Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 16 kwietnia 2004 r. w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytułu specjalisty przez diagnostów laboratoryjnych

§ 1. Rozporzàdzenie okreÊla

1) wykaz dziedzin majàcych zastosowanie w ochronie zdrowia, w których mo˝na odbywaç specjalizacj´;

2) sposób i tryb dokonywania wpisu na list´ podmiotów uprawnionych do prowadzenia sta˝y kierunkowych;

3) sposób opracowania i zakres programu specjalizacji;

4) sposób i tryb przeprowadzania oraz odbywania

specjalizacji;

5) sposób i tryb sk∏adania egzaminu paƒstwowego;

6) szczegó∏owe warunki i sposób sprawowania nadzoru nad realizacjà specjalizacji;

7) sposób ustalania op∏at za specjalizacj´ i egzamin

paƒstwowy.

§ 2. 1. OkreÊla si´ wykaz dziedzin majàcych zastosowanie w ochronie zdrowia, w których diagnosta laboratoryjny mo˝e odbywaç specjalizacj´, oraz sta˝ pracy niezb´dny do przystàpienia do danej specjalizacji

1) dziedziny podstawowe

a) laboratoryjna diagnostyka medyczna — 1 rok,

b) laboratoryjna genetyka medyczna — 2 lata,

c) laboratoryjna immunologia medyczna — 1 rok,

d) mikrobiologia medyczna — 1 rok,

e) laboratoryjna transfuzjologia medyczna — 2 lata,

f) laboratoryjna toksykologia medyczna — 1 rok,

g) zdrowie publiczne — 1 rok,

h) zdrowie Êrodowiskowe — 1 rok;

2) dziedzina szczegó∏owa — laboratoryjna hematologia medyczna, którà mo˝e odbywaç diagnosta laboratoryjny posiadajàcy tytu∏ specjalisty w podstawowej dziedzinie: laboratoryjna diagnostyka

medyczna albo specjalizacj´ II stopnia z diagnostyki laboratoryjnej lub analityki klinicznej.

———————

1) Minister Zdrowia kieruje dzia∏em administracji rzàdowej

— zdrowie, na podstawie § 1 ust. 2 rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie

szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Zdrowia (Dz. U.

Nr 93, poz. 833 oraz z 2003 r. Nr 199, poz. 1941).

2) Zmiany wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U.

z 2002 r. Nr 240, poz. 2052, z 2003 r. Nr 45, poz. 391

i Nr 171, poz. 1663 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959.

4. Podstawowy sta˝ specjalizacyjny i sta˝e kierunkowe w zakresie specjalizacji ze zdrowia publicznego

i zdrowia Êrodowiskowego diagnosta laboratoryjny

odbywa poza medycznym laboratorium diagnostycznym, w jednostkach, które zapewniajà mo˝liwoÊç zrealizowania podstawowego sta˝u specjalizacyjnego

i sta˝y kierunkowych.

§ 3. 1. Diagnosta laboratoryjny odbywa specjalizacj´ na podstawie programu specjalizacji opracowanego odr´bnie dla ka˝dej specjalizacji.

2. Program specjalizacji zawiera

1) za∏o˝enia organizacyjno-programowe kszta∏cenia

specjalizacyjnego, w szczególnoÊci zawierajàce

a) cele kszta∏cenia,

b) uzyskane kompetencje zawodowe;

2) czas trwania specjalizacji nie krótszy ni˝ 3 lata,

z wyjàtkiem specjalizacji ze zdrowia publicznego,

której czas trwania nie mo˝e byç krótszy ni˝ 4 lata,

a w przypadku diagnostów laboratoryjnych posiadajàcych specjalizacj´ I stopnia — nie krótszy ni˝

2 lata;

3) szczegó∏owy zakres wymaganej wiedzy teoretycznej i wykaz umiej´tnoÊci praktycznych b´dàcych

przedmiotem kszta∏cenia specjalizacyjnego w ramach okreÊlonej specjalnoÊci, w szczególnoÊci

z uwzgl´dnieniem w ka˝dej specjalnoÊci podstaw

organizacji i zarzàdzania jednostkami ochrony

zdrowia;

4) szczegó∏owo okreÊlony zakres wiedzy teoretycznej

i wykaz umiej´tnoÊci praktycznych, które diagnosta laboratoryjny musi zaliczyç w ramach podstawowego sta˝u specjalizacyjnego, oraz czas trwania podstawowego sta˝u specjalizacyjnego, na

który sk∏ada si´ czas pracy w laboratorium lub innej jednostce w∏aÊciwej dla danej specjalnoÊci

oraz czas trwania kursów specjalizacyjnych i sta˝y

kierunkowych;

5) modu∏y specjalizacji oraz formy i metody kszta∏cenia stosowane w ramach modu∏ów, w tym

a) kursy obejmujàce szczegó∏owy zakres wiedzy

teoretycznej i umiej´tnoÊci praktycznych b´dàcych przedmiotem kursu, zwane dalej „kursami”, oraz ich wymiar godzinowy,

b) sta˝e kierunkowe, obejmujàce okreÊlony zakres

wymaganych umiej´tnoÊci praktycznych b´dà-

cych przedmiotem sta˝u kierunkowego, oraz

miejsce, czas trwania i sposób zaliczenia poszczególnych sta˝y kierunkowych;

6) formy i metody samokszta∏cenia, w tym przygotowanie opracowaƒ teoretycznych, pracy poglàdowej lub pracy oryginalnej, której temat odpowiada

programowi danej specjalizacji;

7) metody oceny wiedzy teoretycznej i nabytych

umiej´tnoÊci praktycznych, w tym

a) kolokwium z zakresu wiedzy teoretycznej obj´tej programem danego modu∏u,

b) sprawdzian z zakresu okreÊlonego programem

kursu,

c) kolokwium z zakresu wiedzy teoretycznej

i sprawdzian umiej´tnoÊci praktycznych obj´tych programem sta˝u kierunkowego,

d) ocen´ z∏o˝onych opracowaƒ teoretycznych,

pracy poglàdowej lub pracy oryginalnej;

8) sposób wykazania si´ znajomoÊcià jednego z nast´pujàcych j´zyków obcych: angielskiego, francuskiego, niemieckiego, hiszpaƒskiego lub rosyjskiego, w stopniu umo˝liwiajàcym

a) rozumienie tekstu pisanego, w szczególnoÊci literatury fachowej,

b) porozumiewanie si´ z pacjentami, diagnostami

laboratoryjnymi i przedstawicielami innych zawodów medycznych;

9) standardy kszta∏cenia uwzgl´dniajàce dane dotyczàce

a) liczby i kwalifikacji kadry dydaktycznej, w tym

opiekuna sta˝u kierunkowego,

b) bazy dydaktycznej do realizacji programu kursów i sta˝y kierunkowych, a w przypadku specjalizacji ze zdrowia publicznego lub zdrowia Êrodowiskowego okreÊlenie oÊrodków kszta∏cenia diagnostów laboratoryjnych w zakresie zdrowia publicznego i zdrowia Êrodowiskowego,

c) sposobu realizacji programu specjalizacji, w tym

oceny wiedzy i umiej´tnoÊci praktycznych,

d) wewn´trznego systemu oceny jakoÊci kszta∏cenia;

10) zakres egzaminu paƒstwowego, obejmujàcego

wiedz´ teoretycznà i umiej´tnoÊci praktyczne

okreÊlone w programie specjalizacji.

3. Diagnosta laboratoryjny, posiadajàcy odpowiednià specjalizacj´ I stopnia uzyskanà na podstawie

dotychczasowych przepisów, odbywa specjalizacj´

wed∏ug programu uzupe∏niajàcego, który jest dostosowany do zakresu wiedzy teoretycznej i umiej´tnoÊci

obj´tych programem specjalizacji I stopnia i zawiera

elementy, o których mowa w ust. 2.

4. SpecjalnoÊci, w których diagnosta laboratoryjny

posiadajàcy odpowiednià specjalizacj´ I stopnia, uzyskanà na podstawie dotychczasowych przepisów, mo˝e uzyskaç tytu∏ specjalisty w okreÊlonej podstawowej

dziedzinie po odbyciu specjalizacji zgodnie z programem, o którym mowa w ust. 3, okreÊla za∏àcznik nr 1

do rozporzàdzenia.

Poz. 1319

§ 4. 1. Program specjalizacji i program uzupe∏niajàcy, zwane dalej „programem specjalizacji”, opracowuje zespó∏ ekspertów powo∏any przez ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia.

2. Minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia powo∏uje

zespó∏ ekspertów, o którym mowa w ust. 1, spoÊród

osób posiadajàcych dorobek naukowy i zawodowy

w dziedzinie w∏aÊciwej dla danej specjalizacji i posiadajàcych tytu∏ specjalisty w danej dziedzinie, a w przypadku nowych specjalnoÊci — spoÊród osób posiadajàcych co najmniej stopieƒ naukowy doktora w dziedzinie w∏aÊciwej dla danej specjalizacji, w szczególnoÊci

wskazanych przez Krajowà Rad´ Diagnostów Laboratoryjnych, oraz konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, je˝eli w danej dziedzinie nie ma powo∏anego konsultanta krajowego.

3. Program specjalizacji jest opracowywany wed∏ug wzoru stanowiàcego za∏àcznik nr 2 do rozporzàdzenia.

4. Opracowany przez zespó∏ ekspertów program

specjalizacji, po zaopiniowaniu przez w∏aÊciwe dla danej specjalnoÊci towarzystwo naukowe oraz Krajowà

Rad´ Diagnostów Laboratoryjnych i zredagowaniu

przez Centrum Medycznego Kszta∏cenia Podyplomowego, zwane dalej „Centrum”, zatwierdza minister

w∏aÊciwy do spraw zdrowia.

5. Centrum podaje do publicznej wiadomoÊci zatwierdzone programy specjalizacji w formie publikacji

oraz informacji na stronie internetowej Centrum.

6. Program specjalizacji weryfikuje si´ przynajmniej raz na 5 lat z zachowaniem sposobu post´powania przewidzianego dla jego opracowania.

7. Jednostkà koordynujàcà realizacj´ zadaƒ zwiàzanych z opracowaniem programu specjalizacji jest

Centrum.

8. Koszty opracowania programu specjalizacji sà

finansowane z bud˝etu paƒstwa z cz´Êci, której dysponentem jest minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia.

§ 5. 1. Sta˝ kierunkowy, o którym mowa w § 3

ust. 2 pkt 5 lit. b, mogà prowadziç podmioty, które uzyska∏y wpis na list´ podmiotów uprawnionych do prowadzenia sta˝y kierunkowych, zwanà dalej „listà”,

prowadzonà przez ministra w∏aÊciwego do spraw

zdrowia, je˝eli

1) sà jednostkami, których dzia∏alnoÊç odpowiada

profilowi prowadzonej specjalizacji;

2) zapewniajà kadr´ i baz´ dydaktycznà do realizacji

programu sta˝u kierunkowego dostosowanà do

liczby osób odbywajàcych specjalizacj´, a w szczególnoÊci

a) zapewniajà pe∏nienie obowiàzków opiekuna

sta˝u kierunkowego przez osob´ posiadajàcà

tytu∏ specjalisty w danej dziedzinie, a w odniesieniu do nowych specjalnoÊci oraz zdrowia publicznego — przez osob´, która posiada stopieƒ

naukowy doktora i prowadzi dzia∏alnoÊç naukowà i badawczà w zakresie tej specjalnoÊci,

b) zapewniajà specjalistycznà aparatur´ i sprz´t

niezb´dny do realizacji programu specjalizacji,

c) udzielajà Êwiadczeƒ w zakresie i w liczbie okreÊlonych programem specjalizacji.

ust. 1, zespó∏ ekspertów wyst´puje do ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia za poÊrednictwem Dyrektora

Centrum o skreÊlenie tego podmiotu z listy.

2. Wniosek o wpis na list´, zawierajàcy informacje,

o których mowa w ust. 1, jest sk∏adany do dzia∏ajàcej

na podstawie odr´bnych przepisów jednostki organizacyjnej podleg∏ej wojewodzie — wojewódzkiego centrum zdrowia publicznego, zwanego dalej „oÊrodkiem

wojewódzkim”, w∏aÊciwego ze wzgl´du na siedzib´

podmiotu ubiegajàcego si´ o wpis na list´.

5. Minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia podaje do

wiadomoÊci publicznej list´ podmiotów uprawnionych do prowadzenia sta˝y kierunkowych w formie informacji na stronie internetowej urz´du obs∏ugujàcego ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia oraz Centrum. Lista ta jest aktualizowana co najmniej dwa razy

w roku wed∏ug stanu na dzieƒ 1 kwietnia i 1 paêdziernika.

3. Wzór wniosku, o którym mowa w ust. 2, opracowuje Centrum i podaje do publicznej wiadomoÊci na

swojej stronie internetowej.

4. OÊrodek wojewódzki, po sprawdzeniu formalnym wniosku, o którym mowa w ust. 2, oraz po uzyskaniu opinii konsultanta wojewódzkiego w zakresie

mo˝liwoÊci prowadzenia sta˝u kierunkowego przez

podmiot ubiegajàcy si´ o wpis na list´, przesy∏a dokumenty do Centrum.

5. Centrum przekazuje wniosek zespo∏owi ekspertów, o którym mowa w art. 30b ust. 2 ustawy z dnia

27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej, zwanej

dalej „ustawà”, w celu wydania opinii o spe∏nieniu

przez podmiot warunków niezb´dnych do realizacji

sta˝u kierunkowego.

§ 6. W sk∏ad zespo∏u ekspertów, o którym mowa

w art. 30b ust. 2 ustawy, minister w∏aÊciwy do spraw

zdrowia powo∏uje osoby posiadajàce tytu∏ specjalisty

w dziedzinie w∏aÊciwej dla danej specjalizacji,

a w przypadku nowych specjalnoÊci osoby posiadajàce co najmniej stopieƒ naukowy doktora w dziedzinie

w∏aÊciwej dla danej specjalizacji, a w szczególnoÊci

1) konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub

w dziedzinie pokrewnej, je˝eli w danej dziedzinie

nie ma powo∏anego konsultanta krajowego, albo

osob´ wskazanà przez konsultanta krajowego;

2) przedstawiciela Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych;

3) przedstawiciela w∏aÊciwego dla danej specjalnoÊci

towarzystwa naukowego.

§ 7. 1. Minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia na podstawie przedstawionej przez Dyrektora Centrum opinii zespo∏u ekspertów, o którym mowa w art. 30b

ust. 2 ustawy, dokonuje wpisu podmiotu na list´.

2. Podmioty prowadzàce sta˝ kierunkowy podlegajà ocenie zespo∏u ekspertów, co najmniej raz na 5 lat

oraz ka˝dorazowo na wniosek konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej,

je˝eli w danej dziedzinie nie ma powo∏anego konsultanta wojewódzkiego.

3. W razie niespe∏niania przez podmiot prowadzàcy sta˝ kierunkowy warunków okreÊlonych w § 5

4. Minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia skreÊla z listy podmiot uprawniony do prowadzenia sta˝u na

wniosek kierownika tego podmiotu.

§ 8. 1. Diagnosta laboratoryjny uprawniony do

podj´cia specjalizacji mo˝e jà odbywaç na podstawie

1) umowy o prac´ zawartej na czas nieokreÊlony lub

okreÊlony okresem trwania specjalizacji z podmiotem, spe∏niajàcym warunki do realizacji podstawowego sta˝u specjalizacyjnego i p∏atnego urlopu

szkoleniowego udzielonego na podstawie odr´bnych przepisów lub urlopu bezp∏atnego udzielonego na czas realizacji kursów i sta˝y kierunkowych

w oparciu o zasady okreÊlone w umowie, o której

mowa w ust. 2, albo

2) umowy o prac´ zawartej na czas nieokreÊlony lub

okreÊlony okresem trwania specjalizacji z innym

podmiotem ni˝ okreÊlony w pkt 1 i p∏atnego urlopu szkoleniowego udzielonego na podstawie odr´bnych przepisów na czas realizacji podstawowego sta˝u specjalizacyjnego, kursów i sta˝y kierunkowych w oparciu o zasady okreÊlone w umowie,

o której mowa w ust. 2, albo

3) umowy cywilnoprawnej zawartej na czas trwania

specjalizacji z podmiotem, o którym mowa

w pkt 1, albo

4) poszerzenia zaj´ç programowych dziennych studiów doktoranckich o program specjalizacji zgodny z kierunkiem tych studiów.

2. Diagnosta laboratoryjny, o którym mowa w ust. 1

pkt 1 i 2, zawiera z pracodawcà umow´ cywilnoprawnà

okreÊlajàcà wzajemne prawa i obowiàzki stron wynikajàce z realizowania programu specjalizacji.

3. Diagnosta laboratoryjny odbywa specjalizacj´

przez ca∏y czas jej trwania w pe∏nym wymiarze czasu

pracy diagnosty laboratoryjnego zatrudnionego w zak∏adzie opieki zdrowotnej.

4. Je˝eli diagnosta laboratoryjny pracuje w krótszym wymiarze czasu pracy, czas trwania specjalizacji

ulega proporcjonalnemu wyd∏u˝eniu.

§ 9. 1. DiagnoÊcie laboratoryjnemu odbywajàcemu specjalizacj´ na podstawie umowy o prac´ pracodawca mo˝e

1) udzieliç urlopu bezp∏atnego na czas odbywania

specjalizacji albo

2) udzieliç urlopu szkoleniowego, w wymiarze niezb´dnym do zrealizowania programu specjalizacji

lub cz´Êci programu;

3) udzieliç po˝yczki bezzwrotnej na pokrycie kosztów

przejazdu, zakwaterowania i wy˝ywienia na zasadach obowiàzujàcych przy podró˝ach s∏u˝bowych

na obszarze kraju, o ile specjalizacja albo jej cz´Êç

odbywa si´ w innej miejscowoÊci ni˝ miejsce zamieszkania i miejsce pracy pracownika;

4) udzieliç po˝yczki bezzwrotnej na pokrycie op∏aty za

specjalizacj´.

2. Pracownik, który otrzyma∏ od zak∏adu pracy

Êwiadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, obowiàzany jest do zwrotu po˝yczki, je˝eli w trakcie specjalizacji lub po jej ukoƒczeniu, w terminie okreÊlonym

w umowie, nie d∏u˝szym ni˝ 3 lata

1) rozwià˝e stosunek pracy za wypowiedzeniem,

2) pracodawca rozwià˝e z nim stosunek pracy bez

wypowiedzenia z jego winy,

3) stosunek pracy wygaÊnie z tytu∏u porzucenia pracy

— chyba ˝e zak∏ad pracy odstàpi od ˝àdania zwrotu

po˝yczki w cz´Êci lub w ca∏oÊci.

3. Zwrot po˝yczki nast´puje w wysokoÊci proporcjonalnej do czasu pracy po ukoƒczeniu specjalizacji

lub do czasu trwania specjalizacji.

§ 10. 1. Szko∏y wy˝sze, które spe∏niajà warunki

okreÊlone w art. 30b ustawy, zwane dalej „jednostkami kszta∏càcymi”, przesy∏ajà ministrowi w∏aÊciwemu

do spraw zdrowia informacj´ potwierdzajàcà spe∏nienie tych warunków, planowane terminy post´powaƒ

kwalifikacyjnych w danym roku oraz liczb´ osób, które mogà przystàpiç do post´powania kwalifikacyjnego

w danym roku.

2. Rektor szko∏y wy˝szej prowadzàcej specjalizacj´

ustala wysokoÊç op∏aty za specjalizacj´ na podstawie

przewidywanych kosztów zwiàzanych z

1) wynagrodzeniem kadry dydaktycznej;

2) zapewnieniem bazy dydaktycznej zgodnej ze standardami okreÊlonymi w programie specjalizacji,

a w szczególnoÊci zakupem niezb´dnych do realizacji programu kursu pomocy dydaktycznych;

3) obs∏ugà administracyjnà.

3. Maksymalna op∏ata za jednà godzin´ kursu nie

mo˝e przekroczyç 1 % przeci´tnego miesi´cznego wynagrodzenia w sektorze przedsi´biorstw bez wyp∏aty

nagród z zysku za ubieg∏y rok, og∏aszanego, w drodze

obwieszczenia, przez Prezesa G∏ównego Urz´du Statystycznego w Dzienniku Urz´dowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

§ 11. 1. Diagnosta laboratoryjny ubiegajàcy si´

o rozpocz´cie specjalizacji sk∏ada wniosek o rozpocz´cie specjalizacji do jednostki kszta∏càcej, która przeprowadza post´powanie kwalifikacyjne.

Poz. 1319

2. Wzór wniosku o rozpocz´cie specjalizacji okreÊla za∏àcznik nr 3 do rozporzàdzenia.

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, do∏àcza

si´

1) odpis dyplomu szko∏y wy˝szej;

2) kserokopi´ dokumentu „Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego”;

3) dokument potwierdzajàcy wymagany sta˝ pracy

w zawodzie diagnosty laboratoryjnego.

4. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, sk∏ada si´

w terminie do dnia 15 grudnia albo do dnia 15 czerwca ka˝dego roku.

§ 12. 1. Post´powanie kwalifikacyjne przeprowadza jednostka kszta∏càca, uwzgl´dniajàc przeprowadzenie odr´bnego post´powania kwalifikacyjnego dla

diagnostów laboratoryjnych posiadajàcych odpowiednià specjalizacj´ I stopnia uzyskanà na podstawie

dotychczasowych przepisów.

2. Liczb´ osób, które mogà rozpoczàç specjalizacj´

w danej jednostce kszta∏càcej, jednostka ta og∏asza na

30 dni przed terminem sk∏adania wniosku, o którym

mowa w § 11, na swojej stronie internetowej.

3. Post´powanie kwalifikacyjne obejmuje

1) ocen´ formalnà wniosku o rozpocz´cie specjalizacji;

2) ocen´ wiedzy zawodowej i udokumentowanych

osiàgni´ç zawodowych diagnosty laboratoryjnego

w przypadku, gdy liczba wnioskujàcych przekroczy

liczb´ miejsc specjalizacyjnych w danej jednostce

kszta∏càcej.

4. Ocen´ wiedzy zawodowej i udokumentowanych

osiàgni´ç zawodowych diagnosty laboratoryjnego

wyra˝a si´ w punktach wed∏ug nast´pujàcej punktacji

1) tytu∏ specjalisty w pokrewnej dziedzinie — 10 pkt;

2) specjalizacja I stopnia w pokrewnej dziedzinie —

9 pkt;

3) doÊwiadczenie zawodowe w dziedzinie w∏aÊciwej

dla danej specjalizacji — 1 pkt za ka˝dy rok;

4) opublikowanie artyku∏u naukowego lub przygotowanie i wyg∏oszenie referatu na zjazd, kongres,

konferencj´ lub sympozjum — od 4 do 8 pkt za

ka˝dy artyku∏ lub wystàpienie, nie wi´cej jednak

ni˝ 40 pkt;

5) rozmowa kwalifikacyjna sk∏adajàca si´ z trzech pytaƒ z podstaw diagnostyki laboratoryjnej — do

10 pkt za ka˝de pytanie.

5. Wynik post´powania kwalifikacyjnego stanowi

sum´ liczby punktów uzyskanych za ocen´ wiedzy

i osiàgni´ç zawodowych.

6. W przypadku gdy liczba diagnostów laboratoryjnych wnioskujàcych o przystàpienie do specjalizacji

przekroczy liczb´ wolnych miejsc specjalizacyjnych

w danej jednostce kszta∏càcej, do specjalizacji kwalifikuje si´ osoby, które uzyska∏y najwi´kszà liczb´ punktów.

7. W przypadku uzyskania przez dwóch lub wi´cej

diagnostów laboratoryjnych jednakowej liczby punktów kwalifikujàcych ich do ostatniego w kolejnoÊci

miejsca, post´powanie kwalifikacyjne obejmuje dodatkowà rozmow´ kwalifikacyjnà.

8. Post´powanie kwalifikacyjne przeprowadza si´

w terminie nie d∏u˝szym ni˝ 30 dni od dnia okreÊlonego jako ostateczny termin sk∏adania wniosku o rozpocz´cie specjalizacji.

9. W celu przeprowadzenia post´powania kwalifikacyjnego rektor szko∏y wy˝szej b´dàcej jednostkà

kszta∏càcà powo∏uje komisj´ kwalifikacyjnà, w sk∏ad

której wchodzà

1) wskazany przez rektora szko∏y wy˝szej pracownik

odpowiedzialny za ustalenie szczegó∏owych warunków i przebiegu specjalizacji w sposób zapewniajàcy realizacj´ programu specjalizacji, zwany

dalej „pe∏nomocnikiem”;

2) przedstawiciel rektora szko∏y wy˝szej posiadajàcy

tytu∏ specjalisty w danej dziedzinie, a w przypadku

nowych specjalnoÊci — osoba posiadajàca co najmniej stopieƒ naukowy doktora w dziedzinie w∏aÊciwej dla danej specjalizacji;

3) przedstawiciel w∏aÊciwego ze wzgl´du na siedzib´

jednostki kszta∏càcej oÊrodka wojewódzkiego;

4) przedstawiciel Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych posiadajàcy tytu∏ specjalisty w danej

dziedzinie, a w przypadku nowych specjalnoÊci —

osoba posiadajàca co najmniej stopieƒ naukowy

doktora w dziedzinie w∏aÊciwej dla danej specjalizacji;

5) konsultant wojewódzki w dziedzinie w∏aÊciwej dla

danej specjalizacji albo w dziedzinie pokrewnej, je˝eli w danej dziedzinie nie ma powo∏anego konsultanta, w∏aÊciwy ze wzgl´du na siedzib´ jednostki kszta∏càcej.

10. Przewodniczàcym komisji kwalifikacyjnej jest

pe∏nomocnik.

11. Na podstawie przeprowadzonego post´powania kwalifikacyjnego oraz uwzgl´dniajàc liczb´ miejsc

szkoleniowych, komisja kwalifikacyjna sporzàdza list´

diagnostów laboratoryjnych zakwalifikowanych do odbywania okreÊlonej specjalizacji i po wprowadzeniu

kodu w miejsce danych osobowych udost´pnia jà

w siedzibie jednostki kszta∏càcej i oÊrodka wojewódzkiego w∏aÊciwego ze wzgl´du na siedzib´ tej jednostki.

§ 13. 1. Zakwalifikowanie diagnosty laboratoryjnego do odbywania okreÊlonej specjalizacji stanowi

podstaw´ do jej rozpocz´cia.

2. Jednostka kszta∏càca ma obowiàzek umo˝liwiç

diagnoÊcie laboratoryjnemu rozpocz´cie specjalizacji

w terminie nie d∏u˝szym ni˝ 4 miesiàce od zakoƒczenia post´powania kwalifikacyjnego.

Poz. 1319

3. Jednostka kszta∏càca zawiera z diagnostà laboratoryjnym zakwalifikowanym do rozpocz´cia specjalizacji umow´ o szkolenie okreÊlajàcà wzajemne prawa i obowiàzki wynikajàce z realizacji programu specjalizacji, w tym sposób i tryb uiszczania op∏aty za specjalizacj´.

4. Osobie zakwalifikowanej do rozpocz´cia specjalizacji oÊrodek wojewódzki, w∏aÊciwy ze wzgl´du na

siedzib´ jednostki kszta∏càcej, wydaje kart´ specjalizacji wed∏ug wzoru stanowiàcego za∏àcznik nr 4 do rozporzàdzenia.

5. Karta specjalizacji z wymaganymi wpisami stanowi dowód odbycia specjalizacji i stanowi podstaw´

przystàpienia do egzaminu paƒstwowego.

§ 14. Po zakoƒczeniu post´powania kwalifikacyjnego jednostka kszta∏càca przesy∏a w∏aÊciwemu oÊrodkowi wojewódzkiemu dokumenty, o których mowa

w § 11, oraz informacje dotyczàce miejsca odbywania

podstawowego sta˝u specjalizacyjnego, a tak˝e imi´

i nazwisko kierownika specjalizacji.

§ 15. 1. OÊrodek wojewódzki prowadzi rejestr osób

odbywajàcych specjalizacj´ na obszarze danego województwa, zwany dalej „rejestrem”.

2. Rejestr prowadzony jest w systemie ewidencyjno-informatycznym, wed∏ug ni˝ej okreÊlonego uk∏adu

danych

1) numer wpisu do rejestru sk∏adajàcy si´ z ciàgu kolejnych znaków

a) dwucyfrowego symbolu województwa, b´dàcego

pierwszym cz∏onem identyfikatora jednostek podzia∏u terytorialnego okreÊlonego rozporzàdzeniem Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r.

w sprawie szczegó∏owych zasad prowadzenia,

stosowania i udost´pniania krajowego rejestru

urz´dowego podzia∏u terytorialnego kraju oraz

zwiàzanych z tym obowiàzków organów administracji rzàdowej i jednostek samorzàdu terytorialnego (Dz. U. Nr 157, poz. 1031, z póên. zm.3)),

b) trzycyfrowego kodu specjalizacji, zgodnie z wykazem kodów specjalizacji w okreÊlonych specjalnoÊciach, stanowiàcego za∏àcznik nr 5 do

rozporzàdzenia,

c) numeru PESEL osoby rozpoczynajàcej specjalizacj´, a w przypadku cudzoziemca — numeru

paszportu lub innego dokumentu potwierdzajàcego to˝samoÊç;

2) imi´ i nazwisko osoby rozpoczynajàcej specjalizacj´;

3) adres osoby rozpoczynajàcej specjalizacj´ wskazany do korespondencji;

4) obywatelstwo;

———————

3) Zmiany wymienionego rozporzàdzenia zosta∏y og∏oszone

w Dz. U. z 2000 r. Nr 13, poz. 161, z 2001 r. Nr 12, poz. 100

i Nr 157, poz. 1840, z 2002 r. Nr 177, poz. 1459 oraz

z 2003 r. Nr 208, poz. 2022.

5) posiadane kwalifikacje zawodowe;

6) numer prawa wykonywania zawodu;

7) nazwa specjalnoÊci, w której odbywana jest specjalizacja;

8) nazwa i adres jednostki kszta∏càcej, w której odbywana jest specjalizacja;

9) nazwa i adres podmiotu, w którym odbywany jest

podstawowy sta˝ specjalizacyjny;

10) imi´ i nazwisko kierownika specjalizacji;

11) data post´powania kwalifikacyjnego;

12) data rozpocz´cia i zakoƒczenia specjalizacji;

13) data skreÊlenia z rejestru;

14) data przed∏u˝enia lub skrócenia specjalizacji

i okres, o jaki specjalizacja zosta∏a przed∏u˝ona lub

skrócona;

15) data wydania karty specjalizacji i numer karty specjalizacji;

16) numer i data otrzymania dyplomu potwierdzajàcego uzyskanie tytu∏u specjalisty.

3. Osoba, o której mowa w ust. 1, obowiàzana jest

bezzw∏ocznie informowaç oÊrodek wojewódzki

o wszystkich zmianach danych obj´tych rejestrem.

§ 16. 1. Czas trwania specjalizacji mo˝e byç przed∏u˝ony na uzasadniony wniosek osoby odbywajàcej

specjalizacj´, o okres nie d∏u˝szy ni˝ 24 miesiàce.

2. Czas trwania specjalizacji mo˝e byç skrócony

o okres nie d∏u˝szy ni˝ 1/3 czasu jej trwania, je˝eli kierownik specjalizacji wystàpi z wnioskiem do konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub w dziedzinie

pokrewnej, je˝eli w danej dziedzinie nie ma powo∏anego konsultanta krajowego, o uznanie diagnoÊcie laboratoryjnemu odbytych przez niego w kraju lub za granicà kursów szkoleniowych lub sta˝y kierunkowych za

równowa˝ne ze zrealizowaniem elementów okreÊlonych w programie specjalizacji, je˝eli okres od dnia

ich ukoƒczenia nie jest d∏u˝szy ni˝ 5 lat, oraz o skrócenie czasu trwania specjalizacji.

3. Czas trwania specjalizacji przed∏u˝a pe∏nomocnik po uzyskaniu zgody kierownika specjalizacji i konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie lub

w dziedzinie pokrewnej, je˝eli w danej dziedzinie nie

ma powo∏anego konsultanta, w∏aÊciwego ze wzgl´du

na miejsce odbywania sta˝u specjalizacyjnego.

4. Czas trwania specjalizacji skraca pe∏nomocnik

po uzyskaniu zaÊwiadczenia od konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, je˝eli w danej dziedzinie nie ma powo∏anego konsultanta krajowego, potwierdzajàcego uznanie dotychczasowego dorobku zawodowego diagnosty laboratoryjnego za równowa˝ny ze zrealizowaniem wybranych elementów programu specjalizacji.

5. Pe∏nomocnik obowiàzany jest zawiadomiç oÊrodek wojewódzki o przed∏u˝eniu lub skróceniu czasu

trwania specjalizacji.

Poz. 1319

§ 17. 1. Specjalizacja odbywa si´ pod nadzorem

kierownika specjalizacji, który jest odpowiedzialny za

ustalenie przebiegu podstawowego sta˝u specjalizacyjnego i sta˝y kierunkowych w sposób zapewniajàcy

realizacj´ programu specjalizacji.

2. Kierownikiem specjalizacji mo˝e byç osoba, która posiada tytu∏ specjalisty w dziedzinie b´dàcej

przedmiotem specjalizacji.

§ 18. 1. Kierownika specjalizacji wybiera, za jego

zgodà, diagnosta laboratoryjny spoÊród osób wskazanych na liÊcie sporzàdzonej przez pe∏nomocnika.

2. Lista kandydatów na kierowników danej specjalizacji og∏aszana jest na stronie internetowej jednostki

kszta∏càcej.

3. Pe∏nomocnik sporzàdza list´, o której mowa

w ust. 2, w porozumieniu z

1) Krajowà Radà Diagnostów Laboratoryjnych oraz

2) konsultantem wojewódzkim w danej dziedzinie

w∏aÊciwym ze wzgl´du na miejsce odbywania

podstawowego sta˝u specjalizacyjnego albo

3) konsultantem wojewódzkim w dziedzinie pokrewnej w∏aÊciwym ze wzgl´du na miejsce odbywania

sta˝u specjalizacyjnego, je˝eli w danej dziedzinie

nie zosta∏ powo∏any konsultant wojewódzki, albo

4) konsultantem krajowym w danej dziedzinie lub je˝eli w danej dziedzinie nie zosta∏ powo∏any konsultant krajowy z konsultantem krajowym w dziedzinie pokrewnej.

4. Z wybranà przez diagnost´ laboratoryjnego z listy kandydatów na kierowników danej specjalizacji

osobà jednostka kszta∏càca zawiera umow´ na realizacj´ obowiàzków, o których mowa w § 19.

5. Odwo∏anie kierownika specjalizacji mo˝e nastàpiç w przypadku niewype∏niania przez kierownika specjalizacji obowiàzków, o których mowa w § 19.

6. W przypadku odwo∏ania kierownika specjalizacji jednostka kszta∏càca ma obowiàzek wskazaç diagnoÊcie laboratoryjnemu innego kierownika specjalizacji.

§ 19. 1. Do obowiàzków kierownika specjalizacji

nale˝y w szczególnoÊci

1) wspó∏udzia∏ w ustaleniu szczegó∏owych warunków

odbywania specjalizacji w celu umo˝liwienia jej

uczestnikom nabycia wiadomoÊci i umiej´tnoÊci

okreÊlonych programem specjalizacji;

2) wspó∏udzia∏ w ustaleniu szczegó∏owego planu odbywania specjalizacji i zg∏aszanie do oÊrodka wojewódzkiego w∏aÊciwego dla danej jednostki

kszta∏càcej terminu rozpocz´cia specjalizacji przez

diagnost´ laboratoryjnego;

3) nadzór nad realizacjà planu odbywania specjalizacji, a w szczególnoÊci nadzór nad odbywaniem

podstawowego sta˝u specjalizacyjnego i sta˝y kierunkowych;

4) wskazanie niezb´dnego piÊmiennictwa i innych

êróde∏ u∏atwiajàcych samokszta∏cenie;

5) prowadzenie bie˝àcej oceny pracy diagnostów laboratoryjnych zgodnie z programem specjalizacji;

Poz. 1319

4. Pe∏nomocnik jednostki kszta∏càcej, w której diagnosta laboratoryjny kontynuuje specjalizacj´, jest

obowiàzany zawiadomiç oÊrodek wojewódzki o zmianie jednostki kszta∏càcej.

6) wystawienie opinii dotyczàcej przebiegu specjalizacji i uzyskanych przez specjalizujàcego si´ umiej´tnoÊci zawodowych;

§ 22. 1. Diagnosta laboratoryjny nie mo˝e realizowaç lub kontynuowaç specjalizacji w przypadku

7) potwierdzanie w karcie specjalizacji odbycia szkolenia zgodnie z programem specjalizacji;

1) utraty prawa wykonywania zawodu;

8) wnioskowanie do pe∏nomocnika o przerwanie odbywania specjalizacji przez osob´, która nie realizuje lub nie mo˝e realizowaç programu specjalizacji;

9) zaliczanie osobie specjalizujàcej si´ przebiegu specjalizacji i wnioskowanie o dopuszczenie do egzaminu paƒstwowego.

2. Kierownik specjalizacji mo˝e jednoczeÊnie sprawowaç nadzór nad przebiegiem specjalizacji nie wi´cej ni˝ trzech osób.

3. Je˝eli w danej dziedzinie majàcej zastosowanie

w ochronie zdrowia nie ma wystarczajàcej liczby osób

posiadajàcych tytu∏ specjalisty, konsultant krajowy

w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, je˝eli

w danej dziedzinie nie ma powo∏anego konsultanta

krajowego, mo˝e wyraziç zgod´ na sprawowanie

przez kierownika specjalizacji nadzoru nad przebiegiem specjalizacji pi´ciu osób.

§ 20. 1. Diagnosta laboratoryjny rozpoczyna specjalizacj´ w terminie okreÊlonym przez kierownika

specjalizacji w karcie specjalizacji.

2. Przesuni´cia terminu rozpocz´cia specjalizacji

dokonuje na uzasadniony wniosek diagnosty laboratoryjnego kierownik specjalizacji w uzgodnieniu z pe∏nomocnikiem.

3. Jednostka kszta∏càca obowiàzana jest powiadomiç oÊrodek wojewódzki o przesuni´ciu terminu rozpocz´cia specjalizacji przez diagnost´ laboratoryjnego.

§ 21. 1. Je˝eli jednostka kszta∏càca utraci uprawnienia do prowadzenia specjalizacji, oÊrodek wojewódzki wskazuje w porozumieniu z kierownikiem specjalizacji i kierownikiem innej jednostki kszta∏càcej

miejsce i termin kontynuowania specjalizacji.

2. Je˝eli jednostka prowadzàca sta˝ kierunkowy

utraci uprawnienia do prowadzenia sta˝u kierunkowego, pe∏nomocnik wskazuje w porozumieniu z kierownikiem specjalizacji innà jednostk´ wpisanà na list´,

w której mo˝e byç kontynuowany sta˝ kierunkowy.

3. Osoba odbywajàca specjalizacj´, w szczególnie

uzasadnionym przypadku uniemo˝liwiajàcym kontynuowanie specjalizacji w jednostce kszta∏càcej,

w której rozpocz´∏a specjalizacj´, mo˝e realizowaç

specjalizacj´ w innej jednostce kszta∏càcej, w ramach

posiadanych przez nià wolnych miejsc szkoleniowych.

2) niepodj´cia przez diagnost´ laboratoryjnego specjalizacji w okresie 3 miesi´cy od dnia wskazanego jako termin rozpocz´cia specjalizacji w karcie

specjalizacji;

3) przerwania specjalizacji dokonanej przez pe∏nomocnika na wniosek kierownika specjalizacji,

w przypadku gdy diagnosta laboratoryjny nie

uczestniczy w kursach lub nie odbywa sta˝y kierunkowych albo podstawowego sta˝u;

4) up∏ywu okresu, w którym diagnosta laboratoryjny

by∏ zobowiàzany ukoƒczyç specjalizacj´.

2. Dyrektor oÊrodka wojewódzkiego skreÊla diagnost´ laboratoryjnego z rejestru w przypadkach,

o których mowa w ust. 1, po otrzymaniu powiadomienia o zaistnieniu tych okolicznoÊci od pe∏nomocnika.

3. O skreÊleniu z rejestru diagnosty laboratoryjnego odbywajàcego specjalizacj´ oÊrodek wojewódzki

niezw∏ocznie powiadamia tego diagnost´ laboratoryjnego za poÊrednictwem pe∏nomocnika.

4. Powiadomienie powinno zawieraç pouczenie

o mo˝liwoÊci wniesienia wniosku, o którym mowa

w ust. 5.

5. Diagnosta laboratoryjny, który zosta∏ skreÊlony

z rejestru z powodów, o których mowa w ust. 1

pkt 2—4, mo˝e wystàpiç w terminie 14 dni od uzyskania informacji o skreÊleniu z rejestru do ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia z uzasadnionym wnioskiem

o przywrócenie mo˝liwoÊci kontynuowania specjalizacji.

6. Minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia uwzgl´dnia

wniosek, o którym mowa w ust. 5, po uzyskaniu pozytywnej opinii konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, je˝eli w danej dziedzinie nie ma powo∏anego konsultanta krajowego.

7. Na podstawie decyzji ministra w∏aÊciwego do

spraw zdrowia o przywróceniu mo˝liwoÊci kontynuowania specjalizacji dyrektor oÊrodka wojewódzkiego

dokonuje zmiany w rejestrze.

§ 23. 1. Specjalizacja koƒczy si´ z∏o˝eniem egzaminu paƒstwowego.

2. Do egzaminu paƒstwowego mo˝e byç dopuszczona osoba, która zrealizowa∏a i zaliczy∏a program

specjalizacji, i z∏o˝y∏a do oÊrodka wojewódzkiego

1) wniosek o dopuszczenie do egzaminu paƒstwowego;

Poz. 1319

1) Krajowà Rad´ Diagnostów Laboratoryjnych;

2) kart´ specjalizacji;

2) towarzystwa naukowe w∏aÊciwe dla danej specjalnoÊci;

3) dokument potwierdzajàcy wniesienie na konto

Centrum Egzaminów Medycznych, zwanego dalej

„CEM”, op∏aty za egzamin paƒstwowy.

3) konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub

w dziedzinie pokrewnej, je˝eli w danej dziedzinie

nie ma powo∏anego konsultanta.

3. Dokumenty, o których mowa w ust. 2, sk∏ada si´

w terminie do dnia 15 lipca ka˝dego roku dla sesji jesiennej lub do dnia 15 stycznia ka˝dego roku dla sesji

wiosennej, w terminie nie d∏u˝szym ni˝ 12 miesi´cy

od zaliczenia specjalizacji przez kierownika specjalizacji.

6. W zale˝noÊci od liczby diagnostów laboratoryjnych przyst´pujàcych do egzaminu paƒstwowego egzamin ten przeprowadza Komisja albo wydzielone z jej

sk∏adu co najmniej 3-osobowe zespo∏y egzaminacyjne.

4. OÊrodek wojewódzki po stwierdzeniu, ˝e dokumenty, o których mowa w ust. 2, spe∏niajà warunki

formalne, przekazuje je, w ciàgu 14 dni od daty wp∏yni´cia do oÊrodka wojewódzkiego, do CEM.

5. Po zakoƒczeniu post´powania egzaminacyjnego

CEM zwraca dokumenty, o których mowa w ust. 2, do

oÊrodka wojewódzkiego.

6. CEM powiadamia osob´ dopuszczonà do egzaminu o miejscu i terminie sk∏adania egzaminu paƒstwowego, nie póêniej ni˝ 30 dni przed datà jego rozpocz´cia.

§ 24. 1. Egzamin paƒstwowy dla ka˝dej specjalnoÊci organizuje CEM.

7. Do zespo∏ów egzaminacyjnych stosuje si´ odpowiednio ust. 2—3 i 5.

8. W sk∏ad Komisji nie mo˝e byç powo∏ana osoba

pozostajàca wobec osoby sk∏adajàcej egzamin w takim stosunku prawnym lub faktycznym, ˝e mo˝e to

budziç uzasadnione wàtpliwoÊci co do jej bezstronnoÊci.

9. W czasie sk∏adania egzaminu praktycznego lub

egzaminu ustnego mo˝e byç obecny kierownik specjalizacji w charakterze obserwatora.

§ 26. 1. Egzamin paƒstwowy przeprowadzany jest

2 razy w roku w sesji wiosennej od dnia 15 kwietnia do

dnia 31 maja i w sesji jesiennej od dnia 2 listopada do

dnia 15 grudnia.

2. Dyrektor CEM ustala wysokoÊç op∏aty za egzamin paƒstwowy, uwzgl´dniajàc w szczególnoÊci wydatki zwiàzane z przeprowadzeniem egzaminu praktycznego i obs∏ugà administracyjnà egzaminu paƒstwowego.

2. Egzamin paƒstwowy koƒczàcy specjalizacj´ dla

ka˝dej dziedziny sk∏ada si´ z trzech cz´Êci: egzaminu

testowego, egzaminu praktycznego i egzaminu ustnego.

3. WysokoÊç op∏aty za egzamin Dyrektor CEM podaje do publicznej wiadomoÊci na stronie internetowej CEM.

3. Testy sà przygotowywane, przechowywane

i przekazywane w warunkach uniemo˝liwiajàcych ich

nieuprawnione ujawnienie.

§ 25. 1. Egzamin jest przeprowadzany przez Paƒstwowà Komisj´ Egzaminacyjnà, zwanà dalej „Komisjà”.

4. Opracowanie pytaƒ testowych i zadaƒ egzaminacyjnych oraz przeprowadzenie egzaminu finansowane jest przez CEM.

2. Przewodniczàcego Komisji i jej cz∏onków powo∏uje i odwo∏uje Dyrektor CEM.

§ 27. Dyrektor CEM

1) ustala liczb´ cz∏onków Komisji;

3. Przewodniczàcy Komisji i jej cz∏onkowie powinni posiadaç tytu∏ specjalisty w odpowiednich dziedzinach.

2) sprawuje nadzór nad opracowaniem pytaƒ testowych i zadaƒ egzaminacyjnych w warunkach uniemo˝liwiajàcych ich nieuprawnione ujawnienie;

4. Dyrektor CEM powo∏uje na przewodniczàcego

Komisji konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub

w dziedzinie pokrewnej, je˝eli w danej dziedzinie nie

ma powo∏anego konsultanta krajowego. Je˝eli konsultant krajowy nie mo˝e uczestniczyç w egzaminie,

deleguje na swoje miejsce w∏aÊciwego dla danej specjalizacji konsultanta wojewódzkiego.

3) przedstawia ministrowi w∏aÊciwemu do spraw

zdrowia do zatwierdzenia regulamin pracy Komisji;

5. Dyrektor CEM powo∏uje cz∏onków Komisji spoÊród kandydatów spe∏niajàcych wymagania okreÊlone

w ust. 3, wskazanych przez

5) ustala w porozumieniu z Przewodniczàcym Komisji i jednostkami kszta∏càcymi miejsca i terminy

egzaminu praktycznego i ustnego.

4) podejmuje decyzj´ o dopuszczeniu osoby, która

spe∏nia wymogi okreÊlone w § 23 ust. 2, do egzaminu paƒstwowego;

§ 28. Do zadaƒ Komisji nale˝y

Poz. 1319

1) przeprowadzenie egzaminu testowego, praktycznego i ustnego zgodnie z regulaminem dzia∏ania

Komisji;

6. Minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia po rozpatrzeniu odwo∏ania mo˝e wydaç zgod´ na dopuszczenie do egzaminu lub podtrzymaç odmow´ dopuszczenia do egzaminu paƒstwowego. Decyzja ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia jest ostateczna.

2) przekazanie do CEM ocen z egzaminu praktycznego i egzaminu ustnego oraz kart testowych z zachowaniem procedur uniemo˝liwiajàcych ich

ujawnienie.

§ 31. 1. Potwierdzeniem z∏o˝enia egzaminu paƒstwowego z wynikiem pozytywnym jest wydane przez

CEM zaÊwiadczenie, które stanowi podstaw´ do otrzymania dyplomu uzyskania tytu∏u specjalisty.

§ 29. 1. Egzamin testowy przeprowadzany jest

przed egzaminem praktycznym i jego pozytywny wynik stanowi warunek dopuszczenia do egzaminu praktycznego. Pozytywny wynik egzaminu praktycznego

stanowi warunek dopuszczenia do egzaminu ustnego.

2. Egzamin testowy dla danej specjalnoÊci odbywa

si´ jednoczeÊnie w ca∏ym kraju, w terminie ustalonym

przez Dyrektora CEM.

3. Zadania egzaminacyjne dla egzaminu praktycznego oraz egzaminu ustnego opracowuje i ustala CEM

w porozumieniu z w∏aÊciwym konsultantem krajowym odr´bnie dla ka˝dego programu specjalizacji

oraz na ka˝dà sesj´ egzaminacyjnà.

§ 30. 1. Diagnosta laboratoryjny mo˝e przyst´powaç do egzaminu paƒstwowego koƒczàcego danà

specjalizacj´ najwy˝ej trzy razy. Trzeci termin przystàpienia do egzaminu paƒstwowego musi byç wyznaczony nie póêniej ni˝ 24 miesiàce od daty zaliczenia

specjalizacji przez kierownika specjalizacji. Trzeci termin jest terminem ostatecznym.

2. W razie dwukrotnego negatywnego wyniku egzaminu paƒstwowego, a tak˝e w razie dwukrotnego

nieprzystàpienia do egzaminu paƒstwowego, w ca∏oÊci lub w jego cz´Êci, z powodu wa˝nych przyczyn losowych, osoba ubiegajàca si´ o przystàpienie do egzaminu paƒstwowego musi wystàpiç do Dyrektora

CEM z wnioskiem o dopuszczenie do egzaminu w nast´pnej sesji.

3. Dyrektor CEM przed wyra˝eniem zgody na dopuszczenie do egzaminu w trzecim terminie zasi´ga

opinii Komisji.

2. Wzór zaÊwiadczenia, o którym mowa w ust. 1,

stanowi za∏àcznik nr 6 do rozporzàdzenia.

3. CEM przesy∏a jednostce kszta∏càcej, w której

diagnosta laboratoryjny realizowa∏ program specjalizacji, dokumenty, o których mowa w § 23 ust. 2, oraz

zaÊwiadczenie, o którym mowa w ust. 1.

4. Rektor szko∏y wy˝szej b´dàcej jednostkà kszta∏càcà, w której diagnosta laboratoryjny ukoƒczy∏ specjalizacj´, po otrzymaniu zaÊwiadczenia, o którym mowa w ust. 1, wydaje diagnoÊcie laboratoryjnemu dyplom potwierdzajàcy uzyskanie tytu∏u specjalisty i informuje o tym oÊrodek wojewódzki, przekazujàc dokumentacj´ diagnosty laboratoryjnego.

5. Wzór dyplomu, o którym mowa w ust. 4, stanowi za∏àcznik nr 7 do rozporzàdzenia.

§ 32. 1. CEM prowadzi rejestr wydanych zaÊwiadczeƒ, o których mowa w § 31 ust. 1. Rejestr prowadzony jest w systemie ewidencyjno-informatycznym, wed∏ug okreÊlonego przez CEM uk∏adu danych.

2. Rejestr zawiera nast´pujàce dane

1) numer zaÊwiadczenia;

2) imi´ i nazwisko diagnosty laboratoryjnego;

3) obywatelstwo;

4) numer PESEL diagnosty laboratoryjnego lub

w przypadku cudzoziemca numer paszportu lub

innego dokumentu potwierdzajàcego to˝samoÊç;

5) nazw´ i adres ukoƒczonej szko∏y wy˝szej;

6) dat´ wydania i numer dyplomu szko∏y wy˝szej;

4. Komisja rozpatrujàca wniosek diagnosty laboratoryjnego o dopuszczenie do trzeciego terminu egzaminu paƒstwowego obraduje, z wyjàtkiem przewodniczàcego Komisji, w innym sk∏adzie osobowym ni˝

w czasie egzaminu paƒstwowego zdawanego przez

diagnost´ laboratoryjnego w pierwszym i drugim terminie.

5. DiagnoÊcie laboratoryjnemu, który uzyska∏ informacj´ o odmowie dopuszczenia do egzaminu paƒstwowego, przys∏uguje odwo∏anie do ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia w terminie 14 dni od dnia dor´czenia tej informacji.

7) numer prawa wykonywania zawodu;

8) imi´ i nazwisko kierownika specjalizacji;

9) nazw´ i adres jednostki kszta∏càcej, w której diagnosta laboratoryjny odby∏ specjalizacj´;

10) nazw´ i adres jednostki, w której diagnosta laboratoryjny odby∏ podstawowy sta˝ specjalizacyjny;

11) dat´ wydania zaÊwiadczenia o z∏o˝eniu egzaminu

paƒstwowego;

12) uzyskany tytu∏ specjalisty.

3. Dokumentacja dotyczàca egzaminu przechowywana jest przez CEM.

7. W ramach wizytacji cz∏onek zespo∏u, o którym

mowa w ust. 1, mo˝e

4. Dokumenty, o których mowa w § 23 ust. 2, przechowywane sà przez w∏aÊciwy oÊrodek wojewódzki.

1) ˝àdaç od jednostki kszta∏càcej udost´pniania dokumentacji specjalizacji;

§ 33. 1. Osoba nieb´dàca obywatelem polskim

przyst´puje do specjalizacji i odbywa jà na zasadach

obowiàzujàcych obywateli polskich.

2) wizytowaç baz´ dydaktycznà;

2. Osoba nieb´dàca obywatelem polskim, przebywajàca na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej wy∏àcznie w celu odbycia kszta∏cenia podyplomowego lub

uzyskania stopnia naukowego, mo˝e rozpoczàç specjalizacj´ na zasadach okreÊlonych w przepisach o odbywaniu studiów i uczestniczeniu w badaniach naukowych i szkoleniach przez osoby nieb´dàce obywatelami polskimi.

8. Po zakoƒczeniu wizytacji sporzàdzany jest protokó∏ zawierajàcy informacje dotyczàce

§ 34. 1. Minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia w ramach sprawowanego nadzoru nad realizacjà specjalizacji powo∏uje zespó∏ ekspertów do przeprowadzania

oceny spe∏niania przez jednostki kszta∏càce standardów kszta∏cenia w danej specjalizacji, a w szczególnoÊci do oceny

3) zaleceƒ powizytacyjnych, ze wskazaniem terminu

ich realizacji.

1) realizacji programu specjalizacji;

2) bazy dydaktycznej jednostki kszta∏càcej, w tym wyposa˝enia niezb´dnego do realizacji za∏o˝onych

celów kszta∏cenia;

3) kwalifikacji kadry dydaktycznej do prowadzenia

kursów, kwalifikacji kierowników specjalizacji i koordynatorów sta˝y kierunkowych;

4) regulaminu organizacyjnego specjalizacji, prowadzonej dokumentacji.

2. W sk∏ad zespo∏u ekspertów, o którym mowa

w ust. 1, powo∏uje si´ osoby posiadajàce tytu∏ specjalisty w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, je˝eli w danej dziedzinie nie ma jeszcze osób posiadajàcych tytu∏ specjalisty.

3. Oceny, o której mowa w ust. 1, dokonuje si´ na

podstawie wizytacji.

4. Wizytacj´ przeprowadza si´ w jednostce kszta∏càcej co najmniej raz na 5 lat.

5. Z wnioskiem o przeprowadzenie oceny, o której

mowa w ust. 1, mo˝e wystàpiç do ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia

1) konsultant krajowy;

2) konsultant wojewódzki;

3) przeprowadzaç hospitacj´ kursów.

1) przeprowadzonych czynnoÊci zwiàzanych z przeprowadzeniem wizytacji;

2) dokonanej oceny spe∏niania standardów kszta∏cenia;

9. Protokó∏ przekazywany jest bezzw∏ocznie ministrowi w∏aÊciwemu do spraw zdrowia.

10. Prace zespo∏u ekspertów, o którym mowa

w ust. 1, finansowane sà z bud˝etu paƒstwa z cz´Êci,

której dysponentem jest minister w∏aÊciwy do spraw

zdrowia.

§ 35. 1. Je˝eli dotychczasowe przepisy nie przewidywa∏y uzyskiwania tytu∏u specjalisty w danej specjalnoÊci lub w danej specjalnoÊci nie ma wystarczajàcej

liczby osób posiadajàcych tytu∏ specjalisty, konsultant

krajowy w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej, je˝eli w danej dziedzinie nie ma powo∏anego konsultanta, wskazuje osoby, którym mogà byç powierzone okreÊlone w rozporzàdzeniu obowiàzki

1) kierownika specjalizacji w tej specjalnoÊci,

2) cz∏onka Komisji,

oraz wydaje zaÊwiadczenie potwierdzajàce powierzenie tych obowiàzków.

2. Osoby, o których mowa w ust. 1, muszà posiadaç doÊwiadczenie zawodowe i dorobek naukowy odpowiadajàcy tej specjalnoÊci.

§ 36. 1. Diagnosta laboratoryjny, który posiada

specjalizacj´ I stopnia, zachowuje prawa wynikajàce

z uzyskania tego tytu∏u.

2. Diagnosta laboratoryjny, który rozpoczà∏ specjalizacj´ I stopnia przed dniem wejÊcia w ˝ycie rozporzàdzenia, odbywa specjalizacj´ i sk∏ada egzamin wed∏ug

dotychczasowych zasad w terminie nie d∏u˝szym ni˝

do dnia 31 grudnia 2009 r.

3) dyrektor oÊrodka wojewódzkiego.

6. Wizytacja przeprowadzana jest na podstawie

upowa˝nienia ministra w∏aÊciwego do spraw zdrowia

zawierajàcego w szczególnoÊci zakres oceny oraz czas

trwania wizytacji.

3. Diagnosta laboratoryjny, który posiada specjalizacj´ I stopnia, mo˝e uzyskaç tytu∏ specjalisty po odbyciu specjalizacji zgodnie z programem uzupe∏niajàcym, o którym mowa w § 3 ust. 3, i po zdaniu egzaminu paƒstwowego.

§ 37. 1. Diagnosta laboratoryjny, który posiada

specjalizacj´ II stopnia, zachowuje prawo pos∏ugiwania si´ uzyskanym tytu∏em specjalisty w danej dziedzinie.

2. Diagnosta laboratoryjny, który rozpoczà∏ specjalizacj´ II stopnia przed dniem wejÊcia w ˝ycie rozporzàdzenia, odbywa specjalizacj´ i sk∏ada egzamin wed∏ug dotychczasowych zasad w terminie nie d∏u˝szym

ni˝ do dnia 31 grudnia 2009 r.

§ 38. 1. Je˝eli dotychczasowe przepisy nie przewidywa∏y uzyskania specjalizacji II stopnia lub tytu∏u

specjalisty w okreÊlonej specjalnoÊci, konsultant krajowy w danej dziedzinie lub w dziedzinie pokrewnej,

je˝eli w danej dziedzinie nie ma powo∏anego konsultanta, mo˝e wystàpiç do ministra w∏aÊciwego do

spraw zdrowia, za poÊrednictwem Centrum, z wnioskiem o uznanie dotychczasowego doÊwiadczenia zawodowego i dorobku naukowego diagnosty laboratoryjnego za równowa˝ny ze zrealizowaniem programu

w∏aÊciwej specjalizacji i dopuszczenie go do egzaminu

paƒstwowego.

2. Dyrektor Centrum powo∏uje zespó∏ ekspertów

do opiniowania wniosków o uznanie dotychczasowego doÊwiadczenia zawodowego i dorobku naukowego

diagnosty laboratoryjnego za równowa˝ny ze zrealizowaniem programu w∏aÊciwej specjalizacji i dopuszczenie diagnosty do egzaminu paƒstwowego.

3. W sk∏ad zespo∏u, o którym mowa w ust. 2,

wchodzà osoby posiadajàce tytu∏ specjalisty w danej

dziedzinie, a je˝eli w danej dziedzinie nie ma osób posiadajàcych tytu∏ specjalisty — osoby legitymujàce si´

doÊwiadczeniem zawodowym i dorobkiem naukowym w tej dziedzinie wskazane przez

1) konsultanta krajowego w danej dziedzinie lub

w dziedzinie pokrewnej, je˝eli w danej dziedzinie

nie zosta∏ powo∏any konsultant krajowy;

2) Krajowà Rad´ Diagnostów Laboratoryjnych;

3) towarzystwo naukowe w∏aÊciwe dla danej dziedziny specjalizacji.

4. Organizacj´ i finansowanie prac zespo∏u zapewnia Centrum.

Poz. 1319

§ 39. 1. Minister w∏aÊciwy do spraw zdrowia, na

podstawie opinii zespo∏u, o którym mowa w § 38

ust. 2, mo˝e uznaç dotychczasowe doÊwiadczenie zawodowe i dorobek naukowy diagnosty laboratoryjnego za równowa˝ny ze zrealizowaniem programu w∏aÊciwej specjalizacji i podjàç decyzj´ o dopuszczeniu go

do egzaminu paƒstwowego.

2. Termin i miejsce egzaminu paƒstwowego, o którym mowa w ust. 1, okreÊla w porozumieniu z przewodniczàcym Komisji Dyrektor CEM.

3. Dopuszczenie diagnosty laboratoryjnego do egzaminu w trybie, o którym mowa w ust. 1, mo˝e nastàpiç w terminie do dnia 31 grudnia 2007 r.

§ 40. Do przeprowadzania egzaminu paƒstwowego, o którym mowa w § 38 ust. 1, w zakresie nieuregulowanym w § 38, stosuje si´ przepisy rozporzàdzenia.

§ 41. Do dnia 31 grudnia 2006 r. diagnosta laboratoryjny mo˝e przedstawiaç zamiast dokumentu „Prawo wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego”

zaÊwiadczenie wydane przez Krajowà Rad´ Diagnostów Laboratoryjnych potwierdzajàce wpis na list´

diagnostów laboratoryjnych.

§ 42. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie

14 dni od dnia og∏oszenia.4)

Minister Zdrowia: L. Sikorski

———————

4) Zakres spraw uregulowanych w niniejszym rozporzàdze-

niu by∏ dotychczas uregulowany w zarzàdzeniu Ministra

Zdrowia i Opieki Spo∏ecznej z dnia 1 lutego 1983 r. w sprawie specjalizacji lekarzy, lekarzy dentystów, magistrów

farmacji oraz innych pracowników z wy˝szym wykszta∏ceniem zatrudnionych w s∏u˝bie zdrowia i opiece spo∏ecznej

(Dz. Urz. MZiOS Nr 3, poz. 19 i Nr 97, poz. 448), które utraci∏o moc z dniem 30 marca 2001 r. w zwiàzku z wejÊciem

w ˝ycie ustawy z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upowa˝nieƒ ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U.

Nr 120, poz. 1268).

Za∏àczniki do rozporzàdzenia Ministra Zdrowia

z dnia 16 kwietnia 2004 r. (poz. 1319)

Za∏àcznik nr 1

WYKAZ SPECJALNOÂCI, W KTÓRYCH DIAGNOSTA LABORATORYJNY POSIADAJÑCY ODPOWIEDNIÑ

SPECJALIZACJ¢ I STOPNIA MO˚E UZYSKAå TYTU¸ SPECJALISTY W OKREÂLONEJ PODSTAWOWEJ

DZIEDZINIE PO ODBYCIU SPECJALIZACJI ZGODNIE Z PROGRAMEM UZUPE¸NIAJÑCYM

Za∏àcznik nr 2

WZÓR

Za∏àcznik nr 3

WZÓR

WNIOSEK O ROZPOCZ¢CIE SPECJALIZACJI

Z ..........................................................................................

Za∏àcznik nr 4

WZÓR

II CZ¢Âå

PRZEBIEG SZKOLENIA TEORETYCZNEGO

III CZ¢Âå

PRZEBIEG STA˚U KIERUNKOWEGO

Za∏àcznik nr 5

KODY SPECJALIZACJI

Za∏àcznik nr 6

WZÓR

Za∏àcznik nr 7

WZÓR

Egzemplarze bie˝àce oraz archiwalne mo˝na nabywaç

– w Zak∏adzie Wydawnictw i Poligrafii Centrum Obs∏ugi Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, ul. Powsiƒska 69/71,

02-903 Warszawa, tel. 694-67-00, 694-60-96 — na podstawie nades∏anego zamówienia (wy∏àcznie sprzeda˝ wysy∏kowa);

– w punktach sprzeda˝y Dziennika Ustaw i Monitora Polskiego w Warszawie (sprzeda˝ wy∏àcznie za gotówk´)

– ul. Powsiƒska 69/71, tel. 694-62-96

– al. Szucha 2/4, tel. 629-61-73 (od 1997 r.)

Reklamacje z powodu niedor´czenia poszczególnych numerów zg∏aszaç nale˝y na piÊmie do Zak∏adu Wydawnictw i Poligrafii

Centrum Obs∏ugi Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, ul. Powsiƒska 69/71, 02-903 Warszawa,

do 15 dni po otrzymaniu nast´pnego kolejnego numeru

O wszelkich zmianach nazwy lub adresu prenumeratora prosimy niezw∏ocznie informowaç na piÊmie Zak∏ad Wydawnictw i Poligrafii

Centrum Obs∏ugi Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

Dziennik Ustaw i Monitor Polski (spis treÊci) dost´pne sà w Internecie pod adresem www.cokprm.gov.pl

Wydawca: Kancelaria Prezesa Rady Ministrów

Redakcja: Rzàdowe Centrum Legislacji — Redakcja Dziennika Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej

oraz Dziennika Urz´dowego Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”,

Al. Ujazdowskie 1/3, 00-583 Warszawa, tel. 622-66-56

Sk∏ad, druk i kolporta˝: Zak∏ad Wydawnictw i Poligrafii Centrum Obs∏ugi Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ul. Powsiƒska 69/71, 02-903 Warszawa, tel.: 694-67-50, 694-67-52; faks 694-62-06

Bezp∏atna infolinia: 0-800-287-581

www.cokprm.gov.pl

e-mail: dziust@cokprm.gov.pl

T∏oczono z polecenia Prezesa Rady Ministrów w Zak∏adzie Wydawnictw i Poligrafii Centrum Obs∏ugi Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

ul. Powsiƒska 69/71, 02-903 Warszawa

Zam. 961/W/C/2004

ISSN 0867-3411

Cena 13,70 z∏ (w tym 7% VAT)

1319

ROZPORZÑDZENIE MINISTRA ZDROWIA1)

z dnia 16 kwietnia 2004 r.

w sprawie specjalizacji i uzyskiwania tytu∏u specjalisty przez diagnostów laboratoryjnych

Na podstawie art. 30c ustawy z dnia 27 lipca

2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej (Dz. U. Nr 100,

poz. 1083, z póên. zm.2)) zarzàdza si´, co nast´puje

2. Specjalizacja jest jednostopniowa.

3. W tym samym czasie diagnosta laboratoryjny

mo˝e odbywaç tylko jednà specjalizacj´.