Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, Nr 64, poz. 593 i Nr 99, poz. 1001) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4

a)

po pkt 4 dodaje się pkt 4a w brzmieniu

„

4a)

kwota rocznej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe - roczną

podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe w danym roku kalendarzowym,

określoną w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm.;

”

.

b)

pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

organ rentowy - jednostkę organizacyjną Zakładu, określoną w przepisach o systemie

ubezpieczeń społecznych, właściwą do wydawania decyzji w sprawach świadczeń;

”

;

2)

w art. 5 ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4.

Przy ustalaniu prawa do emerytury lub renty dla

1)

płatników składek, zobowiązanych do opłacania składek na własne ubezpieczenia emerytalne

i rentowe,

2)

osób współpracujących z osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność

- nie uwzględnia się okresu, za który nie zostały opłacone składki, mimo podlegania

obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym w tym okresie.

5.

Wobec ubezpieczonych zobowiązanych do opłacania składek na własne ubezpieczenie społeczne

za okres przypadający przed dniem wejścia w życie ustawy oraz osób współpracujących

z osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność przed dniem wejścia w życie ustawy

przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.

”

;

3)

w art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Okresy zatrudnienia, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 lit. a, wykonywanego na

obszarze Państwa Polskiego w czasie, gdy obszar ten nie wchodził w skład Państwa Polskiego,

oraz okresy pracy przymusowej, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 lit. a i b, uwzględnia

się pod warunkiem stałego zamieszkania zainteresowanego na obecnym obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej, z zastrzeżeniem ust. 3.

”

;

4)

po art. 10 dodaje się art. 10a w brzmieniu

„

Art. 10a.

1.

Przy ustalaniu prawa do emerytury osoby, która osiągnęła wiek emerytalny wynoszący

co najmniej 60 lat dla kobiet i co najmniej 65 lat dla mężczyzn i utraciła prawo do

renty z tytułu niezdolności do pracy przysługującej z Funduszu z powodu odzyskania

zdolności do pracy, uwzględnia się również okresy pobierania tej renty, jeżeli okresy

składkowe i nieskładkowe, ustalone na zasadach określonych w art. 5-7 i 10, są krótsze

od okresu wymaganego do przyznania emerytury, w zakresie niezbędnym do uzupełnienia

tego okresu.

2.

Okresów pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy nie uwzględnia się, jeżeli

zbiegają się w czasie z okresami, o których mowa w art. 6, 7 i 10, uwzględnionymi

przy ustalaniu prawa do emerytury.

”

;

5)

w art. 13 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

W przypadku stwierdzenia naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym konieczność

stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb

życiowych orzeka się niezdolność do samodzielnej egzystencji. Przepisy ust. 2 i 3

stosuje się odpowiednio.

”

;

6)

w art. 14

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Oceny niezdolności do pracy, jej stopnia oraz ustalenia

1)

daty powstania niezdolności do pracy,

2)

trwałości lub przewidywanego okresu niezdolności do pracy,

3)

związku przyczynowego niezdolności do pracy lub śmierci z określonymi okolicznościami,

4)

trwałości lub przewidywanego okresu niezdolności do samodzielnej egzystencji,

5)

celowości przekwalifikowania zawodowego

- dokonuje w formie orzeczenia lekarz orzecznik Zakładu, zwany dalej „lekarzem orzecznikiem”.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a-2f w brzmieniu

„

2a.

Od orzeczenia lekarza orzecznika osobie zainteresowanej przysługuje sprzeciw do komisji

lekarskiej Zakładu, zwanej dalej „komisją lekarską”, w ciągu 14 dni od dnia doręczenia

tego orzeczenia.

2b.

Sprzeciw wnosi się za pośrednictwem jednostki organizacyjnej Zakładu właściwej ze

względu na miejsce zamieszkania osoby zainteresowanej.

2c.

Komisja lekarska nie rozpatruje sprzeciwu wniesionego po terminie. W uzasadnionych

przypadkach Zakład, na wniosek osoby zainteresowanej, może przywrócić termin na wniesienie

sprzeciwu, w tym w szczególności w razie odrzucenia przez sąd odwołania od decyzji

w przypadku określonym w art. 477.

2d.

Prezes Zakładu, w terminie 14 dni od dnia wydania orzeczenia przez lekarza orzecznika,

może zgłosić zarzut wadliwości orzeczenia i przekazać sprawę do rozpatrzenia komisji

lekarskiej. O zgłoszeniu zarzutu wadliwości orzeczenia jednostka organizacyjna Zakładu

niezwłocznie zawiadamia osobę zainteresowaną.

2e.

Komisja lekarska, rozpatrując sprzeciw lub zarzut wadliwości, dokonuje oceny niezdolności

do pracy i jej stopnia oraz ustalenia okoliczności, o których mowa w ust. 1.

2f.

Komisja lekarska dokonuje rozstrzygnięcia w formie orzeczenia.

”

,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Orzeczenie lekarza orzecznika, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub co do którego

nie zgłoszono zarzutu wadliwości, albo orzeczenie komisji lekarskiej, stanowi dla

organu rentowego podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w

ustawie, do których prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy oraz

niezdolności do samodzielnej egzystencji.

”

,

d)

ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie

„

5.

Nadzór, o którym mowa w ust. 4, obejmuje

1)

kontrolę prawidłowości i jednolitości stosowania zasad orzecznictwa o niezdolności

do pracy przez lekarzy orzeczników i komisje lekarskie;

2)

udzielanie lekarzom orzecznikom i komisjom lekarskim wytycznych w zakresie stosowania

zasad orzecznictwa o niezdolności do pracy;

3)

prawo przekazania sprawy do rozpatrzenia przez komisję lekarską, jeżeli w wyniku kontroli,

o której mowa w pkt 1, zostanie stwierdzony brak zgodności orzeczenia lekarza orzecznika

lub komisji lekarskiej ze stanem faktycznym lub zasadami orzecznictwa o niezdolności

do pracy.

6.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określa, w drodze rozporządzenia,

uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego i sprawnego orzekania o niezdolności

do pracy

1)

szczegółowe zasady i tryb orzekania o niezdolności do pracy przez lekarzy orzeczników

i komisje lekarskie;

2)

szczegółowe zasady organizacji orzekania o niezdolności do pracy, w tym w szczególności

a)

miejsce działania lekarzy orzeczników,

b)

sposób tworzenia i znoszenia komisji lekarskich,

c)

sposób określania siedziby komisji lekarskiej i ich właściwości terytorialnej,

d)

skład komisji lekarskich,

3)

szczególne kwalifikacje zawodowe wymagane od lekarzy orzeczników i lekarzy wchodzących

w skład komisji lekarskiej;

4)

szczegółowe zasady sprawowania nadzoru nad wykonywaniem orzekania o niezdolności do

pracy.

”

;

7)

w art. 15

a)

w ust. 3 skreśla się wyrazy „, wypłaconych na podstawie przepisów Kodeksu pracy,” oraz na końcu dodaje się wyrazy „, z zastrzeżeniem ust. 3a”,

b)

dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru emerytury lub renty uwzględnia się kwoty wynagrodzeń

za czas niezdolności do pracy, oraz kwoty zasiłków: chorobowego, macierzyńskiego,

opiekuńczego, przysługujących ubezpieczonemu w roku kalendarzowym przypadającym po

2004 r., z tym że łączna kwota podstaw wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne

i rentowe oraz wynagrodzeń i zasiłków nie może przekroczyć maksymalnej kwoty rocznej

podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe.

”

;

8)

art. 18 otrzymuje brzmienie

„

Art. 18.

1.

Podstawę wymiaru emerytury lub renty dla osób posiadających okresy ubezpieczenia za

granicą, o których mowa w art. 8, ustala się na zasadach określonych w art. 15-17.

2.

Przy ustalaniu kolejnych 10 lat kalendarzowych, o których mowa w art. 15 ust. 1 i

2, nie uwzględnia się lat kalendarzowych, w których ubezpieczony przez cały rok pozostawał

w ubezpieczeniu za granicą.

3.

Jeżeli w ciągu 20 lat poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek

o emeryturę lub rentę, zainteresowany nie był ubezpieczony w Polsce, podstawę wymiaru

emerytury lub renty stanowi przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne

lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych poprzedzających

bezpośrednio rok, w którym zainteresowany przystąpił po raz pierwszy do ubezpieczenia

za granicą.

”

;

9)

w art. 21 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

podstawa wymiaru renty - w wysokości uwzględniającej rewaloryzację oraz wszystkie

kolejne waloryzacje przypadające w okresie następującym po ustaleniu prawa do renty,

z zastrzeżeniem art. 15 ust. 5, albo

”

;

10)

art. 23 otrzymuje brzmienie

„

Art. 23.

1.

Jeżeli podstawy wymiaru emerytury lub renty nie można ustalić zgodnie z zasadami określonymi

w ustawie lub w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 22, emeryturę lub rentę ustala

się w wysokości najniższej emerytury lub renty.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania przy ustalaniu wysokości emerytur osób, o których

mowa w art. 28.

”

;

11)

art. 25 otrzymuje brzmienie

„

Art. 25.

1.

Podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art. 24, stanowi kwota składek na ubezpieczenie

emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego

do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury,

oraz zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego w art. 173-175, z zastrzeżeniem

art. 185.

2.

Kwota, o której mowa w ust. 1, nie podlega dziedziczeniu.

3.

Waloryzację składek przeprowadza się corocznie, od dnia 1 czerwca każdego roku, poczynając

od waloryzacji za rok 2000, z uwzględnieniem art. 25a. W wyniku przeprowadzonej waloryzacji

stan konta nie może ulec obniżeniu.

4.

Waloryzacji podlega kwota składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego na dzień

31 stycznia roku, za który jest przeprowadzana waloryzacja, powiększona o kwoty z

tytułu przeprowadzonych waloryzacji.

5.

Waloryzacja składek polega na pomnożeniu zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego

składek przez wskaźnik waloryzacji.

6.

Wskaźnik waloryzacji składek jest równy wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych

ogółem w roku kalendarzowym poprzedzającym termin waloryzacji w stosunku do poprzedniego

roku powiększonemu o wzrost realny sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne

w roku kalendarzowym poprzedzającym termin waloryzacji w stosunku do roku poprzedniego,

z zastrzeżeniem ust. 9. Wskaźnik waloryzacji składek nie może być niższy niż wskaźnik

cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w roku kalendarzowym poprzedzającym termin

waloryzacji w stosunku do poprzedniego roku.

7.

Wskaźnik wzrostu realnego sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne, o którym

mowa w ust. 6, otrzymuje się poprzez podzielenie wskaźnika wzrostu nominalnego sumy

przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne w roku kalendarzowym poprzedzającym termin

waloryzacji w stosunku do roku poprzedniego przez wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych

ogółem ustalony dla analogicznego okresu.

8.

Wskaźnik wzrostu nominalnego sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne, o

którym mowa w ust. 7, stanowi iloraz sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne

w roku kalendarzowym poprzedzającym termin waloryzacji i w roku poprzednim.

9.

Wskaźnik waloryzacji składek za rok 2000 jest równy wskaźnikowi wzrostu przeciętnego

wynagrodzenia za 2000 r. w stosunku do przeciętnego wynagrodzenia za 1999 r.

10.

Wskaźnik waloryzacji składek ustala się z dokładnością do setnych części procentu.

11.

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłasza w formie komunikatu w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, do 20. dnia pierwszego miesiąca każdego

kwartału, wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem za poprzedni kwartał.

12.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego ogłasza w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, do 25. dnia miesiąca poprzedzającego termin

waloryzacji, wskaźnik waloryzacji składek za poprzedni rok i kwartał.

”

;

12)

po art. 25 dodaje się art. 25a w brzmieniu

„

Art. 25a.

1.

Przy ustalaniu wysokości emerytury kwota składek na ubezpieczenie emerytalne zewidencjonowanych

na koncie ubezpieczonego po dniu 31 stycznia roku, za który przeprowadzono ostatnią

waloryzację, o której mowa w art. 25, jest waloryzowana kwartalnie.

2.

W przypadku ustalania wysokości emerytury

1)

w pierwszym kwartale danego roku - ostatniej kwartalnej waloryzacji składek dokonuje

się za trzeci kwartał poprzedniego roku;

2)

w drugim kwartale danego roku - ostatniej kwartalnej waloryzacji składek dokonuje

się za czwarty kwartał poprzedniego roku;

3)

w trzecim kwartale danego roku - ostatniej kwartalnej waloryzacji składek dokonuje

się za pierwszy kwartał danego roku;

4)

w czwartym kwartale danego roku - ostatniej kwartalnej waloryzacji składek dokonuje

się za drugi kwartał danego roku.

3.

Waloryzacji kwartalnej podlega kwota składek zewidencjonowanych na ostatni dzień pierwszego

miesiąca kwartału, za który przeprowadzana jest waloryzacja, powiększona o kwoty uzyskane

w wyniku poprzednich waloryzacji kwartalnych.

4.

Waloryzacja kwartalna składek polega na pomnożeniu zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego

składek przez wskaźnik waloryzacji określony w ust. 5. W wyniku przeprowadzonej waloryzacji

stan konta nie może ulec obniżeniu.

5.

Wskaźnik waloryzacji kwartalnej składek jest równy wskaźnikowi cen towarów i usług

konsumpcyjnych ogółem w kwartale, za który przeprowadzana jest waloryzacja w stosunku

do poprzedniego kwartału, powiększonemu o wzrost realny sumy przypisu składek na ubezpieczenie

emerytalne w kwartale, za który przeprowadzana jest waloryzacja w stosunku do kwartału

poprzedniego. Wskaźnik waloryzacji składek nie może być niższy niż wskaźnik cen towarów

i usług konsumpcyjnych ogółem w kwartale, za który przeprowadzana jest waloryzacja

w stosunku do poprzedniego kwartału.

6.

Wskaźnik wzrostu realnego sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne, o którym

mowa w ust. 5, otrzymuje się poprzez podzielenie wskaźnika wzrostu nominalnego sumy

przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne w kwartale, za który jest przeprowadzana

waloryzacja w stosunku do kwartału poprzedniego, przez wskaźnik cen towarów i usług

konsumpcyjnych ogółem ustalony dla analogicznego okresu.

7.

Wskaźnik wzrostu nominalnego sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne, o

którym mowa w ust. 6, stanowi iloraz sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne

w kwartale, za który jest przeprowadzana waloryzacja, i w kwartale poprzednim.

8.

Wskaźnik waloryzacji składek ustala się z dokładnością do setnych części procentu.

”

;

13)

w art. 28 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., którzy nie osiągnęli okresu

składkowego i nieskładkowego, o którym mowa w art. 27 pkt 2, przysługuje emerytura,

jeżeli spełnili łącznie następujące warunki

”

;

14)

art. 29 otrzymuje brzmienie

„

Art. 29.

1.

Ubezpieczeni urodzeni przed dniem 1 stycznia 1949 r., którzy nie osiągnęli wieku emerytalnego

określonego w art. 27 pkt 1, mogą przejść na emeryturę

1)

kobieta - po osiągnięciu wieku 55 lat, jeżeli ma co najmniej 30-letni okres składkowy

i nieskładkowy albo jeżeli ma co najmniej 20-letni okres składkowy i nieskładkowy

oraz została uznana za całkowicie niezdolną do pracy,

2)

mężczyzna - po osiągnięciu wieku 60 lat, jeżeli ma co najmniej 25-letni okres składkowy

i nieskładkowy oraz został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy.

2.

Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje ubezpieczonym, którzy

1)

ostatnio, przed zgłoszeniem wniosku o emeryturę, byli pracownikami oraz

2)

w okresie ostatnich 24 miesięcy podlegania ubezpieczeniu społecznemu lub ubezpieczeniom

emerytalnemu i rentowym pozostawali w stosunku pracy co najmniej przez 6 miesięcy,

chyba że w dniu zgłoszenia wniosku o emeryturę są uprawnieni do renty z tytułu niezdolności

do pracy.

3.

Spełnienia warunków, o których mowa w ust. 2, nie wymaga się od ubezpieczonych, którzy

przez cały wymagany okres, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlegali ubezpieczeniu

społecznemu lub ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu pozostawania w stosunku

pracy.

”

;

15)

w art. 31 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Osoby urodzone przed dniem 1 stycznia 1949 r., uprawnione do renty z tytułu niezdolności

do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy, wypadkiem przy wykonywaniu pozarolniczej

działalności gospodarczej, działalności twórczej lub artystycznej, umowy agencyjnej

lub umowy zlecenia albo przy wykonywaniu przez osoby duchowne i zakonne czynności

religijnych lub czynności związanych z powierzonymi funkcjami duszpasterskimi lub

zakonnymi, wypadkiem w drodze do pracy lub z pracy zaistniałym do dnia 31 grudnia

2002 r., albo wskutek choroby zawodowej, mogą przejść na emeryturę

”

;

16)

w art. 32 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Przy ustalaniu okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze

nie uwzględnia się

1)

okresów niewykonywania pracy, za które pracownik otrzymał po dniu 14 listopada 1991 r.

wynagrodzenie lub świadczenia z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa,

2)

okresów, w których na mocy szczególnych przepisów pracownik został zwolniony ze świadczenia

pracy, z wyjątkiem okresu urlopu wypoczynkowego.

”

;

17)

art. 33 otrzymuje brzmienie

„

Art. 33.

Osoby urodzone przed dniem 1 stycznia 1949 r., ubezpieczone z tytułu działalności

twórczej lub artystycznej, mają prawo do emerytury na warunkach określonych dla pracowników

wykonujących działalność twórczą lub artystyczną.

”

;

18)

w art. 53

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Emerytura wynosi

1)

24% kwoty bazowej, o której mowa w art. 19, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, oraz

2)

po 1,3% podstawy jej wymiaru za każdy rok okresów składkowych,

3)

po 0,7% podstawy jej wymiaru za każdy rok okresów nieskładkowych

- z uwzględnieniem art. 55.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 3-5 w brzmieniu

„

3.

Emeryturę, której podstawę wymiaru stanowi podstawa wymiaru świadczenia, o którym

mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, oblicza się od tej samej kwoty bazowej, którą

ostatnio przyjęto do ustalenia podstawy wymiaru, a następnie emeryturę podwyższa się

w ramach waloryzacji przypadających do dnia nabycia uprawnień do emerytury.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się, jeżeli zainteresowany po nabyciu uprawnień do świadczenia,

którego podstawę wymiaru wskazał za podstawę wymiaru emerytury, podlegał co najmniej

przez 30 miesięcy ubezpieczeniu społecznemu lub ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym.

5.

Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio, jeżeli podstawę wymiaru emerytury stanowi

podstawa wymiaru emerytury przyjętej do obliczenia świadczenia przedemerytalnego.

”

;

19)

w art. 62 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Przy obliczaniu wysokości renty przepisy art. 53 ust. 3-5 stosuje się odpowiednio.

”

;

20)

art. 66 otrzymuje brzmienie

„

Art. 66.

Renta rodzinna przysługuje także uprawnionym członkom rodziny osoby, która w chwili

śmierci pobierała zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne. W takim

przypadku przyjmuje się, że osoba zmarła spełniała warunki do uzyskania renty z tytułu

całkowitej niezdolności do pracy.

”

;

21)

w art. 70 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do wdowca.

”

;

22)

w art. 87

a)

ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Przy obliczaniu okresów składkowych przypadających po dniu wejścia w życie ustawy

dla celów podwyższenia emerytury w myśl ust. 1 miesiące, w których składki na ubezpieczenia

emerytalne i rentowe były obliczone od podstawy wymiaru niższej od kwoty minimalnego

wynagrodzenia pracowników, uwzględnia się w części odpowiadającej proporcji tej podstawy

do kwoty minimalnego wynagrodzenia.

4.

Zasady, o której mowa w ust. 3, nie stosuje się, jeżeli zmniejszenie podstawy wymiaru

składek poniżej minimalnego wynagrodzenia nastąpiło na skutek pobierania wynagrodzenia

za czas niezdolności do pracy wypłaconego na podstawie przepisów Kodeksu pracy, zasiłków i świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia chorobowego lub z ubezpieczenia

wypadkowego. Zasady tej nie stosuje się również, jeżeli podstawę wymiaru składek na

ubezpieczenia emerytalne i rentowe stanowiła kwota zasiłku stałego z pomocy społecznej

lub świadczenia pielęgnacyjnego określonego w przepisach o świadczeniach rodzinnych,

oraz do: pracowników, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę

(Dz. U. Nr 200, poz. 1679), żołnierzy niezawodowych w służbie czynnej, ubezpieczonych odbywających służbę zastępczą,

a także pozostających w służbie kandydackiej funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej.

”

,

b)

po ust. 7 dodaje się ust. 8 w brzmieniu

„

8.

Przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio do osób, które nie przystąpiły do otwartego

funduszu emerytalnego.

”

;

23)

w art. 98 po ust. 2 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

Kwoty świadczeń wypłaconych za okres, za który przysługuje prawo do wypłaty świadczenia

wyższego lub wybranego przez zainteresowanego albo więcej niż jednego świadczenia,

podlegają rozliczeniu przez zaliczenie na poczet tego świadczenia lub świadczeń. Przepis

art. 139 ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

4.

Rozliczenia, o którym mowa w ust. 3, dokonuje się z uwzględnieniem zasad finansowania

świadczeń określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych.

”

;

24)

w art. 111 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

z kolejnych 10 lat kalendarzowych wybranych z 20 lat kalendarzowych, poprzedzających

bezpośrednio rok kalendarzowy, w którym zgłoszono wniosek o przyznanie emerytury lub

renty albo o ponowne ustalenie emerytury lub renty, z uwzględnieniem art. 176,

”

;

25)

w art. 114 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji okaże

się, że przedłożone dowody nie dawały podstaw do ustalenia prawa do emerytury lub

renty albo ich wysokości.

”

;

26)

w art. 115 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Wyznaczone przez Prezesa Zakładu jednostki organizacyjne Zakładu wydają decyzje w

sprawie świadczeń i świadczenia te wypłacają

1)

osobom zamieszkałym za granicą w państwie, z którym łączy Rzeczpospolitą Polską umowa

międzynarodowa w dziedzinie ubezpieczeń społecznych;

2)

osobom, którym przy ustalaniu prawa i wysokości emerytury lub renty uwzględniono okresy

ubezpieczenia, o których mowa w art. 8.

”

;

27)

w art. 118 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

W razie ustalenia prawa do świadczenia lub jego wysokości orzeczeniem organu odwoławczego

za dzień wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji uważa się

również dzień wpływu prawomocnego orzeczenia organu odwoławczego.

”

;

28)

w art. 119 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Organ rentowy wydaje decyzję o przyznaniu renty z tytułu okresowej niezdolności do

pracy na okres wskazany w orzeczeniu lekarza orzecznika lub w orzeczeniu komisji lekarskiej.

”

;

29)

art. 126 otrzymuje brzmienie

„

Art. 126.

Osoba, która złożyła wniosek o przyznanie świadczenia, do którego prawo jest uzależnione

od stwierdzenia niezdolności do pracy, oraz osoba mająca ustalone prawo do takiego

świadczenia jest zobowiązana, na żądanie organu rentowego, poddać się badaniom lekarskim

oraz, na wniosek lekarza orzecznika lub na wniosek komisji lekarskiej, badaniom psychologicznym,

jeżeli są one niezbędne do ustalenia prawa do świadczeń określonych ustawą. Przepis

art. 134 ust. 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

”

;

30)

w art. 127

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Emeryt lub rencista jest zobowiązany zawiadomić organ rentowy o podjęciu działalności,

o której mowa w art. 104 ust. 1-4, i o wysokości osiąganego z tego tytułu przychodu,

a po upływie roku kalendarzowego - o wysokości tego przychodu uzyskanego w poprzednim

roku kalendarzowym.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Obowiązek określony w ust. 1 nie dotyczy emerytów, którzy 60 lat (kobiety) lub 65

lat (mężczyźni) ukończyli przed podjęciem działalności, o której mowa w art. 104 ust.

1-4.

”

;

31)

w art. 130 po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do osób sprawujących opiekę prawną nad osobami

uprawnionymi do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy oraz osób sprawujących

opiekę nad osobami, o których mowa w art. 131 ust. 1.

2b.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy osoba sprawująca opiekę prawną nad

osobami uprawnionymi do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy oraz osoba

sprawująca opiekę nad osobami, o których mowa w art. 131 ust. 1, odbywa karę pozbawienia

wolności, karę aresztu wojskowego albo karę aresztu za wykroczenie lub jest tymczasowo

aresztowana.

”

;

32)

w art. 131 w ust. 1 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Rentę rodzinną lub jej część, o której mowa w art. 74 ust. 2, przysługującą

”

;

33)

w art. 134 w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty w przypadkach, o których mowa

w ust. 1 pkt 1-4, albo od następnego miesiąca, jeżeli wcześniejsze wstrzymanie wypłaty

nie było możliwe;

”

;

34)

po art. 138 dodaje się art. 138a w brzmieniu

„

Art. 138a.

Bank i spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa są zobowiązane zwrócić Zakładowi

kwoty świadczeń przekazane na rachunek w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej

za miesiące następujące po miesiącu, w którym nastąpiła śmierć świadczeniobiorcy.

Przepis art. 144 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

”

;

35)

w art. 139 w ust. 1

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

świadczenia wypłacane w kwocie zaliczkowej, a następnie kwoty świadczenia lub świadczeń

podlegające rozliczeniu w trybie określonym w art. 98 ust. 3;

”

,

b)

pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

zasiłki i świadczenia wypłacone na podstawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu

bezrobociu za okres, za który przyznano prawo do emerytury lub renty;

”

;

36)

w art. 140

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku zbiegu egzekucji sum, o których

mowa w art. 139 ust. 1 pkt 3, z potrąceniem należności alimentacyjnych, o których

mowa w art. 139 ust. 1 pkt 4.

”

,

b)

ust. 6a i 7 otrzymują brzmienie

„

6a.

W przypadku zbiegu potrąceń, o których mowa w art. 139 ust. 1 pkt 10, z potrąceniami,

o których mowa w art. 139 ust. 1 pkt 1-9, potrącenia nie mogą przekraczać łącznie

70% świadczenia.

7.

Wysokość części świadczenia podlegającego egzekucjom, o których mowa w ust. 1, oraz

wysokość potrąceń, o których mowa w ust. 4, a także wysokość części świadczenia podlegającego

potrąceniom, o których mowa w ust. 6 i 6a, oraz ustaloną orzeczeniem sądu, ugodą sądową

lub aktem notarialnym procentową wysokość potrąceń ze świadczeń z tytułu należności

alimentacyjnych bez wskazania sposobu ich naliczania, ustala się od kwoty świadczenia

przed odliczeniem miesięcznej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz

składki na ubezpieczenie zdrowotne.

”

;

37)

w art. 141 w ust. 1 w pkt 1 lit. c otrzymuje brzmienie

„

c)

należności, o których mowa w art. 139 ust. 1 pkt 5, wraz z kosztami i opłatami egzekucyjnymi;

”

;

38)

art. 143 otrzymuje brzmienie

„

Art. 143.

W razie przyznania lub podwyższenia świadczeń za okres wsteczny organ rentowy ma prawo

potrącić na zaspokojenie należności, o których mowa w art. 139 ust. 1 pkt 1 i 2, 4

i 6-10, kwotę wyrównania należną do miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym wydano

decyzję ustalającą prawo do świadczeń lub decyzję ustalającą prawo do świadczeń w

podwyższonej wysokości.

”

;

39)

po art. 143 dodaje się art. 143a w brzmieniu

„

Art. 143a.

W przypadku dokonywania potrąceń należności z tytułu odpłatności za pobyt osób uprawnionych

do świadczeń w placówkach, o których mowa w art. 139 ust. 1 pkt 10, należności z tego

tytułu przekazane za okres po dniu śmierci świadczeniobiorcy podlegają zwrotowi przez

właściwą placówkę albo organ nadrzędny w stosunku do tej placówki. Przepis art. 134

ust. 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

”

;

40)

w art. 144 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób, którym wypłaca się świadczenie zmniejszone

wskutek osiągania przychodów określonych w art. 104 ust. 1, jeżeli nie można potrącić

nienależnie pobranych świadczeń, o których mowa w ust. 1, na zasadach określonych

w ustawie.

”

;

41)

w art. 173

a)

ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4.

Pierwszej waloryzacji kapitału początkowego dokonuje się od dnia 1 czerwca 2000 r.

przez pomnożenie tego kapitału wskaźnikiem wzrostu przeciętnego wynagrodzenia z 1999 r.,

pomniejszonego o naliczone i potrącone od ubezpieczonego składki na ubezpieczenia

emerytalne, rentowe i chorobowe, w stosunku do przeciętnego wynagrodzenia za 1998 r.

5.

Drugiej waloryzacji przeprowadzanej od dnia 1 czerwca 2001 r. dokonuje się na zasadach

określonych w art. 25 ust. 3-5, 9 i 10 oraz w art. 25a.

”

,

b)

po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu

„

5a.

Trzeciej waloryzacji przeprowadzanej od dnia 1 czerwca 2002 r. oraz kolejnych dokonuje

się na zasadach określonych w art. 25 ust. 3-8 i 10 oraz w art. 25a.

”

,

c)

po ust. 6 dodaje się ust. 6a w brzmieniu

„

6a.

W wyniku przeprowadzonej waloryzacji kapitał początkowy nie może ulec obniżeniu.

”

;

42)

w art. 174

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przy ustalaniu kapitału początkowego przyjmuje się przebyte przed dniem wejścia w

życie ustawy

1)

okresy składkowe, o których mowa w art. 6,

2)

okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 5,

3)

okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 1-4 i 6-12, w wymiarze nie większym

niż określony w art. 5 ust. 2.

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Przepis art. 17 ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli nie można ustalić podstawy

wymiaru kapitału początkowego w myśl art. 15 ust. 1 dla ubezpieczonego urodzonego

przed dniem 31 grudnia 1968 r. z powodu nauki w szkole wyższej, o której mowa w art.

7 pkt 9.

”

,

c)

ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4.

Do obliczenia kapitału początkowego dla osoby mającej ustalone prawo do renty z tytułu

niezdolności do pracy przyjmuje się, na jej wniosek, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru

renty przyjęty w decyzji ustalającej prawo do renty po raz pierwszy lub ponownie ustalającej

jej wysokość. W przypadku gdy renta została przyznana przed dniem 15 listopada 1991 r.,

do ustalenia kapitału początkowego przyjmuje się wskaźnik wysokości podstawy wymiaru

ustalony w wyniku rewaloryzacji, chyba że po tej dacie ponownie była ustalana jego

wysokość.

5.

Jeżeli z powodu niemożności ustalenia podstawy wymiaru renty jej wysokość została

ustalona w kwocie najniższej renty, do ustalenia podstawy wymiaru kapitału początkowego

przyjmuje się najniższe wynagrodzenie pracowników obowiązujące w okresie przyjętym

do obliczenia podstawy wymiaru renty.

”

;

43)

w art. 175

a)

ust. 1a otrzymuje brzmienie

„

1a.

Płatnicy składek są zobowiązani do skompletowania dokumentacji umożliwiającej ustalenie

kapitału początkowego dla ubezpieczonych, za których przekazują do Zakładu imienne

raporty miesięczne, a następnie przekazania tej dokumentacji na żądanie organu rentowego

i w terminie wyznaczonym przez ten organ.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Ustalenie kapitału początkowego następuje w formie decyzji organu rentowego. Organ

rentowy wydaje decyzję w sprawie kapitału początkowego w terminie do dnia 31 grudnia

2006 r. Od decyzji organu rentowego przysługują osobie zainteresowanej środki odwoławcze

określone w odrębnych przepisach.

”

.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 461 § 2

„

§ 2

W sprawach, w których nie można określić właściwości sądu według przepisów paragrafów

poprzedzających, jak również w sprawach, w których ubezpieczony zamieszkały na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej otrzymuje świadczenie wypłacane przez wyznaczoną przez Prezesa

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jednostkę organizacyjną tego Zakładu, właściwy jest

sąd, w którego okręgu ma siedzibę organ rentowy.

”

;

2)

w art. 473 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Opinie dotyczące oceny niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji

wydaje biegły - lekarz legitymujący się świadectwem potwierdzającym umiejętności w

zakresie orzecznictwa lekarskiego, uzyskanym w trybie określonym w przepisach o zawodzie

lekarza dla świadectw potwierdzających posiadanie umiejętności z zakresu węższych

dziedzin medycyny.

”

;

3)

w art. 476 w § 4 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

jednostki organizacyjne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określone w przepisach o systemie

ubezpieczeń społecznych, właściwe do wydawania decyzji w sprawach świadczeń,

”

;

4)

w art. 477

a)

po § 2 dodaje się § 2

„

§ 2

Jeżeli w odwołaniu od decyzji organu rentowego wskazano nowe okoliczności dotyczące

niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, które powstały

po dniu wydania orzeczenia przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

od którego nie wniesiono sprzeciwu lub orzeczenia komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, organ rentowy nie przekazuje odwołania do sądu, lecz kieruje do lekarza

orzecznika do ponownego rozpatrzenia. Organ rentowy uchyla poprzednią decyzję, rozpatruje

nowe okoliczności i wydaje nową decyzję, od której przysługuje odwołanie do sądu.

Przepis ten stosuje się także wówczas, gdy nie można ustalić daty powstania wskazanych

w odwołaniu nowych okoliczności.

”

,

b)

po § 3 dodaje się § 3

„

§ 3

Sąd odrzuci odwołanie w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego

prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej

egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli osoba zainteresowana nie wniosła sprzeciwu od tego

orzeczenia do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie jest

oparte wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia. Jeżeli odwołanie opiera

się także na zarzucie nierozpatrzenia wniesionego po terminie sprzeciwu od tego orzeczenia,

a wniesienie sprzeciwu po terminie nastąpiło z przyczyn niezależnych od osoby zainteresowanej,

sąd uchyla decyzję, przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania organowi rentowemu

i umarza postępowanie. W takim przypadku organ rentowy kieruje sprzeciw do rozpatrzenia

do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

§ 3

W przypadkach, o których mowa w § 3

”

;

5)

w art. 477

„

§ 4.

W sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione

od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji,

a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych lub orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie

od decyzji opiera się wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia, sąd nie

orzeka co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia

niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, które powstały

po dniu złożenia odwołania od tej decyzji. W tym przypadku sąd uchyla decyzję, przekazuje

sprawę do rozpoznania organowi rentowemu i umarza postępowanie.

”

;

6)

po art. 477

„

Art. 477

Przepisy art. 477

”

.

W ustawie z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz

ich rodzin

(Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 87 i Nr 181, poz. 1515 oraz z 2003 r. Nr 56, poz. 498 i Nr 210, poz. 2036) art. 57 otrzymuje brzmienie

„

Art. 57.

Niezdolność do pracy, datę jej powstania, związek niezdolności do pracy z działaniami

wojennymi lub mającymi charakter wojennych albo ze służbą wojskową, związek śmierci

ze służbą wojskową żołnierza, który zmarł poza zakładem opieki zdrowotnej, oraz związek

śmierci inwalidy ze służbą wojskową ustala lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

lub komisja lekarska Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie orzeczenia wojskowej

komisji lekarskiej.

”

.

W ustawie z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych

oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66) art. 48a otrzymuje brzmienie

„

Art. 48a.

Jeżeli organ emerytalny nie ustalił prawa do świadczenia lub nie wypłacił tego świadczenia

w terminach określonych w ustawie, jest zobowiązany do wypłaty odsetek od tego świadczenia

na zasadach określonych w art. 85 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm..

”

.

W ustawie z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności

pracodawcy

(Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 85, z późn. zm. w art. 6a wprowadza się następujące zmiany

1)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przy wypłacie należności z tytułu świadczeń określonych w art. 6 ust. 2 pkt 2 i pkt

3 lit. a)-e) ich łączna kwota za okres jednego miesiąca nie może przekraczać przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału, od dnia jego ogłoszenia przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”, ogłaszanego na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353, Nr 64, poz. 593, Nr 99, poz. 1001 i Nr 120, poz. 1252).

”

;

2)

uchyla się ust. 2a.

W ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony

Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67) art. 49a otrzymuje brzmienie

„

Art. 49a.

Jeżeli organ emerytalny nie ustalił prawa do świadczenia lub nie wypłacił tego świadczenia

w terminach określonych w ustawie, jest zobowiązany do wypłaty odsetek od tego świadczenia

na zasadach określonych w art. 85 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm..

”

.

W ustawie z dnia 2 września 1994 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących

żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla,

kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 60, poz. 622, Nr 89, poz. 968 i Nr 154, poz. 1788) w art. 7 w ust. 4 wyrazy „komisja lekarska do spraw inwalidztwa i zatrudnienia” zastępuje się wyrazami „lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub komisja lekarska Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych”.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515, z późn. zm. w art. 80c w ust. 1 po pkt 9a dodaje się pkt 9b w brzmieniu

„

9b)

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - w celu umożliwienia zabezpieczenia ustawowym prawem

zastawu należności z tytułu składek, do których poboru Zakład Ubezpieczeń Społecznych

jest zobowiązany;

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, z późn. zm. w art. 110 w pkt 4 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawach dotyczących numerów rachunków bankowych

płatników składek oraz danych umożliwiających identyfikację posiadaczy tych rachunków.

”

.

W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 w pkt 2

a)

lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

pracodawca - w stosunku do pracowników i poborowych odbywających służbę zastępczą

oraz jednostka organizacyjna lub osoba fizyczna pozostająca z inną osobą fizyczną

w stosunku prawnym uzasadniającym objęcie tej osoby ubezpieczeniami społecznymi, w

tym z tytułu przebywania na urlopie wychowawczym albo pobierania zasiłku macierzyńskiego,

z wyłączeniem osób, którym zasiłek macierzyński wypłaca Zakład,

”

,

b)

lit. g otrzymuje brzmienie

„

g)

jednostka organizacyjna podległa Ministrowi Obrony Narodowej - w stosunku do żołnierzy

niezawodowych pełniących służbę czynną, z wyłączeniem żołnierzy pełniących służbę

wojskową w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego oraz żołnierzy służby okresowej,

”

,

c)

lit. s otrzymuje brzmienie

„

s)

Biuro Terenowe Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych - w stosunku do osób,

których świadczenia pracownicze finansowane są ze środków Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, jeżeli świadczenia te wypłacane są przez to Biuro,

”

;

2)

w art. 6 w ust. 1 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art.

8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są

”

;

3)

w art. 9

a)

ust. 4b otrzymuje brzmienie

„

4b.

Osoby, o których mowa w ust. 4a, podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu

i rentowym, jeżeli umowa agencyjna, umowa zlecenia lub inna umowa o świadczenie usług,

do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowa o dzieło, została zawarta z pracodawcą,

z którym pozostają równocześnie w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy

wykonują pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostają w stosunku pracy.

”

,

b)

ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Osoby pozostające w stosunku służby, z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 8 ust.

15 pkt 6, spełniające jednocześnie warunki do podlegania ubezpieczeniom emerytalnemu

i rentowym z tytułów, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2, 4-6 i 10, mogą być dobrowolnie

objęte tymi ubezpieczeniami na swój wniosek.

”

;

4)

w art. 12 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Nie podlegają ubezpieczeniu wypadkowemu bezrobotni pobierający zasiłek dla bezrobotnych

oraz osoby, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2, 11, 19 i 20 oraz art. 7 i 10.

”

;

5)

w art. 16

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe

1)

pracowników,

2)

osób wykonujących pracę nakładczą,

3)

członków spółdzielni,

4)

zleceniobiorców,

5)

posłów i senatorów,

6)

stypendystów sportowych,

7)

pobierających stypendium słuchaczy Krajowej Szkoły Administracji Publicznej,

8)

osób wykonujących odpłatnie pracę, na podstawie skierowania do pracy, w czasie odbywania

kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania,

9)

osób współpracujących ze zleceniobiorcami,

10)

funkcjonariuszy Służby Celnej,

11)

poborowych odbywających służbę zastępczą

- finansują z własnych środków, w równych częściach, ubezpieczeni i płatnicy składek.

”

,

b)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Składki na ubezpieczenie chorobowe podlegających temu ubezpieczeniu osób, wymienionych

w ust. 1 pkt 1-4, 8, 9 i 11 finansują w całości, z własnych środków, sami ubezpieczeni.

3.

Składki na ubezpieczenie wypadkowe osób wymienionych w ust. 1 pkt 1 i 3-10, osób współpracujących

z osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność oraz bezrobotnych pobierających stypendium

finansują w całości, z własnych środków, płatnicy składek.

”

,

c)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe żołnierzy niezawodowych pełniących czynną

służbę, z wyłączeniem żołnierzy pełniących służbę wojskową w charakterze kandydata

na żołnierza zawodowego oraz żołnierzy pełniących okresową służbę wojskową, finansowane

są z części budżetu państwa, której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej.

”

;

6)

w art. 17 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, wypadkowe oraz chorobowe za ubezpieczonych,

o których mowa w art. 16 ust. 1-3, 5, 6 i 9-13, obliczają, rozliczają i przekazują

co miesiąc do Zakładu w całości płatnicy składek.

”

;

7)

w art. 18

a)

w ust. 1 skreśla się wyrazy „i 13”;

b)

w ust. 4 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

żołnierzy niezawodowych pełniących czynną służbę, z wyłączeniem żołnierzy pełniących

służbę wojskową w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego oraz żołnierzy pełniących

okresową służbę wojskową, z zastrzeżeniem pkt 6 - stanowi kwota minimalnego wynagrodzenia

za pracę obowiązującego w grudniu roku poprzedniego, ustalonego na podstawie odrębnych

przepisów, z zastrzeżeniem ust. 9 i 10,

”

,

c)

uchyla się ust. 13;

8)

w art. 22 po ust. 3a dodaje się ust. 3b w brzmieniu

„

3b.

Część składki, o której mowa w ust. 3, na ubezpieczenie emerytalne ubezpieczonego

niebędącego płatnikiem tej składki, należna za okres do końca miesiąca kalendarzowego

poprzedzającego miesiąc, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę, nie jest odprowadzana

przez Zakład do otwartego funduszu emerytalnego, jeżeli zostanie opłacona po miesiącu

kalendarzowym poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku.

”

;

9)

w art. 23 ust. 1a otrzymuje brzmienie

„

1a.

Odsetek za zwłokę nie nalicza się, jeżeli ich wysokość nie przekraczałaby 6,60 zł.

”

;

10)

w art. 24

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Składki oraz odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkowa

opłata, zwane dalej „należnościami z tytułu składek”, nieopłacone w terminie, podlegają

ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub egzekucji

sądowej.

”

,

b)

ust. 5b otrzymuje brzmienie

„

5b.

Bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności

zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został

zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego.

”

,

c)

po ust. 5d dodaje się ust. 5e w brzmieniu

„

5e.

Bieg terminu przedawnienia zawiesza się, jeżeli wydanie decyzji jest uzależnione od

rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie biegu

terminu przedawnienia trwa do dnia, w którym decyzja innego organu stała się ostateczna

lub orzeczenie sądu uprawomocniło się, nie dłużej jednak niż przez 2 lata.

”

,

d)

po ust. 6c dodaje się ust. 6d i 6e w brzmieniu

„

6d.

Nienależnie opłacone składki podlegają zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wpływu wniosku,

o którym mowa w ust. 6c. 6e. Jeżeli nienależnie opłacone składki nie zostaną zwrócone

w terminie określonym w ust. 6d, podlegają oprocentowaniu w wysokości równej odsetkom

za zwłokę pobieranym od zaległości podatkowych, od dnia złożenia wniosku, o którym

mowa w ust. 6c.

”

;

11)

art. 25 otrzymuje brzmienie

„

Art. 25.

1.

Należności z tytułu składek są wyłączone z postępowania układowego, określonego w

ustawie z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze

(Dz. U. Nr 60, poz. 535, z późn. zm., z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Zakład może wyrazić zgodę na objęcie układem należności z tytułu składek finansowane

przez płatnika składek.

3.

Spłata należności z tytułu składek, które zostały objęte układem, może polegać wyłącznie

na rozłożeniu na raty. Rozłożenie na raty odbywa się na zasadach określonych w przepisach,

o których mowa w ust. 1.

”

;

12)

w art. 26

a)

po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu

„

5a.

Wyjawienia, o którym mowa w ust. 5, dokonuje się w formie oświadczenia składanego

pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Przed odebraniem oświadczenia

Zakład lub kierownik terenowej jednostki organizacyjnej będącej jednocześnie organem

egzekucyjnym jest obowiązany uprzedzić dłużnika o odpowiedzialności karnej za fałszywe

zeznania.

”

,

b)

w ust. 6 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

małżonka, następców prawnych i osób trzecich odpowiadających za zadłużenie płatnika

składek,

”

;

13)

w art. 27 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Należności z tytułu składek są zabezpieczone ustawowym prawem zastawu na wszystkich

będących własnością dłużnika oraz stanowiących współwłasność łączną dłużnika i jego

małżonka rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych.

”

;

14)

w art. 28 w ust. 3

a)

pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2)

sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe

z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze,

3)

nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z

którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia

odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926, z późn. zm.,

”

,

b)

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego

można prowadzić egzekucję,

”

;

15)

art. 31 otrzymuje brzmienie

„

Art. 31.

Do należności z tytułu składek stosuje się odpowiednio: art. 12, art. 26, art. 29 § 1 i 2, art. 33, art. 33a, art. 33b, art. 51 § 1, art.

55, art. 59 § 1 pkt 1, 3, 4, 8 i 9, art. 60 § 1, art. 61 § 1, art. 62 § 1, 3-5, art.

72 § 1 pkt 1 i 4 i § 2, art. 73 § 1 pkt 1 i 5, art. 77b § 1 i 2, art. 91, art. 93,

art. 93a-93c, art. 93e, art. 94, art. 97 § 1, art. 98 § 1 i 2 pkt 1, 2, 5 i 7, art.

100 § 1, art. 101 § 1, art. 105 § 1 i 2, art. 106 § 1 i 2, art. 107 § 1, la i 2 pkt

2 i 4, art. 108 § 1 i 4, art. 110 § 1, § 2 pkt 2, § 3, art. 111 § 1-4 i 5 pkt 1, art.

112, art. 113, art. 114, art. 115, art. 116, art. 116a, art. 117, art. 118 § 1 i 2

oraz art. 119 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

”

;

16)

w art. 36 ust. 2a otrzymuje brzmienie

„

2a.

Osoba przebywająca na urlopie wychowawczym lub osoba pobierająca zasiłek macierzyński

albo zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego zobowiązana jest poinformować płatnika

składek o ustaleniu prawa do emerytury lub renty albo o podleganiu ubezpieczeniom

społecznym z innego tytułu niż przebywanie na urlopie lub pobieranie zasiłku.

”

;

17)

w art. 40

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Na koncie ubezpieczonego ewidencjonuje się informacje o zwaloryzowanej wysokości składek

na ubezpieczenie emerytalne, z wyłączeniem składek na otwarte fundusze emerytalne

1)

należnych - w przypadku ubezpieczonych niebędących płatnikami składek,

2)

wpłaconych - w przypadku ubezpieczonych będących płatnikami składek oraz osób współpracujących

z osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność.

”

,

b)

po ust. 1a dodaje się ust. 1b-1d w brzmieniu

„

1b.

W przypadku ubezpieczonych niebędących płatnikami składek na koncie ubezpieczonego

ewidencjonuje się informacje o zwaloryzowanej wysokości należnych składek na otwarte

fundusze emerytalne, które uległy przedawnieniu zgodnie z art. 24.

1c.

W przypadku ubezpieczonych, o których mowa w ust. 1b, na koncie ubezpieczonego ewidencjonuje

się informacje o zwaloryzowanej wysokości składek na otwarte fundusze emerytalne należnych

za okres do końca miesiąca kalendarzowego poprzedzającego miesiąc, w którym zgłoszono

wniosek o emeryturę, i nieopłaconych do końca tego miesiąca, także wówczas gdy nie

uległy one jeszcze przedawnieniu.

1d.

Jako datę zewidencjonowania na koncie ubezpieczonego składek, o których mowa w ust.

1b i 1c, przyjmuje się dzień zewidencjonowania na koncie ubezpieczonego składek, o

których mowa w ust. 1 pkt 1, należnych za ten sam miesiąc kalendarzowy.

”

;

18)

w art. 41 po ust. 6 dodaje się ust. 6a i 6b w brzmieniu

„

6a.

Nie koryguje się danych podanych w imiennym raporcie miesięcznym w przypadku stwierdzenia

przez płatnika składek we własnym zakresie lub przez Zakład różnicy w podstawie wymiaru

składek w wysokości nieprzekraczającej 2,20 zł, z zastrzeżeniem ust. 6b.

6b.

Przepisu ust. 6a nie stosuje się w przypadku, gdy podstawę wymiaru składek stanowi

zadeklarowana kwota.

”

;

19)

w art. 47 ust. 10i otrzymuje brzmienie

„

10i.

Odsetek, o których mowa w ust. 10a, i dodatkowej opłaty, o której mowa w ust. 10c,

nie wymierza się, jeżeli ich wysokość nie przekraczałaby 6,60 zł.

”

;

20)

art. 48b otrzymuje brzmienie

„

Art. 48b.

1.

Zakład może sporządzać z urzędu zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych, zgłoszenia

wyrejestrowania ubezpieczonego z ubezpieczeń społecznych, imienne raporty miesięczne,

zgłoszenia płatnika składek, zgłoszenia wyrejestrowania płatnika składek, deklaracje

rozliczeniowe oraz dokumenty korygujące te dokumenty, zwane dalej „dokumentami związanymi

z ubezpieczeniami społecznymi określonymi w ustawie”.

2.

Zakład może korygować z urzędu błędy stwierdzone w dokumentach związanych z ubezpieczeniami

społecznymi określonych w ustawie.

3.

Zakład może żądać od płatnika składek ponownego złożenia dokumentów związanych z ubezpieczeniami

społecznymi określonych w ustawie, jeżeli dokumenty te nie zostały zidentyfikowane

w systemie informatycznym Zakładu.

4.

Zakład może z urzędu wprowadzać i korygować dane bezpośrednio na kontach ubezpieczonych

lub kontach płatników składek, informując o tym ubezpieczonych i płatników składek.

”

;

21)

w art. 49

a)

w ust. 1 po pkt 4 dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

szczegółowe zasady i tryb wprowadzania i korygowania przez Zakład z urzędu danych

bezpośrednio na kontach ubezpieczonych i na kontach płatników składek,

”

,

b)

w ust. 3a uchyla się pkt 2;

22)

w art. 50

a)

ust. 2b-2d otrzymują brzmienie

„

2b.

Informację o stanie konta Zakład przesyła listem zwykłym na adres do korespondencji

podany w zgłoszeniu do ubezpieczeń społecznych, o którym mowa w art. 36 ust. 10.

2c.

Jeżeli ubezpieczony został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych przez więcej niż jednego

płatnika składek, informację o stanie konta przesyła się na adres do korespondencji

podany w zgłoszeniu do ubezpieczeń społecznych, które Zakład otrzymał jako ostatnie.

2d.

Jeżeli adres do korespondencji jest nieprawidłowy lub niepełny, informację o stanie

konta Zakład przesyła na podany w zgłoszeniu do ubezpieczeń społecznych adres zamieszkania

lub adres zameldowania albo na adres zameldowania na pobyt stały uzyskany z Centralnej

Bazy Danych RCI PESEL

”

,

b)

po ust. 2d dodaje się ust. 2e-2o w brzmieniu

„

2e.

Jeżeli po otrzymaniu informacji o stanie konta ubezpieczony niebędący płatnikiem składek

stwierdzi, że na jego koncie nie zostały zewidencjonowane wszystkie należne składki

na ubezpieczenie emerytalne lub zostały zewidencjonowane w niewłaściwej wysokości,

powinien zgłosić do płatnika tych składek, na piśmie lub do protokołu, wniosek o sprostowanie

danych przekazanych do Zakładu w dokumentach związanych z ubezpieczeniami społecznymi

określonych w ustawie lub przekazanie brakujących dokumentów, zwany dalej „wnioskiem

o sprostowanie danych”.

2f.

Płatnik składek jest zobowiązany poinformować ubezpieczonego na piśmie o sposobie

rozpatrzenia wniosku o sprostowanie danych w terminie 60 dni od dnia jego otrzymania.

2g.

W przypadku uwzględnienia wniosku o sprostowanie danych płatnik składek jest zobowiązany

skorygować błędny lub uzupełnić brakujący dokument związany z ubezpieczeniami społecznymi

określony w ustawie, w terminie 30 dni od dnia przekazania ubezpieczonemu informacji,

o której mowa w ust. 2f.

2h.

W przypadku nieuwzględnienia przez płatnika składek wniosku o sprostowanie danych

oraz w przypadku gdy płatnik składek już nie istnieje, ubezpieczony powinien złożyć

we wskazanej przez Zakład jednostce organizacyjnej Zakładu wniosek o przeprowadzenie

postępowania wyjaśniającego, przedkładając jednocześnie dokumenty potwierdzające wysokość

podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne oraz kopię informacji, o której

mowa w ust. 2f.

2i.

Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w ust. 2h, Zakład powinien zakończyć nie

później niż w ciągu 3 miesięcy, a postępowanie szczególnie skomplikowane - nie później

niż w ciągu 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 2h.

2j.

Wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne nie może być udowadniana

zeznaniami świadków.

2k.

Jeżeli w wyniku postępowania wyjaśniającego okaże się, że przyczyną niezewidencjonowania

na koncie ubezpieczonego wszystkich należnych składek na ubezpieczenie emerytalne

lub zewidencjonawania ich w niewłaściwej wysokości są

1)

błędy w danych podanych w zgłoszeniu do ubezpieczeń społecznych, w zgłoszeniu wyrejestrowania

ubezpieczonego z ubezpieczeń społecznych, w zgłoszeniu płatnika składek lub w zgłoszeniu

wyrejestrowania płatnika składek albo niezłożenie tych dokumentów - Zakład dokonuje

korekty tych danych z urzędu bezpośrednio na koncie ubezpieczonego lub na koncie płatnika

składek, jeżeli uzna to za możliwe, albo po złożeniu przez płatnika składek dokumentów

korygujących te dokumenty lub brakujących dokumentów,

2)

błędy w danych podanych w imiennym raporcie miesięcznym lub w deklaracji rozliczeniowej

albo niezłożenie tych dokumentów - Zakład dokonuje korekty tych danych po złożeniu

przez płatnika składek dokumentów korygujących te dokumenty albo brakujących dokumentów.

2l.

Płatnik składek jest zobowiązany złożyć korygujące lub brakujące dokumenty, o których

mowa w ust. 2k, w terminie 30 dni od otrzymania z Zakładu zawiadomienia o stwierdzonych

w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego nieprawidłowościach w dokumentach

związanych z ubezpieczeniami społecznymi określonych w ustawie.

2m.

Płatnik składek jest zobowiązany złożyć korygujące lub brakujące dokumenty, o których

mowa w ust. 2k, w terminie 30 dni od dnia

1)

uprawomocnienia się decyzji - jeżeli stwierdzenie nieprawidłowości następuje w drodze

decyzji,

2)

otrzymania protokołu kontroli - jeżeli stwierdzenie nieprawidłowości następuje w drodze

kontroli.

2n.

W przypadku gdy płatnik składek już nie istnieje lub uzyskanie korygujących lub brakujących

dokumentów ubezpieczeniowych nie jest możliwe. Zakład dokonuje korekty danych z urzędu

bezpośrednio na koncie ubezpieczonego lub na koncie płatnika składek, koryguje z urzędu

błędy stwierdzone w dokumentach związanych z ubezpieczeniami społecznymi określonych

w ustawie lub sporządza z urzędu brakujące dokumenty.

2o.

Przepisy ust. 2e-2m stosuje się odpowiednio do ubezpieczonego będącego płatnikiem

składek, który po otrzymaniu informacji o stanie konta stwierdzi, że na jego koncie

nie zostały zewidencjonowane wszystkie wpłacone składki na ubezpieczenie emerytalne

lub zostały zewidencjonowane w niewłaściwej wysokości.

”

;

23)

w art. 61 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Prognoza, o której mowa w ust. 3, jest przedstawiana Radzie Ministrów co 3 lata, do

dnia 30 czerwca, wraz z opinią aktuariusza działającego na podstawie przepisów o działalności

ubezpieczeniowej. Wyboru aktuariusza dokonuje minister właściwy do spraw zabezpieczenia

społecznego w drodze konkursu.

”

;

24)

w art. 68

a)

w ust. 1

-

w pkt 1 lit. f otrzymuje brzmienie

„

f)

orzekanie przez lekarzy orzeczników Zakładu oraz komisje lekarskie Zakładu dla potrzeb

ustalania uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń społecznych,

”

,

-

po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

wystawianie osobom uprawnionym do emerytur i rent z ubezpieczeń społecznych imiennych

legitymacji emeryta-rencisty, potwierdzających status emeryta-rencisty,

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W ramach realizacji zadań określonych w ust. 1 pkt 1 lit. f) i pkt 5 oraz zadań związanych

z orzekaniem przez lekarzy orzeczników i komisji lekarskiej Zakładu dla potrzeb ustalania

uprawnień do świadczeń innych niż z ubezpieczeń społecznych Zakład udziela zamówień

na dodatkowe opinie lekarza konsultanta lub psychologa oraz wyniki czasowej obserwacji

szpitalnej - zgodnie z potrzebami orzecznictwa lekarskiego z wyłączeniem przepisów

o zamówieniach publicznych.

”

,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

Przepis ust. 1 pkt 2a stosuje się odpowiednio do osób uprawnionych do emerytur i rent

wypłacanych przez Zakład w ramach zadań zleconych na mocy odrębnych przepisów.

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

wzór legitymacji emeryta-rencisty, tryb jej wydawania, wymiany lub zwrotu, a także

zakres informacji, jakie legitymacje mogą zawierać, kierując się koniecznością zapewnienia

sprawności postępowania przy wydawaniu legitymacji emeryta-rencisty.

”

;

25)

w art. 77 po ust. 3 dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu

„

4.

Zakład zwraca osobom wezwanym do osobistego stawiennictwa w sprawach świadczeń z ubezpieczeń

społecznych i innych świadczeń wypłacanych przez Zakład poniesione koszty przejazdu.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje i wysokość kosztów podlegających zwrotowi oraz warunki dokonywania ich zwrotu,

uwzględniając uzasadniony interes osób wezwanych oraz możliwości finansowe Zakładu.

5.

W sprawach świadczeń z ubezpieczeń społecznych Zakład ma prawo do nieodpłatnego korzystania

z dokumentacji medycznej zakładów opieki zdrowotnej.

”

;

26)

w art. 83

a)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz od decyzji odmawiającej

przyznania takiego świadczenia, a także od decyzji w sprawach o umorzenie należności

z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, odwołanie nie przysługuje.

”

,

b)

ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie

„

6.

Jeżeli Zakład uzna odwołanie za słuszne, zmienia lub uchyla decyzję niezwłocznie,

nie później niż w terminie 30 dni od dnia wniesienia odwołania. W tym wypadku odwołaniu

nie nadaje się dalszego biegu.

7.

Jeżeli odwołanie nie zostało w całości lub w części uwzględnione. Zakład przekazuje

niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia wniesienia odwołania, sprawę

do sądu wraz z uzasadnieniem.

”

;

27)

w art. 84

a)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Kwoty nienależnie pobranych świadczeń ustalone prawomocną decyzją oraz kwoty odsetek

i kosztów upomnienia, zwane dalej „należnościami z tytułu nienależnie pobranych świadczeń”,

podlegają potrąceniu z wypłacanych świadczeń, a jeżeli prawo do świadczeń nie istnieje

- ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z zastrzeżeniem

ust. 8c.

”

,

b)

ust. 7 i 8 otrzymują brzmienie

„

7.

Należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń ulegają przedawnieniu po upływie

10 lat, licząc od dnia uprawomocnienia się decyzji ustalającej te należności. Przepisy

art. 24 ust. 5-5c stosuje się odpowiednio.

8.

Zakład może odstąpić od żądania zwrotu należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń

w całości lub w części, odroczyć termin ich płatności albo rozłożyć je na raty, jeżeli

1)

zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności lub

2)

kwota nienależnie pobranych świadczeń nie przewyższa kosztów upomnienia w postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

”

,

c)

po ust. 8 dodaje się ust. 8a-8e w brzmieniu

„

8a.

Od kwot nienależnie pobranych świadczeń, które rozłożono na raty albo których termin

płatności odroczono, nie nalicza się odsetek, począwszy od dnia wpływu wniosku o udzielenie

tych ulg.

8b.

Rozłożenie na raty kwot należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń albo odroczenie

terminu ich płatności następuje w formie umowy.

8c.

Jeżeli dłużnik nie spłaci w terminie ustalonych przez Zakład rat, pozostała kwota

staje się natychmiast wymagalna wraz z odsetkami w wysokości i na zasadach określonych

przepisami prawa cywilnego.

8d.

Należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń, których termin płatności odroczono

lub które rozłożono na raty, nie podlegają potrąceniu z wypłacanych świadczeń.

8e.

Jeżeli wpłata na poczet należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń nie pokrywa

w całości tych należności, dokonaną wpłatę zalicza się w pierwszej kolejności na pokrycie

w całości kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych, a pozostałą część zalicza się

proporcjonalnie na poczet kwoty nienależnie pobranych świadczeń oraz kwoty odsetek

w stosunku, w jakim w dniu wpłaty pozostaje kwota nienależnie pobranych świadczeń

do kwoty odsetek.

”

;

28)

w art. 85 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Do odsetek, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów o finansach publicznych.

”

.

Niezdolność do pracy oraz jej związek z wypadkiem w szczególnych okolicznościach,

o których mowa w art. 2 ust. 1, lub chorobą zawodową, o której mowa w art. 2 ust.

2, związek śmierci z takim wypadkiem lub chorobą ustala lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych lub komisja lekarska Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Lekarz orzecznik

lub komisja lekarska Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ustala również stały lub długotrwały

uszczerbek na zdrowiu oraz jego związek z takim wypadkiem lub chorobą zawodową w trybie

określonym w przepisach o emeryturach i rentach z FUS.

1.

Przy ustalaniu prawa do emerytury osoby, która osiągnęła wiek emerytalny wynoszący

co najmniej 60 lat dla kobiet i co najmniej 65 lat dla mężczyzn i utraciła prawo do

renty z tytułu niezdolności do pracy przysługującej z Funduszu z powodu odzyskania

zdolności do pracy, uwzględnia się również okresy pobierania tej renty, jeżeli okresy

składkowe i nieskładkowe, ustalone na zasadach określonych w art. 5-7 i 10, są krótsze

od okresu wymaganego do przyznania emerytury, w zakresie niezbędnym do uzupełnienia

tego okresu.

2.

Okresów pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy nie uwzględnia się, jeżeli

zbiegają się w czasie z okresami, o których mowa w art. 6, 7 i 10, uwzględnionymi

przy ustalaniu prawa do emerytury.

W ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2003 r. Nr 15, poz. 148, z późn. zm. w art. 139 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przepisy art. 138 ust. 1 pkt 1 nie mają zastosowania do należności podatkowych, należności

celnych pobieranych w ruchu osobowym oraz należności z tytułu składek, do poboru których

są zobowiązani Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego.

”

.

W ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. Nr 60, poz. 636, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

w wyniku decyzji wydanej przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie

przepisów o chorobach zakaźnych i zakażeniach,

”

;

2)

w art. 10 po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

Od orzeczenia lekarza orzecznika ubezpieczonemu przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

2b.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może zgłosić zarzut wadliwości orzeczenia lekarza

orzecznika w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

”

;

3)

w art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zasiłek chorobowy z tytułu niezdolności do pracy powstałej w czasie trwania ubezpieczenia

chorobowego, jak i z tytułu niezdolności do pracy powstałej po ustaniu tytułu ubezpieczenia

nie przysługuje za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli osoba

niezdolna do pracy

1)

ma ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy,

2)

kontynuuje działalność zarobkową lub podjęta działalność zarobkową stanowiącą tytuł

do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniającą

prawo do świadczeń za okres niezdolności do pracy z powodu choroby,

3)

nie nabyła prawa do zasiłku w czasie ubezpieczenia, w przypadkach określonych w art.

4 ust. 1,

4)

jest uprawniona do zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia

przedemerytalnego,

5)

podlega obowiązkowo ubezpieczeniu społecznemu rolników określonemu w przepisach o

ubezpieczeniu społecznym rolników.

”

;

4)

w art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1, stwierdza się na podstawie prawomocnego orzeczenia

sądu.

”

;

5)

w art. 18 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

O okolicznościach, o których mowa w ust. 1 i 2, orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych. Do orzeczenia lekarza orzecznika mają odpowiednio zastosowanie przepisy

art. 10 ust. 2a i 2b. Orzeczenie lekarza orzecznika, od którego nie wniesiono sprzeciwu

lub co do którego nie wniesiono zarzutu wadliwości, albo orzeczenie komisji lekarskiej

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stanowi podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczenia

rehabilitacyjnego.

”

;

6)

w art. 23 po ust. 5 dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Do orzeczeń lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, o których mowa w ust.

2 i 5, mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 10 ust. 2a i 2b.

”

;

7)

art. 43 otrzymuje brzmienie

„

Art. 43.

Podstawy wymiaru zasiłku nie ustala się na nowo, jeżeli między okresami pobierania

zasiłków zarówno tego samego rodzaju, jak i innego rodzaju nie było przerwy albo przerwa

była krótsza niż 3 miesiące kalendarzowe.

”

;

8)

art. 46 otrzymuje brzmienie

„

Art. 46.

Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia

chorobowego nie może być wyższa niż kwota wynosząca 100% przeciętnego wynagrodzenia.

Kwotę tę ustala się miesięcznie, poczynając od 3. miesiąca kwartału kalendarzowego,

na okres 3 miesięcy, na podstawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego

kwartału, ogłaszanego dla celów emerytalnych.

”

;

9)

art. 47 otrzymuje brzmienie

„

Art. 47.

Przepisy art. 36-42 i art. 45 stosuje się odpowiednio przy ustalaniu podstawy wymiaru

świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku wyrównawczego, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku

w wysokości zasiłku macierzyńskiego i zasiłku opiekuńczego,

a do świadczenia rehabilitacyjnego także art. 46.

”

;

10)

w art. 53 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przewidywaną datę porodu określa zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym

druku, datę porodu zaś dokumentuje się skróconym odpisem aktu urodzenia dziecka.

”

;

11)

w art. 59 po ust. 9 dodaje się ust. 9a w brzmieniu

„

9a.

W przypadku wystawienia przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zaświadczenia,

o którym mowa w ust. 8, Zakład Ubezpieczeń Społecznych informuje o tym fakcie wystawiającego

zaświadczenie lekarskie.

”

;

12)

w art. 61 w ust. 1 w pkt 2 po lit. d kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się

lit. e w brzmieniu

„

e)

ubezpieczonym podlegającym ubezpieczeniu chorobowemu w Polsce z tytułu zatrudnienia

u pracodawcy zagranicznego.

”

;

13)

w art. 66 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Jeżeli świadczenie zostało pobrane nienależnie z winy ubezpieczonego lub wskutek okoliczności,

o których mowa w art. 15-17 i art. 59 ust. 6 i 7, wypłacone kwoty podlegają potrąceniu

z należnych ubezpieczonemu zasiłków bieżących oraz z innych świadczeń z ubezpieczeń

społecznych lub ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

”

;

14)

w art. 70 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1, stwierdza się na podstawie prawomocnego orzeczenia

sądu.

”

.

W ustawie z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej

(Dz. U. Nr 72, poz. 802, z późn. zm. uchyla się art. 47.

W ustawie z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków

przy pracy i chorób zawodowych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1673 i Nr 241, poz. 2074 oraz z 2003 r. Nr 83, poz. 760 i Nr 223, poz. 2217) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

„komisja lekarska” - komisję lekarską Zakładu Ubezpieczeń Społecznych;

”

;

2)

w art. 3 w ust. 3 w pkt 13 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 14 w brzmieniu

„

14)

pełnienia przez funkcjonariusza celnego obowiązków służbowych.

”

;

3)

w art. 5 w ust. 1

a)

pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

Zakład - w stosunku do prowadzących pozarolniczą działalność oraz współpracujących

przy prowadzeniu takiej działalności w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń

społecznych;

”

,

b)

uchyla się pkt 9,

c)

w pkt 14 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 15 w brzmieniu

„

15)

podmiot, w którym funkcjonariusz celny pełni służbę - w stosunku do tych funkcjonariuszy.

”

;

4)

w art. 6 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Osobom

1)

prowadzącym pozarolniczą działalność i osobom z nimi współpracującym,

2)

duchownym będącym płatnikami składek na własne ubezpieczenia

oraz członkom ich rodzin świadczenia, o których mowa w ust. 1, nie przysługują w razie

wystąpienia w dniu wypadku lub w dniu złożenia wniosku o przyznanie świadczeń z tytułu

choroby zawodowej zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne na kwotę

przekraczającą 6,60 zł do czasu spłaty całości zadłużenia, z zastrzeżeniem art. 47

ust. 3.

3.

Prawo do świadczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4, 5 i 11, przedawnia się, jeżeli

zadłużenie, o którym mowa w ust. 2, nie zostanie uregulowane w ciągu 6 miesięcy od

dnia wypadku lub od dnia złożenia wniosku o przyznanie tych świadczeń z tytułu choroby

zawodowej.

”

;

5)

w art. 9

a)

w ust. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

członkom rolniczych spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni kółek rolniczych, osobom

odbywającym służbę zastępczą oraz osobom, o których mowa w art. 11 ust. 2 ustawy o

systemie ubezpieczeń społecznych - stosuje się zasady określone w rozdziale 9 ustawy

o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia chorobowego;

”

,

b)

w ust. 4

-

uchyla się pkt 4,

-

po pkt 4 dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

kwota otrzymanego za ten miesiąc uposażenia - dla ubezpieczonych będących funkcjonariuszami

celnymi

”

,

c)

uchyla się ust. 5;

6)

w art. 15 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

otrzymania orzeczenia lekarza orzecznika lub komisji lekarskiej;

”

;

7)

art. 16 otrzymuje brzmienie

„

Art. 16.

1.

Stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu oraz jego związek z wypadkiem przy pracy

lub chorobą zawodową ustala lekarz orzecznik lub komisja lekarska. W przypadku ustalania

prawa do świadczeń, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 i 5-8, lekarz orzecznik lub

komisja lekarska ustala również niezdolność do pracy oraz jej związek z wypadkiem

przy pracy lub chorobą zawodową, a także związek śmierci ubezpieczonego lub rencisty

z takim wypadkiem lub chorobą.

2.

Przy ustalaniu stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z

wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową stosuje się odpowiednio przepisy ustawy

o emeryturach i rentach z FUS dotyczące trybu orzekania o niezdolności do pracy.

”

;

8)

w art. 31

a)

ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Informację określoną w ust. 6 przekazuje płatnik składek, o którym mowa w art. 28

ust. 2, zgłoszony w Zakładzie nieprzerwanie od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia

poprzedniego roku i co najmniej 1 dzień w styczniu danego roku.

”

,

b)

po ust. 8 dodaje się ust. 9-12 w brzmieniu

„

9.

Kopię informacji, o której mowa w ust. 6, i jej korekt płatnik składek jest zobowiązany

przechowywać przez okres 10 lat od dnia ich przekazania do Zakładu, w formie dokumentu

pisemnego lub elektronicznego.

10.

Płatnik składek jest zobowiązany do złożenia korekty informacji, o której mowa w ust.

6, w ciągu 7 dni od

1)

stwierdzenia nieprawidłowości we własnym zakresie;

2)

otrzymania zawiadomienia o stwierdzeniu nieprawidłowości przez Zakład.

11.

Jeżeli konieczność korekty danych podanych w informacji, o której mowa w ust. 6, wynika

ze stwierdzenia nieprawidłowości przez Zakład

1)

w decyzji - płatnik powinien złożyć korektę informacji nie później niż w terminie

7 dni od uprawomocnienia się decyzji;

2)

podczas kontroli - płatnik powinien złożyć korektę informacji nie później niż w terminie

30 dni od dnia otrzymania protokołu kontroli.

12.

Zakład może sporządzać z urzędu informację, o której mowa w ust. 6, lub korygować

z urzędu błędy w niej stwierdzone.

”

;

9)

w art. 34 uchyla się ust. 5;

10)

po art. 48 dodaje się art. 48a w brzmieniu

„

Art. 48a.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do wypadków funkcjonariuszy Służby Celnej przy wykonywaniu

obowiązków służbowych, które nastąpiły po dniu 31 grudnia 2002 r.

2.

Przepisy ustawy stosuje się do wniosków o świadczenia z tytułu choroby zawodowej funkcjonariuszy

Służby Celnej zgłoszonych po dniu 31 grudnia 2002 r.

”

;

11)

po art. 49 dodaje się art. 49a w brzmieniu

„

Art. 49a.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do spraw o świadczenia z tytułu wypadków przy pracy, które

nastąpiły począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r. Dotyczy to także świadczeń z tytułu

chorób zawodowych, jeżeli uszczerbek na zdrowiu spowodowany taką chorobą został stwierdzony

po dniu 31 grudnia 2002 r., z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Do spraw o świadczenia z tytułu wypadków, które nastąpiły przed dniem 1 stycznia 2003 r.,

oraz z tytułu uszczerbku na zdrowiu spowodowanego chorobą zawodową, a stwierdzonego

przed tą datą, stosuje się przepisy obowiązujące w dniu, w którym nastąpił wypadek

lub w którym stwierdzono uszczerbek na zdrowiu spowodowany chorobą zawodową.

3.

Do spraw o świadczenia z tytułu uszczerbku na zdrowiu stwierdzonego po dniu 31 grudnia

2002 r., a spowodowanego chorobą zawodową powstałą w zatrudnieniu lub podczas prowadzenia

pozarolniczej działalności lub współpracy przy jej prowadzeniu, narażających na tę

chorobę, które ustało przed dniem 1 stycznia 2003 r., stosuje się przepisy obowiązujące

w dniu ustania tego zatrudnienia lub działalności (współpracy).

”

;

12)

w art. 53 uchyla się ust. 5.

W ustawie z dnia 30 października 2002 r. o zaopatrzeniu z tytułu wypadków lub chorób

zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach

(Dz. U. Nr 199, poz. 1674 oraz z 2003 r. Nr 83, poz. 760, Nr 96, poz. 874 i Nr 122, poz. 1143) art. 10 otrzymuje brzmienie

„

Art. 10.

Niezdolność do pracy oraz jej związek z wypadkiem w szczególnych okolicznościach,

o których mowa w art. 2 ust. 1, lub chorobą zawodową, o której mowa w art. 2 ust.

2, związek śmierci z takim wypadkiem lub chorobą ustala lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych lub komisja lekarska Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Lekarz orzecznik

lub komisja lekarska Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ustala również stały lub długotrwały

uszczerbek na zdrowiu oraz jego związek z takim wypadkiem lub chorobą zawodową w trybie

określonym w przepisach o emeryturach i rentach z FUS.

”

.

1.

Stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu oraz jego związek z wypadkiem przy pracy

lub chorobą zawodową ustala lekarz orzecznik lub komisja lekarska. W przypadku ustalania

prawa do świadczeń, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 i 5-8, lekarz orzecznik lub

komisja lekarska ustala również niezdolność do pracy oraz jej związek z wypadkiem

przy pracy lub chorobą zawodową, a także związek śmierci ubezpieczonego lub rencisty

z takim wypadkiem lub chorobą.

2.

Przy ustalaniu stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z

wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową stosuje się odpowiednio przepisy ustawy

o emeryturach i rentach z FUS dotyczące trybu orzekania o niezdolności do pracy.

W ustawie z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych

oraz o zmianie niektórych innych ustaw

(Dz. U. Nr 241, poz. 2074) w art. 13 wprowadza się następujące zmiany

1)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Do informacji, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 50 ust.

2b-2o ustawy wymienionej w art. 1.

”

;

2)

uchyla się ust. 6.

W ustawie z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu

Zdrowia

(Dz. U. Nr 45, poz. 391, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 33

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne ulegają przedawnieniu na zasadach

określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych.

”

,

b)

uchyla się ust. 3;

2)

w art. 215 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W przypadku emerytów i rencistów dokumentem potwierdzającym fakt objęcia ubezpieczeniem

zdrowotnym może być legitymacja emeryta - rencisty wydana na podstawie odrębnych przepisów.

”

.

1.

Podstawę wymiaru emerytury lub renty dla osób posiadających okresy ubezpieczenia za

granicą, o których mowa w art. 8, ustala się na zasadach określonych w art. 15-17.

2.

Przy ustalaniu kolejnych 10 lat kalendarzowych, o których mowa w art. 15 ust. 1 i

2, nie uwzględnia się lat kalendarzowych, w których ubezpieczony przez cały rok pozostawał

w ubezpieczeniu za granicą.

3.

Jeżeli w ciągu 20 lat poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek

o emeryturę lub rentę, zainteresowany nie był ubezpieczony w Polsce, podstawę wymiaru

emerytury lub renty stanowi przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne

lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych poprzedzających

bezpośrednio rok, w którym zainteresowany przystąpił po raz pierwszy do ubezpieczenia

za granicą.

W ustawie z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze

(Dz. U. Nr 60, poz. 535, z późn. zm. w art. 273 w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

składek na ubezpieczenia społeczne.

”

.

Ilekroć w przepisach jest mowa o orzekaniu przez lekarzy orzeczników Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, należy przez to rozumieć również orzekanie przez komisje lekarskie Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych.

Prawo wniesienia sprzeciwu i zgłoszenia zarzutu wadliwości, o których mowa w ustawach

wymienionych w art. 1, 12 i 14, przysługuje od orzeczeń lekarza orzecznika Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych wydanych od dnia 1 stycznia 2005 r.

1.

Przepis art. 473 § 2 ustawy, o której mowa w art. 2, ma zastosowanie do lekarzy wydających

opinie dotyczące oceny niezdolności do pracy lub do samodzielnej egzystencji w innych

postępowaniach niż prowadzone przed organem rentowym, poczynając od dnia 1 stycznia

2005 r.

2.

Lekarze ustanowieni i wpisani, przed dniem wejścia w życie ustawy, na listę biegłych

sądowych z zakresu medycyny mogą prowadzić działalność w zakresie oceny niezdolności

do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji bez konieczności uzyskiwania

świadectw, o których mowa w art. 473 § 2 ustawy wymienionej w art. 2, do końca okresu,

na który zostali ustanowieni, nie dłużej jednak niż przez okres dwóch lat od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy. Przepis ten stosuje się odpowiednio do osób powołanych

w charakterze biegłego spoza listy biegłych sądowych.

1.

Przepisy ustawy, o której mowa w art. 14, stosuje się do wniosków o jednorazowe odszkodowanie

z tytułu

1)

wypadku przy prowadzeniu pozarolniczej działalności lub współpracy przy jej prowadzeniu,

2)

uszczerbku na zdrowiu z tytułu choroby zawodowej pozostającego w związku z prowadzeniem

pozarolniczej działalności lub współpracą przy jej prowadzeniu,

3)

śmierci ubezpieczonego lub rencisty pozostającej w związku z wypadkiem lub chorobą

zawodową

- o ile zdarzenia te wystąpiły w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia

2002 r., a wniosek o jednorazowe odszkodowanie zostanie złożony do dnia 31 grudnia

2004 r.

2.

Jednorazowe odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje osobom, które do

dnia 31 grudnia 2004 r. nie uregulują zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia

społeczne.

1.

Jeżeli podstawy wymiaru emerytury lub renty nie można ustalić zgodnie z zasadami określonymi

w ustawie lub w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 22, emeryturę lub rentę ustala

się w wysokości najniższej emerytury lub renty.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania przy ustalaniu wysokości emerytur osób, o których

mowa w art. 28.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie przepisów upoważniających, zmienionych

niniejszą ustawą, zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych.

W sprawach, w których organ rentowy ustalił kapitał początkowy z uwzględnieniem przepisów

art. 174 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem

w życie niniejszej ustawy, kapitał początkowy ustala się ponownie na wniosek osoby

uprawnionej, a jeżeli osoba uprawniona nie wystąpi z takim wnioskiem - przy obliczaniu

wysokości emerytury na zasadach określonych w art. 26, 183 lub 185 ustawy wymienionej

w art. 1 niniejszej ustawy.

1.

Podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art. 24, stanowi kwota składek na ubezpieczenie

emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego

do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury,

oraz zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego w art. 173-175, z zastrzeżeniem

art. 185.

2.

Kwota, o której mowa w ust. 1, nie podlega dziedziczeniu.

3.

Waloryzację składek przeprowadza się corocznie, od dnia 1 czerwca każdego roku, poczynając

od waloryzacji za rok 2000, z uwzględnieniem art. 25a. W wyniku przeprowadzonej waloryzacji

stan konta nie może ulec obniżeniu.

4.

Waloryzacji podlega kwota składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego na dzień

31 stycznia roku, za który jest przeprowadzana waloryzacja, powiększona o kwoty z

tytułu przeprowadzonych waloryzacji.

5.

Waloryzacja składek polega na pomnożeniu zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego

składek przez wskaźnik waloryzacji.

6.

Wskaźnik waloryzacji składek jest równy wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych

ogółem w roku kalendarzowym poprzedzającym termin waloryzacji w stosunku do poprzedniego

roku powiększonemu o wzrost realny sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne

w roku kalendarzowym poprzedzającym termin waloryzacji w stosunku do roku poprzedniego,

z zastrzeżeniem ust. 9. Wskaźnik waloryzacji składek nie może być niższy niż wskaźnik

cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w roku kalendarzowym poprzedzającym termin

waloryzacji w stosunku do poprzedniego roku.

7.

Wskaźnik wzrostu realnego sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne, o którym

mowa w ust. 6, otrzymuje się poprzez podzielenie wskaźnika wzrostu nominalnego sumy

przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne w roku kalendarzowym poprzedzającym termin

waloryzacji w stosunku do roku poprzedniego przez wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych

ogółem ustalony dla analogicznego okresu.

8.

Wskaźnik wzrostu nominalnego sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne, o

którym mowa w ust. 7, stanowi iloraz sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne

w roku kalendarzowym poprzedzającym termin waloryzacji i w roku poprzednim.

9.

Wskaźnik waloryzacji składek za rok 2000 jest równy wskaźnikowi wzrostu przeciętnego

wynagrodzenia za 2000 r. w stosunku do przeciętnego wynagrodzenia za 1999 r.

10.

Wskaźnik waloryzacji składek ustala się z dokładnością do setnych części procentu.

11.

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłasza w formie komunikatu w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, do 20. dnia pierwszego miesiąca każdego

kwartału, wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem za poprzedni kwartał.

12.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego ogłasza w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, do 25. dnia miesiąca poprzedzającego termin

waloryzacji, wskaźnik waloryzacji składek za poprzedni rok i kwartał.

1.

Należności z tytułu składek są wyłączone z postępowania układowego, określonego w

ustawie z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze

(Dz. U. Nr 60, poz. 535, z późn. zm., z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Zakład może wyrazić zgodę na objęcie układem należności z tytułu składek finansowane

przez płatnika składek.

3.

Spłata należności z tytułu składek, które zostały objęte układem, może polegać wyłącznie

na rozłożeniu na raty. Rozłożenie na raty odbywa się na zasadach określonych w przepisach,

o których mowa w ust. 1.

1.

Waloryzacji kapitału początkowego i składek na ubezpieczenie emerytalne zewidencjonowanych

na koncie ubezpieczonego nieprzeprowadzonej na dotychczasowych zasadach i w terminach

określonych w art. 25 i art. 173 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy,

dokonuje się na zasadach i w terminach określonych w art. 1 pkt 11, 12 i 41 niniejszej

ustawy.

2.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego ogłosi w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, do dnia 31 grudnia 2006 r., wskaźniki

waloryzacji składek za lata 2000-2003.

1.

Przy ustalaniu wysokości emerytury kwota składek na ubezpieczenie emerytalne zewidencjonowanych

na koncie ubezpieczonego po dniu 31 stycznia roku, za który przeprowadzono ostatnią

waloryzację, o której mowa w art. 25, jest waloryzowana kwartalnie.

2.

W przypadku ustalania wysokości emerytury

1)

w pierwszym kwartale danego roku - ostatniej kwartalnej waloryzacji składek dokonuje

się za trzeci kwartał poprzedniego roku;

2)

w drugim kwartale danego roku - ostatniej kwartalnej waloryzacji składek dokonuje

się za czwarty kwartał poprzedniego roku;

3)

w trzecim kwartale danego roku - ostatniej kwartalnej waloryzacji składek dokonuje

się za pierwszy kwartał danego roku;

4)

w czwartym kwartale danego roku - ostatniej kwartalnej waloryzacji składek dokonuje

się za drugi kwartał danego roku.

3.

Waloryzacji kwartalnej podlega kwota składek zewidencjonowanych na ostatni dzień pierwszego

miesiąca kwartału, za który przeprowadzana jest waloryzacja, powiększona o kwoty uzyskane

w wyniku poprzednich waloryzacji kwartalnych.

4.

Waloryzacja kwartalna składek polega na pomnożeniu zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego

składek przez wskaźnik waloryzacji określony w ust. 5. W wyniku przeprowadzonej waloryzacji

stan konta nie może ulec obniżeniu.

5.

Wskaźnik waloryzacji kwartalnej składek jest równy wskaźnikowi cen towarów i usług

konsumpcyjnych ogółem w kwartale, za który przeprowadzana jest waloryzacja w stosunku

do poprzedniego kwartału, powiększonemu o wzrost realny sumy przypisu składek na ubezpieczenie

emerytalne w kwartale, za który przeprowadzana jest waloryzacja w stosunku do kwartału

poprzedniego. Wskaźnik waloryzacji składek nie może być niższy niż wskaźnik cen towarów

i usług konsumpcyjnych ogółem w kwartale, za który przeprowadzana jest waloryzacja

w stosunku do poprzedniego kwartału.

6.

Wskaźnik wzrostu realnego sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne, o którym

mowa w ust. 5, otrzymuje się poprzez podzielenie wskaźnika wzrostu nominalnego sumy

przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne w kwartale, za który jest przeprowadzana

waloryzacja w stosunku do kwartału poprzedniego, przez wskaźnik cen towarów i usług

konsumpcyjnych ogółem ustalony dla analogicznego okresu.

7.

Wskaźnik wzrostu nominalnego sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne, o

którym mowa w ust. 6, stanowi iloraz sumy przypisu składek na ubezpieczenie emerytalne

w kwartale, za który jest przeprowadzana waloryzacja, i w kwartale poprzednim.

8.

Wskaźnik waloryzacji składek ustala się z dokładnością do setnych części procentu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

6, 28 i 29, art. 2 pkt 2 i 4-6, art. 10 pkt 24 lit. a tiret pierwsze, art. 12 pkt

2, 5 i 6, art. 14 pkt 1, 6 i 7, art. 15 i 19, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2005 r.

1.

Ubezpieczeni urodzeni przed dniem 1 stycznia 1949 r., którzy nie osiągnęli wieku emerytalnego

określonego w art. 27 pkt 1, mogą przejść na emeryturę

1)

kobieta - po osiągnięciu wieku 55 lat, jeżeli ma co najmniej 30-letni okres składkowy

i nieskładkowy albo jeżeli ma co najmniej 20-letni okres składkowy i nieskładkowy

oraz została uznana za całkowicie niezdolną do pracy,

2)

mężczyzna - po osiągnięciu wieku 60 lat, jeżeli ma co najmniej 25-letni okres składkowy

i nieskładkowy oraz został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy.

2.

Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje ubezpieczonym, którzy

1)

ostatnio, przed zgłoszeniem wniosku o emeryturę, byli pracownikami oraz

2)

w okresie ostatnich 24 miesięcy podlegania ubezpieczeniu społecznemu lub ubezpieczeniom

emerytalnemu i rentowym pozostawali w stosunku pracy co najmniej przez 6 miesięcy,

chyba że w dniu zgłoszenia wniosku o emeryturę są uprawnieni do renty z tytułu niezdolności

do pracy.

3.

Spełnienia warunków, o których mowa w ust. 2, nie wymaga się od ubezpieczonych, którzy

przez cały wymagany okres, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlegali ubezpieczeniu

społecznemu lub ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu pozostawania w stosunku

pracy.

Do należności z tytułu składek stosuje się odpowiednio: art. 12, art. 26, art. 29 § 1 i 2, art. 33, art. 33a, art. 33b, art. 51 § 1, art.

55, art. 59 § 1 pkt 1, 3, 4, 8 i 9, art. 60 § 1, art. 61 § 1, art. 62 § 1, 3-5, art.

72 § 1 pkt 1 i 4 i § 2, art. 73 § 1 pkt 1 i 5, art. 77b § 1 i 2, art. 91, art. 93,

art. 93a-93c, art. 93e, art. 94, art. 97 § 1, art. 98 § 1 i 2 pkt 1, 2, 5 i 7, art.

100 § 1, art. 101 § 1, art. 105 § 1 i 2, art. 106 § 1 i 2, art. 107 § 1, la i 2 pkt

2 i 4, art. 108 § 1 i 4, art. 110 § 1, § 2 pkt 2, § 3, art. 111 § 1-4 i 5 pkt 1, art.

112, art. 113, art. 114, art. 115, art. 116, art. 116a, art. 117, art. 118 § 1 i 2

oraz art. 119 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

Osoby urodzone przed dniem 1 stycznia 1949 r., ubezpieczone z tytułu działalności

twórczej lub artystycznej, mają prawo do emerytury na warunkach określonych dla pracowników

wykonujących działalność twórczą lub artystyczną.

Podstawy wymiaru zasiłku nie ustala się na nowo, jeżeli między okresami pobierania

zasiłków zarówno tego samego rodzaju, jak i innego rodzaju nie było przerwy albo przerwa

była krótsza niż 3 miesiące kalendarzowe.

Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia

chorobowego nie może być wyższa niż kwota wynosząca 100% przeciętnego wynagrodzenia.

Kwotę tę ustala się miesięcznie, poczynając od 3. miesiąca kwartału kalendarzowego,

na okres 3 miesięcy, na podstawie przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego

kwartału, ogłaszanego dla celów emerytalnych.

Przepisy art. 36-42 i art. 45 stosuje się odpowiednio przy ustalaniu podstawy wymiaru

świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku wyrównawczego, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku

w wysokości zasiłku macierzyńskiego i zasiłku opiekuńczego,

a do świadczenia rehabilitacyjnego także art. 46.

Jeżeli organ emerytalny nie ustalił prawa do świadczenia lub nie wypłacił tego świadczenia

w terminach określonych w ustawie, jest zobowiązany do wypłaty odsetek od tego świadczenia

na zasadach określonych w art. 85 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm..

1.

Przepisy ustawy stosuje się do wypadków funkcjonariuszy Służby Celnej przy wykonywaniu

obowiązków służbowych, które nastąpiły po dniu 31 grudnia 2002 r.

2.

Przepisy ustawy stosuje się do wniosków o świadczenia z tytułu choroby zawodowej funkcjonariuszy

Służby Celnej zgłoszonych po dniu 31 grudnia 2002 r.

1.

Zakład może sporządzać z urzędu zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych, zgłoszenia

wyrejestrowania ubezpieczonego z ubezpieczeń społecznych, imienne raporty miesięczne,

zgłoszenia płatnika składek, zgłoszenia wyrejestrowania płatnika składek, deklaracje

rozliczeniowe oraz dokumenty korygujące te dokumenty, zwane dalej „dokumentami związanymi

z ubezpieczeniami społecznymi określonymi w ustawie”.

2.

Zakład może korygować z urzędu błędy stwierdzone w dokumentach związanych z ubezpieczeniami

społecznymi określonych w ustawie.

3.

Zakład może żądać od płatnika składek ponownego złożenia dokumentów związanych z ubezpieczeniami

społecznymi określonych w ustawie, jeżeli dokumenty te nie zostały zidentyfikowane

w systemie informatycznym Zakładu.

4.

Zakład może z urzędu wprowadzać i korygować dane bezpośrednio na kontach ubezpieczonych

lub kontach płatników składek, informując o tym ubezpieczonych i płatników składek.

Jeżeli organ emerytalny nie ustalił prawa do świadczenia lub nie wypłacił tego świadczenia

w terminach określonych w ustawie, jest zobowiązany do wypłaty odsetek od tego świadczenia

na zasadach określonych w art. 85 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm..

1.

Przepisy ustawy stosuje się do spraw o świadczenia z tytułu wypadków przy pracy, które

nastąpiły począwszy od dnia 1 stycznia 2003 r. Dotyczy to także świadczeń z tytułu

chorób zawodowych, jeżeli uszczerbek na zdrowiu spowodowany taką chorobą został stwierdzony

po dniu 31 grudnia 2002 r., z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Do spraw o świadczenia z tytułu wypadków, które nastąpiły przed dniem 1 stycznia 2003 r.,

oraz z tytułu uszczerbku na zdrowiu spowodowanego chorobą zawodową, a stwierdzonego

przed tą datą, stosuje się przepisy obowiązujące w dniu, w którym nastąpił wypadek

lub w którym stwierdzono uszczerbek na zdrowiu spowodowany chorobą zawodową.

3.

Do spraw o świadczenia z tytułu uszczerbku na zdrowiu stwierdzonego po dniu 31 grudnia

2002 r., a spowodowanego chorobą zawodową powstałą w zatrudnieniu lub podczas prowadzenia

pozarolniczej działalności lub współpracy przy jej prowadzeniu, narażających na tę

chorobę, które ustało przed dniem 1 stycznia 2003 r., stosuje się przepisy obowiązujące

w dniu ustania tego zatrudnienia lub działalności (współpracy).

Niezdolność do pracy, datę jej powstania, związek niezdolności do pracy z działaniami

wojennymi lub mającymi charakter wojennych albo ze służbą wojskową, związek śmierci

ze służbą wojskową żołnierza, który zmarł poza zakładem opieki zdrowotnej, oraz związek

śmierci inwalidy ze służbą wojskową ustala lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

lub komisja lekarska Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie orzeczenia wojskowej

komisji lekarskiej.

Renta rodzinna przysługuje także uprawnionym członkom rodziny osoby, która w chwili

śmierci pobierała zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne. W takim

przypadku przyjmuje się, że osoba zmarła spełniała warunki do uzyskania renty z tytułu

całkowitej niezdolności do pracy.

Osoba, która złożyła wniosek o przyznanie świadczenia, do którego prawo jest uzależnione

od stwierdzenia niezdolności do pracy, oraz osoba mająca ustalone prawo do takiego

świadczenia jest zobowiązana, na żądanie organu rentowego, poddać się badaniom lekarskim

oraz, na wniosek lekarza orzecznika lub na wniosek komisji lekarskiej, badaniom psychologicznym,

jeżeli są one niezbędne do ustalenia prawa do świadczeń określonych ustawą. Przepis

art. 134 ust. 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

Bank i spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa są zobowiązane zwrócić Zakładowi

kwoty świadczeń przekazane na rachunek w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej

za miesiące następujące po miesiącu, w którym nastąpiła śmierć świadczeniobiorcy.

Przepis art. 144 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

W razie przyznania lub podwyższenia świadczeń za okres wsteczny organ rentowy ma prawo

potrącić na zaspokojenie należności, o których mowa w art. 139 ust. 1 pkt 1 i 2, 4

i 6-10, kwotę wyrównania należną do miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym wydano

decyzję ustalającą prawo do świadczeń lub decyzję ustalającą prawo do świadczeń w

podwyższonej wysokości.

W przypadku dokonywania potrąceń należności z tytułu odpłatności za pobyt osób uprawnionych

do świadczeń w placówkach, o których mowa w art. 139 ust. 1 pkt 10, należności z tego

tytułu przekazane za okres po dniu śmierci świadczeniobiorcy podlegają zwrotowi przez

właściwą placówkę albo organ nadrzędny w stosunku do tej placówki. Przepis art. 134

ust. 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

Przepisy art. 477