Ustawa z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu

1.

Ustawa określa zasady przeprowadzania

1)

kontroli weterynaryjnej w handlu

a)

zwierzętami i produktami wymienionymi w przepisach wskazanych w załączniku nr 1,

b)

produktami wymienionymi w przepisach wskazanych w załączniku nr 2;

2)

kontroli dokumentów zootechnicznych w handlu zwierzętami wymienionymi w przepisach

wskazanych w części II załącznika nr 1.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do kontroli weterynaryjnej zwierząt domowych towarzyszących

osobom fizycznym odpowiedzialnym za te zwierzęta, które są wprowadzane na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej z innych państw członkowskich w celach niehandlowych.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

kontrola weterynaryjna - kontrolę fizyczną lub inne czynności administracyjne w odniesieniu

do zwierząt i produktów wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku nr 1 oraz

produktów wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku nr 2, mające na celu bezpośrednio

lub pośrednio ochronę zdrowia ludzi lub zwierząt;

2)

kontrola zootechniczna - kontrolę fizyczną lub inne czynności administracyjne w odniesieniu

do zwierząt, o których mowa w przepisach wskazanych w części II załącznika nr 1, mające

na celu bezpośrednio lub pośrednio doskonalenie ras zwierząt;

3)

państwo członkowskie - terytorium państwa będącego członkiem Unii Europejskiej;

4)

państwo trzecie - terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej;

5)

handel - swobodny obrót pomiędzy państwami członkowskimi w rozumieniu art. 23 ust.

2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską;

6)

gospodarstwo - gospodarstwo rolne lub pomieszczenia podmiotu zajmującego się obrotem

lub pośrednictwem w obrocie zwierzętami położone na terytorium państwa członkowskiego,

w których są utrzymywane lub regularnie przetrzymywane zwierzęta wymienione w przepisach

wskazanych w załączniku nr 1, a w przypadku zwierząt koniowatych - gospodarstwo rolne,

ośrodek treningowy, stajnię, zagrodę lub pomieszczenie, w których zwierzęta są zwyczajowo

przetrzymywane lub hodowane;

7)

zakład - przedsiębiorstwo, w którym wytwarza się, składuje lub przetwarza produkty

wskazane w przepisach wymienionych w załączniku nr 2;

8)

centrum (organizacja) - przedsiębiorstwo, w którym produkuje się, składuje, przetwarza

lub dokonuje jakichkolwiek innych czynności w odniesieniu do produktów wskazanych

w przepisach wymienionych w załączniku nr 1;

9)

właściwa władza - organ centralny państwa członkowskiego właściwy do przeprowadzania

kontroli weterynaryjnej albo zootechnicznej lub organ, któremu takie kompetencje zostały

przekazane;

10)

urzędowy lekarz weterynarii - lekarz weterynarii wyznaczony przez właściwe władze

państwa członkowskiego;

11)

państwo wysyłki - terytorium państwa członkowskiego, z którego zwierzęta i produkty

wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr 1 oraz produkty wymienione w przepisach

wskazanych w załączniku nr 2 są wysyłane do innego państwa członkowskiego;

12)

państwo przeznaczenia - państwo członkowskie, do którego zwierzęta i produkty wymienione

w przepisach wskazanych w załączniku nr 1 oraz produkty wymienione w przepisach wskazanych

w załączniku nr 2 są wysyłane z innego państwa członkowskiego.

1.

Zwierzęta i produkty, o których mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a, mogą być przedmiotem

handlu, jeżeli

1)

spełniają wymagania określone w przepisach o zdrowiu zwierząt i zwalczaniu chorób

zakaźnych oraz w przepisach o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich,

które wdrażają przepisy Unii Europejskiej wskazane w części I i II załącznika nr 1,

a zwierzęta i produkty wskazane w części III załącznika nr 1 spełniają wymagania zdrowotne

dla zwierząt państwa przeznaczenia;

2)

pochodzą z gospodarstw, centrów (organizacji) podlegających regularnym kontrolom weterynaryjnym,

o których mowa w art. 6;

3)

są oznakowane zgodnie z przepisami Unii Europejskiej o identyfikacji i rejestracji

zwierząt;

4)

są zarejestrowane w sposób umożliwiający odnalezienie gospodarstwa lub centrum (organizacji),

z którego pochodzą lub w którym znajdowały się podczas przemieszczania na terytorium

Unii Europejskiej, w rozumieniu przepisów o weterynaryjnej kontroli granicznej;

5)

podczas transportu towarzyszy im świadectwo zdrowia lub inne dokumenty, o których

mowa w przepisach o zdrowiu zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych oraz w przepisach

o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, które wdrażają przepisy

Unii Europejskiej wskazane w części I i II załącznika nr 1, a w przypadku zwierząt

lub produktów wskazanych w części III załącznika nr 1 - świadectwo zdrowia lub inne

dokumenty określone przez państwo przeznaczenia;

6)

w przypadku zwierząt wrażliwych na choroby lub produktów pochodzących od takich zwierząt

a)

nie pochodzą z gospodarstw, centrów (organizacji), obszarów lub regionów objętych

zakazami lub ograniczeniami wprowadzonymi zgodnie z przepisami Unii Europejskiej o

zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, z powodu podejrzenia lub wystąpienia chorób

wymienionych w załączniku nr 3 lub z powodu wprowadzenia środków zapobiegawczych,

b)

nie pochodzą z gospodarstw, centrów (organizacji), obszarów lub regionów objętych

zakazami lub ograniczeniami z powodu podejrzenia lub wystąpienia chorób niewymienionych

w załączniku nr 3 lub z powodu wprowadzenia środków zapobiegawczych,

c)

przeznaczonych do gospodarstw lub centrów (organizacji) znajdujących się w państwie

członkowskim, które uzyskały dodatkowe gwarancje, zgodnie z przepisami Unii Europejskiej

d)

przeznaczonych do państwa członkowskiego lub jego części, które uzyskało dodatkowe

gwarancje, o których mowa w lit. c - pochodzą z gospodarstw, centrów (organizacji)

lub regionów, które zapewniają spełnienie takich gwarancji.

2.

Świadectwa zdrowia lub inne dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 5, wystawiane przez

powiatowego lekarza weterynarii nadzorującego gospodarstwo, zakład lub centrum (organizację),

z którego pochodzą zwierzęta lub produkty, a w przypadku dokumentów wymaganych na

podstawie przepisów zootechnicznych, wymienionych w części II załącznika nr 1, wystawione

przez związek hodowców lub inny podmiot prowadzący księgę zwierząt hodowlanych lub

rejestr zwierząt hodowlanych towarzyszą zwierzętom lub produktom do miejsca ich przeznaczenia.

3.

Powiatowy lekarz weterynarii wystawia świadectwa i inne dokumenty, o których mowa

w ust. 1 pkt 5, po sprawdzeniu, że gospodarstwo, centrum (organizacja) spełniają wymagania,

o których mowa w ust. 1 pkt 6.

4.

W przypadku transportu zwierząt lub produktów do kilku miejsc przeznaczenia zwierzęta

i produkty rozdziela się na tyle partii, ile jest miejsc przeznaczenia, a każdej partii

towarzyszy świadectwo zdrowia lub inne dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 5.

1.

W przypadku gdy zwierzęta lub produkty wymienione w przepisach, wskazanych w częściach

I i II załącznika nr 1, które spełniają wymagania określone w przepisach Unii Europejskiej,

są przeznaczone do wywozu do państwa trzeciego przez terytorium innego państwa członkowskiego,

to ich transport pozostaje pod dozorem celnym do miejsca opuszczenia terytorium Unii

Europejskiej, z wyjątkiem szczególnych okoliczności wymagających natychmiastowego

działania związanych z dobrostanem zwierząt, po uzyskaniu pozwolenia właściwej władzy

zgodnie z odrębnymi przepisami Unii Europejskiej

2.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje

powiatowy lekarz weterynarii w drodze decyzji.

3.

W przypadku wywozu zwierząt i produktów niespełniających wymagań określonych w przepisach

Unii Europejskiej lub w przypadku zwierząt i produktów wymienionych w części III załącznika

nr 1 mogą być one transportowane przez terytorium innego państwa członkowskiego, jeżeli

na ten transport udzieliła pozwolenia właściwa władza państwa członkowskiego, przez

którego terytorium przesyłka jest transportowana.

4.

W przypadku gdy zwierzęta i produkty, o których mowa w ust. 3, są transportowane przez

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pozwolenie wydaje Główny Lekarz Weterynarii

w drodze decyzji.

1.

Jeżeli zwierzęta, wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr 1, są przeznaczone

do uboju w ramach krajowego programu zwalczania chorób niewymienionych w załączniku

nr 3, to zwierzęta te i produkty od nich pochodzące, wymienione w przepisach wskazanych

w załączniku nr 1, nie mogą być wysyłane do innego państwa członkowskiego.

2.

Jeżeli zwierzęta i produkty, wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr 1,

są objęte zakazem wprowadzania na rynek na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze

względu na ochronę zdrowia ludzi lub zwierząt, zgodnie z postanowieniami art. 30 Traktatu

ustanawiającego Wspólnotę Europejską, to nie mogą być one wysyłane do innego państwa

członkowskiego.

1.

Z zastrzeżeniem obowiązku przeprowadzania przez urzędowego lekarza weterynarii badań

monitorujących, zgodnie z przepisami Unii Europejskiej, powiatowy lekarz weterynarii

dokonuje kontroli weterynaryjnej w gospodarstwach, centrach (organizacjach), w zatwierdzonych

punktach skupu oraz miejscach gromadzenia zwierząt, w celu zapewnienia, aby zwierzęta

lub produkty przeznaczone do handlu spełniały wymagania określone w przepisach Unii

Europejskiej, a w szczególności określone w art. 3 ust. 1 pkt 3-5.

2.

W przypadku wątpliwości co do spełniania przez zwierzęta lub produkty wymagań określonych

w przepisach Unii Europejskiej powiatowy lekarz weterynarii przeprowadza wszelkie

niezbędne kontrole, a jeżeli zostaną potwierdzone nieprawidłowości, podejmuje właściwe

działania włącznie z nakazaniem izolacji gospodarstwa lub centrum (organizacji) na

podstawie odrębnych przepisów.

1.

Zwierzęta lub produkty wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr 1 mogą być

wysyłane do innego państwa członkowskiego, jeżeli posiadacze tych zwierząt lub produktów

zapewnią spełnianie wymagań zdrowotnych lub zootechnicznych określonych w przepisach

Unii Europejskiej lub, w kwestiach nieuregulowanych tymi przepisami, w przepisach

o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych lub organizacji hodowli

i rozrodzie zwierząt gospodarskich na wszystkich etapach produkcji i wprowadzania

na rynek.

2.

Niezależnie od wymagań, o których mowa w ust. 1, zwierzęta lub produkty, wymienione

w przepisach wskazanych w częściach I i II załącznika nr 1, mogą być wysyłane do innego

państwa członkowskiego, jeżeli zostały poddane kontroli weterynaryjnej przeprowadzanej

w takim zakresie, jakby były przeznaczone na rynek krajowy, chyba że przepisy Unii

Europejskiej stanowią inaczej.

3.

Zwierzęta, o których mowa w ust. 1, mogą być wysyłane do innego państwa członkowskiego,

jeżeli są przewożone odpowiednimi środkami transportu spełniającymi wymagania higieniczne

na podstawie odrębnych przepisów.

Powiatowy lekarz weterynarii, który wystawił świadectwo zdrowia lub inny dokument

towarzyszący zwierzętom lub produktom, przekazuje, w dniu wystawienia tego dokumentu

lub świadectwa, za pośrednictwem elektronicznego systemu wymiany informacji, organowi

centralnemu państwa członkowskiego właściwemu do przeprowadzania kontroli weterynaryjnej

oraz organowi, któremu takie kompetencje zostały przekazane, właściwemu ze względu

na miejsce przeznaczenia, wymagane informacje o tych zwierzętach lub produktach.

1.

Powiatowy lekarz weterynarii może w miejscu przeznaczenia zwierząt lub produktów ustalić,

za pomocą niedyskryminujących kontroli weterynaryjnych, że wymagania określone w art.

3-6 zostały spełnione, w tym może pobrać próbki do badań zgodnie z przepisami Unii

Europejskiej

2.

Powiatowy lekarz weterynarii może także przeprowadzać kontrole podczas transportu

zwierząt lub produktów, jeżeli posiada informacje lub uzyskał je od właściwej władzy

państwa, przez terytorium którego zwierzęta lub produkty były transportowane, że zachodzi

podejrzenie naruszenia przepisów Unii Europejskiej.

1.

Jeżeli zwierzęta wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr 1, pochodzące

z innego państwa członkowskiego, są przeznaczone do

1)

zatwierdzonego punktu skupu lub miejsca gromadzenia zwierząt w rozumieniu przepisów

Unii Europejskiej - to podmiot prowadzący taki punkt skupu lub miejsce gromadzenia

zwierząt przyjmuje zwierzęta, które spełniają wymagania, o których mowa w art. 3 i

4; powiatowy lekarz weterynarii sprawdza za pomocą niedyskryminujących kontroli świadectwa

zdrowia lub inne dokumenty towarzyszące zwierzętom w zakresie spełniania przez nie

tych wymagań;

2)

rzeźni będącej pod nadzorem powiatowego lekarza weterynarii - to lekarz ten zapewnia,

w szczególności na podstawie kontroli świadectw zdrowia lub innych dokumentów towarzyszących

zwierzętom, że tylko zwierzęta spełniające wymagania, o których mowa w art. 3 i 4,

są poddawane ubojowi; podmiot prowadzący rzeźnię poddaje ubojowi zwierzęta, jeżeli

spełniają wymagania, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3-5;

3)

zarejestrowanego podmiotu rozdzielającego przesyłki zwierząt lub innego podmiotu niepodlegającego

stałemu nadzorowi powiatowego lekarza weterynarii - taki podmiot uznaje się za odbiorcę

zwierząt;

4)

gospodarstw lub centrów (organizacji), w przypadku gdy podczas transportu nastąpi

częściowe wyładowanie przesyłki tych zwierząt - to każdemu wyładowanemu zwierzęciu

lub partii zwierząt towarzyszy oryginał świadectwa zdrowia lub innego dokumentu, o

którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5, do chwili dostarczenia tej przesyłki do odbiorcy

wskazanego w tym świadectwie lub innym dokumencie.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, przed dokonaniem podziału przesyłki zwierząt

lub dalszym wprowadzaniem ich na rynek sprawdzają, czy są one oznakowane i zaopatrzone

w świadectwo zdrowia lub inne dokumenty, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3-5, a

w przypadku stwierdzenia braków lub nieprawidłowości powiadamiają o nich niezwłocznie

powiatowego lekarza weterynarii oraz izolują przesyłkę zwierząt do czasu podjęcia

przez tego lekarza decyzji dotyczącej tej przesyłki.

3.

Podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, przed zarejestrowaniem ich przez powiatowego

lekarza weterynarii składają oświadczenie, w którym zobowiązują się do spełnienia

wymogów, o których mowa w ust. 2. Powiatowy lekarz weterynarii przez wyrywkowe kontrole

sprawdza, czy warunki te są spełnione.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do odbiorców produktów wymienionych w przepisach

wskazanych w załączniku nr 1.

1.

Odbiorcy przesyłek zwierząt lub przesyłek produktów wymienieni w świadectwie zdrowia

lub innym dokumencie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5

1)

zgłaszają z wyprzedzeniem jednego dnia, a w uzasadnionych przypadkach dwóch dni, na

żądanie powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na miejsce przeznaczenia

przesyłki oraz w zakresie niezbędnym do przeprowadzania kontroli, o których mowa w

art. 10, przywóz zwierząt lub produktów z innego państwa członkowskiego, podając rodzaj

przesyłki i przewidywany czas jej przybycia;

2)

przechowują przez okres jednego roku świadectwa zdrowia oraz inne dokumenty w celu

przedłożenia ich organom Inspekcji Weterynaryjnej.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zarejestrowanych koni posiadających dokument

identyfikacyjny określony w przepisach Unii Europejskiej o identyfikacji i rejestracji

zwierząt koniowatych.

1.

Jeżeli przepisy Unii Europejskiej lub w przypadkach nieuregulowanych przez prawo Unii

Europejskiej przepisy o zdrowiu zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych przewidują

poddanie zwierząt kwarantannie, to przeprowadza się ją w gospodarstwie przeznaczenia.

2.

Jeżeli jest to uzasadnione ochroną zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego, powiatowy

lekarz weterynarii może wydać decyzję o skierowaniu przesyłki zwierząt do stacji kwarantanny.

Stacja kwarantanny jest w takim przypadku uważana za miejsce przeznaczenia tej przesyłki.

3.

W przypadku skierowania przesyłki zwierząt do stacji kwarantanny, o której mowa w

ust. 2, Główny Lekarz Weterynarii powiadamia o tym Komisję Europejską, wskazując powody

podjęcia takiej decyzji.

1.

Podczas przeprowadzania kontroli w portach, portach lotniczych, granicznych posterunkach

kontroli, przez które zwierzęta i produkty wymienione w przepisach wskazanych w załączniku

nr 1 do ustawy, pochodzące z państw trzecich, są wprowadzane na terytorium Unii Europejskiej

w rozumieniu przepisów o weterynaryjnej kontroli granicznej

1)

graniczny lekarz weterynarii dokonuje kontroli świadectw zdrowia oraz dokumentów towarzyszących

zwierzętom i produktom;

2)

zwierzęta i produkty wysyłane z państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego

podlegają przepisom, o których mowa w art. 9-11;

3)

zwierzęta i produkty pochodzące z państw trzecich podlegają przepisom o weterynaryjnej

kontroli granicznej.

2.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się, jeżeli zwierzęta i produkty przewozi się w sposób

regularny i bezpośredni środkami transportu kursującymi pomiędzy dwoma punktami geograficznymi

Unii Europejskiej. Zwierzęta i produkty poddaje się wówczas kontrolom, o których mowa

w art. 9-11.

1.

Jeżeli kontrola weterynaryjna przeprowadzana w miejscu przeznaczenia przesyłki zwierząt

lub produktów albo podczas ich transportu wykazuje obecność czynników zakaźnych powodujących

choroby, o których mowa w przepisach Unii Europejskiej o zgłaszaniu chorób zwierząt

we Wspólnocie, zoonozy, inne choroby lub jakąkolwiek przyczynę, która może stanowić

źródło poważnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt lub zdrowia publicznego, lub kontrola

ta wykazuje, że produkty pochodzą z regionu dotkniętego chorobą zakaźną, to powiatowy

lekarz weterynarii nakazuje, w drodze decyzji

1)

skierowanie zwierzęcia lub przesyłki zwierząt do najbliższej stacji kwarantanny albo

2)

uśmiercenie zwierząt i zniszczenie ich zwłok;

3)

zniszczenie produktów.

2.

Koszty związane z podjęciem środków, o których mowa w ust. 1, ponosi wysyłający lub

jego przedstawiciel, lub osoba odpowiedzialna za przesyłkę zwierząt lub produktów,

w czasie przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1.

3.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii

powiadamia o dokonanych ustaleniach, podjętych środkach oraz powodach ich podjęcia

Głównego Lekarza Weterynarii, który informacje w tym zakresie niezwłocznie przekazuje,

w formie pisemnej, właściwej władzy państwa wysyłki oraz Komisji Europejskiej.

4.

Główny Lekarz Weterynarii może wystąpić do Komisji Europejskiej o podjęcie działań

umożliwiających wypracowanie wspólnego stanowiska w zakresie spraw, o których mowa

w ust. 1-3, nieuregulowanych przepisami Unii Europejskiej.

1.

Z zastrzeżeniem art. 14, jeżeli weterynaryjna kontrola przeprowadzana w miejscu przeznaczenia

przesyłki zwierząt lub produktów wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku

nr 1 lub podczas ich przewozu wykazuje, że zwierzęta lub produkty nie spełniają wymagań

określonych w przepisach Unii Europejskiej, lub w przypadku gdy Rzeczpospolita Polska

uzyskała dodatkowe gwarancje, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6 lit. c, że nie

spełniają wymagań dotyczących zdrowia zwierząt obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, powiatowy lekarz weterynarii może nakazać w drodze decyzji

1)

w przypadku obecności pozostałości chemicznych, biologicznych i weterynaryjnych produktów

leczniczych zatrzymanie pod jego nadzorem przesyłki zwierząt lub przesyłki produktów

do czasu potwierdzenia zgodności z przepisami lub, jeżeli występuje naruszenie tych

przepisów, zastosowanie środków przewidzianych w przepisach Unii Europejskiej, lub

2)

ubój zwierząt lub zniszczenie produktów albo

3)

cofnięcie przesyłki zwierząt lub przesyłki produktów, pod warunkiem

a)

uzyskania zgody właściwej władzy państwa wysyłki oraz

b)

wcześniejszego powiadomienia państw członkowskich, przez które cofnięta przesyłka

ma być przewożona.

2.

Wybór środków, o których mowa w ust. 1, pozostawia się wysyłającemu lub jego przedstawicielowi,

jeżeli nie stwarza to zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt.

3.

W przypadku gdy świadectwo zdrowia lub dokumenty towarzyszące przesyłce zwierząt lub

produktów zawierają braki lub błędy, decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 3, wydaje

się po umożliwieniu wysyłającemu lub jego przedstawicielowi usunięcia tych braków

lub błędów w terminie 7 dni od dnia przybycia przesyłki zwierząt lub produktów do

miejsca przeznaczenia

1.

O stwierdzonych przypadkach, o których mowa w art. 14 i 15, powiatowy lekarz weterynarii

informuje niezwłocznie Głównego Lekarza Weterynarii, który informuje właściwą władzę

państwa wysyłki w celu podjęcia przez nią odpowiednich środków zgodnie z przepisami

Unii Europejskiej.

2.

W przypadku uznania przez Głównego Lekarza Weterynarii, że środki podjęte przez właściwą

władzę państwa wysyłki są niewystarczające, to wraz z tą władzą ustalą wspólnie działania

służące naprawieniu sytuacji, a jeżeli uzna to za stosowne, może wystąpić o przeprowadzenie

kontroli na miejscu w tym państwie.

3.

Jeżeli kontrole, o których mowa w art. 14 i 15, wykażą powtarzające się nieprawidłowości,

Główny Lekarz Weterynarii powiadamia o tym Komisję Europejską i właściwe władze pozostałych

państw członkowskich.

4.

W przypadku uznania przez Głównego Lekarza Weterynarii, że działania, o których mowa

w ust. 2, podjęte przez właściwą władzę państwa wysyłki są niewystarczające, może

on wystąpić do Komisji Europejskiej o podjęcie odpowiednich środków.

5.

W czasie oczekiwania na ustalenia Komisji Europejskiej w związku z działaniami, o

których mowa w ust. 4, Główny Lekarz Weterynarii występuje z wnioskiem do właściwej

władzy państwa wysyłki o zwiększenie częstotliwości kontroli przesyłek zwierząt lub

przesyłek produktów pochodzących z tego samego gospodarstwa, centrum (organizacji),

zatwierdzonego punktu skupu lub miejsca gromadzenia zwierząt, co przesyłki zwierząt,

o których mowa w art. 14 i 15, oraz jeżeli występuje poważne zagrożenie dla zdrowia

publicznego lub zdrowia zwierząt, o zawieszenie wydawania świadectw zdrowia lub dokumentów

towarzyszących.

6.

Główny Lekarz Weterynarii może zarządzić zwiększenie częstotliwości kontroli przez

powiatowych lekarzy weterynarii przesyłek zwierząt pochodzących z tego samego gospodarstwa,

zakładu, zatwierdzonego punktu skupu, miejsca gromadzenia zwierząt lub regionu.

7.

W przypadku gdy nieprawidłowości, o których mowa w art. 14 i 15, zostaną potwierdzone

w ustaleniach Komisji Europejskiej, Główny Lekarz Weterynarii może wystąpić z wnioskiem

do Komisji Europejskiej o podjęcie stosownych działań, w tym o wprowadzenie zakazu

sprowadzania zwierząt i produktów pochodzących z gospodarstwa, centrum (organizacji),

zatwierdzonego punktu skupu, miejsca gromadzenia zwierząt lub regionu.

1.

Główny Lekarz Weterynarii informuje pisemnie wysyłającego lub jego przedstawiciela

oraz właściwą władzę państwa wysyłki o podjętych środkach i decyzjach, o których mowa

w art. 16, oraz o powodach ich podjęcia.

2.

W przypadku sporu pomiędzy wysyłającym lub jego przedstawicielem i organem wydającym

decyzję, jeżeli obie strony wyrażą na to zgodę, mogą, w terminie nie dłuższym niż

miesiąc, przedstawić ten spór ocenie eksperta z listy ekspertów sporządzonej przez

Komisję Europejską.

3.

Opinia wydana przez eksperta, o którym mowa w ust. 2, jest wiążąca dla stron.

4.

Koszty cofnięcia przesyłki, przetrzymywania lub izolacji zwierząt albo, jeżeli to

konieczne, ich uboju lub zniszczenia, albo zniszczenia produktów ponosi wysyłający

lub jego przedstawiciel, lub osoba odpowiedzialna za przesyłkę.

1.

W przypadku uzyskania informacji od właściwej władzy państwa przeznaczenia w przypadkach,

o których mowa w art. 14 i 15, w sytuacji gdy zwierzęta lub produkty zostały wysłane

z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Główny Lekarz Weterynarii podejmuje wszelkie

niezbędne działania i przesyła informacje właściwej władzy państwa przeznaczenia o

rodzaju przeprowadzonych kontroli, podjętych działaniach oraz powodach ich podjęcia.

2.

Główny Lekarz Weterynarii, w przypadku uznania przez właściwą władzę państwa przeznaczenia,

że podjęte przez niego środki są niewystarczające, ustali wraz z tą władzą działania

służące naprawie sytuacji, a jeżeli jest to konieczne, zarządzi przeprowadzenie kontroli

na miejscu.

3.

W przypadku gdy Komisja Europejska rozpoczęła działania w celu dokonania ustaleń w

związku z sytuacją, o której mowa w ust. 1, w czasie oczekiwania na ustalenia Komisji

Europejskiej Główny Lekarz Weterynarii na wniosek właściwej władzy państwa przeznaczenia

zarządza zwiększenie przez właściwego terytorialnie powiatowego lekarza weterynarii

częstotliwości kontroli przesyłek zwierząt lub przesyłek produktów pochodzących z

gospodarstwa, centrum (organizacji), zatwierdzonego punktu skupu lub miejsca gromadzenia

zwierząt, które stwarzają zagrożenie dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt,

lub zawieszenie wydawania świadectw zdrowia lub innych dokumentów.

1.

W przypadku wystąpienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej chorób, o których

mowa w przepisach Unii Europejskiej o zgłaszaniu chorób zwierząt we Wspólnocie, zoonoz,

innych chorób lub innych przyczyn, które mogą stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia

zwierząt lub zdrowia publicznego, Główny Lekarz Weterynarii powiadamia o tym niezwłocznie

pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję Europejską.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, gdy Rzeczpospolita Polska jest państwem wysyłki,

Główny Lekarz Weterynarii niezwłocznie wdraża działania kontrolne lub zapobiegawcze

określone w przepisach Unii Europejskiej, w szczególności wyznacza strefy wystąpienia

choroby i strefy zagrożenia chorobą, o których mowa w przepisach Unii Europejskiej,

lub może podjąć inne stosowne działania.

3.

W przypadku gdy Rzeczpospolita Polska jest państwem przewozu lub przeznaczenia przesyłki

oraz w przypadku stwierdzenia w trakcie przeprowadzania kontroli weterynaryjnych,

o których mowa w art. 9-11, występowania chorób lub innych przyczyn, o których mowa

w ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii może, jeżeli to konieczne, podjąć działania

zapobiegawcze określone w przepisach Unii Europejskiej, w tym nakazać poddanie zwierząt

kwarantannie.

4.

W czasie oczekiwania na podjęcie środków przez Komisję Europejską Główny Lekarz Weterynarii

może, w przypadku gdy Rzeczpospolita Polska jest państwem przeznaczenia przesyłki

i zachodzi podejrzenie poważnego zagrożenia dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt,

podjąć tymczasowe środki ochronne w odniesieniu do gospodarstw lub centrów (organizacji),

których to dotyczy, a w przypadku choroby zakaźnej - w odniesieniu do strefy wystąpienia

choroby i strefy zagrożenia chorobą, o której mowa w przepisach Unii Europejskiej.

O podjętych środkach Główny Lekarz Weterynarii niezwłocznie powiadamia Komisję Europejską

oraz pozostałe państwa członkowskie.

5.

Główny Lekarz Weterynarii w przypadku, o którym mowa w ust. 3, może wystąpić do Komisji

Europejskiej z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli w celu ustalenia, jakie środki,

o których mowa w ust. 4, zostały podjęte, i wydania opinii dotyczącej tych środków.

Powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności

prowadzi rejestr podmiotów zajmujących się handlem zwierzętami lub produktami wymienionymi

w przepisach wskazanych w załączniku nr 1 na zasadach i w trybie określonych w przepisach

o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.

1.

Podmioty zajmujące się handlem zwierzętami lub produktami wymienionymi w przepisach

wskazanych w załączniku nr 1 prowadzą rejestry dostaw zwierząt lub produktów, a podmioty

(pośrednicy) rozdzielające przesyłki zwierząt lub produktów oraz inne podmioty niepodlegające

stałemu nadzorowi powiatowego lekarza weterynarii, o których mowa w art. 10 ust. 1

pkt 3, prowadzą również rejestry miejsc przeznaczenia zwierząt i produktów.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, przechowują dokumenty dotyczące dostaw przez okres

jednego roku od dnia dokonania dostawy.

3.

Podmioty zajmujące się handlem produktami informują powiatowego lekarza weterynarii

o przybyciu produktów pochodzących z innego państwa członkowskiego w takim zakresie,

jaki jest niezbędny do przeprowadzania kontroli, o której mowa w art. 9.

4.

Odbiorcy, o których mowa w art. 11, przechowują dane dotyczące przeznaczenia zwierząt

i produktów przez okres jednego roku od dnia dokonania dostawy.

5.

Podmioty i odbiorcy są obowiązani udostępniać rejestry i dokumenty na żądanie organów

Inspekcji Weterynaryjnej.

1.

Produkty, o których mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b, dopuszcza się do handlu, jeżeli

są otrzymane, oznakowane, etykietowane i poddane kontroli zgodnie z przepisami Unii

Europejskiej obowiązującymi dla ich przeznaczenia oraz są zaopatrzone w świadectwo

zdrowia, świadectwo zdrowia zwierząt lub inny wymagany dokument, który towarzyszy

im aż do ostatecznego odbiorcy wskazanego w tym dokumencie.

2.

Zakłady wprowadzające produkty do handlu spełniają warunki, o których mowa w ust.

1, przez sprawowanie stałej kontroli wewnętrznej.

3.

Z zastrzeżeniem obowiązku przeprowadzania przez urzędowego lekarza weterynarii badań

kontrolnych zgodnie z przepisami Unii Europejskiej

4.

W przypadku wątpliwości co do spełniania przez produkty wymagań określonych w ust.

3, powiatowy lekarz weterynarii przeprowadza wszelkie niezbędne kontrole, a jeżeli

wątpliwości zostaną potwierdzone, podejmuje właściwe działania włącznie z cofnięciem

zatwierdzenia zakładu; tryb udzielania i cofania zatwierdzenia regulują przepisy o

wymaganiach weterynaryjnych i wprowadzaniu na rynek produktów pochodzenia zwierzęcego.

1.

Jeżeli przesyłka produktów wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku nr 2

jest skierowana do kilku miejsc przeznaczenia, przepis art. 3 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

2.

Jeżeli przesyłka produktów wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku nr 2

jest przeznaczona do wywozu do państwa trzeciego, to ich transport pozostaje pod dozorem

celnym do miejsca opuszczenia terytorium Unii Europejskiej.

3.

W przypadku dokonywania fakultatywnego przywozu produktów z określonych państw trzecich

Główny Lekarz Weterynarii informuje o tym inne państwa członkowskie oraz Komisję Europejską.

4.

Produkty wymienione w ust. 3 pochodzące z państwa trzeciego i przeznaczone do innego

państwa członkowskiego podlegają kontroli dokumentów dotyczących pochodzenia i przeznaczenia

tych produktów.

5.

Zabrania się wysyłania produktów, o których mowa w ust. 3, do innego państwa członkowskiego,

chyba że są one przeznaczone do państwa członkowskiego dokonującego fakultatywnego

przywozu takich produktów z tego samego państwa trzeciego.

1.

Produkty wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr 2 mogą być wysyłane do

innego państwa członkowskiego, jeżeli podmioty odpowiedzialne za te produkty zapewnią

spełnienie wymagań weterynaryjnych na wszystkich etapach ich produkcji, składowania,

wprowadzania na rynek i transportu.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, zapewniają ponadto, że

1)

produkty, które zostały uzyskane zgodnie z przepisami wskazanymi w części I załącznika

nr 2, są poddane kontroli weterynaryjnej w taki sposób, w jaki przeprowadza się kontrolę

produktów przeznaczonych na rynek krajowy;

2)

produkty wymienione w przepisach wskazanych w części II załącznika nr 2 nie zostaną

wysłane do innego państwa członkowskiego, jeżeli nie mogą być wprowadzane na rynek

krajowy ze względów, o których mowa w art. 30 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

1.

Powiatowy lekarz weterynarii może w miejscu przeznaczenia przesyłki produktów dokonać

niedyskryminujących, wyrywkowych kontroli weterynaryjnych w celu potwierdzenia, że

produkty spełniają wymagania określone w art. 22 i 23, w tym pobrać próbki do badań.

2.

Powiatowy lekarz weterynarii może także przeprowadzać kontrole podczas transportu

produktów, jeżeli posiada informacje lub uzyskał je od właściwej władzy państwa, przez

terytorium którego produkty były transportowane, że zachodzi podejrzenie naruszenia

przepisów Unii Europejskiej.

1.

Jeżeli produkty wskazane w przepisach wymienionych w załączniku nr 2 pochodzące z

innego państwa członkowskiego są przeznaczone do

1)

zakładu będącego pod stałym nadzorem powiatowego lekarza weterynarii - to zakład zapewnia,

że do tego zakładu są dopuszczone tylko te produkty, które spełniają wymagania, o

których mowa w art. 22 ust. 1, odnośnie do znakowania i dokumentów towarzyszących,

a w przypadku produktów wskazanych w przepisach wymienionych w części II załącznika

nr 2, że towarzyszą im dokumenty wymagane przepisami prawa państwa przeznaczenia;

2)

zarejestrowanego podmiotu (pośrednika) rozdzielającego przesyłki lub do przedsiębiorstwa

posiadającego wiele oddziałów lub jakiegokolwiek innego zakładu, który nie podlega

stałemu nadzorowi - to ten podmiot, przedsiębiorstwo lub zakład dokonują sprawdzenia,

zanim przesyłka jest rozdzielona lub wprowadzona na rynek, w celu potwierdzenia, że

przesyłki posiadają oznakowania oraz świadectwa i dokumenty, o których mowa w pkt

1, i w przypadku stwierdzenia braków lub nieprawidłowości powiadamiają o nich niezwłocznie

powiatowego lekarza weterynarii;

3)

innych odbiorców niż wymienieni w pkt 1 i 2, w szczególności gdy podczas transportu

przesyłka jest częściowo wyładowywana - to przesyłce towarzyszy, zgodnie z art. 22

ust. 1, oryginał świadectwa, o którym mowa w pkt 1.

2.

Przepisy art. 10 ust. 3 stosuje się odpowiednio do odbiorców produktów wskazanych

w przepisach wymienionych w części II załącznika nr 2.

Z zastrzeżeniem art. 24, jeżeli wymagania weterynaryjne nie zostały określone w przepisach

prawa Unii Europejskiej oraz w przypadku gdy przedmiotem handlu są produkty wskazane

w przepisach wymienionych w części II załącznika nr 2 i państwo przeznaczenia wymaga

ze względu na postanowienia ogólne Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską,

aby zakład pochodzenia produktów spełniał wymagania państwa przeznaczenia odnośnie

do tych produktów, to przedmiotem handlu mogą być produkty pochodzące z zakładów,

które spełniają te wymagania.

Powiatowy lekarz weterynarii właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności

prowadzi rejestr podmiotów zajmujących się handlem produktami wymienionymi w przepisach

wskazanych w załączniku nr 2 na zasadach i w trybie określonych w przepisach o wymaganiach

dla produktów pochodzenia zwierzęcego.

1.

Podmioty, o których mowa w art. 28, prowadzą rejestr dostaw produktów. Przepisy art.

21 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Podmioty, o których mowa w art. 28, informują powiatowego lekarza weterynarii, na

jego żądanie, o przybyciu produktów pochodzących z innego państwa członkowskiego,

w takim zakresie, jaki jest niezbędny do przeprowadzania kontroli weterynaryjnej,

o której mowa w art. 25 i 26.

1.

Podczas przeprowadzania kontroli w portach, portach lotniczych, granicznych posterunkach

kontroli, przez które produkty wymienione w przepisach wskazanych w załączniku nr

2, pochodzące z państw trzecich, są wprowadzane na terytorium Unii Europejskiej w

rozumieniu przepisów o weterynaryjnej kontroli granicznej

1)

graniczny lekarz weterynarii dokonuje kontroli pochodzenia produktów;

2)

produkty wysłane z państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego podlegają

kontrolom, o których mowa w art. 25 i 26;

3)

produkty pochodzące z państw trzecich podlegają przepisom o weterynaryjnej kontroli

granicznej.

2.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się, jeżeli produkty przewozi się w sposób regularny

i bezpośredni środkami transportu kursującymi pomiędzy dwoma punktami geograficznymi

Unii Europejskiej. Produkty poddaje się wówczas kontrolom, o których mowa w art. 25

i 26.

1.

Jeżeli kontrola weterynaryjna przeprowadzana w miejscu przeznaczenia przesyłki produktów

wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku nr 2 lub podczas ich transportu

wykazuje obecność czynników zakaźnych powodujących choroby, o których mowa w przepisach

Unii Europejskiej o zgłaszaniu chorób zwierząt we Wspólnocie, zoonozy lub inne choroby

lub jakąkolwiek przyczynę, która może stanowić źródło poważnego zagrożenia dla zdrowia

zwierząt lub ludzi, lub kontrola ta wykazuje, że produkty pochodzą z regionu dotkniętego

chorobą zakaźną, to powiatowy lekarz weterynarii nakazuje, w drodze decyzji, zniszczenie

lub wykorzystanie w inny sposób tej partii produktów zgodnie z przepisami Unii Europejskiej,

z wyjątkiem produktów poddawanych jednej z obróbek, o których mowa w przepisach Unii

Europejskiej

2.

Przepis art. 14 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio do produktów wymienionych w przepisach

wskazanych w załączniku nr 2.

1.

Jeżeli kontrola weterynaryjna przeprowadzana w miejscu przeznaczenia przesyłki produktów

wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku nr 2 lub podczas ich transportu

wykazuje, że produkty nie spełniają wymagań określonych w przepisach Unii Europejskiej

albo w przypadku, gdy wymagania te nie zostały określone w przepisach Unii Europejskiej

- nie spełniają wymagań dotyczących zdrowia publicznego obowiązujących na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, powiatowy lekarz weterynarii może nakazać w drodze decyzji

1)

zniszczenie produktów albo

2)

wykorzystanie produktów na inne cele albo odesłanie ich pod warunkiem uzyskania zgody

właściwej władzy państwa członkowskiego zakładu, z którego przesyłka została wysłana.

2.

Przepisy art. 15 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do produktów wymienionych w przepisach

wskazanych w załączniku nr 2.

1.

W przypadku wystąpienia sytuacji, o których mowa w art. 31 i 32, dotyczących produktów

wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku nr 2, przepisy art. 16 ust. 1-4

stosuje się odpowiednio.

2.

W czasie oczekiwania na ustalenia Komisji Europejskiej w związku z działaniami, o

których mowa w art. 16 ust. 4, Główny Lekarz Weterynarii występuje z wnioskiem do

właściwej władzy państwa wysyłki o zwiększenie częstotliwości kontroli przesyłek produktów

pochodzących z zakładu lub, jeżeli występuje poważne zagrożenie dla zdrowia publicznego

lub zdrowia zwierząt, o zawieszenie zatwierdzenia zakładu.

3.

Główny Lekarz Weterynarii może zarządzić zwiększenie częstotliwości kontroli przeprowadzanej

przez powiatowych lekarzy weterynarii dotyczących przesyłek produktów pochodzących

z tego samego zakładu.

4.

W przypadku gdy nieprawidłowości, o których mowa w art. 31 i 32, zostaną potwierdzone

w ustaleniach Komisji Europejskiej, Główny Lekarz Weterynarii może wystąpić z wnioskiem

do Komisji Europejskiej o podjęcie stosownych działań, w tym o wprowadzenie zakazu

sprowadzania produktów pochodzących z zakładu, o którym mowa w ust. 2. Przepisy art.

17 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

5.

Koszty cofnięcia, przetrzymywania przesyłki produktów, wykorzystania produktów na

inne cele lub zniszczenia produktów ponosi odbiorca przesyłki.

W przypadku uzyskania informacji od właściwej władzy państwa przeznaczenia w przypadkach,

o których mowa w art. 31 i 32, jeżeli produkty zostały wysłane z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, Główny Lekarz Weterynarii podejmuje wszelkie niezbędne działania i przesyła

informacje właściwej władzy państwa przeznaczenia o rodzaju przeprowadzonych kontroli,

podjętych działaniach oraz powodach ich podjęcia. Przepisy art. 18 ust. 2 i 3 stosuje

się odpowiednio.

1.

W odniesieniu do produktów wymienionych w przepisach wskazanych w załączniku nr 2

przepisy art. 19 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku gdy Rzeczpospolita Polska jest państwem przewozu lub przeznaczenia przesyłki

oraz w przypadku stwierdzenia w trakcie przeprowadzania kontroli weterynaryjnych,

o których mowa w art. 25 i 26, występowania chorób lub innych przyczyn, o których

mowa w art. 19 ust. 1, powiatowy lekarz weterynarii może, jeżeli to niezbędne, podjąć

działania zapobiegawcze określone w przepisach Unii Europejskiej.

3.

W czasie oczekiwania na podjęcie środków przez Komisję Europejską Główny Lekarz Weterynarii

może, w przypadku gdy Rzeczpospolita Polska jest państwem przeznaczenia przesyłki

i zachodzi podejrzenie poważnego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub zwierząt, podjąć

tymczasowe środki ochronne wobec zakładów, których to dotyczy, a w przypadku choroby

zakaźnej - wobec strefy wystąpienia choroby i strefy zagrożenia chorobą, o której

mowa w przepisach Unii Europejskiej. O podjętych środkach Główny Lekarz Weterynarii

niezwłocznie powiadamia Komisję Europejską oraz pozostałe państwa członkowskie.

4.

Główny Lekarz Weterynarii w przypadku, o którym mowa w ust. 2, może wystąpić do Komisji

Europejskiej z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli w celu ustalenia, jakie środki,

o których mowa w ust. 3, zostały podjęte i wydania opinii dotyczącej tych środków.

Główny Lekarz Weterynarii przekazuje Komisji Europejskiej informacje o przeprowadzonych

na podstawie przepisów ustawy kontrolach weterynaryjnych, zgodnie z przepisami Unii

Europejskiej

Do postępowań w sprawach objętych przepisami niniejszej ustawy wszczętych i niezakończonych

przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.