Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 maja 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla wyrobów ze szkła kryształowego

§ 1. 1. Rozporzàdzenie okreÊla szczegó∏owe wymagania dla wyrobów ze szk∏a kryszta∏owego, sposoby

opisu i oznakowania oraz identyfikacji tych wyrobów.

2. Rozporzàdzenie nie dotyczy wyrobów ze szk∏a

kryszta∏owego przeznaczonych na eksport do paƒstw

nieb´dàcych cz∏onkami Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

§ 2. Ilekroç w rozporzàdzeniu jest mowa o „wyrobie ze szk∏a kryszta∏owego” — nale˝y przez to rozumieç

wyrób wyszczególniony w pozycji 7013 Taryfy Celnej

Wspólnot Europejskich3).

§ 3. 1. Wyroby ze szk∏a kryszta∏owego przeznaczone do wprowadzenia do obrotu powinny byç opisane,

oznakowane i zidentyfikowane zgodnie z wymaganiami okreÊlonymi odpowiednio w za∏àcznikach nr 1 i 2 do

rozporzàdzenia.

2. Sposób opisu i oznakowania szk∏a kryszta∏owego poszczególnych kategorii okreÊla za∏àcznik nr 1 do

rozporzàdzenia.

§ 4. 1. OkreÊleƒ dla poszczególnych kategorii szk∏a

kryszta∏owego wymienionych w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia mo˝na u˝ywaç wy∏àcznie dla wyrobów ze

szk∏a kryszta∏owego posiadajàcych cechy charakterystyczne wymienione w tym za∏àczniku.

2. Wyrób ze szk∏a kryszta∏owego, o którym mowa

w ust. 1, mo˝e byç oznakowany symbolem okreÊlonym

dla danej kategorii w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia. Symbole mo˝na stosowaç tylko ∏àcznie z okreÊleniem wyrobu ze szk∏a kryszta∏owego.

3. OkreÊlenia dla poszczególnych kategorii szk∏a

kryszta∏owego i odpowiadajàce im symbole, podane

———————

1) Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Spo∏ecznej kieruje

dzia∏em administracji rzàdowej — gospodarka, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów

z dnia 7 stycznia 2003 r. w sprawie szczegó∏owego zakresu

dzia∏ania Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Spo∏ecznej

(Dz. U. Nr 1, poz. 5).

2) Przepisy niniejszego rozporzàdzenia wdra˝ajà postanowienia dyrektywy Rady 69/493/EWG z dnia 15 grudnia 1969 r.

w sprawie zbli˝enia przepisów prawa paƒstw cz∏onkowskich, dotyczàcych szk∏a kryszta∏owego (Dziennik Urz´dowy Wspólnot Europejskich Nr L 326 z dnia 29 grudnia

1969 r., s. 36).

3) Taryfa Celna Wspólnot Europejskich (Dziennik Urz´dowy

Wspólnot Europejskich Nr L 290 z dnia 28 paêdziernika

2002 r., s. 451—452).

w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia, mogà byç stosowane na tej samej etykiecie.

4. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje si´ równie˝ do materia∏ów reklamowych i informacyjnych.

§ 5. 1. W przypadku gdy znak towarowy, nazwa

przedsi´biorstwa lub inny napis na wyrobie ze szk∏a

kryszta∏owego lub jego opakowaniu zawiera okreÊlenie podane w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia lub

okreÊlenie do niego podobne mogàce wprowadziç

w b∏àd odnoÊnie do rodzaju i w∏aÊciwoÊci szk∏a lub innego materia∏u, z którego wykonano dany wyrób, nale˝y bezpoÊrednio po takim znaku towarowym, nazwie

przedsi´biorstwa lub napisie dodatkowo umieÊciç napis zawierajàcy

1) opis wyrobu ze szk∏a kryszta∏owego, zgodny z za∏àcznikiem nr 1 do rozporzàdzenia, je˝eli wyrób ten

ma w∏aÊciwoÊci odpowiadajàce cechom charakterystycznym dla jednej z kategorii szk∏a kryszta∏owego, okreÊlonym w tym za∏àczniku;

2) charakterystyk´ wyrobu, a w szczególnoÊci informacj´ o rodzaju materia∏u, z którego zosta∏ on wykonany, je˝eli nie ma on cech charakterystycznych

którejkolwiek z kategorii szk∏a kryszta∏owego, okreÊlonej w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia.

2. Etykiety nale˝y umieszczaç na wyrobie ze szk∏a

kryszta∏owego, a w przypadku braku takiej mo˝liwoÊci

— na jego opakowaniu.

§ 6. 1. Identyfikacj´ wyrobów ze szk∏a kryszta∏owego przeprowadza si´ z zastosowaniem metod badaƒ

sk∏adu chemicznego i w∏aÊciwoÊci fizycznych, okreÊlonych w za∏àczniku nr 2 do rozporzàdzenia.

2. Badania sk∏adu chemicznego i w∏aÊciwoÊci fizycznych szk∏a kryszta∏owego, o których mowa

w ust. 1, stanowià podstaw´ weryfikacji prawid∏owoÊci oznakowania wyrobów ze szk∏a kryszta∏owego,

o których mowa w § 4 ust. 1.

3. Badania sk∏adu chemicznego i w∏aÊciwoÊci fizycznych, o których mowa w ust. 1, nale˝y przeprowadzaç

na próbce reprezentatywnej dla szk∏a kryszta∏owego,

z którego wykonano wyrób przeznaczony do obrotu.

§ 7. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolità Polskà cz∏onkostwa w Unii

Europejskiej.

Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Spo∏ecznej

J. Hausner

SPOSÓB OPISU I OZNAKOWANIA SZK¸A KRYSZTA¸OWEGO

Za∏àcznik nr 1

Za∏àczniki do rozporzàdzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Spo∏ecznej z dnia 12 maja

2003 r. (poz. 899)

Za∏àcznik nr 2

METODY BADANIA SK¸ADU CHEMICZNEGO I W¸AÂCIWOÂCI FIZYCZNYCH STOSOWANE W CELU

IDENTYFIKACJI SZK¸A KRYSZTA¸OWEGO

1. Sk∏ad chemiczny szk∏a kryszta∏owego

1.1. Tlenki baru i o∏owiu (BaO i PbO)

1.1.1. Oznaczanie sumy tlenków baru i o∏owiu

(BaO + PbO)

Badanie przeprowadza si´ w nast´pujàcy sposób

nale˝y odwa˝yç do parownicy platynowej sproszkowane szk∏o w iloÊci oko∏o 0,5 g, z dok∏adnoÊcià do

0,0001 g, zwil˝yç wodà destylowanà, dodaç 10 ml

15% roztworu kwasu siarkowego i 10 ml kwasu fluorowodorowego, nast´pnie ogrzewaç na ∏aêni piaskowej do wystàpienia bia∏ych dymów. Pozostawiç

do ostygni´cia, po czym ponownie dodaç 10 ml kwasu fluorowodorowego. Ogrzewaç do ponownego pojawienia si´ bia∏ych dymów i pozostawiç do ostygni´cia, nast´pnie sp∏ukaç Êcianki parownicy wodà destylowanà. Ponownie ogrzewaç a˝ do wystàpienia bia∏ych dymów. Pozostawiç do ostygni´cia, po czym

ostro˝nie dodaç 10 ml wody destylowanej, a nast´pnie przenieÊç zawartoÊç parownicy do zlewki o pojemnoÊci 400 ml. Parownic´ przemyç kilkakrotnie

10% roztworem kwasu siarkowego, zawartoÊç zlewki

rozcieƒczyç tym samym roztworem do obj´toÊci oko∏o 100 ml. Ogrzaç do wrzenia i gotowaç przez 2—3 minuty. Pozostawiç do nast´pnego dnia, po czym przesàczyç przez tygiel sàczàcy z dnem porowatym o porowatoÊci G-4. Osad przemyç 10% roztworem kwasu

siarkowego, a nast´pnie 2—3-krotnie alkoholem etylowym. Suszyç przez 1 godzin´ w suszarce lub piecu,

w temperaturze 150°C, wystudziç w eksykatorze.

Zwa˝yç jako sum´ siarczanu baru i siarczanu o∏owiu.

1.1.2. Oznaczanie tlenku baru (BaO)

daç 10 ml 10% roztworu kwasu siarkowego i zaprzestaç ogrzewania. Po up∏ywie co najmniej 4 godzin zawartoÊç zlewki przesàczyç przez twardy sàczek, przemywajàc osad zimnà wodà destylowanà. Przesàcz pozostawiç do dalszych oznaczeƒ, osad wypra˝yç w temperaturze 1 050°C i zwa˝yç jako siarczan baru.

1.2. Oznaczanie tlenku cynku (ZnO)

Badanie przeprowadza si´ w nast´pujàcy sposób

nale˝y przesàcz pozosta∏y po wydzieleniu osadu siarczanu baru odparowaç do obj´toÊci oko∏o 200 ml, zoboj´tniç amoniakiem wobec czerwieni metylowej

i dodaç 20 ml 0,1 n kwasu siarkowego. Ustaliç pH = 2

(za pomocà pehametru), dodajàc 0,1 n kwas siarkowy

lub 0,1 n wodorotlenek sodowy, w zale˝noÊci od potrzeby, i wytràciç siarczek cynku na zimno, przepuszczajàc strumieƒ siarkowodoru przez badany roztwór.

Pozostawiç na 4 godziny celem osadzenia osadu. Po

opadni´ciu osadu zawartoÊç zlewki nale˝y przesàczyç

przez twardy sàczek, przemywajàc zimnà wodà destylowanà nasyconà siarkowodorem. Osad na sàczku

nale˝y nast´pnie rozpuÊciç przez zadanie 25 ml goràcego 10% roztworu kwasu solnego, a sàczek przemywaç goràcà wodà destylowanà, a˝ do uzyskania obj´toÊci 150 ml. Otrzymany roztwór zoboj´tniç amoniakiem wobec papierka lakmusowego, nast´pnie dodaç

1—2 g sta∏ej urotropiny do uzyskania pH roztworu

oko∏o 5 oraz kilka kropli Êwie˝o sporzàdzonego 0,5%

wodnego roztworu oran˝u ksylenolowego. Miareczkowaç 0,1 n roztworem Kompleksonu III do zmiany

barwy z ró˝owej na cytrynowo˝ó∏tà.

1.3. Oznaczanie tlenku potasu (K2O)

Badanie przeprowadza si´ w nast´pujàcy sposób

Badanie przeprowadza si´ w nast´pujàcy sposób

nale˝y odwa˝yç do parownicy platynowej sproszkowane szk∏o w iloÊci oko∏o 0,5 g, z dok∏adnoÊcià do

0,0001 g, zwil˝yç wodà destylowanà, dodaç 10 ml

kwasu fluorowodorowego i 5 ml kwasu nadchlorowego, nast´pnie ogrzewaç na ∏aêni piaskowej do wystàpienia bia∏ych dymów i pozostawiç do ostygni´cia.

Dodaç kolejne 10 ml kwasu fluorowodorowego, ponownie ogrzewaç do wystàpienia bia∏ych dymów i pozostawiç do ostygni´cia, nast´pnie sp∏ukaç Êcianki parownicy wodà destylowanà. Ponownie ogrzewaç i odparowaç prawie do sucha, ostudziç. Dodaç 50 ml

10% roztworu kwasu solnego i ostro˝nie ogrzewaç,

w celu u∏atwienia rozpuszczania. Roztwór przenieÊç

do zlewki o pojemnoÊci 400 ml i uzupe∏niç wodà destylowanà do obj´toÊci oko∏o 200 ml. Tak przygotowany roztwór badany ogrzaç do wrzenia i przepuszczaç

strumieƒ siarkowodoru przez goràcy roztwór, a˝ do

opadni´cia osadu siarczku o∏owiu na dno zlewki. Wytràcony osad przesàczyç przez twardy sàczek i przemyç zimnà wodà destylowanà nasyconà siarkowodorem. Przesàcz zagotowaç i, jeÊli potrzeba, odparowaç

do obj´toÊci oko∏o 300 ml. Do wrzàcego roztworu do-

do parownicy platynowej nale˝y odwa˝yç pokruszone i przesiane szk∏o w iloÊci 2 g, nast´pnie dodaç kolejno: 2 ml st´˝onego kwasu azotowego, 15 ml kwasu nadchlorowego i 25 ml kwasu fluorowodorowego.

ZawartoÊç parownicy nale˝y odparowaç na ∏aêni

wodnej, a nast´pnie piaskowej, a˝ do zaniku oparów

kwasu nadchlorowego. Pozosta∏oÊç w parownicy rozpuÊciç w 20 ml goràcej wody destylowanej i 2—3 ml

st´˝onego kwasu solnego, a otrzymany roztwór przenieÊç do kolby miarowej o pojemnoÊci 200 ml i uzupe∏niç do kreski wodà destylowanà. Pobraç z kolby do

zlewki o pojemnoÊci 400 ml iloÊç roztworu próbki

szk∏a odpowiadajàcà oko∏o 10 mg tlenku potasowego, rozcieƒczyç do oko∏o 100 ml i nast´pnie dodawaç

powoli, delikatnie mieszajàc, roztwór 6% czterofenyloboranu sodowego w iloÊci 10 ml na ka˝de spodziewane 5 mg tlenku potasowego.

(Roztwór 6% czterofenyloboranu sodowego nale˝y

przygotowaç w nast´pujàcy sposób: 1,5 g czterofenyloboranu sodowego rozpuÊciç w 250 ml wody destylowanej, usunàç lekkie zm´tnienie, dodajàc 1 g uwodnionego tlenku glinu; wytrzàsaç przez 5 minut, nast´pnie

przesàczyç, przy czym pierwsze 20 ml nale˝y zawróciç

do ponownego sàczenia).

Roztwór badany, po zadaniu 6% czterofenyloboranem sodowym, nale˝y pozostawiç w spokoju na

ok. 15 minut, lecz nie d∏u˝ej, po czym zawartoÊç zlewki przesàczyç przez zwa˝ony tygiel sàczàcy z dnem porowatym (o porowatoÊci G-4), przemywajàc roztworem

do przemywania.

Poz. 899 i 900

leg∏ymi oznaczeniami) wynosi ±0,1% (bezwzgl´dnego)

dla ka˝dego oznaczenia. Je˝eli uzyskany wynik, mieszczàcy si´ w granicach tolerancji, osiàga wartoÊç poni˝ej ustalonej granicy (30%, 24% lub 10%), nale˝y wziàç

Êrednià z co najmniej trzech analiz. Je˝eli ta Êrednia

jest wi´ksza ni˝ 29,95%, 23,95% lub 9,95%, szk∏o nale˝y zaliczyç do kategorii odpowiednio 30%, 24% i 10%.

2. W∏aÊciwoÊci fizyczne szk∏a kryszta∏owego

(Roztwór do przemywania nale˝y przygotowaç

w nast´pujàcy sposób: do roztworu ok. 0,1 g chlorku

potasu w 50 ml 0,1 n kwasu solnego dodawaç, mieszajàc, roztwór czterofenyloboranu sodowego, a˝ do ustania wytràcania osadu soli potasowej (czterofenyloboranu potasowego), nast´pnie przesàczyç przez tygiel

sàczàcy, przemywajàc wodà destylowanà, i wysuszyç

w eksykatorze, w temperaturze pokojowej. Oko∏o 20—

30 mg tej soli rozpuÊciç w 250 ml wody destylowanej,

mieszajàc od czasu do czasu. Po up∏ywie ok. 30 minut

dodaç 0,5—1 g uwodnionego tlenku glinu, mieszaç

przez kilka minut, nast´pnie przesàczyç).

Przemyty osad zgromadzony na tyglu sàczàcym

nale˝y suszyç przez 30 minut w temperaturze

120°C i zwa˝yç jako czterofenyloboran potasowy.

Wspó∏czynnik przeliczeniowy z czterofenyloboranu potasowego na tlenek potasowy wynosi 0,13143.

1.4. Tolerancje

W badaniach sk∏adu chemicznego szk∏a kryszta∏owego dopuszczalna tolerancja (ró˝nica mi´dzy równo-

2.1. Oznaczanie g´stoÊci

Oznaczanie g´stoÊci szk∏a kryszta∏owego nale˝y

wykonaç metodà wagi hydrostatycznej z dok∏adnoÊcià

do ±0,01. Próbk´ o masie co najmniej 20 g zwa˝yç

w powietrzu i po zanurzeniu w wodzie destylowanej

o temperaturze 20°C.

2.2. Oznaczanie wspó∏czynnika za∏amania Êwiat∏a

Wspó∏czynnik za∏amania Êwiat∏a szk∏a kryszta∏owego nale˝y mierzyç refraktometrem, z dok∏adnoÊcià

±0,001.

2.3. Oznaczanie mikrotwardoÊci

Oznaczenie mikrotwardoÊci szk∏a kryszta∏owego

wed∏ug Vickersa nale˝y wykonaç stosownie do normy

ASTM E 92-65 (STANDARD ASTM 92-65/revision 1965,

poprawionej i uzupe∏nionej w 1965 r.), lecz przy u˝yciu

obcià˝nika 50 g i bioràc pod uwag´ Êrednià z 15 oznaczeƒ.

900

ROZPORZÑDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY1)

z dnia 9 maja 2003 r.

zmieniajàce rozporzàdzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wykonywanych

z u˝yciem materia∏ów wybuchowych

Na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca

1994 r. — Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106,

poz. 1126, z póên. zm.2)) zarzàdza si´, co nast´puje

———————

1) Minister Infrastruktury kieruje dzia∏em administracji rzàdo-

wej — budownictwo, gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Infrastruktury (Dz. U.

Nr 32, poz. 302 oraz z 2003 r. Nr 19, poz. 165). W∏aÊciwoÊç

Ministra Infrastruktury do wydania niniejszego rozporzàdzenia wynika z art. 44 ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r.

o zmianie ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie dzia∏ania ministrów, ustawy o dzia∏ach administracji rzàdowej oraz o zmianie niektórych

ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 1800).

2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zosta∏y

og∏oszone w Dz. U. z 2000 r. Nr 109, poz. 1157 i Nr 120,

poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 42, Nr 100, poz. 1085, Nr 110,

poz. 1190, Nr 115, poz. 1229, Nr 129, poz. 1439 i Nr 154,

poz. 1800, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 oraz z 2003 r. Nr 80,

poz. 718.

§ 1. W rozporzàdzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 11 lipca 2001 r. w sprawie

samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie

wykonywanych z u˝yciem materia∏ów wybuchowych

(Dz. U. Nr 92, poz. 1026) § 4 otrzymuje brzmienie

„§ 4. Do uzyskania uprawnieƒ budowlanych jest wymagane posiadanie wy˝szego wykszta∏cenia

technicznego o kierunku

1) budownictwo,

2) in˝ynieria wojskowa,

3) górnictwo i geologia w specjalnoÊci eksploatacja z∏ó˝

oraz odbycie praktyki zawodowej i z∏o˝enie egzaminu z wynikiem pozytywnym.”.

§ 2. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie

14 dni od dnia og∏oszenia.

Minister Infrastruktury: M. Pol

899

ROZPORZÑDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPO¸ECZNEJ1)

z dnia 12 maja 2003 r.

w sprawie szczegó∏owych wymagaƒ dla wyrobów ze szk∏a kryszta∏owego2)

Na podstawie art. 10 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. o systemie oceny zgodnoÊci (Dz. U. Nr 166,

poz. 1360 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 718) zarzàdza si´,

co nast´puje