zajęcie ruchomości, wynagrodzenia za pracę, wierzytelności z rachunku bankowego albo

innej wierzytelności lub innego prawa majątkowego;

2)

obciążenie nieruchomości obowiązanego hipoteką przymusową;

3)

ustanowienie zakazu zbywania lub obciążania nieruchomości, która nie ma urządzonej

księgi wieczystej lub której księga wieczysta zaginęła lub uległa zniszczeniu;

4)

obciążenie statku albo statku w budowie hipoteką morską;

5)

ustanowienie zakazu zbywania spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu;

6)

ustanowienie zarządu przymusowego nad przedsiębiorstwem lub gospodarstwem rolnym obowiązanego

albo zakładem wchodzącym w skład przedsiębiorstwa lub jego częścią albo częścią gospodarstwa

rolnego obowiązanego.

Postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia wydane na posiedzeniu niejawnym, w wypadkach,

o których mowa w art. 747 pkt 2-6, doręcza się również obowiązanemu.

Zabezpieczenie roszczeń pieniężnych przeciwko Skarbowi Państwa jest niedopuszczalne.

Zabezpieczenie nie może obejmować rzeczy, wierzytelności i praw, z których egzekucja

jest wyłączona.

§ 1.

Rzeczy ulegające szybkiemu zepsuciu mogą stanowić przedmiot zabezpieczenia, gdy obowiązany

nie ma innego mienia, które mogłoby zabezpieczyć roszczenia uprawnionego, istnieje

zaś możliwość sprzedaży tych rzeczy niezwłocznie.

§ 2.

Sprzedaż rzeczy wymienionych w § 1 powinna nastąpić niezwłocznie, według przepisów

o sprzedaży w trybie egzekucji z ruchomości.

§ 3.

Na wniosek obowiązanego sąd rejonowy może po wysłuchaniu uprawnionego polecić komornikowi

sprzedaż każdej zajętej ruchomości, wierzytelności lub prawa.

§ 4.

Cenę uzyskaną ze sprzedaży składa się na rachunek depozytowy sądu na zabezpieczenie

roszczeń uprawnionego.

§ 1.

Zajęte ruchomości nie mogą być oddane pod dozór uprawnionemu. Zajęte pieniądze składa

się na rachunek depozytowy sądu, a zajęte papiery wartościowe sąd składa w banku.

§ 2.

Sumę złożoną na rachunek depozytowy sąd umieszcza na wydzielonym, oprocentowanym rachunku

bankowym w wysokości oprocentowania udzielonego przez bank dla wkładów wypłacanych

na każde żądanie. Jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że zabezpieczenie może trwać

dłużej niż trzy miesiące, na wniosek obowiązanego, należy umieścić złożone do depozytu

sumy w banku wskazanym przez obowiązanego na rachunku bankowym oprocentowanym jak

dla lokat terminowych.

§ 3.

W sprawach, w których zabezpieczenie może być udzielone z urzędu, orzeczenia, o których

mowa w § 2, sąd wydaje z urzędu.

W razie udzielenia zabezpieczenia przez zajęcie papierów wartościowych dopuszczonych

do publicznego obrotu, obowiązany w terminie trzech miesięcy od dnia zajęcia może

zlecić ich sprzedaż. Sumę uzyskaną ze sprzedaży umieszcza się na rachunku depozytowym

sądu. Obowiązany może także zlecić, by znajdujące się na rachunku papierów wartościowych

sumy pieniężne zostały wpłacone na rachunek depozytowy sądu. Przepis art. 752 stosuje

się odpowiednio.

§ 1.

W razie zajęcia na zabezpieczenie rachunku bankowego przedsiębiorcy lub właściciela

gospodarstwa rolnego sąd na wniosek obowiązanego złożony w terminie tygodniowym od

dnia doręczenia mu postanowienia o zabezpieczeniu określa, jakie kwoty można pobierać

na bieżące wypłaty wynagrodzeń za pracę wraz z podatkiem od wynagrodzenia i innymi

ustawowymi ciężarami, a także na bieżące koszty prowadzonej działalności gospodarczej.

§ 2.

Udzielając zabezpieczenia, sąd może określić korzystanie z zajętego rachunku bankowego

w inny sposób.

§ 3.

Zajęcie rachunku bankowego nie pozbawia obowiązanego prawa do polecenia przekazania

zajętych kwot na rachunek depozytowy sądu w celu wpłacenia sumy zabezpieczenia. Przepis

art. 752 stosuje się odpowiednio.

§ 4.

Przepis § 3 stosuje się odpowiednio, gdy w ramach zabezpieczenia zajęto inne wierzytelności

i prawa majątkowe.

§ 1.

Postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia ustanawiające zakaz zbywania spółdzielczego

własnościowego prawa do lokalu stanowi podstawę wpisu w księdze wieczystej ostrzeżenia

o zakazie zbywania tych praw. Wpisu dokonuje się na wniosek uprawnionego. Postanowienie

to doręcza się także spółdzielni mieszkaniowej.

§ 2.

Spółdzielnia mieszkaniowa ponosi odpowiedzialność za szkodę spowodowaną czynnościami

umożliwiającymi zbycie prawa, o którym mowa w § 1.

§ 1.

Zarząd przymusowy ustanowiony nad przedsiębiorstwem lub gospodarstwem rolnym obowiązanego

lub nad zakładem wchodzącym w skład przedsiębiorstwa lub jego częścią albo nad częścią

gospodarstwa rolnego wykonuje się według przepisów o zarządzie w toku egzekucji z

nieruchomości, z zastrzeżeniem, że zarządcę ustanawia sąd wydający postanowienie o

udzieleniu zabezpieczenia oraz że postanowienie o ustanowieniu zarządcy jest jednocześnie

podstawą do wprowadzenia zarządcy w zarząd, w razie gdyby istniały przeszkody uniemożliwiające

zarządcy objęcie zarządu. Zarządcą nie może być obowiązany.

§ 2.

W toku sprawowania zarządu sąd może, za zgodą uprawnionego i obowiązanego, zezwolić

na wykonywanie zarządu w inny sposób.

§ 3.

Za zgodą obowiązanego sąd postanowi, że dochód uzyskiwany z zarządu przeznaczony będzie

na zaspokojenie uprawnionego. Zgoda taka nie jest potrzebna w sprawach wymienionych

w art. 753, art. 753

§ 4.

W razie wyrażenia zgody na zaspokojenie uprawnionego z dochodu uzyskanego przez zarząd,

przepisy art. 753

§ 5.

W sprawach, o których mowa w § 2-4, orzeka sąd wydający postanowienie o zabezpieczeniu.

Czynności prawne obowiązanego dotyczące majątku objętego zarządem przymusowym podjęte

po ustanowieniu zarządu są nieważne. Dla określenia czasu powstania skutków ustanowienia

zarządu przepisy art. 910 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

W razie skierowania egzekucji do składników mienia objętego zarządem przymusowym dalsze

postępowanie prowadzone będzie według przepisów o egzekucji przez zarząd przymusowy.

Przepisy art. 1064

§ 2.

Jeżeli do przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego objętego zarządem ustanowionym

w postępowaniu zabezpieczającym skierowano egzekucję przez sprzedaż przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa rolnego, przepis art. 1064

§ 1.

W sprawach o alimenty zabezpieczenie może polegać na zobowiązaniu obowiązanego do

zapłaty uprawnionemu jednorazowo albo okresowo określonej sumy pieniężnej. W sprawach

tych podstawą zabezpieczenia jest jedynie uprawdopodobnienie istnienia roszczenia.

§ 2.

W wypadkach wymienionych w § 1 sąd z urzędu doręcza stronom odpis postanowienia o

zabezpieczeniu.

§ 1.

Przepis art. 753 stosuje się odpowiednio do zabezpieczenia roszczeń o

1)

rentę z tytułu odpowiedzialności za uszkodzenie ciała lub utratę życia żywiciela albo

rozstrój zdrowia oraz o zmianę uprawnień objętych treścią dożywocia na dożywotnią

rentę;

2)

wynagrodzenie za pracę;

3)

należności z tytułu rękojmi lub gwarancji jakości albo kary umownej, jak również należności

z tytułu niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową sprzedaży konsumenckiej, przeciwko

przedsiębiorcy do wysokości dwudziestu tysięcy złotych;

4)

należności z tytułu najmu lub dzierżawy, a także należności z tytułu opłat obciążających

najemcę lub dzierżawcę oraz opłat z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego lub użytkowego

- do wysokości, o której mowa w pkt 3;

5)

naprawienie szkody wynikającej z naruszenia przepisów o ochronie środowiska;

6)

należności wynikające z naruszenia autorskich praw majątkowych, praw majątkowych do

artystycznych wykonań, praw do fonogramów i wideogramów oraz należności wynikających

z naruszenia autorskich praw osobistych;

7)

należności wynikające z naruszenia praw z rejestracji znaku towarowego, patentu, wzoru

użytkowego, wzoru zdobniczego, topografii układu scalonego i oznaczeń geograficznych;

8)

wynagrodzenie przysługujące twórcy projektu wynalazczego.

§ 2.

W sprawach wymienionych w § 1 sąd udziela zabezpieczenia po przeprowadzeniu rozprawy.

Oddalenie wniosku o udzielenie zabezpieczenia może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Przepisu art. 749 nie stosuje się.

W sprawach, o których mowa w art. 753 i art. 753

Sąd może jeszcze przed urodzeniem się dziecka zabezpieczyć przyszłe roszczenia alimentacyjne

związane z ustaleniem ojcostwa, o których mowa w art. 141 i art. 142 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, przez zobowiązanie obowiązanego do wyłożenia odpowiedniej sumy na koszty utrzymania

matki przez trzy miesiące w okresie porodu oraz na utrzymanie dziecka przez pierwsze

trzy miesiące po urodzeniu. W sprawach tych termin do wytoczenia powództwa wynosi

trzy miesiące od dnia urodzenia się dziecka. Postanowienie sąd wydaje po przeprowadzeniu

rozprawy. Przepisy art. 733 i art. 753

§ 1.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej albo jeżeli sąd inaczej nie postanowi,

zabezpieczenie udzielone według przepisów niniejszego tytułu upada po upływie miesiąca

od uprawomocnienia się orzeczenia uwzględniającego roszczenie, które podlegało zabezpieczeniu.

§ 2.

W sprawach, w których udzielono zabezpieczenia przy zastosowaniu art. 747 pkt 1 lub

pkt 6, zabezpieczenie upada, jeżeli uprawniony w terminie dwóch tygodni od uprawomocnienia

się orzeczenia uwzględniającego roszczenie nie wniósł o dokonanie dalszych czynności

egzekucyjnych.

§ 3.

Na wniosek obowiązanego sąd wyda postanowienie stwierdzające upadek zabezpieczenia.

§ 1.

Jeżeli przedmiotem zabezpieczenia nie jest roszczenie pieniężne, sąd udziela zabezpieczenia

w taki sposób, jaki stosownie do okoliczności uzna za odpowiedni, nie wyłączając sposobów

przewidzianych do zabezpieczenia roszczeń pieniężnych. W szczególności sąd może

1)

unormować prawa i obowiązki stron lub uczestników postępowania na czas trwania postępowania;

2)

ustanowić zakaz zbywania przedmiotów lub praw objętych postępowaniem;

3)

zawiesić egzekucję lub postępowanie wykonawcze;

4)

uregulować sposób roztoczenia pieczy nad małoletnimi dziećmi;

5)

nakazać wpisanie stosownego ostrzeżenia w księdze wieczystej lub we właściwym rejestrze.

§ 2.

W sprawach przeciwko środkom społecznego przekazu o ochronę dóbr osobistych, sąd odmówi

udzielenia zabezpieczenia polegającego na zakazie publikacji, jeżeli zabezpieczeniu

sprzeciwia się ważny interes publiczny.

§ 3.

Sąd doręcza obowiązanemu postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym, w którym zobowiązuje

go do wykonania lub zaniechania czynności albo do nieprzeszkadzania czynnościom uprawnionego.

Nie dotyczy to czynności polegających na świadczeniu rzeczy będących we władaniu obowiązanego.

W sprawach o rozwód, o separację oraz o unieważnienie małżeństwa, sąd może również

orzec o wydaniu małżonkowi, opuszczającemu mieszkanie zajmowane wspólnie przez małżonków,

potrzebnych mu przedmiotów.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej albo sąd inaczej nie postanowi, zabezpieczenie

udzielone według przepisów niniejszego tytułu upada po upływie miesiąca od uprawomocnienia

się orzeczenia uwzględniającego roszczenie, które podlegało zabezpieczeniu. Na wniosek

obowiązanego sąd wydaje postanowienie stwierdzające upadek zabezpieczenia.

Na żądanie wierzyciela, którego roszczenie stwierdzone jest tytułem wykonawczym lub

tytułem egzekucyjnym, organ egzekucyjny, który prowadzi egzekucję lub który jest właściwy

do jej prowadzenia według przepisów kodeksu, udzieli mu informacji, czy przeciwko

dłużnikowi prowadzone jest przez ten organ egzekucyjny postępowanie egzekucyjne, a

jeżeli tak, powiadomi go o stosowanych sposobach egzekucji oraz o wysokości egzekwowanych

roszczeń, a także o aktualnym stanie sprawy.

§ 1.

Na czynności komornika przysługuje skarga do sądu rejonowego, jeżeli ustawa nie stanowi

inaczej. Dotyczy to także zaniechania przez komornika dokonania czynności. Do rozpoznania

skargi na czynności komornika właściwy jest sąd, przy którym działa komornik. Jeżeli

do prowadzenia egzekucji został wybrany komornik poza właściwością ogólną, skargę

rozpoznaje sąd, który byłby właściwy według ogólnych zasad. § 2. Skargę może złożyć

strona lub inna osoba, której prawa zostały przez czynności lub zaniechanie komornika

naruszone bądź zagrożone.

§ 3.

Skarga na czynność komornika powinna czynić zadość wymaganiom pisma procesowego oraz

określać zaskarżoną czynność lub czynność, której zaniechano, jak również wniosek

o zmianę, uchylenie lub dokonanie czynności wraz z uzasadnieniem.

§ 4.

Skargę wnosi się do sądu w terminie tygodniowym od dnia czynności, gdy strona lub

osoba, której prawo zostało przez czynność komornika naruszone bądź zagrożone, była

przy czynności obecna lub była o jej terminie zawiadomiona, w innych wypadkach - od

dnia zawiadomienia o dokonaniu czynności strony lub osoby, której prawo zostało przez

czynności komornika naruszone bądź zagrożone, a w braku zawiadomienia - od dnia, w

którym czynność powinna być dokonana. Odpis skargi sąd przesyła komornikowi, który

w terminie trzech dni na piśmie sporządza uzasadnienie dokonania zaskarżonej czynności

lub przyczyn jej zaniechania oraz przekazuje je wraz z aktami sprawy do sądu, do którego

skargę wniesiono, chyba że skargę w całości uwzględnia, o czym zawiadamia sąd i skarżącego

oraz zainteresowanych, których uwzględnienie skargi dotyczy.

§ 1.

Sąd rozpoznaje skargę w terminie tygodniowym od dnia jej wpływu do sądu, a gdy skarga

zawiera braki formalne, które podlegają uzupełnieniu, w terminie tygodniowym od jej

uzupełnienia.

§ 2.

Wniesienie skargi nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego ani wykonania zaskarżonej

czynności, chyba że sąd zawiesi postępowanie lub wstrzyma dokonanie czynności.

Jeżeli skargę wniesiono po terminie albo nie uzupełniono w terminie jej braków, sąd

odrzuca skargę, chyba że uzna, iż zachodzi podstawa do podjęcia czynności na podstawie

art. 759 § 2. Na postanowienie sądu o odrzuceniu skargi służy zażalenie.

§ 1.

Zażalenie na postanowienie sądu przysługuje w wypadkach wskazanych w ustawie.

§ 2.

Na postanowienie sądu drugiej instancji wydane po rozpoznaniu zażalenia kasacja nie

przysługuje.

Prawomocne postanowienie komornika w przedmiocie kosztów podlega wykonaniu po uprawomocnieniu

się bez potrzeby zaopatrywania go w klauzulę wykonalności.

§ 1.

W wypadku zbiegu egzekucji do tych samych rzeczy, wierzytelności lub praw, dalszą

egzekucję prowadzi komornik właściwy według przepisów niniejszego kodeksu.

§ 2.

Jeżeli żaden z komorników nie jest właściwy według przepisów niniejszego kodeksu,

komornik, który później wszczął egzekucję, niezwłocznie przekazuje sprawę komornikowi,

który pierwszy wszczął egzekucję, o czym zawiadamia wierzyciela.

§ 3.

Przekazując sprawę, komornik obowiązany jest rozliczyć koszty egzekucji.

Przepisów art. 773 i art. 774 nie stosuje się w razie zbiegu egzekucji administracyjnej

i sądowego zabezpieczenia, jak również zbiegu zabezpieczenia administracyjnego z egzekucją

sądową, z wyjątkiem wypadków przewidzianych w art. 751.

Komornik, który przyjął wniosek o wszczęcie egzekucji, do prowadzenia której nie jest

właściwy według przepisów niniejszego kodeksu, nie może odmówić przyjęcia innych wniosków

o wszczęcie egzekucji przeciwko temu samemu dłużnikowi, jeżeli następni wierzyciele

wnoszą o przeprowadzenie egzekucji według tych samych sposobów co wcześniejsi wierzyciele.

Podstawą egzekucji jest tytuł wykonawczy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Tytułem

wykonawczym jest tytuł egzekucyjny zaopatrzony w klauzulę wykonalności.

Tytułowi egzekucyjnemu wydanemu przeciwko spółce jawnej, spółce partnerskiej, spółce

komandytowej lub spółce komandytowo-akcyjnej sąd nadaje klauzulę wykonalności przeciwko

wspólnikowi ponoszącemu odpowiedzialność bez ograniczenia całym swoim majątkiem za

zobowiązania spółki, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, jak

również wtedy, gdy jest oczywiste, że egzekucja ta będzie bezskuteczna.

§ 1.

Klauzula wykonalności powinna zawierać stwierdzenie, że tytuł uprawnia do egzekucji,

a w razie potrzeby oznaczać jej zakres. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej,

tytułom egzekucyjnym zasądzającym świadczenie w walutach obcych sąd nada klauzulę

wykonalności ze zobowiązaniem komornika do przeliczenia zasądzonej kwoty na walutę

polską według średniego kursu złotego w stosunku do walut obcych ogłoszonego przez

Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym przekazanie należności wierzycielowi.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, brzmienie klauzuli wykonalności.

§ 3.

Jeżeli tytułem egzekucyjnym jest orzeczenie sądu, klauzulę umieszcza się na wypisie

orzeczenia, czyniąc wzmiankę o jej wydaniu na oryginale orzeczenia. W innych wypadkach

klauzulę umieszcza się na tytule egzekucyjnym przedstawionym przez strony.

W postępowaniu o nadanie klauzuli wykonalności aktowi notarialnemu, który określa

warunki do prowadzenia egzekucji na podstawie takiego aktu, przepis art. 786 § 1 stosuje

się odpowiednio. Nie dotyczy to wypadku, gdy warunkiem tym jest spełnienie przez dłużnika

świadczenia w określonym terminie. Sąd nada wtedy klauzulę wykonalności po upływie

tego terminu.

§ 1.

W postępowaniu o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, sąd

bada, czy dłużnik poddał się egzekucji oraz czy roszczenie objęte tytułem wynika z

czynności bankowej dokonanej bezpośrednio z bankiem lub z zabezpieczenia wierzytelności

banku wynikającej z tej czynności.

§ 2.

Jeżeli wykonanie tytułu egzekucyjnego jest uzależnione od zdarzenia, które udowodnić

powinien wierzyciel, sąd nada klauzulę wykonalności, po dostarczeniu dowodu tego zdarzenia

w formie dokumentu.

Jeżeli wierzyciel nie może uzyskać dokumentu stwierdzającego zbycie przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa rolnego albo gdyby uzyskanie takiego dokumentu było nadmiernie utrudnione,

sąd przed nadaniem klauzuli wykonalności wysłucha nabywcę stosownie do art. 760 §

2. Jeżeli nabywca zaprzecza istnieniu podstaw do nadania przeciwko niemu klauzuli

wykonalności, sąd na wniosek wierzyciela, a w sprawach o alimenty lub o roszczenia

z zakresu prawa pracy, także z urzędu, wzywa nabywcę do okazania dokumentów stwierdzających

nabycie. Przepisy o wyjawieniu majątku stosuje się odpowiednio. W razie przyznania

okoliczności nabycia przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego sąd nada klauzulę wykonalności

bez okazywania dokumentu stwierdzającego nabycie.

§ 1.

Tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko zbywcy przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego

jest także podstawą egzekucji przeciwko nabywcy przedsiębiorstwa lub gospodarstwa

rolnego, jeżeli wierzyciel złożył wniosek o wszczęcie egzekucji w ciągu miesiąca od

dnia nabycia przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio, gdy przejęcie obowiązków nastąpiło w wyniku podziału,

połączenia lub innego przekształcenia przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego albo

w wyniku wniesienia do spółki przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części dokonanego

w trybie komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych.

§ 3.

Przepisy § 1 i § 2 nie uchybiają przepisom o ograniczeniu odpowiedzialności nabywcy

przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego za zobowiązania zbywcy.

§ 1.

Tytuł wykonawczy zobowiązujący do wydania ruchomości indywidualnie oznaczonych, nieruchomości

lub statku albo do opróżnienia pomieszczenia upoważnia do prowadzenia egzekucji nie

tylko przeciwko dłużnikowi, lecz przeciwko każdemu, kto tymi rzeczami włada. Niniejszy

przepis nie narusza uprawnień nabywcy w dobrej wierze.

§ 2.

Jeżeli władający uprawdopodobni dokumentem, że władanie ruchomością indywidualnie

oznaczoną, nieruchomością, pomieszczeniem lub statkiem uzyskał na podstawie tytułu

prawnego niepochodzącego od dłużnika, komornik wstrzyma się z czynnościami egzekucyjnymi,

pouczając władającego, że może w terminie tygodnia wystąpić do sądu o ustalenie, że

tytuł wykonawczy nie może być w stosunku do niego wykonywany i o zabezpieczenie tego

powództwa przez zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Przepisy art. 843 stosuje

się odpowiednio.

§ 3.

Wstrzymując się z czynnościami egzekucyjnymi, komornik dokona zajęcia ruchomości lub

statku, pozostawiając te przedmioty pod dozorem władającego.

§ 4.

W razie braku zabezpieczenia powództwa komornik podejmie po terminie miesiąca dalsze

czynności egzekucyjne w stosunku do osoby władającej. Dalsza zmiana osoby władającej

ruchomością, nieruchomością, statkiem lub pomieszczeniem nie będzie stanowiła przeszkody

w realizacji tytułu wykonawczego.

Wierzyciel może zlecić komornikowi poszukiwanie za wynagrodzeniem majątku dłużnika.

§ 1.

Jeżeli w toku egzekucji zostanie ujawnione, że na zajętym przedmiocie, wierzytelności

lub prawie ustanowiony został zastaw rejestrowy, komornik zawiadomi niezwłocznie o

zajęciu zastawnika zastawu rejestrowego.

§ 2.

Prowadząc egzekucję o świadczenie przekraczające dwadzieścia tysięcy złotych, komornik

obowiązany jest uzyskać z centralnej informacji o zastawach rejestrowych dane o tym,

czy dłużnik jest zastawcą zastawu rejestrowego oraz kto jest zastawnikiem. O wszczęciu

egzekucji komornik niezwłocznie zawiadamia zastawnika zastawu rejestrowego.

§ 3.

Jeżeli skierowano egzekucję do pojazdu mechanicznego, a dłużnik nie wydał dowodu rejestracyjnego

zajętego pojazdu, komornik jest obowiązany uzyskać informację w centralnej informacji

o zastawach rejestrowych, czy zajęty pojazd nie jest obciążony zastawem rejestrowym.

W razie stwierdzenia, że zajęty pojazd mechaniczny jest obciążony zastawem rejestrowym,

komornik niezwłocznie zawiadomi zastawnika zastawu rejestrowego o wszczęciu egzekucji.

§ 4.

Sprzedaż ruchomości, wierzytelności i praw obciążonych zastawem rejestrowym może nastąpić

nie wcześniej niż po upływie tygodnia od dnia zawiadomienia zastawnika.

Jeżeli złożona w postępowaniu egzekucyjnym kwota pieniężna nie podlega natychmiastowemu

wydaniu, powinna być złożona na rachunek depozytowy sądu. Przepisy art. 752 stosuje

się odpowiednio.

§ 1.

W wypadkach wymagających zasięgnięcia opinii biegłego, komornik zwróci się o wydanie

opinii do jednego lub kilku stałych biegłych sądowych. Jeżeli wśród stałych biegłych

sądowych nie ma biegłego wymaganej specjalności, komornik zwróci się do sądu o wyznaczenie

biegłego i odebranie od niego przyrzeczenia.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio, gdy wezwany przez komornika stały biegły sądowy

został wyłączony lub nie przyjął nałożonego na niego obowiązku z przyczyn wskazanych

w art. 280, a nie ma innego biegłego tej specjalności wśród stałych biegłych sądowych.

§ 1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, wszelkich wpłat komornikowi można dokonać gotówką

lub poleceniem przelewu na rachunek komornika, a za zgodą komornika także w inny sposób.

§ 2.

Pokwitowanie komornika ma taki sam skutek jak pokwitowanie wierzyciela sporządzone

w formie dokumentu urzędowego.

W sprawach o naruszenie posiadania ukończona egzekucja może być podjęta na nowo na

podstawie tego samego tytułu wykonawczego, jeżeli dłużnik ponownie dokonał zmiany

sprzecznej z treścią tego tytułu, a żądanie w tym przedmiocie zostanie zgłoszone przed

upływem sześciu miesięcy od ukończenia egzekucji.

§ 1.

Zbycie przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego po wszczęciu postępowania egzekucyjnego

nie ma wpływu na bieg tego postępowania.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie przekształcenia organizacyjnego dłużnika

będącego osobą prawną, a także spółką handlową niemającą osobowości prawnej, jak również

przekształcenia spółki cywilnej w spółkę handlową.

§ 1.

Dłużnik może w drodze powództwa żądać pozbawienia tytułu wykonawczego wykonalności

w całości lub części albo ograniczenia, jeżeli

1)

przeczy zdarzeniom, na których oparto wydanie klauzuli wykonalności, a w szczególności

gdy kwestionuje istnienie obowiązku stwierdzonego tytułem egzekucyjnym niebędącym

orzeczeniem sądu albo gdy kwestionuje przejście obowiązku mimo istnienia formalnego

dokumentu stwierdzającego to przejście;

2)

po powstaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie

wygasło albo nie może być egzekwowane; gdy tytułem jest orzeczenie sądowe, dłużnik

może powództwo oprzeć także na zdarzeniach, które nastąpiły po zamknięciu rozprawy,

a także zarzucie spełnienia świadczenia, jeżeli zarzut ten nie był przedmiotem rozpoznania

w sprawie;

3)

małżonek, przeciwko któremu sąd nadał klauzulę wykonalności na podstawie art. 787,

wykaże, że egzekwowane świadczenie wierzycielowi nie należy się, przy czym małżonkowi

temu przysługują zarzuty nie tylko z własnego prawa, lecz także zarzuty, których jego

małżonek wcześniej nie mógł podnieść.

§ 2.

Jeżeli podstawą egzekucji jest tytuł pochodzący od organu administracyjnego, do stwierdzenia,

że zobowiązanie wygasło lub nie może być egzekwowane, powołany jest organ, od którego

tytuł pochodzi.

Jeżeli egzekucja prowadzona jest na podstawie tytułu egzekucyjnego lub innego dokumentu,

któremu nie nadaje się klauzuli wykonalności, do ochrony praw dłużnika stosuje się

odpowiednio przepisy art. 840 i art. 843.

Przepisy dotyczące egzekucji z ruchomości stosuje się odpowiednio do egzekucji ze

zwierząt, jeżeli nie jest to sprzeczne z przepisami dotyczącymi ochrony zwierząt.

§ 1.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, komornik oznacza wartość zajętych ruchomości

i umieszcza ją w protokole zajęcia.

§ 2.

Jeżeli komornik uzna, że w celu oszacowania należy wezwać biegłego, albo jeżeli wierzyciel

lub dłużnik podnoszą w skardze zarzuty na oszacowanie, oszacowania dokonuje biegły

przy samym zajęciu, a gdyby to nie było możliwe, w terminie późniejszym, aż do dnia

licytacji. Skargę na oszacowanie komornika wnosi się do komornika przy zajęciu ruchomości,

a gdyby to nie było możliwe - do dnia licytacji.

Komornik może sprzedać z wolnej ręki ruchomości niewymienione w art. 864 § 2, jeżeli

dłużnik wyraził na to zgodę i określił minimalną cenę zbycia. Sprzedaż nie może nastąpić

wcześniej niż po czternastu dniach od dnia oszacowania. Sprzedaż może nastąpić tylko

wtedy, gdy wierzyciele wyrazili na to zgodę.

Zajęte ruchomości, których sprzedaż wymaga zezwolenia, komornik sprzeda za pośrednictwem

przedsiębiorstwa posiadającego takie zezwolenie albo sprzeda je temu przedsiębiorstwu.

Do wyceny ruchomości przepis art. 865 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Do oszacowania zajętych przedmiotów o wartości historycznej lub artystycznej komornik

wzywa biegłego. Przedmioty te mogą być sprzedane za pośrednictwem przedsiębiorstwa

zajmującego się ich obrotem albo państwowemu muzeum, bibliotece, archiwum lub ośrodkowi

badań i dokumentacji. Przepis art. 864

§ 2.

Do oszacowania wyrobów ze złota i platyny komornik powołuje biegłego. Wyroby ze złota

i platyny, z wyjątkiem przedmiotów użytkowych, oraz przedmioty ze złota lub platyny

niezdatne do użytku komornik sprzedaje przedsiębiorstwu jubilerskiemu lub innemu zajmującemu

się obrotem lub przerobem metali szlachetnych.

Przepis art. 865 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Zajęte dewizy komornik sprzedaje bankowi lub innemu przedsiębiorcy zajmującemu się

ich kupnem. Cena zbycia nie może być niższa od kursu kupna waluty obcej w złotych

przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym datę sprzedaży.

Jeżeli zajęcie obejmuje wierzytelność wynikającą z rachunku bankowego zajętego uprzednio

na podstawie postanowienia o zabezpieczeniu ustanowionym w postępowaniu zabezpieczającym,

uprawnienia obowiązanego do dokonania wypłat z rachunku bankowego ustają z dniem dokonania

zajęcia w postępowaniu egzekucyjnym.

§ 1.

Na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przeciwko dłużnikowi można zająć wierzytelność

z rachunku wspólnego prowadzonego dla dłużnika i osób trzecich. Dalsze czynności egzekucyjne

prowadzone będą do przypadającego dłużnikowi udziału w rachunku wspólnym stosownie

do treści umowy regulującej prowadzenie rachunku, którą dłużnik obowiązany jest przedłożyć

komornikowi w terminie tygodnia od daty zajęcia. Przepisy o wyjawieniu majątku stosuje

się odpowiednio. Jeżeli umowa nie określa udziału w rachunku wspólnym albo gdy dłużnik

nie przedłoży umowy, domniemywa się, że udziały są równe. Po ustaleniu udziału dłużnika

zwalnia się pozostałe udziały od egzekucji.

§ 2.

W razie zajęcia rachunku wspólnego dla wspólników spółki cywilnej, komornik zawiadamia

pozostałych wspólników.

§ 1.

Na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przeciwko dłużnikowi pozostającemu w

związku małżeńskim można prowadzić egzekucję z rachunku wspólnego dłużnika i jego

małżonka.

§ 2.

Przepis § 1 nie wyłącza możliwości obrony małżonka dłużnika w drodze powództwa o zwolnienie

od egzekucji, jeżeli na rachunku wspólnym małżonków zgromadzono środki, które nie

wchodzą do majątku osobistego dłużnika, albo też środki, które nie pochodzą z pobranego

przez dłużnika wynagrodzenia za pracę, dochodów uzyskanych przez dłużnika z innej

działalności zarobkowej, jak również z korzyści uzyskanych z jego praw autorskich

i praw pokrewnych, praw własności przemysłowej oraz innych praw twórcy.

Dokonując zajęcia wierzytelności zabezpieczonej poręczeniem, zastawem lub zastawem

rejestrowym, komornik na wniosek wierzyciela zawiadamia także poręczyciela albo właściciela

przedmiotu obciążonego prawem zastawu, iż świadczenia z wierzytelności zabezpieczonej

nie wolno uiścić dłużnikowi. Przepis art. 882 § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Na wniosek wierzyciela jego zaspokojenie nastąpi przez sprzedaż wierzytelności w drodze

licytacji lub z wolnej ręki, o ile nie sprzeciwia się temu charakter zajętej wierzytelności.

§ 2.

Sprzedaży wierzytelności dokonuje się w drodze licytacji prowadzonej według przepisów

o egzekucji z ruchomości. Cena wywołania wynosi połowę sumy, na którą składa się wartość

egzekwowanej wierzytelności oraz należne od niej odsetki liczone od dnia ich wymagalności

do dnia licytacji. Nabycie nie może nastąpić poniżej ceny wywołania.

§ 3.

Za zgodą dłużnika zajęta wierzytelność może zostać sprzedana z wolnej ręki, po cenie

przez niego wskazanej, jeżeli sprzedaż za tę cenę nie narusza interesów wierzycieli.

Dłużnik może też wskazać osobę nabywcy oraz inne warunki sprzedaży. Zgoda dłużnika

na sprzedaż z wolnej ręki nie jest potrzebna, gdy wierzytelność była wymagalna przed

dniem zajęcia. W takim jednak wypadku cena zbycia nie może być niższa od 60% oszacowania

wraz z odsetkami liczonymi do dnia sprzedaży.

Przepisy o egzekucji z wierzytelności stosuje się odpowiednio do egzekucji z innych

praw majątkowych, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej.

§ 1.

Do egzekucji z praw majątkowych komornik przystąpi przez zajęcie prawa. W tym celu

komornik

1)

zawiadomi dłużnika, że nie wolno mu rozporządzać, obciążać ani realizować zajętego

prawa, jak również nie wolno mu pobierać żadnego świadczenia przysługującego z zajętego

prawa;

2)

zawiadomi osobę, która z zajętego prawa jest obciążona obowiązkiem względem dłużnika,

by obowiązku tego wobec dłużnika nie realizowała, a wynikające z prawa świadczenia

pieniężne uiszczała komornikowi lub na rachunek depozytowy sądu, oraz wzywa tę osobę,

by w terminie tygodnia złożyła oświadczenie, czy inne osoby roszczą sobie pretensje

do zajęcia prawa, czy i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się lub toczyła

się sprawa o zajęte prawo, jak również czy oraz o jakie roszczenie skierowana jest

egzekucja do zajętego prawa.

§ 2.

Prawo jest zajęte z chwilą doręczenia zawiadomienia osobie, która z mocy zajętego

prawa jest obciążona obowiązkiem wobec dłużnika. Jednakże jeżeli zawiadomienie o zajęciu

zostało doręczone dłużnikowi wcześniej, skutki zajęcia powstają wobec dłużnika z chwilą

doręczenia mu zawiadomienia o zajęciu.

§ 3.

Jeżeli prawo majątkowe, które ma być zajęte, jest tego rodzaju, że nie ma oznaczonej

osoby obciążonej obowiązkiem względem dłużnika, zajęcie jest dokonane z chwilą doręczenia

zawiadomienia dłużnikowi.

§ 4.

W stosunku do każdego, kto wiedział o wszczęciu egzekucji, skutki zajęcia powstają

z chwilą, gdy o wszczęciu egzekucji powziął wiadomość, choćby zawiadomienie, o którym

mowa w § 1, nie zostało jeszcze doręczone.

Dokonując zajęcia prawa z patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy, prawa z rejestracji

wzoru zdobniczego, prawa z rejestracji znaku towarowego, prawa z rejestracji topografii

układu scalonego, komornik przesyła do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej

wniosek o wpis informacji o zajęciu prawa do właściwego rejestru.

§ 1.

Z mocy zajęcia wierzyciel może wykonywać wszelkie uprawnienia majątkowe dłużnika wynikające

z zajętego prawa, które są niezbędne do zaspokojenia wierzyciela w drodze egzekucji,

może również podejmować wszelkie działania, które są niezbędne do zachowania prawa.

§ 2.

Jeżeli zachodzi potrzeba realizacji innych uprawnień wynikających z zajętego prawa

niż wymienione w § 1, sąd na wniosek dłużnika lub wierzyciela albo z urzędu ustanowi

zarządcę. Do zarządcy stosuje się odpowiednio przepisy o zarządzie w egzekucji z nieruchomości.

Do egzekucji z prawa majątkowego wchodzącego w skład majątku wspólnego małżonków stosuje

się odpowiednio przepisy art. 923

§ 1

, Do oszacowania zajętego prawa komornik powołuje biegłego.

§ 2.

Wycena biegłego nie jest potrzebna, jeżeli strony zgodnie ustaliły wartość zajętego

prawa albo jeżeli w okresie trzech miesięcy przed dokonaniem zajęcia zajęte prawo

było oszacowane dla celów obrotu rynkowego lub w drodze umowy ustalono jego wartość

dla potrzeb takiego obrotu.

§ 3.

W przypadkach wskazanych w § 2 za wartość prawa przyjmuje się wartość prawa ustaloną

zgodnie przez strony albo we wcześniejszej umowie lub oszacowaniu.

W opisie komornik zamieści w szczególności

1)

rodzaj zajętego prawa;

2)

oznaczenie osób uprawnionych oraz rodzaj przysługujących im uprawnień albo stwierdzenie

o braku informacji o ich istnieniu;

3)

oznaczenie osób zobowiązanych, jeżeli są, i rodzaj ciążących na nich obowiązków;

4)

w razie istnienia sporu co do treści prawa lub rodzaju przysługujących uprawnień,

rodzaj sporu, osoby dochodzące tych roszczeń oraz oznaczenie sądu lub innego organu,

przed którym spór się toczy.

§ 1.

Zajęcie praw dłużnika przysługujących mu na wypadek wystąpienia ze spółki cywilnej

lub jej rozwiązania dokonane jest z chwilą powiadomienia dłużnika o zajęciu. O zajęciu

komornik powiadomi pozostałych wspólników, jeżeli ich adresy zostaną komornikowi podane

przez którąkolwiek ze stron.

§ 2.

Pozostali wspólnicy w terminie dwóch tygodni od dnia zajęcia są obowiązani przedstawić

komornikowi wykaz przedmiotów, wierzytelności i praw, które przypadną dłużnikowi na

wypadek wystąpienia ze spółki lub jej rozwiązania. Przepisy art. 886 stosuje się odpowiednio.

Zajmując udział wspólnika w spółce handlowej albo prawa wspólnika z tytułu udziału

w takiej spółce, którymi wspólnikowi wolno rozporządzać, jak również prawa majątkowe

akcjonariusza, komornik powiadomi o zajęciu spółkę oraz zgłosi ten fakt sądowi rejestrowemu.

Zajęcie prawa obejmuje również wszelkie wierzytelności i roszczenia przysługujące

dłużnikowi z tytułu zajętego prawa, nawet jeżeli powstały po zajęciu.

Jeżeli z zajętego prawa wynika wymagalne roszczenie, komornik wezwie dłużnika zajętej

wierzytelności, aby spełnił świadczenie wierzycielowi lub komornikowi. Przepisy art.

887 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Zaspokojenie wierzyciela z zajętego prawa następuje z dochodu, jeżeli zajęte prawo

przynosi dochód, albo z realizacji lub sprzedaży prawa.

§ 2.

Zaspokojenie z dochodu lub realizacji prawa, jeżeli nie nastąpi w trybie art. 911

§ 3.

Sprzedaży prawa dokonuje się w drodze licytacji prowadzonej według przepisów o egzekucji

z ruchomości z zachowaniem przepisów poniższych.

§ 1.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, komornik może sprzedać zajęte prawo

z wolnej ręki po cenie nie niższej niż 75% ceny oszacowania. Sprzedaż ta nie może

nastąpić wcześniej niż czternastego dnia od oszacowania.

§ 2.

Na wniosek dłużnika, za zgodą wierzyciela, sprzedaż może nastąpić bez oszacowania

prawa. Sprzedaż za wskazaną przez dłużnika cenę może nastąpić, gdy nie naruszyło to

interesów wierzycieli. Dłużnik winien wówczas wskazać cenę minimalną, poniżej której

sprzedaż nie może być dokonana. Dłużnik może wskazać osobę nabywcy albo też wskazać

kilka osób uprawnionych do nabycia oraz kolejność, w jakiej prawo nabycia będzie im

przysługiwało.

§ 3.

Jeżeli sprzedaż nie dojdzie do skutku w terminie tygodnia od dnia, w którym wierzyciel

wyraził zgodę na sprzedaż, komornik sprzedaje zajęte prawo w drodze licytacji, chyba

że wierzyciel wyrazi zgodę na ponowną sprzedaż z wolnej ręki.

§ 1.

Do egzekucji z papierów wartościowych dopuszczonych do publicznego obrotu komornik

przystąpi przez ich zajęcie. W tym celu komornik

1)

zawiadamia dłużnika, że nie wolno mu odbierać żadnego świadczenia, jak również rozporządzać,

z wyjątkiem zleceń, o których mowa w § 2, zajętymi papierami wartościowymi czy wartościami

zebranymi na rachunku papierów wartościowych;

2)

wezwie podmiot prowadzący przedsiębiorstwo maklerskie, w którym dłużnik ma rachunek

papierów wartościowych, by nie wykonywał dyspozycji dłużnika, z wyjątkiem zleceń,

o których mowa w § 2, ani też nie wypłacał dłużnikowi pieniędzy ulokowanych na jego

rachunku papierów wartościowych, lecz zajęte sumy pieniężne do wysokości egzekwowanej

należności wydał komornikowi lub złożył na rachunek depozytowy sądu.

§ 2.

Jeżeli znajdujące się na rachunku papierów wartościowych dłużnika sumy pieniężne nie

wystarczają na pokrycie egzekwowanego roszczenia, podmiot prowadzący przedsiębiorstwo

maklerskie, w którym dłużnik ma rachunek, niezwłocznie wzywa dłużnika, aby w terminie

trzech dni złożył zlecenie sprzedaży celem zaspokojenia wierzyciela przez okres miesiąca,

wskazując, które ze zdeponowanych papierów wartościowych mają być przedmiotem zlecenia

sprzedaży. Jeżeli zajęto papiery wartościowe, które wcześniej były zajęte na podstawie

postanowienia o zabezpieczeniu, dyspozycja dłużnika dotycząca zlecenia ich sprzedaży

będzie wykonana po zajęciu dokonanym w egzekucji, jeżeli samo zlecenie sprzedaży dłużnik

złożył w terminie określonym w art. 752

§ 3.

Jeżeli dłużnik nie dokona czynności, o której mowa w § 2, albo pomimo wykonania czynności

nie dojdzie do sprzedaży papierów, prowadzący rachunek papierów wartościowych w terminie

trzech dni powiadamia wierzyciela, za pośrednictwem komornika, jakie papiery wartościowe

umieszczone są na rachunku. Wierzyciel składa zlecenie dokonania sprzedaży wybranych

papierów wartościowych.

§ 4.

W razie niezłożenia przez wierzyciela w terminie dwóch tygodni zlecenia, o którym

mowa w § 3, albo gdy sprzedaż na zlecenie wierzyciela nie doszła do skutku przez okres

roku, egzekucję umarza się.

§ 5.

Jeżeli zajęcia dokonano na rzecz dwu lub więcej wierzycieli, zlecenie, o którym mowa

w § 3, składa kurator ustanowiony w trybie art. 908, chyba że wierzyciele złożą zgodny

wniosek o sprzedaży zajętych papierów wartościowych. W razie ustanowienia kuratora

termin dwutygodniowy liczy się od dnia powołania kuratora.

Jeżeli dłużnik bez usprawiedliwionej przyczyny nie stawi się do sądu w celu złożenia

wykazu lub przyrzeczenia albo stawiwszy się wykazu nie złoży lub odmówi odpowiedzi

na zadane mu pytanie albo odmówi złożenia przyrzeczenia, sąd może skazać go na grzywnę

lub nakazać przymusowe doprowadzenie oraz może zastosować areszt nieprzekraczający

miesiąca, z uwzględnieniem art. 276 § 2. O skutkach tych dłużnik powinien być pouczony

w wezwaniu na posiedzenie.

Dłużnik, który złożył przyrzeczenie lub do którego zastosowano środki przymusu, obowiązany

jest do złożenia nowego wykazu i przyrzeczenia na żądanie tego samego lub innego wierzyciela,

gdy od złożenia przyrzeczenia lub wyczerpania środków przymusu upłynął okres jednego

roku.

§ 1.

Tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko osobie pozostającej w związku małżeńskim stanowi

podstawę do zajęcia nieruchomości wchodzącej w skład majątku wspólnego. Dalsze czynności

egzekucyjne dopuszczalne są na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przeciwko

obojgu małżonkom.

§ 2.

Jeżeli małżonek dłużnika sprzeciwi się zajęciu, o sprzeciwie komornik niezwłocznie

zawiadamia wierzyciela, który w terminie tygodniowym powinien wystąpić o nadanie przeciwko

małżonkowi dłużnika klauzuli wykonalności pod rygorem umorzenia egzekucji z zajętej

nieruchomości.

Nadwyżkę dochodów po pokryciu wydatków wymienionych w art. 940, za czas do dnia przejścia

własności nieruchomości na nabywcę, zarządca składa na rachunek depozytowy sądu. Nadwyżkę

dołącza się do ceny, która będzie uzyskana za nieruchomości. Jeżeli egzekucja ulega

umorzeniu, nadwyżkę tę otrzymuje dłużnik.

Jeżeli w stanie nieruchomości pomiędzy sporządzeniem opisu i oszacowania a terminem

licytacyjnym zajdą istotne zmiany, na wniosek wierzyciela lub dłużnika może nastąpić

dodatkowy opis i oszacowanie.

Zajęta nieruchomość ulega sprzedaży przez licytację publiczną. Termin licytacji nie

może być wyznaczony wcześniej niż po upływie dwóch tygodni po uprawomocnieniu się

opisu i oszacowania ani też przed uprawomocnieniem się wyroku, na podstawie którego

wszczęto egzekucję.

Po uprawomocnieniu się postanowienia o przybiciu sąd wzywa licytanta, który uzyskał

przybicie (nabywcę), aby w ciągu dwóch tygodni od otrzymania wezwania złożył na rachunek

depozytowy sądu cenę nabycia z potrąceniem rękojmi złożonej w gotówce. Na wniosek

nabywcy sąd może oznaczyć dłuższy termin uiszczenia ceny nabycia, nieprzekraczający

jednak miesiąca.

§ 1.

Przepisy niniejszego działu stosuje się do egzekucji z niezabudowanej nieruchomości

gruntowej oraz nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym lub użytkowym, jeżeli

w chwili złożenia wniosku o wszczęcie egzekucji nie dokonano zawiadomienia o zakończeniu

budowy.

§ 2.

Przepisy działu niniejszego stosuje się także do części nieruchomości wydzielonych

do sprzedaży w trybie art. 946, jeżeli część wydzielona jest nieruchomością wymienioną

w § 1.

§ 3.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale stosuje się odpowiednio przepisy działu

poprzedzającego.

§ 1.

Komornik na wniosek wierzyciela niezwłocznie po zajęciu dokona opisu i oszacowania

nieruchomości na podstawie wartości określonej przez biegłego. Przepis art. 948 §

1 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Dokonując zajęcia, komornik, w miarę możności, zabezpieczy budynek lub lokal przed

możliwością objęcia go we władanie przez dłużnika lub osoby trzecie. W razie potrzeby

komornik ustanowi dozór nad budynkiem lub lokalem. Dozorcą może być także wierzyciel.

Do dozoru stosuje się odpowiednio przepisy o dozorze ruchomości.

§ 3.

Jeżeli w toku opisu okaże się, że nieruchomość nie odpowiada wymogom określonym w

art. 1013

§ 1.

Jeżeli zajęto niezabudowaną nieruchomość gruntową, która nie jest obciążona na rzecz

osób trzecich, komornik zaoferuje ją do sprzedaży z wolnej ręki po cenie nie niższej

niż wartość oszacowania. Jeżeli strony nie określiły trybu wyszukania nabywcy, tryb

ten ustala sąd.

§ 2.

Sprzedaż nastąpi po upływie dwóch tygodni od dnia opisu i oszacowania. O sprzedaży

komornik zawiadamia uczestników stosownie do art. 954.

§ 3.

Jeżeli sprzedaż z wolnej ręki nie nastąpi w terminie miesiąca od dnia zakończenia

opisu i oszacowania, sprzedaż nieruchomości następuje w trybie art. 1013

Przepis art. 1013

§ 1.

Podejmując czynności związane ze sprzedażą, określone w przepisach poprzedzających,

komornik sporządzi protokół, w którym wymieni nazwisko osoby przyjmującej ofertę nabycia

nieruchomości, a także wpłaconą przez nią całą cenę nabycia; po czym niezwłocznie

przedłoży protokół wraz z aktami sądowi.

§ 2.

Na podstawie protokołu komornika, o którym mowa w § 1, a także na podstawie akt sprawy

sąd wydaje postanowienie o przysądzeniu własności, które przenosi własność na nabywcę.

Na postanowienie o przysądzeniu służy zażalenie jedynie dłużnikowi i tylko wtedy,

gdy naruszone zostały przepisy o cenie minimalnej.

§ 3.

W razie stwierdzenia naruszenia przepisów o oszacowaniu i cenie minimalnej sprzedaży,

sąd odmawia przysądzenia własności i zwraca akta komornikowi, który ponownie przeprowadza

postępowanie według przepisów niniejszego działu.

§ 4.

W razie stwierdzenia, że nieruchomość nie podlega sprzedaży według przepisów niniejszego

działu, sąd poleca komornikowi prowadzenie dalszej egzekucji według przepisów o egzekucji

z nieruchomości.

§ 5.

W razie wydania przez sąd postanowienia nakazującego ponowne przeprowadzenie sprzedaży

lub podjęcie dalszych czynności według przepisów o egzekucji z nieruchomości, komornik

niezwłocznie zwraca oferentowi kwotę wpłaconą przez niego na cenę nabycia.

§ 1.

Jeżeli sprzedaż nieruchomości nie nastąpi w trybie sprzedaży z wolnej ręki, nieruchomość

podlega sprzedaży w drodze licytacji, do której stosuje się przepisy o licytacji w

egzekucji z ruchomości. O terminie licytacji komornik zawiadamia uczestników postępowania

stosownie do art. 954.

§ 2.

Po zapłaceniu przez nabywcę sumy sąd niezwłocznie wydaje postanowienie o przysądzeniu

własności. Po uprawomocnieniu się tego postanowienia komornik sporządza plan podziału

sumy uzyskanej z egzekucji.

§ 1.

Egzekucja ze statku zagranicznego znajdującego się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej odbywa się według przepisów działu niniejszego, jeśli przepisy poniższe nie

stanowią inaczej.

§ 2.

We wniosku o wszczęcie egzekucji wierzyciel wskazuje rejestr, do którego statek jest

wpisany, chyba że jest to niemożliwe lub nadmiernie utrudnione.

O dokonanym zajęciu statku komornik zawiadamia także zagraniczną władzę rejestrową.

Jeżeli wezwanie do zapłaty nie może być doręczone dłużnikowi, gdyż nie zamieszkuje

on lub nie posiada siedziby pod adresem wskazanym w dokumentach statku zagranicznego,

przepis art. 802 stosuje się odpowiednio.

W razie śmierci albo likwidacji dłużnika po wszczęciu postępowania egzekucyjnego sąd

na wniosek wierzyciela ustanawia dla niego kuratora. Przepisu art. 819 nie stosuje

się.

Opisu i oszacowania zajętego statku zagranicznego komornik bez wniosku wierzyciela

dokonuje niezwłocznie po upływie terminu wyznaczonego dłużnikowi do zapłaty długu.

W podziale sum uzyskanych w sposób przewidziany w art. 1029 oprócz wierzyciela egzekwującego

uczestniczą: wierzyciele składający tytuł wykonawczy z dowodem doręczenia dłużnikowi

wezwania do zapłaty, wierzyciele, którzy uzyskali zabezpieczenie powództwa, oraz wierzyciele,

którym przysługuje umowne prawo zastawu i którzy udowodnili je dokumentem urzędowym

lub prywatnym z podpisem urzędowo poświadczonym, jak również wierzyciele, którym przysługuje

ustawowe prawo zastawu i którzy udowodnili je dokumentem, jeżeli zgłosili swe wierzytelności

najpóźniej w dniu złożenia na rachunek depozytowy sądu sumy ulegającej podziałowi.

Przepisy art. 1030 i art. 1032 stosuje się także w postępowaniu unormowanym w rozdziale

niniejszym. W podziale sumy uzyskanej z egzekucji umieszcza się także wierzytelności

zabezpieczone zastawem rejestrowym, jeżeli zastawnikowi przysługuje prawo zaspokojenia

się z przedmiotu egzekucji oraz jeżeli prawa swe udowodnił dokumentem urzędowym najpóźniej

w dniu złożenia na rachunek depozytowy sądu sumy ulegającej podziałowi.

Niezwłocznie po złożeniu na rachunek depozytowy sądu sumy ulegającej podziałowi komornik

sporządza projekt planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji i przedkłada go sądowi.

W razie potrzeby sąd wprowadza do planu zmiany i uzupełnienia; w przeciwnym wypadku

plan zatwierdza.

Jeżeli egzekucja objęła również należności z umów ubezpieczenia lub przedmiotów, wierzytelności

i praw, które według przepisów prawa stanowią przedmiot obciążenia hipoteką, w podziale

uczestniczy również wierzyciel, którego wierzytelność została na tych ruchomościach,

wierzytelnościach lub prawach zabezpieczona zastawem rejestrowym.

§ 1.

Wymierzając grzywnę, sąd orzeknie jednocześnie - na wypadek niezapłacenia - zamianę

grzywny na areszt, licząc jeden dzień aresztu od pięciu złotych do stu pięćdziesięciu

złotych grzywny. Ogólny czas trwania aresztu nie może w tej samej sprawie przekroczyć

sześciu miesięcy. Przepis art. 762 § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Jeżeli dłużnikiem, do którego skierowane było wezwanie sądu, jest osoba prawna lub

inna organizacja, środkom przymusu podlega jej pracownik odpowiedzialny za niezastosowanie

się do wezwania, a gdyby ustalenie takiego pracownika było utrudnione, środkom przymusu

podlegają osoby uprawnione do jej reprezentowania.

§ 1.

Przeciwko dłużnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą w formie przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa rolnego jest dopuszczalna egzekucja z dochodów uzyskiwanych z tej

działalności przez ustanowienie zarządu przymusowego nad przedsiębiorstwem lub gospodarstwem

rolnym.

§ 2.

Do zarządu ustanowionego na podstawie § 1 stosuje się odpowiednio przepisy o zarządzie

w toku egzekucji z nieruchomości, z uwzględnieniem artykułów poniższych.

§ 1.

Sąd powołuje na zarządcę osobę fizyczną lub prawną wskazaną przez strony spośród osób

posiadających licencję do wykonywania obowiązków syndyka, nadzorcy lub zarządcy w

postępowaniu upadłościowym i naprawczym.

§ 2.

W wypadku braku porozumienia stron zarządcę wyznacza sąd spośród osób wskazanych w

§ 1.

§ 3.

Przepisy § 1 i § 2 stosuje się odpowiednio do odwołania lub zmiany zarządcy.

§ 1.

W szczególnie uzasadnionych wypadkach zarządca może sprzedać nieruchomości, ruchomości

lub prawa wchodzące w skład zarządzanego przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego

w części przekraczającej zakres zwykłego zarządu oraz oddać je w najem lub dzierżawę

wyłącznie za zgodą sądu. W razie zarządzenia sprzedaży sąd określa warunki sprzedaży.

Do wyceny sprzedawanych składników majątkowych sąd może powołać biegłego. Przepis

ten stosuje się również do rozwiązania umowy najmu lub dzierżawy oraz do obciążenia

zarządzanego majątku hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym oraz przewłaszczeniem.

§ 2.

Na postanowienie sądu w przedmiocie czynności, o których mowa w § 1, stronom, zarządcy

oraz osobom, których praw czynność dotyczy lub miała dotyczyć, przysługuje zażalenie.

§ 3.

Nadwyżkę dochodów, po pokryciu wydatków wskazanych w art. 940, zarządca wypłaca wierzycielowi.

W razie wielości wierzycieli wypłata następuje z zachowaniem stosowanych odpowiednio

przepisów ogólnych o podziale sumy uzyskanej z egzekucji oraz przepisów o podziale

sumy uzyskanej z egzekucji z nieruchomości. Kwoty niewypłacone zarządca umieszcza

na rachunku depozytowym sądu, do którego przepisy art. 752 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Po wszczęciu egzekucji przez zarząd przymusowy prowadzenie egzekucji świadczeń pieniężnych

innymi sposobami z majątku dłużnika wchodzącego w skład przedsiębiorstwa lub gospodarstwa

rolnego jest niedopuszczalne. Inni wierzyciele mogą przyłączyć się do egzekucji przez

zarząd przymusowy. Przepis niniejszy stosuje się odpowiednio w razie późniejszego

skierowania przeciwko dłużnikowi egzekucji administracyjnej. W takim wypadku art.

773 nie ma zastosowania.

§ 2.

Jeżeli dochody uzyskane z egzekucji przez zarząd przymusowy wskazują, że niemożliwe

jest zaspokojenie wszystkich wierzycieli w okresie sześciu miesięcy, licząc od dnia

przyłączenia się do egzekucji ostatniego wierzyciela, wierzyciel, który w tym okresie

nie będzie zaspokojony, może żądać wszczęcia egzekucji ze składników mienia wchodzącego

w skład przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego objętego zarządem przymusowym. W

żądaniu należy oznaczyć mienie, z którego egzekucja ma być prowadzona. Na postanowienie

sądu o dopuszczeniu egzekucji przysługuje zażalenie.

§ 3.

Prowadzenie egzekucji przez zarząd przymusowy nie stanowi przeszkody do prowadzenia

przeciwko dłużnikowi egzekucji świadczeń niepieniężnych oraz egzekucji w celu zniesienia

współwłasności nieruchomości w drodze sprzedaży publicznej. Jeżeli w toku tych egzekucji

dłużnik obowiązany jest do wydania ruchomości, statku lub nieruchomości albo do opróżnienia

pomieszczeń, które znajdują się we władaniu zarządcy, obowiązki te ciążą na zarządcy.

§ 4.

Wyłączenie mienia do osobnych egzekucji według przepisów § 1-3 nie tamuje dalszego

prowadzenia egzekucji przez zarząd przymusowy, chyba że z uwagi na zakres wyłączeń

dalsze jej prowadzenie jest bezcelowe. W takim wypadku sąd umarza egzekucję przez

zarząd przymusowy. Wierzyciele, którzy prowadzili egzekucję przez zarząd przymusowy,

mogą w terminie dwóch tygodni od dnia uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu

tej egzekucji żądać skierowania egzekucji do mienia, które objęte było tą egzekucją,

a które nie zostało wcześniej z niej wyłączone. Do tego czasu mienie to podlega z

mocy prawa zajęciu.

§ 1.

Zarządca sporządza plan podziału sumy uzyskanej z egzekucji.

§ 2.

Na plan podziału sumy uzyskanej z egzekucji przysługuje skarga, do której stosuje

się odpowiednio przepisy o skardze na czynności komornika.

§ 3.

Przepisy ogólne o podziale sumy uzyskanej z egzekucji oraz przepisy o podziale sumy

uzyskanej z egzekucji z nieruchomości stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Egzekucja przez sprzedaż przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego należy do sądu,

w którego okręgu znajduje się siedziba przedsiębiorstwa dłużnika lub w którym dłużnik

ma gospodarstwo rolne.

§ 2.

Do egzekucji przez sprzedaż przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego dłużnika stosuje

się odpowiednio przepisy o egzekucji z nieruchomości, jeżeli przepisy niniejszego

rozdziału nie stanowią inaczej.

§ 1.

Wydając postanowienie o wszczęciu egzekucji, sąd ustanawia zarząd przymusowy nad przedsiębiorstwem

lub gospodarstwem rolnym podlegającym sprzedaży. Do zarządu tego stosuje się odpowiednio

przepisy art. 1064

§ 2.

Postanowienie o wszczęciu egzekucji sąd przesyła do sądu właściwego do prowadzenia

księgi wieczystej dla nieruchomości wchodzącej w skład przedsiębiorstwa lub gospodarstwa

rolnego. Sąd właściwy do prowadzenia księgi wieczystej z urzędu dokonuje wpisu o wszczęciu

egzekucji albo składa postanowienie do zbioru dokumentów. W razie wszczęcia egzekucji

przeciwko przedsiębiorcy podlegającemu wpisowi do właściwego rejestru, sąd przesyła

postanowienie o wszczęciu egzekucji celem złożenia do akt rejestrowych. Ponadto sąd

zarządzi ogłoszenie postanowienia o wszczęciu egzekucji w dzienniku ogólnopolskim

oraz dzienniku poczytnym w siedzibie przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego; może

je również ogłosić w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.

§ 1.

Prowadzenie egzekucji ze składników przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego, w tym

egzekucji administracyjnej, nie stanowi przeszkody do wszczęcia egzekucji przez sprzedaż

przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego, jeżeli o to wnosi dłużnik lub wierzyciel

prowadzący egzekucję, a także gdy jest oczywiste, że egzekucja przez sprzedaż doprowadzi

do zaspokojenia wierzycieli, którzy wcześniej wszczęli egzekucję. Na postanowienie

sądu służy zażalenie.

§ 2.

Z chwilą uprawomocnienia się postanowienia sądu wszczynającego egzekucję w trybie

wskazanym w § 1, egzekucje wszczęte wcześniej umarza się, a dotychczasowi wierzyciele

z mocy prawa przystępują do egzekucji prowadzonej według przepisów niniejszego rozdziału.

§ 1.

Zarządca niezwłocznie sporządzi bilans przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego dłużnika.

§ 2.

Jeżeli dłużnik i wszyscy wierzyciele nie ustalili ceny sprzedaży przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa rolnego, wyceny przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego dokonuje

co najmniej dwóch biegłych. W razie rozbieżności w wycenie dokonanej przez biegłych,

wartość przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego ustala sąd.

§ 1.

Na wniosek wierzyciela lub dłużnika sąd może postanowić, że sprzedaż przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa rolnego nastąpi z wolnej ręki przez zarządcę. Sprzedaż nie może nastąpić

poniżej wartości szacunkowej, chyba że dłużnik i wszyscy wierzyciele wyrażą na to

zgodę.

§ 2.

Wydając postanowienie o sprzedaży z wolnej ręki, sąd wyznaczy termin, w którym sprzedaż

ma być dokonana, oraz określi tryb wyszukania nabywcy, jeżeli strony tego nie uzgodniły.

Termin dokonania sprzedaży nie może być krótszy niż miesiąc i dłuższy niż dwa miesiące.

Bieg terminu rozpoczyna się od dnia zamieszczenia ogłoszenia w dzienniku o zasięgu

ogólnopolskim lub w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.

§ 1.

Sąd zarządzi ogłoszenie postanowienia, o którym mowa w art. 1064

§ 2.

O wydaniu postanowienia nakazującego sprzedaż zarządca zawiadomi uczestników stosownie

do art. 954.

§ 1.

We wniosku o wszczęcie egzekucji przez zarząd przymusowy należy dokładnie określić

przedsiębiorstwo lub gospodarstwo rolne albo ich część.

§ 2.

Do wniosku dołącza się informację komornika o wszystkich postępowaniach egzekucyjnych

prowadzonych przeciwko dłużnikowi z mienia wchodzącego w skład przedsiębiorstwa lub

gospodarstwa rolnego.

§ 1.

Jeżeli pierwsza sprzedaż z wolnej ręki nie dojdzie do skutku, sąd wyda postanowienie

nakazujące sprzedaż w drodze licytacji, chyba że wierzyciele zgodzą się na ponowną

sprzedaż z wolnej ręki.

§ 2.

Licytację prowadzi zarządca pod nadzorem sędziego. Sędzia niezwłocznie udziela przybicia

osobie, która zaoferowała najwyższą cenę.

§ 3.

Po zapłacie ceny zarządca w terminie nie dłuższym niż miesiąc zawiera z nabywcą umowę

sprzedaży przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego. W wypadku niezawarcia umowy z

winy zarządcy, nabywca może żądać zwrotu wpłaconej ceny i uważa się, że licytacja

nie doszła do skutku.

§ 4.

Do licytacji stosuje się odpowiednio przepisy o licytacji z nieruchomości.

§ 1.

Sprzedaż dokonana w myśl przepisów niniejszego rozdziału nie narusza praw wynikających

z hipotek, zastawów rejestrowych, zastawów i innych obciążeń rzeczowych ciążących

na nieruchomościach, wierzytelnościach lub prawach wchodzących w skład przedsiębiorstwa

lub gospodarstwa rolnego dłużnika. Ich wartość podlega zaliczeniu na poczet ceny nabycia.

§ 2.

Sprzedaż dokonana według przepisów niniejszego rozdziału nie narusza również uprawnień

zastawnika zastawu rejestrowego, jeżeli umowa zastawnicza przewiduje zakaz zbycia

przedmiotu zastawu.

§ 1.

Nabywca przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego w egzekucji prowadzonej według przepisów

niniejszego rozdziału jest odpowiedzialny solidarnie z dłużnikiem za ujawnione w toku

egzekucji zobowiązania związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego

według zasad określonych w art. 55.

§ 2.

Jeżeli przed zawarciem umowy sprzedaży przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego nabywca

spłacił lub przejął zobowiązania, o których mowa w § 1, wartość przejętych należności

zalicza się na poczet ceny kupna. Jeżeli nabywca wcześniej wpłacił cenę niepomniejszoną

o tę wartość, zarządca zwraca mu nadwyżkę w terminie tygodniowym od daty zawarcia

umowy sprzedaży. Zaliczenie lub zwrot nadwyżki nastąpi na podstawie dokumentów urzędowych

lub prywatnych z podpisem urzędowo poświadczonym, stwierdzających spłatę lub przejęcie

zobowiązań wymienionych w § 1.

Do podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego

stosuje się odpowiednio przepisy ogólne o podziale sumy uzyskanej z egzekucji oraz

przepisy o podziale sumy uzyskanej z egzekucji z nieruchomości.

§ 1.

Wniosek o wszczęcie egzekucji przez zarząd przymusowy sąd rozpoznaje na posiedzeniu

niejawnym.

§ 2.

Postanowienie w przedmiocie wniosku doręcza się również wskazanym we wniosku wierzycielom

prowadzącym egzekucję z mienia wchodzącego w skład przedsiębiorstwa lub gospodarstwa

rolnego.

§ 3.

Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie stronom oraz wierzycielom, którzy prowadzą

egzekucję z mienia wchodzącego w skład przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego.

§ 4.

Termin do wniesienia zażalenia przez wierzycieli, o których mowa w § 3, niewskazanych

we wniosku, liczy się od dnia powzięcia przez nich wiadomości o wszczęciu egzekucji.

Do prowadzenia egzekucji przez zarząd przymusowy właściwy jest sąd, w którego okręgu

znajduje się siedziba przedsiębiorstwa lub w którego okręgu jest położone gospodarstwo

rolne. Jeżeli gospodarstwo rolne położone jest w okręgu kilku sądów, wybór należy

do wierzyciela. Jeżeli egzekucja ograniczona jest do części przedsiębiorstwa lub gospodarstwa

rolnego, właściwy jest sąd, w którego okręgu część ta się znajduje.

Egzekucję przez zarząd przymusowy można ograniczyć do części przedsiębiorstwa lub

gospodarstwa rolnego, jeżeli część ta jest gospodarczo wyodrębniona, a dochód uzyskany

z przymusowego zarządu tej części majątku dłużnika wystarczy na zaspokojenie egzekwowanych

roszczeń.

§ 1.

Prowadzenie egzekucji świadczeń pieniężnych, w tym również egzekucji administracyjnych

ze składników mienia wchodzącego w skład przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego

dłużnika, nie stanowi przeszkody do wszczęcia egzekucji przez zarząd przymusowy, jeżeli

o to wnosi wierzyciel dotychczas prowadzący egzekucję albo, gdy w chwili wszczęcia

egzekucji przez zarząd przymusowy jest oczywiste, że wierzyciel prowadzący egzekucję

zostanie w toku egzekucji przez zarząd przymusowy zaspokojony w okresie sześciu miesięcy

od daty jej wszczęcia.

§ 2.

W razie wszczęcia egzekucji przez zarząd przymusowy w sprawach określonych w § 1,

wcześniej wszczęte egzekucje umarza się z dniem uprawomocnienia się postanowienia

sądu o wszczęciu egzekucji przez zarząd przymusowy, a dotychczasowi wierzyciele z

mocy prawa wstępują do egzekucji prowadzonej według przepisów niniejszego działu.

Jeżeli przed wszczęciem egzekucji ustanowiono zarząd nad przedsiębiorstwem lub gospodarstwem

rolnym dłużnika w ramach postępowania zabezpieczającego, po wszczęciu egzekucji zarząd

będzie prowadzony według niniejszych przepisów.

Wydając postanowienie o wszczęciu egzekucji przez zarząd przymusowy, sąd przesyła

do sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej dla nieruchomości wchodzącej w

skład przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego wniosek o dokonanie wpisu o ustanowienie

zarządu przymusowego we właściwej księdze wieczystej lub o złożenie wniosku do zbioru

dokumentów.

Czynności prawne dłużnika dotyczące mienia objętego zarządem dokonane po wszczęciu

egzekucji są nieważne. Dla określenia daty powstania skutków prawnych wszczęcia egzekucji

prowadzonej według niniejszego rozdziału przepisy art. 910 stosuje się odpowiednio.

Do egzekucji świadczeń alimentacyjnych stosuje się również przepisy tytułu drugiego.