Ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników.

1.

Przepisy ustawy stosuje się w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego

co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

w drodze wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę, a także na mocy porozumienia stron,

jeżeli w okresie nieprzekraczającym 30 dni zwolnienie obejmuje co najmniej

1)

10 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia mniej niż 100 pracowników,

2)

10% pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 100, jednakże mniej niż 300

pracowników,

3)

30 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 300 lub więcej pracowników

- zwanego dalej „grupowym zwolnieniem”.

2.

Liczby odnoszące się do pracowników, o których mowa w ust. 1, obejmują pracowników,

z którymi w ramach grupowego zwolnienia następuje rozwiązanie stosunków pracy z inicjatywy

pracodawcy na mocy porozumienia stron, jeżeli dotyczy to co najmniej 5 pracowników.

1.

Pracodawca jest obowiązany skonsultować zamiar przeprowadzenia grupowego zwolnienia

z zakładowymi organizacjami związkowymi działającymi u tego pracodawcy.

2.

Konsultacja, o której mowa w ust. 1, dotyczy w szczególności możliwości uniknięcia

lub zmniejszenia rozmiaru grupowego zwolnienia oraz spraw pracowniczych związanych

z tym zwolnieniem, w tym zwłaszcza możliwości przekwalifikowania lub przeszkolenia

zawodowego, a także uzyskania innego zatrudnienia przez zwolnionych pracowników.

3.

Pracodawca jest obowiązany zawiadomić na piśmie zakładowe organizacje związkowe o

przyczynach zamierzonego grupowego zwolnienia, liczbie zatrudnionych pracowników i

grupach zawodowych, do których oni należą, grupach zawodowych pracowników objętych

zamiarem grupowego zwolnienia, okresie, w ciągu którego nastąpi takie zwolnienie,

proponowanych kryteriach doboru pracowników do grupowego zwolnienia, kolejności dokonywania

zwolnień pracowników, propozycjach rozstrzygnięcia spraw pracowniczych związanych

z zamierzonym grupowym zwolnieniem, a jeżeli obejmują one świadczenia pieniężne, pracodawca

jest obowiązany dodatkowo przedstawić sposób ustalania ich wysokości.

4.

Pracodawca przekazuje zakładowym organizacjom związkowym informacje, o których mowa

w ust. 3, w terminie umożliwiającym tym organizacjom zgłoszenie w ramach konsultacji

propozycji dotyczących spraw określonych w ust. 2.

5.

W trakcie konsultacji pracodawca jest obowiązany przekazać zakładowym organizacjom

związkowym także inne niż określone w ust. 3 informacje, jeżeli mogą one mieć wpływ

na przebieg konsultacji oraz treść porozumienia, o którym mowa w art. 3.

6.

Pracodawca przekazuje na piśmie właściwemu powiatowemu urzędowi pracy informacje,

o których mowa w ust. 3, z wyłączeniem informacji dotyczących sposobu ustalania wysokości

świadczeń pieniężnych przysługujących pracownikom.

7.

Jeżeli u danego pracodawcy nie działają zakładowe organizacje związkowe, uprawnienia

tych organizacji w zakresie wynikającym z ust. 1-5 przysługują przedstawicielom pracowników

wyłonionym w trybie przyjętym u danego pracodawcy.

1.

W terminie nie dłuższym niż 20 dni od dnia zawiadomienia, o którym mowa w art. 2 ust.

3, pracodawca i zakładowe organizacje związkowe zawierają porozumienie.

2.

W porozumieniu, o którym mowa w ust. 1, określa się zasady postępowania w sprawach

dotyczących pracowników objętych zamiarem grupowego zwolnienia, a także obowiązki

pracodawcy w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia innych spraw pracowniczych związanych

z zamierzonym grupowym zwolnieniem.

3.

Jeżeli nie jest możliwe uzgodnienie treści porozumienia z wszystkimi zakładowymi organizacjami

związkowymi, pracodawca uzgadnia treść porozumienia z organizacjami związkowymi reprezentatywnymi

w rozumieniu art. 241.

4.

Jeżeli nie jest możliwe zawarcie porozumienia zgodnie z ust. 1 i 3, zasady postępowania

w sprawach dotyczących pracowników objętych zamiarem grupowego zwolnienia ustala pracodawca

w regulaminie, uwzględniając, w miarę możliwości, propozycje przedstawione w ramach

konsultacji przez zakładowe organizacje związkowe.

5.

Jeżeli u danego pracodawcy nie działają zakładowe organizacje związkowe, zasady postępowania

w sprawach dotyczących pracowników objętych zamiarem grupowego zwolnienia ustala pracodawca

w regulaminie, po konsultacji z przedstawicielami pracowników wyłonionymi w trybie

przyjętym u danego pracodawcy.

1.

Pracodawca - po zawarciu porozumienia, a w razie niezawarcia porozumienia po spełnieniu

obowiązku, o którym mowa w art. 3 ust. 4 lub 5 - zawiadamia na piśmie właściwy powiatowy

urząd pracy o przyjętych ustaleniach dotyczących grupowego zwolnienia, w tym o liczbie

zatrudnionych i zwalnianych pracowników oraz o przyczynach ich zwolnienia, okresie,

w ciągu którego ma być dokonane zwolnienie, a także o przeprowadzonej konsultacji

zamierzonego grupowego zwolnienia z zakładowymi organizacjami związkowymi lub z przedstawicielami

pracowników wyłonionymi w trybie przyjętym u danego pracodawcy.

2.

Kopię zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, pracodawca przekazuje zakładowym organizacjom

związkowym. Zakładowe organizacje związkowe mogą przedstawić właściwemu powiatowemu

urzędowi pracy swoją opinię w sprawie grupowego zwolnienia.

3.

Jeżeli u danego pracodawcy nie działają zakładowe organizacje związkowe, przepis ust.

2 stosuje się odpowiednio do przedstawicieli pracowników wyłonionych w trybie przyjętym

u danego pracodawcy.

4.

W razie zakończenia działalności pracodawcy wskutek prawomocnego orzeczenia sądowego

zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, jest wymagane, gdy z takim wnioskiem wystąpi

właściwy powiatowy urząd pracy.

1.

Przy wypowiadaniu pracownikom stosunków pracy w ramach grupowego zwolnienia nie stosuje

się art. 38 i 41 Kodeksu pracy, z zastrzeżeniem ust. 2-4, a także przepisów odrębnych dotyczących szczególnej ochrony

pracowników przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem stosunku pracy, z zastrzeżeniem

ust. 5.

2.

W razie niezawarcia porozumienia, o którym mowa w art. 3, przy wypowiadaniu pracownikom stosunków pracy, a także warunków pracy i płacy,

stosuje się art. 38 Kodeksu pracy.

3.

Wypowiedzenie pracownikom stosunków pracy w sytuacjach, o których mowa w art. 41 Kodeksu pracy, jest dopuszczalne w czasie urlopu trwającego co najmniej 3 miesiące, a także w czasie

innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy, jeżeli upłynął już okres

uprawniający pracodawcę do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia.

4.

Wypowiedzenie pracownikom warunków pracy i płacy w sytuacjach, o których mowa w art. 41 Kodeksu pracy, jest dopuszczalne niezależnie od okresu trwania urlopu lub innej usprawiedliwionej

nieobecności pracownika w pracy.

5.

W okresie objęcia szczególną ochroną przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem stosunku

pracy pracodawca może jedynie wypowiedzieć dotychczasowe warunki pracy i płacy pracownikowi

1)

o którym mowa w art. 39 i 177 Kodeksu pracy;

2)

będącemu członkiem rady pracowniczej przedsiębiorstwa państwowego;

3)

będącemu członkiem zarządu zakładowej organizacji związkowej;

4)

będącemu członkiem zakładowej organizacji związkowej, upoważnionemu do reprezentowania

tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności

w sprawach z zakresu prawa pracy;

5)

będącemu społecznym inspektorem pracy;

6)

powołanemu do odbycia czynnej służby wojskowej lub jej form zastępczych, zasadniczej

służby wojskowej albo przeszkolenia wojskowego.

6.

Jeżeli wypowiedzenie warunków pracy i płacy powoduje obniżenie wynagrodzenia, pracownikom,

o których mowa w ust. 5, przysługuje, do końca okresu, w którym korzystaliby ze szczególnej

ochrony przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem stosunku pracy, dodatek wyrównawczy

obliczony według zasad wynikających z Kodeksu pracy.

7.

W razie wypowiadania pracownikom stosunków pracy w ramach grupowego zwolnienia umowy

o pracę zawarte na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy mogą być

rozwiązane przez każdą ze stron za dwutygodniowym wypowiedzeniem.

1.

Wypowiedzenie pracownikowi stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia może nastąpić

nie wcześniej niż po dokonaniu przez pracodawcę zawiadomienia, o którym mowa w art.

4 ust. 1, a w przypadku gdy nie jest ono wymagane - nie wcześniej niż po zawarciu

porozumienia lub spełnieniu obowiązku, o którym mowa w art. 3 ust. 4 lub 5.

2.

Rozwiązanie z pracownikiem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia może nastąpić

nie wcześniej niż po upływie 30 dni od dnia zawiadomienia, o którym mowa w art. 4

ust. 1, a w przypadku gdy nie jest ono wymagane - nie wcześniej niż po upływie 30

dni od dnia zawarcia porozumienia lub spełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 3

ust. 4 lub 5. Nie dotyczy to przypadków rozwiązania z pracownikami stosunków pracy

w razie zakończenia działalności pracodawcy wskutek prawomocnego orzeczenia sądowego.

Przy rozwiązywaniu z pracownikami stosunków pracy w ramach grupowego zwolnienia z

powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy stosuje się przepisy art. 41, a także odrębne przepisy regulujące rozwiązywanie z pracownikami stosunków pracy

z takiego powodu.

1.

Pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia,

przysługuje odprawa pieniężna w wysokości

1)

jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy

krócej niż 2 lata;

2)

dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy

od 2 do 8 lat;

3)

trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy

ponad 8 lat.

2.

Przy ustalaniu okresu zatrudnienia, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 36 § 1 stosuje się odpowiednio.

3.

Odprawę pieniężną ustala się według zasad obowiązujących przy obliczaniu ekwiwalentu

pieniężnego za urlop wypoczynkowy.

4.

Wysokość odprawy pieniężnej nie może przekraczać kwoty 15-krotnego minimalnego wynagrodzenia

za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, obowiązującego w dniu rozwiązania

stosunku pracy.

1.

W razie ponownego zatrudniania pracowników w tej samej grupie zawodowej pracodawca

powinien zatrudnić pracownika, z którym rozwiązał stosunek pracy w ramach grupowego

zwolnienia, jeżeli zwolniony pracownik zgłosi zamiar podjęcia zatrudnienia u tego

pracodawcy w ciągu roku od dnia rozwiązania z nim stosunku pracy.

2.

Pracodawca powinien ponownie zatrudnić pracownika, o którym mowa w ust. 1, w okresie

15 miesięcy od dnia rozwiązania z nim stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia.

1.

Przepisy art. 5 ust. 3-7 i art. 8 stosuje się odpowiednio w razie konieczności rozwiązania

przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn

niedotyczących pracowników, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód uzasadniający

wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron, a zwolnienia

w okresie nieprzekraczającym 30 dni obejmują mniejszą liczbę pracowników niż określona

w art. 1.

2.

W przypadku określonym w ust. 1 pracodawca może rozwiązać stosunki pracy, w drodze

wypowiedzenia, z pracownikami, których stosunek pracy podlega z mocy odrębnych przepisów

szczególnej ochronie przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem i wobec których jest dopuszczalne

wypowiedzenie stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, pod warunkiem niezgłoszenia

sprzeciwu przez zakładową organizację związkową w terminie 14 dni od dnia otrzymania

zawiadomienia o zamierzonym wypowiedzeniu.

3.

Pracodawca może wypowiedzieć warunki pracy i płacy pracownikom, o których mowa w ust.

2, jeżeli z przyczyn określonych w ust. 1 nie jest możliwe dalsze ich zatrudnianie na dotychczasowych stanowiskach pracy.

W takim przypadku stosuje się art. 38 Kodeksu pracy.

4.

Jeżeli wypowiedzenie warunków pracy i płacy w okolicznościach określonych w ust. 3

powoduje obniżenie wynagrodzenia, pracownikom przysługuje, przez okres nieprzekraczający

6 miesięcy, dodatek wyrównawczy obliczony według zasad wynikających z Kodeksu pracy. Prawo do dodatku wyrównawczego nie przysługuje pracownikom, których szczególna ochrona

przed wypowiedzeniem umowy o pracę wynika z art. 41 Kodeksu pracy.

5.

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do pracowników będących posłami, senatorami lub

radnymi, w okresie, w którym ich stosunek pracy podlega z mocy odrębnych przepisów

szczególnej ochronie przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem.

Przepisów ustawy nie stosuje się do pracowników zatrudnionych na podstawie mianowania.

Przy rozwiązywaniu stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w zakresie

nieuregulowanym w niniejszej ustawie, a także przy rozpatrywaniu sporów związanych

z naruszeniem przepisów niniejszej ustawy stosuje się przepisy Kodeksu pracy.

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z późn. zm. w art. 121 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Żołnierze rezerwy, którzy w ciągu trzydziestu dni od dnia zwolnienia z czynnej służby

wojskowej, z zastrzeżeniem art. 120 ust. 4, nie mogą podjąć pracy wskutek ogłoszenia

upadłości lub likwidacji pracodawcy, u którego byli zatrudnieni w dniu powołania do

tej służby, albo rozwiązania z nimi stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

a także którzy z innych przyczyn poszukują pracy - korzystają z pierwszeństwa w zakresie

pośrednictwa pracy.

”

.

W ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela

(Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357, z późn. zm. w art. 20 w ust. 2 zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

Nauczycielowi zatrudnionemu na podstawie umowy o pracę, z którym rozwiązano stosunek

pracy z przyczyn określonych w ust. 1, przysługują świadczenia określone w przepisach

o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących

pracowników.

”

.

W ustawie z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy

(Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 980, Nr 135, poz. 1146 i Nr 200, poz. 1679) w art. 8 uchyla się ust. 4.

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, z późn. zm. w art. 44a pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

inne uprawnienia przewidziane dla pracownic zwalnianych z pracy w czasie urlopu wychowawczego

z przyczyn niedotyczących pracowników.

”

.

W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1399) w art. 48 w ust. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

inne uprawnienia przewidziane dla pracownic zwalnianych z pracy w czasie urlopu wychowawczego

z przyczyn niedotyczących pracowników.

”

.

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm. w art. 21 w ust. 1 w pkt 3 lit. b otrzymuje brzmienie

„

b)

odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania

z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,

”

.

W ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514) w art. 2 w ust. 1 pkt 20a otrzymuje brzmienie

„

20a)

„przyczynach dotyczących zakładu pracy” - oznacza to

a)

rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, zgodnie z przepisami

o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących

pracowników lub zgodnie z przepisami Kodeksu pracy, w przypadku rozwiązania stosunku pracy z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego

mniej niż 20 pracowników,

b)

rozwiązanie stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji

lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych

albo technologicznych,

c)

wygaśnięcie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu śmierci pracodawcy lub gdy

przepisy ustawy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy w przypadku przejścia zakładu

pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania przez tego pracodawcę

nowych warunków pracy i płacy;

”

.

W ustawie z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761) w art. 42 w ust. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy w czasie urlopu

wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.

”

.

W ustawie z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397 i Nr 240, poz. 2055 oraz z 2003 r. Nr 60, poz. 535) w art. 2 w pkt 5 lit. c otrzymuje brzmienie

„

c)

osoby, które przepracowały co najmniej dziesięć lat w komercjalizowanym przedsiębiorstwie

państwowym lub w przedsiębiorstwie, które zostało sprywatyzowane przez wniesienie

do spółki, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło wskutek przejścia na emeryturę lub

rentę albo z przyczyn niedotyczących pracowników,

”

.

W ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych

(Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm. w art. 38 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Szkoleniem, o którym mowa w ust. 1, mogą być objęte również osoby niepełnosprawne

będące w okresie wypowiedzenia umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracowników.

”

.

W ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania

w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1112, z późn. zm. w art. 20 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nie ograniczają uprawnień określonych w przepisach

o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących

pracowników.

”

.

W ustawie z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu

(Dz. U. Nr 27, poz. 298, z późn. zm. w art. 38 w ust. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

inne uprawnienia przewidziane dla pracowników zwalnianych z pracy w czasie urlopu

wychowawczego z przyczyn niedotyczących pracowników.

”

.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. o restrukturyzacji hutnictwa żelaza i stali

(Dz. U. Nr 111, poz. 1196 oraz z 2003 r. Nr 56, poz. 495) w art. 15 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Pracownikowi huty albo PHS S.A. korzystającemu z uprawnień, o których mowa w ust.

1, nie przysługuje odprawa pieniężna, o której mowa w przepisach o szczególnych zasadach

rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników.

”

.

W ustawie z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji

Wywiadu

(Dz. U. Nr 74, poz. 676) w art. 64 w ust. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

inne uprawnienia przewidziane dla pracownic zwalnianych z pracy w czasie urlopu wychowawczego

z przyczyn niedotyczących pracowników.

”

.

W ustawie z dnia 30 października 2002 r. o pomocy publicznej dla przedsiębiorców o szczególnym

znaczeniu dla rynku pracy

(Dz. U. Nr 213, poz. 1800) art. 39 otrzymuje brzmienie

„

Art. 39.

Po uprawomocnieniu się decyzji o restrukturyzacji do stosunków pracy w zakładzie pracy

przedsiębiorcy stosuje się odpowiednio przepisy odrębnych ustaw regulujących skutki

ogłoszenia upadłości w zakresie stosunków pracy.

”

.

1.

Do trwających w dniu wejścia w życie ustawy postępowań dotyczących rozwiązywania z

pracownikami stosunków pracy na podstawie przepisów ustawy wymienionej w art. 29 stosuje

się dotychczasowe przepisy.

2.

Pracownikom, których stosunki pracy ulegną rozwiązaniu poczynając od dnia wejścia

w życie ustawy, w następstwie postępowań, o których mowa w ust. 1, przysługuje odprawa

pieniężna na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach, chyba że odprawa pieniężna

przysługująca na podstawie niniejszej ustawy jest dla nich korzystniejsza.

3.

Pracownicy otrzymujący dodatek wyrównawczy w dniu wejścia w życie ustawy, którzy nie

byliby uprawnieni do dodatku wyrównawczego na podstawie niniejszej ustawy, zachowują

prawo do tego dodatku na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach.

Traci moc ustawa z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy

(Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 980, Nr 135, poz. 1146 i Nr 200, poz. 1679 oraz z 2003 r. Nr 90, poz. 844).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem art. 15, który wchodzi

w życie z dniem 1 lipca 2003 r.

Po uprawomocnieniu się decyzji o restrukturyzacji do stosunków pracy w zakładzie pracy

przedsiębiorcy stosuje się odpowiednio przepisy odrębnych ustaw regulujących skutki

ogłoszenia upadłości w zakresie stosunków pracy.