Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową

1.

Ustawa określa

1)

zasady używania oraz obrotu substancjami zubożającymi warstwę ozonową, zwanymi dalej

„substancjami kontrolowanymi”, oraz produktami, urządzeniami i instalacjami zawierającymi

te substancje;

2)

obowiązki podmiotów używających lub dokonujących obrotu substancjami kontrolowanymi

oraz produktami, urządzeniami i instalacjami zawierającymi te substancje;

3)

organy i jednostki właściwe w sprawach postępowania z substancjami kontrolowanymi.

2.

Zasady stosowania produktów oraz eksploatacji urządzeń i instalacji zawierających

substancje kontrolowane na statkach morskich oraz organy administracji właściwe w

tych sprawach określają odrębne przepisy.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

obrót - zbycie lub przekazanie substancji kontrolowanej kolejnemu podmiotowi lub osobie;

2)

używanie substancji kontrolowanej - produkcję, przywóz, wywóz, wprowadzanie do obrotu,

stosowanie, odzysk, recykling, regenerację lub unieszkodliwianie substancji kontrolowanych

w rozumieniu przepisów prawa Unii Europejskiej dotyczących substancji kontrolowanych

3)

używanie produktów, urządzeń i instalacji zawierających substancje kontrolowane -

przywóz, wywóz, wprowadzanie do obrotu lub stosowanie produktów oraz eksploatację

urządzeń i instalacji zawierających substancje kontrolowane.

1.

Do postępowania z substancjami kontrolowanymi stosuje się przepisy prawa Unii Europejskiej

dotyczące substancji kontrolowanychKonwencji wiedeńskiej o ochronie warstwy ozonowej, sporządzonej w Wiedniu dnia 22

marca 1985 r.

(Dz. U. z 1992 r. Nr 98, poz. 488), oraz Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, sporządzonego

w Montrealu dnia 16 września 1987 r.

(Dz. U. z 1992 r. Nr 98, poz. 490 oraz z 2001 r. Nr 44, poz. 490, 492i 494).

2.

Do substancji kontrolowanych oraz produktów, urządzeń i instalacji zawierających te

substancje, będących odpadami, stosuje się przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

(Dz. U. Nr 62, poz. 628, z późn. zm..

Ustawa nie narusza przepisów

1)

ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.,

2)

ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych

(Dz. U. Nr 63, poz. 638, z 2003 r. Nr 7, poz. 78 oraz z 2004 r. Nr 11, poz. 97 i Nr 96, poz. 959)

- w zakresie dotyczącym substancji kontrolowanych oraz produktów, urządzeń i instalacji

zawierających te substancje.

1.

Podmiot używający substancji kontrolowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

jest obowiązany do prowadzenia ewidencji substancji kontrolowanych oraz do przekazywania

informacji zawartych w tej ewidencji raz w roku do dnia 28 lutego za rok poprzedni

wyspecjalizowanej jednostce, upoważnionej przez ministra właściwego do spraw środowiska

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki.

2.

Ewidencja, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności

1)

rodzaj substancji kontrolowanej oraz jej nazwę chemiczną i handlową;

2)

ilość używanej substancji kontrolowanej w poszczególnych miesiącach;

3)

źródło pochodzenia substancji kontrolowanej;

4)

sposób używania substancji kontrolowanej.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób prowadzenia ewidencji substancji kontrolowanych, uwzględniając możliwość prowadzenia

tej ewidencji w systemie informatycznym;

2)

szczegółowy tryb i sposób przekazywania informacji zawartych w ewidencji substancji

kontrolowanych, uwzględniając konieczność sprawnego przekazywania tych informacji;

3)

wzory formularzy ewidencji substancji kontrolowanych, uwzględniając charakter używania

tych substancji.

1.

Podmiot wprowadzający do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produkty,

urządzenia i instalacje zawierające substancje kontrolowane jest obowiązany do ich

oznakowania, a także do oznakowania pojemników zawierających te substancje.

2.

Osoba wykonująca czynności polegające na obsłudze technicznej i naprawie urządzeń

chłodniczych, klimatyzacyjnych, gaśniczych lub innych urządzeń zawierających substancje

kontrolowane jest obowiązana do ich oznakowania.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do

spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób oznakowania produktów, urządzeń i instalacji zawierających substancje kontrolowane,

a także pojemników zawierających te substancje, uwzględniając konieczność ich jednoznacznej

identyfikacji;

2)

wzór oznakowania, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając zróżnicowanie oznakowania

w zależności od rodzaju substancji kontrolowanej oraz stopnia zagrożenia dla warstwy

ozonowej, składu chemicznego, pochodzenia i przeznaczenia danej substancji kontrolowanej.

4.

W zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą do oznakowania pojemników zawierających

substancje kontrolowane stosuje się przepisy ustawy z dnia 11 stycznia 2001 r. o substancjach i preparatach chemicznych

(Dz. U. Nr 11, poz. 84, z późn. zm..

1.

Użytkownik urządzeń lub instalacji zawierających powyżej 3 kg czynnika chłodniczego

będącego substancją kontrolowaną jest obowiązany do założenia dla każdego z nich karty

obsługi technicznej i naprawy urządzenia lub instalacji, zwanej dalej „kartą urządzenia”,

zawierającej

1)

nazwę (firmę) albo imię i nazwisko oraz siedzibę albo miejsce zamieszkania, a także

adres użytkownika urządzenia lub instalacji;

2)

rodzaj urządzenia lub instalacji;

3)

rodzaj i ilość substancji kontrolowanej zawartej w urządzeniu lub instalacji;

4)

datę ostatniej obsługi technicznej i naprawy urządzenia lub instalacji;

5)

dane osoby dokonującej obsługi technicznej i naprawy urządzenia lub instalacji.

2.

Kartę urządzenia mogą zakładać osoby posiadające świadectwo kwalifikacji w zakresie

substancji kontrolowanych, zwane dalej „świadectwem kwalifikacji”.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór karty

urządzenia, uwzględniając konieczność zapewnienia kompleksowej informacji o substancji

kontrolowanej zawartej w danym urządzeniu lub instalacji.

1.

Użytkownik urządzeń, instalacji lub pojemników zawierających substancje kontrolowane

jest obowiązany do ich użytkowania w sposób zapobiegający emisji substancji kontrolowanych

do środowiska.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do procesów i technologii wykorzystujących

substancje kontrolowane lub w których powstają te substancje.

3.

Użytkownik urządzeń lub instalacji zawierających czynnik chłodniczy będący substancją

kontrolowaną w ilości

1)

powyżej 3 kg do 30 kg substancji kontrolowanych - jest obowiązany do przeprowadzania

raz na 12 miesięcy sprawdzenia szczelności tych urządzeń;

2)

powyżej 30 kg do 300 kg substancji kontrolowanych - jest obowiązany do przeprowadzania

raz na 6 miesięcy sprawdzenia szczelności tych urządzeń;

3)

powyżej 300 kg substancji kontrolowanych - jest obowiązany do przeprowadzania raz

na 3 miesiące sprawdzenia szczelności tych urządzeń.

4.

Sprawdzenia szczelności urządzeń i instalacji, o których mowa w ust. 3, mogą dokonywać

wyłącznie osoby posiadające świadectwo kwalifikacji.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania, jakie muszą być spełnione przy dokonywaniu sprawdzenia szczelności urządzeń

i instalacji zawierających powyżej 3 kg substancji kontrolowanych, uwzględniając parametry

techniczne tych urządzeń oraz bezpieczeństwo dokonywanego sprawdzenia.

1.

Działalność polegającą na obsłudze technicznej, demontażu oraz naprawie urządzeń i

instalacji zawierających substancje kontrolowane, a także na odzysku substancji kontrolowanych,

ich recyklingu, regeneracji, przekazywaniu do ponownego użytkowania oraz obrocie tymi

substancjami, może prowadzić osoba posiadająca świadectwo kwalifikacji albo podmiot

zatrudniający taką osobę.

2.

Działalność, o której mowa w ust. 1, prowadzi się z wykorzystaniem odpowiedniego wyposażenia

technicznego.

3.

Prowadzący działalność, o której mowa w ust. 1, jest obowiązany do jej prowadzenia

w sposób zapobiegający emisji substancji kontrolowanych do środowiska.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do działalności polegającej na

1)

wytwarzaniu produktów, urządzeń i instalacji przy zastosowaniu substancji kontrolowanych;

2)

unieszkodliwianiu substancji kontrolowanych oraz produktów i urządzeń zawierających

te substancje;

3)

unieszkodliwianiu odpadów zawierających substancje kontrolowane.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

wymagania dotyczące wyposażenia technicznego stosowanego przy wykonywaniu działalności,

o której mowa w ust. 1, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa przy

wykonywaniu tej działalności.

1.

Zakazuje się składowania urządzeń klimatyzacyjnych, chłodniczych lub gaśniczych zawierających

substancje kontrolowane i będących odpadami oraz wszelkich urządzeń będących odpadami,

zawierających substancje kontrolowane jako rozpuszczalniki, a także odpadów zawierających

substancje kontrolowane, wytworzonych w procesie demontażu tych urządzeń. Podmiot

prowadzący składowisko odpadów jest obowiązany odmówić przyjęcia na składowisko tych

odpadów.

2.

Podmiot wytwarzający odpady zawierające substancje kontrolowane lub podmiot przyjmujący

te odpady są obowiązane do postępowania z tymi odpadami w sposób zapobiegający emisji

substancji kontrolowanych do środowiska.

1.

Świadectwo kwalifikacji uzyskuje osoba pełnoletnia, która spełnia następujące warunki

1)

posiada co najmniej wykształcenie zasadnicze zawodowe lub średnie;

2)

nie została prawomocnie skazana za przestępstwo przeciwko środowisku;

3)

ukończyła kurs początkowy w zakresie substancji kontrolowanych obejmujący szkolenie

w zakresie substancji kontrolowanych oraz przepisów dotyczących substancji kontrolowanych,

zwany dalej „kursem początkowym”;

4)

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin przed komisją egzaminacyjną powoływaną przez

podmiot, o którym mowa w art. 12 ust. 1.

2.

Świadectwo kwalifikacji wydaje podmiot organizujący egzamin, o którym mowa w art.

12 ust. 1.

3.

Świadectwo kwalifikacji jest ważne przez okres 5 lat od dnia jego wydania. Ważność

świadectwa kwalifikacji może być przedłużana na kolejne pięcioletnie okresy.

4.

Przedłużenia ważności świadectwa kwalifikacji dokonuje podmiot organizujący egzamin,

o którym mowa w art. 12 ust. 1, na wniosek osoby zainteresowanej, po ukończeniu przez

tę osobę kursu uzupełniającego w zakresie substancji kontrolowanych, zwanego dalej

„kursem uzupełniającym”, i złożeniu z wynikiem pozytywnym tego egzaminu.

5.

Wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz ust. 4, w odniesieniu do konieczności

ukończenia kursu, nie stosuje się do osób posiadających minimum średnie wykształcenie

techniczne.

1.

Przeprowadzać kurs początkowy oraz kurs uzupełniający, a także organizować egzaminy

mogą jednostki organizacyjne szkół wyższych, placówki naukowe Polskiej Akademii Nauk,

instytuty naukowo-badawcze, jednostki badawczo-rozwojowe lub inne placówki naukowe

oraz stowarzyszenia naukowo-techniczne Naczelnej Organizacji Technicznej, do zakresu

działania których należy kształcenie lub prowadzenie badań w zakresie substancji kontrolowanych,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Kurs początkowy oraz kurs uzupełniający mogą przeprowadzać również inne podmioty niż

wymienione w ust. 1, jeżeli ich zakres działania obejmuje prowadzenie działalności

w zakresie substancji kontrolowanych.

3.

Kurs początkowy i kurs uzupełniający obejmują zasady postępowania z substancjami kontrolowanymi.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres programu kursu początkowego oraz kursu uzupełniającego,

2)

skład oraz regulamin działania komisji egzaminacyjnej,

3)

sposób organizowania i regulamin przeprowadzania egzaminów, w tym egzaminu poprawkowego,

4)

zakres tematów egzaminacyjnych,

5)

wzór świadectwa kwalifikacji

- uwzględniając konieczność zapewnienia przeprowadzania tych kursów przez osoby posiadające

odpowiednie wykształcenie i kwalifikacje oraz sprawnego, obiektywnego i rzetelnego

przygotowania do wykonywania czynności, o których mowa w art. 7 ust. 2 i art. 9 ust.

1.

Podmiot zamierzający prowadzić kurs początkowy oraz kurs uzupełniający, a także zamierzający

zaprzestać prowadzenia tych kursów, jest obowiązany do poinformowania o tym, w formie

pisemnego zgłoszenia, ministra właściwego do spraw gospodarki w terminie 30 dni przed

rozpoczęciem pierwszego kursu albo zaprzestaniem prowadzenia kursów.

Podmiot organizujący egzamin, o którym mowa w art. 12 ust. 1, jest obowiązany do poinformowania

ministra właściwego do spraw gospodarki, w formie pisemnego zgłoszenia, o wydanych

świadectwach kwalifikacji oraz o przedłużeniu ich ważności w terminie 14 dni odpowiednio

od dnia wydania świadectwa kwalifikacji albo przedłużenia jego ważności.

Kwalifikacje nabyte w innych państwach członkowskich są uznawane na zasadach określonych

w ustawie z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich

Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych

(Dz. U. Nr 87; poz. 954, z 2002 r. Nr 71, poz. 655, z 2003 r. Nr 190, poz. 1864 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959).

Podmiot dokonujący obrotu, w sposób inny niż w związku z obsługą techniczną lub naprawą

urządzenia albo instalacji, jest obowiązany do zamieszczenia informacji, w prowadzonej

przez siebie ewidencji substancji kontrolowanych, o numerze świadectwa kwalifikacji

osoby lub NIP podmiotu, który nabywa lub otrzymuje substancje kontrolowane.

1.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zakazuje się

1)

obrotu produktami, urządzeniami i instalacjami zawierającymi chlorofluorowęglowodory

(CFC), z wyjątkiem nieodzownych zastosowań w rozumieniu Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, sporządzonego

w Montrealu dnia 16 września 1987 r.;

2)

obrotu urządzeniami i instalacjami chłodniczymi, klimatyzacyjnymi i pompami ciepła

zawierającymi substancje kontrolowane jako czynniki chłodnicze;

3)

obrotu spienionymi tworzywami sztucznymi i wyrobami je zawierającymi wyprodukowanymi

przy użyciu substancji kontrolowanych;

4)

rozbudowy urządzeń i instalacji chłodniczych i klimatyzacyjnych z wykorzystaniem substancji

kontrolowanych.

2.

Zakazu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się w przypadku przyznania przez Komisję

Europejską ograniczonego czasowo wyłączenia na podstawie przepisów prawa Unii Europejskiej

dotyczących substancji kontrolowanych

3.

Urządzenia i produkty, o których mowa w ust. 1, stanowią odpady w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.

Podmiot wprowadzający po raz pierwszy do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

1)

wodorochlorofluorowęglowodory (HCFC), z wyjątkiem wykorzystywanych do produkcji innych

substancji,

2)

chlorofluorowęglowodory (CFC), z wyjątkiem wykorzystywanych do produkcji leków,

3)

bromometan, z wyjątkiem zastosowań kwarantannowych i przedwysyłkowych

- zarówno nowe, odzyskane, jak i po regeneracji, obowiązany jest do ponoszenia z tego

tytułu opłaty za substancje kontrolowane.

1.

Podstawę obliczenia wysokości opłaty za substancje kontrolowane stanowi ilość substancji

kontrolowanej wprowadzonej do obrotu.

2.

Maksymalna wysokość stawki opłaty za substancje kontrolowane wynosi dwukrotność stawki

opłaty za emisję substancji CFC do środowiska.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wysokość stawki

opłaty za substancje kontrolowane, uwzględniając ich potencjał niszczenia ozonu.

1.

Podmiot, o którym mowa w art. 18, jest obowiązany do składania marszałkowi województwa,

właściwemu ze względu na siedzibę albo miejsce zamieszkania tego podmiotu, rocznego

sprawozdania o wysokości należnej opłaty za substancje kontrolowane w terminie do

dnia 31 marca roku następującego po roku, którego dotyczy ta opłata.

2.

Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 18, nie ma siedziby albo miejsca zamieszkania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany do złożenia sprawozdania,

o którym mowa w ust. 1, Marszałkowi Województwa Mazowieckiego.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór sprawozdania, o którym

mowa w ust. 1, uwzględniając zakres niezbędnych danych oraz konieczność rzetelnego

udokumentowania podstawy obliczenia wysokości opłaty za substancje kontrolowane.

1.

Obowiązek wniesienia opłaty za substancje kontrolowane powstaje na koniec roku kalendarzowego.

2.

Opłata za substancje kontrolowane jest wnoszona na odrębny rachunek bankowy właściwego

urzędu marszałkowskiego, określonego w art. 20 ust. 1 i 2, do dnia 31 marca roku następującego

po roku, którego dotyczy ta opłata.

1.

Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 18, nie dokonał wpłaty opłaty za substancje kontrolowane

w terminie określonym w art. 21 ust. 2 lub wpłacił ją w wysokości niższej od należnej,

marszałek województwa ustala, w drodze decyzji, dodatkową opłatę za substancje kontrolowane

w wysokości odpowiadającej 50% niewpłaconej kwoty z tytułu opłaty za substancje kontrolowane.

2.

Termin płatności opłat, o których mowa w ust. 1, wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja

ustalająca wysokość opłat stała się ostateczna.

W sprawach opłat za substancje kontrolowane stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926, z późn. zm., z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa.

1.

Marszałek województwa jest obowiązany do przesyłania ministrowi właściwemu do spraw

gospodarki oraz Narodowemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej sprawozdania

zawierającego informację o wpływach z tytułu opłaty za substancje kontrolowane w terminie

do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do

spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór sprawozdania, o którym mowa

w ust. 1, mając na względzie ujednolicenie przesyłanych informacji.

1.

Urzędy marszałkowskie gromadzą na odrębnych rachunkach bankowych wpływy z tytułu opłaty

za substancje kontrolowane.

2.

Wpływy z tytułu opłaty za substancje kontrolowane w wysokości 0,5% stanowią dochód

budżetu samorządu województwa z przeznaczeniem na koszty egzekucji należności z tytułu

opłaty za substancje kontrolowane i obsługę administracyjną systemu tej opłaty.

3.

Wpływy z tytułu opłaty za substancje kontrolowane powiększone o przychody z oprocentowania

rachunków bankowych i pomniejszone o dochody urzędów marszałkowskich, o których mowa

w ust. 2, urzędy marszałkowskie przekazują w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego

po roku, którego dotyczy obowiązek wpłaty, na odrębny rachunek bankowy Narodowego

Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

4.

Wpływy z tytułu dodatkowych opłat za substancje kontrolowane powiększone o przychody

z oprocentowania rachunków bankowych i pomniejszone o dochody urzędów marszałkowskich

urzędy marszałkowskie przekazują w terminie do dnia 31 grudnia roku następującego

po roku, którego dotyczy obowiązek wpłaty, na odrębny rachunek bankowy Narodowego

Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

1.

Środki, o których mowa w art. 25 ust. 3 i 4, Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i

Gospodarki Wodnej przeznacza na zadania realizowane przez gminy i podmioty związane

1)

ze zbiórką odpadów zawierających substancje kontrolowane;

2)

z odzyskiwaniem substancji kontrolowanych;

3)

z gromadzeniem substancji kontrolowanych;

4)

z unieszkodliwianiem substancji kontrolowanych.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy sposób i kryteria gospodarowania przez Narodowy Fundusz

Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej środkami pochodzącymi z opłaty za substancje

kontrolowane oraz tryb ich przekazywania do budżetów gmin oraz podmiotom, o których

mowa w ust. 1, uwzględniając konieczność uproszczenia procedur przyznawania tych środków

i ułatwienia korzystania z nich przez zainteresowane gminy i podmioty oraz stopień

negatywnego oddziaływania na środowisko poszczególnych rodzajów substancji kontrolowanych.

1.

Jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej, dotyczące substancji kontrolowanych, stanowią

o wykonywaniu czynności przez właściwe władze państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

czynności te wykonuje minister właściwy do spraw środowiska, z zastrzeżeniem ust.

2 i 3.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1, odpowiednio wykonują

1)

minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego

do spraw gospodarki oraz ministra właściwego do spraw zdrowia - w zakresie dotyczącym

nieodzownych zastosowań chlorofluorowęglowodorów (CFC) w rozumieniu Protokołu montrealskiego w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową, sporządzonego

w Montrealu dnia 16 września 1987 r.;

2)

minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego

do spraw gospodarki - w pozostałym zakresie dotyczącym chlorofluorowęglowodorów (CFC);

3)

minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego

do spraw gospodarki - w zakresie dotyczącym wodorobromofluorowęglowodorów;

4)

minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego

do spraw wewnętrznych - w zakresie dotyczącym halonów;

5)

minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego

do spraw rolnictwa - w zakresie dotyczącym bromometanu;

6)

minister właściwy do spraw gospodarki - w zakresie dotyczącym tetrachlorku węgla i

wodorochlorofluorowęglowodorów (HCFC).

3.

W zakresie czynności dotyczących wydawania pozwoleń przez władze państwa członkowskiego

oraz opiniowania wniosków o pozwolenie wydawane przez organy Komisji Europejskiej

właściwym organem jest minister właściwy do spraw gospodarki.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki może upoważnić wyspecjalizowaną jednostkę do wykonywania obowiązków wynikających

z ust. 1.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki może upoważnić wyspecjalizowaną jednostkę do

opiniowania wniosków o pozwolenia, o których mowa w ust. 3.

6.

O udzieleniu upoważnienia wyspecjalizowanej jednostce oraz zakresie upoważnienia minister

właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

oraz minister właściwy do spraw gospodarki ogłaszają w drodze obwieszczeń w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska jest organem właściwym w sprawie notyfikacji

informacji pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Komisją Europejską w zakresie spraw objętych

przepisami prawa Unii Europejskiej dotyczącymi substancji kontrolowanych.

Pozwolenia wydawane przez ministra właściwego do spraw gospodarki są wydawane na czas

określony, nie dłuższy jednak niż rok.

Podmiot ubiegający się o wydanie pozwolenia przez ministra właściwego do spraw gospodarki

dołącza do wniosku

1)

udokumentowane informacje dotyczące formy prawnej oraz rodzaju prowadzonej działalności;

2)

opinię wyspecjalizowanej jednostki, upoważnionej przez ministra właściwego do spraw

gospodarki, w zakresie używania substancji kontrolowanej objętej wnioskiem.

1.

Jeżeli podmiot nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu, minister właściwy

do spraw gospodarki wzywa podmiot do usunięcia naruszeń, wyznaczając równocześnie

termin ich usunięcia.

2.

W przypadku bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy

do spraw gospodarki cofa, w drodze decyzji, wydane pozwolenie.

3.

Podmiot, któremu cofnięto pozwolenie, może ubiegać się o wydanie pozwolenia po upływie

trzech lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu pozwolenia stała się ostateczna.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki prowadzi ewidencję podmiotów, którym wydano

pozwolenie.

2.

Ewidencja, o której mowa w ust. 1, jest jawna i zawiera następujące dane

1)

nazwę (firmę) i siedzibę albo imię i nazwisko oraz adres podmiotu, któremu wydano

pozwolenie;

2)

zakres i warunki wydanego pozwolenia;

3)

datę wydania pozwolenia;

4)

datę cofnięcia pozwolenia.

Nadzór w zakresie postępowania z substancjami kontrolowanymi oraz z produktami, urządzeniami

i instalacjami zawierającymi te substancje sprawuje minister właściwy do spraw środowiska,

za pośrednictwem Inspekcji Ochrony Środowiska.

1.

Organy celne niezwłocznie informują Głównego Inspektora Ochrony Środowiska o stwierdzonych

przypadkach naruszenia przez podmiot przepisów dotyczących substancji kontrolowanych

lub warunków określonych w pozwoleniu wydanym przez Komisję Europejską, dotyczącym

substancji kontrolowanej.

2.

Organy Inspekcji Ochrony Środowiska powiadamiają niezwłocznie ministra właściwego

do spraw gospodarki o stwierdzonych przypadkach naruszenia przez dany podmiot przepisów

dotyczących substancji kontrolowanych lub warunków określonych w wydanym pozwoleniu.

1.

Substancje kontrolowane zajęte przez organ celny w związku z nielegalnym wprowadzeniem

na obszar celny Wspólnoty Europejskiej podlegają cofnięciu poza ten obszar, a w przypadku

gdy cofnięcie nie jest możliwe, substancje te są traktowane jak odpady i podlegają

unieszkodliwieniu w trybie określonym w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, na koszt osoby, na której ciążą obowiązki wynikające z przepisów prawa celnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadku braku możliwości unieszkodliwienia substancji kontrolowanej na koszt osoby,

o której mowa w ust. 1, koszty unieszkodliwienia ponosi Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej.

3.

Organ celny, o którym mowa w ust. 1, składa niezwłocznie ministrowi właściwemu do

spraw gospodarki pisemną informację o ilości zatrzymanej substancji kontrolowanej

oraz terminie przekazania jej do unieszkodliwienia.

1.

W zakresie sprawowanego nadzoru organy Inspekcji Ochrony Środowiska są obowiązane

do

1)

przeprowadzania kontroli używania i obrotu substancjami kontrolowanymi przez podmiot

oraz kontroli używania i obrotu produktami, urządzeniami i instalacjami zawierającymi

substancje kontrolowane;

2)

dokonywania okresowych ocen stanu przestrzegania przepisów dotyczących substancji

kontrolowanych.

2.

Organy Inspekcji Ochrony Środowiska, w związku z prowadzonym nadzorem, o którym mowa

w ust. 1, mogą żądać informacji i okazania dokumentów związanych z używaniem i obrotem

przez dany podmiot substancji kontrolowanych oraz produktów, urządzeń i instalacji

zawierających te substancje.

3.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przedstawia ministrowi właściwemu do spraw środowiska,

do dnia 31 marca każdego roku kalendarzowego, raport w sprawie oceny stanu przestrzegania

przepisów dotyczących substancji kontrolowanych w roku poprzednim. Minister właściwy

do spraw środowiska przekazuje ten raport ministrowi właściwemu do spraw gospodarki.

Kontrola, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1, jest przeprowadzana na zasadach i

w trybie określonych w ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska

(Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 982, z późn. zm..

1.

Za produkcję substancji kontrolowanych, przywóz, wywóz lub wprowadzanie do obrotu

wbrew zakazom wynikającym z przepisów dotyczących substancji kontrolowanych, bez wymaganego

pozwolenia albo z naruszeniem jego warunków, wojewódzki inspektor ochrony środowiska

wymierza, w drodze decyzji, karę pieniężną.

2.

Za produkcję, przywóz, wywóz lub wprowadzanie do obrotu produktów, urządzeń i instalacji

zawierających substancje kontrolowane wbrew zakazom wynikającym z przepisów dotyczących

substancji kontrolowanych wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza, w drodze

decyzji, karę pieniężną.

3.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, wymierza się, w zależności od ilości

wyprodukowanych, przywiezionych, wywiezionych, wprowadzonych do obrotu substancji

kontrolowanych lub produktów, urządzeń i instalacji zawierających substancje kontrolowane,

za każdy kilogram tej substancji.

4.

Stawka kary pieniężnej za jeden kilogram substancji kontrolowanej wynosi pięciokrotność

stawki opłaty za emisję do środowiska jednego kilograma chlorowcopochodnej węglowodoru

(CFC-12), ustalonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

5.

Karę pieniężną wnosi się na rachunek bankowy wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska,

który wydał decyzję, o której mowa w ust. 1 lub 2.

6.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje wpływy z tytułu kar pieniężnych,

z zastrzeżeniem art. 402 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, za dany rok kalendarzowy do dnia 31 grudnia na rachunek bankowy Narodowego Funduszu

Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

7.

Wpływy z tytułu kar pieniężnych stanowią przychód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej.

8.

W sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio

przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska.

Kto, wbrew przepisowi art. 5 ust. 1, nie prowadzi ewidencji substancji kontrolowanych,

podlega karze grzywny.

Kto, wbrew przepisowi art. 6 ust. 1, nie dokonuje oznakowania produktów, urządzeń

lub instalacji zawierających substancje kontrolowane bądź pojemników zawierających

te substancje,

podlega karze grzywny.

Kto, wbrew przepisowi art. 7 ust. 1, nie posiada karty urządzenia dla urządzenia lub

instalacji zawierających powyżej 3 kg substancji kontrolowanych,

podlega karze grzywny.

Kto, wbrew przepisowi art. 7 ust. 2, zakłada kartę urządzenia bez wymaganego świadectwa

kwalifikacji,

podlega karze grzywny.

Kto, wbrew przepisowi art. 8 ust. 3, nie przeprowadza wymaganego sprawdzenia szczelności

urządzeń lub instalacji zawierających substancje kontrolowane,

podlega karze grzywny.

Kto, wbrew przepisowi art. 9 ust. 1, prowadzi działalność w zakresie dotyczącym substancji

kontrolowanych bądź produktów, urządzeń lub instalacji zawierających te substancje

bez wymaganego świadectwa kwalifikacji,

podlega karze grzywny.

Kto, wbrew przepisowi art. 14, nie informuje w wyznaczonym terminie ministra właściwego

do spraw gospodarki, o wydanych świadectwach kwalifikacji albo o przedłużeniu ich

ważności,

podlega karze grzywny.

Kto, wbrew przepisowi art. 16, nie zamieszcza, w prowadzonej przez siebie ewidencji

substancji kontrolowanych, informacji o numerze świadectwa kwalifikacji osoby lub

NIP podmiotu, który nabywa lub otrzymuje substancje,

podlega karze grzywny.

Kto postępuje wbrew zakazom, o których mowa w art. 17 ust. 1, podlega karze grzywny.

Kto, wbrew zakazom, o których mowa w art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt (ii)

oraz ust. 6, art. 5 ust. 1 i 4, art. 8, art. 9 ust. 1, art. 11, art. 16 ust. 4, art.

22 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji

zubożających warstwę ozonową (Dz. Urz. WE L 244, z 29.09.2000) używa substancji kontrolowanych

oraz produktów, urządzeń i instalacji zawierających te substancje,

podlega karze grzywny.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w art. 38-47, następuje na zasadach i w trybie

określonych w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 oraz z 2003 r. Nr 109, poz. 1031 i Nr 213, poz. 2081).

W ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska

(Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 982, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271, z 2003 r. Nr 170, poz. 1652, Nr 190, poz. 1865 i Nr 217, poz. 2124) w art. 2 w ust. 1 dodaje się pkt 12a w brzmieniu

„

12a)

nadzór i kontrola w zakresie postępowania z substancjami kontrolowanymi oraz z produktami,

urządzeniami i instalacjami zawierającymi te substancje,

”

.

W ustawie z dnia 11 stycznia 2001 r. o substancjach i preparatach chemicznych

(Dz. U. Nr 11, poz. 84, Nr 100, poz. 1085, Nr 123, poz. 1350 i Nr 125, poz. 1367, z 2002 r. Nr 135, poz. 1145 i Nr 142, poz. 1187, z 2003 r. Nr 189, poz. 1852 oraz z 2004 r. Nr 11, poz. 94) w art. 31 uchyla się ust. 2 i 3.

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. Nr 62, poz. 627 i Nr 115, poz. 1229, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 233, poz. 1957, z 2003 r. Nr 46, poz. 392, Nr 80, poz. 717 i 721, Nr 162, poz. 1568, Nr 175, poz. 1693, Nr 190, poz. 1865 i Nr 217, poz. 2124 oraz z 2004 r. Nr 19, poz. 177 i Nr 49, poz. 464) w art. 401 po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Przychodami Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej są także wpływy

z opłat ustalonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o substancjach

zubożających warstwę ozonową (Dz. U. Nr 121, poz. 1263).

”

.

W ustawie z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania

niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej

(Dz. U. Nr 63, poz. 639, z 2002 r. Nr 113, poz. 984 oraz z 2003 r. Nr 7, poz. 78) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

opłacie produktowej - rozumie się przez to opłatę obliczaną i wpłacaną za opakowania

w przypadku wprowadzania na rynek krajowy produktów w tych opakowaniach, a także opłatę

obliczaną i wpłacaną w przypadku wprowadzania na rynek krajowy akumulatorów niklowo-kadmowych,

ogniw i baterii galwanicznych, opon, lamp wyładowczych oraz olejów smarowych, wymienionych

w załącznikach nr 1-3 do ustawy,

”

;

2)

w art. 14 w ust. 1 uchyla się pkt 2;

3)

w załączniku nr 2 uchyla się pozycje 1-3;

4)

w załączniku nr 4 uchyla się pozycje 9-11.

Pozwolenie wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie dotychczasowych

przepisów jest ważne do dnia upływu terminu, na jaki zostało wydane, chyba że z dniem

wejścia w życie ustawy organem właściwym do wydawania tęgo pozwolenia jest Komisja

Europejska.

1.

Postępowanie w sprawie wydania pozwolenia, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia

w życie ustawy, prowadzone jest na podstawie przepisów niniejszej ustawy, z tym że

dotychczasowe czynności pozostają w mocy.

2.

Jeżeli organ prowadzący postępowanie, o którym mowa w ust. 1, z dniem wejścia w życie

ustawy stał się niewłaściwy, przekazuje sprawę, w terminie 30 dni od dnia wejścia

w życie ustawy, właściwemu organowi, chyba że właściwym organem jest Komisja Europejska.

Osoby wykonujące w dniu wejścia w życie ustawy działalność, dla której przepisy ustawy

przewidują wymóg posiadania świadectwa kwalifikacji, i posiadające kwalifikacje zgodnie

z dotychczasowymi przepisami mogą wykonywać tę działalność bez wymaganego świadectwa

kwalifikacji do dnia 31 grudnia 2005 r.

Użytkownik urządzenia lub instalacji wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 lipca 2002 r.

może użytkować urządzenie lub instalację bez wymaganego niniejszą ustawą oznakowania

przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Użytkownik urządzenia lub instalacji zawierających powyżej 3 kg substancji kontrolowanych

może użytkować urządzenie lub instalację bez karty urządzenia przez okres 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie ustawy.

Traci moc ustawa z dnia 2 marca 2001 r. o postępowaniu z substancjami zubożającymi warstwę ozonową

(Dz. U. Nr 52, poz. 537 i Nr 100, poz. 1085, z 2003 r. Nr 56, poz. 497 oraz z 2004 r. Nr 11, poz. 94).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 8 ust. 3 pkt 2 i 3, który wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2004 r.;

2)

art. 17 ust. 1 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2004 r.;

3)

art. 17 ust. 1 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 maja 2005 r.