Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 lipca 2004 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Biurze Ochrony Rządu

1.

Tworzy się Biuro Ochrony Rządu jako jednolitą, umundurowaną, uzbrojoną formację, zwaną

dalej „BOR”, wykonującą zadania z zakresu ochrony osób, obiektów i urządzeń.

2.

Nazwa Biuro Ochrony Rządu i jej skrót BOR przysługuje wyłącznie formacji, o której

mowa w ust. 1.

1.

Do zadań BOR, z zastrzeżeniem ust. 2, należy ochrona

1)

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu, Prezesa Rady

Ministrów, wiceprezesa Rady Ministrów, ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz

ministra właściwego do spraw zagranicznych;

2)

innych osób ze względu na dobro państwa;

3)

byłych prezydentów Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o uposażeniu byłego Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 75, poz. 356 oraz z 1998 r. Nr 160, poz. 1065);

4)

delegacji państw obcych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

polskich przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych oraz przedstawicielstw

przy organizacjach międzynarodowych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

obiektów i urządzeń o szczególnym znaczeniu oraz zapewnienie ich funkcjonowania;

7)

prowadzenie rozpoznania pirotechniczno-radiologicznego obiektów Sejmu i Senatu;

8)

obiektów służących Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesowi Rady Ministrów,

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji

niejawnych, podejmuje decyzję o objęciu ochroną osób, o których mowa w ust. 1 pkt

2.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji

niejawnych, podejmuje decyzję o zakresie działań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4

i 6-8.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji

niejawnych, podejmuje decyzję o prowadzeniu rozpoznania pirotechniczno-radiologicznego

obiektów, o których mowa w ust. 1 pkt 7, na wniosek lub po porozumieniu z Szefem Kancelarii

Sejmu i Szefem Kancelarii Senatu.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych, określi, w drodze rozporządzenia, zakres, warunki i tryb wykonywania

zadań, o których mowa w ust. 1 pkt 5, przez funkcjonariuszy BOR, uwzględniając w szczególności

1)

tryb kierowania funkcjonariuszy BOR do wykonywania zadań, o których mowa w ust. 1

pkt 5, oraz odwoływania ich z tych zadań;

2)

wymogi, jakie powinni spełniać funkcjonariusze BOR wykonujący zadania, o których mowa

w ust. 1 pkt 5;

3)

należności i świadczenia związane z wykonywaniem przez funkcjonariuszy BOR zadań,

o których mowa w ust. 1 pkt 5.

Organy administracji rządowej, samorządu terytorialnego oraz państwowe i inne jednostki

organizacyjne zapewniają BOR niezbędne warunki do wykonywania zadań określonych w

ustawie.

Dzień 12 czerwca ustanawia się świętem BOR.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze zarządzenia, nadaje BOR sztandar

oraz określa jego wzór.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem przepisów

1)

art. 1 pkt 2, 3, 5, 9 w zakresie dotyczącym art. 9 ust. 8, pkt 10, 12 lit. c, pkt

16 lit. b-d, pkt 22, 23, 24, 26 lit. b, pkt 27, 30 lit. c, pkt 31, 33 oraz art. 2,

które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 4, 7, 9 w zakresie dotyczącym art. 9 ust. 2, pkt 11, 21 lit. b i pkt 29,

które stosuje się z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii

Europejskiej.

1.

Szef BOR podlega ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

2.

Szef BOR jest przełożonym funkcjonariuszy BOR, zwanych dalej „funkcjonariuszami”,

oraz pracowników zatrudnionych w BOR.

3.

Szefa BOR powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

4.

Zastępców Szefa BOR, na wniosek Szefa BOR, powołuje i odwołuje minister właściwy do

spraw wewnętrznych.

5.

W razie opróżnienia stanowiska Szefa BOR, minister właściwy do spraw wewnętrznych,

do czasu powołania nowego szefa, powierza pełnienie obowiązków Szefa BOR jednemu z

jego zastępców, na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.

6.

W razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez Szefa BOR, minister właściwy

do spraw wewnętrznych, do czasu ustania przeszkody w sprawowaniu tej funkcji przez

dotychczasowego szefa, nie dłużej jednak niż na 6 miesięcy, powierza pełnienie obowiązków

Szefa BOR jednemu z jego zastępców.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Szef BOR kieruje BOR i zapewnia sprawne oraz efektywne wykonywanie jego zadań, w szczególności

poprzez

1)

organizowanie ochrony;

2)

prowadzenie polityki kadrowej;

3)

określanie oraz wykonywanie programu szkolenia funkcjonariuszy i doskonalenia zawodowego

pracowników, a także zapewnianie im właściwych warunków i trybu szkolenia;

4)

współdziałanie z centralnymi organami administracji rządowej podległymi ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych, jednostkami organizacyjnymi podporządkowanymi, podległymi

oraz nadzorowanymi przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub Ministra Obrony

Narodowej oraz innymi organami administracji rządowej i samorządu terytorialnego w

zakresie zadań realizowanych przez BOR i te organy.

1.

Szef BOR wykonuje zadania bezpośrednio oraz przy pomocy swoich zastępców i szefów

komórek organizacyjnych.

2.

Szefa BOR w czasie jego nieobecności zastępuje wyznaczony przez niego jeden z jego

zastępców.

3.

Szef BOR może upoważnić swoich zastępców, a także innych funkcjonariuszy, do podejmowania

decyzji w określonych sprawach.

4.

Zastępcy Szefa BOR oraz szefowie komórek organizacyjnych wykonują zadania zgodnie

z zakresami zadań określonymi przez Szefa BOR.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, przy uwzględnieniu

zasad ochrony informacji niejawnych, szczegółową strukturę organizacyjną BOR.

Wydatki związane z funkcjonowaniem BOR są pokrywane z budżetu państwa w części dotyczącej

urzędu ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Po wejściu w życie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia przepisy, o których mowa w art. 5 § 3-6 i 12, stosuje się jednak do wykroczeń popełnionych

odpowiednio przez funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu i Służby Więziennej przed dniem wejścia w życie tego kodeksu.

W celu zapewnienia ochrony, o której mowa w art. 2 ust. 1, BOR w szczególności

1)

planuje zabezpieczenie osób, obiektów i urządzeń;

2)

rozpoznaje i analizuje potencjalne zagrożenia;

3)

zapobiega powstawaniu zagrożeń;

4)

koordynuje realizację działań ochronnych;

5)

wykonuje bezpośrednią ochronę;

6)

zabezpiecza obiekty i urządzenia;

7)

doskonali metody pracy.

1.

W zakresie swoich zadań BOR wykonuje czynności administracyjno-porządkowe oraz podejmuje

działania profilaktyczne.

2.

Funkcjonariusz w toku wykonywania czynności służbowych jest obowiązany do respektowania

godności ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka.

3

BOR w zakresie koniecznym do wykonywania zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1, korzysta

z pomocy i informacji uzyskanych w szczególności przez: Policję, Agencję Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Straż Graniczną, Wojskowe Służby Informacyjne oraz

Żandarmerię Wojskową.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres, warunki i tryb przekazywania

BOR informacji uzyskanych przez podmioty, o których mowa w ust. 3, z uwzględnieniem

1)

sytuacji, w których informacje są przekazywane;

2)

przypadków nieprzekazania informacji lub ograniczenia ich zakresu;

3)

sposobu udokumentowania tych informacji oraz

4)

podmiotów upoważnionych do ich przekazywania.

1.

Funkcjonariusz, wykonując zadania, o których mowa w art. 2 ust. 1, ma prawo

1)

wydawać polecenia osobom, których zachowanie może stworzyć zagrożenie dla bezpieczeństwa

osób, obiektów i urządzeń podlegających ochronie BOR, a w szczególności wydawać polecenia

a)

opuszczenia przez osoby miejsca, w którym przebywanie może stanowić zagrożenie dla

realizacji zadania,

b)

zatrzymania pojazdu,

c)

usunięcia pojazdu z miejsca postoju;

2)

legitymować osoby w celu ustalenia ich tożsamości;

3)

zatrzymywać osoby stwarzające w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla życia

lub zdrowia ludzkiego oraz dla mienia, a także osoby w sposób rażący naruszające porządek

publiczny;

4)

dokonywać kontroli osobistej, a także przeglądać zawartość bagaży i sprawdzać ładunki

i pomieszczenia, w sytuacjach, jeżeli jest to niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa

ochranianych osób, obiektów i urządzeń;

5)

żądać niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej

i samorządu terytorialnego oraz jednostek gospodarczych prowadzących działalność w

zakresie użyteczności publicznej; wymienione instytucje, organy i jednostki są obowiązane,

w zakresie swojego działania, do udzielenia tej pomocy;

6)

zwracać się o niezbędną pomoc do innych jednostek gospodarczych i organizacji społecznych,

jak również zwracać się w nagłych wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej

pomocy.

2.

Osobie zatrzymanej na podstawie ust. 1 pkt 3 przysługują uprawnienia przewidziane

w Kodeksie postępowania karnego.

3.

Zatrzymanie osoby może nastąpić tylko wówczas, gdy czynności, o których mowa w ust.

1 pkt 1, 2 i 4, okazały się nieskuteczne.

4.

Osobę zatrzymaną należy niezwłocznie poddać, w przypadku uzasadnionej potrzeby lub

na prośbę tej osoby, badaniu lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy medycznej.

5.

Czynności, o których mowa w ust. 1, powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej

naruszający dobra osobiste osoby, wobec której zostają podjęte.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb wykonywania czynności,

o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem uprawnień osób, wobec których czynności

te są podejmowane.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania badań lekarskich,

o których mowa w ust. 4, w sposób zapewniający ochronę zdrowia osoby zatrzymanej.

Rozporządzenie powinno określić w szczególności osoby właściwe do przeprowadzenia

badań, przypadki użycia specjalnego środka transportu oraz sposób dokumentowania przypadków

uniemożliwienia przeprowadzenia badania.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 2001 r.

1.

W przypadku niepodporządkowania się wydanym na podstawie prawa poleceniom, o których

mowa w art. 13 ust. 1, funkcjonariusz może stosować następujące środki przymusu bezpośredniego

1)

fizyczne, techniczne i chemiczne środki służące do obezwładnienia bądź konwojowania

osób oraz do zatrzymywania pojazdów;

2)

pałki służbowe;

3)

psy służbowe.

2.

Funkcjonariusze mogą stosować tylko środki przymusu bezpośredniego odpowiadające potrzebom

wynikającym z istniejącej sytuacji i niezbędne do osiągnięcia podporządkowania się

wydanym poleceniom.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe przypadki, warunki i

sposoby użycia środków, o których mowa w ust. 1, w sposób zapewniający minimalne skutki

ich użycia, z uwzględnieniem sposobu dokumentowania faktu ich użycia oraz przypadków

udzielania pierwszej pomocy i zapewniania pomocy lekarskiej.

1.

Jeżeli środki, o których mowa w art. 14 ust. 1, okazały się niewystarczające lub jeżeli

ich użycie, ze względu na okoliczności danego zdarzenia, nie jest możliwe, funkcjonariusz

ma prawo użycia broni palnej wyłącznie

1)

w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność

funkcjonariusza lub innej osoby oraz w celu przeciwdziałania czynnościom zmierzającym

bezpośrednio do takiego zamachu;

2)

przeciwko osobie niepodporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia

broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu, zdrowiu

lub wolności funkcjonariusza albo innej osoby;

3)

przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń palną funkcjonariuszowi

lub innej osobie uprawnionej do posiadania broni palnej, objętej ochroną BOR;

4)

w celu odparcia niebezpiecznego bezpośredniego gwałtownego zamachu na obiekty i urządzenia

objęte ochroną BOR oraz inne ważne dla bezpieczeństwa lub obronności państwa, na siedziby

naczelnych organów władzy, centralnych organów administracji rządowej;

5)

w celu odparcia zamachu na mienie, stwarzającego jednocześnie bezpośrednie zagrożenie

dla życia, zdrowia lub wolności człowieka;

6)

w bezpośrednim pościgu za osobą, wobec której użycie broni było dopuszczalne w przypadkach,

o których mowa w pkt 1-4, albo za osobą, wobec której istnieje uzasadnione podejrzenie

popełnienia zbrodni;

7)

w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i bezprawnego zamachu na konwój ochraniający

osoby, dokumenty zawierające informacje niejawne, pieniądze albo inne przedmioty wartościowe.

2.

Użycie broni palnej powinno następować w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą

szkodę osobie, przeciwko której użyto broni, i nie może zmierzać do pozbawienia jej

życia, a także narażać na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia innych osób.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób postępowania

przy użyciu broni palnej, zapewniające minimalne skutki jej użycia, a także uwzględniając

udokumentowanie faktu użycia broni palnej oraz przypadków udzielenia pierwszej pomocy

i zapewnienia pomocy lekarskiej.

1.

Żołnierze zawodowi oraz funkcjonariusze Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej, którzy w okresie od dnia 2 stycznia 1999 r. do

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy nabyli prawo do renty szkoleniowej lub do renty

z tytułu niezdolności do pracy, określonych w przepisach o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zachowują prawo do tych świadczeń.

2.

Żołnierze zawodowi oraz funkcjonariusze, o których mowa w ust. 1, nabywają prawo do

renty inwalidzkiej na zasadach i warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym tych osób, jeżeli wystąpią z wnioskiem do właściwego organu emerytalnego

o jej przyznanie.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, organ emerytalny uznaje orzeczenie lekarza orzecznika

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o niezdolności do pracy powstałej w czasie pełnienia

służby oraz o niezdolności do samodzielnej egzystencji, odnosząc je odpowiednio do

jednej z grup inwalidztwa określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy

zawodowych lub funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1.

4.

Organ emerytalny kieruje osoby, o których mowa w ust. 2, na komisje lekarskie podległe

odpowiednio Ministrowi Obrony Narodowej, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych,

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefowi Agencji Wywiadu, w celu wydania

orzeczenia o inwalidztwie, związku tego inwalidztwa ze służbą lub o niezdolności do

samodzielnej egzystencji w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli zainteresowany

1)

jest uprawniony do renty szkoleniowej;

2)

stał się niezdolny do pracy po ustaniu ubezpieczenia emerytalnego i ubezpieczeń rentowych

z tytułu służby lub

3)

zgłosił wniosek o zwiększenie renty inwalidzkiej przysługującego z tytułu inwalidztwa

pozostającego w związku ze służbą.

5.

Podstawę wymiaru renty inwalidzkiej dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy, o

których mowa w ust. 2, stanowi uposażenie przeliczone w sposób określony w art. 19

ust. 1 i 2.

BOR w zakresie działań, o których mowa w art. 12 ust. 1

1)

zapobiega popełnianiu przestępstw przeciwko osobom ochranianym;

2)

ujawnia osoby i zdarzenia oraz rozpoznaje miejsca i zjawiska mogące mieć związek z

zagrożeniem osób ochranianych oraz bezpieczeństwa obiektów i urządzeń objętych ochroną;

3

współdziała z Policją, Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencją Wywiadu, Wojskowymi

Służbami Informacyjnymi, Żandarmerią Wojskową, Strażą Graniczną oraz Państwową Strażą

Pożarną w zakresie uzyskiwania informacji o zagrożeniach dla osób lub obiektów i urządzeń

chronionych;

4)

utrzymuje kontakty z osobami, które mogłyby udzielić mu pomocy.

1.

Renta rodzinna przysługująca uprawnionym członkom rodziny żołnierza zawodowego lub

funkcjonariusza Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej

lub Służby Więziennej, który podlegał obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym,

staje się, na wniosek osoby uprawnionej złożony we właściwym organie emerytalnym,

rentą rodzinną w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych

lub tych funkcjonariuszy.

2.

Uposażenie przyjmowane do ustalenia podstawy wymiaru świadczenia zmarłego żołnierza

zawodowego lub funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, przelicza się w sposób określony

w art. 19 ust. 1 i 2.

3.

Wysokość renty rodzinnej, o której mowa w ust. 1, ustala się na nowo na zasadach określonych

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych lub funkcjonariuszy,

o których mowa w ust. 1.

1.

BOR prowadzi działania, o których mowa w art. 12 ust. 1, poprzez

1)

gromadzenie i przetwarzanie informacji mogących wpłynąć na realizację zadań, o których

mowa w art. 2 ust. 1;

2)

planowanie i systematyczne sprawdzanie obiektów i urządzeń objętych ochroną, w celu

zapewnienia bezpiecznej realizacji zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1;

3)

korzystanie z informacji i danych, przechowywanych w zbiorach ewidencji kryminalnej

i zbiorach archiwalnych, dla wyeliminowania potencjalnego zagrożenia dla osób, obiektów

i urządzeń ochranianych.

2.

Przetwarzanie danych osobowych BOR może prowadzić bez wiedzy i zgody osoby, której

one dotyczą, o ile służy to realizacji zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1.

3.

Dane osobowe, o których mowa w ust. 2, przechowuje się przez okres niezbędny do wykonywania

ustawowych zadań przez BOR. Weryfikacji tych danych dokonuje się co 5 lat od dnia

ich uzyskania.

4.

Zbiory danych osobowych, uzyskanych w trybie art. 16 pkt 3, nie podlegają rejestracji.

1.

Żołnierze zawodowi lub funkcjonariusze Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej i Służby Więziennej, podlegający obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu

i rentowym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec których komisje lekarskie

podległe odpowiednio Ministrowi Obrony Narodowej, ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych,

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefowi Agencji Wywiadu orzekły niezdolność

do służby, a którzy nie nabyli prawa do renty określonej w art. 16 ust. 1, nabywają

prawo odpowiednio do wojskowej lub policyjnej renty inwalidzkiej, na zasadach i warunkach

przewidzianych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym tych osób.

2.

Podstawę wymiaru renty inwalidzkiej żołnierza zawodowego lub funkcjonariusza, o którym

mowa w ust. 1, stanowi uposażenie przeliczone w sposób określony w art. 19 ust. 1

i 2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, szczegółowy

zakres i formy wykonywania działań, o których mowa w art. 17.

1.

Od dnia wejścia w życie ustawy uposażenie oraz inne świadczenia pieniężne żołnierzy

zawodowych, funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby

Więziennej podlegających przed tym dniem obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnym i

rentowym ustala się według stawek, obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy, określonych dla żołnierzy albo funkcjonariuszy, którzy przed tym dniem nie

podlegali tym ubezpieczeniom.

2.

W przypadku gdy składnika uposażenia lub świadczenia pieniężnego nie można ustalić

w sposób określony w ust. 1, jego wysokość przelicza się mnożąc dotychczasową kwotę

składnika uposażenia lub świadczenia pieniężnego przez współczynnik 0,8374 z zaokrągleniem

wyliczonej kwoty do pełnego złotego w górę.

3.

Przełożony właściwy w sprawach osobowych żołnierzy albo funkcjonariuszy, o których

mowa w ust. 1, określi w decyzji lub w rozkazie personalnym wysokość ustalonego lub

przeliczonego uposażenia.

1.

BOR przy wykonywaniu swoich zadań w szczególnie uzasadnionych przypadkach może korzystać

z pomocy osób niebędących funkcjonariuszami. Zabronione jest ujawnianie danych o osobach

udzielających pomocy BOR.

2.

Dane o osobach, o których mowa w ust. 1, mogą być ujawnione na żądanie prokuratora,

w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez te osoby przestępstwa ściganego

z oskarżenia publicznego w związku z podejmowaniem działań, o których mowa w art. 12 ust. 1. Ujawnienie tych danych następuje w trybie określonym w art. 9 ust.

2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o niektórych uprawnieniach pracowników urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz funkcjonariuszy i pracowników urzędów

nadzorowanych przez tego ministra

(Dz. U. Nr 106, poz. 491, z 1997 r. Nr 70, poz. 443 i Nr 141, poz. 943 oraz z 1998 r. Nr 131, poz. 860).

3.

Za udzielenie pomocy, o której mowa w ust. 1, osobom niebędącym funkcjonariuszami

może być przyznane jednorazowe wynagrodzenie wypłacane ze środków znajdujących się

w dyspozycji BOR.

4.

Do wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 3, stosuje się odpowiednio art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r.

o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm..

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji

niejawnych, określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe zasady wydatkowania i kontroli

środków, o których mowa w ust. 3. Zarządzenie nie podlega ogłoszeniu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2004 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 37 lit. a,

b i d, pkt 43 lit. c, pkt 65 lit. a, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2005 r.

1.

Służbę w BOR może pełnić osoba posiadająca obywatelstwo polskie, nieposzlakowaną opinię,

niekarana za popełnienie przestępstwa, korzystająca z pełni praw publicznych, posiadająca

co najmniej średnie wykształcenie, z zastrzeżeniem ust. 2, oraz zdolność fizyczną

i psychiczną do służby w formacji uzbrojonej i gotowa podporządkować się dyscyplinie

służbowej.

2.

Szef BOR może wyrazić zgodę na pełnienie służby kandydackiej w BOR przez kandydata,

który nie posiada wykształcenia średniego, jeżeli w toku postępowania kwalifikacyjnego

stwierdzono, że kandydat wykazuje szczególne predyspozycje do tej służby.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego do służby przygotowawczej oraz

do służby kandydackiej, w sposób zapewniający spełnienie wymogów, o których mowa w

ust. 1 i 2, z uwzględnieniem postępowania z osobami nieposiadającymi wykształcenia

średniego oraz predyspozycji tych osób do służby, a także odrębności trybów tych postępowań.

1.

O zdolności fizycznej i psychicznej do służby w BOR orzekają komisje lekarskie podległe

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Przy określaniu zdolności fizycznej i psychicznej poborowego do służby kandydackiej

w BOR orzeczenia komisji lekarskich podległych Ministrowi Obrony Narodowej są równoznaczne

z orzeczeniami komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokonywania

oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby, a także tryb orzekania o tej zdolności

oraz właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych, zapewniające prawidłowe ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej

do służby oraz możliwość odwołania się od orzeczeń komisji lekarskich.

Przed podjęciem służby funkcjonariusz składa ślubowanie według następującej roty

„

Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków funkcjonariusza

Biura Ochrony Rządu - ślubuję służyć wiernie Narodowi Polskiemu, mając zawsze na względzie

interes Państwa Polskiego, nawet z narażeniem własnego życia.

Ślubuję przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i obowiązującego porządku prawnego oraz ofiarnie i sumiennie wykonywać powierzone

mi obowiązki, przestrzegać dyscypliny służbowej, wykonywać polecenia przełożonych,

dochować tajemnicy państwowej i służbowej, strzec dobrego imienia służby, honoru i

godności.

”

.

Funkcjonariusz składający ślubowanie, po jego zakończeniu, może dodać wyrazy „Tak

mi dopomóż Bóg.”.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2003 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 11,

który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego

zgłoszenia się do służby.

2.

Początek służby liczy się od dnia określonego w rozkazie personalnym o mianowaniu

funkcjonariusza.

3.

Mianowanie może nastąpić po odbyciu zasadniczej służby wojskowej albo po przeniesieniu

do rezerwy.

4.

Warunku, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się do funkcjonariusza-kobiety w służbie

przygotowawczej oraz absolwentów szkół wyższych.

4a

Mianowanie może nastąpić po uzyskaniu poświadczenia bezpieczeństwa upoważniającego

do dostępu do informacji niejawnych, wymaganego na określonym stanowisku służbowym.

5.

Funkcjonariuszowi wydaje się legitymację służbową i identyfikator służbowy BOR.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje

i wzory legitymacji służbowych funkcjonariusza oraz organy właściwe do ich wydawania

i dokonywania wpisów, z uwzględnieniem informacji w nich zawartych oraz postępowania

w przypadku utraty lub odnalezienia legitymacji.

1.

Osobę zgłaszającą się do podjęcia służby w BOR mianuje się funkcjonariuszem w służbie

przygotowawczej na okres 3 lat.

2.

Po upływie okresu służby przygotowawczej i uzyskaniu pozytywnej opinii służbowej funkcjonariusza

mianuje się na stałe.

3.

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi kwalifikacjami funkcjonariusza, Szef BOR

może skrócić okres służby przygotowawczej funkcjonariusza albo zwolnić go od odbywania

tej służby.

4.

Szef BOR może przedłużyć okres służby przygotowawczej o okres przerwy w wykonywaniu

przez funkcjonariusza obowiązków służbowych w przypadku przerwy trwającej ponad 3

miesiące.

1.

Do mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania

z tych stanowisk właściwy jest Szef BOR.

2.

Od decyzji Szefa BOR służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

Funkcjonariusza zwalnia się ze stanowiska służbowego i przenosi do dyspozycji Szefa

BOR w przypadku odmowy wydania mu poświadczenia bezpieczeństwa zgodnie z przepisami

ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. Nr 11, poz. 95, z późn. zm..

1.

Funkcjonariusz w służbie stałej, zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego,

może być przeniesiony do dyspozycji Szefa BOR, jeżeli przewiduje się mianowanie go

na inne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby.

2.

Właściwym do przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji jest

1)

minister właściwy do spraw wewnętrznych w stosunku do Szefa BOR i jego zastępców;

2)

Szef BOR w stosunku do pozostałych funkcjonariuszy.

3.

Okres pozostawania funkcjonariusza w dyspozycji nie może być dłuższy niż dwanaście

miesięcy.

4.

(uchylony).

1.

Czas pełnienia służby przez funkcjonariusza jest określony wymiarem jego obowiązków,

z uwzględnieniem prawa do wypoczynku.

2.

Czas pełnienia służby przez funkcjonariusza wynosi 40 godzin tygodniowo w przyjętym

okresie rozliczeniowym, nieprzekraczającym 6 miesięcy.

3.

W zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 funkcjonariuszowi

przysługuje czas wolny od służby w tym samym wymiarze.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rozkład

czasu służby, tryb udzielania czasu wolnego w zamian za służbę w wymiarze przekraczającym

40 godzin tygodniowo, uwzględniając organizację służby, sposób pełnienia dyżurów domowych,

właściwość przełożonych do określania harmonogramu służby, okoliczności uzasadniające

przedłużenie czasu służby, jak również niezbędny czas na wypoczynek funkcjonariusza

po służbie oraz sposób prowadzenia ewidencji czasu służby.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wymagania

w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinien odpowiadać

funkcjonariusz na stanowisku szefa komórki organizacyjnej lub innym stanowisku służbowym,

z uwzględnieniem sposobu ustalania kwalifikacji zawodowych i zaliczania ich do poszczególnych

grup i specjalności oraz przypadków, w których wymagania te mogą być obniżone.

1.

Funkcjonariusz podlega corocznemu opiniowaniu służbowemu.

2.

Przełożony funkcjonariusza może wydać opinię służbową o funkcjonariuszu także w innym

terminie niż określony w ust. 1, jednakże nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy

od wydania poprzedniej opinii.

3.

W wydanej opinii służbowej przełożony zamieszcza ogólną ocenę o opiniowanym funkcjonariuszu

wyrażoną w skali od 1 do 6 (niedostateczna, mierna, dostateczna, dobra, bardzo dobra,

wzorowa).

4.

Przełożony jest obowiązany zapoznać funkcjonariusza z wydaną o nim opinią służbową

w ciągu 30 dni od dnia jej sporządzenia.

5.

W przypadku gdy niemożliwe jest zapoznanie funkcjonariusza z opinią służbową w terminie,

o którym mowa w ust. 4, termin ten biegnie od dnia ustania przeszkody.

6.

Funkcjonariuszowi przysługuje prawo wniesienia odwołania od wydanej o nim opinii służbowej

do wyższego przełożonego w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z opinią.

7.

Od opinii wydanej przez Szefa BOR przysługuje funkcjonariuszowi odwołanie do ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

8.

Opinia służbowa wydana wskutek odwołania, w trybie określonym w ust. 6 i 7, jest ostateczna.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i tryb opiniowania służbowego funkcjonariuszy, zapoznania się ich z opinią

służbową oraz przypadki, w których zapoznanie się nie jest możliwe w terminie, o którym

mowa w ust. 4, a także tryb wnoszenia i rozpatrywania odwołań od opinii służbowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem art. 15, który wchodzi

w życie z dniem 1 lipca 2003 r.

1.

Funkcjonariusz może być oddelegowany do pełnienia służby w innej miejscowości na okres

do 12 miesięcy, z urzędu lub na własną prośbę. Za zgodą funkcjonariusza okres oddelegowania

może zostać przedłużony.

2.

W sprawach oddelegowania funkcjonariusza właściwy jest Szef BOR.

1.

Funkcjonariuszowi-kobiecie przysługują szczególne uprawnienia przewidziane dla pracownic

według przepisów prawa pracy, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się także do funkcjonariusza-mężczyzny w zakresie, w jakim

pracownicy mogą korzystać ze szczególnych uprawnień przewidzianych dla pracownic.

Jeżeli oboje rodzice lub opiekunowie są funkcjonariuszami, z uprawnień może korzystać

tylko jedno z nich.

1.

Funkcjonariuszowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku

na czas nieprzekraczający 12 miesięcy. W takim przypadku uposażenie funkcjonariusza

nie może być obniżone.

2.

Szef BOR może oddelegować funkcjonariusza, za jego zgodą, do pełnienia zadań służbowych

poza BOR w urzędach obsługujących organy administracji rządowej. W takim przypadku

Szef BOR przyznaje uposażenie oraz inne świadczenia przysługujące w czasie oddelegowania.

3.

W przypadku oddelegowania do wykonywania zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt

5, funkcjonariusz zachowuje uprawnienia przysługujące mu na ostatnio zajmowanym stanowisku,

z uwzględnieniem zaistniałych zmian mających wpływ na dotychczas nabyte uprawnienia.

Po powrocie do kraju funkcjonariusz powraca na to samo lub równorzędne stanowisko.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i tryb oddelegowania, o którym mowa w ust. 2, z uwzględnieniem danych zawartych w

rozkazie personalnym o oddelegowaniu oraz instytucji właściwych do wypłacania uposażeń

i innych należności pieniężnych oddelegowanemu funkcjonariuszowi.

1.

Funkcjonariusza przenosi się na niższe stanowisko służbowe w przypadku wymierzenia

kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

2.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku

1)

orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym

stanowisku, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne;

2)

otrzymania miernej ogólnej oceny w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;

3)

otrzymania miernych ogólnych ocen w dwóch kolejnych opiniach służbowych w okresie

służby stałej;

4)

likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, jeżeli nie ma możliwości

mianowania go na inne równorzędne stanowisko.

3.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe również na jego prośbę.

4.

Funkcjonariusz, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn,

o których mowa w ust. 2, może być zwolniony ze służby.

1.

Funkcjonariusza zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko

niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego,

na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

2.

Funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko

niemu postępowania karnego o przestępstwo nieumyślne ścigane z oskarżenia publicznego

oraz postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania

lub dobro służby, na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych

można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.

4.

Funkcjonariusza zawiesza w czynnościach służbowych szef BOR. Od decyzji o zawieszeniu

przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych w terminie 7 dni

od dnia doręczenia. Złożenie odwołania nie wstrzymuje decyzji o zawieszeniu.

5

Funkcjonariusza zawieszonego w czynnościach służbowych odsuwa się od pełnienia obowiązków

służbowych oraz odbiera się mu legitymację służbową, broń służbową i identyfikator

służbowy BOR.

Funkcjonariusz może być skierowany z urzędu lub na własną prośbę do komisji lekarskiej

podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w celu określenia stanu zdrowia

oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych

schorzeń ze służbą.

1.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku

1)

orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską;

2)

otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej;

3)

otrzymania niedostatecznych ocen w dwóch kolejnych opiniach służbowych w okresie służby

stałej;

4)

wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby;

5)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z urzędu;

6)

utraty obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa;

7)

osiągnięcia wieku

a)

przez podoficera, chorążego i oficera młodszego - 55 lat,

b)

przez oficera starszego - 58 lat,

c)

przez generała - 60 lat;

8

prawomocnej odmowy wydania poświadczenia bezpieczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych;

9

z dniem zakończenia dwunastomiesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji.

2.

Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku

1)

otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej w okresie służby stałej;

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone w ust. 1 pkt

5;

3)

powołania do innej służby państwowej, a także objęcia funkcji z wyboru w organach

samorządu terytorialnego lub stowarzyszeniach;

4)

nabycia prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej;

5)

likwidacji komórki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę, lub zmniejszenia

jej stanu etatowego, jeżeli przeniesienie funkcjonariusza do innej komórki lub na

inne stanowisko nie jest możliwe.

3.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia

przez niego wystąpienia ze służby.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 5, zwolnienie następuje po upływie 9 miesięcy,

a w przypadku służby przygotowawczej - po upływie 3 miesięcy od dnia podjęcia decyzji

o likwidacji komórki organizacyjnej lub zmniejszenia stanu etatowego.

5.

Terminy, o których mowa w ust. 3 i 4, mogą być skracane za zgodą stron.

1.

W przypadku uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego orzeczenia

o warunkowym umorzeniu postępowania karnego i wydania orzeczenia o umorzeniu postępowania

karnego albo w razie uchylenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko

służbowe, obniżenia stopnia lub kary wydalenia ze służby, ulegają uchyleniu skutki,

jakie wynikły dla funkcjonariusza w związku z wyznaczeniem na niższe stanowisko lub

obniżeniem stopnia. O uchyleniu innych skutków decyzję podejmuje minister właściwy

do spraw wewnętrznych.

2.

W przypadku uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego postanowienia

o warunkowym umorzeniu postępowania karnego albo wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego,

ulegają uchyleniu wszystkie skutki, jakie wynikły dla funkcjonariusza w postępowaniu

dyscyplinarnym, przeprowadzonym w związku z orzeczeniem sądu lub postanowieniem prokuratora.

3.

W przypadku gdy podstawę orzeczenia kary dyscyplinarnej stanowiły inne przewinienia

niż określone w ust. 2, decyzję o uchyleniu skutków, jakie wynikły dla funkcjonariusza

w wyniku postępowania dyscyplinarnego, podejmuje minister właściwy do spraw wewnętrznych.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4.

Jeżeli zwolniony funkcjonariusz, w ciągu 14 dni od zajścia okoliczności uzasadniających

przywrócenie do służby, zgłosi gotowość jej podjęcia, Szef BOR przywróci go na poprzednie

stanowisko lub mianuje na równorzędne, o ile to będzie możliwe.

1.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od

dnia zaprzestania wykonywania obowiązków służbowych z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz

zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

2.

Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust.

2 pkt 2 nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu

choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby.

1

Funkcjonariusza-kobiety nie można w okresie ciąży i w czasie urlopu macierzyńskiego

zwolnić ze służby, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 4,

5 i 8 oraz ust. 2 pkt 2, 3 i 5.

2.

W razie zwolnienia funkcjonariusza-kobiety ze służby na podstawie art. 35 ust. 2 pkt

5 przysługuje jej uposażenie w dotychczasowej wysokości do końca urlopu macierzyńskiego.

3.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu na podstawie art. 35 ust. 2 pkt 5 w czasie urlopu wychowawczego

przysługują do końca okresu, na który ten urlop został udzielony

1)

świadczenia pieniężne, wypłacane na zasadach obowiązujących przy wypłacaniu zasiłku

wychowawczego;

2

inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy w czasie urlopu

wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.

Funkcjonariusza zwalnia ze służby

1)

oficera - minister właściwy do spraw wewnętrznych;

2)

chorążego, podoficera i szeregowego - Szef BOR.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby oraz,

na swój wniosek, opinię służbową.

2.

Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby oraz odwołać się do wyższego

przełożonego od opinii służbowej w terminie 7 dni od dnia otrzymania opinii. Od opinii

Szefa BOR służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

dane, które należy podać w świadectwie służby oraz w opinii służbowej, z uwzględnieniem

sposobu wydawania i prostowania świadectw służby oraz odwoływania się od opinii służbowej.

W BOR obowiązują następujące korpusy i stopnie służbowe

1)

korpus szeregowych

a)

szeregowy,

b)

starszy szeregowy;

2)

korpus podoficerów

a)

kapral,

b)

plutonowy,

c)

sierżant,

d)

starszy sierżant;

3)

korpus chorążych

a)

młodszy chorąży,

b)

chorąży,

c)

starszy chorąży;

4)

korpus oficerów

a)

podporucznik,

b)

porucznik,

c)

kapitan,

d)

major,

e)

podpułkownik,

f)

pułkownik,

g)

generał brygady,

h)

generał dywizji.

1.

Na stopień szeregowego mianuje się funkcjonariusza z dniem mianowania na stanowisko

służbowe.

2.

Na stopnie szeregowych oraz na stopnie podoficerskie i stopnie chorążych mianuje Szef

BOR lub upoważnieni przez niego szefowie komórek organizacyjnych.

Na pierwszy stopień oficerski oraz stopnie generalskie mianuje Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Na pozostałe stopnie

oficerskie mianuje minister właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

Mianowanie na stopnie podoficerskie lub na stopnie chorążych jest uzależnione od opinii

służbowej i zajmowanego stanowiska służbowego, a ponadto na pierwszy stopień

1)

podoficera - od zdania egzaminu podoficerskiego;

2)

chorążego - od zdania egzaminu na stopień chorążego.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach można mianować na pierwszy stopień podoficerski

lub na pierwszy stopień chorążego funkcjonariusza, który nie spełnia warunku, o którym

mowa w ust. 1 pkt 1 lub 2.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i tryb przeprowadzania egzaminów, o których mowa w ust. 1, w sposób zapewniający poziom

niezbędny do wykonywania obowiązków przez funkcjonariuszy, z uwzględnieniem rodzajów

egzaminów, sposobu ich przeprowadzania, wyników oraz dokumentowania egzaminów.

Na pierwszy stopień oficerski może być mianowany funkcjonariusz, który posiada wykształcenie

wyższe i odbył przeszkolenie specjalistyczne zakończone zdaniem egzaminu oficerskiego

przed komisją powołaną przez Szefa BOR.

1.

Mianowanie na kolejny wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska

służbowego, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz w zależności od opinii służbowej.

2.

Mianowanie na stopień nie może jednak nastąpić wcześniej niż po odsłużeniu w stopniu

1)

kaprala - 2 lat;

2)

plutonowego - 3 lat;

3)

sierżanta - 4 lat;

4)

młodszego chorążego - 3 lat;

5)

chorążego - 4 lat;

6)

podporucznika - 3 lat;

7)

porucznika - 3 lat;

8)

kapitana - 5 lat;

9)

majora - 5 lat;

10)

podpułkownika - 4 lat.

3

Mianowanie na kolejne wyższe stopnie odbywa się z okazji święta BOR; w wyjątkowych

przypadkach mianowanie może nastąpić w innym terminie.

1.

W przypadkach zasługujących na szczególne wyróżnienie funkcjonariusza posiadającego

wzorową opinię służbową oraz szczególne kwalifikacje zawodowe lub umiejętności do

pełnienia służby można mianować na wyższy stopień przed upływem okresów, o których

mowa w art. 46 ust. 2. Okresy te nie mogą być jednak skrócone więcej niż o połowę.

2.

Funkcjonariusza zwalnianego ze służby można mianować na kolejny wyższy stopień za

szczególne zasługi podczas wykonywania obowiązków służbowych.

1.

Stopnie szeregowych, podoficerów, chorążych i oficerów BOR są dożywotnie.

2.

Funkcjonariusze zwolnieni ze służby mogą używać posiadanych stopni, o których mowa

w art. 41, z dodaniem określenia

1)

„rezerwy”, jeżeli funkcjonariusz podlega obowiązkowi służby wojskowej i został uznany

za zdolnego do tej służby;

2)

„w stanie spoczynku”, jeżeli funkcjonariusz nie podlega obowiązkowi służby wojskowej.

3.

Utrata stopnia wymienionego w art. 41 następuje w przypadku

1)

utraty obywatelstwa polskiego;

2)

prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione

w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie.

O pozbawieniu, obniżeniu lub utracie stopnia orzeka przełożony właściwy do mianowania

na ten stopień. Stopnia podporucznika, a także stopnia generała pozbawia Prezydent

Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1.

Funkcjonariuszowi przywraca się stopień w przypadku uchylenia

1)

prawomocnego orzeczenia środka karnego pozbawienia praw publicznych;

2)

prawomocnego skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo popełnione w wyniku

motywacji zasługującej na szczególne potępienie;

3)

decyzji, na której podstawie nastąpiło pozbawienie stopnia;

4)

kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia.

2.

O przywróceniu stopnia orzeka przełożony właściwy do mianowania na stopień; o przywróceniu

stopnia podporucznika oraz stopnia generała orzeka Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1

Osobę, przyjmowaną do służby i posiadającą stopień wojskowy lub stopień uzyskany w

Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Więziennej oraz Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, mianuje się na stopień obowiązujący

w BOR, równorzędny z posiadanym stopniem.

2.

Przy przyjmowaniu osób posiadających stopnie, o których mowa w ust. 1, na równorzędne

stopnie funkcjonariuszy mianuje

1)

w korpusie oficerów - minister właściwy do spraw wewnętrznych;

2)

w korpusach szeregowych, podoficerów i chorążych - Szef BOR.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, równorzędność stopni w formacjach,

o których mowa w ust. 1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb mianowania

funkcjonariuszy na stopnie i osoby uprawnione do występowania z wnioskami o mianowanie

oraz sposób przeprowadzania mianowania, w tym także sporządzania i wręczania aktów

mianowania.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany wykonywać obowiązki wynikające z roty złożonego ślubowania.

2.

Funkcjonariusz jest obowiązany odmówić wykonania rozkazu lub polecenia, jeżeli ich

wykonanie wiązałoby się z popełnieniem przestępstwa.

3.

O odmowie wykonania rozkazu lub polecenia funkcjonariusz jest obowiązany zameldować

Szefowi BOR z pominięciem drogi służbowej.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje bezpłatne umundurowanie i wyposażenie.

2.

Funkcjonariusz w czasie służby jest obowiązany do noszenia przepisowego umundurowania

i wyposażenia lub ubrania typu cywilnego.

3.

Funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie lub

kwota na zakup ubrania typu cywilnego.

4.

Funkcjonariusze noszą ordery, odznaczenia i odznaki według zasad obowiązujących w

Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

Funkcjonariusz mianowany na okres służby przygotowawczej w przypadku zwolnienia go

ze służby zwraca umundurowanie, którego okres zużycia nie upłynął, lub odpowiednią

część równoważnika pieniężnego.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i warunki przyznawania

równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie oraz wysokość i warunki przyznawania

kwot na zakup ubrania typu cywilnego, z uwzględnieniem sposobu wypłacania równoważnika

pieniężnego oraz kwot na zakup ubrania typu cywilnego.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory i

normy oraz sposób noszenia umundurowania, normy ubioru typu cywilnego, a także rodzaje

i wzory dystynkcji funkcjonariuszy oraz rodzaje i wzory oznak.

Nieumundurowany funkcjonariusz jest obowiązany na żądanie obywatela, wobec którego

wykonuje czynność służbową, okazać legitymację służbową w taki sposób, aby zainteresowany

miał możliwość odczytania i zanotowania nazwiska i imienia funkcjonariusza, numeru

legitymacji i nazwy organu, który ją wydał.

1.

Funkcjonariusz nie może bez zezwolenia przełożonego podejmować dodatkowych zajęć zarobkowych

poza służbą.

2.

Przełożony może zezwolić funkcjonariuszowi na podejmowanie zajęć zarobkowych poza

służbą, jeżeli nie koliduje to z wykonywaniem zadań służbowych przez funkcjonariusza

oraz wpływa dodatnio na podwyższenie jego kwalifikacji, a także nie narusza prestiżu

służby.

3.

Funkcjonariusz, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany do złożenia, na polecenie

przełożonego, oświadczenia o stanie majątkowym.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i tryb udzielania zezwolenia na podjęcie zajęcia zarobkowego oraz właściwość

przełożonych w tych sprawach.

1.

Funkcjonariusz nie może być członkiem partii politycznych ani też uczestniczyć w działaniu

tych partii lub na ich rzecz.

2.

Z chwilą przyjęcia funkcjonariusza do służby ustaje jego dotychczasowe członkostwo

w partii politycznej.

3.

Funkcjonariusz jest obowiązany poinformować przełożonego o przynależności do stowarzyszeń

krajowych działających poza służbą.

4.

Przynależność do organizacji lub stowarzyszeń zagranicznych albo międzynarodowych

wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub upoważnionego przez

niego przełożonego.

Funkcjonariusze nie mogą zrzeszać się w związkach zawodowych.

Funkcjonariusz jest obowiązany powiadomić Szefa BOR o zamiarze wyjazdu za granicę.

Jeżeli wyjazd jest planowany na okres dłuższy niż 3 dni, powiadomienie następuje w

formie pisemnej.

Funkcjonariusz w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzysta z ochrony prawnej

przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

1.

Funkcjonariusz, który w związku ze służbą doznał uszczerbku na zdrowiu lub poniósł

szkodę w mieniu, otrzymuje odszkodowanie na zasadach i w trybie określonych w przepisach

dla funkcjonariuszy Policji. W razie śmierci funkcjonariusza poniesionej w związku

ze służbą odszkodowanie otrzymują pozostali po nim członkowie rodziny.

2.

Organem właściwym w sprawach odszkodowań jest

1)

minister właściwy do spraw wewnętrznych w stosunku do Szefa BOR i jego zastępców;

2)

Szef BOR w stosunku do pozostałych funkcjonariuszy.

3

Od decyzji wydanych przez organy, o których mowa w ust. 2, przysługuje odwołanie na

zasadach określonych w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

1.

Funkcjonariusz po 15 latach służby nabywa prawo do emerytury policyjnej.

2.

Funkcjonariusz, który stał się inwalidą, jest uprawniony do policyjnej renty inwalidzkiej.

3.

Członkowie rodzin po zmarłych funkcjonariuszach są uprawnieni do policyjnej renty

rodzinnej.

4.

Zasady przyznawania świadczeń określonych w ust. 1-3 regulują przepisy o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby

Więziennej oraz ich rodzin.

1.

Jeżeli funkcjonariusz zwolniony ze służby nie spełnia warunków do nabycia prawa do

emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej, od uposażenia wypłaconego

funkcjonariuszowi po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia zwolnienia ze służby, od którego

nie odprowadzono składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, przekazuje się do

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki za ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm..

2.

Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i

rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się

1)

kwotę najniższego wynagrodzenia ustalaną na podstawie odrębnych przepisów - za okres

służby kandydackiej przed dniem 1 stycznia 2003 r.;

2)

kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w grudniu roku poprzedniego,

ustalonego na podstawie odrębnych przepisów - za okres służby kandydackiej po dniu

31 grudnia 2002 r.;

3)

uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia, nagrody roczne i uznaniowe oraz dodatkowe

wynagrodzenie wypłacone na podstawie art. 96 ust. 2, odpowiednio przeliczone zgodnie

z art. 110 ustawy, o której mowa w ust. 1 - za pozostałe okresy służby.

3.

Składki przekazuje się również w przypadku, gdy funkcjonariusz spełnia jedynie warunki

do nabycia prawa do policyjnej renty inwalidzkiej. Przekazanie składek następuje na

wniosek funkcjonariusza.

4.

Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek określonym na podstawie

przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm..

5.

Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie ust. 4, stosuje

się odpowiednio art. 19 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, o której mowa

w ust. 1.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się również do funkcjonariusza, który pozostawał w służbie

przed dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, pomimo spełnienia

warunków do nabycia prawa do emerytury policyjnej, zgłosił wniosek o przyznanie emerytury

z tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych, zwaloryzowanych składek przekazuje

się niezwłocznie na podstawie zawiadomienia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych o

nabyciu przez funkcjonariusza prawa do emerytury przewidzianej w przepisach, o których

mowa w ust. 4.

8.

Kwota należnych, zwaloryzowanych składek stanowi przychody Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

9.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania

do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz

jednostki do tego właściwe, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego i

niezwłocznego wykonywania czynności związanych z przekazywaniem tych składek.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje uzbrojenie i wyposażenie specjalne niezbędne do właściwego

wykonywania obowiązków służbowych.

2.

Szef BOR lub upoważniony przez niego szef komórki organizacyjnej przydziela funkcjonariuszom

wyposażenie specjalne niezbędne do wykonywania obowiązków służbowych.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze zarządzenia, normy oraz

sposób przyznawania, korzystania i przechowywania uzbrojenia z uwzględnieniem zasad

bezpieczeństwa i skuteczności wykonywanych obowiązków służbowych.

1.

Funkcjonariuszowi w czasie wykonywania obowiązków służbowych przysługuje wyżywienie

lub równoważnik pieniężny w zamian za wyżywienie.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, przypadki,

w których funkcjonariusz otrzymuje wyżywienie, oraz normy wyżywienia, z uwzględnieniem

rodzajów tych norm oraz ich podziału, a także ilości produktów żywnościowych przypadających

na te normy odpowiadające wykonywanym zadaniom i warunkom ich wykonywania.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, przypadki otrzymywania i wysokość

równoważnika, o którym mowa w ust. 1, z uwzględnieniem sposobu jego wypłacania oraz

przypadków zwiększenia i niewypłacania równoważnika.

1.

Funkcjonariuszowi oraz jego małżonkowi i dzieciom pozostającym na jego utrzymaniu

przysługuje prawo do przejazdu na koszt BOR raz w roku do wybranej miejscowości w

kraju i z powrotem.

2.

W razie niewykorzystania przysługującego prawa do przejazdu osoba uprawniona otrzymuje

zryczałtowany równoważnik pieniężny.

3.

Zwrot kosztów przejazdu lub zryczałtowany równoważnik pieniężny, o których mowa w

ust. 1 i 2, nie przysługują funkcjonariuszowi w roku kalendarzowym, w którym wykupiono

uprawnienia do bezpłatnych przejazdów państwowymi środkami komunikacji, na podstawie

odrębnych przepisów.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

korzystania z uprawnienia, o którym mowa w ust. 1, z uwzględnieniem sposobu realizacji

prawa funkcjonariusza do przejazdu na koszt BOR.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb wypłacania

zryczałtowanego równoważnika pieniężnego, w sposób zapewniający równowartość poniesionych

kosztów.

6

Osobom, o których mowa w ust. 1, może być przyznana dopłata do wypoczynku.

7

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, warunki przyznawania

dopłaty, o której mowa w ust. 6, oraz jej wysokość, uwzględniając zakres podmiotowy

tego świadczenia, sposób realizacji, a także sposób obliczania oraz terminy wypłaty,

w zależności od sytuacji materialnej osoby uprawnionej do dopłaty i możliwości budżetu

państwa.

Funkcjonariuszowi-kobiecie przysługują szczególne uprawnienia przewidziane dla pracownic

według przepisów prawa pracy, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

1.

Funkcjonariuszowi, który po zwolnieniu ze służby podjął pracę, okres służby wlicza

się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z prawa pracy.

2.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariusza zwolnionego ze służby w przypadku

skazania prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w

wymiarze 26 dni roboczych, z zastrzeżeniem ust. 2. Przez dni robocze rozumie się dni

od poniedziałku do piątku, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy.

2.

Funkcjonariuszowi przysługuje urlop wypoczynkowy w wymiarze

1)

30 dni roboczych - po osiągnięciu 15 lat służby;

2)

33 dni roboczych - po osiągnięciu 20 lat służby;

3)

36 dni roboczych - po osiągnięciu 25 lat służby.

3.

Funkcjonariusz uzyskuje prawo do pierwszego urlopu po roku służby.

1.

Z ważnych względów służbowych funkcjonariusza można odwołać z urlopu wypoczynkowego,

a także wstrzymać mu udzielenie urlopu w całości lub w części. Termin urlopu może

być także przesunięty na wniosek funkcjonariusza umotywowany ważnymi względami.

2.

Funkcjonariuszowi, który został odwołany z urlopu wypoczynkowego, przysługuje

1)

prawo do powtórnego przejazdu na koszt BOR dla wykorzystania pozostałej części przerwanego

urlopu;

2)

na jego wniosek, zwrot innych udokumentowanych kosztów poniesionych przez funkcjonariusza,

spowodowanych bezpośrednio odwołaniem go z urlopu.

3.

Szef BOR, z ważnych względów służbowych, podejmuje decyzję o odwołaniu funkcjonariusza

z urlopu wypoczynkowego i zwrocie kosztów.

4.

Odwołanie funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 3, następuje na podstawie przekazanego

telegraficznie lub telefonicznie polecenia szefa komórki organizacyjnej będącego jego

przełożonym. W przypadku braku pewności, że polecenie do funkcjonariusza dotarło,

stosuje się inne środki zawiadamiania.

5.

Funkcjonariuszowi, który nie wykorzystał urlopu w danym roku kalendarzowym, urlopu

tego należy udzielić w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku.

1.

Szef BOR udziela funkcjonariuszowi płatnego urlopu okolicznościowego w celu zawarcia

związku małżeńskiego, w przypadku urodzenia się dziecka, ślubu dziecka własnego, przysposobionego,

pasierba, dziecka obcego przyjętego na wychowanie i utrzymanie, w tym także w ramach

rodziny zastępczej, a także z powodu pogrzebu małżonka, dziecka, rodziców, rodzeństwa,

teściów, dziadków i opiekunów oraz innej osoby pozostającej na utrzymaniu funkcjonariusza

lub pod jego bezpośrednią opieką. Urlopu okolicznościowego można także udzielić funkcjonariuszowi

do załatwienia ważnych spraw osobistych albo w innych przypadkach zasługujących na

szczególne uwzględnienie.

2.

W razie pełnienia służby poza miejscem stałego zamieszkania, funkcjonariuszowi przysługuje

raz w miesiącu płatny urlop okolicznościowy w celu odwiedzenia rodziny. Rodzinę w

rozumieniu niniejszego przepisu stanowią: żona, mąż oraz dzieci wymienione w ust.

1 pozostające z funkcjonariuszem we wspólnym gospodarstwie domowym, a także pozostający

na wyłącznym utrzymaniu funkcjonariusza jego rodzice, dziadkowie lub opiekunowie.

3.

Urlop, o którym mowa w ust. 2, nie przysługuje w miesiącu, w którym funkcjonariusz

wykorzystuje urlop wypoczynkowy w wymiarze co najmniej czternastu dni roboczych.

4.

Czas trwania urlopu okolicznościowego może wynosić od jednego do pięciu dni. Wymiar

urlopu przeznaczonego na odwiedzenie rodziny jest uzależniony od odległości do miejsca

stałego zamieszkania funkcjonariusza.

5

Funkcjonariuszowi, który otrzymał urlop okolicznościowy w celu odwiedzenia rodziny,

przysługuje raz w miesiącu bezpłatny przejazd na koszt BOR środkami publicznego transportu

zbiorowego, wykonywanego przez spółkę akcyjną „Polskie Koleje Państwowe Spółka Akcyjna”

lub przedsiębiorstwo komunikacji autobusowej.

6

Funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 5, przysługuje zwrot kosztów przejazdu środkami

publicznego transportu zbiorowego

1)

kolejowego - w wysokości cen biletów za przejazd w drugiej klasie pociągu pośpiesznego

lub w pierwszej klasie pociągu osobowego;

2)

autobusowego - w wysokości faktycznie poniesionych kosztów.

1.

Szef BOR udziela płatnego urlopu szkoleniowego funkcjonariuszowi, który uzyskał zezwolenie

na pobieranie nauki lub odbywanie studiów i naukę tę pobiera lub odbywa studia, jak

również uzyskał zezwolenie na przeprowadzenie przewodu doktorskiego lub habilitacyjnego,

a także na odbycie aplikacji radcowskiej lub legislacyjnej.

2.

Urlop szkoleniowy jest przeznaczony na udział w zajęciach obowiązkowych, przygotowanie

się i złożenie egzaminów, przygotowanie pracy dyplomowej, doktorskiej, habilitacyjnej,

przygotowanie i złożenie egzaminu dyplomowego, obrony pracy doktorskiej lub habilitacyjnej.

Wymiar urlopu szkoleniowego wynosi

1)

na przygotowanie się do egzaminu wstępnego i jego złożenie - 7 dni;

2)

w szkołach wyższych, w każdym roku studiów - 21 dni;

3)

dla funkcjonariuszy pobierających naukę w szkołach pomaturalnych i na studiach podyplomowych

- 14 dni w celu przygotowania się i złożenia egzaminu końcowego;

4)

w celu przygotowania się do złożenia egzaminów doktorskich i obrony rozprawy doktorskiej

lub dla przygotowania się do kolokwium oraz wykładu habilitacyjnego - 28 dni;

5)

w celu przygotowania się i złożenia egzaminu radcowskiego - 30 dni;

6)

w celu przygotowania się i złożenia egzaminu po zakończeniu aplikacji legislacyjnej

- 14 dni.

Urlop szkoleniowy może być udzielony funkcjonariuszowi jednorazowo albo w częściach

w okresie danego roku szkolnego.

1.

Szef BOR może udzielić, na pisemny wniosek funkcjonariusza w służbie stałej, uzasadniony

ważnymi względami osobistymi, urlopu bezpłatnego w wymiarze do sześciu miesięcy.

2.

Szef BOR, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem służby lub na wniosek funkcjonariusza,

może w każdym czasie odwołać funkcjonariusza z urlopu, o którym mowa w ust. 1.

1.

Funkcjonariuszowi, który wzorowo wykonuje obowiązki, przejawia inicjatywę w służbie

lub doskonali kwalifikacje zawodowe, mogą być udzielane następujące wyróżnienia

1)

pochwała;

2)

pochwała w rozkazie;

3)

nagroda pieniężna lub rzeczowa;

4)

krótkoterminowy urlop w wymiarze do 7 dni, jednakże nie więcej niż 10 dni w roku kalendarzowym;

5)

przyznanie odznaki honorowej;

6)

przedstawienie do odznaczenia państwowego;

7)

przedterminowe mianowanie na wyższy stopień;

8)

mianowanie na wyższe stanowisko służbowe.

2.

Wyróżnień, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5 i 8, udziela Szef BOR na wniosek szefa

komórki organizacyjnej.

3.

Wyróżnień, o których mowa w ust. 1 pkt 6 i 7, udziela minister właściwy do spraw wewnętrznych

na wniosek Szefa BOR.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i tryb udzielania wyróżnień, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem wzoru odznaki

honorowej, warunków jej przyznawania, sposobu wręczania, noszenia i ewidencjonowania.

1.

Funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego, zwanego

dalej „lokalem”, w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości oddalonej

od tej miejscowości nie więcej niż 100 kilometrów, z uwzględnieniem liczby członków

rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych.

2

Szef BOR może przydzielić funkcjonariuszowi tymczasowy lokal na czas pełnienia służby

w BOR.

2a

W przypadku niemożności przydzielenia lokalu, o którym mowa w ust. 1 i 2, funkcjonariusza

w służbie stałej można zakwaterować tymczasowo, bez członków rodziny, w internacie

lub innym pomieszczeniu mieszkalnym na czas określony przez Szefa BOR.

3.

Na tymczasowy lokal funkcjonariusza przeznacza się lokal, pokój gościnny, pokój w

hotelu lub bursie albo pomieszczenie mieszkalne usytuowane w budynku przeznaczonym

na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego o należytym stanie technicznym

i sanitarnym.

4.

Funkcjonariusz traci prawo do lokalu mieszkalnego w razie dyscyplinarnego wydalenia

ze służby.

5

Funkcjonariusz, o którym mowa w ust. 2a, pokrywa faktyczne koszty zakwaterowania.

6

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i tryb tworzenia internatów oraz ich prowadzenia, wyposażenia internatu oraz

czasu pobytu w internacie, tak aby zapewnić funkcjonariuszom dogodne warunki mieszkaniowe,

a także szczegółowe zasady odpłatności za zakwaterowanie w internacie lub innych pomieszczeniach

mieszkalnych, mając na uwadze wysokości opłat obowiązujących za zakwaterowanie w danej

miejscowości.

1.

Przydzielony funkcjonariuszowi lokal powinien być wyremontowany, a instalacje i urządzenia

techniczne należące do jego wyposażenia sprawne.

2.

Przekazanie lokalu następuje na podstawie protokołu, w którym określa się stan techniczny

lokalu oraz stopień zużycia znajdujących się w nim urządzeń technicznych. Protokół

ten jest podstawą rozliczeń dokonywanych przy zwolnieniu lokalu. Osoba zajmująca lokal

ponosi koszty zużycia lokalu i urządzeń.

3.

Wszelkie zmiany struktury lokalu oraz jego ulepszenia wymagają zgody Szefa BOR.

Członkami rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy przydziale lokalu,

są pozostający z funkcjonariuszem we wspólnym gospodarstwie domowym

1)

małżonek;

2)

dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny

zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez

nie 25 lat życia;

3)

rodzice funkcjonariusza i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli

ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania

zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające.

Funkcjonariuszowi, który zawarł związek małżeński, przyznaje się dodatkową powierzchnię

mieszkalną według normy przysługującej przyszłemu dziecku, jeżeli on lub małżonek

nie posiada dzieci.

Na lokal dla funkcjonariusza przeznacza się lokal będący w dyspozycji ministra właściwego

do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskany w wyniku ich działalności

inwestycyjnej albo od wojewodów, stanowiący własność gmin, a także zwalniany przez

osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek organizacyjnych podległych

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie

jego rodziny, o których mowa w art. 77, nie posiadają lokalu w miejscu pełnienia służby

lub w miejscowości odległej nie więcej niż 100 km od miejsca pełnienia służby.

2.

Równoważnik, o którym mowa w ust. 1, przyznaje się funkcjonariuszowi w służbie stałej,

jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości, o której mowa w ust. 1, on sam

lub członkowie jego rodziny

1)

nie posiadają lokalu na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale lokalu, umowy

najmu lokalu, za który obowiązani są płacić czynsz regulowany, spółdzielczego lokalu

albo domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu stanowiącego

odrębną nieruchomość;

2

funkcjonariusz nie otrzymał tymczasowego lokalu lub tymczasowego zakwaterowania.

3.

Równoważnika, o którym mowa w ust. 1, nie przyznaje się funkcjonariuszowi, jeżeli

1)

utracił prawo lub zrzekł się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu lub domu;

2)

otrzymał środki finansowe na uzyskanie lokalu lub domu ze środków budżetu państwa;

3)

małżonek funkcjonariusza otrzymał pomoc, o której mowa w pkt 2;

4)

małżonek funkcjonariusza pobiera równoważnik pieniężny za brak lokalu;

5)

bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego, z pełnym wyposażeniem, odpowiadającego

przysługującym mu normom zaludnienia.

4.

W razie zbiegu uprawnień funkcjonariusza i jego małżonka do równoważnika, o którym

mowa w ust. 1, przysługuje jeden, korzystniejszy równoważnik.

5.

Równoważnik, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w okresie od dnia powstania uprawnienia

do jego pobierania do dnia, w którym nastąpiła utrata tego uprawnienia. Wypłata równoważnika

następuje w okresach miesięcznych.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz warunki i tryb

przyznawania równoważnika, o którym mowa w ust. 1, z uwzględnieniem sposobu ustalania

jego wysokości oraz wypłacania.

1.

Decyzję w sprawie przyznania równoważników pieniężnych wydaje Szef BOR.

2.

Równoważnik pieniężny przyznaje się na podstawie oświadczenia funkcjonariusza o jego

sytuacji mieszkaniowej.

3.

O każdej zmianie mającej wpływ na uprawnienie do otrzymania równoważnika pieniężnego

albo na jego wysokość funkcjonariusz jest obowiązany niezwłocznie pisemnie zawiadomić

Szefa BOR.

1.

Kwota wypłaconego równoważnika pieniężnego podlega zwrotowi w razie jego nienależnego

pobrania na skutek

1)

podania nieprawdziwych danych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 80 ust. 2, mających

wpływ na istnienie uprawnienia do tego równoważnika lub na jego wysokość;

2)

niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 80 ust. 3.

2.

W razie nienależnego pobrania przez funkcjonariusza równoważnika pieniężnego Szef

BOR wydaje decyzję o jego zwrocie.

1.

Funkcjonariuszowi, który zajmuje lokal w miejscowości, o której mowa w art. 76 ust.

1, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby w wysokości ceny

biletów za przejazd koleją lub autobusami.

2.

Zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje w roku kalendarzowym, w którym

wykupiono uprawnienia do bezpłatnych przejazdów państwowymi środkami komunikacji.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki,

tryb i terminy zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę przede wszystkim

sposób dokumentowania poniesionych wydatków na dojazd.

1.

Prawo do lokalu realizuje się przez

1)

przydział lokalu;

2)

wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z lokalu.

2.

Ekwiwalent pieniężny wypłaca się na podstawie umowy zawartej między Szefem BOR a osobą

uprawnioną.

3.

Wysokość ekwiwalentu pieniężnego wynosi 3% wartości przysługującego lokalu, za każdy

rok podlegający zaliczeniu do wysługi lat, od której jest uzależniona wysokość uposażenia

według posiadanego stopnia. Wartość przysługującego lokalu stanowi iloczyn maksymalnej

powierzchni mieszkalnej należnej osobie uprawnionej do lokalu w dniu przyznania ekwiwalentu

przez wskaźnik 1,66 i cenę 1 m

4.

Cenę 1 m

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb przyznawania

oraz wysokość ekwiwalentu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, z uwzględnieniem sposobu

ustalania i wypłacania tego ekwiwalentu.

1.

Szef BOR, w drodze decyzji administracyjnej, przydziela funkcjonariuszowi lokal.

2.

Lokalu w drodze decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi

1)

któremu zrealizowano prawo do lokalu przez wypłacenie ekwiwalentu, o którym mowa w

art. 83 ust. 1 pkt 2;

2)

posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej

lokal odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom

jednorodzinny;

3)

którego małżonek posiada lokal lub dom, o którym mowa w pkt 2;

4)

w przypadku zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego

lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem

przypadków określonych w art. 80 ust. 3;

5

w przypadku udzielenia pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe podczas pełnienia

służby w Siłach Zbrojnych, Policji, Straży Granicznej, Urzędzie Ochrony Państwa, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Więziennej oraz Państwowej Straży

Pożarnej.

Funkcjonariusz oddelegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości otrzymuje

tymczasowy lokal. Koszt zakwaterowania pokrywa się ze środków BOR.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany do opróżnienia lokalu, o którym mowa w art. 83 ust.

1 pkt 1, jeżeli

1)

podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub jego część;

2)

używa lokalu w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie z przeznaczeniem, zaniedbuje

obowiązki dopuszczając do powstania szkód albo niszczy urządzenia przeznaczone do

wspólnego korzystania przez mieszkańców;

3)

wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym

korzystanie z innych lokali;

4)

jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu

przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo pisemnego zawiadomienia

o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego

terminu zapłaty zaległych i bieżących należności;

5)

otrzymał ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 2;

6)

nie zwolnił, w terminie określonym odrębnymi przepisami, wcześniej przydzielonego

lokalu;

7)

zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu;

8)

przysługuje mu lub jego małżonkowi tytuł prawny do innego lokalu, o którym mowa w

art. 83 ust. 1 pkt 1; w takim przypadku osobom tym przysługuje prawo wyboru jednego

z zajmowanych lokali;

9)

po zwolnieniu ze służby funkcjonariusz lub pozostali po nim członkowie rodziny zajmują

lokal położony w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego,

a osobom tym przydzielono lokal w tej samej lub pobliskiej miejscowości, o powierzchni

odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia;

10)

zajmuje lokal bez tytułu prawnego.

2.

Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje Szef BOR.

3.

Decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych

w tym lokalu.

4.

Dodatkowe normy zaludnienia związane z zajmowanym stanowiskiem służbowym lub posiadanym

stopniem stosuje się również przy przydzielaniu funkcjonariuszowi innego lokalu, o

którym mowa w art. 76 ust. 1 i 2.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw mieszkalnictwa i rozwoju miast

6.

W sprawach spornych wynikających ze stosunku najmu rozstrzygają sądy powszechne.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby, pełnionej jako służba stała, zachowuje prawo do

lokalu, jeżeli nabył uprawnienia do

1)

emerytury;

2)

renty inwalidzkiej z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą.

2.

W razie śmierci

1)

funkcjonariusza pełniącego służbę stałą

a)

spełniającego warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty inwalidzkiej z tytułu

inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą,

b)

którego śmierć pozostaje w związku ze służbą,

2)

emeryta lub rencisty, o którym mowa w ust. 1

- prawo do lokalu nabywają członkowie rodziny wspólnie zamieszkali w tym lokalu z

funkcjonariuszem, emerytem lub rencistą w dniu jego śmierci.

3.

Prawo do lokalu, o którym mowa w ust. 2, dotyczy jednego wspólnego lokalu i przysługuje

przez czas posiadania uprawnień do renty rodzinnej.

4.

Zachowanie lub nabycie uprawnień do lokalu stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej,

Szef BOR na podstawie zaświadczenia o posiadaniu uprawnień, o których mowa w ust.

1 i 2, wydanego przez organ emerytalny.

1.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza.

2.

Zmiana wysokości uposażenia następuje z dniem powstania okoliczności uzasadniających

tę zmianę.

3.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana wysokości uposażenia nastąpiła w określonym

dniu miesiąca kalendarzowego, uposażenie za każdy następny dzień do końca tego miesiąca

oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia.

1.

Prawo do uposażenia ustaje z ostatnim dniem miesiąca, w którym funkcjonariusz

1)

został zwolniony ze służby;

2)

zmarł lub zaginął;

3)

otrzymał urlop bez prawa do uposażenia.

2.

Prawo do uposażenia funkcjonariuszy zwolnionych ze służby stałej wygasa po upływie

roku od zwolnienia ze służby, z zastrzeżeniem art. 105.

1.

Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia.

2.

Funkcjonariuszowi przysługują także inne należności pieniężne

1)

zasiłek na zagospodarowanie w związku z powołaniem do służby stałej;

2)

nagrody roczne i zapomogi;

2a

nagrody uznaniowe;

3)

nagrody jubileuszowe;

4

należności za podróże służbowe;

5)

należności w związku ze zwolnieniem ze służby;

6)

należności pośmiertne;

7

należności w związku z otrzymaniem pierwszego lokalu.

3.

Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której

wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wielokrotność kwoty bazowej, o której

mowa w ust. 3, uwzględniając specyfikę i warunki pełnionej służby.

5.

(uchylony).

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, terminy

płatności uposażenia i innych należności pieniężnych, z uwzględnieniem przypadków

odstąpienia od tych terminów.

1.

Uposażenie zasadnicze funkcjonariusza obejmuje

1)

uposażenie według stopnia;

2)

uposażenie według stanowiska służbowego.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, stawki uposażenia zasadniczego

1)

według stopnia - z uwzględnieniem wysługi lat;

2)

według stanowiska służbowego - dla poszczególnych stanowisk, w zależności od rangi

stanowiska, zakresu wykonywanych zadań służbowych, ponoszonej odpowiedzialności i

wymaganych kwalifikacji.

1

Do wysługi lat, od której jest uzależniona wysokość uposażenia według stopnia, zalicza

się czynną służbę w BOR, czynną służbę wojskową oraz służbę w Policji, Straży Granicznej,

Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Więziennej i Urzędzie Ochrony Państwa, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.

2.

Do wysługi lat, o której mowa w ust. 1, zalicza się również inne okresy służby lub

pracy wykonywanej przed powołaniem funkcjonariusza do służby, zaliczane na podstawie

przepisów prawa pracy.

3.

Funkcjonariuszowi, który ukończył studia w szkole wyższej, zalicza się do wysługi

lat, o której mowa w ust. 1, również okres tych studiów, nie dłuższy jednak od programowego

czasu trwania studiów.

1.

Funkcjonariusz wyznaczony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia

zachowuje stawkę dotychczasową do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według

stanowiska służbowego.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy, którzy zostali wyznaczeni na stanowiska

służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia

1)

w okresie przygotowawczym;

2)

w razie otrzymania miernej albo niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej;

3)

na podstawie prawomocnego orzeczenia o ukaraniu karą dyscyplinarną wyznaczenia na

niższe stanowisko służbowe, wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym;

4)

wskutek obniżenia stopnia.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, przypadki,

w których funkcjonariuszowi przeniesionemu na inne stanowisko służbowe może być zachowane

uposażenie według grupy przysługującej na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym,

z uwzględnieniem przypadków zachowania uposażenia.

1.

Funkcjonariusze odbywający studia lub naukę w szkołach albo na kursach otrzymują uposażenie

według stanowiska służbowego zajmowanego przed skierowaniem do szkoły lub na kurs.

2.

Funkcjonariusze powołani do służby otrzymują do czasu wyznaczenia na stanowisko uposażenie

według stanowiska służbowego w stawce typowej dla posiadanego stopnia.

Szef BOR przyznaje uposażenie i inne świadczenia pieniężne funkcjonariuszowi, chyba

że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej.

1.

Z tytułu pełnienia służby funkcjonariusz otrzymuje tylko jedno uposażenie określone

w ustawie.

2.

Za wykonywanie czynności zleconych, wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe,

funkcjonariusz otrzymuje odrębne wynagrodzenie.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, stawki odrębnego

wynagrodzenia, szczegółowy tryb wypłaty wynagrodzenia. Rozporządzenie powinno w szczególności

określić czynności zlecone wykraczające poza zwykłe obowiązki służbowe funkcjonariuszy

uprawniające do dodatkowego wynagrodzenia, maksymalne stawki dodatkowego wynagrodzenia

za wykonanie czynności zleconych, szczegółowe warunki i tryb przyznawania oraz wypłacania

dodatkowego wynagrodzenia, a także terminy jego płatności.

1.

Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności pieniężnych ulegają przedawnieniu

po upływie trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

2.

Bieg przedawnienia przerywa

1)

każda czynność przed organem właściwym do rozpatrywania roszczeń, przedsięwzięta bezpośrednio

w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia;

2)

uznanie roszczenia.

3.

Funkcjonariusz może dochodzić roszczeń, o których mowa w ust. 1, przed sądem okręgowym

- sądem pracy i ubezpieczeń społecznych.

4.

Egzekucja roszczeń podlega wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

Uposażenie i inne należności pieniężne pobrane przez funkcjonariusza, przysługujące

mu według zasad obowiązujących w dniu wypłaty, nie podlegają zwrotowi, jeżeli przepisy

ustawy nie stanowią inaczej.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje dodatki do uposażenia

1)

specjalny;

2)

uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami funkcjonariusza, warunkami

albo miejscem pełnienia służby.

2.

Dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb otrzymywania dodatków do uposażenia

oraz ich wysokość. Rozporządzenie w szczególności określi dodatki, o których mowa

w ust. 1 pkt 2, oraz ich zakres podmiotowy, a także warunki i tryb przyznawania, zawieszania

i cofania oraz terminy wypłacania dodatków do uposażenia.

1

Funkcjonariuszowi w służbie stałej po powołaniu przysługuje zasiłek na zagospodarowanie.

2.

Zasiłek na zagospodarowanie przysługuje w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym.

3.

Zasiłek, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje funkcjonariuszowi, który podjął służbę

w BOR po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w czasie której

otrzymał taki zasiłek.

1

Funkcjonariuszowi mogą być przyznawane nagrody roczne, nagrody uznaniowe i zapomogi.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, warunki tworzenia i wysokość funduszu na

nagrody i zapomogi, o których mowa w ust. 1, oraz sposób jego podziału.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość

i warunki przyznawania funkcjonariuszom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg.

Rozporządzenie określi w szczególności przypadki, w których przysługują nagrody roczne,

nagrody uznaniowe i zapomogi, tryb ich przyznawania oraz podmioty uprawnione do ich

przyznawania.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje nagroda jubileuszowa w wysokości

1)

po 20 latach służby - 75%,

2)

po 25 latach służby - 100%,

3)

po 30 latach służby - 150%,

4)

po 35 latach służby - 200%

- miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, okresy wliczane do okresu służby, od którego

zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz sposób jej obliczania i wypłacania,

z uwzględnieniem podstawy obliczania nagrody, daty nabycia do niej praw, a także terminu

wypłacania nagrody.

1.

Funkcjonariuszowi z tytułu podróży służbowych przysługują należności pieniężne.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość należności pieniężnych z tytułu

podróży służbowej i warunki ich przyznawania funkcjonariuszom. Rozporządzenie powinno

w szczególności określić

1)

treść i zakres pojęcia podróży służbowej;

2)

rodzaj i wysokość należności z tytułu podróży służbowej;

3)

rodzaj środka transportu odpowiedniego do odbycia podróży służbowej.

1.

Funkcjonariuszowi w związku z otrzymaniem pierwszego lokalu przysługują należności

pieniężne.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

pracy, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość należności w związku z otrzymaniem

pierwszego lokalu i warunki jej przyznawania funkcjonariuszom, z uwzględnieniem okoliczności

uzasadniających jej wypłatę. Ponadto rozporządzenie określi termin płatności tej należności

oraz podmioty uprawnione do jej wypłaty.

1.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby stałej przysługuje odprawa w wysokości trzymiesięcznego

uposażenia zasadniczego, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym wraz

z dodatkami o charakterze stałym.

2.

Wysokość odprawy ulega zwiększeniu o 20% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz

z dodatkami o charakterze stałym za każdy pełny rok wysługi ponad dziesięć lat nieprzerwanej

służby - aż do wysokości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami

o charakterze stałym. Okres służby przekraczający sześć miesięcy liczy się jako pełny

rok.

3.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby przygotowawczej przysługuje odprawa w wysokości

jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

4.

Odprawa nie przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby wskutek utraty stopnia

albo skazania na karę pozbawienia wolności. Szef BOR może ze względu na szczególne

okoliczności przyznać temu funkcjonariuszowi albo jego rodzinie do 50% odprawy.

1.

Funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, niezależnie od odprawy, przysługują następujące

należności pieniężne

1)

uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym

stanowisku służbowym, co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby;

2)

ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby

oraz za urlopy zaległe;

3)

zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby

przejazd;

4)

zwrot kosztów jednorazowego przejazdu funkcjonariusza i członków jego rodziny oraz

kosztów przewozu urządzenia domowego do obranego przez funkcjonariusza miejsca zamieszkania

w kraju - według zasad przewidzianych przy przeniesieniach służbowych.

2.

Należności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 4, oraz przypadające za rok, w którym

następuje zwolnienie ze służby, należności określone w ust. 1 pkt 2 i 3, nie przysługują

funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby z przyczyn, o których mowa w art. 35 ust.

1 pkt 4 i 5 oraz w ust. 2 pkt 2, albo ukarania przez organ właściwego samorządu zawodowego,

do którego przynależność jest obowiązkowa ze względu na wykonywany przez funkcjonariusza

zawód, karą zawieszenia lub pozbawienia prawa wykonywania zawodu (specjalności zawodowej),

utraty stopnia albo skazania na karę pozbawienia wolności.

3.

Uposażenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie przysługuje także funkcjonariuszowi,

który został zwolniony ze służby w okresie przygotowawczym.

4.

W przypadku zbiegu uprawnień do uposażenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, i zaopatrzenia

emerytalnego, funkcjonariuszowi przysługuje - według jego wyboru - tylko jedno z tych

świadczeń.

5.

Funkcjonariusz, który nie posiada uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego lub zamiast

tego zaopatrzenia wybrał uposażenie określone w ust. 1 pkt 1, może pobrać uposażenie

za cały należny okres jednorazowo z góry.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem przepisów art. 8 pkt

1 i 2, art. 10 pkt 2 i 3, art. 84 pkt 1, art. 86 § 1, art. 87 § 2, art. 88, art. 90

§ 1, art. 91 i art. 92, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Osobie, która pokryta koszty pogrzebu funkcjonariusza, przysługuje zasiłek pogrzebowy

1)

małżonkowi, dzieciom, wnukom, rodzeństwu lub rodzicom albo innej osobie, która prowadziła

z tym funkcjonariuszem wspólne gospodarstwo domowe - w wysokości trzymiesięcznego

uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego funkcjonariuszowi

na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym;

2)

innej osobie - w wysokości kosztów rzeczywiście poniesionych, nie większej jednak

niż określona w pkt 1.

2.

Osobie, która pokryta koszty pogrzebu małżonka, zstępnych, wstępnych i rodzeństwa

funkcjonariusza, przysługuje zasiłek pogrzebowy

1)

funkcjonariuszowi - w wysokości dwumiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami

o charakterze stałym, należnego mu na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym;

2)

innej osobie - w wysokości kosztów rzeczywiście poniesionych, nie większej jednak

niż określona w pkt 1.

3.

W przypadku zbiegu prawa do zasiłku pogrzebowego z prawem do takiego zasiłku przewidzianego

w przepisach o ubezpieczeniu społecznym lub innych przepisach szczególnych przysługuje

zasiłek wyższy, a jeżeli uprawniony pobrał zasiłek niższy - odpowiednie wyrównanie.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokumentowania

prawa do zasiłków pogrzebowych oraz warunki pokrywania kosztów pogrzebu funkcjonariuszy

i członków rodziny funkcjonariusza, z uwzględnieniem dokumentów wymaganych przy wypłacie

zasiłku pogrzebowego.

1.

W razie śmierci funkcjonariusza pozostałej po nim rodzinie przysługują niezależnie

od zasiłku pogrzebowego odprawa pieniężna w wysokości określonej w art. 104 ust. 1-3

oraz należności, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 2 i 3.

2

Należności, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi, który w dniu śmierci

funkcjonariusza pozostawał z nim we wspólności małżeńskiej, a w razie braku małżonka

- dzieciom, wnukom, rodzeństwu i rodzicom, jeżeli w dniu śmierci funkcjonariusza spełniali

warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej określone przepisami ustawy o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich

rodzin.

3.

Szef BOR może przyznać, w drodze decyzji, należności, o których mowa w ust. 1, w przypadku

zaginięcia funkcjonariusza. Zaginięcie funkcjonariusza oraz związek tego zaginięcia

ze służbą stwierdza minister właściwy do spraw wewnętrznych w drodze decyzji.

W okresie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych lub pozostawania w dyspozycji

funkcjonariusz zachowuje prawo do pobieranego ostatnio uposażenia i innych należności

pieniężnych, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na wysokość

uposażenia zasadniczego lub na prawo do dodatków i innych należności pieniężnych.

1.

Funkcjonariuszowi, który został zawieszony w czynnościach służbowych w związku z wszczętym

postępowaniem dyscyplinarnym, postępowaniem przed organem właściwego samorządu zawodowego

albo postępowaniem karnym, zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę

połowy uposażenia według stanowiska służbowego oraz wypłatę dodatków.

2.

Funkcjonariuszowi, który został tymczasowo aresztowany w związku z wszczętym postępowaniem

karnym, zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę połowy uposażenia zasadniczego

oraz wypłatę dodatków.

3.

W przypadku uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania

funkcjonariuszowi wypłaca się zawieszoną część uposażenia, chociażby nawet został

już zwolniony ze służby, jeżeli

1)

postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone, a funkcjonariuszowi nie została wymierzona

kara dyscyplinarna wydalenia ze służby lub nie został obniżony stopień;

2)

postępowanie przed organem właściwego samorządu zawodowego zostało zakończone, a funkcjonariuszowi

nie została wymierzona kara zawieszenia lub pozbawienia prawa wykonywania zawodu lub

specjalności zawodowej;

3)

postępowanie karne zostało umorzone albo funkcjonariusz został uniewinniony prawomocnym

wyrokiem sądu.

1.

Funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił swoje miejsce służbowe lub poza nim pozostaje,

zawiesza się wypłatę uposażenia. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną

wypłaca się funkcjonariuszowi zawieszone uposażenie.

2.

Za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności funkcjonariusz traci prawo do 1/30

części uposażenia miesięcznego. Odpowiednią kwotę potrąca się przy najbliższej wypłacie

uposażenia.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w razie stwierdzenia zawinionej przez funkcjonariusza

niemożności pełnienia obowiązków służbowych.

1.

Z uposażenia funkcjonariusza dokonuje się potrąceń na podstawie

1)

tytułów egzekucyjnych sądowych i administracyjnych;

2)

prawomocnych orzeczeń o wymierzeniu kary pieniężnej oraz o ustaleniu kosztów postępowania,

wydanych w postępowaniu dyscyplinarnym;

3)

dobrowolnych obciążeń uposażenia z tytułu

a)

zobowiązań do zapłaty odszkodowania,

b)

zobowiązań wobec koleżeńskich kas oszczędnościowo-pożyczkowych,

c)

świadczeń socjalnych;

4)

odrębnych przepisów.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do potrąceń z uposażenia i innych należności pieniężnych

przysługujących funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby.

1.

Egzekucja z uposażenia funkcjonariusza na podstawie tytułów egzekucyjnych sądowych

i administracyjnych następuje odpowiednio według przepisów o egzekucji sądowej lub

egzekucji administracyjnej.

2.

Potrąceń na podstawie dobrowolnych obciążeń uposażenia, o których mowa w art. 111

ust. 1 pkt 3, i szczególnych przepisów ustawowych dokonuje się w wysokości ustalonej

przez funkcjonariusza w jego zobowiązaniu lub w przepisach szczególnych, niezależnie

od potrąceń dokonywanych na podstawie tytułów egzekucyjnych sądowych i administracyjnych.

3.

Kwota uposażenia równa kwocie najniższego wynagrodzenia pracowników za pełny miesięczny

wymiar czasu pracy ustalonego przez ministra właściwego do spraw pracy na podstawie

Kodeksu pracy jest wolna od potrąceń, z wyjątkiem potrąceń z tytułu świadczeń alimentacyjnych.

1.

Z odprawy przysługującej funkcjonariuszowi mogą być dokonywane potrącenia na zaspokojenie

1)

zaległych świadczeń alimentacyjnych - na podstawie tytułów egzekucyjnych sądowych;

2)

roszczeń z tytułu szkody - na podstawie tytułów egzekucyjnych sądowych lub administracyjnych

albo dobrowolnych zobowiązań do zapłaty odszkodowania;

3)

zobowiązań funkcjonariuszy wobec koleżeńskich kas oszczędnościowo-pożyczkowych - na

podstawie dobrowolnego obciążenia uposażenia przez funkcjonariusza.

2.

Przy zbiegu należności potrąceń dokonuje się w kolejności określonej w ust. 1. Potrącenia

nie mogą przekraczać łącznie połowy należnej odprawy.

1.

Przepisów art. 111-113 nie stosuje się przy potrącaniu z przysługujących funkcjonariuszowi

uposażenia lub odprawy

1)

zaliczek pobranych do rozliczenia;

2)

należności z tytułu opłat za świadczenia w naturze.

2.

Należności, o których mowa w ust. 1 pkt 2, potrąca się z uposażenia i odprawy w pełnej

wysokości, niezależnie od potrąceń z innych tytułów.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość, warunki i tryb otrzymywania

uposażenia i innych należności pieniężnych przez funkcjonariuszy i inne osoby uprawnione

w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

Funkcjonariusz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i

wykroczenia, niezależnie od odpowiedzialności karnej.

1.

Funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej

oraz w innych przypadkach określonych w ustawie.

2.

Jeżeli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte na wniosek sądu lub prokuratora,

osoby, o których mowa w art. 123 ust. 1-3, informują sąd lub prokuratora o wyniku

postępowania.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli sąd nakazał wymierzenie kary dyscyplinarnej

funkcjonariuszowi, nie określając jednak jej rodzaju.

1.

Funkcjonariuszowi mogą być wymierzane następujące kary dyscyplinarne

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

nagana z ostrzeżeniem;

4)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;

5)

wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

6)

obniżenie stopnia;

7)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby;

8)

wydalenie ze służby.

2.

(uchylony).

3.

W stosunku do funkcjonariuszy w służbie kandydackiej oprócz kar wymienionych w ust.

1 można stosować zakaz opuszczania miejsca zakwaterowania.

4

W uzasadnionych przypadkach można łączyć karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe

oraz karę wydalenia ze służby z karą obniżenia stopnia.

1.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od dnia otrzymania

przez przełożonego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego uzasadniającego

wszczęcie postępowania.

2.

Nie można wymierzyć funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej po upływie 1 roku od dnia

popełnienia czynu, o którym mowa w ust. 1.

3.

W przypadku gdy czyn, o którym mowa w ust. 1, stanowi jednocześnie przestępstwo, przedawnienie

karalności dyscyplinarnej następuje dopiero z upływem okresu przedawnienia karalności

przestępstwa.

(uchylony).

(uchylony).

1.

Za czyny, za które w myśl odrębnych przepisów właściwe organy są uprawnione do nakładania

kar porządkowych, funkcjonariusze ponoszą wyłącznie odpowiedzialność dyscyplinarną.

2.

W przypadkach gdy właściwe organy są uprawnione do stosowania grzywny w celu przymuszenia,

funkcjonariusze ponoszą wyłącznie odpowiedzialność dyscyplinarną.

3

O wszczęcie postępowania dyscyplinarnego organy, o których mowa w ust. 1 i 2, występują

do Szefa BOR.

1.

Szefowie komórek organizacyjnych BOR wymierzają kary dyscyplinarne, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3.

2.

Szef BOR wymierza kary dyscyplinarne w stosunku do oficerów.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych wymierza kary dyscyplinarne w stosunku do

Szefa BOR i jego zastępców.

4.

Prawo do obrony obwinionego jest realizowane w szczególności przez powołanie obrońcy.

Obrońcą może być funkcjonariusz lub pracownik BOR albo adwokat lub radca prawny.

5.

Postępowanie dyscyplinarne jest jednoinstancyjne.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i tryb przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego, z uwzględnieniem sposobu ustalania

stanu faktycznego i oceniania materiału dowodowego, wymierzania kar i ich wykonywania

oraz osób uprawnionych do wymierzania kar i ich wykonywania, a także z uwzględnieniem

zatarcia i nadzoru nad orzecznictwem dyscyplinarnym.

7

Na orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne funkcjonariuszowi przysługuje skarga

do sądu administracyjnego.

1.

Kto, odbywając służbę kandydacką w BOR, uporczywie nie wykonuje lub odmawia wykonania

poleceń w sprawach służbowych albo wykonuje polecenie niezgodnie z jego treścią,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Ściganie przestępstwa następuje na wniosek Szefa BOR.

1.

Kto, odbywając służbę kandydacką w BOR, samowolnie opuszcza wyznaczone miejsce wykonywania

obowiązków służbowych lub samowolnie poza nim pozostaje,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Kto, odbywając służbę kandydacką w BOR, samowolnie opuszcza wyznaczone miejsce wykonywania

obowiązków służbowych na czas do czternastu dni kalendarzowych lub przez taki czas

samowolnie poza nim pozostaje,

podlega karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

3.

Ściganie przestępstwa określonego w ust. 1 następuje na wniosek Szefa BOR.

Kto, odbywając służbę kandydacką w BOR, w celu trwałego uchylenia się od służby opuszcza

wyznaczone miejsce wykonywania obowiązków służbowych lub w takim celu poza nim pozostaje,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

1.

Ochrona Sejmu i Senatu polega na

1)

ochronie obiektów i urządzeń pozostających w zarządzie Kancelarii Sejmu;

2)

zapewnianiu - w zakresie niezastrzeżonym dla BOR - bezpieczeństwa osób przebywających

w obiektach, o których mowa w pkt 1, oraz w miejscach odbywania posiedzeń;

3)

kontroli uprawnień do przebywania w obiektach, o których mowa w pkt 1, oraz wydawaniu

przepustek uprawniających do przebywania w tych obiektach, a także zapewnianiu w nich

porządku;

4)

wykonywaniu zarządzeń porządkowych Marszałka Sejmu wydanych na podstawie regulaminu

Sejmu;

5)

współuczestnictwie w prowadzeniu działań w zakresie rozpoznania pirotechniczno-radiologicznego

w obiektach, o których mowa w pkt 1, oraz podejmowaniu działań zmierzających do neutralizacji

zagrożeń w tych obiektach;

6)

wykonywaniu, zgodnie z odrębnymi przepisami, zadań w dziedzinie obrony cywilnej, a

także ochrony przeciwpożarowej;

7)

konwojowaniu wartości pieniężnych, mienia i dokumentów.

2.

Zadania w zakresie ochrony Sejmu i Senatu wykonują strażnicy Straży Marszałkowskiej,

umundurowanej formacji podległej Marszałkowi Sejmu.

3.

Strażnicy Straży Marszałkowskiej wykonują również zadania reprezentacyjne, w szczególności

w ceremoniale powitań i pożegnań podczas wizyt parlamentarnych oraz asystach honorowych.

4.

Ochrona Senatu wykonywana jest przez Straż Marszałkowską w zakresie ustalonym przez

Marszałka Sejmu z Marszałkiem Senatu.

1.

Przy wykonywaniu zadań w zakresie ochrony, o której mowa w art. 127, strażnikom Straży

Marszałkowskiej przysługują odpowiednio uprawnienia funkcjonariuszy BOR określone

w art. 13 ust. 1 pkt 1-5 oraz ust. 2-7 i w art. 14 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 i

3, stosowane w okolicznościach i na warunkach określonych w tych przepisach oraz przepisach

wydanych na ich podstawie.

2.

Przy wykonywaniu zadań w zakresie ochrony, o której mowa w art. 127 ust. 1 pkt 1,

2 i 7, strażnikom Straży Marszałkowskiej przysługują odpowiednio uprawnienia funkcjonariuszy

BOR określone w art. 15, stosowane w okolicznościach i na warunkach określonych w

tych przepisach oraz przepisach wydanych na ich podstawie.

3

W stosunku do strażników Straży Marszałkowskiej wymogi kwalifikacyjne oraz tryb przeprowadzania

postępowania kwalifikacyjnego określi, w drodze zarządzenia, Marszałek Sejmu.

3a

W zakresie zasad dopuszczenia strażników Straży Marszałkowskiej do posiadania broni

stosuje się art. 30 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 i Nr 96, poz. 959).

4.

Strażnik Straży Marszałkowskiej podczas wykonywania czynności służbowych korzysta

z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

5.

Strażnik Straży Marszałkowskiej podczas wykonywania czynności służbowych jest obowiązany

nosić umundurowanie oraz odznakę strażnika.

6.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po porozumieniu z Szefem Kancelarii Sejmu,

określi, w drodze rozporządzenia, wzór umundurowania oraz odznaki strażnika Straży

Marszałkowskiej, przy wykorzystaniu tradycyjnych elementów ubioru oraz odznak i oznak

stosowanych przez Straż Marszałkowską.

1.

Straż Marszałkowska jako komórka organizacyjna Kancelarii Sejmu jest bezpośrednio

nadzorowana przez Szefa Kancelarii Sejmu.

2

Strażą Marszałkowską kieruje Komendant Straży Marszałkowskiej przy pomocy swojego

zastępcy, którzy są powoływani i odwoływani przez Szefa Kancelarii Sejmu.

3.

Organizację wewnętrzną i szczegółowy tryb działania Straży Marszałkowskiej określi,

w drodze zarządzenia, Marszałek Sejmu.

3a

Do Straży Marszałkowskiej w zakresie zasad posiadania broni stosuje się odpowiednio

przepisy art. 29 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

posiadania, ewidencjonowania i przechowywania broni palnej oraz środków przymusu bezpośredniego

przez Straż Marszałkowską, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 i 2, z uwzględnieniem

specyfiki działania Straży Marszałkowskiej oraz uniemożliwienia dostępu do broni oraz

tych środków osobom trzecim.

W ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin

(Dz. U. Nr 53, poz. 214, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, z 1998 r. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 106, poz. 1215 i z 2000 r. Nr 122, poz. 1313) wprowadza się następujące zmiany

1)

w tytule po wyrazach „Straży Granicznej,” dodaje się wyrazy „Biura Ochrony Rządu,”;

2)

w art. 1, w art. 3 w ust. 1 w pkt 7, w art. 3 w ust. 2 i 3, w art. 12, w art. 13 w

ust. 1, w art. 39 w ust. 1 w pkt 2, w art. 42 w ust. 2 po wyrazach „Straży Granicznej,”

dodaje się wyrazy „Biurze Ochrony Rządu,”;

3)

w art. 32 w ust. 1 w pkt 1 po wyrazach „Straży Granicznej” dodaje się wyrazy „, Biura

Ochrony Rządu”.

(pominięte).

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. Nr 98, poz. 602, Nr 123, poz. 779 i Nr 160, poz. 1086, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 133, poz. 872, z 1999 r. Nr 106, poz. 1216 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 483 i Nr 53, poz. 649) w art. 53 w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany

1)

dodaje się pkt 8a w brzmieniu

„

8a)

Biura Ochrony Rządu,

”

;

2)

w pkt 9 wyrazy „pkt 1-8” zastępuje się wyrazami „pkt 1-8a”.

W ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. Nr 114, poz. 740, z 1999 r. Nr 11, poz. 95, z 2000 r. Nr 29, poz. 357 i z 2001 r. Nr 4, poz. 23) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 26 w ust. 3 w pkt 3 po wyrazach „specjalistycznego wykształcenia,” dodaje się

wyrazy „albo pełniła nienaganną służbę w stopniu podoficera lub chorążego w Biurze

Ochrony Rządu przez okres co najmniej 15 lat,”;

2)

w art. 27 w ust. 3 w pkt 2 po wyrazach „specjalistycznego wykształcenia,” dodaje się

wyrazy „albo pełniła nienaganną służbę w stopniu oficera w Biurze Ochrony Rządu przez

okres co najmniej 15 lat,”.

W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887 i Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 26, poz. 228, Nr 60, poz. 636, Nr 72, poz. 802, Nr 78, poz. 875 i Nr 110, poz. 1256, z 2000 r. Nr 9, poz. 118, Nr 95, poz. 1041, Nr 104, poz. 1104 i Nr 119, poz. 1249 oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6

a)

w ust. 1 po pkt 18a dodaje się pkt 18b w brzmieniu

„

18b)

funkcjonariuszami Biura Ochrony Rządu,

”

b)

w ust. 3 wyrazy „ust. 1 pkt 13-18” zastępuje się wyrazami „ust. 1 pkt 13-18b”;

2)

w art. 8 w ust. 15 w pkt 6 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje pkt 7 w brzmieniu

„

7)

Biura Ochrony Rządu.

”

;

3)

w art. 9

a)

w ust. 1 wyrazy „art. 6 ust. 1 pkt 1, 3, 10, 12-18a” zastępuje się wyrazami „art.

6 ust. 1 pkt 1, 3, 10, 12-18b”,

b)

w ust. 4 wyrazy „art. 6 ust. 1 pkt 1, 3 i 13-18a” zastępuje się wyrazami „art. 6 ust.

1 pkt 1, 3 i 13-18b”;

4)

w art. 13 w pkt 12 wyrazy „art. 6 ust. 1 pkt 13-18a” zastępuje się wyrazami „art.

6 ust. 1 pkt 13-18b”;

5)

w art. 16

a)

w ust. 1

-

w pkt 15 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 16 w brzmieniu

„

16)

funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu

”

,

-

w zdaniu końcowym wyrazy „z zastrzeżeniem ust. 7” zastępuje się wyrazami „z zastrzeżeniem

ust. 6a i 7”,

b)

dodaje się ust. 6a w brzmieniu

„

6a.

Składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu

pełniących służbę kandydacką finansuje w całości BOR ze środków będących w jego dyspozycji.

”

;

6)

w art. 18

a)

w ust. 1 wyrazy „art. 6 ust. 1 pkt 1-3 i pkt 13-18a” zastępuje się wyrazami „art.

6 ust. 1 pkt 1-3 i pkt 13-18b”,

b)

w ust. 4 w pkt 5 po wyrazach „Straży Granicznej” dodaje się przecinek oraz wyrazy

„Biura Ochrony Rządu”;

7)

w art. 36 w ust. 2 wyrazy „art. 6 ust. 1 pkt 1-4, 6-9, 11-18a, 20 i ust. 2” zastępuje

się wyrazami „art. 6 ust. 1 pkt 1-4, 6-9, 11-18b, 20 i ust. 2”.

W ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 70, poz. 774, Nr 72, poz. 801 i 802 i Nr 106, poz. 1215, z 2000 r. Nr 2, poz. 26, Nr 9, poz. 118, Nr 19, poz. 238, Nr 56, poz. 678 i Nr 84, poz. 948 oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 2 w pkt 2 i w art. 32 w ust. 3 w pkt 6 po wyrazach „Straży Granicznej,”

dodaje się wyrazy „Biura Ochrony Rządu” i przecinek;

2)

w art. 6 w ust. 1 w pkt 6 dodaje się lit. g) w brzmieniu

„

g)

w Biurze Ochrony Rządu,

”

;

3)

w art. 45 w ust. 2 w pkt 5 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 6 w brzmieniu

„

6)

Biurze Ochrony Rządu

”

.

W ustawie z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. Nr 11, poz. 95, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 39, poz. 462 oraz z 2001 r. Nr 22, poz. 247) w załączniku nr 1 w części II „Informacje niejawne oznaczone klauzulą «tajne» ze

względu na obronność i bezpieczeństwo państwa oraz porządek publiczny” w pkt 28, 29

oraz 33 po wyrazach „Straży Granicznej” dodaje się przecinek oraz wyrazy „Biura Ochrony

Rządu”.

W ustawie z dnia 7 maja 1999 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej oraz o zmianie ustawy o uposażeniu żołnierzy

(Dz. U. Nr 50, poz. 500) w art. 4 wyrazy „2001 r.” zastępuje się wyrazami „2005 r.”.

W ustawie z dnia 7 maja 1999 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy Policji,

Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej i Urzędu Ochrony

Państwa

(Dz. U. Nr 53, poz. 548) wprowadza się następujące zmiany

1)

w tytule po wyrazach „Straży Granicznej,” dodaje się wyrazy „Biura Ochrony Rządu,”;

2)

w art. 1

a)

w ust. 1 po wyrazach „Straży Granicznej,” dodaje się wyrazy „Biura Ochrony Rządu,”

b)

w ust. 2 w pkt 1 po wyrazach „funkcjonariusza Straży Granicznej,” dodaje się wyrazy

„funkcjonariusza Biura Ochrony Rządu,”.

W ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. Nr 53, poz. 549) w art. 16 w ust. 2 po wyrazach „Straży Granicznej,” dodaje się wyrazy „Biura Ochrony

Rządu,

1.

Żołnierze zawodowi pełniący w dniu wejścia w życie ustawy służbę w Jednostce Wojskowej

Nr 1004 - Biuro Ochrony Rządu stają się z mocy prawa funkcjonariuszami BOR, chyba

że w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy złożą pisemne oświadczenie, że

nie wyrażają na to zgody.

2.

Żołnierze zawodowi pełniący służbę w Jednostce Wojskowej Nr 1004 - Biuro Ochrony Rządu,

którzy złożyli oświadczenie woli, o którym mowa w ust. 1, przechodzą do dyspozycji

Ministra Obrony Narodowej za jego zgodą. Minister właściwy do spraw wewnętrznych zwalnia

ze służby żołnierzy zawodowych, którzy nie podejmą służby w BOR lub nie przejdą do

dyspozycji Ministra Obrony Narodowej.

3.

Funkcjonariuszom, którzy podejmują służbę w BOR w trybie określonym w ust. 1

1)

czas pełnienia zawodowej służby wojskowej wlicza się do okresu służby w BOR w zakresie

wszystkich uprawnień związanych z tą służbą, a w szczególności nabytych praw do zaopatrzenia

emerytalnego na zasadach obowiązujących w dniu powołania do służby w Jednostce Wojskowej

Nr 1004 - Biuro Ochrony Rządu, z zastrzeżeniem art. 62;

2)

nie przysługują należności w związku ze zwolnieniem ze służby wojskowej.

4.

Funkcjonariusze, o których mowa w ust. 1, nieposiadający wykształcenia średniego są

obowiązani do uzupełnienia tego wykształcenia w terminie 5 lat.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych lub upoważniony przez niego przełożony może

osobom przyjętym do pełnienia służby w BOR zaliczyć na ich prośbę do wysługi lat w

BOR okresy zatrudnienia w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych lub Ministerstwie Obrony

Narodowej.

1

Poborowego skierowanego za jego zgodą do służby w BOR mianuje się funkcjonariuszem

w służbie kandydackiej na okres, o którym mowa w art. 56 ust. 1a ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z późn. zm..

2.

Funkcjonariusze w służbie kandydackiej mogą pełnić służbę ochronną, prowadzić działania

ochronne i wykonywać czynności administracyjno-porządkowe. Funkcjonariusze ci pełnią

służbę w systemie skoszarowanym.

3

Przepisy rozdziałów 4-6, 8 i 9 dotyczące funkcjonariuszy w służbie przygotowawczej

stosuje się również do funkcjonariuszy w służbie kandydackiej, z wyjątkiem art. 27,

art. 30a, art. 65, art. 68, art. 102-104 oraz art. 122.

3a

Funkcjonariuszowi w służbie kandydackiej przysługuje prawo do urlopu wypoczynkowego

w wymiarze 15 dni roboczych, po upływie 6 miesięcy służby.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, organizację

służby, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pełnienia, z uwzględnieniem czasu

pełnienia służby, o której mowa w ust. 1, oraz porządku dnia.

1.

Osobę, która odbyła służbę kandydacką w BOR i posiada bardzo dobrą opinię służbową,

Szef BOR, na jej wniosek, może mianować funkcjonariuszem w służbie przygotowawczej

BOR.

2.

Okres służby kandydackiej zalicza się do okresu służby przygotowawczej, jeżeli przerwa

pomiędzy służbą kandydacką a podjęciem służby przygotowawczej nie przekracza 3 miesięcy.

1.

Żołnierze odbywający zasadniczą służbę wojskową w Jednostce Wojskowej Nr 1004 - Biuro

Ochrony Rządu z chwilą wejścia w życie ustawy stają się funkcjonariuszami w służbie

kandydackiej BOR, chyba że złożą pisemne oświadczenie, iż nie wyrażają na to zgody.

2.

Żołnierze, którzy nie wyrażą zgody, o której mowa w ust. 1, pełnią nadal zasadniczą

służbę wojskową. W stosunku do tych żołnierzy stosuje się przepisy wojskowe.

3.

Funkcjonariusze są uprawnieni do wydawania rozkazów podległym im żołnierzom służby

zasadniczej.

4.

Uprawnienia przełożonych dyscyplinarnych przysługują funkcjonariuszom

1)

w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym w pierwszej instancji - szefom komórek organizacyjnych

BOR, w których służbę odbywają żołnierze służby zasadniczej;

2)

w postępowaniu odwoławczym - przełożonym szefów komórek organizacyjnych, o których

mowa w pkt 1.

5.

Okres odbytej zasadniczej służby wojskowej wlicza się do okresu służby kandydackiej.

6.

Okres służby kandydackiej traktuje się jako okres odbywania zasadniczej służby wojskowej.

1.

Osobne kwatery stałe pozostające w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych

lub podległych mu organów, przydzielone żołnierzom zawodowym Jednostki Wojskowej Nr

1004 - Biuro Ochrony Rządu, którzy zostali funkcjonariuszami BOR, stają się, z mocy

prawa, lokalami w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Jeżeli norma zaludnienia przydzielonej osobnej kwatery stałej, o której mowa w ust.

1, jest wyższa od normy zaludnienia przysługującej osobie wymienionej w ust. 1 jako

funkcjonariuszowi, osoba ta zachowuje prawo do tej normy w zajmowanym dotychczas lokalu.

3.

Uprawnienia nabyte na podstawie ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368, Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984 i Nr 240, poz. 2055, z 2003 r. Nr 80, poz. 718, Nr 101, poz. 944, Nr 134, poz. 1267 i Nr 179, poz. 1750 oraz z 2004 r. Nr 6, poz. 39 i Nr 116, poz. 1203) przez żołnierzy zawodowych Jednostki Wojskowej 1004 - Biuro Ochrony Rządu, którzy

zostali funkcjonariuszami BOR, stają się, z mocy prawa, uprawnieniami mieszkaniowymi

funkcjonariuszy BÓR w rozumieniu niniejszej ustawy.

4.

Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się także do osób, o których mowa w ust. 1, jeżeli osoby

te uzyskały policyjne zaopatrzenie emerytalne.

5.

W stosunku do funkcjonariuszy, którzy poprzednio byli żołnierzami zawodowymi i otrzymali

osobne kwatery stałe, z zastrzeżeniem ust. 1-4, stosuje się przepisy o zakwaterowaniu

Sił Zbrojnych w zakresie sprzedaży osobnych kwater stałych.

W stosunku do funkcjonariuszy BOR, którzy uzyskali zaopatrzenie emerytalne na podstawie

ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji

Obywatelskiej oraz ich rodzin

(Dz. U. z 1983 r. Nr 46, poz. 210, z 1985 r. Nr 20, poz. 85 i Nr 38, poz. 181, z 1989 r. Nr 35, poz. 190 i 192, z 1990 r. Nr 36, poz. 206 i Nr 92, poz. 540 oraz z 1992 r. Nr 54, poz. 254), organem właściwym do podejmowania decyzji w sprawach mieszkaniowych wynikających

z odrębnych przepisów jest Szef BOR.

1.

Jednostki wojskowe podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, zwane dalej

„jednostkami wojskowymi”, podlegają likwidacji do dnia 31 grudnia 2001 r.

2.

W terminie określonym w ust. 1 jednostki wojskowe zostają podporządkowane ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych.

3.

Jednostki wojskowe w okresie likwidacji mogą wykonywać zadania w zakresie ochrony

osób oraz obiektów o szczególnym znaczeniu.

4.

W razie ogłoszenia mobilizacji w czasie wojny jednostki wojskowe stają się z mocy

prawa częścią Sił Zbrojnych.

1.

Żołnierzom jednostek wojskowych przysługują uprawnienia funkcjonariuszy Policji określone

w art. 15 ust. 1 pkt 1, 3 i 5-7, w art. 16 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz 4 i 5, a także w art.

17 ust. 1 pkt 1-8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, z późn. zm., jeżeli wykonują zadania w zakresie niezbędnym do ochrony osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe oraz osób, które ze względu na dobro państwa należy objąć ochroną,

ochrony delegacji państw obcych przebywających na terenie Polski, a także ochrony

i zapewnienia należytego funkcjonowania urządzeń i obiektów o szczególnym znaczeniu.

2.

Do postępowania przy wykonywaniu działań, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące funkcjonariuszy Policji.

1.

Żołnierze zawodowi jednostek wojskowych, z którymi do dnia 31 grudnia 2001 r. nie

rozwiązano stosunku służbowego, przechodzą do dyspozycji ministra właściwego do spraw

wewnętrznych.

2.

Żołnierze, o których mowa w ust. 1, mogą przejść do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej

za jego zgodą.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych zwalnia z zawodowej służby wojskowej żołnierzy,

którzy w terminie określonym w ust. 1 nie przejdą do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej.

Funkcjonariusze, którzy w dniu wejścia w życie ustawy pobierają równoważnik za brak

kwatery przyznany na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów, zachowują prawo

do jego otrzymywania do czasu zrealizowania uprawnień wynikających z art. 81 i art.

83 ust. 1 pkt 2.

Postępowania dyscyplinarne wszczęte przed wejściem w życie niniejszej ustawy prowadzi

się na podstawie jej przepisów oraz przepisów wydanych na jej podstawie.

Wobec żołnierzy Jednostki Wojskowej Nr 1004 - Biuro Ochrony Rządu do czasu wydania

przepisów wykonawczych do niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, o

ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie ustawy.

Traci moc ustawa z dnia 22 grudnia 1999 r. o czasowym podporządkowaniu niektórych jednostek

wojskowych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 2, poz. 6 i Nr 120, poz. 1268).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 227

i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.