Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo atomowe

1.

Ustawa określa

1)

działalność w zakresie pokojowego wykorzystywania energii atomowej związaną z rzeczywistym

i potencjalnym narażeniem na promieniowanie jonizujące od sztucznych źródeł promieniotwórczych,

materiałów jądrowych, urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące, odpadów promieniotwórczych

i wypalonego paliwa jądrowego;

2)

obowiązki kierownika jednostki organizacyjnej wykonującej tę działalność;

3)

organy właściwe w sprawach bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

4)

zasady odpowiedzialności cywilnej za szkody jądrowe;

5

zasady wypełniania zobowiązań międzynarodowych, w tym w ramach Unii Europejskiej,

dotyczących bezpieczeństwa jądrowego, ochrony przed promieniowaniem jonizującym oraz

zabezpieczeń materiałów jądrowych i kontroli technologii jądrowych.

2.

Ustawa określa także kary pieniężne za naruszenie przepisów dotyczących bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej oraz tryb ich nakładania.

3.

Ustawę stosuje się również do działalności wykonywanej w warunkach zwiększonego, w

wyniku działania człowieka, narażenia na naturalne promieniowanie jonizujące.

4

Ustawa ponadto określa zasady monitorowania skażeń promieniotwórczych i reguluje działania

podejmowane w przypadku zdarzeń radiacyjnych, jak również w przypadku długotrwałego

narażenia w następstwie zdarzenia radiacyjnego lub działalności wykonywanej w przeszłości.

5

Ustawa określa również szczególne zasady ochrony osób przed zagrożeniami wynikającymi

ze stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych.

Wykonywanie działalności, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, jest dopuszczalne

po zastosowaniu określonych w przepisach środków dla zapewnienia bezpieczeństwa oraz

ochrony życia i zdrowia ludzi, jak również bezpieczeństwa mienia i ochrony środowiska.

1.

Podmioty prowadzące w dniu wejścia w życie ustawy działalność związaną z narażeniem

na promieniowanie jonizujące w celach medycznych, o której mowa w

1)

art. 33d ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, są obowiązane, do dnia 31 grudnia 2005 r.,

do uzyskania zgody na wykonywanie tej działalności;

2)

art. 33e ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, są obowiązane, do dnia 31 grudnia 2006 r.,

do uzyskania zgody na wykonywanie tej działalności.

2.

Zezwolenia na uruchamianie i stosowanie aparatów rentgenowskich o energii promieniowania

do 300 keV w celach medycznych wydane na podstawie dotychczasowych przepisów stają

się odpowiednio zezwoleniami na uruchamianie i stosowanie aparatów rentgenowskich

do celów diagnostyki medycznej, radiologii zabiegowej, radioterapii powierzchniowej

i radioterapii schorzeń nienowotworowych w rozumieniu niniejszej ustawy.

3.

Uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej w pracowniach rentgenowskich stosujących

aparaty rentgenowskie o energii promieniowania do 300 keV w celach medycznych nadane

na podstawie dotychczasowych przepisów stają się uprawnieniami inspektora ochrony

radiologicznej w pracowniach stosujących aparaty rentgenowskie do celów diagnostyki

medycznej, radiologii zabiegowej, radioterapii powierzchniowej i radioterapii schorzeń

nienowotworowych w rozumieniu niniejszej ustawy.

W rozumieniu niniejszej ustawy użyte określenia oznaczają

1)

audyt kliniczny - systematyczną kontrolę lub przegląd medycznych procedur radiologicznych,

mające na celu polepszenie jakości udzielanych pacjentowi świadczeń zdrowotnych poprzez

usystematyzowaną analizę, w ramach której praktyka, procedury i wyniki radiologiczne

są porównywane z uznanymi standardami oraz, w razie konieczności, modyfikację dotychczasowego

postępowania lub wprowadzenie nowych standardów;

2)

bezpieczeństwo jądrowe - stan osiągany przez całokształt przedsięwzięć organizacyjnych

i technicznych podejmowanych w celu zapobiegania powstaniu niekontrolowanej samopodtrzymującej

się reakcji rozszczepienia jądrowego związanej z działalnością z materiałami jądrowymi

oraz ograniczania jej skutków;

3)

dawka graniczna - wartość dawki promieniowania jonizującego, wyrażoną jako dawka skuteczna

lub równoważna, dla określonych osób, pochodzącą od kontrolowanej działalności zawodowej,

której, poza przypadkami przewidzianymi w ustawie, nie wolno przekroczyć;

4)

dawka pochłonięta - dawkę pochłoniętą określoną w załączniku do ustawy;

5)

dawka równoważna - dawkę równoważną określoną w załączniku do ustawy;

6)

dawka skuteczna (efektywna) - dawkę skuteczną (efektywną) określoną w załączniku do

ustawy;

7)

działania interwencyjne - działania, które zapobiegają narażeniu lub zmniejszają narażenie

ludzi w wyniku zdarzenia radiacyjnego, polegające na oddziaływaniu na źródło promieniowania

jonizującego, źródło skażeń promieniotwórczych, drogi rozprzestrzeniania tych skażeń

oraz na ludzi;

8)

jednostka organizacyjna - każdy podmiot wykonujący działalność związaną z narażeniem;

9)

likwidacja obiektu jądrowego - doprowadzenie obiektu lub urządzenia do stanu niewymagającego

ograniczeń z punktu widzenia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w wykonywaniu

dowolnej działalności;

10)

likwidacja składowiska odpadów promieniotwórczych lub składowiska wypalonego paliwa

jądrowego - doprowadzenie terenu, na którym znajduje się składowisko odpadów promieniotwórczych

lub składowisko wypalonego paliwa jądrowego, do stanu niewymagającego ograniczeń z

punktu widzenia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w wykonywaniu dowolnej

działalności;

11)

materiał jądrowy - rudy, materiały wyjściowe (źródłowe) lub specjalne materiały rozszczepialne,

o których mowa w art. 197 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

zwanego dalej „Traktatem Euratom”;

12)

medycyna nuklearna - wszelką działalność diagnostyczną związaną z podawaniem pacjentom

produktów radiofarmaceutycznych, a także z zabiegami terapeutycznymi przy użyciu produktów

radiofarmaceutycznych;

13)

medyczna procedura radiologiczna - opis czynności niezbędnych do przeprowadzenia badania

lub zabiegu z wykorzystaniem promieniowania jonizującego w celu postawienia diagnozy

bądź leczenia;

14)

medyczny wypadek radiologiczny - niezamierzone wydarzenie, takie jak błąd w obsłudze

urządzenia radiologicznego, awaria urządzenia radiologicznego lub przerwa w jego działaniu,

a także inne nieszczęśliwe zdarzenie, którego konsekwencje nie mogą być pominięte

z punktu widzenia ochrony radiologicznej pacjenta;

15)

narażenie - proces, w którym organizm ludzki podlega działaniu promieniowania jonizującego;

16)

narażenie wyjątkowe - narażenie osoby uczestniczącej w usuwaniu skutków zdarzenia

radiacyjnego lub w działaniach interwencyjnych, w czasie których może ona otrzymać

dawkę przekraczającą wartość rocznej dawki granicznej dla pracowników;

17)

obiekt jądrowy - obiekt lub urządzenie przeznaczone do wytwarzania, stosowania, przetwarzania,

wzbogacania izotopowego, przechowywania, składowania materiału jądrowego w ilości

umożliwiającej zrealizowanie samopodtrzymującej się reakcji rozszczepienia jądrowego,

w szczególności elektrownie, elektrociepłownie i ciepłownie z energetycznymi reaktorami

jądrowymi oraz badawcze, doświadczalne i inne reaktory jądrowe - od rozpoczęcia budowy

do zakończenia likwidacji;

18)

objętość tarczowa - objętość guza nowotworowego lub innych tkanek, które są napromieniane

w celu osiągnięcia planowanego efektu terapeutycznego;

19)

ochrona fizyczna - całokształt przedsięwzięć organizacyjnych i technicznych, mających

na celu skuteczne zabezpieczenie materiałów jądrowych przed kradzieżą lub aktami terroru,

dywersji i sabotażu;

20)

ochrona radiologiczna - zapobieganie narażeniu ludzi i skażeniu środowiska, a w przypadku

braku możliwości zapobieżenia takim sytuacjom - ograniczenie ich skutków do poziomu

tak niskiego, jak tylko jest to rozsądnie osiągalne, przy uwzględnieniu czynników

ekonomicznych, społecznych i zdrowotnych;

21)

ochrona radiologiczna pacjenta - zespół czynności i ograniczeń zmierzających do zminimalizowania

narażenia pacjenta na promieniowanie jonizujące, które nie będzie nadmiernie utrudniało

lub uniemożliwiało uzyskania pożądanych i uzasadnionych informacji diagnostycznych

lub efektów leczniczych;

22)

odpady promieniotwórcze - odpady stałe, ciekłe lub gazowe, zawierające substancje

promieniotwórcze lub skażone tymi substancjami, których wykorzystanie jest niecelowe

lub niemożliwe, zakwalifikowane do kategorii odpadów wymienionych w art. 47; niniejsza

definicja nie ma zastosowania do art. 62;

23)

ogranicznik dawki (limit użytkowy dawki) - ograniczenie przewidywanych dawek indywidualnych,

które mogą pochodzić od określonego źródła promieniowania jonizującego, uwzględnione

podczas planowania ochrony radiologicznej w celach związanych z optymalizacją;

24)

postępowanie z odpadami promieniotwórczymi - wszelkie działania, włącznie z likwidacją

obiektu, związane z przetwarzaniem, przemieszczaniem, przechowywaniem lub składowaniem

odpadów promieniotwórczych;

25)

postępowanie z wypalonym paliwem jądrowym - wszelkie działania włącznie z likwidacją

obiektu, związane z przerobem, przemieszczaniem, przechowywaniem lub składowaniem

wypalonego paliwa jądrowego;

26)

poziom interwencyjny - liczbową wartość dawki skutecznej lub równoważnej możliwej

do uniknięcia albo poziom zawartości izotopów promieniotwórczych w żywności, wodzie

przeznaczonej do spożycia przez ludzi i środkach żywienia zwierząt, których możliwość

przekroczenia oznacza konieczność rozważenia podjęcia określonych działań interwencyjnych;

27)

poziomy referencyjne - dawki promieniowania jonizującego na powierzchnię skóry w badaniach

rentgenodiagnostycznych lub poziomy aktywności - w przypadku podawania pacjentom produktów

radiofarmaceutycznych, dotyczące badań typowych pacjentów, dla poszczególnych kategorii

urządzeń radiologicznych; poziomy referencyjne nie mogą być przekraczane w przypadku

powszechnie stosowanych medycznych procedur radiologicznych, jeżeli stosuje się właściwe

sposoby postępowania i urządzenia techniczne; poziomy referencyjne mogą być przekraczane

w przypadku istnienia istotnych wskazań klinicznych;

28)

pracodawca zewnętrzny - pracodawcę zatrudniającego pracowników, o których mowa w art.

17 ust. 1 pkt 1, prowadzących dowolną działalność na terenie kontrolowanym u innego

pracodawcy;

29)

pracownik - pracownika w rozumieniu przepisów Prawa pracy, osobę wykonującą pracę

na podstawie innej niż stosunek pracy, jak również osobę wykonującą działalność na

własny rachunek, którzy w warunkach narażenia na promieniowanie jonizujące mogą otrzymać

dawki przekraczające wartości dawek granicznych określonych dla osób z ogółu ludności;

30)

pracownik zewnętrzny - pracownika, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1, zatrudnionego

przez pracodawcę zewnętrznego lub wykonującego działalność na własny rachunek, prowadzącego

dowolną działalność na terenie kontrolowanym, za który nie jest odpowiedzialny ani

on, ani jego pracodawca;

31)

praktykant - osobę odbywającą szkolenie lub praktykę w jednostce organizacyjnej w

celu uzyskania określonych umiejętności;

32)

program bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej - system działań gwarantujący

spełnienie określonych wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej,

w zależności od prowadzonej działalności;

33)

promieniowanie jonizujące - promieniowanie składające się z cząstek bezpośrednio lub

pośrednio jonizujących albo z obu rodzajów tych cząstek lub fal elektromagnetycznych

o długości do 100 nm (nanometrów);

34)

promieniowanie naturalne - promieniowanie jonizujące emitowane ze źródeł pochodzenia

naturalnego ziemskiego i kosmicznego;

35)

przechowalnik wypalonego paliwa jądrowego - obiekt jądrowy przeznaczony do bezpiecznego,

stabilnego i chronionego przechowywania wypalonego paliwa jądrowego po jego wyładowaniu

z reaktora lub basenu przy reaktorze, a przed przekazaniem do przerobu lub składowania

w charakterze odpadu promieniotwórczego;

36)

przechowywanie odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego - magazynowanie

odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego z zamiarem ponownego ich

wydobycia w celu przetworzenia lub przerobu albo składowania;

37)

przerób wypalonego paliwa jądrowego - proces lub działanie zmierzające do wydobycia

części lub wszystkich izotopów promieniotwórczych z wypalonego paliwa jądrowego w

celu ich dalszego wykorzystania;

38)

przetwarzanie materiałów jądrowych - proces lub działanie zmierzające do zmiany postaci

fizycznej lub chemicznej (konwersja) materiału jądrowego, począwszy od konwersji rudy

uranu lub toru, aż do uzyskania materiału w postaci paliwa jądrowego lub dowolnej

postaci, nadającej się do innych zastosowań tych materiałów, w tym przerób wypalonego

paliwa jądrowego oraz przetwarzanie odpadów promieniotwórczych zawierających materiały

jądrowe;

39)

przetwarzanie odpadów promieniotwórczych - proces lub działanie zmierzające do minimalizacji

objętości odpadów, segregację odpadów według kategorii oraz przygotowanie ich do transportu

lub składowania;

40)

radiologia zabiegowa - wszelkie procedury lecznicze i diagnostyczne dokonywane poprzez

skórę pacjenta lub w inny sposób, wykonywane w znieczuleniu miejscowym lub znieczuleniu

ogólnym oraz przy użyciu obrazowania fluoroskopowego dla lokalizacji zmiany chorobowej

i dla monitorowania medycznej procedury radiologicznej, a także kontroli i dokumentowania

terapii;

41)

radioterapia - wszelką działalność terapeutyczną związaną z wykorzystaniem urządzeń

radiologicznych, w tym

a)

terapię powierzchniową dla leczenia nowotworów położonych w skórze człowieka oraz

terapię głęboką dla leczenia nowotworów i ewentualnie niektórych innych zmian chorobowych

położonych w narządach i tkankach o innej lokalizacji (teleradioterapia),

b)

wprowadzanie źródła izotopowego bezpośrednio do narządów wewnętrznych śródtkankowo,

dojamowo, lub umieszczanie go na powierzchni ciała pacjenta (brachyterapia),

c)

zamierzone wprowadzenie do ustroju terapeutycznych ilości produktów radiofarmaceutycznych;

42)

rentgenodiagnostyka - wszelką działalność diagnostyczną związaną z wykorzystaniem

aparatów rentgenowskich;

43)

skażenie promieniotwórcze - skażenie przedmiotów, pomieszczeń, środowiska lub osób

przez niepożądaną obecność substancji promieniotwórczych, przy czym w szczególnym

przypadku ciała ludzkiego obejmuje zarówno skażenie zewnętrzne, jak i skażenie wewnętrzne,

niezależnie od drogi wniknięcia substancji promieniotwórczej do organizmu;

44)

składowanie odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego - złożenie

odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego w obiekcie do tego przeznaczonym

bez zamiaru ponownego ich wydobycia;

45)

substancja promieniotwórcza - substancję zawierającą jeden lub więcej izotopów promieniotwórczych

o takiej aktywności lub stężeniu promieniotwórczym, które nie mogą być pominięte z

punktu widzenia ochrony radiologicznej;

46)

system zarządzania jakością - zespół systematycznie planowanych i wykonywanych działań,

koniecznych dla wystarczającego zapewnienia, że dana struktura, układ lub ich części

składowe bądź procedury będą działać w sposób zadowalający, spełniając wymagania określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 33c ust. 9 pkt 2;

47)

szkoda dla zdrowia człowieka - oszacowane ryzyko skrócenia długości i pogorszenia

jakości życia ludzi w następstwie narażenia na promieniowanie jonizujące; obejmuje

straty wynikające ze skutków somatycznych, nowotworów i poważnych zaburzeń genetycznych;

48)

teren kontrolowany - teren o kontrolowanym dostępie, objęty specjalnymi przepisami

mającymi na celu ochronę przed promieniowaniem jonizującym lub rozprzestrzenianiem

się skażeń promieniotwórczych;

49)

teren nadzorowany - teren objęty specjalnym nadzorem, w celu ochrony przed promieniowaniem

jonizującym;

50)

urządzenia radiologiczne - źródła promieniowania jonizującego lub urządzenia służące

do detekcji promieniowania jonizującego, wykorzystywane do celów leczniczych lub diagnostycznych;

51)

wypalone paliwo jądrowe - paliwo jądrowe, które zostało napromieniowane w rdzeniu

reaktora oraz na stałe usunięte z rdzenia;

52)

wzbogacanie izotopowe - proces polegający na rozdzielaniu izotopów uranu w celu zwiększenia

zawartości uranu 235 w produkcie wyjściowym;

53)

zagrożenie (narażenie potencjalne) - narażenie, które może nastąpić, przy czym prawdopodobieństwo

jego wystąpienia i wielkość mogą być zawczasu oszacowane;

54)

zamknięcie składowiska odpadów promieniotwórczych lub składowiska wypalonego paliwa

jądrowego - zaprzestanie dostarczania odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa

jądrowego do składowiska, na podstawie decyzji właściwego organu, oraz wykonanie wszelkich

prac koniecznych dla zapewnienia bezpieczeństwa składowiska;

55)

zdarzenie radiacyjne - sytuację związaną z zagrożeniem, wymagającą podjęcia pilnych

działań w celu ochrony pracowników lub ludności;

56)

źródło promieniotwórcze - substancję promieniotwórczą przygotowaną do wykorzystywania

jej promieniowania jonizującego;

57)

źródło promieniowania jonizującego - źródło promieniotwórcze, urządzenie zawierające

takie źródło, urządzenie wytwarzające promieniowanie jonizujące lub urządzenie emitujące

substancje promieniotwórcze.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 12 ust. 2 i 3, art. 15 ust. 3, art. 25 pkt 1, art. 46, art. 63 ust. 3 i art.

121 ust. 3 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie art. 12

ust. 2 i 3, art. 25 pkt 1, art. 33c ust. 9, art. 33d ust. 5, art. 33e ust. 6, art.

33g ust. 15, art. 46, art. 63 ust. 3 i art. 121 ust. 3 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

1.

Wykonywanie działalności związanej z narażeniem, polegającej na

1)

wytwarzaniu, przetwarzaniu, przechowywaniu, składowaniu, transporcie lub stosowaniu

materiałów jądrowych, źródeł i odpadów promieniotwórczych oraz wypalonego paliwa jądrowego

i obrocie nimi, a także na wzbogacaniu izotopowym,

2)

budowie, rozruchu, próbnej i stałej eksploatacji oraz likwidacji obiektów jądrowych,

3)

budowie, eksploatacji, zamknięciu i likwidacji składowisk odpadów promieniotwórczych

i składowisk wypalonego paliwa jądrowego oraz budowie i eksploatacji przechowalników

wypalonego paliwa jądrowego,

4)

produkowaniu, instalowaniu, stosowaniu i obsłudze urządzeń zawierających źródła promieniotwórcze

oraz obrocie tymi urządzeniami,

5)

uruchamianiu i stosowaniu urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące,

6)

uruchamianiu pracowni, w których mają być stosowane źródła promieniowania jonizującego,

w tym pracowni rentgenowskich,

7)

zamierzonym dodawaniu substancji promieniotwórczych w procesie produkcyjnym wyrobów

powszechnego użytku i wyrobów medycznych, obrocie tymi wyrobami oraz przywozie na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie z tego terytorium wyrobów powszechnego

użytku i wyrobów medycznych, do których dodano substancje promieniotwórcze,

8)

zamierzonym podawaniu substancji promieniotwórczych ludziom i zwierzętom w celu medycznej

lub weterynaryjnej diagnostyki, leczenia lub badań naukowych

- wymaga zezwolenia albo zgłoszenia w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej, z zastrzeżeniem art. 6 pkt 1.

2.

Działalność polegająca na dodawaniu substancji promieniotwórczych do żywności, zabawek,

osobistych ozdób lub kosmetyków oraz przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i wywozie z tego terytorium takich wyrobów jest zabroniona.

1.

Wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności, o której mowa w art. 4 ust.

1, zawiera

1)

oznaczenie jednostki organizacyjnej ubiegającej się o wydanie zezwolenia, jej siedzibę

i adres;

2)

w przypadku przedsiębiorców - numer w rejestrze przedsiębiorców;

3)

określenie rodzaju, zakresu i miejsca wykonywania działalności związanej z narażeniem.

2.

Złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności, o której mowa w

art. 4 ust. 1, albo zgłoszenia wykonywania tej działalności dokonuje kierownik jednostki

organizacyjnej.

3.

Prezes Państwowej Agencji Atomistyki, zwany dalej „Prezesem Agencji”, wydaje zezwolenia

i przyjmuje zgłoszenia, z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Zezwolenie na uruchamianie i stosowanie aparatów rentgenowskich do celów diagnostyki

medycznej, radiologii zabiegowej, radioterapii powierzchniowej i radioterapii schorzeń

nienowotworowych oraz uruchamianie pracowni stosujących takie aparaty wydaje państwowy

wojewódzki inspektor sanitarny, a dla jednostek organizacyjnych

1)

podległych lub podporządkowanych Ministrowi Obrony Narodowej lub nadzorowanych przez

niego albo dla których jest on organem założycielskim - komendant wojskowego ośrodka

medycyny prewencyjnej;

2)

podległych lub podporządkowanych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez

niego nadzorowanych albo dla których jest on organem założycielskim - państwowy inspektor

sanitarny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji.

5.

Wydanie zezwolenia albo przyjęcie zgłoszenia następuje po stwierdzeniu, że spełnione

zostały wymagane prawem warunki wykonywania działalności związanej z narażeniem, wymagającej

zezwolenia albo zgłoszenia.

6.

Wydanie, odmowa wydania oraz cofnięcie zezwolenia, a także przyjęcie i odmowa przyjęcia

zgłoszenia następuje w drodze decyzji administracyjnej.

7.

Zezwolenie wydaje się na czas nieoznaczony, chyba że jednostka organizacyjna ubiegająca

się o wydanie zezwolenia złoży wniosek o wydanie zezwolenia na czas oznaczony.

8.

Organy, o których mowa w ust. 3 i 4, prowadzą rejestr jednostek organizacyjnych, których

działalność wymaga co najmniej zgłoszenia.

9.

Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany zgłaszać organowi wydającemu zezwolenie

wszelkie zmiany danych określonych w zezwoleniu.

10.

Przepis ust. 9 stosuje się odpowiednio do zgłoszenia.

11.

Organ wydający zezwolenie cofa zezwolenie, w przypadku gdy

1)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące jednostce organizacyjnej wykonywania objętej

zezwoleniem działalności związanej z narażeniem;

2)

jednostka organizacyjna przestała spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane

do prowadzenia działalności określonej w zezwoleniu;

3)

jednostka organizacyjna nie usunęła, w wyznaczonym przez organ wydający zezwolenie

terminie, stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami określonymi w zezwoleniu

lub z przepisami regulującymi działalność objętą zezwoleniem.

12.

W decyzji o cofnięciu zezwolenia należy określić sposób postępowania z posiadanymi

przez jednostkę organizacyjną materiałami jądrowymi, źródłami promieniotwórczymi,

odpadami promieniotwórczymi oraz wypalonym paliwem jądrowym.

13.

Koszty postępowania, o którym mowa w ust. 12, ponosi jednostka organizacyjna, której

cofnięto zezwolenie.

14.

Za wydanie zezwolenia pobiera się opłatę skarbową w wysokości określonej w przepisach

o opłacie skarbowej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej, z wyjątkiem art. 1

-

pkt 26 i 36, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2005 r.,

-

pkt 61 i 62, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

przypadki, w których wykonywanie działalności określonej w art. 4 ust. 1 nie podlega

obowiązkowi uzyskania zezwolenia albo zgłoszenia, oraz przypadki, w których działalność

może być wykonywana na podstawie zgłoszenia, ustalając graniczne wartości aktywności

całkowitej i stężenia promieniotwórczego izotopów promieniotwórczych jako kryteria

zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia albo zgłoszenia;

2)

dokumenty wymagane przy składaniu wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności

określonej w art. 4 ust. 1 albo przy zgłoszeniu wykonywania tej działalności, konieczne

dla potwierdzenia przez wnioskodawcę spełnienia warunków bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej, z uwzględnieniem specyfiki poszczególnych rodzajów wykonywanej

działalności, a także czynności organu wydającego zezwolenie albo przyjmującego zgłoszenie

w przypadku, gdy treść dokumentów jest niewystarczająca dla wykazania, że warunki

te zostały spełnione;

3)

wymagania dotyczące zawartości naturalnych izotopów promieniotwórczych w surowcach

i materiałach stosowanych w budynkach przeznaczonych na pobyt ludzi i inwentarza żywego,

a także w odpadach przemysłowych stosowanych w budownictwie oraz kontroli zawartości

tych izotopów.

1.

Za przestrzeganie wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej odpowiedzialny

jest kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem.

2

W jednostce organizacyjnej wykonującej działalność wymagającą zezwolenia istnieje

obowiązek opracowania i wdrożenia programu bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej,

zawierającego co najmniej opis urządzeń i procedur mających na celu ochronę pracownika,

ogółu ludności i środowiska przed zagrożeniem.

3

W jednostce organizacyjnej wykonującej działalność wymagającą zezwolenia wewnętrzny

nadzór nad przestrzeganiem wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

sprawuje osoba, która posiada uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej, z zastrzeżeniem

ust. 3a.

3a

Wymaganie, o którym mowa w ust. 3, nie dotyczy jednostki organizacyjnej wykonującej

działalność z aparatami rentgenowskimi do celów weterynaryjnych pracującymi w systemie

zdjęciowym oraz jednostki organizacyjnej wykonującej działalność z urządzeniami rentgenowskimi

przeznaczonymi do kontroli osób, przesyłek i bagażu.

4.

Z wnioskiem o nadanie uprawnień inspektora ochrony radiologicznej może wystąpić zainteresowana

osoba lub kierownik jednostki organizacyjnej.

5.

Uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej nadaje się osobie, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

posiada co najmniej średnie wykształcenie;

3

zdała egzamin z zakresu szkolenia określonego w przepisach wydanych na podstawie art.

12 ust. 2 lub 3;

4)

posiada orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do pracy w warunkach narażenia;

5

posiada staż pracy w warunkach narażenia na promieniowanie jonizujące, określony w

przepisach wydanych na podstawie art. 12 ust. 2 lub 3.

6.

Uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej nadaje Prezes Agencji, z zastrzeżeniem

ust. 7.

6a

Szkolenie osób ubiegających się o uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej, z

wyjątkiem uprawnień inspektora ochrony radiologicznej w pracowniach rentgenowskich

stosujących aparaty rentgenowskie do celów diagnostyki medycznej, radiologii zabiegowej,

radioterapii powierzchniowej i radioterapii schorzeń nienowotworowych prowadzą jednostki,

które zostały wpisane do rejestru Prezesa Agencji.

6b

Szkolenie osób ubiegających się o uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej w

pracowniach rentgenowskich stosujących aparaty rentgenowskie do celów diagnostyki

medycznej, radiologii zabiegowej, radioterapii powierzchniowej i radioterapii schorzeń

nienowotworowych prowadzą jednostki, które zostały wpisane do rejestru Głównego Inspektora

Sanitarnego.

7

Uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej w pracowniach stosujących aparaty rentgenowskie

do celów diagnostyki medycznej, radiologii zabiegowej, radioterapii powierzchniowej

i radioterapii schorzeń nienowotworowych nadaje Główny Inspektor Sanitarny.

8.

Koszty uzyskania uprawnień ponosi występujący z wnioskiem o nadanie uprawnień.

Kierownik jednostki organizacyjnej zasięga opinii inspektora ochrony radiologicznej

na temat badania i sprawdzania urządzeń ochronnych i przyrządów pomiarowych, obejmującej

w szczególności

1)

ocenę urządzeń mających wpływ na ochronę radiologiczną - przed dopuszczeniem do ich

stosowania;

2)

dopuszczenie do stosowania nowych lub zmodyfikowanych źródeł promieniowania jonizującego,

z punktu widzenia ochrony radiologicznej;

3)

częstotliwość sprawdzania skuteczności stosowanych środków i technik ochrony przed

promieniowaniem;

4)

częstotliwość wzorcowania przyrządów pomiarowych, sprawdzanie ich sprawności i właściwego

użytkowania.

1

Kierownik jednostki organizacyjnej przed podjęciem działalności związanej z wprowadzeniem

nowych rodzajów zastosowań promieniowania jonizującego sporządza uzasadnienie, które

powinno wykazać, że spodziewane w wyniku wykonywania tej działalności korzyści naukowe,

ekonomiczne, społeczne i inne będą większe niż możliwe, powodowane przez tę działalność,

szkody dla zdrowia człowieka i stanu środowiska.

2.

W przypadku zaistnienia nowych istotnych okoliczności dotyczących skutków wykonywanej

działalności kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany dokonać weryfikacji

uzasadnienia, uwzględniając te same czynniki, których uwzględnienie jest wymagane

przy sporządzaniu uzasadnienia.

Kierownik jednostki organizacyjnej zawiadamia pisemnie organ, który wydał zezwolenie

albo przyjął zgłoszenie, o przewidywanym przekształceniu jednostki organizacyjnej

lub zakończeniu przez nią działalności i uzgadnia z nim, na piśmie, sposób postępowania

z posiadanymi źródłami promieniotwórczymi, materiałami jądrowymi lub odpadami promieniotwórczymi

oraz przeprowadza na koszt jednostki organizacyjnej kontrolę dozymetryczną oraz dekontaminację

miejsca wykonywania działalności i jego otoczenia po zakończeniu działalności.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej zapewnia wykonywanie działalności zgodnie z zasadą

optymalizacji, wymagającą, aby - przy rozsądnym uwzględnieniu czynników ekonomicznych

i społecznych - liczba narażonych pracowników i osób z ogółu ludności była jak najmniejsza,

a otrzymywane przez nich dawki promieniowania jonizującego były możliwie małe, z zastrzeżeniem

art. 33c.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej przeprowadza ocenę narażenia pracowników, a jeżeli

z analizy optymalizacyjnej wynika taka konieczność, ustala dla nich dalsze ograniczenia

narażenia, tak, żeby otrzymane przez nich dawki promieniowania jonizującego były nie

wyższe niż ustalone dla nich ograniczniki dawek (limity użytkowe dawek).

3.

Jeżeli ograniczniki dawek (limity użytkowe dawek) zostaną ustalone w zezwoleniu, to

możliwość ich przekroczenia podlega zgłoszeniu przez kierownika jednostki organizacyjnej

organowi, który wydał zezwolenie.

1.

Prezes Agencji może w zezwoleniu nałożyć na jednostkę organizacyjną obowiązek utworzenia

wyspecjalizowanej, wyodrębnionej organizacyjnie służby ochrony radiologicznej, wspomagającej

inspektora ochrony radiologicznej w wykonywaniu zadań z zakresu ochrony radiologicznej.

2.

Wyspecjalizowana służba ochrony radiologicznej, o której mowa w ust. 1, może być wspólna

dla kilku jednostek organizacyjnych, jeżeli kierownicy tych jednostek tak postanowią

w zawartej umowie.

1.

Pracownik może być zatrudniony w warunkach narażenia po orzeczeniu braku przeciwwskazań

do takiego zatrudnienia wydanym przez lekarza posiadającego odpowiednie kwalifikacje,

zwanego dalej „uprawnionym lekarzem”.

2.

Kwalifikacje uprawnionego lekarza, tryb wydawania i przechowywania orzeczeń oraz rodzaje

i częstotliwość badań stanu zdrowia pracowników zatrudnionych w warunkach narażenia

określają przepisy prawa pracy, chyba że ustawa stanowi inaczej.

1.

Do pracy przy materiale jądrowym, źródle promieniowania jonizującego, odpadach promieniotwórczych

lub wypalonym paliwie jądrowym można dopuścić pracownika, który posiada odpowiednią

do stanowiska pracy znajomość przepisów z zakresu bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej oraz niezbędne umiejętności.

2

Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany zapewnić prowadzenie wstępnych

i okresowych - nie rzadziej niż co 5 lat, szkoleń pracowników w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej, zgodnie z opracowanym przez siebie programem.

Szkoleniem objęci są również pracownicy uczestniczący w transporcie materiałów jądrowych,

źródeł promieniotwórczych, odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego.

2a

Szkolenia, o których mowa w ust. 2, obejmują w szczególności

1)

ogólne procedury ochrony radiologicznej i podejmowane środki ostrożności związane

z działalnością wykonywaną przez jednostkę organizacyjną;

2)

procedury ochrony radiologicznej i podejmowane środki ostrożności związane z konkretnym

stanowiskiem pracy;

3)

w przypadku kobiet - także informację o konieczności niezwłocznego powiadomienia kierownika

jednostki organizacyjnej o ciąży oraz informację o ryzyku skażenia promieniotwórczego

dziecka karmionego piersią przez matkę, w przypadku gdy istnieje możliwość skażenia

promieniotwórczego ciała matki.

3

Programy szkoleń, opracowane przez kierownika jednostki organizacyjnej działającej

na podstawie zezwolenia, podlegają zatwierdzeniu przez organ, który wydał zezwolenie.

1.

W jednostce organizacyjnej na stanowisku mającym istotne znaczenie dla zapewnienia

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej może być zatrudniona wyłącznie osoba

posiadająca uprawnienia nadane przez Prezesa Agencji.

1a

Z wnioskiem o nadanie uprawnień, o których mowa w ust. 1, może wystąpić kierownik

jednostki organizacyjnej, w której ma być zatrudniona osoba na stanowisku wymagającym

uprawnienia, lub kierownik jednostki nadrzędnej.

1b

Koszty uzyskania uprawnień ponosi występujący z wnioskiem o nadanie uprawnień.

1c

Szkolenie osób ubiegających się o uprawnienia, o których mowa w ust. 1, prowadzą jednostki,

które zostały wpisane do rejestru Prezesa Agencji.

2

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje stanowisk, o których mowa w ust. 1,

2)

szczegółowe warunki i tryb nadawania przez Prezesa Agencji uprawnień inspektora ochrony

radiologicznej oraz uprawnień dla osób, które mogą być zatrudnione na stanowiskach

określonych w ust. 1, sposób powoływania komisji egzaminacyjnej, tryb jej pracy, sposób

przeprowadzenia egzaminu, wzór zaświadczenia o uzyskaniu uprawnienia, tryb wnoszenia

opłaty za egzamin, jej wysokość oraz wynagrodzenie członków komisji egzaminacyjnej,

3)

wymagany zakres szkolenia, warunki, jakie muszą spełniać jednostki przeprowadzające

szkolenie, program i formy organizowania szkoleń, a także tryb uzyskiwania wpisu do

rejestru, o którym mowa w art. 7 ust. 6a, oraz do rejestru, o którym mowa w ust. 1c,

4)

ramowy zakres obowiązków i uprawnień inspektora ochrony radiologicznej, któremu uprawnienia

nadaje Prezes Agencji

- mając na celu zapewnienie przestrzegania wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej w jednostce organizacyjnej, a także sprawowania w sposób odpowiedni

wewnętrznego nadzoru nad przestrzeganiem tych wymagań.

3

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb nadawania przez Głównego Inspektora Sanitarnego uprawnień

inspektora ochrony radiologicznej w pracowniach stosujących aparaty rentgenowskie

do celów diagnostyki medycznej, radiologii zabiegowej, radioterapii powierzchniowej

i radioterapii schorzeń nienowotworowych, uwzględniając sposób powoływania komisji

egzaminacyjnej, tryb jej pracy, sposób przeprowadzenia egzaminu, wzór zaświadczenia

o uzyskaniu uprawnienia, tryb wnoszenia opłaty za egzamin, jej wysokość oraz wynagrodzenie

członków komisji egzaminacyjnej,

2)

wymagany zakres szkolenia, warunki, jakie muszą spełniać jednostki przeprowadzające

szkolenie, uwzględniając program i formy przeprowadzania szkoleń, a także tryb uzyskiwania

wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 7 ust. 6b,

3)

ramowy zakres obowiązków i uprawnień inspektora ochrony radiologicznej, któremu uprawnienia

nadaje Główny Inspektor Sanitarny

- mając na celu zapewnienie przestrzegania wymagań ochrony radiologicznej w jednostce

organizacyjnej.

1.

Dawki graniczne obejmują sumę dawek pochodzących od narażenia zewnętrznego i wewnętrznego.

2.

Dawki graniczne nie obejmują narażenia na promieniowanie naturalne, jeżeli narażenie

to nie zostało zwiększone w wyniku działalności człowieka, w szczególności nie obejmują

narażenia pochodzącego od radonu w budynkach mieszkalnych, od naturalnych nuklidów

promieniotwórczych wchodzących w skład ciała ludzkiego, od promieniowania kosmicznego

na poziomie ziemi, jak również narażenia nad powierzchnią ziemi od nuklidów promieniotwórczych

znajdujących się w nienaruszonej skorupie ziemskiej.

1.

Suma dawek promieniowania jonizującego dla pracowników oraz ogółu ludności, pochodzących

od wszystkich rodzajów wykonywanej działalności łącznie, nie może, z zastrzeżeniem

art. 19 ust. 1 i art. 20 ust. 2 i 3, przekraczać dawek granicznych określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 25 pkt 1.

2

Dawek granicznych nie stosuje się do osób poddawanych działaniu promieniowania jonizującego

w celach medycznych, o których mowa w art. 33a ust. 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że

1)

art. 1 pkt 9 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

2)

art. 1 pkt 12 wchodzi w życie z dniem 10 listopada 2002 r.,

3)

(uchylony).

(uchylony).

1.

W sytuacji narażenia na skutek przypadku ocenie podlegają dawki promieniowania jonizującego

otrzymane przez narażoną osobę. Narażenie to nie dotyczy sytuacji, o której mowa w

art. 20 ust. 1.

2.

Oceny narażenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje kierownik jednostki organizacyjnej,

na terenie której nastąpiło narażenie, albo Prezes Agencji, jeżeli ustalenie takiej

jednostki nie jest możliwe.

1.

W celu dostosowania sposobu oceny zagrożenia pracowników w jednostkach organizacyjnych

do jego spodziewanego poziomu, w zależności od wielkości zagrożenia, wprowadza się

dwie kategorie pracowników

1

kategorię A obejmującą pracowników, którzy mogą być narażeni na dawkę skuteczną przekraczającą

6 mSv (milisiwertów) w ciągu roku lub na dawkę równoważną przekraczającą trzy dziesiąte

wartości dawek granicznych dla soczewek oczu, skóry i kończyn, określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 25 pkt 1;

2

kategorię B obejmującą pracowników, którzy mogą być narażeni na dawkę skuteczną przekraczającą

1 mSv w ciągu roku lub na dawkę równoważną przekraczającą jedną dziesiątą wartości

dawek granicznych dla soczewek oczu, skóry i kończyn, określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 25 pkt 1, i którzy nie zostali zaliczeni do kategorii A.

2.

Ocena narażenia pracowników prowadzona jest na podstawie kontrolnych pomiarów dawek

indywidualnych lub pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy.

3.

Pracownicy kategorii A podlegają ocenie narażenia prowadzonej na podstawie systematycznych

pomiarów dawek indywidualnych, a jeżeli mogą być narażeni na skażenie wewnętrzne mające

wpływ na poziom dawki skutecznej dla tej kategorii pracowników, podlegają również

pomiarom skażeń wewnętrznych.

4

Pracownicy kategorii B podlegają ocenie narażenia prowadzonej na podstawie pomiarów

dozymetrycznych w środowisku pracy w sposób pozwalający stwierdzić prawidłowość zaliczenia

pracowników do tej kategorii, chyba że kierownik jednostki organizacyjnej zadecyduje

o objęciu ich systematycznymi pomiarami dawek indywidualnych. Zezwolenie może zawierać

warunek prowadzenia oceny narażenia pracowników kategorii B wykonujących prace określone

w tym zezwoleniu na podstawie pomiarów dawek indywidualnych.

5

W przypadku gdy pomiar dawki indywidualnej jest niemożliwy lub niewłaściwy, ocena

dawki indywidualnej otrzymanej przez pracownika kategorii A może być dokonana na podstawie

wyników pomiarów dawek indywidualnych przeprowadzonych dla innych narażonych pracowników

tej kategorii albo na podstawie wyników pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy.

6.

Zaliczenia pracowników zatrudnionych w warunkach narażenia do kategorii A lub B dokonuje

kierownik jednostki organizacyjnej, w zależności od przewidywanego poziomu narażenia

tych pracowników.

7.

Ze względu na zdolność do wykonywania pracy w grupie pracowników kategorii A ustala

się następującą klasyfikację medyczną: zdolny, zdolny pod pewnymi warunkami, niezdolny.

7a

Klasyfikacji medycznej pracownika kategorii A dokonuje uprawniony lekarz, który sprawuje

nadzór medyczny nad tym pracownikiem.

8.

Pracownik nie może być zatrudniony na określonym stanowisku w kategorii A, jeżeli

uprawniony lekarz wydał orzeczenie, że jest on niezdolny do wykonywania takiej pracy.

1.

W celu dostosowania działań i środków ochrony radiologicznej pracowników do wielkości

i rodzajów zagrożeń, kierownik jednostki organizacyjnej wprowadza podział lokalizacji

miejsc pracy na

1)

tereny kontrolowane, tam, gdzie istnieje możliwość otrzymania dawek określonych dla

pracowników kategorii A, istnieje możliwość rozprzestrzeniania się skażeń promieniotwórczych

lub mogą występować duże zmiany mocy dawki promieniowania jonizującego;

2)

tereny nadzorowane, tam, gdzie istnieje możliwość otrzymania dawek określonych dla

pracowników kategorii B i które nie zostały zaliczone do terenów kontrolowanych.

2.

Za spełnienie wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 25 pkt 2

dla terenów kontrolowanych i nadzorowanych jest odpowiedzialny kierownik jednostki

organizacyjnej, który podejmuje określone działania w celu spełnienia tych wymagań

po zasięgnięciu opinii inspektora ochrony radiologicznej i lekarza medycyny pracy.

1

W szczególnych przypadkach, z wyłączeniem zdarzeń radiacyjnych, pracownicy kategorii

A, za ich zgodą i za zgodą Prezesa Agencji, mogą otrzymać określone przez Prezesa

Agencji dawki przekraczające wartości dawek granicznych, jeżeli jest to konieczne

dla wykonania określonego zadania w określonym miejscu pracy i w określonym czasie.

2

Niedopuszczalne jest narażenie, o którym mowa w ust. 1, praktykantów, uczniów, studentów

oraz kobiet w ciąży, a kobiet karmiących piersią, jeżeli w wyniku narażenia jest prawdopodobne

powstanie skażeń promieniotwórczych ciała.

3

Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany uzasadnić konieczność narażenia,

o którym mowa w ust. 1, i z wyprzedzeniem szczegółowo omówić związane z tym kwestie

z zainteresowanymi pracownikami - ochotnikami lub ich przedstawicielami, oraz z uprawnionym

lekarzem i inspektorem ochrony radiologicznej, a także poinformować zainteresowanych

pracowników - ochotników o ryzyku związanym z narażeniem, o którym mowa w ust. 1,

i o niezbędnych środkach ostrożności.

4.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 3, wymaga udokumentowania w formie

pisemnej.

5.

Otrzymane przez pracownika dawki, o których mowa w ust. 1, są oddzielnie rejestrowane

w dokumentacji określonej w art. 30 ust. 3. Otrzymanie tych dawek nie może powodować

odsunięcia pracownika od normalnych zajęć lub przesunięcia go na inne stanowisko bez

jego zgody, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 2 i 3.

1

Osoba uczestnicząca w usuwaniu skutków zdarzenia radiacyjnego oraz w działaniach interwencyjnych

nie może otrzymać w czasie trwania tych działań dawki przekraczającej wartość rocznej

dawki granicznej dla pracowników, z wyjątkiem sytuacji narażenia wyjątkowego, o którym

mowa w ust. 2 i 3.

2

W sytuacji narażenia wyjątkowego wynikającego z działań mających na celu

1)

zapobieżenie poważnej utracie zdrowia,

2)

uniknięcie dużego napromieniowania znacznej liczby osób,

3)

zapobieżenie katastrofie na większą skalę

- należy dołożyć wszelkich starań, żeby osoba uczestnicząca w takich działaniach nie

otrzymała dawki skutecznej przekraczającej 100 mSv.

3

Osoba uczestnicząca w ratowaniu życia ludzkiego może otrzymać dawkę skuteczną przekraczającą

100 mSv, jednakże należy dołożyć wszelkich starań, żeby nie otrzymała dawki skutecznej

przekraczającej 500 mSv.

4.

Osobami podejmującymi działania, o których mowa w ust. 2 i 3, mogą być wyłącznie ochotnicy,

którzy przed podjęciem tych działań zostali poinformowani o związanym z ich działaniem

ryzyku dla zdrowia, a następnie dobrowolnie podjęli decyzję o udziale w działaniach.

Rezygnacja z udziału w działaniach nie może stanowić podstawy do rozwiązania stosunku

pracy.

5.

Podczas działań, o których mowa w ust. 1-3, podejmuje się wszelkie środki w celu zapewnienia

odpowiedniej ochrony osób biorących udział w działaniach oraz dokonania oceny i udokumentowania

dawek otrzymywanych przez te osoby. Po zakończeniu działań osoby te są informowane

o otrzymanych dawkach i wynikającym z tego ryzyku dla zdrowia.

6.

Osoby, które otrzymały dawki określone w ust. 1 i 2, nie mogą być odsunięte od dalszej

pracy zawodowej w warunkach narażenia bez ich zgody, z zastrzeżeniem art. 31 ust.

2 i 3.

7.

Osobę, która otrzymała dawkę określoną w ust. 3, kierownik jednostki organizacyjnej

jest obowiązany skierować na badania lekarskie. Art. 31 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej obowiązany jest prowadzić rejestr dawek indywidualnych

otrzymywanych przez pracowników zaliczonych do kategorii A na podstawie wyników pomiarów

i ocen, o których mowa w ust. 2.

2

Pomiary dawek indywidualnych oraz pomiary służące ocenie dawek od narażenia wewnętrznego

są dokonywane przez podmioty posiadające akredytację otrzymaną na podstawie odrębnych

przepisów, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

3.

Centralny rejestr dawek, o których mowa w ust. 1, prowadzi Prezes Agencji na podstawie

wyników pomiarów i ocen, o których mowa w ust. 2, otrzymywanych od kierownika jednostki

organizacyjnej.

4

Inspektor ochrony radiologicznej, do czasu dokonania pomiarów dawek indywidualnych

oraz pomiarów służących ocenie dawek od narażenia wewnętrznego przez podmiot posiadający

akredytację, dokonuje wstępnej operacyjnej oceny dawek indywidualnych otrzymanych

przez pracowników zewnętrznych wykonujących działalność na terenie kontrolowanym w

jednostce organizacyjnej.

5

Inspektor ochrony radiologicznej może, do czasu dokonania pomiarów dawek indywidualnych

oraz pomiarów służących ocenie dawek od narażenia wewnętrznego przez podmiot posiadający

akredytację, dokonać wstępnej operacyjnej oceny dawek indywidualnych otrzymanych przez

innych niż pracownicy zewnętrzni pracowników wykonujących pracę w jednostce organizacyjnej.

Przed zatrudnieniem pracownika w warunkach narażenia kierownik jednostki organizacyjnej

jest obowiązany wystąpić do Prezesa Agencji z wnioskiem o informację z centralnego

rejestru dawek o dawkach otrzymanych przez tego pracownika w roku kalendarzowym, w

którym występuje z wnioskiem, oraz w okresie czterech poprzednich lat kalendarzowych.

1.

Działalność zawodowa związana z występowaniem promieniowania naturalnego prowadzącego

do wzrostu narażenia pracowników lub ludności, istotnego z punktu widzenia ochrony

radiologicznej, wymaga oceny tego narażenia.

2.

Ocena narażenia dokonywana jest na podstawie pomiarów dozymetrycznych w środowisku

pracy.

3.

Do działalności, o której mowa w ust. 1, zalicza się w szczególności działalność związaną

z wykonywaniem prac

1

W zakładach górniczych, jaskiniach i innych miejscach pod powierzchnią ziemi oraz

w uzdrowiskach;

2)

w lotnictwie, z wyłączeniem prac wykonywanych przez personel naziemny.

4

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia

1)

inne niż wymienione w ust. 3 rodzaje działalności zawodowej związanej z występowaniem

promieniowania naturalnego prowadzącego do wzrostu narażenia pracowników lub ludności

istotnego z punktu widzenia ochrony radiologicznej,

2)

sposoby dokonywania oceny narażenia powstałego w związku z wykonywaniem działalności,

o której mowa w ust. 1, tryb postępowania mającego na celu zmniejszenie tego narażenia

oraz inne działania mające na celu ochronę radiologiczną narażonych pracowników i

ludności

- uwzględniając zalecenia Unii Europejskiej, przepisy wydane na podstawie art. 25

pkt 1, specyfikę wykonywanej działalności zawodowej i specyfikę pracy osoby narażonej.

Jeżeli w następstwie działalności wykonywanej w przeszłości, w szczególności polegającej

na wydobyciu i przerobie rud uranu oraz na gromadzeniu osadów promieniotwórczych wód

kopalnianych, utrzymuje się skażenie promieniotwórcze środowiska istotne z punktu

widzenia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, użytkownik terenu, na

którym utrzymuje się to skażenie, wyznacza granice tego terenu, prowadzi na nim pomiary

kontrolne narażenia, a jeżeli jest to uzasadnione, także reguluje dostęp do tego terenu

oraz wykorzystanie ziemi i położonych na nim budynków.

Narażenie ogółu ludności w wyniku stosowania promieniowania jonizującego podlega regularnej

ocenie dokonywanej przez Prezesa Agencji i jest przedstawiane w sprawozdaniu, o którym

mowa w art. 110 pkt 13.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1

dawki graniczne promieniowania jonizującego i wskaźniki pozwalające na wyznaczenie

tych dawek stosowane przy ocenie narażenia oraz sposób i częstotliwość dokonywania

oceny narażenia pracowników i ogółu ludności, uwzględniając - przy ustalaniu dawek

granicznych dla pracowników - dawki dla uczniów, studentów, praktykantów, kobiet karmiących

piersią, a w przypadku kobiet w ciąży ograniczenia wynikające z możliwości napromienienia

płodu;

2)

podstawowe wymagania dotyczące terenów kontrolowanych i nadzorowanych, w tym sposób

oznakowania, warunki dostępu i opuszczania tych terenów dla pracowników i innych osób

oraz warunki, jakie muszą być spełnione dla wykonywania pomiarów dozymetrycznych w

środowisku pracy na tych terenach, w szczególności odnośnie do zakresu programu pomiarów

i kryteriów doboru osób wykonujących pomiary.

Kierownik jednostki organizacyjnej zatrudniającej pracowników w warunkach narażenia

jest obowiązany zapewnić

1)

opiekę medyczną pracownikom oraz niezbędne środki ochrony indywidualnej i sprzęt dozymetryczny,

stosownie do warunków narażenia;

2)

prowadzenie pomiarów dawek indywidualnych albo pomiarów dozymetrycznych w środowisku

pracy zgodnie z art. 17 ust. 3 i 4 oraz rejestrowanie danych w tym zakresie.

1.

Przyrządy dozymetryczne stosowane do kontroli i oceny narażenia, niepodlegające obowiązkowi

kontroli metrologicznej określonej w przepisach o miarach, powinny posiadać świadectwo

wzorcowania.

2.

Świadectwo wzorcowania, o którym mowa w ust. 1, wydaje laboratorium pomiarowe posiadające

akredytację otrzymaną na podstawie odrębnych przepisów.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące

1)

rejestracji dawek indywidualnych, uwzględniając narażenia, o których mowa w art. 19

ust. 1 i art. 20 ust. 1, wyniki pomiarów dozymetrycznych, okres przechowywania wyników

pomiarów, a także organizację ich gromadzenia, przekazywania i udostępniania;

2)

sprzętu dozymetrycznego, uwzględniając wymagania techniczne przy stosowaniu sprzętu

w warunkach normalnych i w sytuacji zdarzeń radiacyjnych.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany zapewnić pracownikom zewnętrznym

ochronę radiologiczną równoważną ochronie, jaką zapewnia pracownikom zatrudnionym

w jednostce organizacyjnej.

2.

Każdemu pracownikowi zewnętrznemu Prezes Agencji wydaje indywidualny dokument narażenia

pracownika zewnętrznego (paszport dozymetryczny), w którym pracodawca zewnętrzny i

kierownik jednostki organizacyjnej umieszczają informacje określone w przepisach wydanych

na podstawie ust. 3 pkt 2.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe obowiązki kierownika jednostki organizacyjnej, pracodawcy zewnętrznego

i pracownika zewnętrznego w zakresie ochrony radiologicznej pracowników zewnętrznych

narażonych podczas pracy na terenie kontrolowanym, uwzględniając sposoby ochrony stosowane

wobec pracowników jednostki organizacyjnej;

2)

informacje umieszczane przez kierownika jednostki organizacyjnej, pracodawcę zewnętrznego

i uprawnionego lekarza w paszporcie dozymetrycznym, mając na uwadze dostarczenie informacji

zapewniających objęcie pracownika ochroną przed promieniowaniem;

3)

tryb wydawania oraz wzór paszportu dozymetrycznego, uwzględniając konieczność nadania

każdemu paszportowi indywidualnego numeru, a także zapewnienie umieszczenia informacji,

o których mowa w pkt 2.

1.

Za nadzór medyczny nad pracownikami kategorii A odpowiedzialny jest kierownik jednostki

organizacyjnej oraz uprawniony lekarz, któremu zapewnia się dostęp do informacji niezbędnych

do wydania orzeczenia o zdolności tych pracowników do wykonywania określonej pracy,

łącznie z informacją o warunkach środowiskowych w miejscu pracy.

2.

Nadzór medyczny, o którym mowa w ust. 1, obejmuje wstępne badania lekarskie pracownika

przed jego zatrudnieniem dla określenia, czy pracownik może być zatrudniony w kategorii

A, oraz okresowe badania lekarskie przeprowadzane co najmniej raz w roku, które pozwalają

stwierdzić, czy pracownik może nadal wykonywać swoje obowiązki.

3.

Dla każdego pracownika kategorii A uprawniony lekarz zakłada dokumentację medyczną,

prowadzoną i aktualizowaną przez cały okres zaliczenia do tej kategorii. Dokumentacja

jest przechowywana do dnia osiągnięcia przez pracownika wieku 75 lat, jednak nie krócej

niż przez 30 lat od dnia zakończenia przez niego pracy w warunkach narażenia.

4.

Dokumentacja medyczna obejmuje informacje o rodzaju wykonywanej pracy, wynikach badań

lekarskich przeprowadzonych przed podjęciem zatrudnienia w kategorii A i o wynikach

badań okresowych oraz rejestr dawek, o którym mowa w art. 21 ust. 1.

5.

Po ustaniu zatrudnienia w warunkach narażenia uprawniony lekarz może zalecić kontynuację

nadzoru medycznego, jeżeli uzna to za konieczne dla ochrony zdrowia pracownika.

1.

W przypadku stwierdzonego przekroczenia którejkolwiek z dawek granicznych, określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 25 pkt 1, kierownik jednostki organizacyjnej

jest obowiązany skierować pracownika na badania lekarskie.

2.

Dalsza praca w warunkach narażenia wymaga zgody uprawnionego lekarza.

3.

W przypadku braku zgody uprawnionego lekarza na dalsze zatrudnienie pracownika w warunkach

narażenia stosuje się odpowiednio przepisy prawa pracy odnoszące się do pracownika,

u którego stwierdzono objawy wskazujące na powstanie choroby zawodowej.

Od orzeczeń lekarskich, o których mowa w art. 17 ust. 7a i 8 oraz w art. 31 ust. 2,

pracownikowi służy odwołanie do sądu pracy.

Przepisy art. 10, 11, 14, 17, 21, 22, 26 i 29-32 - stosuje się odpowiednio do uczniów,

studentów i praktykantów.

1.

W celu zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej kraju przy stosowaniu

promieniowania jonizującego w warunkach normalnych i w sytuacji zdarzeń radiacyjnych

wykonywanie działalności, o której mowa w ust. 2, może być dofinansowywane z budżetu

państwa w formie dotacji celowej, zwanej dalej „dotacją”.

2

Dotacja może być przeznaczona na

1)

eksploatację i likwidację badawczych reaktorów jądrowych;

2)

eksploatację zlokalizowanych w jednostkach naukowych i badawczo-rozwojowych akceleratorów,

aparatów rentgenowskich i źródeł promieniowania gamma wykorzystywanych na potrzeby

służby zdrowia w celach innych niż diagnostyka i radioterapia;

3)

działalność służb ochrony radiologicznej, bezpieczeństwa jądrowego i ochrony fizycznej

zapewniających bezpieczeństwo ośrodka jądrowego w Otwocku-Swierku;

4

sporządzanie ocen oddziaływania obiektów jądrowych, akceleratorów, aparatów rentgenowskich

i źródeł promieniowania gamma na środowisko oraz wykonywanie badań i analiz niezbędnych

do sporządzenia tych ocen, a także wykonywanie prac kontrolno-rozpoznawczych będących

następstwem nieprawidłowości zgłaszanych przez służby graniczne i ratownicze;

5)

prowadzenie działań mających na celu likwidację skutków zdarzeń radiacyjnych w obiektach

jądrowych i w jednostkach organizacyjnych stosujących źródła promieniowania jonizującego;

6)

wykonywanie pomiarów mocy dawki promieniowania jonizującego lub skażeń promieniotwórczych

kraju, w tym w jednostkach organizacyjnych stosujących źródła promieniowania jonizującego;

7)

wzorcowanie przyrządów dozymetrycznych;

8)

tworzenie i wykorzystywanie modeli obliczeniowych służących do oceny sytuacji radiacyjnych,

niezbędnych do podjęcia odpowiednich działań w kraju na wypadek zdarzeń radiacyjnych;

9)

inwestycje służące wykonywaniu działalności, o której mowa w pkt 1-8.

2

Dotacja może być przeznaczona na

1)

eksploatację badawczych reaktorów jądrowych;

2)

likwidację badawczych reaktorów jądrowych;

3)

eksploatację przechowalników wypalonego paliwa jądrowego pochodzącego z badawczych

reaktorów jądrowych;

4)

utrzymanie i rozwój programów bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej związanych

z wykorzystaniem przez jednostki naukowe i badawczo-rozwojowe wiązek promieniowania

jonizującego na potrzeby medyczne do celów innych niż diagnostyka i radioterapia;

5)

działalność w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej oraz ochrony

obiektów jądrowych i ochrony fizycznej materiałów jądrowych w jednostkach organizacyjnych

działających w Otwocku-Świerku, a także w zakresie ochrony radiologicznej i ochrony

Krajowego Składowiska Odpadów Promieniotwórczych;

6)

sporządzanie ocen oddziaływania obiektów jądrowych, miejsc wydobywania rud uranu i

toru oraz składowisk odpadów promieniotwórczych na środowisko oraz wykonywanie badań

i analiz niezbędnych do sporządzenia tych ocen;

7)

wykonywanie pomiarów mocy dawki promieniowania jonizującego lub skażeń promieniotwórczych

kraju;

8)

utrzymanie wzorców promieniowania jonizującego oraz utrzymanie i rozwój systemów zapewnienia

jakości wzorcowania przyrządów dozymetrycznych;

9)

tworzenie i wykorzystywanie modeli obliczeniowych służących do oceny sytuacji radiacyjnej,

niezbędnych do podjęcia odpowiednich działań w kraju na wypadek zdarzeń radiacyjnych,

oraz tworzenie modeli niezbędnych do przeprowadzania analiz służących uzasadnianiu

wprowadzenia działań interwencyjnych;

10)

akredytację laboratoriów wykonujących działalność, o której mowa w art. 21 ust. 2

oraz w art. 27 ust. 2;

11)

inwestycje służące wykonywaniu działalności, o której mowa w pkt 1-10.

3.

Dotacji udziela Prezes Agencji ze środków przewidzianych na ten cel w ustawie budżetowej.

4

Wysokość dotacji nie może być większa niż koszty poniesione w związku z wykonywaną

działalnością, pomniejszone o dochody uzyskane z tej działalności, i nie może przekraczać

85% kosztów wykonywanej działalności.

4

Wysokość dotacji nie może być większa niż koszty poniesione w związku z wykonywaną

działalnością, pomniejszone o dochody uzyskane z tej działalności i środki pochodzące

z innych źródeł, a ponadto w przypadku działalności, o której mowa w ust. 2 pkt 1,

4, 5, 8 i 10, nie może przekraczać 85% kosztów wykonywanej działalności.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb udzielania,

rozliczania oraz zwrotu dotacji, z uwzględnieniem wzoru wniosku o udzielenie dotacji

i niezbędnych załączników oraz sposobu dokumentowania realizacji zadania i wykorzystania

dotacji.

1.

Stosowanie promieniowania jonizującego w celach medycznych obejmuje ekspozycje

1)

pacjentów, wynikającą z badań lekarskich i leczenia, w tym ze wstępnych i okresowych

badań pracowników;

2)

osób poddawanych przesiewowym badaniom z zastosowaniem promieniowania jonizującego;

3)

zdrowych osób lub pacjentów uczestniczących w eksperymentach medycznych;

4)

osób poddawanych badaniom z zastosowaniem promieniowania jonizującego w celach medyczno-prawnych,

kiedy podjęcie tych badań nie wynika ze wskazań zdrowotnych;

5)

osób, które poza obowiązkami zawodowymi, świadomie i z własnej woli udzielają pomocy

pacjentom i opiekują się nimi.

2.

Ekspozycje, o których mowa w ust. 1, wymagają uzasadnienia. Uzasadnienie jest oparte

na przewadze oczekiwanych korzyści zdrowotnych dla pacjenta lub społeczeństwa nad

uszczerbkiem zdrowotnym, który ekspozycja może spowodować.

3.

Warunkiem właściwego uzasadnienia jest zastosowanie radiologicznej procedury diagnostycznej

lub leczniczej, której skuteczność w określonej sytuacji klinicznej została udowodniona

lub powszechnie uznana. W procesie uzasadnienia ocenia się również korzyści i rodzaje

ryzyka związane ze stosowaniem alternatywnych procedur, służących temu samemu celowi,

prowadzących do mniejszej ekspozycji na promieniowanie jonizujące lub nienarażających

na jego działanie.

4.

Skierowanie pacjenta na określone badanie z zastosowaniem promieniowania jonizującego

wynika z uzasadnionego przekonania lekarza lub innej osoby upoważnionej do kierowania

na takie badanie, że jego wynik dostarczy informacji, które przyczynią się do postawienia

prawidłowego rozpoznania lub wykluczenia choroby, oceny jej przebiegu i postępów leczenia

oraz, że korzyści z tego tytułu przewyższą możliwe ujemne następstwa dla zdrowia,

które mogą być związane z narażeniem na promieniowanie jonizujące.

5.

Skierowanie, o którym mowa w ust. 4, może być wystawione po upewnieniu się, że inne

alternatywne, nieinwazyjne i nienarażające na działanie promieniowania jonizującego

metody, a także wcześniej wykonane badania z zastosowaniem promieniowania jonizującego

nie mogą dostarczyć równoważnych informacji.

6.

W szczególnych przypadkach, podlegających każdorazowo odrębnej ocenie, można wykonać

badanie z zastosowaniem promieniowania jonizującego, jeżeli nie zostało ono uzasadnione

w sposób, o którym mowa w ust. 3-5.

7.

Dokonanie badania z zastosowaniem promieniowania jonizującego uzasadnionego w sposób,

o którym mowa w ust. 6, odnotowuje się w dokumentacji chorego. Dotyczy to w szczególności

ekspozycji w celach medyczno-prawnych.

8.

W przypadku zaistnienia okoliczności wykluczających lub ograniczających zakres zastosowania

procedury radiologicznej u pacjenta, pomimo że jest ona ogólnie uzasadniona, o odstąpieniu

od jej wykonania lub o zakresie jej zastosowania decyduje lekarz kierujący lub wykonujący

badanie.

9.

Dokonywanie ekspozycji na promieniowanie jonizujące w celach medycznych w wyniku procedury,

która nie została uzasadniona w sposób określony w ust. 3-5, jest niedopuszczalne,

z zastrzeżeniem ust. 6.

1.

Skierowanie na leczenie promieniowaniem jonizującym wydaje lekarz onkolog lub lekarz

innej specjalności właściwej ze względu na rodzaj schorzenia, po rozważeniu uzasadnień

dla innych sposobów leczenia, wynikających z natury choroby, stanu pacjenta i możliwych

przeciwwskazań do radioterapii.

2.

O podjęciu i zakresie leczenia lub odstąpieniu od niego decyduje specjalista z zakresu

radioterapii onkologicznej, kierując się

1)

rokowaniem co do powodzenia leczenia;

2)

zaawansowaniem i naturą choroby;

3)

koniecznością jednoczesnego lub zastępczego innego leczenia;

4)

stanem zdrowia pacjenta;

5)

ewentualnymi przeciwwskazaniami do radioterapii.

3.

Lekarz kierujący pacjenta na badanie lub leczenie promieniowaniem jonizującym uzasadnia

swoją decyzję w skierowaniu. Lekarz prowadzący badanie lub leczenie jest obowiązany

ocenić poprawność uzasadnienia skierowania i odpowiada za wybór odpowiedniej procedury

oraz jej poprawną realizację.

1.

Właściwe badanie i leczenie przy użyciu promieniowania jonizującego wymaga optymalizacji

ochrony radiologicznej pacjenta przed jego niepożądanym działaniem.

2.

W badaniach diagnostycznych rentgenowskich i z zakresu medycyny nuklearnej ogranicza

się efektywne dawki promieniowania do możliwie najniższego poziomu - przy uwzględnieniu

czynników ekonomicznych i społecznych - który zapewni uzyskanie wyniku badania o założonych

walorach diagnostycznych. Optymalizacja ochrony radiologicznej pacjenta jest także

realizowana przez redukcję do minimum badań niepotrzebnie powtarzanych i wadliwie

wykonanych.

3.

W radiologii zabiegowej, poza wymaganiami określonymi w ust. 2, podejmuje się wszystkie

niezbędne kroki, mające na celu zapobieżenie popromiennym uszkodzeniom skóry i tkanek

pod nią położonych w wyniku stosowania zlokalizowanej długotrwałej ekspozycji, zwłaszcza

na wiązkę promieniowania X o dawce dużej mocy.

4.

W radioterapii optymalizacja ochrony radiologicznej pacjenta wymaga możliwie maksymalnej

ochrony przed promieniowaniem zdrowych narządów i tkanek przy realizacji napromienienia

objętości tarczowej przepisaną dawką leczniczą, zaaplikowaną w takim reżimie czasowym,

który zapewni jej maksymalną skuteczność (wyleczalność choroby).

5.

Osoby wykonujące i nadzorujące wykonywanie badań i zabiegów leczniczych są obowiązane

do podnoszenia swoich kwalifikacji zgodnie z wymaganiami, o których mowa w art. 33i

ust. 2.

6.

Dzieci, kobiety w wieku rozrodczym, kobiety w ciąży i kobiety karmiące piersią, a

także osoby z otoczenia i rodziny pacjentów poddanych terapii przy użyciu produktów

radiofarmaceutycznych, podlegają szczególnej ochronie w związku z ekspozycją na promieniowanie

w diagnostyce i terapii.

7.

Zakłady opieki zdrowotnej wykonujące zabiegi lub leczenie z zakresu radioterapii,

medycyny nuklearnej, radiologii zabiegowej i rentgenodiagnostyki są obowiązane podjąć

działania zmierzające do zapobieżenia medycznym wypadkom radiologicznym. W tym celu

dokonuje się kontroli fizycznych parametrów urządzeń radiologicznych oraz klinicznych

audytów wewnętrznych i zewnętrznych, a także wprowadza się system zarządzania jakością.

8.

Koszty przeprowadzania klinicznych audytów wewnętrznych i zewnętrznych, o których

mowa w ust. 7, ponoszą zakłady opieki zdrowotnej.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki bezpiecznego

stosowania promieniowania jonizującego dla wszystkich rodzajów ekspozycji medycznej,

o których mowa w art. 33a ust. 1, w tym

1)

zasady i metody dobrej praktyki medycznej, zmierzającej do ograniczenia dawek dla

pacjentów w rentgenodiagnostyce, diagnostyce radioizotopowej i radiologii zabiegowej,

włączając w to poziomy referencyjne oraz fizyczne parametry badań rentgenowskich warunkujących

uznanie postępowania za zgodne z dobrą praktyką medyczną,

2)

wymagania i szczegółowe zasady realizacji systemu zarządzania jakością w rentgenodiagnostyce,

radiologii zabiegowej, medycynie nuklearnej i radioterapii,

3)

wymagania dotyczące szkolenia specjalistycznego osób wykonujących i nadzorujących

wykonywanie badań i zabiegów leczniczych,

4)

szczególne zasady dotyczące ekspozycji na promieniowanie jonizujące w diagnostyce

i terapii dzieci, kobiet w wieku rozrodczym, kobiet w ciąży i kobiet karmiących piersią,

5)

zasady zabezpieczenia przed nadmierną ekspozycją osób z otoczenia i rodzin pacjentów

po terapii przy użyciu produktów radiofarmaceutycznych,

6)

szczegółowe wymagania dotyczące badań przesiewowych i eksperymentów medycznych wynikające

ze specyfiki wykonywania ekspozycji w celach medycznych,

7)

szczegółowe zasady zapobiegania nieszczęśliwym wypadkom radiologicznym w radioterapii,

medycynie nuklearnej, radiologii zabiegowej i rentgenodiagnostyce oraz sposoby i tryb

postępowania po ich wystąpieniu,

8)

ograniczniki dawek dla osób, o których mowa w art. 33a ust. 1 pkt 3 i 5,

9)

zasady wykonywania kontroli fizycznych parametrów urządzeń radiologicznych oraz klinicznych

audytów wewnętrznych i zewnętrznych nad przestrzeganiem wymogów ochrony radiologicznej

pacjenta

- mając na celu zapewnienie wysokiej jakości świadczonych usług medycznych i uwzględniając

standardy obowiązujące w Unii Europejskiej.

1.

Prowadzenie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące w celach

medycznych, polegającej na udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu radioterapii

onkologicznej, w tym leczenia chorób nowotworowych przy użyciu produktów radiofarmaceutycznych,

wymaga zgody ministra właściwego do spraw zdrowia.

2.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, może być wydana podmiotowi, który

1)

dysponuje odpowiednią liczbą personelu o właściwych kwalifikacjach;

2)

dysponuje urządzeniami radiologicznymi niezbędnymi dla wykonywania badań diagnostycznych

i leczenia;

3)

stosuje właściwe procedury postępowania medycznego;

4)

posiada system zarządzania jakością w zakresie świadczonych usług medycznych z wykorzystaniem

promieniowania jonizującego.

3.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, jest wydawana po uzyskaniu

1)

pozytywnej opinii konsultanta krajowego do spraw radioterapii onkologicznej lub konsultanta

krajowego do spraw medycyny nuklearnej;

2)

pozytywnej opinii państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

4.

Zgoda może być cofnięta na stałe lub czasowo na wniosek komisji, o której mowa w art.

33g ust. 1 pkt 1 lub 2, w przypadku gdy zakład opieki zdrowotnej nie spełnia wymogów

określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 5.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, minimalne wymagania

dla zakładów opieki zdrowotnej ubiegających się o wydanie zgody, o której mowa w ust.

1, dotyczące wyposażenia w terapeutyczne i diagnostyczne urządzenia radiologiczne,

wyposażenia pomocniczego oraz liczebności i kwalifikacji personelu, a także zakres

dokumentacji niezbędnej do uzyskania przez zakład opieki zdrowotnej zgody, o której

mowa w ust. 1, mając na względzie bezpieczeństwo personelu i pacjentów.

1.

Prowadzenie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące w celach

medycznych polegającej na udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu badań rentgenodiagnostycznych,

badań diagnostycznych i leczenia chorób nienowotworowych oraz paliatywnego leczenia

chorób nowotworowych z wykorzystaniem produktów radiofarmaceutycznych oraz zabiegów

z zakresu radiologii zabiegowej wymaga zgody państwowego wojewódzkiego inspektora

sanitarnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadku zakładów opieki zdrowotnej podległych lub podporządkowanych Ministrowi

Obrony Narodowej lub nadzorowanych przez niego albo dla których jest on organem założycielskim,

zgodę, o której mowa w ust. 1, wydaje komendant wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej,

a w przypadku zakładów opieki zdrowotnej podległych lub podporządkowanych ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez niego nadzorowanych albo dla których jest

on organem założycielskim - państwowy inspektor sanitarny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

i Administracji.

3.

Zgoda, o której mowa w ust. 1 i 2, może być wydana podmiotowi, który

1)

dysponuje odpowiednią liczbą personelu o właściwych kwalifikacjach;

2)

dysponuje urządzeniami radiologicznymi niezbędnymi dla wykonywania badań diagnostycznych

i leczenia;

3)

stosuje właściwe procedury postępowania medycznego;

4)

posiada system zarządzania jakością świadczonych usług medycznych w zakresie, o którym

mowa w ust. 1.

4.

Zgoda, o której mowa w ust. 1 i 2, jest wydawana po uzyskaniu opinii właściwego terenowo

konsultanta wojewódzkiego do spraw radiologii - diagnostyki obrazowej lub medycyny

nuklearnej.

5.

Opinię, o której mowa w ust. 4, konsultant wojewódzki wydaje nie później niż w terminie

14 dni od dnia otrzymania od organu wydającego zgodę wniosku o wydanie opinii.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, dla zakładów

opieki zdrowotnej udzielających świadczeń zdrowotnych z zakresu rentgenodiagnostyki,

radiologii zabiegowej, diagnostyki i terapii radioizotopowej chorób nienowotworowych,

minimalne wymagania dotyczące wyposażenia w urządzenia radiologiczne, wyposażenia

pomocniczego oraz kwalifikacji personelu, a także zakres dokumentacji niezbędnej do

uzyskania zgody, o której mowa w ust. 1 i 2, mając na względzie bezpieczeństwo personelu

i pacjentów.

7.

Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się do rentgenowskich aparatów stomatologicznych oraz

urządzeń służących wyłącznie do densytometrii kości.

Zezwolenia i zgody, o których mowa w art. 5 ust. 4 oraz art. 33d ust. 1 i art. 33e

ust. 1 i 2, są przekazywane niezwłocznie przez organ wydający do Głównego Inspektora

Sanitarnego, który prowadzi ich centralny rejestr.

1.

Powołuje się komisje do spraw procedur i audytów klinicznych zewnętrznych, zwane dalej

„komisjami”, w zakresie

1)

radioterapii onkologicznej;

2)

medycyny nuklearnej;

3)

radiologii - diagnostyki obrazowej i radiologii zabiegowej.

2.

W skład komisji wchodzą odpowiednio

1)

konsultanci krajowi do spraw radioterapii onkologicznej, medycyny nuklearnej oraz

radiologii - diagnostyki obrazowej;

2)

eksperci zaproponowani przez Polskie Lekarskie Towarzystwo Radiologiczne, Polskie

Towarzystwo Medycyny Nuklearnej, Polskie Towarzystwo Onkologiczne oraz Polskie Towarzystwo

Fizyki Medycznej;

3)

przedstawiciele ministra właściwego do spraw zdrowia, Ministra Obrony Narodowej oraz

ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

3.

Przewodniczącymi komisji są odpowiedni konsultanci krajowi, o których mowa w ust.

2 pkt 1, a ich członków powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw zdrowia.

4.

Komisje ustalają swoje regulaminy pracy, które są zatwierdzane przez ministra właściwego

do spraw zdrowia.

5.

Komisje opracowują, w formie pisemnej, wzorcowe procedury radiologiczne dla uzasadnionych

ekspozycji medycznych uznanych za standardowe.

6.

Zakład opieki zdrowotnej tworzy na podstawie procedur, o których mowa w ust. 5, udokumentowane

robocze procedury postępowania wymagane przez system zarządzania jakością.

7.

Wykaz procedur wzorcowych podlega publikacji w Dzienniku Urzędowym Ministerstwa Zdrowia.

8.

Procedury wzorcowe podlegają ocenie, w przypadku gdy pojawiają się nowe dane o ich

skuteczności lub konsekwencji stosowania.

9.

Procedury uznane, na podstawie oceny, o której mowa w ust. 8, za niewystarczająco

skuteczne są usuwane z wykazu, o którym mowa w ust. 7.

10.

Nowe rodzaje zastosowań promieniowania jonizującego w celach medycznych podlegają

ocenie komisji i po ich uzasadnieniu mogą zostać wprowadzone do wykazu, o którym mowa

w ust. 7.

11.

Komisje mogą złożyć wniosek o czasowe lub stałe cofnięcie zgody na udzielanie świadczeń

w zakresie radioterapii onkologicznej, medycyny nuklearnej oraz radiologii - diagnostyki

obrazowej oraz radiologii zabiegowej przez zakład opieki zdrowotnej, w przypadku gdy

zakład nie spełnia podstawowych wymagań jakości usług i bezpieczeństwa pacjentów zgodnych

z wymaganiami przepisów wydanych na podstawie art. 33c ust. 9, art. 33d ust. 5 i art.

33e ust. 6.

12.

W przypadku wniosku o czasowe cofnięcie zgody właściwa komisja przedstawia zakres

działań, które zakład opieki zdrowotnej jest obowiązany podjąć dla ponownego uzyskania

zgody.

13.

Niewykonanie działań, o których mowa w ust. 12, skutkuje wnioskiem o stałe cofnięcie

zgody.

14.

Komisje przeprowadzają nie rzadziej niż co 4 lata audyt kliniczny zewnętrzny obejmujący

przegląd poprawności stosowanych procedur w zakresie udzielanych świadczeń oraz kwalifikacje

personelu, w tym również w zakresie określonym w art. 33i, a także w zakresie wyposażenia

w aparaturę, warunków lokalowych i systemu zarządzania jakością.

15.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania

dotyczące formy i treści procedur wzorcowych i roboczych, o których mowa w ust. 5

i 6, uwzględniając zalecenia Unii Europejskiej.

Eksperymenty medyczne z zastosowaniem promieniowania jonizującego mogą być wykonywane

wyłącznie w ramach badań naukowych lub kontrolowanych badań klinicznych przez medyczne

jednostki naukowe.

1.

Konsultanci krajowi w dziedzinie radioterapii onkologicznej, medycyny nuklearnej,

radiologii - diagnostyki obrazowej, fizyki medycznej, inżynierii medycznej, a także

tych dziedzin medycyny, w których wykonuje się zabiegi z zakresu radiologii zabiegowej,

w opracowywanych programach specjalizacji uwzględniają szkolenie z ochrony radiologicznej

pacjenta, w zakresie zgodnym z zaleceniami Unii Europejskiej i konsultują jego program

z Centrum, o którym mowa w art. 33j ust. 1.

2.

Specjaliści z dziedzin medycznych, o których mowa w ust. 1, oraz medyczny personel

pomocniczy są obowiązani do ustawicznego kształcenia z zakresu ochrony radiologicznej

pacjenta poprzez uczestnictwo w szkoleniu podyplomowym oraz w formach określonych

przez odpowiednich konsultantów krajowych, na zasadach określonych przepisami regulującymi

obowiązek doskonalenia zawodowego w zawodach medycznych.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia tworzy Krajowe Centrum Ochrony Radiologicznej w

Ochronie Zdrowia, zwane dalej „Centrum”, działające w formie zakładu budżetowego.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, organizację,

tryb działania i szczegółowe zadania Centrum, mając na uwadze zapewnienie monitorowania

stanu ochrony radiologicznej niezbędnego przy stosowaniu promieniowania jonizującego

w celach medycznych.

3.

Do zadań Centrum należy

1)

monitorowanie stanu ochrony radiologicznej wynikającego ze stosowania promieniowania

jonizującego w celach medycznych w oparciu o

a)

działalność kontrolną Państwowej Inspekcji Sanitarnej,

b)

sprawozdania komisji,

c)

informacje uzyskiwane z kontroli dawek indywidualnych, ocen narażenia populacji pochodzącego

od źródeł promieniowania stosowanych w celach medycznych,

d)

badania naukowe;

2)

składanie rocznych sprawozdań ministrowi właściwemu do spraw zdrowia z oceny wdrożenia

wymagań bezpiecznego stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych;

3)

zapewnienie wsparcia merytorycznego i fachowego doradztwa dla komórek organizacyjnych

higieny radiacyjnej wojewódzkich stacji sanitarno-epidemiologicznych w zakresie medycznych

zastosowań promieniowania jonizującego;

4)

opracowywanie metod i procedur badań parametrów technicznych urządzeń radiologicznych;

5)

opiniowanie projektów przepisów w dziedzinie ochrony radiologicznej pacjenta;

6)

udział w komisjach wyjaśniających przyczyny wypadków wynikających ze stosowania promieniowania

jonizującego w medycynie;

7)

konsultowanie programów szkoleniowych z zakresu ochrony radiologicznej dla lekarzy

specjalistów różnych dziedzin;

8)

współpraca z Prezesem Agencji, Głównym Inspektorem Sanitarnym, Głównym Inspektorem

Sanitarnym Wojska Polskiego oraz Głównym Inspektorem Sanitarnym Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych i Administracji;

9)

przeprowadzanie w okresach 5-letnich oceny dawki dla ludności, wynikającej z medycznych

zastosowań promieniowania jonizującego.

4.

Centrum może prowadzić odpłatnie działalność polegającą na

1)

prowadzeniu działalności szkoleniowej z zakresu ochrony radiologicznej;

2)

opracowaniu, tłumaczeniu oraz publikowaniu materiałów szkoleniowych;

3)

certyfikowaniu laboratoriów prowadzących dla celów ochrony radiologicznej pacjentów

ocenę parametrów technicznych aparatury rentgenodiagnostycznej;

4)

skalowaniu aparatury kontrolno-pomiarowej do pomiaru promieniowania jonizującego dla

celów ochrony radiologicznej.

1.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi krajową bazę danych urządzeń radiologicznych.

2.

Państwowi wojewódzcy inspektorzy sanitarni, komendanci wojskowych ośrodków medycyny

prewencyjnej, państwowi inspektorzy sanitarni Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji

oraz Prezes Agencji przesyłają Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu, nie rzadziej niż

raz w roku, informacje dotyczące urządzeń radiologicznych, na których stosowanie wydają

zezwolenia.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, organizację bazy

danych urządzeń radiologicznych, a także zakres informacji, o których mowa w ust.

2, i sposób ich przekazywania, z uwzględnieniem konieczności prowadzenia właściwej

polityki w zakresie zapewnienia dostępności usług diagnostycznych i terapeutycznych

oraz gospodarki i wymiany urządzeń radiologicznych.

Obiekty jądrowe oraz związane z nimi budynki i urządzenia, których uszkodzenie lub

zakłócenie pracy mogłoby spowodować skutki istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej, podlegają obowiązkowej ochronie fizycznej zgodnie

z przepisami dotyczącymi ochrony osób i mienia.

1

Obowiązek spełnienia wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej oraz

ochrony fizycznej obiektu jądrowego, a także budynków i urządzeń, o których mowa w

art. 34, w okresie ustalania lokalizacji, projektowania, budowy, rozruchu i próbnej

eksploatacji spoczywa na inwestorze, a w okresie stałej eksploatacji lub likwidacji

obiektu - na kierowniku jednostki eksploatującej.

2

Niezależnie od obowiązków inwestora obowiązek spełnienia wymagań bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej oraz ochrony fizycznej spoczywa na innych uczestnikach procesu

inwestycyjnego, odpowiednio do zakresu ich zadań.

3.

W okresie projektowania, budowy, rozruchu i eksploatacji obiektu jądrowego należy

stosować rozwiązania techniczne i organizacyjne, które w świetle osiągnięć nauki i

techniki są niezbędne do tego, aby na wszystkich etapach eksploatacji narażenie osób

przebywających w obiekcie lub innych osób i skażenie środowiska było możliwie jak

najmniejsze przy rozsądnym uwzględnieniu czynników ekonomicznych i społecznych i nie

przekraczało dawek granicznych określonych w przepisach wydanych na podstawie art.

25 pkt 1.

1

Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przeznaczonego

pod budowę obiektu jądrowego na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. Nr 80, poz. 717 oraz z 2004 r. Nr 6, poz. 41 i Nr 141, poz. 1492) wydaje tę decyzję po uzyskaniu pozytywnej opinii Prezesa Agencji w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej.

2

W przypadku gdy obiekt jądrowy został umieszczony w projekcie miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego, projekt planu wymaga uzgodnienia z Prezesem Agencji w trybie określonym

w ustawie, o której mowa w ust. 1.

Prezes Agencji wydaje zezwolenie na budowę, rozruch i próbną eksploatację obiektu

jądrowego na wniosek inwestora, a zezwolenie na stałą eksploatację i likwidację -

na wniosek kierownika jednostki eksploatującej. Zezwolenie jest warunkiem uzyskania

pozwolenia na budowę, użytkowanie i rozbiórkę obiektu jądrowego wydawanego na podstawie

ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm..

1

Wokół obiektu jądrowego wojewoda tworzy obszar ograniczonego użytkowania, o którym

mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm..

2.

Minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii Prezesa Agencji, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady tworzenia obszaru ograniczonego użytkowania

wokół obiektu jądrowego ze wskazaniem ograniczeń w jego użytkowaniu, uwzględniając

w szczególności charakterystykę i warunki lokalizacji obiektu jądrowego, możliwe sytuacje

awaryjne oraz rozkład dawek promieniowania jonizującego dla różnych odległości od

obiektu.

3.

W sprawach dotyczących naprawienia szkód powstałych w wyniku utworzenia obszaru ograniczonego

użytkowania stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w ust. 1.

Prezes Agencji wydaje nakaz zmniejszenia mocy lub wyłączenia obiektu jądrowego z eksploatacji,

jeżeli z jego oceny wynika, że dalsza eksploatacja takiego obiektu zagraża bezpieczeństwu

jądrowemu. Ponowne zwiększenie mocy lub uruchomienie obiektu jądrowego wymaga zgody

Prezesa Agencji.

W rozumieniu niniejszego rozdziału użyte określenia oznaczają

1)

dokumentacja jądrowa

a)

dokumenty dotyczące pochodzenia, stanu lub ruchu materiałów jądrowych,

b)

deklaracje, powiadomienia (notyfikacje) i sprawozdania przekazywane do Komisji Europejskiej,

dotyczące materiałów jądrowych i urządzeń, w których materiały jądrowe były, są lub

mają być stosowane, przetwarzane, przechowywane lub transportowane,

c)

dokumenty dotyczące pracy urządzeń, o których mowa w lit. b,

d)

dokumentację projektowo-eksploatacyjną zawierającą podstawowe charakterystyki techniczne

obiektu wskazane w przepisach Unii Europejskiej dotyczących zabezpieczeń materiałów

jądrowych,

e)

deklaracje i plany działania związane z wykorzystaniem materiałów jądrowych,

f)

oceny, zalecenia, polecenia i decyzje Komisji Europejskiej w sprawach dotyczących

zabezpieczeń materiałów jądrowych;

2)

ewidencja materiałów jądrowych - dokumentowanie zgodnie z wymaganiami zabezpieczeń

materiałów jądrowych, oddzielnie dla każdego rejonu bilansu materiałowego, w oparciu

o prowadzoną rachunkowość materiałową, informacji o stanie inwentarza materiałów wyjściowych

i specjalnych materiałów rozszczepialnych, dotyczące w szczególności ilości, rodzaju,

lokalizacji, zmian w inwentarzu oraz pochodzenia i przeznaczenia tych materiałów;

3)

Euratom - Europejską Wspólnotę Energii Atomowej;

4)

kontrola technologii jądrowych - działania podejmowane w celu stwierdzenia, czy działalność

badawczo-rozwojowa, zdefiniowana w art. 18 lit. a Protokołu dodatkowego, działalność

wytwórcza wymieniona w aneksie I do Protokołu dodatkowego, oraz urządzenia, części

urządzeń i materiały wymienione w aneksie II do Protokołu dodatkowego, a także pozyskiwane

z zagranicy lub przekazywane za granicę technologie jądrowe, dotyczą zastosowań nieprowadzących

do wykorzystania materiałów jądrowych w sposób niezgodny z wymaganiami Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej;

5)

obiekt - urządzenie zdefiniowane w art. 98 lit. I Porozumienia;

6)

Porozumienie - Porozumienie między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Międzynarodową

Agencją Energii Atomowej o stosowaniu zabezpieczeń w związku z Układem o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, podpisane w Wiedniu dnia 8 marca 1972 r.;

7)

Protokół dodatkowy - Protokół dodatkowy między Rzecząpospolitą Polską a Międzynarodową Agencją Energii

Atomowej do Porozumienia między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Międzynarodową

Agencją Energii Atomowej o stosowaniu zabezpieczeń w związku z Układem o nierozprzestrzenianiu

broni jądrowej, sporządzony w Wiedniu dnia 30 września 1997 r.

(Dz. U. z 2003 r. Nr 15, poz. 145);

8)

rejon bilansu materiałowego - rejon w obiekcie lub poza nim określony w art. 98 lit.

m Porozumienia;

9)

technologie jądrowe - technologie związane z jądrowym cyklem paliwowym, w szczególności

a)

służące do wytwarzania, przetwarzania, wzbogacania izotopowego lub stosowania materiałów

wyjściowych (źródłowych) lub specjalnych materiałów roszczepialnych w obiektach jądrowych,

b)

stosowane w postępowaniu z wysoko - i średnio - aktywnymi odpadami promieniotwórczymi

zawierającymi specjalne materiały rozszczepialne,

c)

służące do wytwarzania urządzeń lub ich części niezbędnych do wytwarzania, przetwarzania,

napromieniowania lub stosowania materiałów wyjściowych (źródłowych), specjalnych materiałów

rozszczepialnych, ciężkiej wody, deuteru, trytu lub jądrowo czystego grafitu;

10)

teren obiektu - teren obiektu zdefiniowany w art. 18 lit. b Protokołu dodatkowego;

11)

Układ - Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, sporządzony w Moskwie, Waszyngtonie

i Londynie dnia 1 lipca 1968 r.

(Dz. U. z 1970 r. Nr 8, poz. 60);

12)

zabezpieczenia materiałów jądrowych - zespół środków prawnych i organizacyjnych oraz

rozwiązań praktycznych, ustanowionych w ramach Układu, Porozumienia, Protokołu dodatkowego

i Traktatu Euratom oraz przepisów wydanych na jego podstawie, w zamiarze niedopuszczenia

do wykorzystania materiałów jądrowych stosowanych w pokojowej działalności do wytwarzania

broni jądrowej, innych jądrowych urządzeń wybuchowych lub do celów nieznanych.

1.

Materiały jądrowe, z wyjątkiem rud uranu i toru, podlegają ochronie fizycznej.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z materiałami

jądrowymi opracowuje system ochrony fizycznej, który zatwierdza Prezes Agencji.

3.

Okresową kontrolę systemu, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza Prezes Agencji.

1.

Prezes Agencji wypełnia zobowiązania Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie zabezpieczeń

materiałów jądrowych i kontroli technologii jądrowych.

2.

Prezes Agencji prowadzi krajowy system gromadzenia i przetwarzania danych związanych

z wypełnianiem zadań, o których mowa w ust. 1, oraz bilansuje w skali kraju stan ilościowy

materiałów wyjściowych i specjalnych materiałów rozszczepialnych.

3.

W celu wypełnienia zadań, o których mowa w ust. 1, Prezes Agencji prowadzi działalność

kontrolną obejmującą

1)

podlegające ewidencji materiałów jądrowych materiały wyjściowe i specjalne materiały

rozszczepialne, wytwarzane, przetwarzane, przechowywane lub stosowane na terenie obiektu

albo transportowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyjątkiem materiałów

przewożonych tranzytem, które podlegają zabezpieczeniom;

2)

dokumentację jądrową;

3)

pomieszczenia i urządzenia znajdujące się na terenie obiektu;

4)

miejsca poza terenem obiektu, w szczególności miejsca dawnego wydobycia i przerobu

rud uranu i toru, oraz niezwiązane z terenem obiektu miejsca składowania odpadów promieniotwórczych,

które mogą zawierać specjalne materiały rozszczepialne;

5)

plany i programy działalności badawczo-rozwojowej w zakresie technologii jądrowych;

6)

wytwarzanie części urządzeń oraz urządzeń i materiałów wymienionych w aneksie I do

Protokołu dodatkowego;

7)

przywóz oraz wywóz urządzeń, części urządzeń i materiałów wymienionych w aneksie II

do Protokołu dodatkowego.

4.

Materiały, o których mowa w ust. 3 pkt 1, przestają podlegać kontroli z chwilą ich

użycia w produktach finalnych stosowanych do celów niejądrowych w postaci uniemożliwiającej

ich odzyskanie, a także z chwilą ich zużycia lub rozrzedzenia w stopniu, który z punktu

widzenia zabezpieczeń materiałów jądrowych uznany zostaje za wystarczający, by stwierdzić,

że odzysk tych materiałów jest praktycznie niemożliwy.

5.

Kontrola, o której mowa w ust. 3 pkt 1-4, jest prowadzona w formie inspekcji przez

inspektorów dozoru jądrowego oraz w drodze analizy kopii dokumentacji jądrowej i sprawozdań

przekazywanych Prezesowi Agencji przez kierownika jednostki organizacyjnej.

6.

Kontrola, o której mowa w ust. 3 pkt 5-7, jest prowadzona w drodze analizy informacji

uzyskanych przez Prezesa Agencji zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 42

pkt 1.

7.

Przepisy ust. 1 oraz ust. 3 pkt 7 nie naruszają przepisów o obrocie z zagranicą towarami,

technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także

dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa.

8.

W sprawach dotyczących kontroli działalności badawczo-rozwojowej w zakresie technologii

jądrowych, w szczególności wieloletnich planów takiej działalności, Prezes Agencji

współdziała z ministrem właściwym do spraw nauki.

1.

Podejmowanie i prowadzenie działalności polegającej na wykorzystaniu materiałów jądrowych

lub technologii jądrowych do budowy broni jądrowej lub jądrowych ładunków wybuchowych

jest zabronione.

2.

O zamiarze prowadzenia działań badawczo-rozwojowych związanych z jądrowym cyklem paliwowym,

zdefiniowanych w art. 18 lit. a Protokołu dodatkowego, oraz o wytwarzaniu urządzeń,

części urządzeń i materiałów związanych z technologiami jądrowymi wymienionych w aneksie

I do Protokołu dodatkowego, a także ich wykorzystaniu, chociażby działania te nie

podlegały obowiązkowi uzyskania zezwolenia albo zgłoszenia, o którym mowa w art. 4

ust. 1, kierownik jednostki informuje Prezesa Agencji.

3.

Przywóz i wywóz urządzeń, części urządzeń i materiałów wymienionych w aneksie II do

Protokołu dodatkowego wymaga poinformowania Prezesa Agencji.

4.

W przypadku gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie, że działalność, o której mowa w

ust. 2, może naruszać zakaz, o którym mowa w ust. 1, Prezes Agencji może żądać dodatkowych

informacji lub przeprowadzić weryfikację tej działalności w miejscu jej prowadzenia.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność związaną z materiałami

jądrowymi umożliwia inspektorom dozoru jądrowego, inspektorom Euratomu oraz inspektorom

Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej dokonanie kontroli prowadzonej przez siebie

działalności w zakresie określonym wymaganiami zabezpieczeń materiałów jądrowych,

zapewniając w szczególności dostęp do dokumentacji jądrowej, materiałów jądrowych

oraz budynków i urządzeń obiektu oraz do innych zabudowań należących do tej jednostki.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność związaną z materiałami

jądrowymi dostarcza Prezesowi Agencji kopie dokumentacji jądrowej przekazywanej do

Komisji Europejskiej oraz z niej otrzymywanej.

3.

Kierownik jednostki nieprowadzącej działalności związanej z materiałami jądrowymi

umożliwia inspektorom dozoru jądrowego, inspektorom Euratomu oraz inspektorom Międzynarodowej

Agencji Energii Atomowej dostęp do zabudowań i urządzeń znajdujących się na terenie

obiektu w celu potwierdzenia, że działalność taka nie jest prowadzona.

4.

Użytkownik gruntów lub zabudowań na terenie niebędącym obecnie terenem obiektu, w

odniesieniu do których zachodzi uzasadnione podejrzenie, że były w przeszłości wykorzystywane

do prowadzenia działalności z materiałami jądrowymi, umożliwia inspektorom dozoru

jądrowego oraz inspektorom Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej dostęp do nich

w celu uzyskania informacji wyjaśniającej czy i jaka działalność z takimi materiałami

była lub jest prowadzona, w tym pobierania próbek ze środowiska.

5.

Kierownik jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność polegającą na składowaniu

odpadów promieniotwórczych mogących zawierać specjalne materiały rozszczepialne umożliwia

inspektorom dozoru jądrowego, inspektorom Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej

oraz inspektorom Euratomu dostęp do tego terenu w celu uzyskania informacji o składowaniu

tych odpadów oraz pobierania próbek ze środowiska.

6.

Za zgodą Prezesa Agencji w kontroli, o której mowa w ust. 4, mogą także brać udział

inspektorzy Euratomu.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe obowiązki dotyczące zabezpieczeń materiałów jądrowych, w tym obowiązki

a)

kierowników jednostek prowadzących działalność na terenach obiektów,

b)

użytkowników gruntów i zabudowań w miejscach poza terenami obiektów,

c)

przewoźników materiałów jądrowych i pośredników zajmujących się obrotem materiałami

jądrowymi,

d)

kierowników składowisk odpadów promieniotwórczych,

e)

kierowników jednostek podejmujących lub prowadzących działalność badawczo-rozwojową

związaną z jądrowym cyklem paliwowym, w dziedzinie technologii jądrowych,

f)

kierowników jednostek prowadzących działalność w zakresie wytwarzania lub wykorzystania

urządzeń, części urządzeń i materiałów związanych z technologiami jądrowymi,

g)

kierowników jednostek wykorzystujących materiały jądrowe do celów niejądrowych

- uwzględniając konieczność wykonania zobowiązań międzynarodowych Rzeczypospolitej

Polskiej zawartych w Układzie, Porozumieniu, Protokole dodatkowym i Traktacie Euratom;

2)

materiały jądrowe podlegające ochronie fizycznej oraz rodzaje przedsięwzięć organizacyjnych

i technicznych w zakresie ochrony fizycznej, ustalając kategorie materiałów jądrowych

oraz sposób przeprowadzania kontroli, o której mowa w art. 41 ust. 3, uwzględniając

konieczność zapewnienia właściwego poziomu ochrony fizycznej dla poszczególnych kategorii

materiałów jądrowych oraz ocenę skuteczności systemu ochrony fizycznej.

1.

Źródła promieniowania jonizującego podlegają kontroli, a źródła promieniotwórcze podlegają

także ewidencji.

2.

Obowiązek prowadzenia kontroli źródeł promieniowania jonizującego oraz ewidencji stanu

i ruchu źródeł promieniotwórczych spoczywa na kierowniku jednostki organizacyjnej

wykonującej działalność związaną z tymi źródłami.

3

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną ze źródłami promieniotwórczymi

ma obowiązek zabezpieczyć je przed uszkodzeniem, kradzieżą lub dostaniem się w ręce

osób nieuprawnionych.

1.

Urządzenia zawierające źródła promieniotwórcze lub wytwarzające promieniowanie jonizujące

przed wprowadzeniem ich do eksploatacji podlegają kontroli w zakresie ochrony radiologicznej.

Kontrola ta nie obejmuje urządzeń, które mogą być stosowane w działalności niewymagającej

zezwolenia.

2

Kontroli urządzeń zawierających źródła promieniotwórcze dokonuje jednostka organizacyjna,

która ma zezwolenie na instalowanie tych urządzeń lub obrót nimi, a kontroli urządzeń

wytwarzających promieniowanie jonizujące dokonuje jednostka organizacyjna, która ma

zezwolenie na ich uruchamianie.

Statuty nadane na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą ustawą zachowują moc

do czasu zastąpienia ich statutami nadanymi na podstawie przepisów zmienionych niniejszą

ustawą.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki bezpiecznej pracy

ze źródłami promieniowania jonizującego, uwzględniając

1)

wymagania techniczne i wymagania ochrony radiologicznej dotyczące pracowni stosujących

źródła promieniotwórcze lub urządzenia zawierające takie źródła oraz wymagania dotyczące

urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące i pracowni stosujących takie urządzenia;

2)

zasady pracy ze źródłami promieniotwórczymi, urządzeniami zawierającymi takie źródła

oraz urządzeniami wytwarzającymi promieniowanie jonizujące, stosowanymi poza pracowniami,

o których mowa w pkt 1;

3)

sposób prowadzenia kontroli i ewidencji, o których mowa w art. 43 ust. 1, w tym ustali

wzór karty ewidencyjnej do prowadzenia ewidencji źródeł promieniotwórczych.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

bezpiecznej pracy z urządzeniami radiologicznymi, uwzględniając

1)

dodatkowe wymagania techniczne dotyczące takich urządzeń i pracowni je stosujących

nieokreślone w przepisach wydanych na podstawie art. 45;

2)

sposób prowadzenia nadzoru w zakresie ochrony radiologicznej pacjenta.

1

Odpady promieniotwórcze są kwalifikowane ze względu na poziom aktywności lub moc dawki

na powierzchni do kategorii odpadów: niskoaktywnych, średnioaktywnych i wysokoaktywnych.

Kategorie mogą być podzielone na podkategorie ze względu na okres połowicznego rozpadu

zawartych w odpadach izotopów promieniotwórczych lub moc cieplną.

2.

Wycofane z użytkowania (zużyte) zamknięte źródła promieniotwórcze tworzą dodatkową

kategorię odpadów promieniotwórczych.

3.

Zużyte zamknięte źródła promieniotwórcze kwalifikowane są ze względu na poziom aktywności

do podkategorii zużytych zamkniętych źródeł: niskoaktywnych, średnioaktywnych i wysokoaktywnych,

które ze względu na okres połowicznego rozpadu zawartych w nich izotopów dzieli się

na krótkożyciowe i długożyciowe.

1.

Kwalifikacji odpadów promieniotwórczych dokonuje kierownik jednostki organizacyjnej,

na terenie której znajdują się odpady.

2.

Kwalifikacji odpadów promieniotwórczych może dokonać Prezes Agencji w przypadku

1)

rozbieżności między kwalifikacją dokonaną przez kierownika jednostki organizacyjnej,

na terenie której znajdują się odpady, a kwalifikacją dokonaną przez kierownika jednostki

organizacyjnej przyjmującej odpady;

2)

stwierdzenia nieprawidłowości w kwalifikacji dokonanej przez kierownika jednostki

organizacyjnej, na terenie której znajdują się odpady.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej, na terenie której znajdują się odpady promieniotwórcze

lub wypalone paliwo jądrowe, obowiązany jest prowadzić ich ewidencję. Ewidencjonowanie

obejmuje każdy z rodzajów działań w postępowaniu z odpadami promieniotwórczymi lub

wypalonym paliwem jądrowym.

2.

Odpady promieniotwórcze zawierające materiał jądrowy oraz wypalone paliwo jądrowe

podlegają ochronie fizycznej.

Odpady promieniotwórcze i wypalone paliwo jądrowe przechowuje się w warunkach umożliwiających

ich segregację oraz w sposób zapewniający ochronę ludzi i środowiska.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób kwalifikowania odpadów promieniotwórczych do kategorii i podkategorii, uwzględniając

kryteria, o których mowa w art. 47 ust. 1 i 3;

2)

sposób prowadzenia ewidencji i kontroli odpadów promieniotwórczych oraz wzór karty

ewidencyjnej, uwzględniając sposób prowadzenia wspólnej ewidencji dla różnych działań

w postępowaniu z odpadami promieniotwórczymi oraz rodzaje czynności kontrolnych;

3)

warunki przechowywania odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego

i wymogi, jakim muszą odpowiadać obiekty, pomieszczenia i opakowania przeznaczone

do przechowywania poszczególnych kategorii odpadów promieniotwórczych, z uwzględnieniem

stanu skupienia i innych właściwości fizykochemicznych odpadów, a także wymogi, jakim

muszą odpowiadać przechowalniki wypalonego paliwa jądrowego.

1.

Odpady promieniotwórcze ciekłe lub gazowe, powstałe w wyniku działalności określonej

w art. 4 ust. 1, mogą być odprowadzane do środowiska, o ile ich stężenie promieniotwórcze

w środowisku może być pominięte z punktu widzenia ochrony radiologicznej. Sposób odprowadzania

odpadów i ich dopuszczalną aktywność określa się w zezwoleniu.

2.

Odpady promieniotwórcze, które zostały przetworzone lub nie wymagają przetwarzania,

oraz wypalone paliwo jądrowe, które nie będzie przerabiane - są składowane w składowiskach.

3.

Wypalone paliwo jądrowe przeznaczone do składowania traktuje się jak odpady wysokoaktywne.

4.

Odpady promieniotwórcze można składować wyłącznie w stanie stałym, w opakowaniach

zapewniających bezpieczeństwo ludzi i środowiska pod względem ochrony radiologicznej,

przy zapewnieniu odprowadzania ciepła i niedopuszczeniu do powstania masy krytycznej

oraz prowadzeniu stałej kontroli tych czynników w okresie składowania, a także po

zamknięciu składowiska.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 pkt 5, który wchodzi w życie z dniem 10 stycznia 2002 r.,

2)

art. 32 pkt 1 i art. 41, które wchodzą w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

3)

art. 2 pkt 1 lit. b) i pkt 6, art. 5, art. 28 oraz art. 39, które wchodzą w życie

z dniem 1 lipca 2002 r.,

4)

art. 12 pkt 2 oraz art. 37 pkt 1-4, pkt 5 w zakresie art. 5 ust. 2, art. 8 ust. 2

i art. 13, oraz pkt 6, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

5)

art. 25 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej.

1.

Składowiska odpadów promieniotwórczych dzieli się na powierzchniowe i głębokie.

2.

Składowisko odpadów promieniotwórczych może być uznane, w drodze decyzji Prezesa Agencji,

za Krajowe Składowisko Odpadów Promieniotwórczych.

Organ właściwy na podstawie ustawy, o której mowa w art. 36, do wydania decyzji w

sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przeznaczonego pod budowę

składowiska wydaje tę decyzję po uzyskaniu pozytywnej opinii Prezesa Agencji w zakresie

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej oraz ochrony fizycznej.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

kategorie i podkategorie odpadów promieniotwórczych, które mogą być składowane w poszczególnych

rodzajach składowisk, z uwzględnieniem stanu skupienia oraz właściwości fizykochemicznych

odpadów przeznaczonych do składowania;

2)

szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać poszczególne rodzaje składowisk, dotyczące

lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, uwzględniając zjawiska przyrodnicze

i uwarunkowania geologiczne oraz systemy kontroli;

3)

warunki, jakie powinno spełniać składowisko, aby mogło być uznane za Krajowe Składowisko

Odpadów Promieniotwórczych, z uwzględnieniem rodzajów składowisk, kategorii i czasu

przyjmowania odpadów do składowiska;

4)

szczegółowe wymagania w zakresie przygotowania odpadów promieniotwórczych do składowania,

uwzględniając rodzaje opakowań, w jakich umieszczane są one do składowania.

1.

Działalność w zakresie postępowania z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem

jądrowym wykonywana jest przez przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, o którym

mowa w rozdziale 14.

2.

Działalność, o której mowa w ust. 1, z wyłączeniem działalności polegającej na składowaniu

odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego oraz ich transporcie do składowiska,

może być wykonywana przez inną jednostkę organizacyjną, jeżeli spełnia ona wymagania

dotyczące bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej i uzyska zezwolenie. W

szczególności jednostka organizacyjna, w której powstały odpady promieniotwórcze lub

wypalone paliwo jądrowe, może je przetwarzać i przechowywać przez czas określony w

zezwoleniu.

1

Gminie, na której terenie znajduje się Krajowe Składowisko Odpadów Promieniotwórczych,

przysługuje coroczna opłata z budżetu państwa

1)

od dnia przyjęcia pierwszego odpadu do składowiska do dnia podjęcia decyzji o zamknięciu

składowiska - w wysokości 400% dochodów z tytułu podatku od nieruchomości znajdujących

się na terenie gminy, uzyskanych w roku poprzednim, powiększonych w stopniu odpowiadającym

wskaźnikowi wzrostu cen detalicznych towarów i usług konsumpcyjnych, ustalanemu w

trybie określonym w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84, z późn. zm.;

2)

po podjęciu decyzji o zamknięciu składowiska - w wysokości 50% opłaty, o której mowa

w pkt 1, przez okres odpowiadający okresowi eksploatacji składowiska.

1

Gminie, na terenie której znajduje się Krajowe Składowisko Odpadów Promieniotwórczych,

przysługuje coroczna opłata z budżetu państwa

1)

od dnia przyjęcia pierwszego odpadu do składowiska do dnia podjęcia decyzji o zamknięciu

składowiska - w wysokości 400% dochodów z tytułu podatku od nieruchomości znajdujących

się na terenie gminy, uzyskanych w roku poprzednim, jednak nie większa niż 8 550 tys.

zł;

2)

po podjęciu decyzji o zamknięciu składowiska - w wysokości 50% dochodów z tytułu podatku

od nieruchomości znajdujących się na terenie gminy, uzyskanych w roku zamknięcia składowiska,

przez okres odpowiadający okresowi eksploatacji składowiska.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, jest przekazywana gminie z budżetu państwa w równych

ratach kwartalnych, w terminie do 14 dni od upływu ostatniego miesiąca kwartału.

3.

Rata kwartalna nie przysługuje gminie, jeżeli w następstwie decyzji organów gminy

albo powiatu, na którego obszarze położona jest gmina, nie było możliwe w dowolnym

okresie w danym kwartale przyjmowanie odpadów promieniotwórczych do składowiska.

Materiały jądrowe przygotowuje się do transportu i transportuje w sposób uniemożliwiający

wystąpienie samopodtrzymującej się reakcji łańcuchowej rozszczepienia jądrowego i

z zachowaniem zasad ochrony fizycznej.

Przygotowując do transportu i transportując materiały jądrowe, źródła promieniowania

jonizującego, z wyłączeniem urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące, odpady

promieniotwórcze i wypalone paliwo jądrowe należy uwzględnić zagrożenia, jakie mogą

stwarzać ich właściwości fizykochemiczne, a także spełnić wymagania i warunki obowiązujące

w transporcie towarów niebezpiecznych, określone w odrębnych przepisach.

Narażenie osób uczestniczących w transporcie, w tym również dokonujących załadunku

i wyładunku przewożonych materiałów jądrowych, odpadów promieniotwórczych, wypalonego

paliwa jądrowego i źródeł promieniowania jonizującego, z wyłączeniem urządzeń wytwarzających

promieniowanie jonizujące, podlega kontroli, a otrzymane przez te osoby dawki promieniowania

nie mogą przekraczać dawek granicznych określonych dla pracowników w przepisach wydanych

na podstawie art. 25 pkt 1.

Wymagania i warunki dotyczące transportu na terenie jednostek organizacyjnych, które

wytwarzają, przetwarzają, stosują, przechowują i składują materiały jądrowe, źródła

promieniowania jonizującego, z wyłączeniem urządzeń wytwarzających promieniowanie

jonizujące, odpady promieniotwórcze i wypalone paliwo jądrowe określa Prezes Agencji

w zezwoleniu.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność polegającą na transporcie

materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych, odpadów promieniotwórczych lub wypalonego

paliwa jądrowego, wymagającą zezwolenia, składa sprawozdanie z dokonanych w roku kalendarzowym

transportów materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych, odpadów promieniotwórczych

lub wypalonego paliwa jądrowego Prezesowi Agencji. Wymagania dotyczące sprawozdań

Prezes Agencji określa w zezwoleniu.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do transportu na terenie jednostek organizacyjnych,

o którym mowa w art. 61.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2001 r., z wyjątkiem

1)

art. 46 pkt 11, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia ustawy,

2)

art. 46 pkt 10, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

1

Przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywóz z tego terytorium materiałów

jądrowych, źródeł promieniotwórczych i urządzeń zawierających takie źródła, a także

przywóz oraz wywóz odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego, odbywa

się na podstawie zezwolenia albo zgłoszenia na wykonywanie działalności określonej

w art. 4 ust. 1 i w zakresie tego zezwolenia albo zgłoszenia, z zastrzeżeniem ust.

2.

1a

Odpadami promieniotwórczymi w rozumieniu niniejszego artykułu są materiały, w których

substancje promieniotwórcze przekraczają wartości aktywności całkowitej i stężenia

promieniotwórczego, określone w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 6 pkt 1.

2

Przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

3

Zakazany jest wywóz z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

2

przesłanki udzielania przez Prezesa Agencji zgody na przywóz na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, wywóz z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i tranzyt przez to terytorium

odpadów promieniotwórczych, sposób postępowania w sprawie ubiegania się o zgodę oraz

wzór dokumentu związanego z tym postępowaniem, uwzględniając rozwiązania przyjęte

w Unii Europejskiej;

3

przesłanki udzielania przez Prezesa Agencji zgody na przywóz na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, wywóz z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i tranzyt przez to terytorium

wypalonego paliwa jądrowego, sposób postępowania w sprawie ubiegania się o zgodę oraz

wzór dokumentu związanego z tym postępowaniem, mając na względzie konieczność zapewnienia

bezpiecznego postępowania z wypalonym paliwem jądrowym.

1.

Wykonywanie działalności powodującej lub mogącej powodować narażenie ludzi i środowiska

na promieniowanie jonizujące podlega nadzorowi i kontroli w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej.

2.

Nadzór i kontrola, o których mowa w ust. 1, wykonywane są

1)

przez organy dozoru jądrowego - jeżeli organem właściwym do wydania zezwolenia albo

przyjęcia zgłoszenia jest Prezes Agencji;

2

przez państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, komendanta wojskowego ośrodka

medycyny prewencyjnej lub państwowego inspektora sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

i Administracji - w zakresie działalności, na której wykonywanie organy te wydają

zezwolenia.

3

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób sprawowania

nadzoru i przeprowadzania kontroli w zakresie przestrzegania warunków ochrony radiologicznej

w jednostkach organizacyjnych stosujących aparaty rentgenowskie do celów diagnostyki

medycznej, radiologii zabiegowej, radioterapii powierzchniowej i radioterapii schorzeń

nienowotworowych.

4

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób sprawowania nadzoru

i przeprowadzania kontroli w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu

przez organy dozoru jądrowego, z uwzględnieniem trybu przygotowania kontroli, dokumentowania

czynności kontrolnych, sporządzania protokołu kontroli, wystąpienia pokontrolnego

i informacji o wynikach kontroli.

1.

Organami dozoru jądrowego, o których mowa w art. 63 ust. 2 pkt 1, są

1)

Prezes Agencji jako naczelny organ dozoru jądrowego;

2)

Główny Inspektor Dozoru Jądrowego jako organ wyższego stopnia w stosunku do inspektorów

dozoru jądrowego;

3)

inspektorzy dozoru jądrowego.

2.

Głównego Inspektora Dozoru Jądrowego powołuje, spośród inspektorów dozoru jądrowego,

i odwołuje Prezes Agencji.

3.

Inspektorów dozoru jądrowego powołuje i odwołuje Prezes Agencji na wniosek Głównego

Inspektora Dozoru Jądrowego.

4.

Do zadań organów dozoru jądrowego należy w szczególności

1)

wydawanie zezwoleń i innych decyzji w sprawach związanych z bezpieczeństwem jądrowym

i ochroną radiologiczną, na zasadach i w trybie określonych w ustawie;

2)

przeprowadzanie kontroli w obiektach jądrowych oraz w jednostkach organizacyjnych

posiadających materiały jądrowe, źródła promieniowania jonizującego, odpady promieniotwórcze

i wypalone paliwo jądrowe;

3)

wydawanie poleceń doraźnych, o których mowa w art. 68;

4

zatwierdzanie programów szkoleń, o których mowa w art. 11 ust. 3, z wyłączeniem programów

szkoleń opracowywanych przez kierowników jednostek organizacyjnych stosujących aparaty

rentgenowskie do celów diagnostyki medycznej, radiologii zabiegowej, radioterapii

powierzchniowej i radioterapii schorzeń nienowotworowych.

5

Inspektorzy dozoru jądrowego prowadzą kontrolę na podstawie upoważnienia wydanego

przez Prezesa Agencji albo Głównego Inspektora Dozoru Jądrowego, z zastrzeżeniem ust.

6.

6

Jeżeli istnieje zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi albo dla środowiska naturalnego,

inspektorzy dozoru jądrowego mogą prowadzić kontrolę na podstawie legitymacji służbowej.

W takiej sytuacji upoważnienie do przeprowadzenia kontroli doręcza się kierownikowi

kontrolowanej jednostki organizacyjnej w terminie 3 dni od dnia rozpoczęcia kontroli.

1.

Inspektorem dozoru jądrowego może być osoba, która

1)

posiada wykształcenie wyższe w zakresie fizyki, chemii, kierunków technicznych lub

innych w specjalnościach przydatnych w dozorze jądrowym;

2)

nie była karana za przestępstwa umyślne;

3)

odbyła praktykę i zdała egzamin kwalifikacyjny na stanowisko inspektora dozoru jądrowego

w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej przed komisją powołaną

przez Prezesa Agencji;

4)

posiada orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do pracy w warunkach narażenia.

2.

Koszty związane z pracą komisji, o której mowa w ust. 1 pkt 3, pokrywane są z budżetu

Państwowej Agencji Atomistyki.

1.

Organy dozoru jądrowego w związku z prowadzoną kontrolą mają prawo

1)

wstępu o każdej porze do środków transportu i na teren jednostek organizacyjnych,

w których są wytwarzane, stosowane, przechowywane, składowane lub transportowane materiały

jądrowe, źródła promieniowania jonizującego, odpady promieniotwórcze lub wypalone

paliwo jądrowe;

2)

wglądu do dokumentów dotyczących bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

w kontrolowanej jednostce organizacyjnej;

3)

sprawdzać, czy działalność określona w art. 4 ust. 1 jest wykonywana zgodnie z przepisami

dotyczącymi bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej oraz z wymaganiami i

warunkami określonymi w zezwoleniach;

4)

przeprowadzić, w zależności od potrzeb, niezależne pomiary techniczne i dozymetryczne;

5)

żądać pisemnych lub ustnych informacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia sprawy.

2.

Organy dozoru jądrowego w związku z wykonywaniem czynności kontrolnych korzystają

z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

1.

Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej jest obowiązany zapewnić warunki

niezbędne do przeprowadzenia kontroli oraz udostępnić dokumenty, o których mowa w

art. 66 ust. 1 pkt 2.

2.

Pracownicy kontrolowanej jednostki organizacyjnej są obowiązani udzielać organom dozoru

jądrowego pisemnych lub ustnych wyjaśnień w sprawach dotyczących przedmiotu kontroli.

3.

Osoba przeprowadzająca kontrolę sporządza protokół podpisywany przez nią i kierownika

kontrolowanej jednostki organizacyjnej.

4.

Na podstawie protokołu stwierdzającego nieprawidłowości powstałe w wyniku naruszenia

przepisów o bezpieczeństwie jądrowym i ochronie radiologicznej, polegające w szczególności

na braku zezwolenia lub odstępstwie od wymagań i warunków określonych w zezwoleniu,

Główny Inspektor Dozoru Jądrowego wydaje decyzję nakazującą usunięcie nieprawidłowości

w określonym terminie.

1.

W razie stwierdzenia w czasie kontroli zagrożenia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej organy dozoru jądrowego, w celu usunięcia takiego zagrożenia, wydają

polecenia doraźne zawierające nakazy lub zakazy określonych działań.

2.

Polecenia doraźne mające na celu usunięcie bezpośredniego zagrożenia podlegają natychmiastowemu

wykonaniu. Polecenia te są wydawane w formie pisemnej, a w wyjątkowych przypadkach

- ustnej, przy czym powinny być niezwłocznie potwierdzone na piśmie.

3.

Polecenie doraźne dotyczące zagrożeń innych niż określone w ust. 2 podlega wykonaniu

w terminie wyznaczonym w poleceniu.

4.

Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej może wystąpić z wnioskiem o uchylenie

lub zmianę polecenia doraźnego, o którym mowa w ust. 3, do Głównego Inspektora Dozoru

Jądrowego, jeżeli polecenie to zostało wydane przez inspektora dozoru jądrowego, albo

do Prezesa Agencji, jeżeli zostało ono wydane przez Głównego Inspektora Dozoru Jądrowego.

5.

Wystąpienie z wnioskiem, o którym mowa w ust. 4, nie wstrzymuje wykonania polecenia

doraźnego.

1.

W razie stwierdzenia w czasie kontroli nieprawidłowości mogących mieć wpływ na bezpieczeństwo

jądrowe i ochronę radiologiczną, Prezes Agencji może skierować wystąpienie pokontrolne

w sprawie usunięcia tych nieprawidłowości do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej

lub kierownika jednostki nadrzędnej.

2.

Kierownik jednostki, do której skierowano wystąpienie pokontrolne, jest obowiązany,

w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania, do zawiadomienia Prezesa Agencji o terminie

i sposobie usunięcia nieprawidłowości.

W postępowaniu w sprawach nadzoru i kontroli stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia

1)

może określić szczegółowe zadania i tryb wykonywania zadań z zakresu nadzoru i kontroli,

w tym zadania Głównego Inspektora Dozoru Jądrowego;

2)

określi szczegółowe warunki odbywania praktyki i przeprowadzania egzaminu kwalifikacyjnego

na stanowisko inspektora dozoru jądrowego, uwzględniając różnice wynikające z potrzeby

kontroli określonej działalności związanej z narażeniem, oraz wzór zaświadczenia o

uzyskaniu uprawnienia.

1.

Prezes Agencji dokonuje systematycznej oceny sytuacji radiacyjnej kraju.

2.

W celu dokonania oceny, o której mowa w ust. 1, Prezes Agencji

1)

zbiera, weryfikuje i analizuje informacje otrzymywane ze stacji wczesnego wykrywania

skażeń promieniotwórczych, zwanych dalej „stacjami”, z placówek prowadzących pomiary

skażeń promieniotwórczych, zwanych dalej „placówkami”, oraz od służb, które dysponują

danymi potrzebnymi do oceny sytuacji radiacyjnej kraju, w tym służby meteorologicznej;

2)

weryfikuje i analizuje informacje uzyskiwane z innych źródeł;

3)

tworzy bazy danych i systemy informatyczne istotne dla oceny sytuacji radiacyjnej

kraju;

4)

analizuje i prognozuje rozwój sytuacji radiacyjnej kraju oraz zagrożenia ludności

i środowiska na podstawie informacji, o których mowa w pkt 1 i 2, oraz danych zawartych

w bazach, o których mowa w pkt 3.

3.

Zadania, o których mowa w ust. 2, Prezes Agencji realizuje przy pomocy wydzielonego

w strukturze Państwowej Agencji Atomistyki Centrum do Spraw Zdarzeń Radiacyjnych.

4

Czas pracy pracowników wykonujących zadania Centrum do Spraw Zdarzeń Radiacyjnych

ustala Prezes Agencji na zasadach przewidzianych w Kodeksie pracy. Nie narusza to innych przepisów w zakresie czasu pracy zawartych w ustawie o służbie

cywilnej.

1

Stacje i placówki, o których mowa w art. 72 ust. 2 pkt 1, działają w Państwowej Agencji

Atomistyki, w jednostkach Polskiej Akademii Nauk i w jednostkach ministrów właściwych

do spraw wewnętrznych, środowiska, gospodarki, szkolnictwa wyższego, rolnictwa, zdrowia

oraz Ministra Obrony Narodowej.

2.

Do zadań stacji należy

1)

prowadzenie ciągłych pomiarów mocy dawki promieniowania gamma;

2)

automatyczne wykrywanie i sygnalizowanie przekroczenia o 15% wartości mocy dawki,

spowodowanego obecnością sztucznych substancji promieniotwórczych;

3)

natychmiastowe, automatyczne przesyłanie danych pomiarowych do Centrum do Spraw Zdarzeń

Radiacyjnych;

4)

zapewnienie przesyłania danych pomiarowych w sposób dostosowany do modeli obliczeniowych

służących do oceny sytuacji radiacyjnej.

3.

Do zadań placówek należy

1)

wykrywanie, identyfikacja i pomiar skażeń promieniotwórczych w środowisku, artykułach

rolno-spożywczych i produktach żywnościowych;

2)

wstępne opracowywanie wyników pomiarów i przekazywanie ich Prezesowi Agencji.

Prezes Agencji koordynuje działania stacji i placówek, a w szczególności

1

współdziała z ministrami właściwymi do spraw wewnętrznych, środowiska, gospodarki,

szkolnictwa wyższego, rolnictwa, zdrowia i Ministrem Obrony Narodowej oraz z Prezesem

Polskiej Akademii Nauk;

2)

zatwierdza techniki pomiarowe, programy pomiarowe i organizację pomiarów;

3)

współpracuje z właściwymi jednostkami innych państw w zakresie wykrywania i pomiarów

skażeń promieniotwórczych.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wykaz stacji i placówek oraz ich

szczegółowe zadania, jak również sposoby wykonywania tych zadań, przyjmując za kryterium

możliwość uzyskiwania danych niezbędnych dla dokonania oceny sytuacji radiacyjnej

kraju.

Prezes Agencji przyjmuje informacje o zdarzeniach radiacyjnych na terenie kraju, w

szczególności uzyskiwane na podstawie art. 83 i 85 ust. 1, a w razie potrzeby udziela,

w oparciu o uzyskane informacje, bezzwłocznej pomocy w ocenie wielkości powstałego

zagrożenia radiacyjnego.

1.

Prezes Agencji, wykonując zadania wynikające z międzynarodowego systemu powiadamiania

o zdarzeniach radiacyjnych w zakresie wczesnego powiadamiania o awarii jądrowej, pomocy

w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiacyjnego, ochrony fizycznej materiałów

jądrowych i o nielegalnym obrocie tymi materiałami, jak również realizując zobowiązania

Rzeczypospolitej Polskiej wynikające z dwustronnych umów międzynarodowych, powołuje

krajowe punkty kontaktowe.

2.

Do zadań krajowych punktów kontaktowych należy w szczególności

1)

przyjmowanie z Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, Komisji Europejskiej oraz

punktów kontaktowych innych państw i organizacji międzynarodowych powiadomień o awariach

jądrowych, o bezprawnym użyciu, przemieszczeniu, przetworzeniu lub zawładnięciu materiałami

jądrowymi albo o realnej groźbie popełnienia któregokolwiek z tych czynów, a także

przyjmowanie próśb tych państw o udzielenie pomocy w przypadku zdarzenia radiacyjnego

i informowanie ich o tym, czy pomoc może być udzielona oraz o warunkach i zakresie

tej pomocy;

2)

przekazywanie do Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, Komisji Europejskiej oraz

punktów kontaktowych, o których mowa w pkt 1, powiadomień o powstałych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej zdarzeniach radiacyjnych oraz faktach bezprawnego użycia,

przemieszczenia, przetworzenia lub zawładnięcia materiałami jądrowymi albo o realnej

groźbie popełnienia któregokolwiek z tych czynów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

albo innego państwa, a także przekazywanie próśb Rzeczypospolitej Polskiej o udzielenie

pomocy w przypadku zdarzenia radiacyjnego;

3)

przekazywanie do punktów kontaktowych, o których mowa w pkt 1, innych informacji,

do których udzielania Rzeczpospolita Polska jest obowiązana zgodnie z zawartymi umowami

międzynarodowymi.

Prezes Agencji może powierzyć wykonywanie zadań, o których mowa w art. 74, art. 76

i art. 77, instytucji wyspecjalizowanej w dziedzinie ochrony radiologicznej.

Na żądanie Prezesa Agencji instytucje, organizacje i osoby posiadające dane i informacje

niezbędne dla analizy i oceny sytuacji radiacyjnej kraju obowiązane są do ich nieodpłatnego

udostępnienia.

Na podstawie oceny sytuacji radiacyjnej kraju Prezes Agencji

1)

ogłasza komunikaty dla ludności o sytuacji radiacyjnej, w tym o poziomie skażeń promieniotwórczych

w warunkach normalnych i w sytuacji zdarzeń radiacyjnych;

2)

informuje o powstaniu zagrożenia publicznego o zasięgu wojewódzkim lub krajowym odpowiednio

właściwego wojewodę lub Radę Ministrów;

3

przekazuje przewodniczącemu odpowiedniego rządowego zespołu do spraw kryzysowych informacje

o zdarzeniu radiacyjnym oraz prognozy rozwoju sytuacji radiacyjnej kraju.

Kwartalne komunikaty dla ludności o sytuacji radiacyjnej kraju Prezes Agencji ogłasza

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”. W przypadku zdarzenia

radiacyjnego informowanie ludności następuje w trybie określonym w art. 92 ust. 3

i 4.

1.

Ze względu na zasięg skutków wyróżnia się następujące rodzaje zdarzeń radiacyjnych

1)

zdarzenie powodujące zagrożenie jednostki organizacyjnej - zdarzenie radiacyjne, które

powstało na terenie tej jednostki, a zasięg jego skutków nie przekracza granic jej

terenu;

2)

zdarzenie powodujące zagrożenie publiczne o zasięgu wojewódzkim - zdarzenie radiacyjne,

które powstało na terenie jednostki organizacyjnej albo poza nią w czasie prowadzenia

prac w terenie lub w czasie transportu materiałów jądrowych, źródeł promieniowania

jonizującego, odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego, a zasięg jego

skutków nie przekracza obszaru jednego województwa;

3)

zdarzenie powodujące zagrożenie publiczne o zasięgu krajowym - zdarzenie radiacyjne

określone w pkt 2, jeżeli zasięg jego skutków przekracza lub może przekroczyć obszar

jednego województwa.

2.

Każde zdarzenie radiacyjne zaistniałe na terenie kraju lub poza jego granicami, którego

zasięg skutków przekracza granice Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi zdarzenie powodujące

zagrożenie publiczne o zasięgu krajowym.

W razie zdarzenia radiacyjnego kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

określoną w art. 4 ust. 1 obowiązany jest zabezpieczyć miejsce zdarzenia i niezwłocznie

zgłosić to zdarzenie Prezesowi Agencji, a w uzasadnionych przypadkach również innym

organom i służbom, zgodnie z zakładowym planem postępowania awaryjnego.

1

Zdarzenie radiacyjne powodujące zagrożenie jednostki organizacyjnej, województwa albo

kraju wymaga podjęcia stosownych działań interwencyjnych określonych odpowiednio w

zakładowym, wojewódzkim albo krajowym planie postępowania awaryjnego.

2.

Podczas zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie jednostki organizacyjnej akcją

likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia kieruje kierownik jednostki, na

której terenie nastąpiło zdarzenie.

3.

Podczas zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie o zasięgu wojewódzkim akcją

likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia kieruje wojewoda, z zastrzeżeniem

ust. 4.

4.

Jeżeli zdarzenie radiacyjne miało miejsce podczas transportu, akcją likwidacji zagrożenia

i usuwania skutków zdarzenia kieruje osoba odpowiedzialna za bezpieczeństwo przesyłki

w czasie transportu w porozumieniu z wojewodą właściwym dla miejsca zdarzenia.

5.

Podczas zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie o zasięgu krajowym akcją likwidacji

zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia kieruje minister właściwy do spraw wewnętrznych

przy pomocy Prezesa Agencji.

1.

W razie zdarzenia radiacyjnego spowodowanego przez nieznanego sprawcę służba, która

pierwsza uzyskała informację o zdarzeniu, zabezpiecza miejsce zdarzenia i powiadamia

o zdarzeniu Prezesa Agencji oraz wojewodę właściwego dla miejsca zdarzenia.

2

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, akcją likwidacji zagrożenia i usuwania skutków

zdarzenia kieruje wojewoda właściwy dla miejsca zdarzenia, podejmując stosowne działania

interwencyjne określone w wojewódzkim planie postępowania awaryjnego, z zastrzeżeniem

art. 84 ust. 5.

W przypadku stwierdzenia podniesionego poziomu mocy dawki promieniowania jonizującego

lub wystąpienia skażeń promieniotwórczych, których przyczyna nie jest znana, lub spowodowanych

aktem terroru, z wyłączeniem zdarzeń radiacyjnych, o których mowa w art. 82, oraz

w przypadku znalezienia porzuconej substancji promieniotwórczej, akcją likwidacji

zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia kieruje wojewoda, właściwy dla województwa,

na obszarze którego stwierdzono podniesiony poziom mocy dawki promieniowania jonizującego,

wystąpienie skażeń promieniotwórczych lub znaleziono porzuconą substancję promieniotwórczą,

podejmując stosowne działania interwencyjne określone w wojewódzkim planie postępowania

awaryjnego, z zastrzeżeniem art. 84 ust. 5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

krajowy plan postępowania awaryjnego, w tym sposób współdziałania organów i służb

biorących udział w likwidacji zdarzeń radiacyjnych i usuwania ich skutków;

2)

wzór zakładowego i wojewódzkiego planu postępowania awaryjnego, wskazując elementy

istotne dla możliwości szybkiego reagowania właściwych służb;

3

wartości poziomów interwencyjnych dla poszczególnych rodzajów działań interwencyjnych,

o których mowa w art. 90, oraz kryteria odwołania tych działań, uwzględniając zalecenia

właściwych organizacji międzynarodowych.

1.

Decyzja o wprowadzeniu działań interwencyjnych, o których mowa w art. 90, może być

podjęta po

1)

przekazaniu przez Prezesa Agencji informacji, że w wyniku zdarzenia radiacyjnego powodującego

zagrożenia, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 i 3, może nastąpić przekroczenie

poziomów interwencyjnych;

2)

stwierdzeniu w wyniku analizy celowości prowadzenia działań interwencyjnych, że zmniejszenie

szkody związanej z promieniowaniem uzasadnia spowodowane przez te działania szkody

i koszty, w tym koszty społeczne.

2.

Przy dokonywaniu analizy celowości prowadzenia działań interwencyjnych, o których

mowa w art. 90, należy uwzględnić

1)

dotychczasowy oraz przewidywany przebieg i zasięg zdarzenia;

2)

występujące lub mogące wystąpić wartości dawek promieniowania jonizującego;

3)

liczebność grup osób zagrożonych;

4)

skutki zdrowotne tych działań;

5)

przewidywaną wysokość kosztów oraz skalę skutków ekonomicznych i społecznych tych

działań.

3.

Rodzaj, skala i czas trwania działań interwencyjnych są tak dobrane, żeby korzyści

związane ze zmniejszeniem szkód dla zdrowia, pomniejszone o szkody związane z interwencją,

były jak największe.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Wprowadzenie działań interwencyjnych, o których mowa w art. 90, w związku ze zdarzeniem

radiacyjnym, którego zasięg skutków nie przekracza obszaru jednego województwa, następuje

w drodze aktu prawa miejscowego wydanego przez wojewodę właściwego dla miejsca zdarzenia.

2.

Wprowadzenie działań interwencyjnych, o których mowa w art. 90, w związku ze zdarzeniem

radiacyjnym, którego zasięg skutków przekracza obszar jednego województwa, następuje

w drodze rozporządzenia Rady Ministrów.

3.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, oprócz ogłoszenia go w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej, podaje się do publicznej wiadomości przez rozplakatowanie w miejscach publicznych

na obszarze objętym działaniami interwencyjnymi oraz przez ogłoszenie w środkach masowego

przekazu na tym obszarze.

4.

W aktach prawnych, o których mowa w ust. 1 i 2, określa się przyczyny, datę wprowadzenia

oraz obszar i przewidywany czas obowiązywania działań interwencyjnych, a także rodzaj

niezbędnych działań interwencyjnych.

5.

W sprawach publikacji aktów prawnych, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. Nr 5, poz. 24, z późn. zm..

6.

Odwołanie działań interwencyjnych, o których mowa w art. 90, na całym obszarze ich

obowiązywania lub na części tego obszaru następuje w trybie przewidzianym dla ich

ogłoszenia.

Działaniami interwencyjnymi wprowadzanymi w razie możliwości przekroczenia poziomów

interwencyjnych są

1)

ewakuacja;

2)

nakaz pozostania w pomieszczeniach zamkniętych;

3)

podanie preparatów ze stabilnym jodem;

4)

zakaz lub ograniczenie: spożywania skażonej żywności i skażonej wody przeznaczonej

do spożycia przez ludzi, żywienia zwierząt skażonymi środkami żywienia zwierząt i

pojenia skażoną wodą oraz wypasu zwierząt na skażonym terenie;

5)

czasowe przesiedlenie ludności;

6)

stałe przesiedlenie ludności.

Działaniami interwencyjnymi, o których mowa w art. 90, kieruje

1)

wojewoda właściwy dla miejsca zdarzenia radiacyjnego - w przypadku zdarzenia radiacyjnego

powodującego zagrożenie publiczne o zasięgu wojewódzkim;

2)

minister właściwy do spraw wewnętrznych - w przypadku zdarzenia radiacyjnego powodującego

a)

zagrożenie publiczne o zasięgu krajowym,

b)

zagrożenie publiczne o zasięgu wojewódzkim, gdy podjęcie i prowadzenie działań interwencyjnych

przekracza możliwości służb podległych wojewodzie.

1.

Ludność, która w przypadku wystąpienia zdarzenia radiacyjnego mogłaby otrzymać dawkę

promieniowania jonizującego przekraczającą dawkę graniczną dla ogółu ludności, jest

okresowo informowana o możliwych do zastosowania środkach ochrony zdrowia oraz o działaniach,

jakie powinna podjąć w razie wystąpienia zdarzenia radiacyjnego (informacja wyprzedzająca).

2.

Po wystąpieniu zdarzenia radiacyjnego, ludność, która może otrzymać dawkę promieniowania

jonizującego przekraczającą dawkę graniczną dla osób z ogółu ludności, jest niezwłocznie

informowana o tym zdarzeniu, podejmowanych działaniach, a w razie potrzeby o stosownych

środkach ochrony zdrowia.

3.

Podmioty właściwe w sprawach opracowywania i przekazywania informacji, o której mowa

w ust. 2, zakres tej informacji oraz sposób jej przekazywania są określone odpowiednio

w wojewódzkim i krajowym planie postępowania awaryjnego.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, grupy ludności, którym jest przekazywana

informacja wyprzedzająca, podmioty właściwe w sprawie opracowywania i przekazywania

informacji wyprzedzającej, zakres tej informacji oraz sposób i częstotliwość jej przekazywania,

mając na względzie potrzebę przygotowania ludności na wystąpienie zdarzenia radiacyjnego,

a także uwzględniając rodzaje działalności, które w przypadku zdarzenia radiacyjnego

mogą prowadzić do narażenia ludności na dawkę promieniowania jonizującego przekraczającą

dawkę graniczną.

1.

Koszty działań interwencyjnych i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego są pokrywane

przez jednostkę organizacyjną, z której przyczyny powstało zdarzenie radiacyjne.

2.

W razie zdarzenia radiacyjnego niepowstałego z przyczyny jednostki organizacyjnej

koszty, o których mowa w ust. 1, są pokrywane przez sprawcę tego zdarzenia, a w razie

zdarzenia, którego sprawca nie jest znany lub nie można od sprawcy uzyskać pokrycia

kosztów oraz w razie zdarzenia powstałego poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej

- z budżetu państwa.

Raport o zdarzeniu radiacyjnym, po zakończeniu działań interwencyjnych, o których

mowa w art. 90, przekazują

1)

wojewoda - ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w przypadku, o którym mowa

w art. 91 pkt 1;

2)

minister właściwy do spraw wewnętrznych i Prezes Agencji - Prezesowi Rady Ministrów,

w przypadkach, o których mowa w art. 91 pkt 2.

1.

Jeżeli środki, którymi dysponuje organ kierujący akcją likwidacji zagrożenia i usuwania

skutków zdarzenia, są niewystarczające, organ ten może wprowadzić obowiązek świadczeń

osobistych i rzeczowych.

2.

Do spraw związanych ze świadczeniami, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące świadczeń w celu zwalczania klęsk żywiołowych.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej i wojewoda, każdy w swoim zakresie, przeprowadzają

okresowe ćwiczenia w celu przeglądu i aktualizacji planów postępowania awaryjnego.

W przypadku obiektu jądrowego ćwiczenia przeprowadza kierownik jednostki organizacyjnej

począwszy od czynności objętych planem postępowania awaryjnego dla etapu rozruchu

obiektu. Koszty ćwiczeń ponoszą odpowiednio jednostka organizacyjna lub wojewoda.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych przeprowadza okresowo, nie rzadziej niż raz

na trzy lata, ćwiczenia w celu sprawdzenia krajowego planu postępowania awaryjnego.

Koszty związane z przygotowaniem i przeprowadzeniem ćwiczeń pokrywane są z budżetu

ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1.

Po zdarzeniu radiacyjnym żywność i środki żywienia zwierząt podlegają kontroli na

zgodność z maksymalnymi dozwolonymi poziomami skażeń promieniotwórczych, zgodnie z

przepisami obowiązującymi w Unii Europejskiej.

2.

Żywność i środki żywienia zwierząt, w których zawartość skażeń promieniotwórczych

przekracza poziomy, o których mowa w ust. 1, nie są wprowadzane do obrotu, a także

nie mogą być wywożone do państw niebędących członkami Unii Europejskiej.

3.

O każdym przypadku przekroczenia poziomów skażeń promieniotwórczych, o których mowa

w ust. 1, jest informowana Komisja Europejska.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, podmioty właściwe do

1)

prowadzenia kontroli, o której mowa w ust. 1,

2)

wydawania decyzji o niedopuszczeniu do obrotu lub o zakazie wywozu do państw niebędących

członkami Unii Europejskiej żywności i środków żywienia zwierząt, o których mowa w

ust. 2,

3)

informowania Komisji Europejskiej w sprawach, o których mowa w ust. 3

- kierując się koniecznością zapewnienia wykonania przepisów obowiązujących w Unii

Europejskiej dotyczących maksymalnych dozwolonych poziomów skażeń radioaktywnych żywności

i środków żywienia zwierząt po awarii jądrowej w Czarnobylu, jak i po przyszłym zdarzeniu

radiacyjnym.

(uchylony).

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, poziom zawartości substancji

promieniotwórczych w surowcach i wyrobach przemysłowych przywożonych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej po zdarzeniach radiacyjnych, uwzględniając dawki graniczne

promieniowania jonizującego i sposób postępowania z tymi wyrobami.

W rozumieniu niniejszego rozdziału użyte określenia oznaczają

1)

urządzenie jądrowe

a)

reaktor jądrowy, z wyjątkiem reaktora wykorzystywanego w środkach transportu morskiego

lub lotniczego jako źródło mocy bądź napędu, bądź w innym celu,

b)

zakład używający paliwa jądrowego do produkcji materiału jądrowego lub zakład przetwarzania

materiału jądrowego, łącznie z zakładem przerobu wypalonego paliwa jądrowego,

c

urządzenie, w którym jest przechowywany lub składowany materiał jądrowy, z wyjątkiem

przechowywania związanego z przewozem takiego materiału;

2)

reaktor jądrowy - urządzenie zawierające paliwo jądrowe w stanie, w którym samopodtrzymująca

się reakcja łańcuchowa rozszczepienia jądrowego może następować bez dodatkowego źródła

neutronów;

3)

paliwo jądrowe - materiał, który może wytwarzać energię przez samopodtrzymującą się

reakcję łańcuchową rozszczepienia jądrowego;

4)

materiał jądrowy

a)

paliwo jądrowe, z wyjątkiem uranu naturalnego lub uranu zubożonego, które może wytwarzać

energię w drodze samopodtrzymującej się reakcji łańcuchowej rozszczepienia jądrowego

poza reaktorem jądrowym, zarówno samo, jak i w połączeniu z innymi materiałami,

b)

produkty lub odpady promieniotwórcze - materiał promieniotwórczy wytworzony w procesie

produkcji lub wykorzystywania paliwa jądrowego lub materiał, który stał się promieniotwórczy

przez napromieniowanie w związku z tym procesem, z wyłączeniem izotopów promieniotwórczych,

które osiągnęły końcową fazę ich wytwarzania, tak aby mogły być wykorzystane dla celów

naukowych, medycznych, rolniczych, handlowych lub przemysłowych;

5

szkoda jądrowa

a)

szkodę na osobie,

b)

szkodę w mieniu,

c)

szkodę w środowisku jako dobru wspólnym - koszty zastosowanych środków mających na

celu przywrócenie stanu środowiska naturalnego, jako dobra wspólnego, sprzed jego

naruszenia, chyba że naruszenie jest nieznaczne

- w zakresie, w jakim szkoda powstała lub wynika z promieniowania jonizującego emitowanego

przez jakiekolwiek źródło promieniowania wewnątrz urządzenia jądrowego lub emitowanego

przez paliwo jądrowe, materiały promieniotwórcze, odpady lub materiał jądrowy, pochodzące

z urządzenia jądrowego, powstałe w nim lub wprowadzone do niego, jeżeli wynikają one

z właściwości promieniotwórczych tej substancji lub z połączenia właściwości promieniotwórczych

z trującymi, wybuchowymi lub innymi niebezpiecznymi właściwościami takiej substancji;

6)

środki przywracające stan środowiska sprzed jego naruszenia - wszelkie właściwie zastosowane

środki mające na celu przywrócenie lub naprawienie uszkodzonych lub zniszczonych składników

środowiska albo, gdy jest to uzasadnione, wprowadzenie ich równoważnych odpowiedników

zastępczych;

7

środki zapobiegawcze - wszelkie właściwe środki podjęte po wypadku jądrowym celem

zapobieżenia szkodzie jądrowej określonej w pkt 5 lub jej zmniejszenia;

8

wypadek jądrowy - jakiekolwiek zdarzenie lub serię zdarzeń mających to samo źródło

pochodzenia, które powodują szkodę jądrową lub poważne i bezpośrednie zagrożenie jej

powstaniem;

9)

osoba eksploatująca - podmiot eksploatujący urządzenie jądrowe;

10)

SDR - jednostkę obliczeniową w rozumieniu ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 160, poz. 1063, z 1999 r. Nr 83, poz. 931 oraz z 2000 r. Nr 103, poz. 1099)

1.

Naprawienie szkody jądrowej następuje na zasadach określonych w przepisach Kodeksu cywilnego, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w niniejszej ustawie.

2.

Naprawienie szkody jądrowej w środowisku naturalnym jako dobru wspólnym polega na

zwrocie kosztów środków przywracających stan środowiska naturalnego sprzed jego naruszenia

zastosowanych przez upoważnione do tego organy lub na podstawie ich decyzji przez

inne podmioty.

3.

Naprawienie szkody jądrowej obejmuje także zwrot kosztów środków zapobiegawczych.

4.

Jeżeli zastosowanie środków zapobiegawczych spowodowało szkodę na osobie, w mieniu

lub środowisku jako dobru wspólnym, szkodę taką traktuje się jak szkodę jądrową określoną

w art. 100 pkt 5.

1.

Osoba eksploatująca ponosi wyłączną odpowiedzialność za szkodę jądrową spowodowaną

wypadkiem jądrowym w urządzeniu jądrowym lub związaną z tym urządzeniem, chyba że

szkoda nastąpiła bezpośrednio wskutek działań wojennych lub konfliktu zbrojnego.

2.

W czasie transportu materiałów jądrowych odpowiedzialność ponosi osoba eksploatująca

urządzenie jądrowe, z którego ten materiał został wysłany, chyba że umowa z odbiorcą

stanowi inaczej.

3.

Jeżeli poszkodowany, na skutek umyślnego zachowania, przyczynił się do powstania lub

zwiększenia szkody, sąd może zwolnić całkowicie lub częściowo osobę eksploatującą

z obowiązku naprawienia szkody w odniesieniu do szkody doznanej przez poszkodowanego.

1

Granicą odpowiedzialności osoby eksploatującej za szkodę jądrową jest kwota stanowiąca

równowartość 150 mln SDR.

2

Jeżeli roszczenia z tytułu szkody jądrowej przekraczają kwotę, o której mowa w ust.

1, osoba eksploatująca ustanawia fundusz ograniczenia odpowiedzialności. Do postępowania

w sprawie ustanowienia funduszu i jego podziału stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu morskiego o ograniczeniu odpowiedzialności za roszczenia morskie, z zastrzeżeniem ust. 3-5.

3.

W sprawach dotyczących ustanowienia funduszu i jego podziału właściwy jest Sąd Okręgowy

w Warszawie.

4.

Wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie ustanowienia funduszu i jego podziału powinien

odpowiadać ogólnym warunkom wniosku o wszczęcie postępowania, a ponadto zawierać

1)

nazwę urządzenia jądrowego;

2)

określenie wypadku jądrowego, z którego wynikają roszczenia, i informacje o postępowaniach

zmierzających do ustalenia przebiegu tego wypadku;

3)

określenie rodzaju roszczeń i wierzycieli, na których zaspokojenie fundusz ma być

przekazany, a także informację o znanych wnioskodawcy roszczeniach już dochodzonych

przed sądem;

4)

oświadczenie o gotowości ustanowienia funduszu, uzasadnienie jego wysokości, a także

określenie sposobu jego ustanowienia.

5.

Do wniosku należy dołączyć dokumenty obejmujące dane wpływające na wysokość funduszu.

1

Osoba eksploatująca jest obowiązana do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej za wyrządzoną szkodę jądrową. Jeżeli wypadek jądrowy, oprócz szkody w mieniu

lub środowisku, wyrządził również szkodę na osobie, 10% sumy gwarancyjnej ubezpieczenia

przeznacza się na zabezpieczenie roszczeń z tytułu szkody jądrowej na osobie.

2

Jeżeli w okresie 5 lat od dnia wypadku jądrowego roszczenia z tytułu szkody na osobie

dochodzone od osoby eksploatującej nie przewyższają łącznie sumy gwarancyjnej przeznaczonej

wyłącznie na zaspokojenie takich roszczeń, pozostała część sumy gwarancyjnej będzie

przeznaczona na zaspokojenie roszczeń z tytułu szkody w mieniu lub w środowisku, a

także roszczeń z tytułu szkody na osobie, dochodzonych przed upływem 10 lat od dnia

wypadku jądrowego.

3

Skarb Państwa gwarantuje wypłatę odszkodowania z tytułu szkody jądrowej na osobie

w zakresie, w jakim nie mogła być zaspokojona przez zakład ubezpieczeń z tytułu zawartej

umowy ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1.

4

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Prezesa

Agencji oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1, termin powstania obowiązku

ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc pod uwagę poszczególne typy

urządzeń jądrowych, o których mowa w art. 100 pkt 1.

5

Do przeprowadzania kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o której

mowa w ust. 1, są uprawnione organy dozoru jądrowego.

6

Spełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o której mowa w ust. 1, ustala

się na podstawie polisy lub innego dokumentu ubezpieczenia, potwierdzającego zawarcie

umowy tego ubezpieczenia, wystawionego osobie eksploatującej przez zakład ubezpieczeń.

7

Osoba eksploatująca, która nie spełniła obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o

której mowa w ust. 1, jest obowiązana wnieść opłatę na rzecz budżetu państwa w wysokości

20% minimalnej sumy gwarancyjnej, określonej w przepisach wydanych na podstawie ust.

4. Wniesienie opłaty nie zwalnia z obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o której

mowa w ust. 1.

8

Jeżeli osoba eksploatująca nie okaże dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia,

o której mowa w ust. 1, lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, organ dozoru

jądrowego wzywa osobę eksploatującą, aby w terminie 30 dni

1)

przedstawiła dokumenty potwierdzające zawarcie umowy ubezpieczenia w terminie określonym

w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 albo

2)

w razie braku dokumentów potwierdzających zawarcie umowy ubezpieczenia, uiściła opłatę

ustaloną w ust. 7, oraz okazała dokumenty potwierdzające późniejsze zawarcie umowy

ubezpieczenia.

9

Opłata ustalona w ust. 7 podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

1

Roszczenie o odszkodowanie z tytułu szkody jądrowej może być dochodzone bezpośrednio

od zakładu ubezpieczeń.

2

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń może skorzystać z ograniczenia

odpowiedzialności oraz innych środków obrony przysługujących osobie eksploatującej.

1.

Roszczenie o naprawienie szkody jądrowej na osobie nie przedawnia się.

2.

Roszczenie o naprawienie szkody jądrowej w mieniu lub w środowisku przedawnia się

z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się lub powinien był

się dowiedzieć o szkodzie i osobie odpowiedzialnej. Jednakże roszczenie wygasa z upływem

dziesięciu lat od dnia wypadku jądrowego.

3.

Roszczenie o naprawienie szkody w środowisku przysługuje ministrowi właściwemu do

spraw środowiska.

1.

W przypadku gdy szkoda jądrowa powstała w wyniku wypadku jądrowego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, sądami właściwymi do rozpatrywania pozwów w sprawach odszkodowań za szkody

jądrowe są sądy okręgowe.

2.

W sprawach postępowania w zakresie odszkodowań stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

3.

W przypadku gdy szkoda jądrowa powstała w wyniku wypadku jądrowego poza terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, właściwość sądów do rozpatrywania pozwów w sprawach odszkodowań

za szkody jądrowe określa Konwencja wiedeńska o odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową, sporządzona w

Wiedniu dnia 21 maja 1963 r.

(Dz. U. z 1990 r. Nr 63, poz. 370 i 371).

1.

Do urządzeń jądrowych, w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale, stosuje

się odpowiednio przepisy dotyczące obiektów jądrowych.

2.

W sprawach odszkodowań, w zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale, stosuje

się przepisy Kodeksu cywilnego.

Przepisy niniejszego rozdziału nie naruszają przepisów o świadczeniach z tytułu wypadków

przy pracy i chorób zawodowych.

1.

Prezes Państwowej Agencji Atomistyki jest centralnym organem administracji rządowej

właściwym w sprawach bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w zakresie

określonym ustawą.

2

Prezesa Agencji powołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw

środowiska. Prezesa Agencji odwołuje Prezes Rady Ministrów.

3

Minister właściwy do spraw środowiska, na wniosek Prezesa Agencji, powołuje i odwołuje

wiceprezesów Agencji.

4

Minister właściwy do spraw środowiska sprawuje nadzór nad Prezesem Agencji.

Do zakresu działania Prezesa Agencji należy wykonywanie zadań związanych z zapewnieniem

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej kraju, a w szczególności

1)

przygotowywanie projektów dokumentów dotyczących polityki państwa w zakresie zapewnienia

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej uwzględniających program rozwoju

energetyki jądrowej i zagrożenia wewnętrzne i zewnętrzne;

2)

sprawowanie nadzoru nad działalnością powodującą lub mogącą powodować narażenie ludzi

i środowiska na promieniowanie jonizujące oraz przeprowadzanie kontroli w tym zakresie,

w tym wydawanie decyzji w sprawach zezwoleń i uprawnień oraz innych decyzji przewidzianych

w ustawie;

3)

wydawanie zaleceń technicznych i organizacyjnych w sprawach bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej;

4)

wykonywanie zadań związanych z oceną sytuacji radiacyjnej kraju w warunkach normalnych

i w sytuacji zdarzeń radiacyjnych oraz przekazywanie właściwym organom i ludności

informacji o tej sytuacji;

5)

wykonywanie zadań wynikających z zobowiązań Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie prowadzenia

ewidencji i kontroli materiałów jądrowych, ochrony fizycznej materiałów i obiektów

jądrowych, szczególnej kontroli obrotu z zagranicą towarami i technologiami jądrowymi

oraz innych zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych dotyczących bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej;

6)

prowadzenie działań związanych z informacją społeczną, edukacją i popularyzacją oraz

informacją naukowo-techniczną i prawną w zakresie atomistyki, w tym przekazywanie

ludności informacji na temat promieniowania jonizującego i jego oddziaływania na zdrowie

człowieka i na środowisko oraz o możliwych do zastosowania środkach w przypadku zdarzeń

radiacyjnych;

7)

współdziałanie z organami administracji rządowej i samorządowej w sprawach związanych

z bezpieczeństwem jądrowym i ochroną radiologiczną oraz w sprawach badań naukowych

w dziedzinie atomistyki;

8)

wykonywanie zadań związanych z obronnością i obroną cywilną kraju oraz ochroną informacji

niejawnych, wynikających z odrębnych przepisów;

9)

przygotowywanie opinii do projektów działań technicznych związanych z pokojowym wykorzystywaniem

energii atomowej na potrzeby organów administracji rządowej i samorządowej;

10

współpraca z właściwymi jednostkami innych państw i organizacjami międzynarodowymi

w zakresie objętym ustawą oraz wspomaganie kontaktów polskich jednostek naukowych

i przemysłowych z tymi organizacjami;

11)

opracowywanie projektów aktów prawnych w zakresie objętym ustawą i uzgadnianie ich

w trybie określonym w regulaminie prac Rady Ministrów;

12)

opiniowanie projektów aktów prawnych opracowywanych przez uprawnione organy;

13)

przedstawianie Prezesowi Rady Ministrów corocznych sprawozdań ze swojej działalności

oraz ocen stanu bezpieczeństwa i ochrony radiologicznej kraju.

Prezes Rady Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres działania

Prezesa Agencji.

1.

Prezes Agencji wykonuje swoje zadania przy pomocy Państwowej Agencji Atomistyki, zwanej

dalej „Agencją”.

2.

Przy Agencji działa Rada do Spraw Atomistyki, zwana dalej „Radą”, jako organ doradczy

i opiniodawczy Prezesa Agencji.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, skład Rady oraz zakres i tryb

jej działania, ustalając regulamin pracy i liczbę jej członków.

4.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek Prezesa Agencji, powołuje i odwołuje Przewodniczącego

Rady.

5.

Członków Rady powołuje i odwołuje Prezes Agencji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 42, art. 44, art. 70, art. 71 pkt 10, art. 74 pkt 5 i 6, art. 94 pkt 3, art.

97, art. 100, art. 101, art. 103 pkt 17 oraz art. 112, które wchodzą w życie z dniem

30 kwietnia 2004 r.;

2)

art. 85 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 456 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem

2 maja 2004 r.

1

Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze zarządzenia, nadaje statut Agencji,

określający jej organizację wewnętrzną.

2.

Szczegółową organizację oraz tryb pracy Agencji i zakres zadań jej komórek organizacyjnych

określa regulamin organizacyjny nadany, w drodze zarządzenia, przez Prezesa Agencji.

1.

Tworzy się państwowe przedsiębiorstwo użyteczności publicznej pod nazwą „Zakład Unieszkodliwiania

Odpadów Promieniotwórczych” z siedzibą w Otwocku-Świerku, zwane dalej „Zakładem”,

powołane do wykonywania działalności w zakresie postępowania z odpadami promieniotwórczymi

i wypalonym paliwem jądrowym, a przede wszystkim do zapewnienia stałej możliwości

składowania odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego.

2.

Zakład może również wykonywać działalność w zakresie postępowania z odpadami niebezpiecznymi,

o których mowa w przepisach dotyczących odpadów, oraz inną działalność określoną w

statucie, o którym mowa w art. 121.

1.

Zakład posiada osobowość prawną.

2.

Organy państwowe mogą podejmować decyzje w zakresie działalności Zakładu tylko w przypadkach

przewidzianych ustawą.

1.

Nadzór nad Zakładem oraz funkcję organu założycielskiego sprawuje minister właściwy

do spraw gospodarki.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki przeprowadza kontrolę i dokonuje corocznej oceny

działalności Zakładu, którą przedstawia Prezesowi Rady Ministrów do dnia 30 marca

roku następnego.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki może powołać komisję w celu zbadania gospodarki

Zakładu i sformułowania wniosków wynikających z oceny tej gospodarki.

4.

Na podstawie wniosków komisji minister właściwy do spraw gospodarki może zobowiązać

dyrektora Zakładu do poprawy gospodarki Zakładu lub przedstawienia programu naprawczego

i jego realizacji. Program ten podlega zatwierdzeniu przez ministra właściwego do

spraw gospodarki.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki w razie stwierdzenia, że decyzja dyrektora Zakładu

jest sprzeczna z prawem, wstrzymuje jej wykonanie i zobowiązuje dyrektora do jej zmiany

lub uchylenia.

6.

Dyrektorowi Zakładu przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu w stosunku do decyzji podjętych

przez ministra właściwego do spraw gospodarki, na zasadach i w trybie określonych

w przepisach o przedsiębiorstwach państwowych.

1.

Nadzór nad Zakładem oraz funkcję organu założycielskiego sprawuje minister właściwy

do spraw Skarbu Państwa.

2.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa przeprowadza kontrolę i dokonuje corocznej

oceny działalności Zakładu, którą przedstawia Prezesowi Rady Ministrów do dnia 30

marca roku następnego.

3.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa może powołać komisję w celu zbadania gospodarki

Zakładu i sformułowania wniosków wynikających z oceny tej gospodarki.

4.

Na podstawie wniosków komisji minister właściwy do spraw Skarbu Państwa może zobowiązać

dyrektora Zakładu do poprawy gospodarki Zakładu lub przedstawienia programu naprawczego

i jego realizacji. Program ten podlega zatwierdzeniu przez ministra właściwego do

spraw Skarbu Państwa.

5.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa w razie stwierdzenia, że decyzja dyrektora

Zakładu jest sprzeczna z prawem, wstrzymuje jej wykonanie i zobowiązuje dyrektora

do jej zmiany lub uchylenia.

6.

Dyrektorowi Zakładu przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu w stosunku do decyzji podjętych

przez ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, na zasadach i w trybie określonych

w przepisach o przedsiębiorstwach państwowych.

1.

Organem Zakładu jest dyrektor, który zarządza Zakładem i reprezentuje go na zewnątrz.

2

Dyrektora Zakładu powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw gospodarki.

2

Dyrektora Zakładu powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, który

dokonuje w stosunku do niego czynności z zakresu Prawa pracy.

3.

Dyrektor może powoływać i odwoływać zastępców dyrektora oraz pełnomocników Zakładu,

którzy działają samodzielnie w granicach ich umocowania.

4.

Udzielenie pełnomocnictwa wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności.

5.

Udzielenie i odwołanie pełnomocnictwa podlega ujawnieniu w rejestrze przedsiębiorstw

państwowych, z wyłączeniem pełnomocnictwa do dokonywania poszczególnych czynności

oraz pełnomocnictw procesowych.

6.

W Zakładzie nie działają organy samorządu załogi przedsiębiorstwa.

1.

Zakład występuje w obrocie we własnym imieniu i na własny rachunek.

2.

Zakład z tytułu wykonywania działalności pobiera opłaty.

3.

Do sprzedaży przez Zakład środków trwałych lub zorganizowanych części mienia i gospodarowania

nimi stosuje się przepisy obowiązujące przedsiębiorstwa państwowe.

4.

Środki trwałe nie mogą służyć do zaspokojenia zobowiązań pieniężnych Zakładu.

1.

Zakład otrzymuje z budżetu państwa dotację podmiotową na postępowanie z odpadami promieniotwórczymi

i wypalonym paliwem jądrowym.

2

Wysokość dotacji określa ustawa budżetowa na wniosek ministra właściwego do spraw

gospodarki.

2

Wysokość dotacji określa ustawa budżetowa na wniosek ministra właściwego do spraw

Skarbu Państwa.

3

Dyrektor Zakładu przedstawia ministrowi właściwemu do spraw gospodarki rozliczenie

z otrzymanej dotacji, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 120 ust. 2.

3

Dyrektor Zakładu przedstawia ministrowi właściwemu do spraw Skarbu Państwa rozliczenie

z otrzymanej dotacji, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 120 ust. 2.

W razie konieczności dokonania nieplanowanego odbioru, transportu i unieszkodliwiania

przez Zakład odpadów promieniotwórczych pochodzących z nielegalnego obrotu lub niewiadomego

źródła koszty tych usług są pokrywane z budżetu państwa.

1.

Zakład prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w przepisach o gospodarce

finansowej przedsiębiorstw państwowych, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób rozliczania dotacji, o której

mowa w art. 119 ust. 1, w tym rodzaje dokumentów i danych, jakie powinny być uwzględnione

przy rozliczaniu dotacji, sposób ustalania opłat, o których mowa w art. 118 ust. 2,

uwzględniając czynniki, jakie należy brać pod uwagę przy ustalaniu opłat, tryb i termin

podawania informacji o opłatach do publicznej wiadomości oraz sposób prowadzenia gospodarki

finansowej Zakładu, w tym kontroli sprawozdań finansowych i wyboru biegłych do ich

badania, oraz organ właściwy do zatwierdzania rocznych sprawozdań finansowych Zakładu,

tryb zbywania składników majątkowych, sposób finansowania wynagrodzeń i inwestycji,

a także tryb podejmowania decyzji w sprawach finansowych.

1.

Szczegółowe zadania, organizację, tryb tworzenia jednostek zamiejscowych i ich uprawnienia,

system kontroli wewnętrznej i sposób działania Zakładu określa statut Zakładu, uwzględniający

przy ustalaniu zadań dodatkowych konieczność zapewnienia realizacji zadań, dla których

wykonywania Zakład został utworzony, podział Zakładu na jednostki merytoryczne i jednostki

obsługi, zakres spraw, jakie nie mogą być powierzone jednostkom zamiejscowym.

2.

Statut może przewidywać powołanie organów doradczych i opiniodawczych dyrektora Zakładu.

3

Statut nadaje Zakładowi, w drodze zarządzenia, minister właściwy do spraw gospodarki.

3

Statut nadaje Zakładowi, w drodze zarządzenia, minister właściwy do spraw Skarbu Państwa.

Do Zakładu nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397, z późn. zm.

1.

Kierownikowi jednostki organizacyjnej, który

1)

bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom albo bez wymaganego zgłoszenia podejmuje

działalność określoną w art. 4 ust. 1 albo dokonuje przywozu lub wywozu, o którym

mowa w art. 62 ust. 1, albo dokonuje bez wymaganej zgody przywozu, wywozu lub tranzytu,

o którym mowa w art. 62 ust. 2, albo nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art.

8a, albo zatrudnia pracowników bez uprawnień, kwalifikacji lub umiejętności określonych

w przepisach ustawy,

2)

będąc odpowiedzialnym za bezpieczeństwo jądrowe i ochronę radiologiczną, dopuszcza

do narażenia pracownika lub innej osoby z naruszeniem przepisów art. 14 ust. 1 w związku

z art. 25 pkt 1 oraz art. 19 ust. 1 i art. 20 ust. 1-3,

3)

nie dopełnia obowiązków w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

przy pracy z materiałami jądrowymi, źródłami promieniowania jonizującego, odpadami

promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym lub przy ich przygotowaniu do transportu

i składowaniu,

4)

utracił lub pozostawił bez właściwego zabezpieczenia powierzony mu materiał jądrowy,

źródło promieniowania jonizującego albo odpady promieniotwórcze lub wypalone paliwo

jądrowe,

5)

nie dopełnia obowiązku kontroli dozymetrycznej lub prowadzenia ewidencji materiałów

jądrowych, źródeł promieniowania jonizującego, odpadów promieniotwórczych i wypalonego

paliwa jądrowego,

6)

uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie czynności kontrolnych w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej albo nie udziela informacji lub udziela informacji

nieprawdziwej albo zataja prawdę w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

- wymierza się karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej pięciokrotności kwoty

przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku kalendarzowym poprzedzającym

popełnienie czynu, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie

art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, z późn. zm..

2.

Pracownikowi zatrudnionemu w obiekcie jądrowym, który nie zawiadamia kierownika jednostki

organizacyjnej lub organu dozoru jądrowego o zdarzeniu lub stanie mogącym sprowadzić

zagrożenie dla bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, wymierza się karę

pieniężną w wysokości nieprzekraczającej dwukrotności przeciętnego wynagrodzenia,

o którym mowa w ust. 1.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 123, nakłada, w formie decyzji administracyjnej

1)

Główny Inspektor Dozoru Jądrowego - jeżeli organem właściwym do wydania zezwolenia

albo przyjęcia zgłoszenia jest Prezes Agencji;

2

państwowy wojewódzki inspektor sanitarny, komendant wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej

lub państwowy inspektor sanitarny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji

- jeżeli organy te są właściwe do wydania zezwolenia.

2.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

1.

Nie można nałożyć kary pieniężnej, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło 5 lat.

2.

Kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 5 lat od dnia wydania ostatecznej decyzji

o nałożeniu kary.

1.

Kary, o których mowa w art. 123, podlegają, wraz z odsetkami za zwłokę, egzekucji

w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

2.

Środki uzyskane z tytułu kar pieniężnych są przychodami budżetu państwa.

Kto nie stosuje się do zakazu wypasu zwierząt na skażonym terenie lub zakazu żywienia

zwierząt skażonymi środkami żywienia zwierząt i pojenia skażoną wodą

-

podlega karze aresztu lub grzywny.

Wyodrębnione pod względem prawnym i organizacyjnym z mienia jednostki badawczo-rozwojowej

Instytut Energii Atomowej z siedzibą w Otwocku-Świerku mienie Zakładu Doświadczalnego

Unieszkodliwiania Odpadów Promieniotwórczych staje się mieniem Zakładu, o którym mowa

w art. 114 ust. 1.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, może wyposażyć Zakład w mienie inne niż określone w art. 128.

Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw finansów publicznych, może wyposażyć Zakład w mienie inne niż określone w art.

128.

Do czasu powołania dyrektora Zakładu minister właściwy do spraw gospodarki powołuje

do kierowania Zakładem, na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy, tymczasowego kierownika

Zakładu.

(pominięty).

Pracownicy zatrudnieni w Zakładzie Doświadczalnym Unieszkodliwiania Odpadów Promieniotwórczych

Instytutu Energii Atomowej stają się pracownikami Zakładu zgodnie z art. 23.

Minister Obrony Narodowej w odniesieniu do podległych mu jednostek organizacyjnych

i minister właściwy do spraw wewnętrznych w odniesieniu do Policji, Państwowej Straży

Pożarnej, Straży Granicznej i podległych mu jednostek organizacyjnych, po zasięgnięciu

opinii Prezesa Agencji, określają, w drodze zarządzenia, sposób wykonywania przepisów

ustawy w tych jednostkach.

1.

Główny Inspektor Dozoru Jądrowego i inspektorzy dozoru jądrowego, którzy zostali powołani

lub uzyskali uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy, stają się odpowiednio

Głównym Inspektorem Dozoru Jądrowego i inspektorami dozoru jądrowego w rozumieniu

ustawy.

2.

Zezwolenia wydane na podstawie ustawy, o której mowa w art. 138, zachowują ważność

do upływu terminu określonego w zezwoleniu.

3.

Uprawnienia uzyskane na podstawie art. 33 ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 ustawy, o której

mowa w art. 138, zachowują ważność do upływu terminu określonego w uprawnieniu.

4.

Zezwolenia związane z nabywaniem i stosowaniem substancji promieniotwórczych, wydane

na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie ustawy, o której

mowa w art. 138, w szczególności na podstawie przepisów

1)

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 czerwca 1968 r. w sprawie bezpieczeństwa i

higieny pracy przy stosowaniu promieniowania jonizującego

(Dz. U. Nr 20, poz. 122),

2)

uchwały nr 266/64 Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 1964 r. w sprawie użytkowania

substancji promieniotwórczych,

3)

zarządzenia nr 23/70 Pełnomocnika Rządu do Spraw Wykorzystania Energii Jądrowej z

dnia 21 lipca 1970 r. w sprawie nabywania i stosowania substancji promieniotwórczych

- zachowują ważność do czasu zastąpienia ich zezwoleniami wydanymi na podstawie ustawy,

jednak nie dłużej niż przez 24 miesiące od dnia jej wejścia w życie.

5.

Krajowe Składowisko Odpadów Promieniotwórczych w Różanie, określone w przepisach wydanych

na podstawie ustawy, o której mowa w art. 138, uznaje się za Krajowe Składowisko Odpadów

Promieniotwórczych w rozumieniu ustawy.

6.

Postępowania wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy toczą się do chwili ich zakończenia

zgodnie z przepisami dotychczasowymi.

W rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo

upadłościowe

(Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512, z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 85, poz. 426, z 1996 r. Nr 6, poz. 43, Nr 43, poz. 189, Nr 106, poz. 496 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 54, poz. 349, Nr 117, poz. 751, Nr 121, poz. 770 i Nr 140, poz. 940, z 1998 r. Nr 117, poz. 756 oraz z 2000 r. Nr 26, poz. 306, Nr 84, poz. 948, Nr 94, poz. 1037 i Nr 114, poz. 1193) w art. 3 w § 2 po wyrazach „Porty Lotnicze” wyraz „oraz” zastępuje się przecinkiem,

a po wyrazach „Poczta Polska” dodaje się wyrazy „oraz państwowego przedsiębiorstwa

użyteczności publicznej «Zakład Unieszkodliwiania Odpadów Promieniotwórczych»”.

(pominięte).

W ustawie z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych

(Dz. U. z 1991 r. Nr 18, poz. 80, Nr 75, poz. 329, Nr 101, poz. 444 i Nr 107, poz. 464, z 1993 r. Nr 18, poz. 82 i Nr 60, poz. 280, z 1994 r. Nr 1, poz. 3, Nr 80, poz. 368 i Nr 113, poz. 547, z 1995 r. Nr 1, poz. 2, Nr 95, poz. 474 i Nr 154, poz. 791, z 1996 r. Nr 90, poz. 405, Nr 106, poz. 496, Nr 118, poz. 561 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 43, poz. 272, Nr 106, poz. 675, Nr 121, poz. 769 i 770 i Nr 123, poz. 777 oraz z 2000 r. Nr 26, poz. 306 i Nr 84, poz. 948) w art. 4 w ust. 2 dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej «Zakład Unieszkodliwiania Odpadów

Promieniotwórczych».

”

W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 82, poz. 928 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 48, poz. 550, Nr 62, poz. 718, Nr 70, poz. 816, Nr 73, poz. 852, Nr 109, poz. 1158 i Nr 122, poz. 1314 i 1321) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 9 w ust. 3 skreśla się wyrazy „Państwowej Agencji Atomistyki,”

2)

w art. 33a po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

Państwową Agencję Atomistyki,

”

.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 138,

zachowują moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień

ustawowych w brzmieniu nadanym ustawą, w zakresie, w jakim nie są z nią sprzeczne,

jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

Traci moc ustawa z dnia 10 kwietnia 1986 r. - Prawo atomowe

(Dz. U. Nr 12, poz. 70, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1991 r. Nr 8, poz. 28, z 1994 r. Nr 90, poz. 418, z 1995 r. Nr 104, poz. 515 oraz z 1996 r. Nr 24, poz. 110 i Nr 106, poz. 496).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem

1)

rozdziału 13 i art. 136, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

2)

art. 21 ust. 2 i art. 27 ust. 2, które wchodzą w życie po upływie 24 miesięcy od dnia

ogłoszenia

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych

w art. 141-158 zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych, nie dłużej

jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia ustawy w życie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 25 ust. 2, art. 95, art. 102-105, art. 123 pkt 1 i 3, art. 124 i 125, art. 127,

art. 135 ust. 2 i 3 - w zakresie dotyczącym art. 123 pkt 3 oraz art. 137 ust. 2, które

wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2004 r., jednak nie później niż z dniem uzyskania

członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej;

2)

art. 148 pkt 3 lit. c, w zakresie, w którym dotyczy art. 80b ust. 2 pkt 3 ustawy zmienianej

w art. 148, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2004 r., jednak nie później niż

z dniem uzyskania członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie stosuje się przepisy

dotychczas obowiązujące, o ile nie są z nią sprzeczne.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 227

i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.