Ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

1.

Ustawa reguluje zasady

1)

prowadzenia działalności pożytku publicznego przez organizacje pozarządowe i korzystania

z tej działalności przez organy administracji publicznej w celu wykonywania zadań

publicznych;

2)

uzyskiwania przez organizacje pozarządowe statusu organizacji pożytku publicznego

oraz funkcjonowania organizacji pożytku publicznego;

3)

sprawowania nadzoru nad prowadzeniem działalności pożytku publicznego.

2.

Ustawa reguluje również warunki wykonywania świadczeń przez wolontariuszy oraz korzystania

z tych świadczeń.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

„dotacji” - rozumie się przez to dotację w rozumieniu art. 69 ust. 4 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2003 r. Nr 15, poz. 148, Nr 45, poz. 391 i Nr 65, poz. 594), zwanej dalej „ustawą o finansach publicznych”;

2)

„środkach publicznych” - rozumie się przez to środki publiczne, o których mowa w ustawie

o finansach publicznych, przeznaczone na wydatki publiczne w rozumieniu tej ustawy;

3)

„wolontariuszu” - rozumie się przez to osobę, która ochotniczo i bez wynagrodzenia

wykonuje świadczenia na zasadach określonych w ustawie.

1.

Działalnością pożytku publicznego jest działalność społecznie użyteczna, prowadzona

przez organizacje pozarządowe w sferze zadań publicznych określonych w ustawie.

2.

Organizacjami pozarządowymi są, niebędące jednostkami sektora finansów publicznych,

w rozumieniu przepisów o finansach publicznych, i niedziałające w celu osiągnięcia

zysku, osoby prawne lub jednostki nieposiadające osobowości prawnej utworzone na podstawie

przepisów ustaw, w tym fundacje i stowarzyszenia, z zastrzeżeniem ust. 4.

3.

Działalność pożytku publicznego może być prowadzona także przez

1)

osoby prawne i jednostki organizacyjne działające na podstawie przepisów o stosunku

Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, o stosunku Państwa do

innych kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania,

jeżeli ich cele statutowe obejmują prowadzenie działalności pożytku publicznego;

2)

stowarzyszenia jednostek samorządu terytorialnego.

4.

Przepisów działu II nie stosuje się do

1)

partii politycznych;

2)

związków zawodowych i organizacji pracodawców;

3)

samorządów zawodowych;

4)

fundacji, których jedynym fundatorem jest Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego,

chyba że

a)

przepisy odrębne stanowią inaczej,

b)

majątek tej fundacji nie jest w całości mieniem państwowym, mieniem komunalnym lub

mieniem pochodzącym z finansowania środkami publicznymi w rozumieniu ustawy o finansach

publicznych lub

c)

fundacja prowadzi działalność statutową w zakresie nauki, w szczególności na rzecz

nauki;

5)

fundacji utworzonych przez partie polityczne;

6)

spółek działających na podstawie przepisów o kulturze fizycznej.

5.

Przepisów rozdziału 2 działu II nie stosuje się do zlecania realizacji zadań w zakresie

opieki nad Polonią i Polakami za granicą finansowanych ze środków budżetu państwa

w części, której dysponentem jest Szef Kancelarii Senatu.

1.

Sfera zadań publicznych, o której mowa w ustawie, obejmuje zadania w zakresie

1)

pomocy społecznej, w tym pomocy rodzinom i osobom w trudnej sytuacji życiowej oraz

wyrównywania szans tych rodzin i osób;

2)

działalności charytatywnej;

3)

podtrzymywania tradycji narodowej, pielęgnowania polskości oraz rozwoju świadomości

narodowej, obywatelskiej i kulturowej;

4)

działalności na rzecz mniejszości narodowych;

5)

ochrony i promocji zdrowia;

6)

działania na rzecz osób niepełnosprawnych;

7)

promocji zatrudnienia i aktywizacji zawodowej osób pozostających bez pracy i zagrożonych

zwolnieniem z pracy;

8)

upowszechniania i ochrony praw kobiet oraz działalność na rzecz równych praw kobiet

i mężczyzn;

9)

działalności wspomagającej rozwój gospodarczy, w tym rozwój przedsiębiorczości;

10)

działalności wspomagającej rozwój wspólnot i społeczności lokalnych;

11)

nauki, edukacji, oświaty i wychowania;

12)

krajoznawstwa oraz wypoczynku dzieci i młodzieży;

13)

kultury, sztuki, ochrony dóbr kultury i tradycji;

14)

upowszechniania kultury fizycznej i sportu;

15)

ekologii i ochrony zwierząt oraz ochrony dziedzictwa przyrodniczego;

16)

porządku i bezpieczeństwa publicznego oraz przeciwdziałania patologiom społecznym;

17)

upowszechniania wiedzy i umiejętności na rzecz obronności państwa;

18)

upowszechniania i ochrony wolności i praw człowieka oraz swobód obywatelskich, a także

działań wspomagających rozwój demokracji;

19)

ratownictwa i ochrony ludności;

20)

pomocy ofiarom katastrof, klęsk żywiołowych, konfliktów zbrojnych i wojen w kraju

i za granicą;

21)

upowszechniania i ochrony praw konsumentów;

22)

działań na rzecz integracji europejskiej oraz rozwijania kontaktów i współpracy między

społeczeństwami;

23)

promocji i organizacji wolontariatu;

24)

działalności wspomagającej technicznie, szkoleniowo, informacyjnie lub finansowo organizacje

pozarządowe oraz podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 3, w zakresie określonym w

pkt 1-23.

2.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, zadania w zakresie innym niż

wymienione w ust. 1 jako należące do sfery zadań publicznych, kierując się ich szczególną

społeczną użytecznością oraz możliwością ich wykonywania przez podmioty, o których

mowa w art. 5 ust. 1, w sposób zapewniający wystarczające zaspokajanie potrzeb społecznych.

1.

Organy administracji publicznej prowadzą działalność w sferze zadań publicznych, o

której mowa w art. 4, we współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami

wymienionymi w art. 3 ust. 3, prowadzącymi, odpowiednio do terytorialnego zakresu

działania organów administracji publicznej, działalność pożytku publicznego w zakresie

odpowiadającym zadaniom tych organów. Współpraca ta może odbywać się w szczególności

w formach

1)

zlecania organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 realizacji

zadań publicznych na zasadach określonych w ustawie;

2)

wzajemnego informowania się o planowanych kierunkach działalności i współdziałania

w celu zharmonizowania tych kierunków;

3)

konsultowania z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3

ust. 3, odpowiednio do zakresu ich działania, projektów aktów normatywnych w dziedzinach

dotyczących działalności statutowej tych organizacji;

4)

tworzenia wspólnych zespołów o charakterze doradczym i inicjatywnym, złożonych z przedstawicieli

organizacji pozarządowych, podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3 oraz przedstawicieli

właściwych organów administracji publicznej.

2.

Współpraca, o której mowa w ust. 1, odbywa się na zasadach: pomocniczości, suwerenności

stron, partnerstwa, efektywności, uczciwej konkurencji i jawności.

3.

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego uchwala roczny program współpracy

z organizacjami pozarządowymi oraz z podmiotami, o których mowa w art. 3 ust. 3.

4.

Zlecanie realizacji zadań publicznych, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 - jako zadań zleconych

w rozumieniu art. 69 ust. 4 pkt 1 lit. d oraz art. 71 ust. 1 ustawy o finansach publicznych

- może mieć formy

1)

powierzania wykonywania zadań publicznych, wraz z udzieleniem dotacji na finansowanie

ich realizacji, lub

2)

wspierania takich zadań, wraz z udzieleniem dotacji na dofinansowanie ich realizacji.

Statutowa działalność organizacji pozarządowej oraz podmiotów wymienionych w art.

3 ust. 3, w części obejmującej działalność pożytku publicznego, nie jest, z zastrzeżeniem

art. 9 ust. 1, działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów Prawa działalności

gospodarczej i może być prowadzona jako działalność nieodpłatna lub jako działalność

odpłatna.

Działalnością nieodpłatną pożytku publicznego jest świadczenie na podstawie stosunku

prawnego usług, za które organizacja pozarządowa oraz podmioty wymienione w art. 3

ust. 3 prowadzące tę działalność nie pobierają wynagrodzenia.

1.

Działalnością odpłatną pożytku publicznego jest działalność w zakresie wykonywania

zadań należących do sfery zadań publicznych, w ramach realizacji przez organizację

pozarządową oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 celów statutowych, za którą pobiera

wynagrodzenie. Działalnością odpłatną pożytku publicznego jest również sprzedaż towarów

lub usług wytworzonych lub świadczonych przez osoby bezpośrednio korzystające z działalności

pożytku publicznego, w szczególności w zakresie rehabilitacji oraz przystosowania

do pracy zawodowej osób niepełnosprawnych, a także sprzedaż przedmiotów darowizny

na cele prowadzenia działalności pożytku publicznego.

2.

Dochód z działalności odpłatnej pożytku publicznego służy wyłącznie realizacji zadań

należących do sfery zadań publicznych lub celów statutowych, o których mowa w ust.

1.

1.

Działalność odpłatna pożytku publicznego organizacji pozarządowych oraz podmiotów

wymienionych w art. 3 ust. 3 stanowi działalność gospodarczą, jeżeli

1)

wynagrodzenie, o którym mowa w art. 8 ust. 1, jest w odniesieniu do działalności danego

rodzaju wyższe od tego, jakie wynika z kalkulacji bezpośrednich kosztów tej działalności,

lub

2)

wynagrodzenie osób fizycznych z tytułu zatrudnienia przy wykonywaniu statutowej działalności

nieodpłatnej oraz działalności odpłatnej przekracza 1,5-krotność przeciętnego wynagrodzenia

miesięcznego w sektorze przedsiębiorstw ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego za rok poprzedni.

2.

Przez wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się wynagrodzenie z tytułu

świadczenia pracy lub usług, niezależnie od sposobu nawiązania stosunku pracy lub

rodzaju i treści umowy cywilnoprawnej z osobą fizyczną.

3.

Nie można prowadzić odpłatnej działalności pożytku publicznego i działalności gospodarczej

w odniesieniu do tego samego przedmiotu działalności.

1.

Prowadzenie nieodpłatnej i odpłatnej działalności pożytku publicznego wymaga rachunkowego

wyodrębnienia tych form działalności w stopniu umożliwiającym określenie przychodów,

kosztów i wyników, z zastrzeżeniem przepisów o rachunkowości.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku organizacyjnego wyodrębnienia działalności

pożytku publicznego.

1.

Organy administracji publicznej

1)

wspierają w sferze, o której mowa w art. 4, realizację zadań publicznych przez organizacje

pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3, prowadzące działalność statutową

w danej dziedzinie;

2)

powierzają w sferze, o której mowa w art. 4, organizacjom oraz podmiotom wymienionym

w pkt 1 realizację zadań publicznych.

2.

Wspieranie oraz powierzanie, o których mowa w ust. 1, odbywa się po przeprowadzeniu

otwartego konkursu ofert, chyba że przepisy odrębne przewidują inny tryb zlecania.

3.

W otwartym konkursie ofert, o którym mowa w ust. 2, uczestniczą organizacje pozarządowe,

podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 oraz jednostki organizacyjne podległe organom

administracji publicznej lub przez nie nadzorowane.

4.

Powierzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może nastąpić w innym trybie niż określony

w ust. 2, jeżeli dane zadania można zrealizować efektywniej w inny sposób określony

w odrębnych przepisach, w szczególności poprzez zakup usług na zasadach i w trybie

określonych w przepisach o zamówieniach publicznych, przy porównywalności metod kalkulacji

kosztów oraz porównywalności opodatkowania.

1.

Organizacja pozarządowa oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 mogą z własnej inicjatywy

złożyć ofertę realizacji zadań publicznych, także tych, które są realizowane dotychczas

w inny sposób, w tym przez organy administracji publicznej.

2.

Organ administracji publicznej w przypadku, o którym mowa w ust. 1, w terminie nieprzekraczającym

2 miesięcy

1)

rozpatruje celowość realizacji określonego zadania publicznego przez organizacje pozarządowe

oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3, biorąc pod uwagę stopień, w jakim oferta

odpowiada priorytetom zadań publicznych, daje gwarancję realizacji zadań zgodnie ze

standardami właściwymi dla danego zadania, środki dostępne na realizację określonych

zadań, rodzaje określonych zadań i korzyści wynikające z realizacji zadania publicznego

przez organizację pozarządową oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3, oraz

2)

informuje o podjętej decyzji, a w przypadku stwierdzenia celowości realizacji określonego

zadania publicznego informuje składającego ofertę o trybie zlecenia zadania publicznego,

o którym mowa w art. 11 ust. 2.

1.

Organ administracji publicznej ogłasza otwarty konkurs ofert co najmniej z trzydziestodniowym

wyprzedzeniem.

2.

Ogłoszenie otwartego konkursu ofert powinno zawierać informacje o

1)

rodzaju zadania;

2)

wysokości środków publicznych przeznaczonych na realizację tego zadania;

3)

zasadach przyznawania dotacji;

4)

terminach i warunkach realizacji zadania;

5)

terminie składania ofert;

6)

terminie, trybie i kryteriach stosowanych przy dokonywaniu wyboru oferty;

7)

zrealizowanych przez organ administracji publicznej w roku ogłoszenia otwartego konkursu

ofert i w roku poprzednim zadaniach publicznych tego samego rodzaju i związanych z

nimi kosztami, ze szczególnym uwzględnieniem wysokości dotacji przekazanych organizacjom

pozarządowym, podmiotom, o których mowa w art. 3 ust. 3, oraz jednostkom organizacyjnym

podległym organom administracji publicznej lub przez nie nadzorowanym.

3.

Ogłoszenie, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się, w zależności od rodzaju zadania,

w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim lub lokalnym oraz Biuletynie Informacji Publicznej,

a także w siedzibie organu administracji publicznej w miejscu przeznaczonym na zamieszczanie

ogłoszeń. Ogłoszenie może także nastąpić w inny sposób zapewniający dostęp podmiotów

zainteresowanych do informacji, w szczególności poprzez wykorzystanie sieci teleinformatycznej.

Oferta, o której mowa w art. 11 ust. 2 i art. 12 ust. 1, powinna zawierać w szczególności

1)

szczegółowy zakres rzeczowy zadania publicznego proponowanego do realizacji;

2)

termin i miejsce realizacji zadania publicznego;

3)

kalkulację przewidywanych kosztów realizacji zadania publicznego;

4)

informację o wcześniejszej działalności podmiotu składającego ofertę w zakresie, którego

dotyczy zadanie;

5)

informację o posiadanych zasobach rzeczowych i kadrowych zapewniających wykonanie

zadania, w tym o wysokości środków finansowych uzyskanych na realizację danego zadania

z innych źródeł;

6)

deklarację o zamiarze odpłatnego lub nieodpłatnego wykonania zadania.

1.

Organ administracji publicznej przy rozpatrywaniu ofert

1)

ocenia możliwość realizacji zadania przez organizację pozarządową, podmioty wymienione

w art. 3 ust. 3 oraz jednostki organizacyjne podległe organom administracji publicznej

lub przez nie nadzorowane;

2)

ocenia przedstawioną kalkulację kosztów realizacji zadania, w tym w odniesieniu do

zakresu rzeczowego zadania;

3)

uwzględnia wysokość środków publicznych przeznaczonych na realizację zadania.

2.

Przepis ust. 1 ma zastosowanie także, gdy w wyniku ogłoszenia otwartego konkursu ofert

została zgłoszona jedna oferta.

3.

Organ administracji publicznej obowiązany jest w uzasadnieniu wyboru oferty ustosunkować

się do spełniania przez oferenta wymogów określonych w ustawie oraz w ogłoszeniu,

o którym mowa w art. 13. Przepis stosuje się odpowiednio w przypadku, o którym mowa

w ust. 2.

1.

Organizacje pozarządowe, podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 oraz jednostki organizacyjne

podległe organom administracji publicznej lub przez nie nadzorowane, przyjmując zlecenie

realizacji zadania publicznego w trybie określonym w art. 11 ust. 2, zobowiązują się

do wykonania zadania w zakresie i na zasadach określonych w umowie, odpowiednio o

powierzenie zadania lub o wsparcie realizacji zadania, sformułowanej z uwzględnieniem

art. 71 ust. 2 ustawy o finansach publicznych oraz przepisów niniejszej ustawy, a

organ administracji publicznej zobowiązuje się do przekazania na realizację zadania

odpowiednich środków publicznych w formie dotacji.

2.

Umowa, o której mowa w ust. 1, wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności.

3.

Umowa o powierzenie zadania publicznego może być zawarta na czas realizacji zadania

lub na czas określony, nie dłuższy niż 3 lata.

4.

Zadanie publiczne nie może być zrealizowane przez podmiot niebędący stroną umowy,

chyba że umowa zezwala na wykonanie określonej części zadania przez taki podmiot.

5.

Organizacja pozarządowa, podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 oraz jednostki organizacyjne

podległe organom administracji publicznej lub przez nie nadzorowane są zobowiązane

do wyodrębnienia w ewidencji księgowej środków otrzymanych na realizację umowy, o

której mowa w ust. 1. Przepis art. 10 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

Organ administracji publicznej zlecający zadanie publiczne dokonuje kontroli i oceny

realizacji zadania, a w szczególności

1)

stanu realizacji zadania;

2)

efektywności, rzetelności i jakości wykonania zadania;

3)

prawidłowości wykorzystania środków publicznych otrzymanych na realizację zadania;

4)

prowadzenia dokumentacji określonej w przepisach prawa i w postanowieniach umowy.

1.

Sprawozdanie z wykonania zadania publicznego określonego w umowie należy sporządzić

w terminie 30 dni po upływie terminu, na który umowa została zawarta, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Okresem sprawozdawczym jest rok budżetowy.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór oferty, o której mowa w art. 11 ust. 2 i art. 12 ust. 1,

2)

ramowy wzór umowy, o której mowa w art. 16 ust. 1,

3)

wzór sprawozdania, o którym mowa w art. 18 ust. 1

- uwzględniając potrzebę precyzyjnego określenia praw i obowiązków organizacji pozarządowych,

podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3, jednostek organizacyjnych podległych organom

administracji publicznej lub przez nie nadzorowanych oraz odpowiadających im obowiązków

i praw organów administracji publicznej, a także konieczność zapewnienia kompletności

informacji dotyczących wykonania zadania.

Organizacją pożytku publicznego może być organizacja pozarządowa oraz podmioty, o

których mowa w art. 3 ust. 3, jeżeli, z zastrzeżeniem art. 21, spełniają łącznie następujące

wymagania

1)

prowadzą działalność statutową na rzecz ogółu społeczności lub określonej grupy podmiotów,

pod warunkiem że grupa ta jest wyodrębniona ze względu na szczególnie trudną sytuację

życiową lub materialną w stosunku do społeczeństwa;

2)

działalność określona w pkt 1, z zastrzeżeniem pkt 3, jest wyłączną statutową działalnością

organizacji pozarządowej i dotyczy realizacji zadań publicznych na rzecz ogółu społeczności

lub grupy podmiotów, o której mowa w pkt 1, w sferze określonej w art. 4;

3)

w odniesieniu do stowarzyszeń i stowarzyszeń kultury fizycznej za spełnienie wymagania,

o którym mowa w pkt 2, można uważać prowadzenie działalności, o której mowa w pkt

1 i 2, również na rzecz członków stowarzyszenia albo stowarzyszenia kultury fizycznej;

4)

nie prowadzą działalności gospodarczej albo prowadzą działalność gospodarczą w rozmiarach

służących realizacji celów statutowych;

5)

cały dochód przeznaczają na działalność, o której mowa w pkt 1 i 2;

6)

mają statutowy kolegialny organ kontroli lub nadzoru, odrębny od organu zarządzającego

i niepodlegający mu w zakresie wykonywania kontroli wewnętrznej lub nadzoru, przy

czym członkowie organu kontroli i nadzoru

a)

nie mogą być członkami organu zarządzającego ani pozostawać z nimi w stosunku pokrewieństwa,

powinowactwa lub podległości z tytułu zatrudnienia,

b)

nie byli skazani prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z winy umyślnej,

c)

mogą otrzymywać z tytułu pełnienia funkcji w takim organie zwrot uzasadnionych kosztów

lub wynagrodzenie w wysokości nie wyższej niż określone w art. 8 pkt 8 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi

podmiotami prawnymi

(Dz. U. Nr 26, poz. 306, z 2001 r. Nr 85, poz. 924 i Nr 154, poz. 1799, z 2002 r. Nr 113, poz. 984 oraz z 2003 r. Nr 45, poz. 391 i Nr 60, poz. 535);

7)

statut lub inne akty wewnętrzne organizacji pozarządowych oraz podmiotów, o których

mowa w art. 3 ust. 3, zabraniają

a)

udzielania pożyczek lub zabezpieczania zobowiązań majątkiem organizacji w stosunku

do jej członków, członków organów lub pracowników oraz osób, z którymi pracownicy

pozostają w związku małżeńskim albo w stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa w linii

prostej, pokrewieństwa lub powinowactwa w linii bocznej do drugiego stopnia albo są

związani z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli, zwanych dalej „osobami bliskimi”,

b)

przekazywania ich majątku na rzecz ich członków, członków organów lub pracowników

oraz ich osób bliskich, na zasadach innych niż w stosunku do osób trzecich, w szczególności

jeżeli przekazanie to następuje bezpłatnie lub na preferencyjnych warunkach,

c)

wykorzystywania majątku na rzecz członków, członków organów lub pracowników oraz ich

osób bliskich na zasadach innych niż w stosunku do osób trzecich, chyba że to wykorzystanie

bezpośrednio wynika ze statutowego celu organizacji albo podmiotu, o którym mowa w

art. 3 ust. 3,

d)

zakupu na szczególnych zasadach towarów lub usług od podmiotów, w których uczestniczą

członkowie organizacji, członkowie jej organów lub pracownicy oraz ich osób bliskich.

W przypadku podmiotów, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1

1)

działalność pożytku publicznego określona w art. 20 pkt 1 podlega wyodrębnieniu w

sposób zapewniający należytą identyfikację pod względem organizacyjnym i rachunkowym;

2)

wymogu wyłączności, o którym mowa w art. 20 pkt 2, nie stosuje się;

3)

przepis art. 20 pkt 5 stosuje się do dochodu uzyskiwanego w wyniku prowadzenia działalności

pożytku publicznego;

4)

przepis art. 20 pkt 6 stosuje się odpowiednio, z uwzględnieniem szczegółowych zasad

organizacji i działania tych jednostek, uregulowanych w przepisach dla nich właściwych,

w tym w statutach lub innych aktach wewnętrznych.

1.

Organizacja pozarządowa oraz podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 2, wpisane

do Krajowego Rejestru Sądowego uzyskują status organizacji pożytku publicznego z chwilą

wpisania do tego Rejestru informacji o spełnieniu wymagań, o których mowa w art. 20,

na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. z 2001 r. Nr 17, poz. 209 i Nr 110, poz. 1189, z 2002 r. Nr 1, poz. 2 i Nr 113, poz. 984 oraz z 2003 r. Nr 49, poz. 408 i Nr 60, poz. 535).

2.

Organizacja pozarządowa inna niż wymieniona w ust. 1 oraz podmioty, o których mowa

w art. 3 ust. 3 pkt 1, uzyskują status organizacji pożytku publicznego z chwilą wpisania

do Krajowego Rejestru Sądowego, na zasadach i w trybie określonych w ustawie, o której

mowa w ust. 1.

3.

Organizacja pozarządowa oraz podmioty, o których mowa w ust. 1, tracą status organizacji

pożytku publicznego z chwilą wykreślenia, z urzędu lub na wniosek, z Krajowego Rejestru

Sądowego informacji o spełnianiu wymogów określonych w art. 20.

1.

Organizacja pożytku publicznego sporządza roczne sprawozdanie merytoryczne ze swojej

działalności, z zastrzeżeniem przepisów odrębnych, oraz podaje je do publicznej wiadomości

w sposób umożliwiający zapoznanie się z tym sprawozdaniem przez zainteresowane podmioty.

2.

Organizacja pożytku publicznego sporządza i ogłasza roczne sprawozdanie finansowe

także wówczas, gdy obowiązek jego sporządzenia oraz ogłoszenia nie wynika z przepisów

o rachunkowości. Przepisy o rachunkowości stosuje się odpowiednio.

3.

Do zakresu sprawozdań, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące

zakresu sprawozdań składanych przez fundacje.

4.

Organizacja pożytku publicznego, niezależnie od obowiązków wynikających z przepisów

odrębnych, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego sprawozdania,

o których mowa w ust. 1 i 2.

5.

W odniesieniu do organizacji pożytku publicznego, których sprawozdanie finansowe nie

podlega obowiązkowi badania zgodnie z przepisami o rachunkowości, minister właściwy

do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia

społecznego może w drodze rozporządzenia wprowadzić taki obowiązek, biorąc pod uwagę

1)

wysokość otrzymanych dotacji;

2)

wielkość osiąganych przychodów;

3)

potrzebę zapewnienia kontroli prawidłowości prowadzonej ewidencji.

1.

Organizacji pożytku publicznego przysługuje, na zasadach określonych w przepisach

odrębnych, zwolnienie od

1)

podatku dochodowego od osób prawnych,

2)

podatku od nieruchomości,

3)

podatku od czynności cywilnoprawnych,

4)

opłaty skarbowej,

5)

opłat sądowych

- w odniesieniu do prowadzonej przez nią działalności pożytku publicznego.

2.

Organizacja pożytku publicznego może, na zasadach określonych w odrębnych przepisach,

nabywać na szczególnych warunkach prawo użytkowania nieruchomości będących własnością

Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

3.

Organizacja pozarządowa, która uzyskała status organizacji pożytku publicznego, jest

obowiązana wypełnić zobowiązania wynikające ze zwolnień podatkowych, z których korzystała

przed dniem uzyskania statusu organizacji pożytku publicznego, na zasadach określonych

w odrębnych przepisach.

4.

W przypadku utraty przez organizację pozarządową statusu organizacji pożytku publicznego

traci ona prawo do korzystania ze zwolnień wynikających z posiadania tego statusu.

5.

Użytkowanie, o którym mowa w ust. 2, wygasa z mocy prawa w przypadku utraty statusu

organizacji pożytku publicznego.

W organizacji pożytku publicznego mogą wykonywać pracę poborowi skierowani do odbycia

służby zastępczej, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych przepisach.

Jednostki publicznej radiofonii i telewizji umożliwiają organizacjom pożytku publicznego

nieodpłatne informowanie o ich działalności na zasadach określonych w przepisach odrębnych.

Podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych może, na zasadach i w trybie określonym

w przepisach odrębnych, przekazać 1% podatku obliczonego zgodnie z odrębnymi przepisami

na rzecz wybranych przez siebie organizacji pożytku publicznego.

1.

Nadzór nad działalnością organizacji pożytku publicznego, w zakresie prawidłowości

korzystania z uprawnień określonych w ustawie, sprawuje minister właściwy do spraw

zabezpieczenia społecznego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Nadzór nad działalnością organizacji pożytku publicznego, działających w zakresie

ratownictwa i ochrony ludności, dotyczący realizacji zleconych zadań publicznych oraz

prawidłowości korzystania z uprawnień określonych w ustawie, sprawuje minister właściwy

do spraw wewnętrznych. Przepisy art. 29-34 stosuje się odpowiednio.

1.

Organizacja pożytku publicznego podlega kontroli ministra właściwego do spraw zabezpieczenia

społecznego w zakresie określonym w art. 28 ust. 1.

2.

Kontrolę zarządza minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego z urzędu lub

na wniosek organu administracji publicznej.

3.

Kontrolę przeprowadzają osoby posiadające pisemne upoważnienie ministra właściwego

do spraw zabezpieczenia społecznego.

4.

W czynnościach kontrolnych może uczestniczyć przedstawiciel Rady Działalności Pożytku

Publicznego, w przypadku złożenia tej Radzie stosownego wniosku przez ministra właściwego

do spraw zabezpieczenia społecznego, organ administracji publicznej, o którym mowa

w ust. 2, lub organizację pozarządową oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3.

5.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego może powierzyć przeprowadzenie

kontroli wojewodzie.

6.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego może wystąpić z wnioskiem o

przeprowadzenie kontroli do organu wyspecjalizowanego w kontrolowaniu danego rodzaju

działalności.

1.

Osoby upoważnione do dokonywania kontroli są uprawnione do wstępu na teren nieruchomości

lub jej części, na którym jest prowadzona działalność organizacji pożytku publicznego,

oraz żądania pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów lub innych nośników

informacji, a także udostępniania danych mających związek z przedmiotem kontroli.

2.

Czynności kontrolnych, o których mowa w ust. 1, dokonuje się w obecności członka organu

zarządzającego lub jego przedstawiciela albo pracownika kontrolowanej organizacji

pożytku publicznego, a w razie nieobecności tych osób - w obecności przywołanego świadka.

1.

Z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół, który podpisują osoby przeprowadzające

kontrolę i kierownik kontrolowanej organizacji pożytku publicznego lub osoba przez

niego upoważniona. Odmowa podpisu protokołu przez kierownika kontrolowanej organizacji

pożytku publicznego lub osobę przez niego upoważnioną wymaga podania przyczyny. W

przypadku odmowy podpisu protokół uznaje się za podpisany w dniu odmowy.

2.

Kierownik kontrolowanej organizacji pożytku publicznego może w terminie 14 dni od

dnia podpisania protokołu złożyć na piśmie wyjaśnienia bądź zgłosić zastrzeżenia do

treści protokołu.

3.

Osoby przeprowadzające kontrolę po rozpatrzeniu zastrzeżeń, o których mowa w ust.

2, wydają wynik kontroli. W razie nieuwzględnienia zastrzeżeń w całości lub w części

przekazuje się na piśmie stanowisko zgłaszającemu zastrzeżenia.

Wynik kontroli powinien zawierać opis stanu faktycznego stwierdzonego w toku kontroli,

w tym ustalonych uchybień, z uwzględnieniem przyczyn powstania, zakresu i skutków

tych uchybień, oraz termin ich usunięcia, nie krótszy niż 30 dni.

1.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego lub z jego upoważnienia wojewoda

wzywa organizację pożytku publicznego do usunięcia, w wyznaczonym terminie, uchybień

stwierdzonych w wyniku kontroli.

2.

W przypadku nieusunięcia uchybień przez organizację pożytku publicznego minister właściwy

do spraw zabezpieczenia społecznego może wystąpić do sądu rejestrowego o wykreślenie

informacji, o której mowa w art. 22 ust. 1, lub o wykreślenie tej organizacji z Krajowego

Rejestru Sądowego.

3.

W przypadku nieusunięcia uchybień dotyczących spełniania wymogów, określonych odpowiednio

w art. 20 oraz art. 21, przez organizację pożytku publicznego, minister właściwy do

spraw zabezpieczenia społecznego występuje do sądu rejestrowego o wykreślenie tej

organizacji z Krajowego Rejestru Sądowego.

4.

W przypadku wykreślenia organizacji pożytku publicznego lub informacji, o której mowa

w art. 22 ust. 1, z Krajowego Rejestru Sądowego, organizacja ta jest obowiązana, w

terminie 6 miesięcy, wykorzystać na własną działalność w zakresie, o którym mowa w

art. 4, środki pochodzące ze zbiórek publicznych, zebrane w okresie posiadania statusu

organizacji pożytku publicznego.

5.

Środki niewykorzystane w sposób i w terminie określonych w ust. 4 organizacja jest

obowiązana przekazać niezwłocznie na rzecz, prowadzącej działalność statutową w tym

samym lub zbliżonym zakresie, organizacji pożytku publicznego wskazanej przez ministra

właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. Przekazanie środków nie stanowi w

takim przypadku darowizny w rozumieniu odrębnych przepisów.

1.

W zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą, do nadzoru i kontroli wydatkowania środków

publicznych stosuje się odpowiednio przepisy o finansach publicznych.

2.

Przepisy art. 30-34 nie wyłączają stosowania odrębnych przepisów dotyczących kontroli

i czynności kontrolnych, a także uprawnień nadzorczych innych organów.

1.

Tworzy się Radę Działalności Pożytku Publicznego, zwaną dalej „Radą”, jako organ opiniodawczo-doradczy

oraz pomocniczy ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

2.

Do zadań Rady należy w szczególności

1)

wyrażanie opinii w sprawach dotyczących stosowania ustawy;

2)

wyrażanie opinii o rządowych projektach aktów prawnych dotyczących działalności pożytku

publicznego oraz wolontariatu;

3)

udzielanie pomocy i wyrażanie opinii w przypadku sporów między organami administracji

publicznej a organizacjami pożytku publicznego;

4)

zbieranie i dokonywanie analizy informacji o prowadzonych kontrolach i ich skutkach;

5)

uczestniczenie w postępowaniu kontrolnym;

6)

wyrażanie opinii w sprawach zadań publicznych, zlecania tych zadań do realizacji przez

organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 oraz rekomendowanych

standardów realizacji zadań publicznych;

7)

tworzenie, we współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi

w art. 3 ust. 3, mechanizmów informowania o standardach prowadzenia działalności pożytku

publicznego oraz o stwierdzonych przypadkach naruszenia tych standardów.

3.

Kadencja Rady trwa 3 lata.

1.

Rada składa się z

1)

pięciu przedstawicieli organów administracji rządowej i jednostek im podległych lub

przez nie nadzorowanych;

2)

pięciu przedstawicieli jednostek samorządu terytorialnego;

3)

dziesięciu przedstawicieli organizacji pozarządowych, związków i porozumień organizacji

pozarządowych oraz podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3.

2.

Członków Rady powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego,

z tym że powołanie członków Rady, reprezentujących

1)

organizacje pozarządowe, związki i porozumienia organizacji pozarządowych oraz podmioty

wymienione w art. 3 ust. 3, następuje spośród kandydatów zgłoszonych przez te organizacje;

2)

organy administracji rządowej i jednostki im podległe lub przez nie nadzorowane, następuje

spośród osób zgłoszonych przez te organy i kierowników takich jednostek;

3)

jednostki samorządu terytorialnego, następuje spośród osób zgłoszonych przez stronę

samorządową w Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego odwołuje członka Rady przed

upływem kadencji

1)

na jego wniosek;

2)

na wniosek podmiotu, o którym mowa w ust. 2, reprezentowanego przez tego członka;

3)

w przypadku skazania członka Rady prawomocnym wyrokiem za przestępstwo popełnione

z winy umyślnej.

Posiedzenia Rady są zwoływane przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego

lub na wniosek co najmniej jednej czwartej liczby członków Rady.

Rada może

1)

powoływać ekspertów;

2)

zapraszać do uczestnictwa w jej posiedzeniach przedstawicieli organów administracji

publicznej i organizacji pozarządowych oraz podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3

niereprezentowanych w Radzie;

3)

zlecać przeprowadzanie badań i opracowanie ekspertyz związanych z realizacją jej zadań.

1.

Koszty funkcjonowania Rady związane z obsługą, przeprowadzaniem badań i opracowywaniem

ekspertyz, a także z uczestnictwem w jej posiedzeniach ekspertów, członków Rady i

osób niebędących jej członkami, pokrywa się z części budżetu, której dysponentem jest

minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego.

2.

Za udział w pracach Rady przysługują diety oraz zwrot kosztów podróży na zasadach

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 77.

3.

Pracodawca jest obowiązany zwolnić pracownika będącego członkiem Rady od pracy w celu

wzięcia udziału w posiedzeniach Rady. Za czas zwolnienia pracownik zachowuje prawo

do wynagrodzenia ustalonego według zasad obowiązujących przy obliczaniu ekwiwalentu

pieniężnego za urlop wypoczynkowy, pokrywanego z części budżetu, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb powoływania członków Rady, uwzględniając potrzebę zapewnienia reprezentatywności

organizacji pozarządowych oraz podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3, różnorodność

rodzajów działalności pożytku publicznego oraz terminy zgłaszania kandydatów na członków

Rady;

2)

organizację i tryb działania Rady oraz zasady uczestnictwa w jej pracach przedstawicieli

organów administracji publicznej i organizacji pozarządowych oraz podmiotów wymienionych

w art. 3 ust. 3 niereprezentowanych w Radzie.

Obsługę administracyjno-biurową Rady zapewnia urząd obsługujący ministra właściwego

do spraw zabezpieczenia społecznego.

1.

Wolontariusze mogą wykonywać, na zasadach określonych w niniejszym rozdziale, świadczenia,

odpowiadające świadczeniu pracy, na rzecz

1)

organizacji pozarządowych oraz podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3 w zakresie ich

działalności statutowej, w szczególności w zakresie działalności pożytku publicznego,

2)

organów administracji publicznej, z wyłączeniem prowadzonej przez nie działalności

gospodarczej,

3)

jednostek organizacyjnych podległych organom administracji publicznej lub nadzorowanych

przez te organy, z wyłączeniem prowadzonej przez te jednostki działalności gospodarczej

- zwanych dalej „korzystającymi”.

2.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do wolontariuszy wykonujących

na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej świadczenia na rzecz organizacji międzynarodowych,

jeżeli postanowienia umów międzynarodowych nie stanowią inaczej.

Wolontariusz powinien posiadać kwalifikacje i spełniać wymagania odpowiednie do rodzaju

i zakresu wykonywanych świadczeń, jeżeli obowiązek posiadania takich kwalifikacji

i spełniania stosownych wymagań wynika z odrębnych przepisów.

1.

Świadczenia wolontariuszy są wykonywane w zakresie, w sposób i w czasie określonych

w porozumieniu z korzystającym. Porozumienie powinno zawierać postanowienie o możliwości

jego rozwiązania.

2.

Na żądanie wolontariusza korzystający jest obowiązany potwierdzić na piśmie treść

porozumienia, o którym mowa w ust. 1, a także wydać pisemne zaświadczenie o wykonaniu

świadczeń przez wolontariusza, w tym o zakresie wykonywanych świadczeń.

3.

Na prośbę wolontariusza korzystający może przedłożyć pisemną opinię o wykonaniu świadczeń

przez wolontariusza.

4.

Jeżeli świadczenie wolontariusza wykonywane jest przez okres dłuższy niż 30 dni, porozumienie

powinno być sporządzone na piśmie.

1.

Korzystający ma obowiązek

1)

informować wolontariusza o ryzyku dla zdrowia i bezpieczeństwa związanym z wykonywanymi

świadczeniami oraz o zasadach ochrony przed zagrożeniami;

2)

zapewnić wolontariuszowi, na dotyczących pracowników zasadach określonych w odrębnych

przepisach, bezpieczne i higieniczne warunki wykonywania przez niego świadczeń, w

tym - w zależności od rodzaju świadczeń i zagrożeń związanych z ich wykonywaniem -

odpowiednie środki ochrony indywidualnej;

3)

pokrywać, na dotyczących pracowników zasadach określonych w odrębnych przepisach,

koszty podróży służbowych i diet.

2.

Korzystający może pokrywać, na dotyczących pracowników zasadach określonych w odrębnych

przepisach, także inne niezbędne koszty ponoszone przez wolontariusza, związane z

wykonywaniem świadczeń na rzecz korzystającego.

3.

Korzystający może pokrywać koszty szkoleń wolonatariuszy w zakresie wykonywanych przez

nich świadczeń określonych w porozumieniu, o którym mowa w art. 44 ust. 1.

4.

Wolontariusz może, w formie pisemnej pod rygorem nieważności, zwolnić korzystającego

w całości lub w części z obowiązków wymienionych w ust. 1 pkt 3.

1.

Wolontariuszowi mogą przysługiwać świadczenia zdrowotne na zasadach przewidzianych

w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym.

2.

Wolontariuszowi przysługuje zaopatrzenie z tytułu wypadku przy wykonywaniu świadczeń,

o których mowa w art. 42, na podstawie odrębnych przepisów, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Wolontariuszowi, który wykonuje świadczenia przez okres nie dłuższy niż 30 dni, korzystający

zobowiązany jest zapewnić ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków.

Korzystający ma obowiązek poinformować wolontariusza o przysługujących mu prawach

i ciążących obowiązkach oraz zapewnić dostępność tych informacji.

Jeżeli porozumienie zawarte między korzystającym, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt

2 i 3, a wolontariuszem dotyczy wydelegowania wolontariusza w celu wykonywania przez

niego świadczeń na terytorium innego państwa, na podstawie umowy międzynarodowej wiążącej

Rzeczpospolitą Polską, wolontariuszowi przysługuje prawo do świadczeń i pokrycia kosztów

ogólnie przyjętych w stosunkach danego rodzaju, chyba że umowy międzynarodowe stanową

inaczej.

Wydatki na cele, o których mowa w art. 45 ust. 1 i 3 oraz art. 46 ust. 3, stanowią

1)

koszty prowadzenia działalności statutowej organizacji pozarządowych oraz podmiotów

wymienionych w art. 3 ust. 3 jako korzystających;

2)

koszty korzystających, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 i 3.

Wartość świadczenia wolontariusza nie stanowi darowizny na rzecz korzystającego w

rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego oraz przepisów podatkowych.

Pierwsza kadencja Rady, o której mowa w art. 35 ust. 1, trwa 2 lata.

Rada Ministrów przedstawi Sejmowi i Senatowi Rzeczypospolitej Polskiej w terminie

do dnia 30 czerwca 2005 r. sprawozdanie z działania ustawy za okres od dnia jej wejścia

w życie do dnia 31 grudnia 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie na zasadach określonych w odrębnej ustawie.