Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy

(Dz. U. Nr 9, poz. 59, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 § 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Mężczyzna i kobieta, będący obywatelami polskimi przebywającymi za granicą, mogą zawrzeć

małżeństwo również przed polskim konsulem lub przed osobą wyznaczoną do wykonywania

funkcji konsula.

”

;

2)

po art. 28 dodaje się art. 28

„

Art. 28

Jeżeli prawo do mieszkania przysługuje jednemu małżonkowi, drugi małżonek jest uprawniony

do korzystania z tego mieszkania w celu zaspokojenia potrzeb rodziny. Przepis ten

stosuje się odpowiednio do przedmiotów urządzenia domowego.

”

;

3)

w tytule I tytuł działu III otrzymuje brzmienie

„

Małżeńskie ustroje majątkowe

”

;

4)

w tytule I w dziale III tytuł rozdziału I otrzymuje brzmienie

„

Ustawowy ustrój majątkowy

”

;

5)

art. 31 otrzymuje brzmienie

„

Art. 31.

§ 1.

Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa

(wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez

oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte

wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

§ 2.

Do majątku wspólnego należą w szczególności

1)

pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z

małżonków,

2)

dochody z majątku wspólnego, jak również z majątku osobistego każdego z małżonków,

3)

środki zgromadzone na rachunku otwartego lub pracowniczego funduszu emerytalnego każdego

z małżonków.

”

;

6)

uchyla się art. 32;

7)

art. 33 otrzymuje brzmienie

„

Art. 33.

Do majątku osobistego każdego z małżonków należą

1)

przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej,

2)

przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca

lub darczyńca inaczej postanowił,

3)

prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom,

4)

przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb jednego

z małżonków,

5)

prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie,

6)

przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju

zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; nie dotyczy to jednak renty

należnej poszkodowanemu małżonkowi z powodu całkowitej lub częściowej utraty zdolności

do pracy zarobkowej albo z powodu zwiększenia się jego potrzeb lub zmniejszenia widoków

powodzenia na przyszłość,

7)

wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności zarobkowej

jednego z małżonków,

8)

przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego z małżonków,

9)

prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne prawa twórcy,

10)

przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że przepis

szczególny stanowi inaczej.

”

;

8)

po art. 34 dodaje się art. 34

„

Art. 34

Każdy z małżonków jest uprawniony do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku

wspólnego oraz do korzystania z nich w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem

i korzystaniem z rzeczy przez drugiego małżonka.

”

;

9)

art. 36 otrzymuje brzmienie

„

Art. 36.

§ 1.

Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności

udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu

majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny.

§ 2.

Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy

poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów

majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania

tego majątku.

§ 3.

Przedmiotami majątkowymi służącymi małżonkowi do wykonywania zawodu lub prowadzenia

działalności zarobkowej małżonek ten zarządza samodzielnie. W razie przemijającej

przeszkody drugi małżonek może dokonywać niezbędnych bieżących czynności.

”

;

10)

po art. 36 dodaje się art. 36

„

Art. 36

§ 1.

Małżonek może sprzeciwić się czynności zarządu majątkiem wspólnym zamierzonej przez

drugiego małżonka, z wyjątkiem czynności w bieżących sprawach życia codziennego lub

zmierzającej do zaspokojenia zwykłych potrzeb rodziny albo podejmowanej w ramach działalności

zarobkowej.

§ 2.

Sprzeciw jest skuteczny wobec osoby trzeciej, jeżeli mogła się z nim zapoznać przed

dokonaniem czynności prawnej.

§ 3.

Przepis art. 39 stosuje się odpowiednio.

”

;

11)

art. 37 otrzymuje brzmienie

„

Art. 37.

§ 1.

Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania

1)

czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości

lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania

lub pobierania z niej pożytków,

2)

czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia prawa rzeczowego,

którego przedmiotem jest budynek lub lokal,

3)

czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia i wydzierżawienia

gospodarstwa rolnego lub przedsiębiorstwa,

4)

darowizny z majątku wspólnego, z wyjątkiem drobnych darowizn zwyczajowo przyjętych.

§ 2.

Ważność umowy, która została zawarta przez jednego z małżonków bez wymaganej zgody

drugiego, zależy od potwierdzenia umowy przez drugiego małżonka.

§ 3.

Druga strona może wyznaczyć małżonkowi, którego zgoda jest wymagana, odpowiedni termin

do potwierdzenia umowy; staje się wolna po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu.

§ 4.

Jednostronna czynność prawna dokonana bez wymaganej zgody drugiego małżonka jest nieważna.

”

;

12)

art. 39-42 otrzymują brzmienie

„

Art. 39.

Jeżeli jeden z małżonków odmawia zgody wymaganej do dokonania czynności, albo jeżeli

porozumienie z nim napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody, drugi małżonek może

zwrócić się do sądu o zezwolenie na dokonanie czynności. Sąd udziela zezwolenia, jeżeli

dokonania czynności wymaga dobro rodziny.

Art. 40.

Z ważnych powodów sąd może na żądanie jednego z małżonków pozbawić drugiego małżonka

samodzielnego zarządu majątkiem wspólnym; może również postanowić, że na dokonanie

czynności wskazanych w art. 37 § 1 zamiast zgody małżonka będzie potrzebne zezwolenie

sądu. Postanowienia te mogą być uchylone w razie zmiany okoliczności.

Art. 41.

§ 1.

Jeżeli małżonek zaciągnął zobowiązanie za zgodą drugiego małżonka, wierzyciel może

żądać zaspokojenia także z majątku wspólnego małżonków.

§ 2.

Jeżeli małżonek zaciągnął zobowiązanie bez zgody drugiego małżonka albo zobowiązanie

jednego z małżonków nie wynika z czynności prawnej, wierzyciel może żądać zaspokojenia

z majątku osobistego dłużnika, z wynagrodzenia za pracę lub z dochodów uzyskanych

przez dłużnika z innej działalności zarobkowej, jak również z korzyści uzyskanych

z jego praw, o których mowa w art. 33 pkt 9, a jeżeli wierzytelność powstała w związku

z prowadzeniem przedsiębiorstwa, także z przedmiotów majątkowych wchodzących w skład

przedsiębiorstwa.

§ 3.

Jeżeli wierzytelność powstała przed powstaniem wspólności lub dotyczy majątku osobistego

jednego z małżonków, wierzyciel może żądać zaspokojenia z majątku osobistego dłużnika,

z wynagrodzenia za pracę lub z dochodów uzyskanych przez dłużnika z innej działalności

zarobkowej, jak również z korzyści uzyskanych z jego praw, o których mowa w art. 33

pkt 9.

Art. 42.

Wierzyciel małżonka nie może w czasie trwania wspólności ustawowej żądać zaspokojenia

z udziału, który w razie ustania wspólności przypadnie temu małżonkowi w majątku wspólnym

lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.

”

;

13)

w art. 43 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Jednakże z ważnych powodów każdy z małżonków może żądać, ażeby ustalenie udziałów

w majątku wspólnym nastąpiło z uwzględnieniem stopnia, w którym każdy z nich przyczynił

się do powstania tego majątku. Spadkobiercy małżonka mogą wystąpić z takim żądaniem

tylko w wypadku, gdy spadkodawca wytoczył powództwo o unieważnienie małżeństwa albo

o rozwód lub wystąpił o orzeczenie separacji.

”

;

14)

art. 45 i 46 otrzymują brzmienie

„

Art. 45.

§ 1.

Każdy z małżonków powinien zwrócić wydatki i nakłady poczynione z majątku wspólnego

na jego majątek osobisty, z wyjątkiem wydatków i nakładów koniecznych na przedmioty

majątkowe przynoszące dochód. Może żądać zwrotu wydatków i nakładów, które poczynił

ze swojego majątku osobistego na majątek wspólny. Nie można żądać zwrotu wydatków

i nakładów zużytych w celu zaspokojenia potrzeb rodziny, chyba że zwiększyły wartość

majątku w chwili ustania wspólności.

§ 2.

Zwrotu dokonuje się przy podziale majątku wspólnego, jednakże sąd może nakazać wcześniejszy

zwrot, jeżeli wymaga tego dobro rodziny.

§ 3.

Przepisy powyższe stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy dług jednego z małżonków

został zaspokojony z majątku wspólnego.

Art. 46.

W sprawach nieunormowanych w artykułach poprzedzających od chwili ustania wspólności

ustawowej do majątku, który był nią objęty, jak również do podziału tego majątku,

stosuje się odpowiednio przepisy o wspólności majątku spadkowego i o dziale spadku.

”

;

15)

w tytule I w dziale III rozdział II i III otrzymują brzmienie

„

Rozdział II

Umowne ustroje majątkowe

Oddział 1

Przepisy ogólne

Art. 47.

§ 1.

Małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność ustawową

rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub rozdzielność majątkową

z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). Umowa taka może poprzedzać zawarcie małżeństwa.

§ 2.

Umowa majątkowa małżeńska może być zmieniona albo rozwiązana. W razie jej rozwiązania

w czasie trwania małżeństwa, powstaje między małżonkami wspólność ustawowa, chyba

że strony postanowiły inaczej.

Art. 47

Małżonek może powoływać się względem innych osób na umowę majątkową małżeńską, gdy

jej zawarcie oraz rodzaj były tym osobom wiadome.

Oddział 2

Wspólność majątkowa

Art. 48.

Do ustanowionej umową wspólności majątkowej stosuje się odpowiednio przepisy o wspólności

ustawowej, z zachowaniem przepisów niniejszego oddziału.

Art. 49.

§ 1.

Nie można przez umowę majątkową małżeńską rozszerzyć wspólności na

1)

przedmioty majątkowe, które przypadną małżonkowi z tytułu dziedziczenia, zapisu lub

darowizny,

2)

prawa majątkowe, które wynikają ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom,

3)

prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie,

4)

wierzytelności z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju

zdrowia, o ile nie wchodzą one do wspólności ustawowej, jak również wierzytelności

z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę,

5)

niewymagalne jeszcze wierzytelności o wynagrodzenie za pracę lub z tytułu innej działalności

zarobkowej każdego z małżonków.

§ 2.

W razie wątpliwości uważa się, że przedmioty służące wyłącznie do zaspokajania osobistych

potrzeb jednego z małżonków nie zostały włączone do wspólności.

Art. 50.

Jeżeli wierzytelność powstała przed rozszerzeniem wspólności, wierzyciel, którego

dłużnikiem jest tylko jeden małżonek, może żądać zaspokojenia także z tych przedmiotów

majątkowych, które należałyby do majątku osobistego dłużnika, gdyby wspólność majątkowa

nie została rozszerzona.

Art. 50

W razie ustania wspólności, udziały małżonków są równe, chyba że umowa majątkowa małżeńska

stanowi inaczej. Przepis ten nie wyłącza zastosowania art. 43 § 2 i 3.

Oddział 3

Rozdzielność majątkowa

Art. 51.

W razie umownego ustanowienia rozdzielności majątkowej, każdy z małżonków zachowuje

zarówno majątek nabyty przed zawarciem umowy, jak i majątek nabyty później.

Art. 51

Każdy z małżonków zarządza samodzielnie swoim majątkiem.

Oddział 4

Rozdzielność majątkowa z wyrównaniem dorobków

Art. 51

Do rozdzielności majątkowej z wyrównaniem dorobków stosuje się przepisy o rozdzielności

majątkowej, z zachowaniem przepisów niniejszego oddziału.

Art. 51

§ 1.

Dorobkiem każdego z małżonków jest wzrost wartości jego majątku po zawarciu umowy

majątkowej.

§ 2.

Jeżeli umowa majątkowa nie stanowi inaczej, przy obliczaniu dorobków pomija się przedmioty

majątkowe nabyte przed zawarciem umowy majątkowej i wymienione w art. 33 pkt 2, 5-7,

9 oraz przedmioty nabyte w zamian za nie, natomiast dolicza się wartość

1)

darowizn dokonanych przez jednego z małżonków, z wyłączeniem darowizn na rzecz wspólnych

zstępnych małżonków oraz drobnych zwyczajowo przyjętych darowizn na rzecz innych osób,

2)

usług świadczonych osobiście przez jednego z małżonków na rzecz majątku drugiego małżonka,

3)

nakładów i wydatków na majątek jednego małżonka z majątku drugiego małżonka.

§ 3.

Dorobek oblicza się według stanu majątku z chwili ustania rozdzielności majątkowej

i według cen z chwili rozliczenia.

Art. 51

§ 1.

Po ustaniu rozdzielności majątkowej małżonek, którego dorobek jest mniejszy niż dorobek

drugiego małżonka, może żądać wyrównania dorobków przez zapłatę lub przeniesienie

prawa.

§ 2.

Z ważnych powodów każdy z małżonków może żądać zmniejszenia obowiązku wyrównania dorobków.

§ 3.

W razie braku porozumienia między stronami co do sposobu lub wysokości wyrównania,

rozstrzyga sąd.

Art. 51

§ 1.

W razie śmierci jednego z małżonków, wyrównanie dorobków następuje między jego spadkobiercami

a małżonkiem pozostałym przy życiu.

§ 2.

Spadkobiercy małżonka mogą wystąpić z żądaniem zmniejszenia obowiązku wyrównania dorobków

tylko wtedy, gdy spadkodawca wytoczył powództwo o unieważnienie małżeństwa albo o

rozwód lub wystąpił o orzeczenie separacji.

Rozdział III

Przymusowy ustrój majątkowy

Art. 52.

§ 1.

Z ważnych powodów każdy z małżonków może żądać ustanowienia przez sąd rozdzielności

majątkowej.

§ 2.

Rozdzielność majątkowa powstaje z dniem oznaczonym w wyroku, który ją ustanawia. W

wyjątkowych wypadkach sąd może ustanowić rozdzielność majątkową z dniem wcześniejszym

niż dzień wytoczenia powództwa, w szczególności, jeżeli małżonkowie żyli w rozłączeniu.

Art. 53.

§ 1.

Rozdzielność majątkowa powstaje z mocy prawa, w razie ubezwłasnowolnienia lub ogłoszenia

upadłości jednego z małżonków.

§ 2.

W razie uchylenia ubezwłasnowolnienia, a także umorzenia, ukończenia lub uchylenia

postępowania upadłościowego, między małżonkami powstaje ustawowy ustrój majątkowy.

Art. 54.

§ 1.

Orzeczenie separacji powoduje powstanie między małżonkami rozdzielności majątkowej.

§ 2.

Z chwilą zniesienia separacji powstaje między małżonkami ustawowy ustrój majątkowy.

Na zgodny wniosek małżonków sąd orzeka o utrzymaniu między małżonkami rozdzielności

majątkowej.

”

;

16)

uchyla się art. 61

17)

w art. 61

„

§ 3.

Znosząc separację, sąd rozstrzyga o władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim

dzieckiem małżonków.

”

;

18)

art. 84 otrzymuje brzmienie

„

Art. 84.

§ 1.

Sądowego ustalenia ojcostwa może żądać dziecko, jego matka oraz domniemany ojciec

dziecka. Jednakże matka ani domniemany ojciec nie mogą wystąpić z takim żądaniem po

śmierci dziecka lub po osiągnięciu przez nie pełnoletności.

§ 2.

Dziecko albo matka wytacza powództwo o ustalenie ojcostwa przeciwko domniemanemu ojcu,

a gdy ten nie żyje - przeciwko kuratorowi ustanowionemu przez sąd opiekuńczy.

§ 3.

Domniemany ojciec dziecka wytacza powództwo o ustalenie ojcostwa przeciwko dziecku

i matce, a gdy matka nie żyje - przeciwko dziecku.

§ 4.

W razie śmierci dziecka, które było powodem w sprawie o ustalenie ojcostwa, ustalenia

mogą dochodzić jego zstępni.

”

.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 454 dodaje się art. 454

„

Art. 454

§ 1.

Powództwo wzajemne o ustalenie ojcostwa jest niedopuszczalne.

§ 2.

W czasie trwania procesu o ustalenie ojcostwa nie może być wszczęta odrębna sprawa

o ustalenie ojcostwa.

§ 3.

Strona pozwana w sprawie o ustalenie ojcostwa może jednak również żądać ustalenia

ojcostwa.

”

;

2)

art. 456 otrzymuje brzmienie

„

Art. 456.

§ 1.

Postępowanie umarza się w razie śmierci jednej ze stron, a jeżeli w charakterze tej

samej strony występuje kilka osób, w razie śmierci wszystkich tych osób, z zastrzeżeniem

wyjątków przewidzianych w paragrafach następujących.

§ 2.

W sprawie o ustalenie ojcostwa mężczyzny, który nie jest mężem matki, wytoczonej przez

dziecko albo matkę, jak również w sprawie wytoczonej przez dziecko bądź przeciwko

mężowi jego matki o zaprzeczenie ojcostwa, bądź przeciwko mężczyźnie, który je uznał,

o unieważnienie uznania, postępowanie zawiesza się w razie śmierci tych pozwanych

do czasu ustanowienia przez sąd orzekający kuratora, który wstępuje do sprawy na miejsce

zmarłego. To samo stosuje się w sprawie o rozwiązanie przysposobienia w razie śmierci

przysposabiającego.

§ 3.

W sprawie o zaprzeczenie ojcostwa lub o unieważnienie uznania dziecka postępowanie

umarza się w razie śmierci dziecka. W sprawie o ustalenie ojcostwa postępowanie umarza

się, jeżeli dziecko było pozwanym albo powodem i nie pozostawiło zstępnych.

§ 4.

Postępowanie o ustalenie ojcostwa zawiesza się w razie śmierci dziecka będącego powodem,

jeżeli dziecko pozostawiło zstępnych. Sąd umorzy postępowanie, jeżeli zstępni powoda

nie zgłoszą w ciągu sześciu miesięcy po wydaniu postanowienia o zawieszeniu wniosku

o podjęcie postępowania.

”

;

3)

w art. 565 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Rozstrzygnięcie o istotnych sprawach rodziny w braku porozumienia małżonków, jak również

udzielenie zezwolenia na dokonanie czynności, do której jest potrzebna zgoda drugiego

małżonka lub której drugi małżonek sprzeciwił się, może nastąpić dopiero po umożliwieniu

złożenia wyjaśnień małżonkowi wnioskodawcy, chyba że jego wysłuchanie nie jest możliwe

lub celowe.

”

;

4)

w art. 567 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W postępowaniu o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między

małżonkami sąd rozstrzyga także o żądaniu ustalenia nierównych udziałów małżonków

w majątku wspólnym oraz o tym, jakie wydatki, nakłady i inne świadczenia z majątku

wspólnego na rzecz majątku osobistego lub odwrotnie podlegają zwrotowi.

”

;

5)

po art. 776 dodaje się art. 776

„

Art. 776

§ 1.

Tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko dłużnikowi pozostającemu w związku małżeńskim

jest podstawą do prowadzenia egzekucji nie tylko z majątku osobistego dłużnika, lecz

także z pobranego przez niego wynagrodzenia za pracę lub dochodów uzyskanych z prowadzenia

przez niego innej działalności zarobkowej oraz z korzyści uzyskanych z jego praw autorskich

i praw pokrewnych, praw własności przemysłowej oraz innych praw twórcy.

§ 2.

Zawarcie umowy majątkowej małżeńskiej, mocą której rozszerzono wspólność majątkową,

nie wyłącza prowadzenia egzekucji z tych składników majątku, które należałyby do majątku

osobistego dłużnika, gdyby umowy takiej nie zawarto.

§ 3.

Przepis § 2 nie wyłącza obrony dłużnika i jego małżonka w drodze powództw przeciwegzekucyjnych,

jeżeli umowa majątkowa małżeńska była skuteczna wobec wierzyciela.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się odpowiednio, gdy egzekucja jest prowadzona na podstawie

samego tytułu egzekucyjnego.

”

;

6)

art. 787 otrzymuje brzmienie

„

Art. 787.

Tytułowi egzekucyjnemu wydanemu przeciwko osobie pozostającej w związku małżeńskim

sąd nada klauzulę wykonalności także przeciwko jej małżonkowi z ograniczeniem jego

odpowiedzialności do majątku objętego wspólnością majątkową, jeżeli wierzyciel wykaże

dokumentem urzędowym lub prywatnym, że stwierdzona tytułem egzekucyjnym wierzytelność

powstała z czynności prawnej dokonanej za zgodą małżonka dłużnika.

”

;

7)

po art. 787 dodaje się art. 787

„

Art. 787

Tytułowi egzekucyjnemu wydanemu przeciwko osobie pozostającej w związku małżeńskim

sąd nada klauzulę wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika z ograniczeniem jego

odpowiedzialności do przedsiębiorstwa wchodzącego w skład majątku wspólnego małżonków,

jeżeli wierzyciel wykaże dokumentem urzędowym lub prywatnym, że stwierdzona tytułem

egzekucyjnym wierzytelność powstała w związku z prowadzeniem przedsiębiorstwa.

Art. 787

Zawarcie umowy majątkowej małżeńskiej nie stanowi przeszkody do nadania klauzuli wykonalności

według przepisów art. 787 i art. 787

”

;

8)

art. 822 otrzymuje brzmienie

„

Art. 822.

Komornik wstrzyma się z dokonaniem czynności, jeżeli przed jej rozpoczęciem dłużnik

złoży niebudzący wątpliwości dowód na piśmie, że obowiązku swojego dopełnił albo że

wierzyciel udzielił mu zwłoki. Komornik wstrzyma się również z dokonaniem czynności,

jeżeli przed jej rozpoczęciem dłużnik albo jego małżonek podniesie zarzut wynikający

z umowy małżeńskiej przeciwko dokonaniu czynności i okaże umowę majątkową małżeńską

oraz przedłoży niebudzący wątpliwości dowód na piśmie, że zawarcie umowy majątkowej

małżeńskiej oraz jej rodzaj były wierzycielowi wiadome. Wstrzymując się z dokonaniem

czynności, komornik stosownie do okoliczności podejmie działania, które umożliwiają

dokonanie czynności w przyszłości. O wstrzymaniu czynności i jego przyczynach komornik

niezwłocznie zawiadomi wierzyciela. Na polecenie wierzyciela komornik niezwłocznie

dokona czynności, która uległa wstrzymaniu.

”

;

9)

po art. 840 dodaje się art. 840

„

Art. 840

Jeżeli dłużnik albo jego małżonek, przeciwko któremu sąd nadał klauzulę wykonalności

na podstawie art. 787 lub art. 787

”

.

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm. w art. 2 w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

przychodów z tytułu podziału wspólnego majątku małżonków w wyniku ustania lub ograniczenia

małżeńskiej wspólności majątkowej oraz przychodów z tytułu wyrównania dorobków po

ustaniu rozdzielności majątkowej małżonków lub śmierci jednego z nich.

”

.

Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o majątku odrębnym małżonka, rozumie się

przez to jego majątek osobisty.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do stosunków w niej unormowanych, chociażby powstały przed

jej wejściem w życie, chyba że przepisy ust. 2-7 stanowią inaczej.

2.

Jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy stosunki majątkowe małżonków podlegały wspólności

ustawowej, składniki majątków istniejące w tym dniu zalicza się do majątku wspólnego

albo do majątków osobistych, stosownie do przepisów ustawy.

3.

Do stosunków majątkowych małżonków opartych w dniu wejścia w życie ustawy na umowie

majątkowej małżeńskiej stosuje się nadal przepisy obowiązujące w czasie zawierania

umowy. Jednakże strony mogą przez umowę zmienić dotychczasowy ustrój majątkowy stosownie

do przepisów ustawy.

4.

Jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy stosunki majątkowe między małżonkami nie podlegały

wspólności ustawowej ani nie były określone przez umowę majątkową małżeńską, między

małżonkami istnieje przymusowy ustrój majątkowy w rozumieniu ustawy.

5.

Przepisy dotychczasowe stosuje się do

1)

oceny skutków czynności zobowiązujących lub rozporządzających małżonków i ich odpowiedzialności

za zobowiązania sprzed wejścia w życie ustawy;

2)

wyłączenia lub ograniczenia odpowiedzialności majątkiem wspólnym za zobowiązanie jednego

małżonka powstałe przed wejściem ustawy w życie;

3)

podziału majątku wspólnego małżonków i do zwrotu wydatków i nakładów dokonanych z

majątku wspólnego na majątek osobisty lub z majątku osobistego na majątek wspólny,

jeżeli wspólność majątkowa małżeńska ustała przed wejściem ustawy w życie.

6.

Jeżeli roszczenie powstało przed wejściem w życie ustawy, egzekucję prowadzi się według

przepisów dotychczasowych.

7.

Do spraw o ustalenie ojcostwa wszczętych z powództwa matki lub dziecka i niezakończonych

przed dniem ogłoszenia ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

1 pkt 18, art. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 5 ust. 7, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Jeżeli prawo do mieszkania przysługuje jednemu małżonkowi, drugi małżonek jest uprawniony

do korzystania z tego mieszkania w celu zaspokojenia potrzeb rodziny. Przepis ten

stosuje się odpowiednio do przedmiotów urządzenia domowego.

§ 1.

Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa

(wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez

oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte

wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

§ 2.

Do majątku wspólnego należą w szczególności

1)

pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z

małżonków,

2)

dochody z majątku wspólnego, jak również z majątku osobistego każdego z małżonków,

3)

środki zgromadzone na rachunku otwartego lub pracowniczego funduszu emerytalnego każdego

z małżonków.

Do majątku osobistego każdego z małżonków należą

1)

przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej,

2)

przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca

lub darczyńca inaczej postanowił,

3)

prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom,

4)

przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb jednego

z małżonków,

5)

prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie,

6)

przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju

zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; nie dotyczy to jednak renty

należnej poszkodowanemu małżonkowi z powodu całkowitej lub częściowej utraty zdolności

do pracy zarobkowej albo z powodu zwiększenia się jego potrzeb lub zmniejszenia widoków

powodzenia na przyszłość,

7)

wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności zarobkowej

jednego z małżonków,

8)

przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego z małżonków,

9)

prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne prawa twórcy,

10)

przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że przepis

szczególny stanowi inaczej.

Każdy z małżonków jest uprawniony do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku

wspólnego oraz do korzystania z nich w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem

i korzystaniem z rzeczy przez drugiego małżonka.

§ 1.

Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności

udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu

majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny.

§ 2.

Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy

poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów

majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania

tego majątku.

§ 3.

Przedmiotami majątkowymi służącymi małżonkowi do wykonywania zawodu lub prowadzenia

działalności zarobkowej małżonek ten zarządza samodzielnie. W razie przemijającej

przeszkody drugi małżonek może dokonywać niezbędnych bieżących czynności.

§ 1.

Małżonek może sprzeciwić się czynności zarządu majątkiem wspólnym zamierzonej przez

drugiego małżonka, z wyjątkiem czynności w bieżących sprawach życia codziennego lub

zmierzającej do zaspokojenia zwykłych potrzeb rodziny albo podejmowanej w ramach działalności

zarobkowej.

§ 2.

Sprzeciw jest skuteczny wobec osoby trzeciej, jeżeli mogła się z nim zapoznać przed

dokonaniem czynności prawnej.

§ 3.

Przepis art. 39 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania

1)

czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości

lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania

lub pobierania z niej pożytków,

2)

czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia prawa rzeczowego,

którego przedmiotem jest budynek lub lokal,

3)

czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia i wydzierżawienia

gospodarstwa rolnego lub przedsiębiorstwa,

4)

darowizny z majątku wspólnego, z wyjątkiem drobnych darowizn zwyczajowo przyjętych.

§ 2.

Ważność umowy, która została zawarta przez jednego z małżonków bez wymaganej zgody

drugiego, zależy od potwierdzenia umowy przez drugiego małżonka.

§ 3.

Druga strona może wyznaczyć małżonkowi, którego zgoda jest wymagana, odpowiedni termin

do potwierdzenia umowy; staje się wolna po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu.

§ 4.

Jednostronna czynność prawna dokonana bez wymaganej zgody drugiego małżonka jest nieważna.

Jeżeli jeden z małżonków odmawia zgody wymaganej do dokonania czynności, albo jeżeli

porozumienie z nim napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody, drugi małżonek może

zwrócić się do sądu o zezwolenie na dokonanie czynności. Sąd udziela zezwolenia, jeżeli

dokonania czynności wymaga dobro rodziny.

Z ważnych powodów sąd może na żądanie jednego z małżonków pozbawić drugiego małżonka

samodzielnego zarządu majątkiem wspólnym; może również postanowić, że na dokonanie

czynności wskazanych w art. 37 § 1 zamiast zgody małżonka będzie potrzebne zezwolenie

sądu. Postanowienia te mogą być uchylone w razie zmiany okoliczności.

§ 1.

Jeżeli małżonek zaciągnął zobowiązanie za zgodą drugiego małżonka, wierzyciel może

żądać zaspokojenia także z majątku wspólnego małżonków.

§ 2.

Jeżeli małżonek zaciągnął zobowiązanie bez zgody drugiego małżonka albo zobowiązanie

jednego z małżonków nie wynika z czynności prawnej, wierzyciel może żądać zaspokojenia

z majątku osobistego dłużnika, z wynagrodzenia za pracę lub z dochodów uzyskanych

przez dłużnika z innej działalności zarobkowej, jak również z korzyści uzyskanych

z jego praw, o których mowa w art. 33 pkt 9, a jeżeli wierzytelność powstała w związku

z prowadzeniem przedsiębiorstwa, także z przedmiotów majątkowych wchodzących w skład

przedsiębiorstwa.

§ 3.

Jeżeli wierzytelność powstała przed powstaniem wspólności lub dotyczy majątku osobistego

jednego z małżonków, wierzyciel może żądać zaspokojenia z majątku osobistego dłużnika,

z wynagrodzenia za pracę lub z dochodów uzyskanych przez dłużnika z innej działalności

zarobkowej, jak również z korzyści uzyskanych z jego praw, o których mowa w art. 33

pkt 9.

Wierzyciel małżonka nie może w czasie trwania wspólności ustawowej żądać zaspokojenia

z udziału, który w razie ustania wspólności przypadnie temu małżonkowi w majątku wspólnym

lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.

§ 1.

Każdy z małżonków powinien zwrócić wydatki i nakłady poczynione z majątku wspólnego

na jego majątek osobisty, z wyjątkiem wydatków i nakładów koniecznych na przedmioty

majątkowe przynoszące dochód. Może żądać zwrotu wydatków i nakładów, które poczynił

ze swojego majątku osobistego na majątek wspólny. Nie można żądać zwrotu wydatków

i nakładów zużytych w celu zaspokojenia potrzeb rodziny, chyba że zwiększyły wartość

majątku w chwili ustania wspólności.

§ 2.

Zwrotu dokonuje się przy podziale majątku wspólnego, jednakże sąd może nakazać wcześniejszy

zwrot, jeżeli wymaga tego dobro rodziny.

§ 3.

Przepisy powyższe stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy dług jednego z małżonków

został zaspokojony z majątku wspólnego.

W sprawach nieunormowanych w artykułach poprzedzających od chwili ustania wspólności

ustawowej do majątku, który był nią objęty, jak również do podziału tego majątku,

stosuje się odpowiednio przepisy o wspólności majątku spadkowego i o dziale spadku.

§ 1.

Małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność ustawową

rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub rozdzielność majątkową

z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). Umowa taka może poprzedzać zawarcie małżeństwa.

§ 2.

Umowa majątkowa małżeńska może być zmieniona albo rozwiązana. W razie jej rozwiązania

w czasie trwania małżeństwa, powstaje między małżonkami wspólność ustawowa, chyba

że strony postanowiły inaczej.

Małżonek może powoływać się względem innych osób na umowę majątkową małżeńską, gdy

jej zawarcie oraz rodzaj były tym osobom wiadome.

Do ustanowionej umową wspólności majątkowej stosuje się odpowiednio przepisy o wspólności

ustawowej, z zachowaniem przepisów niniejszego oddziału.

§ 1.

Nie można przez umowę majątkową małżeńską rozszerzyć wspólności na

1)

przedmioty majątkowe, które przypadną małżonkowi z tytułu dziedziczenia, zapisu lub

darowizny,

2)

prawa majątkowe, które wynikają ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom,

3)

prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie,

4)

wierzytelności z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju

zdrowia, o ile nie wchodzą one do wspólności ustawowej, jak również wierzytelności

z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę,

5)

niewymagalne jeszcze wierzytelności o wynagrodzenie za pracę lub z tytułu innej działalności

zarobkowej każdego z małżonków.

§ 2.

W razie wątpliwości uważa się, że przedmioty służące wyłącznie do zaspokajania osobistych

potrzeb jednego z małżonków nie zostały włączone do wspólności.

Jeżeli wierzytelność powstała przed rozszerzeniem wspólności, wierzyciel, którego

dłużnikiem jest tylko jeden małżonek, może żądać zaspokojenia także z tych przedmiotów

majątkowych, które należałyby do majątku osobistego dłużnika, gdyby wspólność majątkowa

nie została rozszerzona.

W razie ustania wspólności, udziały małżonków są równe, chyba że umowa majątkowa małżeńska

stanowi inaczej. Przepis ten nie wyłącza zastosowania art. 43 § 2 i 3.

W razie umownego ustanowienia rozdzielności majątkowej, każdy z małżonków zachowuje

zarówno majątek nabyty przed zawarciem umowy, jak i majątek nabyty później.

Każdy z małżonków zarządza samodzielnie swoim majątkiem.

Do rozdzielności majątkowej z wyrównaniem dorobków stosuje się przepisy o rozdzielności

majątkowej, z zachowaniem przepisów niniejszego oddziału.

§ 1.

Dorobkiem każdego z małżonków jest wzrost wartości jego majątku po zawarciu umowy

majątkowej.

§ 2.

Jeżeli umowa majątkowa nie stanowi inaczej, przy obliczaniu dorobków pomija się przedmioty

majątkowe nabyte przed zawarciem umowy majątkowej i wymienione w art. 33 pkt 2, 5-7,

9 oraz przedmioty nabyte w zamian za nie, natomiast dolicza się wartość

1)

darowizn dokonanych przez jednego z małżonków, z wyłączeniem darowizn na rzecz wspólnych

zstępnych małżonków oraz drobnych zwyczajowo przyjętych darowizn na rzecz innych osób,

2)

usług świadczonych osobiście przez jednego z małżonków na rzecz majątku drugiego małżonka,

3)

nakładów i wydatków na majątek jednego małżonka z majątku drugiego małżonka.

§ 3.

Dorobek oblicza się według stanu majątku z chwili ustania rozdzielności majątkowej

i według cen z chwili rozliczenia.

§ 1.

Po ustaniu rozdzielności majątkowej małżonek, którego dorobek jest mniejszy niż dorobek

drugiego małżonka, może żądać wyrównania dorobków przez zapłatę lub przeniesienie

prawa.

§ 2.

Z ważnych powodów każdy z małżonków może żądać zmniejszenia obowiązku wyrównania dorobków.

§ 3.

W razie braku porozumienia między stronami co do sposobu lub wysokości wyrównania,

rozstrzyga sąd.

§ 1.

W razie śmierci jednego z małżonków, wyrównanie dorobków następuje między jego spadkobiercami

a małżonkiem pozostałym przy życiu.

§ 2.

Spadkobiercy małżonka mogą wystąpić z żądaniem zmniejszenia obowiązku wyrównania dorobków

tylko wtedy, gdy spadkodawca wytoczył powództwo o unieważnienie małżeństwa albo o

rozwód lub wystąpił o orzeczenie separacji.

§ 1.

Z ważnych powodów każdy z małżonków może żądać ustanowienia przez sąd rozdzielności

majątkowej.

§ 2.

Rozdzielność majątkowa powstaje z dniem oznaczonym w wyroku, który ją ustanawia. W

wyjątkowych wypadkach sąd może ustanowić rozdzielność majątkową z dniem wcześniejszym

niż dzień wytoczenia powództwa, w szczególności, jeżeli małżonkowie żyli w rozłączeniu.

§ 1.

Rozdzielność majątkowa powstaje z mocy prawa, w razie ubezwłasnowolnienia lub ogłoszenia

upadłości jednego z małżonków.

§ 2.

W razie uchylenia ubezwłasnowolnienia, a także umorzenia, ukończenia lub uchylenia

postępowania upadłościowego, między małżonkami powstaje ustawowy ustrój majątkowy.

§ 1.

Orzeczenie separacji powoduje powstanie między małżonkami rozdzielności majątkowej.

§ 2.

Z chwilą zniesienia separacji powstaje między małżonkami ustawowy ustrój majątkowy.

Na zgodny wniosek małżonków sąd orzeka o utrzymaniu między małżonkami rozdzielności

majątkowej.

§ 1.

Sądowego ustalenia ojcostwa może żądać dziecko, jego matka oraz domniemany ojciec

dziecka. Jednakże matka ani domniemany ojciec nie mogą wystąpić z takim żądaniem po

śmierci dziecka lub po osiągnięciu przez nie pełnoletności.

§ 2.

Dziecko albo matka wytacza powództwo o ustalenie ojcostwa przeciwko domniemanemu ojcu,

a gdy ten nie żyje - przeciwko kuratorowi ustanowionemu przez sąd opiekuńczy.

§ 3.

Domniemany ojciec dziecka wytacza powództwo o ustalenie ojcostwa przeciwko dziecku

i matce, a gdy matka nie żyje - przeciwko dziecku.

§ 4.

W razie śmierci dziecka, które było powodem w sprawie o ustalenie ojcostwa, ustalenia

mogą dochodzić jego zstępni.

§ 1.

Powództwo wzajemne o ustalenie ojcostwa jest niedopuszczalne.

§ 2.

W czasie trwania procesu o ustalenie ojcostwa nie może być wszczęta odrębna sprawa

o ustalenie ojcostwa.

§ 3.

Strona pozwana w sprawie o ustalenie ojcostwa może jednak również żądać ustalenia

ojcostwa.

§ 1.

Postępowanie umarza się w razie śmierci jednej ze stron, a jeżeli w charakterze tej

samej strony występuje kilka osób, w razie śmierci wszystkich tych osób, z zastrzeżeniem

wyjątków przewidzianych w paragrafach następujących.

§ 2.

W sprawie o ustalenie ojcostwa mężczyzny, który nie jest mężem matki, wytoczonej przez

dziecko albo matkę, jak również w sprawie wytoczonej przez dziecko bądź przeciwko

mężowi jego matki o zaprzeczenie ojcostwa, bądź przeciwko mężczyźnie, który je uznał,

o unieważnienie uznania, postępowanie zawiesza się w razie śmierci tych pozwanych

do czasu ustanowienia przez sąd orzekający kuratora, który wstępuje do sprawy na miejsce

zmarłego. To samo stosuje się w sprawie o rozwiązanie przysposobienia w razie śmierci

przysposabiającego.

§ 3.

W sprawie o zaprzeczenie ojcostwa lub o unieważnienie uznania dziecka postępowanie

umarza się w razie śmierci dziecka. W sprawie o ustalenie ojcostwa postępowanie umarza

się, jeżeli dziecko było pozwanym albo powodem i nie pozostawiło zstępnych.

§ 4.

Postępowanie o ustalenie ojcostwa zawiesza się w razie śmierci dziecka będącego powodem,

jeżeli dziecko pozostawiło zstępnych. Sąd umorzy postępowanie, jeżeli zstępni powoda

nie zgłoszą w ciągu sześciu miesięcy po wydaniu postanowienia o zawieszeniu wniosku

o podjęcie postępowania.

§ 1.

Tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko dłużnikowi pozostającemu w związku małżeńskim

jest podstawą do prowadzenia egzekucji nie tylko z majątku osobistego dłużnika, lecz

także z pobranego przez niego wynagrodzenia za pracę lub dochodów uzyskanych z prowadzenia

przez niego innej działalności zarobkowej oraz z korzyści uzyskanych z jego praw autorskich

i praw pokrewnych, praw własności przemysłowej oraz innych praw twórcy.

§ 2.

Zawarcie umowy majątkowej małżeńskiej, mocą której rozszerzono wspólność majątkową,

nie wyłącza prowadzenia egzekucji z tych składników majątku, które należałyby do majątku

osobistego dłużnika, gdyby umowy takiej nie zawarto.

§ 3.

Przepis § 2 nie wyłącza obrony dłużnika i jego małżonka w drodze powództw przeciwegzekucyjnych,

jeżeli umowa majątkowa małżeńska była skuteczna wobec wierzyciela.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się odpowiednio, gdy egzekucja jest prowadzona na podstawie

samego tytułu egzekucyjnego.

Tytułowi egzekucyjnemu wydanemu przeciwko osobie pozostającej w związku małżeńskim

sąd nada klauzulę wykonalności także przeciwko jej małżonkowi z ograniczeniem jego

odpowiedzialności do majątku objętego wspólnością majątkową, jeżeli wierzyciel wykaże

dokumentem urzędowym lub prywatnym, że stwierdzona tytułem egzekucyjnym wierzytelność

powstała z czynności prawnej dokonanej za zgodą małżonka dłużnika.

Tytułowi egzekucyjnemu wydanemu przeciwko osobie pozostającej w związku małżeńskim

sąd nada klauzulę wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika z ograniczeniem jego

odpowiedzialności do przedsiębiorstwa wchodzącego w skład majątku wspólnego małżonków,

jeżeli wierzyciel wykaże dokumentem urzędowym lub prywatnym, że stwierdzona tytułem

egzekucyjnym wierzytelność powstała w związku z prowadzeniem przedsiębiorstwa.

Zawarcie umowy majątkowej małżeńskiej nie stanowi przeszkody do nadania klauzuli wykonalności

według przepisów art. 787 i art. 787

Komornik wstrzyma się z dokonaniem czynności, jeżeli przed jej rozpoczęciem dłużnik

złoży niebudzący wątpliwości dowód na piśmie, że obowiązku swojego dopełnił albo że

wierzyciel udzielił mu zwłoki. Komornik wstrzyma się również z dokonaniem czynności,

jeżeli przed jej rozpoczęciem dłużnik albo jego małżonek podniesie zarzut wynikający

z umowy małżeńskiej przeciwko dokonaniu czynności i okaże umowę majątkową małżeńską

oraz przedłoży niebudzący wątpliwości dowód na piśmie, że zawarcie umowy majątkowej

małżeńskiej oraz jej rodzaj były wierzycielowi wiadome. Wstrzymując się z dokonaniem

czynności, komornik stosownie do okoliczności podejmie działania, które umożliwiają

dokonanie czynności w przyszłości. O wstrzymaniu czynności i jego przyczynach komornik

niezwłocznie zawiadomi wierzyciela. Na polecenie wierzyciela komornik niezwłocznie

dokona czynności, która uległa wstrzymaniu.

Jeżeli dłużnik albo jego małżonek, przeciwko któremu sąd nadał klauzulę wykonalności

na podstawie art. 787 lub art. 787