Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy o restrukturyzacji hutnictwa żelaza i stali

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. o restrukturyzacji hutnictwa żelaza i stali

(Dz. U. Nr 111, poz. 1196 oraz z 2003 r. Nr 56, poz. 495, Nr 90, poz. 844 i Nr 139, poz. 1325) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

aktywizacji zawodowej pracowników na rynku pracy,

”

;

2)

po art. 1 dodaje się art. 1a i 1b w brzmieniu

„

Art. 1a.

1.

Przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2, stosuje się do hut, którym udzielenie pomocy

publicznej na restrukturyzację, w rozumieniu przepisów o warunkach dopuszczalności

i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, jest dopuszczalne.

2.

Przepisy rozdziału 3 stosuje się także do

1)

hut, którym udzielenie pomocy publicznej na restrukturyzację, w rozumieniu przepisów

wymienionych w ust. 1, jest niedopuszczalne,

2)

spółek zależnych.

Art. 1b.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

hucie - należy przez to rozumieć przedsiębiorcę wykonującego działalność w zakresie

produkcji żeliwa i stali oraz stopów żelaza, produkcji rur stalowych, przewodów rurowych

i profili drążonych oraz obróbki wstępnej żeliwa i stali, z wyjątkiem produkcji konstrukcji

stalowych, odlewów i wyrobów kutych,

2)

spółce zależnej - należy przez to rozumieć spółkę, w której akcje lub udziały huty,

której udzielenie pomocy publicznej na restrukturyzację jest dopuszczalne, w rozumieniu

przepisów wymienionych w art. 1a ust. 1, przekraczają pośrednio lub bezpośrednio 50%

wartości kapitału zakładowego, wykonującą na rzecz tej huty działalność serwisową,

usługową lub przetwórczą, mającą wpływ na jej produktywność.

”

;

3)

art. 2 otrzymuje brzmienie

„

Art. 2.

Minister właściwy do spraw gospodarki ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” wykazy

1)

hut, którym udzielenie pomocy publicznej na restrukturyzację jest dopuszczalne,

2)

hut, którym udzielenie pomocy publicznej na restrukturyzację jest niedopuszczalne,

3)

spółek zależnych.

”

;

4)

w art. 9 w ust. 1 uchyla się pkt 2;

5)

tytuł rozdziału 3 otrzymuje brzmienie

„

Aktywizacja zawodowa pracowników na rynku pracy

”

;

6)

art. 14-17 otrzymują brzmienie

„

Art. 14.

1.

Źródłem finansowania aktywizacji zawodowej pracowników na rynku pracy są środki: hut,

spółek zależnych, pracodawców niebędących hutami ani spółkami zależnymi, zwanych dalej

„pracodawcami spoza hutnictwa”, oraz budżetu państwa, do wysokości kwoty przeznaczonej

na ten cel w ustawach budżetowych, a także środki instytucji zagranicznych i inne

źródła finansowania.

2.

W przypadku gdy wysokość środków przeznaczonych w budżecie państwa na finansowanie

aktywizacji zawodowej pracowników na rynku pracy nie zapewnia pełnego pokrycia dofinansowania,

o którym mowa w ustawie, dofinansowanie ze środków budżetowych będzie odpowiednio

niższe.

3.

Dofinansowanie świadczeń, wymienionych w art. 15 ust. 1 oraz w art. 17d ust. 1 w części

dotyczącej budżetu państwa, odbywa się za pośrednictwem huty albo spółki zależnej.

4.

Podstawą przyznania środków budżetowych na dofinansowanie świadczeń określonych w

ustawie jest umowa zawarta między ministrem właściwym do spraw gospodarki a hutą albo

spółką zależną.

Art. 15.

1.

Pracownikom zatrudnionym przez hutę albo spółkę zależną, przewidzianym do zwolnienia

z powodu likwidacji stanowiska pracy, którzy nie posiadają uprawnień do emerytury

albo uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy, przysługują następujące uprawnienia

1)

przekwalifikowanie - kontrakt szkoleniowy, zwany dalej „kontraktem szkoleniowym”,

2)

doradztwo zawodowe i jednorazowe bezpłatne szkolenie,

3)

jednorazowa odprawa warunkowa,

4)

odprawa warunkowa.

2.

Poszczególne uprawnienia, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznane pracownikowi

huty albo spółki zależnej tylko jeden raz, na jego wniosek, za zgodą huty albo spółki

zależnej, jeżeli przed dniem złożenia wniosku pracownik ten nie korzystał z takich

uprawnień.

3.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 1 oraz pkt 3 i 4, nie przysługują pracownikowi

huty albo spółki zależnej, w stosunku do której postanowieniem właściwego sądu ogłoszono

upadłość.

Art. 16.

1.

Kontrakt szkoleniowy jest przyznawany przez hutę albo spółkę zależną na okres nie

dłuższy niż 10 miesięcy, jeżeli pracownik złoży oświadczenie, że wyraża zgodę na rozwiązanie

stosunku pracy po zakończeniu okresu, na który kontrakt ten przyznano, i rozpocznie

jednorazowe szkolenie.

2.

W okresie korzystania z kontraktu szkoleniowego pracownik jest zwolniony z obowiązku

świadczenia pracy oraz przysługują mu bezpłatne: doradztwo zawodowe i jednorazowe

szkolenie finansowane ze środków, o których mowa w art. 14 ust. 1.

3.

W okresie korzystania z kontraktu szkoleniowego huta albo spółka zależna wypłaca pracownikowi

co miesiąc, począwszy od miesiąca, w którym rozpoczął szkolenie, wynagrodzenie obliczane

jak wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy.

4.

Huta albo spółka zależna, przyznając pracownikowi kontrakt szkoleniowy, jest obowiązana

do dokonania wpłat składek na ubezpieczenia społeczne: emerytalne i rentowe, a także

zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, składek na ubezpieczenie zdrowotne

oraz składek płaconych na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

w wysokości określonej w odrębnych przepisach.

5.

Źródłem finansowania kontraktu szkoleniowego są środki

1)

budżetu państwa do wysokości 75% kwoty wynagrodzenia pracownika obliczanego jak wynagrodzenie

za urlop wypoczynkowy,

2)

huty albo spółki zależnej do wysokości stanowiącej różnicę między wysokością należnego

wynagrodzenia a kwotą uzyskaną z budżetu państwa.

Art. 17.

1.

Jednorazowa odprawa warunkowa przysługuje pracownikowi korzystającemu z kontraktu

szkoleniowego, z którym po zakończeniu szkolenia i przed upływem 10 miesięcy od dnia

przyznania tego kontraktu rozwiązany zostanie stosunek pracy z przyczyn dotyczących

zakładu pracy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy

(Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 980, Nr 135, poz. 1146 i Nr 200, poz. 1679 oraz z 2003 r. Nr 90, poz. 844).

2.

Jednorazowa odprawa warunkowa jest wypłacana pracownikowi w kwocie równej iloczynowi

liczby pełnych miesięcy pozostających do zakończenia dziesięciomiesięcznego okresu

trwania kontraktu szkoleniowego i kwoty ustalonej zgodnie z art. 16 ust. 3 i pomniejszonej

o kwotę odpowiadającą wysokości składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie

zdrowotne, finansowanych ze środków ubezpieczonego.

3.

Źródłem finansowania jednorazowej odprawy warunkowej są środki

1)

budżetu państwa do wysokości 75% kwoty wypłaconej pracownikowi,

2)

huty albo spółki zależnej w wysokości stanowiącej różnicę między wysokością jednorazowej

odprawy warunkowej a kwotą uzyskaną z budżetu państwa.

”

;

7)

po art. 17 dodaje się art. 17a-17d w brzmieniu

„

Art. 17a.

1.

Pracownikom zatrudnionym w hucie albo spółce zależnej przed dniem 10 stycznia 2003 r.

przez okres co najmniej 6 miesięcy, z którymi po tym dniu rozwiązano stosunek pracy

z przyczyn dotyczących zakładu pracy, za ich zgodą, na podstawie przepisów ustawy,

o której mowa w art. 17 ust. 1, przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 2, odprawa warunkowa

w wysokości 12 000 zł, jeżeli w dniu rozwiązania stosunku pracy pracownik ten

1)

osiągnął wiek co najmniej 58 lat - kobieta i posiada okres uprawniający do emerytury

co najmniej 20 lat lub osiągnął wiek co najmniej 63 lat - mężczyzna i posiada okres

uprawniający do emerytury co najmniej 25 lat, lub

2)

osiągnął wiek co najmniej 50 lat - kobieta i posiada okres uprawniający do emerytury

co najmniej 30 lat, lub osiągnął wiek co najmniej 55 lat - mężczyzna i posiada okres

uprawniający do emerytury co najmniej 35 lat, lub

3)

osiągnął okres uprawniający do emerytury co najmniej 35 lat - kobieta, lub osiągnął

okres uprawniający do emerytury co najmniej 40 lat - mężczyzna.

2.

Pracownikowi, który nie spełnia warunków określonych w ust. 1 oraz oświadczy, że rezygnuje

z kontraktu szkoleniowego i po rozwiązaniu stosunku pracy

1)

podejmie zatrudnienie u pracodawcy spoza hutnictwa niekorzystającego z dofinansowania,

o którym mowa w art. 17d ust. 1, albo

2)

rozpocznie działalność gospodarczą

- przysługuje odprawa warunkowa wypłacana przez hutę albo spółkę zależną w kwocie

stanowiącej równowartość sześciomiesięcznego wynagrodzenia, obliczanego jak wynagrodzenie

za urlop wypoczynkowy, pomniejszonej o kwotę odpowiadającą wysokości składek na ubezpieczenia

społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne, finansowanych ze środków ubezpieczonego.

3.

Źródłem finansowania odprawy warunkowej, o której mowa w ust. 1, są środki

1)

budżetu państwa do wysokości 75% kwoty, o której mowa w ust. 1,

2)

huty albo spółki zależnej w wysokości stanowiącej różnicę między wysokością należnej

odprawy, o której mowa w ust. 1, a kwotą uzyskaną z budżetu państwa.

4.

Źródłem finansowania odprawy warunkowej, o której mowa w ust. 2, są środki

1)

budżetu państwa do wysokości 75% kwoty obliczanej w sposób określony w ust. 2,

2)

huty albo spółki zależnej w wysokości stanowiącej różnicę między wysokością należnej

odprawy a kwotą uzyskaną z budżetu państwa.

Art. 17b.

Jednorazowe bezpłatne szkolenie finansowane jest ze środków, o których mowa w art.

14 ust. 1.

Art. 17c.

1.

Huta albo spółka zależna może organizować, dla pracowników zmieniających stanowiska

pracy, szkolenia

1)

specjalistyczne, obejmujące szkolenia teoretyczne i praktyczne, dotyczące obecnego

lub przyszłego stanowiska pracy pracownika w hucie albo spółce zależnej oraz związane

ze specyfiką przedmiotu jej działania,

2)

ogólne, mające na celu podnoszenie kwalifikacji.

2.

Koszty szkoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 1, ponoszą

1)

budżet państwa do wysokości 25% ogólnych kosztów szkolenia,

2)

huta albo spółka zależna w wysokości stanowiącej różnicę między wysokością ogólnych

kosztów szkolenia a kwotą uzyskaną z budżetu państwa.

3.

Koszty szkoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 2, ponoszą

1)

budżet państwa do wysokości 50% ogólnych kosztów szkolenia,

2)

huta albo spółka zależna w wysokości stanowiącej różnicę między wysokością ogólnych

kosztów szkolenia a kwotą uzyskaną z budżetu państwa.

4.

Warunkiem dofinansowania z budżetu państwa szkoleń, o których mowa w ust. 1, jest

przedstawienie przez hutę albo spółkę zależną wysokości kosztów określonych w ust.

5.

5.

Do kosztów kwalifikujących się jako koszty szkolenia zalicza się koszty

1)

wynagrodzenia osób prowadzących szkolenie,

2)

podróży osób prowadzących szkolenie i uczestników szkolenia,

3)

zakwaterowania osób prowadzących szkolenie oraz uczestników szkolenia,

4)

amortyzacji maszyn i urządzeń, w zakresie, w jakim są one wykorzystywane na potrzeby

szkolenia,

5)

usług doradczych, związanych z danym szkoleniem,

6)

bieżące, obejmujące wydatki ponoszone na materiały związane ze szkoleniem,

7)

zatrudniania pracownika, ponoszone przez hutę albo spółkę zależną w okresie, w którym

pracownik ten uczestniczy w szkoleniu, do wysokości sumy kosztów określonych w pkt

1-6.

Art. 17d.

1.

Pracodawca spoza hutnictwa, który w ramach utworzenia nowego miejsca pracy zatrudni

pracownika, który nie korzystał z uprawnień wymienionych w art. 15 ust. 1, z którym

huta albo spółka zależna rozwiązała stosunek pracy z powodu likwidacji stanowiska

pracy, na wniosek pracownika, na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy przez

okres co najmniej

1)

24 miesięcy albo

2)

36 miesięcy, w przypadku pracownika, któremu brakuje nie więcej niż trzy lata do uzyskania

uprawnień do emerytury

- otrzyma ze środków budżetu państwa dofinansowanie wynagrodzenia zatrudnionego pracownika,

z zastrzeżeniem art. 14 ust. 2.

2.

Dofinansowanie dla pracodawcy spoza hutnictwa, zatrudniającego pracownika na okres,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przysługuje w kwocie stanowiącej 50% wynagrodzenia tego

pracownika obliczanego jak wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy, jednakże w wysokości

nie wyższej niż 900 zł miesięcznie, przez okres 12 miesięcy od dnia jego zatrudnienia,

pod warunkiem, że zatrudnienie nastąpi przed dniem 31 grudnia 2005 r.

3.

Dofinansowanie dla pracodawcy spoza hutnictwa, zatrudniającego pracownika na okres,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2, przysługuje w kwocie stanowiącej 75% wynagrodzenia tego

pracownika obliczanego jak wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy, jednakże w wysokości

nie wyższej niż 1 300 zł miesięcznie, przez okres 18 miesięcy od dnia jego zatrudnienia,

pod warunkiem, że zatrudnienie nastąpi przed dniem 30 czerwca 2005 r., z zastrzeżeniem

ust. 7.

4.

Warunkiem koniecznym do ubiegania się przez pracodawcę spoza hutnictwa o dofinansowanie,

o którym mowa w ust. 1, jest dokonywanie przez niego terminowych wpłat składek na

ubezpieczenia społeczne: emerytalne i rentowe, a także zaliczek na podatek dochodowy

od osób fizycznych, składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz składek płaconych na Fundusz

Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, w wysokości określonej w odrębnych

przepisach.

5.

W przypadku zatrudnienia pracowników, o których mowa w ust. 2 i 3, odpowiednio po

dniu 31 grudnia 2005 r. albo po dniu 30 czerwca 2005 r., dofinansowanie będzie kontynuowane

przez okres krótszy niż 12 lub 18 miesięcy, jednakże nie dłużej niż do dnia 31 grudnia

2006 r., z zastrzeżeniem ust. 7.

6.

W przypadku niespełnienia chociażby jednego z warunków, o których mowa w ust. 1-5,

odpowiednio

1)

w okresie pierwszych 12 albo 18 miesięcy, wstrzymuje się dofinansowanie, a pracodawca

spoza hutnictwa, który je otrzymał, jest obowiązany do jego zwrotu na zasadach określonych

w przepisach o finansach publicznych,

2)

po okresie 12 albo 18 miesięcy, pracodawca spoza hutnictwa, który otrzymał dofinansowanie

jest obowiązany do jego zwrotu na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych.

7.

Wielkość dofinansowania, o którym mowa w ust. 3 i 5, nie może przekroczyć maksymalnego

poziomu określonego w przepisach wymienionych w art. 1a ust. 1.

”

;

8)

art. 18 i 19 otrzymują brzmienie

„

Art. 18.

1.

Huta albo spółka zależna, której przekazano dotację z budżetu państwa na aktywizację

zawodową pracowników na rynku pracy, jest obowiązana do niezatrudniania nowych pracowników,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W uzasadnionych przypadkach dopuszcza się zatrudnienie pracowników o specjalistycznych

kwalifikacjach, po uprzednim uzyskaniu zgody Rady Nadzorczej albo Komisji Rewizyjnej

huty, albo spółki zależnej.

3.

Zarząd huty albo spółki zależnej jest obowiązany do przekazania ministrowi właściwemu

do spraw gospodarki sprawozdań w okresach półrocznych - do dnia 31 lipca i 31 stycznia

każdego roku w przypadku zatrudnienia nowych pracowników wraz z uzasadnieniem.

4.

W przypadku niespełnienia chociażby jednego z warunków, o których mowa w ust. 1-3,

wstrzymuje się wypłatę dotacji, a huta albo spółka zależna, która otrzymała dotację

z budżetu państwa przeznaczoną na aktywizację zawodową pracowników na rynku pracy,

jest obowiązana do jej zwrotu na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych.

Art. 19.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady, tryb przekazywania i rozliczania środków budżetu państwa przeznaczonych na

aktywizację zawodową pracowników na rynku pracy, biorąc pod uwagę rodzaje świadczeń

oraz treść wniosku o przekazanie tych świadczeń.

”

.

1.

Przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2, stosuje się do hut, którym udzielenie pomocy

publicznej na restrukturyzację, w rozumieniu przepisów o warunkach dopuszczalności

i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, jest dopuszczalne.

2.

Przepisy rozdziału 3 stosuje się także do

1)

hut, którym udzielenie pomocy publicznej na restrukturyzację, w rozumieniu przepisów

wymienionych w ust. 1, jest niedopuszczalne,

2)

spółek zależnych.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

hucie - należy przez to rozumieć przedsiębiorcę wykonującego działalność w zakresie

produkcji żeliwa i stali oraz stopów żelaza, produkcji rur stalowych, przewodów rurowych

i profili drążonych oraz obróbki wstępnej żeliwa i stali, z wyjątkiem produkcji konstrukcji

stalowych, odlewów i wyrobów kutych,

2)

spółce zależnej - należy przez to rozumieć spółkę, w której akcje lub udziały huty,

której udzielenie pomocy publicznej na restrukturyzację jest dopuszczalne, w rozumieniu

przepisów wymienionych w art. 1a ust. 1, przekraczają pośrednio lub bezpośrednio 50%

wartości kapitału zakładowego, wykonującą na rzecz tej huty działalność serwisową,

usługową lub przetwórczą, mającą wpływ na jej produktywność.

Minister właściwy do spraw gospodarki ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” wykazy

1)

hut, którym udzielenie pomocy publicznej na restrukturyzację jest dopuszczalne,

2)

hut, którym udzielenie pomocy publicznej na restrukturyzację jest niedopuszczalne,

3)

spółek zależnych.

Dofinansowanie, o którym mowa w art. 17d ustawy wymienionej w art. 1, przysługuje

w przypadku zatrudnienia pracownika po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Do czasu wydania rozporządzenia na podstawie art. 19 ustawy wymienionej w art. 1,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, zachowują moc dotychczasowe przepisy, jednakże

nie dłużej niż przez okres 6 miesięcy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Źródłem finansowania aktywizacji zawodowej pracowników na rynku pracy są środki: hut,

spółek zależnych, pracodawców niebędących hutami ani spółkami zależnymi, zwanych dalej

„pracodawcami spoza hutnictwa”, oraz budżetu państwa, do wysokości kwoty przeznaczonej

na ten cel w ustawach budżetowych, a także środki instytucji zagranicznych i inne

źródła finansowania.

2.

W przypadku gdy wysokość środków przeznaczonych w budżecie państwa na finansowanie

aktywizacji zawodowej pracowników na rynku pracy nie zapewnia pełnego pokrycia dofinansowania,

o którym mowa w ustawie, dofinansowanie ze środków budżetowych będzie odpowiednio

niższe.

3.

Dofinansowanie świadczeń, wymienionych w art. 15 ust. 1 oraz w art. 17d ust. 1 w części

dotyczącej budżetu państwa, odbywa się za pośrednictwem huty albo spółki zależnej.

4.

Podstawą przyznania środków budżetowych na dofinansowanie świadczeń określonych w

ustawie jest umowa zawarta między ministrem właściwym do spraw gospodarki a hutą albo

spółką zależną.

1.

Pracownikom zatrudnionym przez hutę albo spółkę zależną, przewidzianym do zwolnienia

z powodu likwidacji stanowiska pracy, którzy nie posiadają uprawnień do emerytury

albo uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy, przysługują następujące uprawnienia

1)

przekwalifikowanie - kontrakt szkoleniowy, zwany dalej „kontraktem szkoleniowym”,

2)

doradztwo zawodowe i jednorazowe bezpłatne szkolenie,

3)

jednorazowa odprawa warunkowa,

4)

odprawa warunkowa.

2.

Poszczególne uprawnienia, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznane pracownikowi

huty albo spółki zależnej tylko jeden raz, na jego wniosek, za zgodą huty albo spółki

zależnej, jeżeli przed dniem złożenia wniosku pracownik ten nie korzystał z takich

uprawnień.

3.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 1 oraz pkt 3 i 4, nie przysługują pracownikowi

huty albo spółki zależnej, w stosunku do której postanowieniem właściwego sądu ogłoszono

upadłość.

1.

Kontrakt szkoleniowy jest przyznawany przez hutę albo spółkę zależną na okres nie

dłuższy niż 10 miesięcy, jeżeli pracownik złoży oświadczenie, że wyraża zgodę na rozwiązanie

stosunku pracy po zakończeniu okresu, na który kontrakt ten przyznano, i rozpocznie

jednorazowe szkolenie.

2.

W okresie korzystania z kontraktu szkoleniowego pracownik jest zwolniony z obowiązku

świadczenia pracy oraz przysługują mu bezpłatne: doradztwo zawodowe i jednorazowe

szkolenie finansowane ze środków, o których mowa w art. 14 ust. 1.

3.

W okresie korzystania z kontraktu szkoleniowego huta albo spółka zależna wypłaca pracownikowi

co miesiąc, począwszy od miesiąca, w którym rozpoczął szkolenie, wynagrodzenie obliczane

jak wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy.

4.

Huta albo spółka zależna, przyznając pracownikowi kontrakt szkoleniowy, jest obowiązana

do dokonania wpłat składek na ubezpieczenia społeczne: emerytalne i rentowe, a także

zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, składek na ubezpieczenie zdrowotne

oraz składek płaconych na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

w wysokości określonej w odrębnych przepisach.

5.

Źródłem finansowania kontraktu szkoleniowego są środki

1)

budżetu państwa do wysokości 75% kwoty wynagrodzenia pracownika obliczanego jak wynagrodzenie

za urlop wypoczynkowy,

2)

huty albo spółki zależnej do wysokości stanowiącej różnicę między wysokością należnego

wynagrodzenia a kwotą uzyskaną z budżetu państwa.

1.

Jednorazowa odprawa warunkowa przysługuje pracownikowi korzystającemu z kontraktu

szkoleniowego, z którym po zakończeniu szkolenia i przed upływem 10 miesięcy od dnia

przyznania tego kontraktu rozwiązany zostanie stosunek pracy z przyczyn dotyczących

zakładu pracy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy

(Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 980, Nr 135, poz. 1146 i Nr 200, poz. 1679 oraz z 2003 r. Nr 90, poz. 844).

2.

Jednorazowa odprawa warunkowa jest wypłacana pracownikowi w kwocie równej iloczynowi

liczby pełnych miesięcy pozostających do zakończenia dziesięciomiesięcznego okresu

trwania kontraktu szkoleniowego i kwoty ustalonej zgodnie z art. 16 ust. 3 i pomniejszonej

o kwotę odpowiadającą wysokości składek na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie

zdrowotne, finansowanych ze środków ubezpieczonego.

3.

Źródłem finansowania jednorazowej odprawy warunkowej są środki

1)

budżetu państwa do wysokości 75% kwoty wypłaconej pracownikowi,

2)

huty albo spółki zależnej w wysokości stanowiącej różnicę między wysokością jednorazowej

odprawy warunkowej a kwotą uzyskaną z budżetu państwa.

1.

Pracownikom zatrudnionym w hucie albo spółce zależnej przed dniem 10 stycznia 2003 r.

przez okres co najmniej 6 miesięcy, z którymi po tym dniu rozwiązano stosunek pracy

z przyczyn dotyczących zakładu pracy, za ich zgodą, na podstawie przepisów ustawy,

o której mowa w art. 17 ust. 1, przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 2, odprawa warunkowa

w wysokości 12 000 zł, jeżeli w dniu rozwiązania stosunku pracy pracownik ten

1)

osiągnął wiek co najmniej 58 lat - kobieta i posiada okres uprawniający do emerytury

co najmniej 20 lat lub osiągnął wiek co najmniej 63 lat - mężczyzna i posiada okres

uprawniający do emerytury co najmniej 25 lat, lub

2)

osiągnął wiek co najmniej 50 lat - kobieta i posiada okres uprawniający do emerytury

co najmniej 30 lat, lub osiągnął wiek co najmniej 55 lat - mężczyzna i posiada okres

uprawniający do emerytury co najmniej 35 lat, lub

3)

osiągnął okres uprawniający do emerytury co najmniej 35 lat - kobieta, lub osiągnął

okres uprawniający do emerytury co najmniej 40 lat - mężczyzna.

2.

Pracownikowi, który nie spełnia warunków określonych w ust. 1 oraz oświadczy, że rezygnuje

z kontraktu szkoleniowego i po rozwiązaniu stosunku pracy

1)

podejmie zatrudnienie u pracodawcy spoza hutnictwa niekorzystającego z dofinansowania,

o którym mowa w art. 17d ust. 1, albo

2)

rozpocznie działalność gospodarczą

- przysługuje odprawa warunkowa wypłacana przez hutę albo spółkę zależną w kwocie

stanowiącej równowartość sześciomiesięcznego wynagrodzenia, obliczanego jak wynagrodzenie

za urlop wypoczynkowy, pomniejszonej o kwotę odpowiadającą wysokości składek na ubezpieczenia

społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne, finansowanych ze środków ubezpieczonego.

3.

Źródłem finansowania odprawy warunkowej, o której mowa w ust. 1, są środki

1)

budżetu państwa do wysokości 75% kwoty, o której mowa w ust. 1,

2)

huty albo spółki zależnej w wysokości stanowiącej różnicę między wysokością należnej

odprawy, o której mowa w ust. 1, a kwotą uzyskaną z budżetu państwa.

4.

Źródłem finansowania odprawy warunkowej, o której mowa w ust. 2, są środki

1)

budżetu państwa do wysokości 75% kwoty obliczanej w sposób określony w ust. 2,

2)

huty albo spółki zależnej w wysokości stanowiącej różnicę między wysokością należnej

odprawy a kwotą uzyskaną z budżetu państwa.

Jednorazowe bezpłatne szkolenie finansowane jest ze środków, o których mowa w art.

14 ust. 1.

1.

Huta albo spółka zależna może organizować, dla pracowników zmieniających stanowiska

pracy, szkolenia

1)

specjalistyczne, obejmujące szkolenia teoretyczne i praktyczne, dotyczące obecnego

lub przyszłego stanowiska pracy pracownika w hucie albo spółce zależnej oraz związane

ze specyfiką przedmiotu jej działania,

2)

ogólne, mające na celu podnoszenie kwalifikacji.

2.

Koszty szkoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 1, ponoszą

1)

budżet państwa do wysokości 25% ogólnych kosztów szkolenia,

2)

huta albo spółka zależna w wysokości stanowiącej różnicę między wysokością ogólnych

kosztów szkolenia a kwotą uzyskaną z budżetu państwa.

3.

Koszty szkoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 2, ponoszą

1)

budżet państwa do wysokości 50% ogólnych kosztów szkolenia,

2)

huta albo spółka zależna w wysokości stanowiącej różnicę między wysokością ogólnych

kosztów szkolenia a kwotą uzyskaną z budżetu państwa.

4.

Warunkiem dofinansowania z budżetu państwa szkoleń, o których mowa w ust. 1, jest

przedstawienie przez hutę albo spółkę zależną wysokości kosztów określonych w ust.

5.

5.

Do kosztów kwalifikujących się jako koszty szkolenia zalicza się koszty

1)

wynagrodzenia osób prowadzących szkolenie,

2)

podróży osób prowadzących szkolenie i uczestników szkolenia,

3)

zakwaterowania osób prowadzących szkolenie oraz uczestników szkolenia,

4)

amortyzacji maszyn i urządzeń, w zakresie, w jakim są one wykorzystywane na potrzeby

szkolenia,

5)

usług doradczych, związanych z danym szkoleniem,

6)

bieżące, obejmujące wydatki ponoszone na materiały związane ze szkoleniem,

7)

zatrudniania pracownika, ponoszone przez hutę albo spółkę zależną w okresie, w którym

pracownik ten uczestniczy w szkoleniu, do wysokości sumy kosztów określonych w pkt

1-6.

1.

Pracodawca spoza hutnictwa, który w ramach utworzenia nowego miejsca pracy zatrudni

pracownika, który nie korzystał z uprawnień wymienionych w art. 15 ust. 1, z którym

huta albo spółka zależna rozwiązała stosunek pracy z powodu likwidacji stanowiska

pracy, na wniosek pracownika, na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy przez

okres co najmniej

1)

24 miesięcy albo

2)

36 miesięcy, w przypadku pracownika, któremu brakuje nie więcej niż trzy lata do uzyskania

uprawnień do emerytury

- otrzyma ze środków budżetu państwa dofinansowanie wynagrodzenia zatrudnionego pracownika,

z zastrzeżeniem art. 14 ust. 2.

2.

Dofinansowanie dla pracodawcy spoza hutnictwa, zatrudniającego pracownika na okres,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przysługuje w kwocie stanowiącej 50% wynagrodzenia tego

pracownika obliczanego jak wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy, jednakże w wysokości

nie wyższej niż 900 zł miesięcznie, przez okres 12 miesięcy od dnia jego zatrudnienia,

pod warunkiem, że zatrudnienie nastąpi przed dniem 31 grudnia 2005 r.

3.

Dofinansowanie dla pracodawcy spoza hutnictwa, zatrudniającego pracownika na okres,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2, przysługuje w kwocie stanowiącej 75% wynagrodzenia tego

pracownika obliczanego jak wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy, jednakże w wysokości

nie wyższej niż 1 300 zł miesięcznie, przez okres 18 miesięcy od dnia jego zatrudnienia,

pod warunkiem, że zatrudnienie nastąpi przed dniem 30 czerwca 2005 r., z zastrzeżeniem

ust. 7.

4.

Warunkiem koniecznym do ubiegania się przez pracodawcę spoza hutnictwa o dofinansowanie,

o którym mowa w ust. 1, jest dokonywanie przez niego terminowych wpłat składek na

ubezpieczenia społeczne: emerytalne i rentowe, a także zaliczek na podatek dochodowy

od osób fizycznych, składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz składek płaconych na Fundusz

Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, w wysokości określonej w odrębnych

przepisach.

5.

W przypadku zatrudnienia pracowników, o których mowa w ust. 2 i 3, odpowiednio po

dniu 31 grudnia 2005 r. albo po dniu 30 czerwca 2005 r., dofinansowanie będzie kontynuowane

przez okres krótszy niż 12 lub 18 miesięcy, jednakże nie dłużej niż do dnia 31 grudnia

2006 r., z zastrzeżeniem ust. 7.

6.

W przypadku niespełnienia chociażby jednego z warunków, o których mowa w ust. 1-5,

odpowiednio

1)

w okresie pierwszych 12 albo 18 miesięcy, wstrzymuje się dofinansowanie, a pracodawca

spoza hutnictwa, który je otrzymał, jest obowiązany do jego zwrotu na zasadach określonych

w przepisach o finansach publicznych,

2)

po okresie 12 albo 18 miesięcy, pracodawca spoza hutnictwa, który otrzymał dofinansowanie

jest obowiązany do jego zwrotu na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych.

7.

Wielkość dofinansowania, o którym mowa w ust. 3 i 5, nie może przekroczyć maksymalnego

poziomu określonego w przepisach wymienionych w art. 1a ust. 1.

1.

Huta albo spółka zależna, której przekazano dotację z budżetu państwa na aktywizację

zawodową pracowników na rynku pracy, jest obowiązana do niezatrudniania nowych pracowników,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W uzasadnionych przypadkach dopuszcza się zatrudnienie pracowników o specjalistycznych

kwalifikacjach, po uprzednim uzyskaniu zgody Rady Nadzorczej albo Komisji Rewizyjnej

huty, albo spółki zależnej.

3.

Zarząd huty albo spółki zależnej jest obowiązany do przekazania ministrowi właściwemu

do spraw gospodarki sprawozdań w okresach półrocznych - do dnia 31 lipca i 31 stycznia

każdego roku w przypadku zatrudnienia nowych pracowników wraz z uzasadnieniem.

4.

W przypadku niespełnienia chociażby jednego z warunków, o których mowa w ust. 1-3,

wstrzymuje się wypłatę dotacji, a huta albo spółka zależna, która otrzymała dotację

z budżetu państwa przeznaczoną na aktywizację zawodową pracowników na rynku pracy,

jest obowiązana do jej zwrotu na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady, tryb przekazywania i rozliczania środków budżetu państwa przeznaczonych na

aktywizację zawodową pracowników na rynku pracy, biorąc pod uwagę rodzaje świadczeń

oraz treść wniosku o przekazanie tych świadczeń.