Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów

1.

Ustawa określa warunki rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie

publicznym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów.

2

Ustawa reguluje zasady i tryb przeciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję

oraz praktykom naruszającym zbiorowe interesy konsumentów, a także antykonkurencyjnym

koncentracjom przedsiębiorców i ich związków, jeżeli te praktyki lub koncentracje

wywołują lub mogą wywoływać skutki na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Ustawa określa także organy właściwe w sprawach ochrony konkurencji i konsumentów.

1.

Ustawa nie narusza praw przysługujących na podstawie przepisów dotyczących ochrony

własności intelektualnej i przemysłowej, w szczególności przepisów o ochronie wynalazków,

wzorów użytkowych i przemysłowych, topografii układów scalonych, znaków towarowych,

oznaczeń geograficznych, praw autorskich i praw pokrewnych.

2.

Ustawę stosuje się do zawieranych między przedsiębiorcami

1)

umów, w szczególności licencji, a także innych niż umowy praktyk wykonywania praw,

o których mowa w ust. 1;

2)

umów dotyczących nieujawnionych do wiadomości publicznej

a)

informacji technicznych lub technologicznych,

b)

zasad organizacji i zarządzania

- co do których podjęto działania zmierzające do zapobieżenia ich ujawnieniu, jeżeli

skutkiem tych umów jest nieuzasadnione ograniczenie swobody działalności gospodarczej

stron lub istotne ograniczenie konkurencji na rynku.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

ograniczeń konkurencji dopuszczonych na podstawie odrębnych ustaw;

2)

układów zbiorowych pracy.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

„przedsiębiorcy” - rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193, z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679, Nr 102, poz. 1115 i Nr 147, poz. 1643 oraz z 2002 r. Nr 1, poz. 2, Nr 115, poz. 995 i Nr 130, poz. 1112), a także

a)

osobę fizyczną, osobę prawną, a także jednostkę organizacyjną niemającą osobowości

prawnej, organizującą lub świadczącą usługi o charakterze użyteczności publicznej,

które nie są działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej,

b)

osobę fizyczną wykonującą zawód we własnym imieniu i na własny rachunek lub prowadzącą

działalność w ramach wykonywania takiego zawodu,

c)

osobę fizyczną posiadającą akcje lub udziały zapewniające jej co najmniej 25% głosów

w organach co najmniej jednego przedsiębiorcy lub posiadającą kontrolę, w rozumieniu

pkt 13, nad co najmniej jednym przedsiębiorcą, choćby nie prowadziła działalności

gospodarczej w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej, jeżeli podejmuje

dalsze działania podlegające kontroli koncentracji, o której mowa w art. 12;

2)

„związkach przedsiębiorców” - rozumie się przez to izby, zrzeszenia i inne organizacje

zrzeszające przedsiębiorców, o których mowa w pkt 1, jak również związki tych organizacji;

3)

„przedsiębiorcy dominującym” - rozumie się przez to przedsiębiorcę w przypadku, gdy

a)

dysponuje bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników

albo na walnym zgromadzeniu, także jako zastawnik albo użytkownik, bądź w zarządzie

innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego), także na podstawie porozumień z

innymi osobami, lub

b)

jest uprawniony do powoływania lub odwoływania większości członków zarządu lub rady

nadzorczej innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego), także na podstawie porozumień

z innymi osobami, lub

c)

więcej niż połowa członków zarządu spółki kapitałowej jest jednocześnie członkami

zarządu innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego), lub

d)

dysponuje bezpośrednio lub pośrednio większością głosów w spółce osobowej zależnej

albo na walnym zgromadzeniu spółdzielni zależnej, także na podstawie porozumień z

innymi osobami, lub

e)

wywiera decydujący wpływ na działalność innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego),

w szczególności na podstawie umowy przewidującej zarządzanie innym przedsiębiorcą

(przedsiębiorcą zależnym) lub przekazywanie zysku przez takiego przedsiębiorcę;

4)

„porozumieniach” - rozumie się przez to

a)

umowy zawierane między przedsiębiorcami, między związkami przedsiębiorców oraz między

przedsiębiorcami i ich związkami albo niektóre postanowienia tych umów,

b)

uzgodnienia dokonane w jakiejkolwiek formie przez dwóch lub więcej przedsiębiorców

lub ich związki,

c)

uchwały lub inne akty związków przedsiębiorców lub ich organów statutowych;

5)

„porozumieniach dystrybucyjnych” - rozumie się przez to porozumienia zawierane między

przedsiębiorcami działającymi na różnych szczeblach obrotu, których celem jest zakup

towarów dokonywany z zamiarem ich dalszej odsprzedaży;

6)

„towarach” - rozumie się przez to rzeczy, jak również energię, papiery wartościowe

i inne prawa majątkowe, usługi, a także roboty budowlane;

7)

„cenach” - rozumie się przez to ceny, jak również opłaty o charakterze cen, marże

handlowe, prowizje i narzuty do cen;

8)

„rynku właściwym” - rozumie się przez to rynek towarów, które ze względu na ich przeznaczenie,

cenę oraz właściwości, w tym jakość, są uznawane przez ich nabywców za substytuty

oraz są oferowane na obszarze, na którym, ze względu na ich rodzaj i właściwości,

istnienie barier dostępu do rynku, preferencje konsumentów, znaczące różnice cen i

koszty transportu, panują zbliżone warunki konkurencji;

9)

„pozycji dominującej” - rozumie się przez to pozycję przedsiębiorcy, która umożliwia

mu zapobieganie skutecznej konkurencji na rynku właściwym przez stworzenie mu możliwości

działania w znacznym zakresie niezależnie od konkurentów, kontrahentów oraz konsumentów;

domniemywa się, że przedsiębiorca ma pozycję dominującą, jeżeli jego udział w rynku

przekracza 40%;

10)

„konkurentach” - rozumie się przez to przedsiębiorców, którzy wprowadzają lub mogą

wprowadzać albo nabywają lub mogą nabywać, w tym samym czasie, towary na rynku właściwym;

11)

„konsumencie” - rozumie się przez to osobę, która zawiera umowę z przedsiębiorcą w

celu bezpośrednio niezwiązanym z działalnością gospodarczą;

12)

„organizacjach konsumenckich” - rozumie się przez to niezależne od przedsiębiorców

i ich związków organizacje społeczne, do których zadań statutowych należy ochrona

interesów konsumentów, o ile ich zadanie nie polega na prowadzeniu działalności gospodarczej;

13)

„przejęciu kontroli” - rozumie się przez to wszelkie formy bezpośredniego lub pośredniego

uzyskania uprawnień, które osobno albo łącznie, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności

prawnych lub faktycznych, umożliwiają wywieranie decydującego wpływu na określonego

przedsiębiorcę lub przedsiębiorców; uprawnienia takie tworzą w szczególności

a)

prawo do całego albo do części mienia przedsiębiorcy,

b)

prawa lub umowy przyznające decydujący wpływ na skład, wynik głosowania lub decyzje

organów przedsiębiorcy;

14)

„grupie kapitałowej” - rozumie się przez to wszystkich przedsiębiorców, którzy są

kontrolowani w sposób bezpośredni lub pośredni przez jednego przedsiębiorcę;

15)

„przychodzie” - rozumie się przez to przychód uzyskany w roku podatkowym poprzedzającym

dzień wszczęcia postępowania na podstawie ustawy, w rozumieniu obowiązujących przedsiębiorcę

przepisów o podatku dochodowym;

16)

„przeciętnym wynagrodzeniu” - rozumie się przez to przeciętne miesięczne wynagrodzenie

w sektorze przedsiębiorstw za ostatni miesiąc kwartału poprzedzającego dzień wydania

decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, ogłaszane przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Z dniem wejścia w życie ustawy Krajowa Rada Rzeczników Konsumentów, powołana na podstawie

dotychczasowych przepisów, staje się Radą, o której mowa w art. 38a ustawy zmienianej

w art. 1 niniejszej ustawy.

1.

Zakazane są porozumienia, których celem lub skutkiem jest wyeliminowanie, ograniczenie

lub naruszenie w inny sposób konkurencji na rynku właściwym, polegające w szczególności

na

1)

ustalaniu, bezpośrednio lub pośrednio, cen i innych warunków zakupu lub sprzedaży

towarów;

2)

ograniczaniu lub kontrolowaniu produkcji lub zbytu oraz postępu technicznego lub inwestycji;

3)

podziale rynków zbytu lub zakupu;

4)

stosowaniu w podobnych umowach z osobami trzecimi uciążliwych lub niejednolitych warunków

umów, stwarzających tym osobom zróżnicowane warunki konkurencji;

5)

uzależnianiu zawarcia umowy od przyjęcia lub spełnienia przez drugą stronę innego

świadczenia, niemającego rzeczowego ani zwyczajowego związku z przedmiotem umowy;

6)

ograniczaniu dostępu do rynku lub eliminowaniu z rynku przedsiębiorców nieobjętych

porozumieniem;

7)

uzgadnianiu przez przedsiębiorców przystępujących do przetargu warunków składanych

ofert, w szczególności dotyczących zakresu prac lub ceny.

2.

Porozumienia, o których mowa w ust. 1, są w całości lub w odpowiedniej części nieważne,

z zastrzeżeniem art. 6 i 7.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 4 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Zakazu, o którym mowa w art. 5, nie stosuje się do

1)

porozumień zawieranych między konkurentami, których łączny udział w rynku w roku kalendarzowym

poprzedzającym zawarcie porozumienia nie przekracza 5%;

2)

porozumień zawieranych między przedsiębiorcami działającymi na różnych szczeblach

obrotu, których łączny udział w rynku w roku kalendarzowym poprzedzającym zawarcie

porozumienia nie przekracza 10%.

2.

W przypadku porozumień dystrybucyjnych zawieranych przez przedsiębiorcę co najmniej

z dwoma innymi przedsiębiorcami łączny udział w rynku tych przedsiębiorców, o którym

mowa w ust. 1, podlega sumowaniu.

1.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, wyłączyć spod zakazu, o którym mowa

w art. 5, porozumienia, które przyczyniają się do polepszenia produkcji, dystrybucji

towarów lub do postępu technicznego lub gospodarczego, zapewniają nabywcy lub użytkownikowi

odpowiednią część wynikających stąd korzyści i które

1)

nie nakładają na zainteresowanych przedsiębiorców ograniczeń, które nie są niezbędne

do osiągnięcia tych celów;

2)

nie stwarzają tym przedsiębiorcom możliwości wyeliminowania konkurencji na rynku właściwym

w zakresie znacznej części określonych towarów.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów określi

1)

warunki, jakie muszą być spełnione, aby porozumienie mogło być uznane za wyłączone

spod zakazu;

2)

klauzule, których występowania w porozumieniu nie uznaje się za naruszenie art. 5;

3)

klauzule, których występowanie w porozumieniu stanowi naruszenie art. 5;

4)

okres obowiązywania wyłączenia.

1.

Zakazane jest nadużywanie pozycji dominującej na rynku właściwym przez jednego lub

kilku przedsiębiorców.

2.

Nadużywanie pozycji dominującej polega w szczególności na

1)

bezpośrednim lub pośrednim narzucaniu nieuczciwych cen, w tym cen nadmiernie wygórowanych

albo rażąco niskich, odległych terminów płatności lub innych warunków zakupu albo

sprzedaży towarów;

2)

ograniczeniu produkcji, zbytu lub postępu technicznego ze szkodą dla kontrahentów

lub konsumentów;

3)

stosowaniu w podobnych umowach z osobami trzecimi uciążliwych lub niejednolitych warunków

umów, stwarzających tym osobom zróżnicowane warunki konkurencji;

4)

uzależnianiu zawarcia umowy od przyjęcia lub spełnienia przez drugą stronę innego

świadczenia, niemającego rzeczowego ani zwyczajowego związku z przedmiotem umowy;

5)

przeciwdziałaniu ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju

konkurencji;

6)

narzucaniu przez przedsiębiorcę uciążliwych warunków umów, przynoszących mu nieuzasadnione

korzyści;

7)

stwarzaniu konsumentom uciążliwych warunków dochodzenia swoich praw.

3.

Czynności prawne będące przejawem nadużywania pozycji dominującej są w całości lub

w odpowiedniej części nieważne.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej „Prezesem Urzędu”, wydaje

decyzję o uznaniu praktyki za ograniczającą konkurencję i nakazującą zaniechanie jej

stosowania, jeżeli stwierdzi naruszenie zakazu określonego w art. 5, w zakresie niewyłączonym

na podstawie art. 6 i 7, lub naruszenie art. 8.

1.

Nie wydaje się decyzji, o której mowa w art. 9, jeżeli zachowanie rynkowe przedsiębiorcy

albo związku przedsiębiorców przestało naruszać zakazy określone w art. 5 lub w art.

8, w szczególności z powodu trwałego zmniejszenia ich udziału w rynku.

2.

W przypadku określonym w ust. 1 Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za

ograniczającą konkurencję i stwierdzającą zaniechanie jej stosowania.

3.

Ciężar udowodnienia okoliczności, o których mowa w ust. 1, spoczywa na przedsiębiorcy

lub związku przedsiębiorców.

1.

Prezes Urzędu wydaje decyzję o niestwierdzeniu stosowania praktyki ograniczającej

konkurencję, jeżeli nie stwierdzi naruszenia zakazów określonych w art. 5 lub w art.

8.

2.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu wydaje również w przypadku, gdy porozumienie

spełnia przesłanki, o których mowa w art. 7 ust. 1, a nie zostało objęte rozporządzeniem

Rady Ministrów, o którym mowa w art. 7.

1.

Zamiar koncentracji podlega zgłoszeniu Prezesowi Urzędu, jeżeli łączny obrót przedsiębiorców

uczestniczących w koncentracji w roku obrotowym poprzedzającym rok zgłoszenia przekracza

równowartość 50 000 000 euro.

2.

Obowiązek wynikający z ust. 1 dotyczy zamiaru

1)

połączenia dwóch lub więcej samodzielnych przedsiębiorców;

2)

przejęcia - poprzez nabycie lub objęcie akcji, innych papierów wartościowych, udziałów,

całości lub części majątku lub w jakikolwiek inny sposób - bezpośredniej lub pośredniej

kontroli nad całym albo częścią jednego lub więcej przedsiębiorców przez jednego lub

więcej przedsiębiorców;

3)

utworzenia przez przedsiębiorców wspólnego przedsiębiorcy.

3.

Obowiązek zgłoszenia zamiaru koncentracji, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również

1)

objęcia lub nabycia akcji albo udziałów innego przedsiębiorcy, powodującego uzyskanie

co najmniej 25% głosów na walnym zgromadzeniu lub zgromadzeniu wspólników;

2)

objęcia przez tę samą osobę funkcji członka organu zarządzającego albo organu kontrolnego

u konkurujących ze sobą przedsiębiorców;

3)

rozpoczęcia wykonywania praw z akcji lub udziałów objętych lub nabytych bez uprzedniego

zgłoszenia zgodnie z art. 13 pkt 3 i 4.

Nie podlega zgłoszeniu zamiar koncentracji

1)

jeżeli obrót przedsiębiorcy

a)

nad którym ma nastąpić przejęcie kontroli, zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt 2,

b)

którego akcje lub udziały będą objęte lub nabyte, zgodnie z art. 12 ust. 3 pkt 1,

c)

z którego akcji lub udziałów ma nastąpić wykonywanie praw, zgodnie z art. 12 ust.

3 pkt 3

- nie przekroczył na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w żadnym z dwóch lat obrotowych

poprzedzających zgłoszenie równowartości 10 000 000 euro;

2)

jeżeli łączny udział w rynku przedsiębiorców zamierzających dokonać koncentracji nie

przekracza 20%;

3)

polegającej na czasowym nabyciu lub objęciu przez instytucję finansową akcji albo

udziałów w celu ich odsprzedaży, jeżeli przedmiotem działalności gospodarczej tej

instytucji jest prowadzone na własny lub cudzy rachunek inwestowanie w akcje albo

udziały innych przedsiębiorców, pod warunkiem że odsprzedaż ta nastąpi przed upływem

roku od dnia nabycia, oraz że

a)

instytucja ta nie wykonuje praw z tych akcji albo udziałów, z wyjątkiem prawa do dywidendy,

lub

b)

wykonuje te prawa wyłącznie w celu przygotowania odsprzedaży całości lub części przedsiębiorstwa,

jego majątku lub tych akcji albo udziałów;

4)

polegającej na czasowym nabyciu przez przedsiębiorcę akcji lub udziałów w celu zabezpieczenia

wierzytelności, pod warunkiem że nie będzie on wykonywał praw z tych akcji lub udziałów,

z wyłączeniem prawa do ich sprzedaży;

5

będącej następstwem postępowania upadłościowego albo układowego, z wyłączeniem przypadków,

gdy zamierzający przejąć kontrolę jest konkurentem albo należy do grupy kapitałowej,

do której należą konkurenci przedsiębiorcy przejmowanego;

5

będącej następstwem postępowania upadłościowego, z wyłączeniem przypadków, gdy zamierzający

przejąć kontrolę jest konkurentem albo należy do grupy kapitałowej, do której należą

konkurenci przedsiębiorcy przejmowanego;

6)

przedsiębiorców należących do tej samej grupy kapitałowej.

Dokonanie koncentracji przez przedsiębiorcę zależnego uważa się za jej dokonanie przez

przedsiębiorcę dominującego.

Obrót, o którym mowa w art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 1, obejmuje obrót zarówno przedsiębiorców

bezpośrednio uczestniczących w koncentracji, jak i pozostałych przedsiębiorców należących

do grup kapitałowych, do których należą przedsiębiorcy bezpośrednio uczestniczący

w koncentracji.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób obliczania obrotu, o którym

mowa w art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 1, uwzględniając specyfikę działalności prowadzonej

przez przedsiębiorców, a w szczególności zasady rachunkowości odnoszącej się do poszczególnych

przedsiębiorców, w tym do banków, ubezpieczycieli i funduszy inwestycyjnych.

Prezes Urzędu, w drodze decyzji, wydaje zgodę na dokonanie koncentracji, w wyniku

której nie powstanie lub nie umocni się pozycja dominująca na rynku i wskutek czego

konkurencja na rynku nie zostanie istotnie ograniczona.

1.

Prezes Urzędu, w drodze decyzji, wydaje zgodę na dokonanie koncentracji, gdy po spełnieniu

przez przedsiębiorców zamierzających dokonać koncentracji warunków określonych w ust.

2 nie powstanie lub nie umocni się pozycja dominująca na rynku, wskutek czego konkurencja

na rynku nie zostanie istotnie ograniczona.

2.

Prezes Urzędu może na przedsiębiorcę lub przedsiębiorców zamierzających dokonać koncentracji

nałożyć obowiązek lub przyjąć ich zobowiązanie, w szczególności do

1)

zbycia całości lub części majątku jednego lub kilku przedsiębiorców,

2)

wyzbycia się kontroli nad przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami bezpośrednio nieuczestniczącymi

w koncentracji, w szczególności przez zbycie określonego pakietu akcji lub udziałów,

lub odwołania z funkcji członka organu zarządzającego lub kontrolnego jednego lub

kilku przedsiębiorców,

3)

udzielenia licencji praw wyłącznych konkurentowi

- określając w decyzji, o której mowa w ust. 1, termin spełnienia warunków.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu nakłada na przedsiębiorcę lub przedsiębiorców

obowiązek składania, w wyznaczonym terminie, informacji o realizacji tych warunków.

1.

Prezes Urzędu zakazuje, w drodze decyzji, dokonania koncentracji, w wyniku której

powstanie lub umocni się pozycja dominująca na rynku, wskutek czego konkurencja na

rynku zostanie istotnie ograniczona, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Prezes Urzędu wydaje, w drodze decyzji, zgodę na dokonanie koncentracji, w wyniku

której powstanie lub umocni się pozycja dominująca na rynku, pomimo że nastąpi istotne

ograniczenie konkurencji, w przypadku gdy odstąpienie od zakazu koncentracji jest

uzasadnione, w szczególności

1)

przyczyni się ona do rozwoju ekonomicznego lub postępu technicznego;

2)

może ona wywrzeć pozytywny wpływ na gospodarkę narodową.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, tworzy w Sądzie Okręgowym w Warszawie

odrębną jednostkę organizacyjną do spraw z zakresu ochrony konkurencji, regulacji

energetyki, telekomunikacji (transportu kolejowego.

1.

Prezes Urzędu może uchylić decyzje, o których mowa w art. 17, 18 ust. 1 i w art. 19

ust. 2, jeżeli zostały one oparte na nierzetelnych informacjach, za które są odpowiedzialni

przedsiębiorcy uczestniczący w koncentracji, lub jeżeli przedsiębiorcy nie spełniają

warunków, o których mowa w art. 18 ust. 2 i 3. W przypadku uchylenia decyzji Prezes

Urzędu orzeka co do istoty sprawy.

2.

Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 1, koncentracja została już dokonana,

a przywrócenie konkurencji na rynku nie jest możliwe w inny sposób, Prezes Urzędu

może, w drodze decyzji, określając termin jej wykonania na warunkach określonych w

decyzji, nakazać w szczególności

1)

podział połączonego przedsiębiorcy na warunkach określonych w decyzji;

2)

zbycie całości lub części majątku przedsiębiorcy;

3)

zbycie udziałów lub akcji zapewniających kontrolę nad przedsiębiorcą lub przedsiębiorcami

lub rozwiązanie spółki, nad którą przedsiębiorcy sprawują wspólną kontrolę;

4)

odwołanie z funkcji członka organów zarządzających lub kontrolnych przedsiębiorców

uczestniczących w koncentracji.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, nie może być wydana po upływie 5 lat od dnia dokonania

koncentracji.

4.

Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio w przypadku niezgłoszenia Prezesowi Urzędu

zamiaru koncentracji, o którym mowa w art. 12 ust. 1.

Decyzje, o których mowa w art. 17, 18 ust. 1 lub w art. 19 ust. 2, wygasają, jeżeli

w terminie 3 lat od dnia ich wydania koncentracja nie została dokonana.

Prezes Urzędu na wniosek instytucji finansowej może przedłużyć, w drodze decyzji,

termin, o którym mowa w art. 13 pkt 3, jeżeli udowodni ona, że odsprzedaż akcji albo

udziałów nie była w praktyce możliwa lub uzasadniona ekonomicznie przed upływem roku

od dnia ich nabycia.

Sąd rejestrowy, działając na podstawie odrębnych przepisów, dokona wpisu do rejestru,

jeżeli

1)

Prezes Urzędu wyda zgodę na dokonanie koncentracji;

2)

przedsiębiorca wykaże, że zamiar koncentracji nie podlega obowiązkowi zgłoszenia.

1.

Przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie

bezprawne działanie przedsiębiorcy. Nie jest zbiorowym interesem konsumentów suma

indywidualnych interesów konsumentów.

2.

Za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów uważa się w szczególności stosowanie

postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy

uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479, naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji,

nieuczciwą lub wprowadzającą w błąd reklamę i inne czyny nieuczciwej konkurencji godzące

w zbiorowe interesy konsumentów.

Ochrona zbiorowych interesów konsumentów przewidziana w ustawie nie wyłącza ochrony

wynikającej z innych ustaw, w szczególności z przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Przepisów ustawy nie stosuje się do spraw o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone.

1.

Prezes Urzędu w decyzji o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów

nakazuje zaniechanie jej stosowania.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Prezes Urzędu może określić środki usunięcia trwających

skutków naruszenia zbiorowych interesów konsumentów w celu zapewnienia wykonania nakazu,

w szczególności zobowiązać przedsiębiorcę do złożenia jednokrotnego lub wielokrotnego

oświadczenia o treści i w formie określonej w decyzji. Może również nakazać publikację

decyzji w całości lub w części na koszt przedsiębiorcy.

Jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 23a, Prezes Urzędu wydaje decyzję,

w której stwierdza, że dana praktyka nie narusza zbiorowych interesów konsumentów.

1.

Prezes Urzędu jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach

ochrony konkurencji i konsumentów. Prezes Rady Ministrów sprawuje nadzór nad działalnością

Prezesa Urzędu.

2.

Prezes Rady Ministrów powołuje na okres 5 lat Prezesa Urzędu, wyłonionego w drodze

konkursu spośród osób posiadających wykształcenie wyższe, w szczególności z zakresu

prawa, ekonomii lub zarządzania, i wyróżniających się wiedzą teoretyczną i doświadczeniem

z zakresu gospodarki rynkowej oraz ochrony konkurencji i konsumentów.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb przeprowadzania

konkursu, o którym mowa w ust. 2. Prezes Rady Ministrów określi skład komisji konkursowej,

wymogi wobec członków komisji konkursowej, kierując się koniecznością zapewnienia

obiektywności wyboru Prezesa Urzędu.

4.

Członkiem komisji konkursowej nie może być osoba, która w ostatnich trzech latach

pełniła funkcję w organach przedsiębiorcy posiadającego pozycję dominującą na rynku

lub reprezentowała jego interesy, a także osoba niedająca rękojmi bezstronności pełnienia

funkcji w interesie publicznym.

5.

Prezes Urzędu może zostać odwołany przez Prezesa Rady Ministrów przed upływem kadencji

w przypadku

1)

nawiązania stosunku pracy, z wyjątkiem zatrudnienia na stanowisku profesora w szkole

wyższej lub placówce naukowej;

2)

podjęcia działalności gospodarczej w charakterze przedsiębiorcy lub objęcia funkcji

członka organu zarządzającego lub kontrolnego przedsiębiorcy;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione umyślnie;

4)

rażącego naruszenia swoich obowiązków;

5)

choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie zadań;

6)

złożenia rezygnacji.

6.

Prezes Urzędu wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów,

zwanego dalej „Urzędem”.

1.

Firma zarządzająca nie może jednocześnie świadczyć usług zarządzania na rzecz dwóch

lub więcej funduszy lub być akcjonariuszem funduszu, na którego rzecz świadczy usługi

zarządzania, bez wcześniejszego uzyskania zgody Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów.

2.

Członek rady nadzorczej lub zarządu funduszu nie może jednocześnie pełnić funkcji

członka rady nadzorczej lub członka zarządu innego funduszu. Zakaz ten stosuje się

odpowiednio do prokurentów.

3.

W razie naruszenia obowiązków i zakazów, o których mowa w ust. 1 i 2, Prezes Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów może wydać decyzję o nałożeniu na odpowiedzialnego

członka zarządu danego funduszu lub firmy zarządzającej kary pieniężnej w wysokości

nieprzekraczającej połowy rocznego dochodu danej osoby za ostatni rok podatkowy. Odwołania

od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów podlegają rozpatrzeniu

w trybie art. 78 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. Nr 122, poz. 1319).

Prezes Rady Ministrów powołuje i odwołuje wiceprezesów Urzędu na wniosek Prezesa Urzędu.

Do zakresu działania Prezesa Urzędu należy

1)

sprawowanie kontroli przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów ustawy;

2

wydawanie, w przypadkach określonych ustawą, decyzji w sprawach przeciwdziałania praktykom

ograniczającym konkurencję, w sprawach koncentracji lub podziału przedsiębiorców oraz

przeciwdziałania praktykom naruszającym zbiorowe interesy konsumentów, a także decyzji

w sprawach kar pieniężnych;

3)

prowadzenie badań stanu koncentracji gospodarki oraz zachowań rynkowych przedsiębiorców;

4)

przygotowywanie projektów rządowych programów rozwoju konkurencji oraz projektów rządowej

polityki konsumenckiej;

5)

nadzorowanie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom na podstawie odrębnych przepisów;

6)

dokonywanie oceny skuteczności oraz efektywności pomocy publicznej udzielonej przedsiębiorcom,

a także skutków udzielonej pomocy w sferze konkurencji;

7)

współpraca z zagranicznymi i międzynarodowymi organizacjami i organami w zakresie

ochrony konkurencji;

8)

opracowywanie i przedkładanie Radzie Ministrów projektów aktów prawnych dotyczących

praktyk ograniczających konkurencję, rozwoju konkurencji lub warunków jej powstawania,

a także ochrony interesów konsumentów;

9)

opiniowanie projektów aktów prawnych dotyczących praktyk ograniczających konkurencję,

rozwoju konkurencji lub warunków jej powstawania, a także ochrony interesów konsumentów;

10)

przedkładanie Radzie Ministrów okresowych sprawozdań z realizacji rządowych programów

rozwoju konkurencji i polityki konsumenckiej;

11)

występowanie do przedsiębiorców i związków przedsiębiorców w sprawach ochrony praw

i interesów konsumentów;

12)

podejmowanie czynności wynikających z przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji;

13)

występowanie do wyspecjalizowanych jednostek i odpowiednich organów kontroli państwowej

o wykonanie badań przestrzegania praw konsumentów;

14)

nadzór nad ogólnym bezpieczeństwem produktów przeznaczonych dla konsumentów w zakresie

wynikającym z przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów;

14a

nadzór nad wyrobami wprowadzonymi do obrotu w zakresie ich zgodności z zasadniczymi

wymaganiami zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. Nr 166, poz. 1360 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 718);

15)

współpraca z organami samorządu terytorialnego oraz z krajowymi i zagranicznymi organizacjami

społecznymi i innymi instytucjami, do których zadań statutowych należy ochrona interesów

konsumentów;

16)

udzielanie pomocy organom samorządu województwa i powiatu oraz organizacjom, do których

zadań statutowych należy ochrona interesów konsumentów, w zakresie wynikającym z rządowej

polityki konsumenckiej;

17)

inicjowanie badań towarów i usług, wykonywanych przez organizacje konsumenckie;

18)

opracowywanie i wydawanie publikacji oraz programów edukacyjnych popularyzujących

wiedzę o prawach konsumentów;

19)

realizacja zobowiązań międzynarodowych Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie współpracy

i wymiany informacji w sprawach ochrony konkurencji i pomocy publicznej udzielanej

przedsiębiorcom;

20)

gromadzenie i upowszechnianie orzecznictwa w sprawach z zakresu ochrony konkurencji

i konsumentów;

21)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub ustawach odrębnych.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów współpracuje z Szefem Krajowego Centrum

Informacji Kryminalnych w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych.

Zakazy, o których mowa w art. 25 ust. 1 i 2 oraz w art. 26, obejmują również podmioty

dominujące i zależne w stosunku do firmy zarządzającej w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy,

o której mowa w art. 25 ust. 3.

1.

Prezes Urzędu wydaje Dziennik Urzędowy Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

2

Decyzje i postanowienia Prezesa Urzędu, a także orzeczenia Sądu Okręgowego w Warszawie

- sądu ochrony konkurencji i konsumentów, zwanego dalej „sądem ochrony konkurencji

i konsumentów”, oraz Sądu Najwyższego w sprawach dotyczących kasacji od wyroków sądu

ochrony konkurencji i konsumentów lub ich sentencje, z pominięciem informacji stanowiących

tajemnicę przedsiębiorstwa, jak również innych tajemnic podlegających ochronie na

podstawie odrębnych przepisów, mogą być w całości lub w części publikowane w Dzienniku

Urzędowym Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

3.

W Dzienniku Urzędowym Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zamieszcza się również

informacje, komunikaty, ogłoszenia, wyjaśnienia i interpretacje mające istotne znaczenie

dla stosowania przepisów w sprawach objętych zakresem działania Prezesa Urzędu.

1.

W skład Urzędu wchodzi Centrala w Warszawie oraz delegatury Urzędu w Bydgoszczy, w

Gdańsku, w Katowicach, w Krakowie, w Lublinie, w Łodzi, w Poznaniu, w Warszawie i

we Wrocławiu.

2.

Delegaturami Urzędu kierują dyrektorzy delegatur.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, właściwość miejscową i rzeczową

delegatur Urzędu w sprawach z zakresu działania Prezesa Urzędu, uwzględniając charakter

i liczbę spraw występujących na danym terenie.

4.

Delegatury Urzędu oprócz spraw należących do ich właściwości mogą załatwiać inne sprawy

przekazane im przez Prezesa Urzędu.

5.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Prezes Urzędu może sprawę należącą do właściwości

delegatury przejąć lub przekazać do załatwienia innej delegaturze Urzędu albo sprawę

należącą do swojej właściwości przekazać do załatwienia wskazanej delegaturze.

6.

Decyzje i postanowienia w sprawach z zakresu właściwości delegatur oraz w sprawach

przekazanych do załatwienia przez Prezesa Urzędu na podstawie ust. 5 dyrektorzy delegatur

wydają w imieniu Prezesa Urzędu.

W zakresie nieuregulowanym w tym rozdziale stosuje się przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów.

Organizację Urzędu określa statut nadany, w drodze zarządzenia, przez Prezesa Rady

Ministrów.

1.

Prezesowi Urzędu podlega Inspekcja Handlowa.

2.

Prezes Urzędu zatwierdza przedkładane mu przez Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej

kierunki działania Inspekcji Handlowej oraz jej plany kontroli o znaczeniu krajowym.

3.

Prezes Urzędu może zlecić Inspekcji Handlowej przeprowadzenie kontroli lub realizację

innych zadań należących do zakresu jego działania.

4.

Prezes Urzędu dokonuje okresowych ocen działalności Inspekcji Handlowej na podstawie

przedkładanych mu raportów tej Inspekcji i przekazuje wynikające z tych ocen wnioski

Głównemu Inspektorowi Inspekcji Handlowej.

Prezes Urzędu może podawać do publicznej wiadomości informacje o wynikach kontroli

Inspekcji Handlowej oraz informacje o działaniach podjętych na podstawie art. 26 pkt

11 i 12 z pominięciem informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, jak również

innych tajemnic podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów.

Zadania w dziedzinie ochrony interesów konsumentów w zakresie określonym ustawą oraz

odrębnymi przepisami wykonują również: samorząd terytorialny, a także organizacje

konsumenckie i inne instytucje, do których statutowych lub ustawowych zadań należy

ochrona interesów konsumentów.

Zadaniem samorządu terytorialnego w zakresie ochrony praw konsumentów jest prowadzenie

edukacji konsumenckiej, w szczególności poprzez wprowadzenie elementów wiedzy konsumenckiej

do programów nauczania w szkołach publicznych.

1.

Zadania samorządu powiatowego w zakresie ochrony praw konsumentów wykonuje powiatowy

(miejski) rzecznik konsumentów, zwany dalej „rzecznikiem konsumentów”.

2.

Powiaty mogą, w drodze porozumienia, utworzyć jedno wspólne stanowisko rzecznika konsumentów.

1.

Rzecznika konsumentów powołuje i odwołuje rada powiatu lub rada miasta na prawach

powiatu, zwana dalej „radą”.

2.

Rzecznika konsumentów powołuje się spośród osób z wyższym wykształceniem, w szczególności

prawniczym lub ekonomicznym, i z co najmniej pięcioletnią praktyką zawodową.

3.

Rzecznik konsumentów jest bezpośrednio podporządkowany radzie i ponosi przed nią odpowiedzialność.

4.

Usytuowanie organizacyjne rzecznika konsumentów określa statut lub regulamin powiatu.

1.

Rzecznik konsumentów jest zatrudniony w starostwie powiatowym.

2.

Czynności w sprawach z zakresu prawa pracy wobec rzecznika konsumentów wykonuje starosta.

3.

Warunki pracy i płacy rzecznika konsumentów określa rada.

4.

Zasady wynagradzania rzecznika konsumentów regulują przepisy o pracownikach samorządowych.

1.

Do zadań rzecznika konsumentów w szczególności należy

1)

zapewnienie bezpłatnego poradnictwa konsumenckiego i informacji prawnej w zakresie

ochrony interesów konsumentów;

2)

składanie wniosków w sprawie stanowienia i zmiany przepisów prawa miejscowego w zakresie

ochrony interesów konsumentów;

3)

występowanie do przedsiębiorców w sprawach ochrony praw i interesów konsumentów;

4)

współdziałanie z właściwymi miejscowo delegaturami Urzędu, organami Inspekcji Handlowej

oraz organizacjami konsumenckimi;

5)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub w przepisach odrębnych.

2.

Rzecznik konsumentów może w szczególności wytaczać powództwa na rzecz konsumentów

oraz wstępować, za ich zgodą, do toczącego się postępowania w sprawach o ochronę interesów

konsumentów.

3.

Rzecznik konsumentów w sprawach o wykroczenia na szkodę konsumentów jest oskarżycielem

publicznym w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

4.

Przedsiębiorca, do którego zwrócił się rzecznik konsumentów, działając na podstawie

ust. 1 pkt 3, obowiązany jest udzielić rzecznikowi wyjaśnień i informacji będących

przedmiotem wystąpienia oraz ustosunkować się do uwag i opinii rzecznika.

5.

Do rzecznika konsumentów stosuje się odpowiednio przepis art. 63 Kodeksu postępowania cywilnego.

1.

Rzecznik konsumentów w terminie do dnia 31 marca każdego roku przedkłada radzie do

zatwierdzenia roczne sprawozdanie ze swojej działalności w roku poprzednim.

2.

Zatwierdzone przez radę sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, rzecznik konsumentów

przekazuje właściwej miejscowo delegaturze Urzędu.

3.

Rzecznik konsumentów jest obowiązany przekazywać na bieżąco delegaturom Urzędu wnioski

i sygnalizować problemy dotyczące ochrony konsumentów, które wymagają podjęcia działań

na szczeblach administracji rządowej.

1.

Przy Prezesie Urzędu tworzy się Krajową Radę Rzeczników Konsumentów, zwaną dalej „Radą”.

2.

Rada jest stałym organem opiniodawczo-doradczym Prezesa Urzędu w zakresie spraw związanych

z ochroną praw konsumentów na szczeblu samorządu powiatowego.

3.

Do zadań Rady należy w szczególności

1)

przedstawianie propozycji dotyczących kierunków zmian legislacyjnych w przepisach

dotyczących ochrony praw konsumentów;

2)

wyrażanie opinii w przedmiocie projektów aktów prawnych lub kierunków rządowej polityki

konsumenckiej;

3)

wyrażanie opinii w innych sprawach z zakresu ochrony konsumentów przedłożonych Radzie

przez Prezesa Urzędu.

4.

W skład Rady wchodzi dziewięciu rzeczników konsumentów, po jednym z obszaru właściwości

miejscowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

5.

Członków Rady powołuje i odwołuje Prezes Urzędu. Powołanie następuje na wniosek dyrektorów

delegatur, o których mowa w ust. 4, za pisemną zgodą rekomendowanych rzeczników konsumentów.

W przypadku odwołania z funkcji rzecznika konsumentów, członkostwo w Radzie wygasa.

6.

Członek Rady może być odwołany przez Prezesa Urzędu z powodu

1)

naruszenia obowiązków wynikających z członkostwa w Radzie;

2)

choroby uniemożliwiającej wykonywanie zadań członka Rady;

3)

złożenia rezygnacji.

7.

Obsługę administracyjną Rady zapewnia Urząd.

8.

Urząd zwraca członkom Rady koszty przejazdów na posiedzenia Rady, na zasadach określonych

w przepisach w sprawie należności przysługujących pracownikowi z tytułu podróży służbowej

na obszarze kraju.

9.

Tryb pracy Rady określa regulamin ustalony przez Prezesa Urzędu.

1.

Organizacje konsumenckie reprezentują interesy konsumentów wobec organów administracji

rządowej i samorządowej i mogą uczestniczyć w realizacji rządowej polityki konsumenckiej.

2.

Organizacje, o których mowa w ust. 1, mają w szczególności prawo do

1)

wyrażania opinii o projektach aktów prawnych i innych dokumentów dotyczących praw

i interesów konsumentów;

2)

opracowywania i upowszechniania konsumenckich programów edukacyjnych;

3)

wykonywania testów produktów i usług oraz publikowania ich wyników;

4)

wydawania czasopism, opracowań badawczych, broszur i ulotek;

5)

prowadzenia nieodpłatnego poradnictwa konsumenckiego oraz udzielania nieodpłatnej

pomocy konsumentom w dochodzeniu ich roszczeń;

6)

udziału w pracach normalizacyjnych;

7)

realizowania zadań państwowych w dziedzinie ochrony konsumentów, zlecanych przez organy

administracji rządowej i samorządowej;

8)

ubiegania się o dotacje ze środków publicznych na realizację zadań, o których mowa

w pkt 7.

Organy administracji rządowej i samorządowej są obowiązane do zasięgania opinii organizacji

konsumenckich w sprawach dotyczących kierunków działania na rzecz ochrony interesów

konsumentów.

Wysokość rocznych dotacji celowych, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2003 r. Nr 15, poz. 148, Nr 45, poz. 391 i Nr 65, poz. 594), przekazywanych z budżetu państwa na realizację zadań, o których mowa w art. 39 ust.

2 pkt 7, jest ustalana w ustawie budżetowej w części budżetu państwa, której dysponentem

jest Prezes Urzędu.

1

Postępowanie przed Prezesem Urzędu jest prowadzone jako postępowanie wyjaśniające,

postępowanie antymonopolowe lub postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe

interesy konsumentów.

2

Postępowanie wyjaśniające może poprzedzać wszczęcie postępowania antymonopolowego

lub postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w sprawach koncentracji.

1.

Prezes Urzędu może wszcząć z urzędu, w drodze postanowienia, postępowanie wyjaśniające,

jeżeli okoliczności wskazują na możliwość naruszenia przepisów ustawy, w sprawach

dotyczących określonej gałęzi gospodarki oraz w sprawach dotyczących ochrony interesów

konsumentów.

2.

Postępowanie wyjaśniające ma na celu

1)

wstępne ustalenie, czy nastąpiło naruszenie przepisów ustawy uzasadniające wszczęcie

postępowania antymonopolowego, w tym, czy sprawa ma charakter antymonopolowy;

1a

wstępne ustalenie, czy nastąpiło naruszenie uzasadniające wszczęcie postępowania w

sprawie zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów;

2)

badanie rynku, w tym określenie jego struktury i stopnia koncentracji;

3)

ustalenie, czy miało miejsce naruszenie chronionych prawem interesów konsumentów uzasadniające

podjęcie działań określonych w odrębnych ustawach.

3.

Zamknięcie postępowania wyjaśniającego następuje w drodze postanowienia.

4.

Postępowanie wyjaśniające nie powinno trwać dłużej niż 30 dni, licząc od dnia jego

wszczęcia.

1

Postępowanie antymonopolowe w sprawach praktyk ograniczających konkurencję oraz w

sprawach koncentracji, a także postępowanie w sprawach praktyk naruszających zbiorowe

interesy konsumentów wszczyna się na wniosek lub z urzędu.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do nakładania kar pieniężnych, określonych w dziale VI.

Statuty nadane na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą ustawą zachowują moc

do czasu zastąpienia ich statutami nadanymi na podstawie przepisów zmienionych niniejszą

ustawą.

1.

Przedsiębiorcy lub związki przedsiębiorców są obowiązani do udzielania wszelkich koniecznych

informacji na żądanie Prezesa Urzędu.

2.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

wskazanie zakresu informacji i okresu, którego dotyczą;

2)

wskazanie celu żądania;

3)

wskazanie terminu udzielenia informacji;

4)

pouczenie o sankcjach za nieudzielenie informacji lub za udzielenie informacji nieprawdziwych

lub wprowadzających w błąd.

1.

Dowodem z dokumentu w postępowaniu przed Prezesem Urzędu może być tylko oryginał dokumentu

lub jego kopia poświadczona przez organ administracji publicznej, notariusza, adwokata,

radcę prawnego lub upoważnionego pracownika przedsiębiorcy.

2.

Dowodem w postępowaniu przed Prezesem Urzędu jest dokument sporządzony w języku polskim,

z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Jeżeli dokument został sporządzony w języku obcym, należy przedłożyć także poświadczone

przez tłumacza przysięgłego tłumaczenie na język polski tego dokumentu albo jego części

mającej stanowić dowód w sprawie.

1.

Strona, powołująca się na dowód ze świadków, jest obowiązana dokładnie wskazać fakty,

które mają być potwierdzone zeznaniami poszczególnych świadków, oraz podać dane umożliwiające

prawidłowe wezwanie świadka.

2.

Prezes Urzędu, wzywając świadka, podaje w wezwaniu imię, nazwisko i miejsce zamieszkania

wezwanego, miejsce i czas składania wyjaśnień, określa strony i przedmiot sprawy oraz

wskazuje przepisy o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

1.

Zeznanie świadka, po spisaniu do protokołu, będzie mu odczytane i, stosownie do okoliczności,

na podstawie jego uwag uzupełnione lub sprostowane.

2.

Protokół przesłuchania świadka podpisuje świadek i prowadzący przesłuchanie pracownik

Urzędu.

1.

W sprawach wymagających wiadomości specjalnych Prezes Urzędu, po wysłuchaniu wniosków

stron co do liczby biegłych i ich wyboru, może wezwać jednego lub kilku biegłych w

celu zasięgnięcia ich opinii.

2.

Biegłym, w rozumieniu ust. 1, może być również osoba prawna wyspecjalizowana w danej

dziedzinie.

Strona może żądać wyłączenia biegłego z przyczyn, z jakich można żądać wyłączenia

pracownika Urzędu, do ukończenia czynności biegłego. Strona składająca wniosek o wyłączenie

biegłego po rozpoczęciu przez niego czynności jest obowiązana uprawdopodobnić, że

przyczyna uzasadniająca wyłączenie powstała później lub że wcześniej nie była jej

znana.

Prezes Urzędu może zarządzić okazanie biegłemu akt sprawy i przedmiotu oględzin. Przepisy

art. 63 ust. 1 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Opinia biegłego powinna zawierać uzasadnienie.

2.

Biegli mogą złożyć opinię łączną.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 pkt 5, który wchodzi w życie z dniem 10 stycznia 2002 r.,

2)

art. 32 pkt 1 i art. 41, które wchodzą w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

3)

art. 2 pkt 1 lit. b) i pkt 6, art. 5, art. 28 oraz art. 39, które wchodzą w życie

z dniem 1 lipca 2002 r.,

4)

art. 12 pkt 2 oraz art. 37 pkt 1-4, pkt 5 w zakresie art. 5 ust. 2, art. 8 ust. 2

i art. 13, oraz pkt 6, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

5)

art. 25 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej.

1.

Prezes Urzędu przyznaje biegłym wynagrodzenie według przepisów o kosztach prowadzenia

dowodu z opinii biegłego w postępowaniu sądowym, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Prezes Urzędu może nałożyć na stronę obowiązek wpłacenia zaliczki na poczet wydatków

biegłego.

3

Jeżeli postępowanie zostało wszczęte z urzędu i zakończone wydaniem decyzji, o której

mowa w art. 11 ust. 1 i art. 23d, koszty wynagrodzenia biegłego ponosi Skarb Państwa.

1.

Prezes Urzędu może zwrócić się o wydanie opinii do instytutu naukowego lub naukowo-badawczego.

2.

W opinii instytut wskazuje osobę albo osoby, które przeprowadziły badania i wydały

opinię.

3.

Przepisy art. 51 i 53 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Prezes Urzędu może w toku postępowania przeprowadzić rozprawę.

2.

Rozprawa, o której mowa w ust. 1, jest jawna, z wyłączeniem rozprawy lub jej części,

podczas której są rozpatrywane informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, jak

również inne tajemnice podlegające ochronie na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Prezes Urzędu może wezwać na rozprawę i przesłuchać strony, świadków oraz zasięgnąć

opinii biegłych.

4.

W przypadku wyłączenia jawności rozprawy stosuje się odpowiednio przepisy art. 153, 154 i 479.

Prezes Urzędu może zwrócić się o przesłuchanie świadków lub o zasięgnięcie opinii

biegłych do właściwego miejscowo sądu rejonowego, jeżeli przemawia za tym charakter

dowodu albo wzgląd na poważne niedogodności lub znaczną wysokość kosztów przeprowadzenia

dowodu. Prezes Urzędu, zwracając się do sądu o przeprowadzenie dowodu, wydaje postanowienie,

w którym określa

1)

sąd, który ma przeprowadzić dowód;

2)

środek dowodowy;

3)

fakty podlegające stwierdzeniu.

1.

W toku postępowania przed Prezesem Urzędu może być przeprowadzona przez upoważnionego

pracownika Urzędu lub Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „kontrolującym”, kontrola

u każdego przedsiębiorcy lub każdego związku przedsiębiorców, zwanych dalej „kontrolowanym”,

w zakresie objętym tym postępowaniem.

2.

Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli powinno zawierać

1)

imię, nazwisko i stanowisko kontrolującego oraz numer jego dowodu osobistego lub legitymacji

służbowej;

2)

oznaczenie kontrolowanego;

3)

określenie przedmiotu i zakresu kontroli;

4)

określenie daty rozpoczęcia kontroli i przewidywanej daty jej zakończenia;

5)

pouczenie o sankcjach w przypadku braku współdziałania w toku kontroli.

3.

Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, o której mowa w ust. 1, wydają odpowiednio

Prezes Urzędu, a na wniosek Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej - wojewódzcy inspektorzy

Inspekcji Handlowej.

4.

Kontrolujący jest obowiązany okazać osobie reprezentującej kontrolowanego upoważnienie

do przeprowadzenia kontroli oraz legitymację służbową. W razie nieobecności osoby

upoważnionej do reprezentowania kontrolowanego, upoważnienie do przeprowadzenia kontroli

oraz legitymacja służbowa są okazywane pracownikowi lub osobie czynnej w miejscu wszczęcia

kontroli. Kopię upoważnienia do przeprowadzenia kontroli pozostawia się kontrolowanemu.

5.

Kontrolujący ma prawo

1)

wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub innych pomieszczeń oraz środków transportu

kontrolowanego;

2)

żądania udostępnienia akt, ksiąg, wszelkiego rodzaju dokumentów i nośników informacji

związanych z przedmiotem kontroli oraz ich odpisów i wyciągów, a także sporządzania

z nich notatek;

3)

żądania od osób, o których mowa w art. 59 ust. 1, ustnych wyjaśnień dotyczących przedmiotu

kontroli.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb i sposób przeprowadzania

kontroli, w tym sposób sporządzania protokołu przeprowadzonej kontroli, uwzględniając

cele kontroli.

1.

Kontrolujący w toku kontroli może również dokonać przeszukania pomieszczeń lub rzeczy,

za zgodą sądu ochrony konkurencji i konsumentów

2.

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów

3.

Policja, na polecenie Prezesa Urzędu, wykonuje czynności, o których mowa w ust. 1.

4.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego o przeszukaniu.

1.

Kontrolowany lub osoba uprawniona do jego reprezentowania oraz użytkownik lokalu mieszkalnego,

o którym mowa w art. 91 ust. 1, są obowiązani do

1)

udzielenia żądanych informacji;

2)

umożliwienia wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub innych pomieszczeń oraz

środków transportu kontrolowanego;

3)

udostępnienia akt, ksiąg i wszelkiego rodzaju dokumentów lub innych nośników informacji

należących do kontrolowanego.

2.

Osoba, o której mowa w ust. 1, może odmówić udzielenia informacji lub współdziałania

w toku kontroli tylko wtedy, gdy naraziłoby to ją lub jej małżonka, wstępnych, zstępnych,

rodzeństwo oraz jej powinowatych w tej samej linii lub stopniu, jak również osoby

pozostające z nią w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli, na odpowiedzialność

karną. Prawo odmowy udzielenia informacji lub współdziałania w toku kontroli trwa

po ustaniu małżeństwa lub rozwiązaniu stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli.

1.

Prezes Urzędu w toku kontroli, o której mowa w art. 57 ust. 1, może wydać postanowienie

o zajęciu w celu zabezpieczenia akt, ksiąg, wszelkiego rodzaju dokumentów lub innych

nośników informacji oraz innych przedmiotów mogących stanowić dowód w sprawie.

2.

Osobę posiadającą przedmioty, o których mowa w ust. 1, kontrolujący wzywa do wydania

ich dobrowolnie, a w razie odmowy można przeprowadzić ich odebranie, w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3.

Na postanowienie o zajęciu przedmiotów zażalenie przysługuje osobom, których prawa

zostały naruszone. Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia.

1.

Przedmioty podlegające zajęciu, wydane, odebrane lub znalezione w czasie kontroli,

należy po dokonaniu oględzin i sporządzeniu protokołu zatrzymania zabrać albo oddać

na przechowanie osobie godnej zaufania z zaznaczeniem obowiązku ich przedstawienia

na każde żądanie organu prowadzącego postępowanie.

2.

Protokół zatrzymania rzeczy powinien zawierać oznaczenie sprawy, z którą zatrzymanie

rzeczy lub przeszukanie ma związek, oraz podanie dokładnej godziny rozpoczęcia i zakończenia

czynności, dokładną listę zatrzymanych rzeczy i, w miarę potrzeby, ich opis, a nadto

wskazanie postanowienia Prezesa Urzędu o zajęciu. Protokół podpisuje dokonujący zajęcia

i przedstawiciel kontrolowanego.

3.

Dokonujący zajęcia przedmiotów, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do natychmiastowego

wręczenia osobom zainteresowanym pokwitowania stwierdzającego, jakie przedmioty i

przez kogo zostały zatrzymane, oraz do niezwłocznego powiadomienia przedsiębiorcy,

którego przedmioty zostały zajęte.

4.

Zatrzymane przedmioty należy zwrócić niezwłocznie po stwierdzeniu, że są zbędne dla

prowadzonego postępowania, albo po uchyleniu przez sąd ochrony konkurencji i konsumentów

1.

Prezes Urzędu na wniosek strony lub z urzędu może, w drodze postanowienia, w niezbędnym

zakresie ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego załączonego

do akt sprawy, jeżeli udostępnienie tego materiału groziłoby ujawnieniem tajemnicy

przedsiębiorstwa, jak również innych tajemnic podlegających ochronie na podstawie

odrębnych przepisów.

2.

Ograniczenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również materiałów włączonych do postępowania

na podstawie art. 65 ust. 3.

3.

Na postanowienie wydane na podstawie ust. 1 przysługuje zażalenie.

4.

Strona składająca wniosek o ograniczenie pozostałym stronom prawa wglądu do materiału

dowodowego przedkłada Prezesowi Urzędu również wersję dokumentu niezawierającą informacji

objętych ograniczeniem, o którym mowa w ust. 1, ze stosowną adnotacją.

5.

Stronom udostępnia się wersję dokumentu niezawierającą informacji objętych ograniczeniem,

o którym mowa w ust. 1, ze stosowną adnotacją.

1.

Informacje uzyskane w toku postępowania przez pracowników Urzędu podlegają ochronie

na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do informacji powszechnie dostępnych, informacji o

wszczęciu postępowania, z wyjątkiem postępowania w sprawach dotyczących koncentracji

z udziałem spółek publicznych w rozumieniu przepisów o publicznym obrocie papierami

wartościowymi, oraz informacji o wydaniu decyzji kończących postępowanie i ich ustaleniach.

3.

Pracownicy Urzędu są obowiązani do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, jak również

innych, podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów tajemnic, o których

powzięli wiadomość w toku postępowania.

Organy administracji publicznej są obowiązane do udostępniania Prezesowi Urzędu znajdujących

się w ich posiadaniu akt oraz informacji istotnych dla postępowania toczącego się

przed Prezesem Urzędu.

1.

Informacje uzyskane w toku postępowania nie mogą być wykorzystane w innych postępowaniach

prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy postępowania karnego prowadzonego w trybie publicznoskargowym

oraz innych postępowań prowadzonych przez Prezesa Urzędu.

3.

Prezes Urzędu powiadamia strony o zaliczeniu w poczet dowodów informacji uzyskanych

w trakcie innego prowadzonego przez niego postępowania.

Prezes Urzędu, wydając decyzję kończącą postępowanie, uwzględnia tylko zarzuty, do

których strony mogły się ustosunkować.

Prezes Urzędu umarza postępowanie, w drodze postanowienia, w przypadku

1)

wycofania wniosku o nakazanie zaniechania praktyk ograniczających konkurencję;

1a

wycofania wniosku o nakazanie zaniechania praktyk naruszających zbiorowe interesy

konsumentów;

2)

wycofania zgłoszenia zamiaru koncentracji przedsiębiorców;

3)

bezczynności wnioskodawcy uniemożliwiającej prowadzenie postępowania w sprawach praktyk

ograniczających konkurencję;

4)

nienałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 101 ust. 2 pkt 2, art. 102 i 103.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem art. 52, który wchodzi

w życie z dniem ogłoszenia.

Nie wszczyna się, z zastrzeżeniem art. 93 i art. 100g, postępowania, jeżeli upłynęło

5 lat od końca roku, w którym

1)

dopuszczono się naruszenia przepisów ustawy;

2)

uprawomocniła się decyzja o nałożeniu kary pieniężnej.

1.

W postępowaniu wszczętym na wniosek strona przegrywająca sprawę jest obowiązana zwrócić

drugiej stronie, na jej żądanie, koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej

obrony, w tym także koszty opinii biegłych i instytutów naukowych.

2.

Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez

pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez

nią koszty jej przejazdów lub przejazdów pełnomocnika do siedziby Prezesa Urzędu.

3.

Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę

prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż wynikające ze stawek

opłat określonych w odrębnych przepisach, i wydatki jednego adwokata oraz koszty osobistego

stawiennictwa strony na wezwanie Prezesa Urzędu.

1.

W razie częściowego uwzględnienia żądań zawartych we wniosku o wszczęcie postępowania

koszty poniesione przez strony będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone.

Prezes Urzędu może jednak nałożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów,

jeżeli wniosek drugiej strony nie został uwzględniony jedynie w nieznacznej części.

2.

Koszty postępowania, w którym zawarto ugodę, znosi się wzajemnie, jeżeli strony nie

postanowiły inaczej.

1.

Zwrot kosztów należy się przedsiębiorcy lub związkowi przedsiębiorców, przeciwko któremu

zostało wszczęte postępowanie na wniosek, pomimo stwierdzonego, w drodze decyzji,

naruszenia przepisów ustawy, jeżeli nie dat on powodu do wszczęcia postępowania i

uznał, przy pierwszej czynności podjętej przed Prezesem Urzędu po otrzymaniu zawiadomienia

o wszczęciu postępowania, zasadność zarzutów.

2.

Koszty niezbędnych opinii biegłych i instytutów naukowych w sprawach dotyczących koncentracji

ponoszą przedsiębiorcy uczestniczący w koncentracji.

Jeżeli postępowanie zostało wszczęte z urzędu i w jego wyniku Prezes Urzędu stwierdził

naruszenie przepisów ustawy, przedsiębiorca lub związek przedsiębiorców, który dopuścił

się tego naruszenia, zobowiązany jest ponieść koszty postępowania.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Prezes Urzędu może nałożyć na stronę przegrywającą

obowiązek zwrotu tylko części kosztów albo nie obciążać jej kosztami.

Prezes Urzędu może, niezależnie od wyniku sprawy, nałożyć na stronę obowiązek zwrotu

kosztów wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem, a zwłaszcza

kosztów powstałych wskutek uchylenia się od wyjaśnień lub złożenia wyjaśnień niezgodnych

z prawdą, zatajenia lub opóźnionego powołania dowodów.

Prezes Urzędu rozstrzyga o kosztach, w drodze postanowienia, które może być zamieszczone

w decyzji kończącej postępowanie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

Roszczenie o zwrot kosztów wygasa, jeżeli strona w terminie wyznaczonym przez Prezesa

Urzędu, nie krótszym niż 7 dni, nie złoży spisu kosztów albo wniosku o przyznanie

zwrotu kosztów według przepisów odrębnych.

1.

Od wniosków o wszczęcie postępowania antymonopolowego przed Prezesem Urzędu przedsiębiorcy

i związki przedsiębiorców uiszczają opłaty.

2.

Jeżeli wraz ze złożonym wnioskiem nie zostanie uiszczona opłata, Prezes Urzędu wzywa

wnioskodawcę do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni, z pouczeniem, że nieuiszczenie

opłaty spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

3.

Postępowanie antymonopolowe może być wszczęte mimo nieuiszczenia opłaty, jeżeli przemawiają

za tym ważne względy dotyczące ochrony konkurencji lub interesów konsumentów.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, opłaty podlegają ściągnięciu w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

5.

Prezes Urzędu, w razie niewątpliwej niemożności poniesienia opłaty przez przedsiębiorcę,

w szczególności będącego osobą fizyczną, lub przez związek przedsiębiorców, może zwolnić

go w części lub w całości od tej opłaty, na jego wniosek.

6.

Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat, o których

mowa w ust. 1, oraz tryb ich uiszczania, a w szczególności wysokość stawek, z uwzględnieniem

podziału na wnioski w sprawach praktyk ograniczających konkurencję oraz koncentracji,

a także sposób uiszczania opłat.

1.

Od decyzji Prezesa Urzędu przysługuje odwołanie do sądu ochrony konkurencji i konsumentów

2.

Postępowanie w sprawach odwołań od decyzji Prezesa Urzędu toczy się według przepisów

Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu w sprawach gospodarczych.

3.

W przypadku wniesienia odwołania od decyzji Prezes Urzędu przekazuje je niezwłocznie

wraz z aktami sprawy do sądu ochrony konkurencji i konsumentów

4.

Jeżeli Prezes Urzędu uzna odwołanie za słuszne, może - nie przekazując akt sądowi

- uchylić albo zmienić swoją decyzję w całości lub w części, o czym bezzwłocznie powiadamia

stronę, przesyłając jej nową decyzję, od której stronie przysługuje odwołanie.

5.

Przed przekazaniem odwołania do sądu ochrony konkurencji i konsumentów

6.

Do postanowień Prezesa Urzędu, na które przysługuje zażalenie, przepisy ust. 1-5 stosuje

się odpowiednio, z tym że zażalenie wnosi się w terminie tygodnia od dnia doręczenia

postanowienia.

Od decyzji Prezesa Urzędu stronie nie przysługują środki prawne wzruszenia decyzji

przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego, dotyczące wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności

decyzji.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Prezesem Urzędu stosuje

się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem art. 81.

W sprawach dotyczących dowodów w postępowaniu przed Prezesem Urzędu w zakresie nieuregulowanym

w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio art. 227 - 315 Kodeksu postępowania cywilnego.

Przedsiębiorca zawiadamia Prezesa Urzędu o wszczętym wobec tego przedsiębiorcy za

granicą postępowaniu opartym na podejrzeniu dokonania działań ograniczających konkurencję

oraz przekazuje Prezesowi Urzędu kopię orzeczenia.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio w sprawach nakładania kar pieniężnych

za naruszenie przepisów ustawy.

1.

Z wnioskiem o wszczęcie postępowania antymonopolowego w związku z podejrzeniem naruszenia

przepisów ustawy może wystąpić

1)

przedsiębiorca lub związek przedsiębiorców, którzy wykażą swój interes prawny;

2)

organ samorządu terytorialnego;

3)

organ kontroli państwowej;

4)

rzecznik konsumentów;

5)

organizacja konsumencka.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, wnosi się na piśmie wraz z uzasadnieniem oraz podaniem

podstawy prawnej, z kopiami w liczbie umożliwiającej ich przekazanie pozostałym stronom

postępowania. Wnioskodawca jest obowiązany uprawdopodobnić naruszenie przepisów ustawy.

3.

Prezes Urzędu zawiadamia strony o wszczęciu postępowania.

1.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, odmówić wszczęcia postępowania antymonopolowego,

jeżeli w sposób oczywisty z zawartych we wniosku oraz posiadanych przez Prezesa Urzędu

informacji wynika, że nie naruszono zakazu określonego w art. 5, w zakresie niewyłączonym

na podstawie art. 6 i 7, lub zakazu określonego w art. 8.

2.

Przed wydaniem postanowienia o wszczęciu lub decyzji o odmowie wszczęcia postępowania

antymonopolowego Prezes Urzędu może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, o którym

mowa w art. 43, mające na celu uzyskanie dodatkowych informacji niezbędnych do rozstrzygnięcia

o wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania antymonopolowego.

3.

Prezes Urzędu odmawia wszczęcia postępowania antymonopolowego, w drodze postanowienia,

na które przysługuje zażalenie, jeżeli z wnioskiem wystąpiła osoba nieuprawniona zgodnie

z art. 84 ust. 1.

4.

Prezes Urzędu może odmówić wszczęcia postępowania antymonopolowego, w drodze postanowienia,

na które przysługuje zażalenie

1)

w przypadku niedostarczenia przez wnioskodawcę w wyznaczonym terminie informacji niezbędnych

do rozstrzygnięcia o wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania;

2)

jeżeli wniosek nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 84 ust. 2.

Stroną postępowania jest każdy, kto wnosi o wydanie decyzji w sprawie praktyk ograniczających

konkurencję lub wobec kogo zostało wszczęte postępowanie o stosowanie praktyk ograniczających

konkurencję lub naruszenie innych przepisów ustawy.

1.

Prezes Urzędu może dopuścić do udziału w postępowaniu w charakterze podmiotu zainteresowanego

1)

przedsiębiorcę poszkodowanego na skutek działań stanowiących naruszenie przepisów

ustawy;

2)

stronę umowy, której dotyczy postępowanie;

3)

inny podmiot, który wystąpi z wnioskiem i wykaże swój interes prawny lub którego dopuszczenie

do udziału w postępowaniu przyczyni się do wyjaśnienia sprawy.

2.

Dopuszczenie lub odmowa dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze podmiotu

zainteresowanego następuje w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

3.

Podmiot zainteresowany ma prawo składania wyjaśnień co do okoliczności sprawy.

4.

Podmiot zainteresowany ma prawo wglądu do akt w zakresie, w jakim jest to konieczne

do ochrony jego praw, i jeśli nie naruszy to tajemnicy przedsiębiorstwa, jak również

innych tajemnic podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów.

5.

Prezes Urzędu informuje podmiot zainteresowany o sposobie załatwienia sprawy. Podmiotowi

temu nie przysługuje prawo do wniesienia odwołania lub zażalenia.

W postępowaniu przed Prezesem Urzędu może być zawarta ugoda, o ile nie naruszy to

interesu publicznego.

1.

W sprawach mniejszej wagi dla ochrony konkurencji i konsumentów, jeżeli na podstawie

okoliczności sprawy, informacji zawartych we wniosku lub będących podstawą wszczęcia

postępowania z urzędu, a także dotychczasowego orzecznictwa w sprawach antymonopolowych,

Prezes Urzędu oceni, że naruszenie zakazu stosowania praktyk ograniczających konkurencję

jest bezsporne, może on, po wszczęciu postępowania antymonopolowego, wystąpić do przedsiębiorcy

lub związku przedsiębiorców, przeciwko któremu postępowanie to zostało wszczęte, o

przyznanie się do naruszenia przepisów ustawy.

2.

W przypadku przyznania, o którym mowa w ust. 1, Prezes Urzędu, bez przeprowadzenia

postępowania dowodowego, wydaje decyzję nakazującą zaniechanie naruszenia. Przepisu

art. 101 ust. 2 pkt 1 nie stosuje się.

3.

Od decyzji, o której mowa w ust. 2, odwołanie nie przysługuje.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się

1)

do porozumień, o których mowa w art. 5 ust. 1, zawieranych między konkurentami;

2)

w przypadku nadużycia pozycji dominującej przez przedsiębiorcę, którego udział w rynku

przekracza 80%;

3)

jeżeli w okresie ostatnich 3 lat poprzedzających wszczęcie postępowania antymonopolowego

ostateczną decyzją Prezesa Urzędu lub prawomocnym wyrokiem sądu stwierdzone zostało

naruszenie przez przedsiębiorcę lub związek przedsiębiorców zakazu określonego w art.

5, w zakresie niewyłączonym na podstawie art. 6 i 7, lub zakazu określonego w art.

8.

Prezes Urzędu może nadać rygor natychmiastowej wykonalności decyzji w całości lub

w części, jeżeli wymaga tego ochrona konkurencji lub ważny interes konsumentów.

1.

Jeżeli istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że w lokalu mieszkalnym są

przechowywane przedmioty, akta, księgi, dokumenty i inne nośniki informacji mogące

mieć wpływ na ustalenie stanu faktycznego istotnego dla prowadzonego postępowania,

sąd ochrony konkurencji i konsumentów

2.

W przeszukaniu, o którym mowa w ust. 1, bierze również udział kontrolujący. Przepis

art. 57 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

3.

Sąd ochrony konkurencji i konsumentów

4.

Policja, na polecenie sądu ochrony konkurencji i konsumentów

Postępowanie antymonopolowe w sprawach praktyk ograniczających konkurencję powinno

być zakończone nie później niż w terminie 4 miesięcy od dnia jego wszczęcia. Przepisy

art. 35-38 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie stosowania praktyk ograniczających konkurencję,

jeżeli od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania, upłynął rok.

1.

Stroną postępowania jest każdy, kto zgłasza, zgodnie z ust. 2, zamiar koncentracji.

2.

Zgłoszenia zamiaru koncentracji dokonują

1)

wspólnie łączący się przedsiębiorcy - w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 2

pkt 1;

2)

przedsiębiorca przejmujący kontrolę - w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 2

pkt 2;

3)

wspólnie wszyscy przedsiębiorcy biorący udział w utworzeniu wspólnego przedsiębiorcy

- w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 2 pkt 3;

4)

obejmujący lub nabywający akcje albo udziały - w przypadku, o którym mowa w art. 12

ust. 3 pkt 1;

5)

przedsiębiorca, w którego organie zarządzającym lub kontrolnym obejmuje funkcję członka

osoba pełniąca już funkcję członka w organie zarządzającym lub kontrolnym innego przedsiębiorcy

- w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 3 pkt 2;

6)

odpowiednio instytucja finansowa albo przedsiębiorca, który nabył akcje lub udziały

w celu zabezpieczenia wierzytelności - w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 3

pkt 3.

3.

W przypadku gdy koncentracji dokonuje przedsiębiorca dominujący za pośrednictwem co

najmniej dwóch przedsiębiorców zależnych, zgłoszenia zamiaru tej koncentracji dokonuje

przedsiębiorca dominujący.

4.

Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać w terminie 7 dni od dnia zawarcia

umowy lub dokonania innej czynności, na podstawie której ma nastąpić koncentracja.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, jakim powinno

odpowiadać zgłoszenie zamiaru koncentracji, w tym wykaz informacji i dokumentów, które

powinno ono zawierać, uwzględniając specyfikę działalności prowadzonej przez różne

rodzaje przedsiębiorców, w szczególności przez instytucje finansowe.

1.

Prezes Urzędu może, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, dopuścić

do udziału w postępowaniu w charakterze podmiotu zainteresowanego każdego, kto wykaże

swój interes prawny, w szczególności

1)

przedsiębiorcę, nad którym inny przedsiębiorca przejmuje kontrolę;

2)

podmiot zbywający akcje lub udziały;

3)

podmiot zbywający majątek.

2.

Podmioty zainteresowane mają prawo składać wyjaśnienia i dokumenty mające znaczenie

dla rozstrzygnięcia sprawy.

3.

Przepis art. 87 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

1.

Prezes Urzędu może

1)

zwrócić w terminie 14 dni zgłoszenie zamiaru koncentracji przedsiębiorców, jeżeli

nie spełnia ono warunków, jakim powinno odpowiadać;

2)

wezwać zgłaszającego zamiar koncentracji do usunięcia wskazanych braków w zgłoszeniu

lub uzupełnienia w nim niezbędnych informacji w wyznaczonym terminie.

2.

Prezes Urzędu może przedstawić przedsiębiorcy lub przedsiębiorcom uczestniczącym w

koncentracji warunki, o których mowa w art. 18 ust. 2, wyznaczając termin na ustosunkowanie

się do zgłoszonej propozycji; brak odpowiedzi lub odpowiedź negatywna powoduje wydanie

decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 1.

1.

Postępowanie antymonopolowe w sprawach koncentracji powinno być zakończone nie później

niż w terminie 2 miesięcy od dnia jego wszczęcia, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadku zamiaru nabycia akcji dopuszczonych do publicznego obrotu postępowanie,

o którym mowa w ust. 1, powinno być zakończone nie później niż w terminie 14 dni od

dnia jego wszczęcia.

3.

Do terminów określonych w ust. 1 i 2 nie wlicza się okresów oczekiwania na dokonanie

zgłoszenia przez pozostałych uczestników koncentracji, a także okresów na usunięcie

braków lub uzupełnienie informacji, o których mowa w art. 96 ust. 1 pkt 2, lub ustosunkowanie

się do przedstawionych przez Prezesa Urzędu warunków, o których mowa w art. 18 ust.

2.

1.

Przedsiębiorcy, których zamiar koncentracji podlega zgłoszeniu, są obowiązani do wstrzymania

się od dokonania koncentracji do czasu wydania przez Prezesa Urzędu decyzji lub upływu

terminu, w jakim decyzja powinna zostać wydana.

2.

Czynność prawna, na podstawie której ma nastąpić koncentracja, może być dokonana pod

warunkiem wydania przez Prezesa Urzędu, w drodze decyzji, zgody na dokonanie koncentracji

lub upływu terminów, o których mowa w art. 97.

3.

Nie stanowi naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, realizacja publicznej oferty

kupna lub zamiany akcji, zgłoszonej Prezesowi Urzędu w trybie art. 12 ust. 1, jeżeli

nabywca nie korzysta z prawa głosu wynikającego z nabytych akcji lub czyni to wyłącznie

w celu utrzymania pełnej wartości swej inwestycji kapitałowej lub dla zapobieżenia

poważnej szkodzie, jaka może powstać u przedsiębiorców uczestniczących w koncentracji.

Jeżeli Prezes Urzędu poweźmie wiadomość o dokonaniu koncentracji z naruszeniem obowiązku,

o którym mowa w art. 12, może wszcząć postępowanie z urzędu.

W przypadku niewykonania decyzji, o której mowa w art. 20 ust. 1 lub 4, Prezes Urzędu

może, w drodze decyzji, dokonać podziału przedsiębiorcy. Do podziału spółki stosuje

się odpowiednio przepisy art. 528-550 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z 2001 r. Nr 102, poz. 1117 oraz z 2003 r. Nr 49, poz. 408). Prezesowi Urzędu przysługują kompetencje organów spółek uczestniczących w podziale.

Prezes Urzędu może ponadto wystąpić do sądu o unieważnienie umowy lub podjęcie innych

środków prawnych zmierzających do przywrócenia stanu poprzedniego.

1.

Z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie praktyki naruszającej zbiorowe interesy

konsumentów może wystąpić

1)

Rzecznik Praw Obywatelskich;

2)

rzecznik ubezpieczonych;

3)

rzecznik konsumentów;

4)

organizacja konsumencka.

2.

Z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, może także wystąpić zagraniczna organizacja wpisana

na listę organizacji uprawnionych w państwach Unii Europejskiej do złożenia wniosku

o wszczęcie postępowania, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich,

jeżeli cel jej działania uzasadnia wystąpienie przez nią z wnioskiem o wszczęcie postępowania

dotyczącego naruszenia wynikającego z niezgodnych z prawem zaniechań lub działań podjętych

w Polsce, zagrażających zbiorowym interesom konsumentów w państwie członkowskim, w

którym organizacja ta ma swoją siedzibę.

3.

Przepisy art. 84 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, odmówić wszczęcia postępowania, jeżeli z zawartych

we wniosku oraz posiadanych przez Prezesa Urzędu informacji wynika w sposób oczywisty,

że zbiorowe interesy konsumentów nie uległy naruszeniu. Przepis art. 85 ust. 2 stosuje

się odpowiednio.

2.

Prezes Urzędu, w drodze postanowienia, odmawia wszczęcia postępowania, jeżeli z wnioskiem

wystąpiła osoba nieuprawniona na podstawie art. 100a ust. 1 lub 2.

3.

Prezes Urzędu może, w drodze postanowienia, odmówić wszczęcia postępowania

1)

w przypadku niedostarczenia przez wnioskodawcę w wyznaczonym terminie informacji niezbędnych

do rozstrzygnięcia o wszczęciu postępowania;

2)

jeżeli wniosek nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 84 ust. 2.

4.

Na postanowienia, o których mowa w ust. 2 i 3, wnioskodawcy przysługuje zażalenie.

Stroną postępowania jest każdy, kto wnosi o wydanie decyzji w sprawie praktyki naruszającej

zbiorowe interesy konsumentów lub wobec kogo zostało wszczęte postępowanie o stosowanie

takiej praktyki.

W postępowaniu przed Prezesem Urzędu może być zawarta ugoda, jeżeli przemawia za tym

charakter sprawy, a ugoda nie zmierza do obejścia prawa albo nie narusza interesu

publicznego lub słusznego interesu konsumentów.

Prezes Urzędu może nadać decyzji w całości lub w części rygor natychmiastowej wykonalności,

jeżeli wymaga tego ważny interes konsumentów.

Postępowanie w sprawie praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów powinno

się zakończyć nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, a w sprawie szczególnie skomplikowanej

- nie później niż w ciągu trzech miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepisy

art. 35-38 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

Nie wszczyna się postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe

interesy konsumentów, jeżeli od końca roku, w którym zaprzestano ich stosowania, upłynął

rok.

Postępowanie w sprawach praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów jest wolne

od opłat.

1.

Prezes Urzędu nakłada, w drodze decyzji, na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości

stanowiącej równowartość od 1 000 do 50 000 euro, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby

nieumyślnie

1)

nie wykonuje obowiązku zgłoszenia zamiaru koncentracji, o którym mowa w art. 12;

2)

wykonuje, po objęciu lub nabyciu akcji lub udziałów, prawa wynikające z tych akcji

lub udziałów, z naruszeniem art. 13 pkt 3 i 4;

3)

posiada akcje lub udziały po upływie okresu, o którym mowa w art. 13 pkt 3;

4)

wykonuje czynności, od których powinien się wstrzymać po dokonaniu zgłoszenia na podstawie

art. 98 ust. 1.

2.

Prezes Urzędu może nałożyć, w drodze decyzji, na przedsiębiorcę karę pieniężną

1)

w wysokości stanowiącej równowartość od 1 000 do 5 000 000 euro, jednak nie większej

niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia

kary, jeżeli dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 5, w zakresie niewyłączonym

na podstawie art. 6 i 7, lub naruszenia zakazu określonego w art. 8;

2)

w wysokości stanowiącej równowartość od 200 do 5 000 euro, jeżeli, choćby nieumyślnie

a)

we wniosku, o którym mowa w art. 22, lub w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 94 ust.

2, podał nieprawdziwe dane,

b)

nie udzielił informacji żądanych przez Prezesa Urzędu na podstawie art. 18 ust. 3

lub art. 45, lub udzielił nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji,

c)

nie współdziała w toku kontroli prowadzonej w ramach postępowania na podstawie art.

57, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 2,

d)

nie wypełnił obowiązku przewidzianego w art. 82.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się do związków przedsiębiorców. W przypadku gdy związek

przedsiębiorców nie osiąga przychodu, Prezes Urzędu może ustalić karę pieniężną w

wysokości do pięćdziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia.

1

Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorców, w drodze decyzji, karę pieniężną w

wysokości stanowiącej równowartość od 10 do 1 000 euro za każdy dzień zwłoki w wykonaniu

decyzji wydanych na podstawie art. 9, 18 ust. 1, art. 19 ust. 1 i art. 20 ust. 2 i

4 oraz art. 23c, postanowień wydanych na podstawie art. 60 ust. 1 lub wyroków sądu ochrony konkurencji i konsumentów wydanych na podstawie art. 479; karę pieniężną nakłada się, licząc od daty wskazanej w decyzji.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do związków przedsiębiorców. W przypadku gdy związek przedsiębiorców

nie osiąga przychodu, karę pieniężną za każdy rozpoczęty miesiąc niewykonania w terminie

decyzji, postanowienia lub wyroku sądu Prezes Urzędu ustala w wysokości do pięćdziesięciokrotności

przeciętnego wynagrodzenia.

1.

Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę pełniącą funkcję kierowniczą

lub wchodzącą w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy lub związku przedsiębiorców

karę pieniężną w wysokości do dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia, jeżeli

osoba ta umyślnie albo nieumyślnie

1)

nie wykonała decyzji, postanowień lub wyroków, o których mowa w art. 102;

2)

nie zgłosiła zamiaru koncentracji, o którym mowa w art. 12.

2.

Prezes Urzędu może nałożyć na osoby, o których mowa w art. 59 ust. 1, karę pieniężną,

o której mowa w ust. 1, za nieudzielenie informacji lub udzielenie nieprawdziwych

lub wprowadzających w błąd informacji żądanych przez Prezesa Urzędu na podstawie art.

45, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 2, oraz za brak współdziałania w toku kontroli prowadzonej

w ramach postępowania na podstawie art. 57, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 2, oraz na

świadków za nieuzasadnioną odmowę zeznań.

Przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 101-103, należy uwzględnić

w szczególności okres, stopień oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów

ustawy.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 101-103, są płatne z dochodu po opodatkowaniu

lub z innej formy nadwyżki dochodów nad wydatkami zmniejszonej o podatki.

2.

Wykonanie kary pieniężnej nałożonej przez Prezesa Urzędu ulega zawieszeniu do czasu

uprawomocnienia się decyzji o jej nałożeniu.

3.

Środki finansowe pochodzące z kar pieniężnych, o których mowa w art. 101-103, stanowią

dochód budżetu państwa.

4.

Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji Prezesa

Urzędu.

5.

W razie upływu terminu, o którym mowa w ust. 4, kara pieniężna podlega ściągnięciu

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

6.

W przypadku nieterminowego uiszczenia kary pieniężnej odsetek nie pobiera się.

1.

Prezes Urzędu może na wniosek przedsiębiorcy, związku przedsiębiorców lub osób, o

których mowa w art. 103, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie,

odroczyć uiszczenie kary pieniężnej albo rozłożyć ją na raty ze względu na ważny interes

wnioskodawcy.

2.

Prezes Urzędu może uchylić, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie,

odroczenie uiszczenia kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty, jeżeli ujawniły

się nowe lub poprzednio nieznane okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz. 198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73, poz. 350 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 270, Nr 54, poz. 348, Nr 75, poz. 471, Nr 102, poz. 643, Nr 117, poz. 752, Nr 121, poz. 769 i 770, Nr 133, poz. 882, Nr 139, poz. 934, Nr 140, poz. 940 i Nr 141, poz. 944, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 757, z 1999 r. Nr 52, poz. 532 oraz z 2000 r. Nr 22, poz. 269 i 271, Nr 48, poz. 552 i 554, Nr 55, poz. 665, Nr 73, poz. 852, Nr 94, poz. 1037, Nr 114, poz. 1191 i 1193 i Nr 122, poz. 1314) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 479

„

3)

należące do właściwości sądów na podstawie przepisów o ochronie konkurencji, Prawa

energetycznego, Prawa telekomunikacyjnego oraz przepisów o transporcie kolejowym,

”

;

2)

rozdział 2 działu IVa tytułu VII księgi pierwszej części pierwszej otrzymuje brzmienie

„

Rozdział 2

Postępowanie w sprawach z zakresu ochrony konkurencji

Art. 479

§ 1.

Sąd Okręgowy w Warszawie - sąd antymonopolowy jest właściwy w sprawach

1)

odwołań od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego w przepisach

niniejszego rozdziału „Prezesem Urzędu”,

2)

zażaleń na postanowienia wydawane przez Prezesa Urzędu w postępowaniach prowadzonych

na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. Nr 122, poz. 1319) lub przepisów odrębnych,

3)

zażaleń na postanowienia wydawane przez Prezesa Urzędu w postępowaniu zabezpieczającym

prowadzonym na podstawie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów,

4)

zażaleń na postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w celu wykonania

obowiązków wynikających z decyzji i postanowień wydawanych przez Prezesa Urzędu.

§ 2.

Odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu wnosi się za jego pośrednictwem do sądu antymonopolowego

w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji.

§ 3.

Odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla

pisma procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonej decyzji, przytoczenie zarzutów,

zwięzłe ich uzasadnienie, wskazanie dowodów, a także zawierać wniosek o zmianę decyzji

w całości lub w części.

Art. 479

§ 1.

Stroną postępowania przed sądem antymonopolowym jest Prezes Urzędu oraz podmiot będący

stroną w postępowaniu przed Prezesem Urzędu, a także wnoszący zażalenie.

§ 2.

W postępowaniu przed sądem antymonopolowym mogą brać udział jako uczestnicy podmioty

dopuszczone do udziału w postępowaniu przed Prezesem Urzędu jako podmioty zainteresowane.

§ 3.

Pełnomocnikiem Prezesa Urzędu może być pracownik Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Art. 479

W razie wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, sąd antymonopolowy może, na

wniosek strony, która wniosła odwołanie, wstrzymać wykonanie decyzji do czasu rozstrzygnięcia

sprawy. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Art. 479

§ 1.

Sąd antymonopolowy oddala odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu, jeżeli nie ma podstaw

do jego uwzględnienia.

§ 2.

Sąd antymonopolowy odrzuca odwołanie wniesione po upływie terminu do jego wniesienia,

niedopuszczalne z innych przyczyn, a także wtedy, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym

terminie braków odwołania.

§ 3.

Sąd antymonopolowy, uwzględniając odwołanie od decyzji, zmienia decyzję w całości

lub w części i orzeka co do istoty sprawy.

Art. 479

§ 1.

Zażalenie na postanowienie Prezesa Urzędu wnosi się do sądu antymonopolowego w terminie

tygodnia od dnia doręczenia tego postanowienia.

§ 2.

Przepisy art. 479

Art. 479

§ 1.

W postępowaniu przed sądem antymonopolowym chroni się tajemnicę przedsiębiorstwa oraz

inne tajemnice podlegające ochronie na podstawie odrębnych przepisów.

§ 2.

Sąd antymonopolowy może, w drodze postanowienia, ujawnić stronie postępowania sądowego

informacje chronione w postępowaniu przed Prezesem Urzędu jako tajemnica przedsiębiorstwa

drugiej strony tylko wtedy, gdy

1)

zmieniły się istotnie okoliczności będące podstawą wydania przez Prezesa Urzędu postanowienia

ograniczającego prawo wglądu do materiału dowodowego załączonego przez strony do akt

sprawy,

2)

strona, której tajemnica przedsiębiorstwa jest chroniona, wyraziła zgodę.

§ 3.

Sąd na wniosek strony lub z urzędu może, w drodze postanowienia, w niezbędnym zakresie

ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego załączonego przez

strony do akt sprawy w toku postępowania sądowego, jeżeli udostępnienie tego materiału

groziłoby ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic podlegających

ochronie na podstawie odrębnych przepisów.

§ 4.

Ograniczenie prawa wglądu do materiału dowodowego, o którym mowa w § 3, nie dotyczy

Prezesa Urzędu.

§ 5.

Na postanowienie, o którym mowa w § 2 i 3, nie przysługuje zażalenie.

Art. 479

W postępowaniu przed sądem antymonopolowym Prezes Urzędu nie ma obowiązku wnoszenia

opłaty sądowej i zwrotu kosztów postępowania.

Art. 479

§ 1.

Do wyroku sądu antymonopolowego przepisy art. 387 i 388 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Od wyroku sądu antymonopolowego przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego niezależnie

od wartości przedmiotu zaskarżenia.

”

;

3)

po rozdziale 3 działu IVa tytułu VII księgi pierwszej części pierwszej dodaje się

rozdziały 4-6 w brzmieniu

„

Rozdział 4

Postępowanie w sprawach z zakresu regulacji energetyki

Art. 479

Sąd Okręgowy w Warszawie - sąd antymonopolowy jest właściwy w sprawach

1)

odwołań od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, zwanego w przepisach niniejszego

rozdziału „Prezesem Urzędu”,

2)

zażaleń na postanowienia wydawane przez Prezesa Urzędu w postępowaniach prowadzonych

na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. Nr 54, poz. 348 i Nr 158, poz. 1042, z 1998 r. Nr 94, poz. 594, Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1126, z 1999 r. Nr 88, poz. 980, Nr 91, poz. 1042 i Nr 110, poz. 1255 oraz z 2000 r. Nr 43, poz. 489, Nr 48, poz. 555 i Nr 103, poz. 1099) lub przepisów odrębnych.

Art. 479

§ 1.

Odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu wnosi się za jego pośrednictwem do sądu antymonopolowego

w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji.

§ 2.

Sąd antymonopolowy odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu do jego wniesienia

lub gdy jest niedopuszczalne z innych przyczyn.

Art. 479

§ 1.

Prezes Urzędu przekazuje niezwłocznie odwołanie wraz z aktami sprawy do sądu.

§ 2.

Jeżeli Prezes Urzędu uzna odwołanie za słuszne, może - nie przekazując akt sądowi

- uchylić albo zmienić swoją decyzję w całości lub w części, o czym bezzwłocznie powiadamia

stronę, przesyłając jej nową decyzję, od której stronie służy odwołanie.

Art. 479

Odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla

pisma procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonej decyzji i wartości przedmiotu

sporu, przytoczenie zarzutów, zwięzłe ich uzasadnienie, wskazanie dowodów, a także

zawierać wniosek o uchylenie albo zmianę decyzji w całości lub w części.

Art. 479

§ 1.

W sprawach z zakresu regulacji energetyki stronami są także Prezes Urzędu i zainteresowany.

§ 2.

Zainteresowanym jest ten, czyje prawa lub obowiązki zależą od rozstrzygnięcia procesu.

Jeżeli zainteresowany nie został wezwany do udziału w sprawie, sąd antymonopolowy

wezwie go na wniosek strony albo z urzędu.

Art. 479

Pełnomocnikiem Prezesa Urzędu może być pracownik Urzędu Regulacji Energetyki.

Art. 479

W razie wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, sąd antymonopolowy może, na

wniosek strony, która wniosła odwołanie, wstrzymać wykonanie decyzji do czasu rozstrzygnięcia

sprawy. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Art. 479

§ 1.

Sąd antymonopolowy oddala odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu, jeżeli nie ma podstaw

do jego uwzględnienia.

§ 2.

W razie uwzględnienia odwołania, sąd antymonopolowy zaskarżoną decyzję albo uchyla,

albo zmienia w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy.

Art. 479

W postępowaniu przed sądem antymonopolowym Prezes Urzędu nie ma obowiązku wnoszenia

opłaty sądowej i zwrotu kosztów postępowania.

Art. 479

Przepisy art. 479

Art. 479

§ 1.

Do wyroku sądu antymonopolowego przepisy art. 387 i 388 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Od wyroku sądu antymonopolowego przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego niezależnie

od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Rozdział 5

Postępowanie w sprawach z zakresu regulacji telekomunikacji

Art. 479

Sąd Okręgowy w Warszawie - sąd antymonopolowy jest właściwy w sprawach

1)

odwołań od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji, zwanego w przepisach

niniejszego rozdziału „Prezesem Urzędu”,

2)

zażaleń na postanowienia wydawane przez Prezesa Urzędu w postępowaniach prowadzonych

na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. Nr 73, poz. 852) lub przepisów odrębnych.

Art. 479

§ 1.

Odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu wnosi się za jego pośrednictwem do sądu antymonopolowego

w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji.

§ 2.

Sąd antymonopolowy odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu do jego wniesienia

lub gdy jest niedopuszczalne z innych przyczyn.

Art. 479

§ 1.

Prezes Urzędu przekazuje niezwłocznie odwołanie wraz z aktami sprawy do sądu.

§ 2.

Jeżeli Prezes Urzędu uzna odwołanie za słuszne, może - nie przekazując akt sądowi

- uchylić albo zmienić swoją decyzję w całości lub w części, o czym bezzwłocznie powiadamia

stronę, przesyłając jej nową decyzję, od której stronie służy odwołanie.

Art. 479

Odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla

pisma procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonej decyzji i wartości przedmiotu

sporu, przytoczenie zarzutów, zwięzłe ich uzasadnienie, wskazanie dowodów, a także

zawierać wniosek o uchylenie albo zmianę decyzji w całości lub w części.

Art. 479

§ 1.

W sprawach z zakresu regulacji telekomunikacji stronami są także Prezes Urzędu i zainteresowany.

§ 2.

Zainteresowanym jest ten, czyje prawa lub obowiązki zależą od rozstrzygnięcia procesu.

Jeżeli zainteresowany nie został wezwany do udziału w sprawie, sąd antymonopolowy

wezwie go na wniosek strony albo z urzędu.

Art. 479

Pełnomocnikiem Prezesa Urzędu może być pracownik Urzędu Regulacji Telekomunikacji.

Art. 479

W razie wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, sąd antymonopolowy może, na

wniosek strony, która wniosła odwołanie, wstrzymać wykonanie decyzji do czasu rozstrzygnięcia

sprawy. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Art. 479

§ 1.

Sąd antymonopolowy oddala odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu, jeżeli nie ma podstaw

do jego uwzględnienia.

§ 2.

W razie uwzględnienia odwołania, sąd antymonopolowy zaskarżoną decyzję albo uchyla,

albo zmienia w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy.

Art. 479

W postępowaniu przed sądem antymonopolowym Prezes Urzędu nie ma obowiązku wnoszenia

opłaty sądowej i zwrotu kosztów postępowania.

Art. 479

Przepisy art. 479

Art. 479

§ 1.

Do wyroku sądu antymonopolowego przepisy art. 387 i 388 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Od wyroku sądu antymonopolowego przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego niezależnie

od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Rozdział 6

Postępowanie w sprawach z zakresu regulacji transportu kolejowego

Art. 479

Sąd Okręgowy w Warszawie - sąd antymonopolowy jest właściwy w sprawach

1)

odwołań od decyzji Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego, zwanego w przepisach niniejszego

rozdziału „Prezesem Urzędu”,

2)

zażaleń na postanowienia wydawane przez Prezesa Urzędu w postępowaniach prowadzonych

na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym

(Dz. U. Nr 96, poz. 591, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 84, poz. 934 oraz z 2000 r. Nr 84, poz. 948, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1314) lub przepisów odrębnych.

Art. 479

§ 1.

Odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu wnosi się za jego pośrednictwem do sądu antymonopolowego

w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji.

§ 2.

Sąd antymonopolowy odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu do jego wniesienia

lub gdy jest niedopuszczalne z innych przyczyn.

Art. 479

§ 1.

Prezes Urzędu przekazuje niezwłocznie odwołanie wraz z aktami sprawy do sądu.

§ 2.

Jeżeli Prezes Urzędu uzna odwołanie za słuszne, może - nie przekazując akt sądowi

- uchylić albo zmienić swoją decyzję w całości lub w części, o czym bezzwłocznie powiadamia

stronę, przesyłając jej nową decyzję, od której stronie służy odwołanie.

Art. 479

Odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla

pisma procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonej decyzji i wartości przedmiotu

sporu, przytoczenie zarzutów, zwięzłe ich uzasadnienie, wskazanie dowodów, a także

zawierać wniosek o uchylenie albo zmianę decyzji w całości lub w części.

Art. 479

§ 1.

W sprawach z zakresu regulacji transportu kolejowego stronami są także Prezes Urzędu

i zainteresowany.

§ 2.

Zainteresowanym jest ten, czyje prawa lub obowiązki zależą od rozstrzygnięcia procesu.

Jeżeli zainteresowany nie został wezwany do udziału w sprawie, sąd antymonopolowy

wezwie go na wniosek strony albo z urzędu.

Art. 479

Pełnomocnikiem Prezesa Urzędu może być pracownik Urzędu Transportu Kolejowego.

Art. 479

W razie wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, sąd antymonopolowy może, na

wniosek strony, która wniosła odwołanie, wstrzymać wykonanie decyzji do czasu rozstrzygnięcia

sprawy. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Art. 479

§ 1.

Sąd antymonopolowy oddala odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu, jeżeli nie ma podstaw

do jego uwzględnienia.

§ 2.

W razie uwzględnienia odwołania, sąd antymonopolowy zaskarżoną decyzję albo uchyla,

albo zmienia w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy.

Art. 479

W postępowaniu przed sądem antymonopolowym Prezes Urzędu nie ma obowiązku wnoszenia

opłaty sądowej i zwrotu kosztów postępowania.

Art. 479

Przepisy art. 479

Art. 479

§ 1.

Do wyroku sądu antymonopolowego przepisy art. 387 i 388 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Od wyroku sądu antymonopolowego przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego niezależnie

od wartości przedmiotu zaskarżenia.

”

(pominięte).

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25, Nr 77, poz. 355, Nr 91, poz. 421 i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 34, poz. 163 i Nr 81, poz. 406, z 1996 r. Nr 77, poz. 367, z 1997 r. Nr 75, poz. 471, Nr 98, poz. 604, Nr 106, poz. 679, Nr 117, poz. 751, 752i 753, Nr 121, poz. 769, Nr 124, poz. 782 i Nr 133, poz. 882, z 1998 r. Nr 98, poz. 607, Nr 160, poz. 1064 i Nr 162, poz. 1118 i 1125, z 1999 r. Nr 20, poz. 180, Nr 60, poz. 636, Nr 75, poz. 853, Nr 83, poz. 931 i Nr 110, poz. 1255 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 551, Nr 50, poz. 580, Nr 56, poz. 678, Nr 114, poz. 1193, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1314) art. 20 otrzymuje brzmienie

„

Art. 20.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, tworzy w Sądzie Okręgowym w Warszawie

odrębną jednostkę organizacyjną do spraw z zakresu ochrony konkurencji, regulacji

energetyki, telekomunikacji (transportu kolejowego.

”

W ustawie z dnia 30 kwietnia 1993 r. o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji

(Dz. U. Nr 44, poz. 202, z 1994 r. Nr 84, poz. 385 oraz z 1997 r. Nr 30, poz. 164, Nr 47, poz. 298 i Nr 107, poz. 691) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 25 otrzymuje brzmienie

„

Art. 25.

1.

Firma zarządzająca nie może jednocześnie świadczyć usług zarządzania na rzecz dwóch

lub więcej funduszy lub być akcjonariuszem funduszu, na którego rzecz świadczy usługi

zarządzania, bez wcześniejszego uzyskania zgody Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów.

2.

Członek rady nadzorczej lub zarządu funduszu nie może jednocześnie pełnić funkcji

członka rady nadzorczej lub członka zarządu innego funduszu. Zakaz ten stosuje się

odpowiednio do prokurentów.

3.

W razie naruszenia obowiązków i zakazów, o których mowa w ust. 1 i 2, Prezes Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów może wydać decyzję o nałożeniu na odpowiedzialnego

członka zarządu danego funduszu lub firmy zarządzającej kary pieniężnej w wysokości

nieprzekraczającej połowy rocznego dochodu danej osoby za ostatni rok podatkowy. Odwołania

od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów podlegają rozpatrzeniu

w trybie art. 78 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. Nr 122, poz. 1319).

”

;

2)

art. 27 otrzymuje brzmienie

„

Art. 27.

Zakazy, o których mowa w art. 25 ust. 1 i 2 oraz w art. 26, obejmują również podmioty

dominujące i zależne w stosunku do firmy zarządzającej w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy,

o której mowa w art. 25 ust. 3.

”

;

3)

po art. 28 dodaje się art. 28a w brzmieniu

„

Art. 28a.

W zakresie nieuregulowanym w tym rozdziale stosuje się przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów.

””

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy rozpoczyna się pierwsza kadencja Prezesa Urzędu sprawującego

urząd w tym dniu, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Kadencja Prezesa Urzędu, o której mowa w ust. 1, ulega skróceniu o okres sprawowania

przez niego urzędu przed dniem wejścia w życie ustawy.

3.

Prezes Rady Ministrów może odwołać Prezesa Urzędu w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy. W terminie tym nie znajdują zastosowania ograniczenia, o których mowa

w art. 24 ust. 5.

Z dniem wejścia w życie ustawy dyrektorzy i wicedyrektorzy delegatur Urzędu stają

się członkami korpusu służby cywilnej, a ich dotychczasowe stosunki pracy nawiązane

na podstawie powołania na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów (Dz. U. z 1999 r. Nr 52, poz. 547 oraz z 2000 r.

Nr 31, poz. 381 i Nr 60, poz. 704) przekształcają się w stosunki pracy na podstawie

umowy o pracę na czas nieokreślony, z tym że stanowisko wicedyrektora delegatury przekształca

się w stanowisko zastępcy dyrektora delegatury.

Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o którym mowa w art. 104, uwzględnia się również okoliczność naruszenia przepisów ustawy z dnia 24

lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów w okresie 5 lat od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

Postępowania wszczęte na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów prowadzi się na podstawie przepisów niniejszej ustawy.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów zachowują moc do czasu wejścia w życie aktów wykonawczych

wydanych na podstawie niniejszej ustawy, w zakresie, w jakim nie są z nią sprzeczne,

nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

(pominięty).

Wartość euro, o której mowa w przepisach ustawy, podlega przeliczeniu na złote według

kursu średniego walut obcych ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu

roku kalendarzowego poprzedzającego rok zgłoszenia zamiaru koncentracji lub nałożenia

kary.

Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o „organie antymonopolowym” lub „Urzędzie

Antymonopolowym”, rozumie się przez to Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Traci moc ustawa z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym i ochronie interesów konsumentów (Dz. U. z 1999 r. Nr 52, poz. 547 oraz z 2000 r.

Nr 31, poz. 381 i Nr 60, poz. 704).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2001 r., z wyjątkiem art. 41, który wchodzi

w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

§ 1.

Sąd Okręgowy w Warszawie - sąd antymonopolowy jest właściwy w sprawach

1)

odwołań od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego w przepisach

niniejszego rozdziału „Prezesem Urzędu”,

2)

zażaleń na postanowienia wydawane przez Prezesa Urzędu w postępowaniach prowadzonych

na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów

(Dz. U. Nr 122, poz. 1319) lub przepisów odrębnych,

3)

zażaleń na postanowienia wydawane przez Prezesa Urzędu w postępowaniu zabezpieczającym

prowadzonym na podstawie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów,

4)

zażaleń na postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w celu wykonania

obowiązków wynikających z decyzji i postanowień wydawanych przez Prezesa Urzędu.

§ 2.

Odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu wnosi się za jego pośrednictwem do sądu antymonopolowego

w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji.

§ 3.

Odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla

pisma procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonej decyzji, przytoczenie zarzutów,

zwięzłe ich uzasadnienie, wskazanie dowodów, a także zawierać wniosek o zmianę decyzji

w całości lub w części.

§ 1.

Odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu wnosi się za jego pośrednictwem do sądu antymonopolowego

w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji.

§ 2.

Sąd antymonopolowy odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu do jego wniesienia

lub gdy jest niedopuszczalne z innych przyczyn.

§ 1.

Prezes Urzędu przekazuje niezwłocznie odwołanie wraz z aktami sprawy do sądu.

§ 2.

Jeżeli Prezes Urzędu uzna odwołanie za słuszne, może - nie przekazując akt sądowi

- uchylić albo zmienić swoją decyzję w całości lub w części, o czym bezzwłocznie powiadamia

stronę, przesyłając jej nową decyzję, od której stronie służy odwołanie.

Odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla

pisma procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonej decyzji i wartości przedmiotu

sporu, przytoczenie zarzutów, zwięzłe ich uzasadnienie, wskazanie dowodów, a także

zawierać wniosek o uchylenie albo zmianę decyzji w całości lub w części.

§ 1.

W sprawach z zakresu regulacji energetyki stronami są także Prezes Urzędu i zainteresowany.

§ 2.

Zainteresowanym jest ten, czyje prawa lub obowiązki zależą od rozstrzygnięcia procesu.

Jeżeli zainteresowany nie został wezwany do udziału w sprawie, sąd antymonopolowy

wezwie go na wniosek strony albo z urzędu.

Pełnomocnikiem Prezesa Urzędu może być pracownik Urzędu Regulacji Energetyki.

W razie wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, sąd antymonopolowy może, na

wniosek strony, która wniosła odwołanie, wstrzymać wykonanie decyzji do czasu rozstrzygnięcia

sprawy. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

§ 1.

Sąd antymonopolowy oddala odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu, jeżeli nie ma podstaw

do jego uwzględnienia.

§ 2.

W razie uwzględnienia odwołania, sąd antymonopolowy zaskarżoną decyzję albo uchyla,

albo zmienia w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy.

W postępowaniu przed sądem antymonopolowym Prezes Urzędu nie ma obowiązku wnoszenia

opłaty sądowej i zwrotu kosztów postępowania.

Przepisy art. 479

§ 1.

Do wyroku sądu antymonopolowego przepisy art. 387 i 388 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Od wyroku sądu antymonopolowego przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego niezależnie

od wartości przedmiotu zaskarżenia.

§ 1.

Stroną postępowania przed sądem antymonopolowym jest Prezes Urzędu oraz podmiot będący

stroną w postępowaniu przed Prezesem Urzędu, a także wnoszący zażalenie.

§ 2.

W postępowaniu przed sądem antymonopolowym mogą brać udział jako uczestnicy podmioty

dopuszczone do udziału w postępowaniu przed Prezesem Urzędu jako podmioty zainteresowane.

§ 3.

Pełnomocnikiem Prezesa Urzędu może być pracownik Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Sąd Okręgowy w Warszawie - sąd antymonopolowy jest właściwy w sprawach

1)

odwołań od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji, zwanego w przepisach

niniejszego rozdziału „Prezesem Urzędu”,

2)

zażaleń na postanowienia wydawane przez Prezesa Urzędu w postępowaniach prowadzonych

na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. Nr 73, poz. 852) lub przepisów odrębnych.

§ 1.

Odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu wnosi się za jego pośrednictwem do sądu antymonopolowego

w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji.

§ 2.

Sąd antymonopolowy odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu do jego wniesienia

lub gdy jest niedopuszczalne z innych przyczyn.

§ 1.

Prezes Urzędu przekazuje niezwłocznie odwołanie wraz z aktami sprawy do sądu.

§ 2.

Jeżeli Prezes Urzędu uzna odwołanie za słuszne, może - nie przekazując akt sądowi

- uchylić albo zmienić swoją decyzję w całości lub w części, o czym bezzwłocznie powiadamia

stronę, przesyłając jej nową decyzję, od której stronie służy odwołanie.

Odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla

pisma procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonej decyzji i wartości przedmiotu

sporu, przytoczenie zarzutów, zwięzłe ich uzasadnienie, wskazanie dowodów, a także

zawierać wniosek o uchylenie albo zmianę decyzji w całości lub w części.

§ 1.

W sprawach z zakresu regulacji telekomunikacji stronami są także Prezes Urzędu i zainteresowany.

§ 2.

Zainteresowanym jest ten, czyje prawa lub obowiązki zależą od rozstrzygnięcia procesu.

Jeżeli zainteresowany nie został wezwany do udziału w sprawie, sąd antymonopolowy

wezwie go na wniosek strony albo z urzędu.

Pełnomocnikiem Prezesa Urzędu może być pracownik Urzędu Regulacji Telekomunikacji.

W razie wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, sąd antymonopolowy może, na

wniosek strony, która wniosła odwołanie, wstrzymać wykonanie decyzji do czasu rozstrzygnięcia

sprawy. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

§ 1.

Sąd antymonopolowy oddala odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu, jeżeli nie ma podstaw

do jego uwzględnienia.

§ 2.

W razie uwzględnienia odwołania, sąd antymonopolowy zaskarżoną decyzję albo uchyla,

albo zmienia w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy.

W postępowaniu przed sądem antymonopolowym Prezes Urzędu nie ma obowiązku wnoszenia

opłaty sądowej i zwrotu kosztów postępowania.

Przepisy art. 479

W razie wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, sąd antymonopolowy może, na

wniosek strony, która wniosła odwołanie, wstrzymać wykonanie decyzji do czasu rozstrzygnięcia

sprawy. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

§ 1.

Do wyroku sądu antymonopolowego przepisy art. 387 i 388 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Od wyroku sądu antymonopolowego przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego niezależnie

od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Sąd Okręgowy w Warszawie - sąd antymonopolowy jest właściwy w sprawach

1)

odwołań od decyzji Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego, zwanego w przepisach niniejszego

rozdziału „Prezesem Urzędu”,

2)

zażaleń na postanowienia wydawane przez Prezesa Urzędu w postępowaniach prowadzonych

na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym

(Dz. U. Nr 96, poz. 591, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 84, poz. 934 oraz z 2000 r. Nr 84, poz. 948, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1314) lub przepisów odrębnych.

§ 1.

Odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu wnosi się za jego pośrednictwem do sądu antymonopolowego

w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji.

§ 2.

Sąd antymonopolowy odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu do jego wniesienia

lub gdy jest niedopuszczalne z innych przyczyn.

§ 1.

Prezes Urzędu przekazuje niezwłocznie odwołanie wraz z aktami sprawy do sądu.

§ 2.

Jeżeli Prezes Urzędu uzna odwołanie za słuszne, może - nie przekazując akt sądowi

- uchylić albo zmienić swoją decyzję w całości lub w części, o czym bezzwłocznie powiadamia

stronę, przesyłając jej nową decyzję, od której stronie służy odwołanie.

Odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla

pisma procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonej decyzji i wartości przedmiotu

sporu, przytoczenie zarzutów, zwięzłe ich uzasadnienie, wskazanie dowodów, a także

zawierać wniosek o uchylenie albo zmianę decyzji w całości lub w części.

§ 1.

W sprawach z zakresu regulacji transportu kolejowego stronami są także Prezes Urzędu

i zainteresowany.

§ 2.

Zainteresowanym jest ten, czyje prawa lub obowiązki zależą od rozstrzygnięcia procesu.

Jeżeli zainteresowany nie został wezwany do udziału w sprawie, sąd antymonopolowy

wezwie go na wniosek strony albo z urzędu.

Pełnomocnikiem Prezesa Urzędu może być pracownik Urzędu Transportu Kolejowego.

W razie wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, sąd antymonopolowy może, na

wniosek strony, która wniosła odwołanie, wstrzymać wykonanie decyzji do czasu rozstrzygnięcia

sprawy. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

§ 1.

Sąd antymonopolowy oddala odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu, jeżeli nie ma podstaw

do jego uwzględnienia.

§ 2.

W razie uwzględnienia odwołania, sąd antymonopolowy zaskarżoną decyzję albo uchyla,

albo zmienia w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy.

W postępowaniu przed sądem antymonopolowym Prezes Urzędu nie ma obowiązku wnoszenia

opłaty sądowej i zwrotu kosztów postępowania.

§ 1.

Sąd antymonopolowy oddala odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu, jeżeli nie ma podstaw

do jego uwzględnienia.

§ 2.

Sąd antymonopolowy odrzuca odwołanie wniesione po upływie terminu do jego wniesienia,

niedopuszczalne z innych przyczyn, a także wtedy, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym

terminie braków odwołania.

§ 3.

Sąd antymonopolowy, uwzględniając odwołanie od decyzji, zmienia decyzję w całości

lub w części i orzeka co do istoty sprawy.

Przepisy art. 479

§ 1.

Do wyroku sądu antymonopolowego przepisy art. 387 i 388 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Od wyroku sądu antymonopolowego przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego niezależnie

od wartości przedmiotu zaskarżenia.

§ 1.

Zażalenie na postanowienie Prezesa Urzędu wnosi się do sądu antymonopolowego w terminie

tygodnia od dnia doręczenia tego postanowienia.

§ 2.

Przepisy art. 479

§ 1.

W postępowaniu przed sądem antymonopolowym chroni się tajemnicę przedsiębiorstwa oraz

inne tajemnice podlegające ochronie na podstawie odrębnych przepisów.

§ 2.

Sąd antymonopolowy może, w drodze postanowienia, ujawnić stronie postępowania sądowego

informacje chronione w postępowaniu przed Prezesem Urzędu jako tajemnica przedsiębiorstwa

drugiej strony tylko wtedy, gdy

1)

zmieniły się istotnie okoliczności będące podstawą wydania przez Prezesa Urzędu postanowienia

ograniczającego prawo wglądu do materiału dowodowego załączonego przez strony do akt

sprawy,

2)

strona, której tajemnica przedsiębiorstwa jest chroniona, wyraziła zgodę.

§ 3.

Sąd na wniosek strony lub z urzędu może, w drodze postanowienia, w niezbędnym zakresie

ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego załączonego przez

strony do akt sprawy w toku postępowania sądowego, jeżeli udostępnienie tego materiału

groziłoby ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic podlegających

ochronie na podstawie odrębnych przepisów.

§ 4.

Ograniczenie prawa wglądu do materiału dowodowego, o którym mowa w § 3, nie dotyczy

Prezesa Urzędu.

§ 5.

Na postanowienie, o którym mowa w § 2 i 3, nie przysługuje zażalenie.

W postępowaniu przed sądem antymonopolowym Prezes Urzędu nie ma obowiązku wnoszenia

opłaty sądowej i zwrotu kosztów postępowania.

§ 1.

Do wyroku sądu antymonopolowego przepisy art. 387 i 388 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Od wyroku sądu antymonopolowego przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego niezależnie

od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Sąd Okręgowy w Warszawie - sąd antymonopolowy jest właściwy w sprawach

1)

odwołań od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, zwanego w przepisach niniejszego

rozdziału „Prezesem Urzędu”,

2)

zażaleń na postanowienia wydawane przez Prezesa Urzędu w postępowaniach prowadzonych

na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. Nr 54, poz. 348 i Nr 158, poz. 1042, z 1998 r. Nr 94, poz. 594, Nr 106, poz. 668 i Nr 162, poz. 1126, z 1999 r. Nr 88, poz. 980, Nr 91, poz. 1042 i Nr 110, poz. 1255 oraz z 2000 r. Nr 43, poz. 489, Nr 48, poz. 555 i Nr 103, poz. 1099) lub przepisów odrębnych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2003 r., z tym że

1)

w przypadku przedsiębiorców, którzy złożyli wnioski, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o pomocy publicznej dla przedsiębiorców

o szczególnym znaczeniu dla rynku pracy

(Dz. U. Nr 213, poz. 1800), oraz dłużników odpowiadających solidarnie wraz z przedsiębiorcami, będących stroną

postępowania restrukturyzacyjnego prowadzonego na podstawie tej ustawy, przepisy niniejszej

ustawy o postępowaniu naprawczym wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

z tym że postępowanie naprawcze nie obejmuje zobowiązań cywilnoprawnych i publicznoprawnych

objętych postępowaniem toczącym się na podstawie przepisów o pomocy publicznej dla

przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu dla rynku pracy, jeżeli przedsiębiorca jest

stroną takiego postępowania w chwili ogłoszenia oświadczenia o wszczęciu postępowania

naprawczego w Monitorze Sądowym i Gospodarczym;

2)

przepisy art. 451, art. 454-470, art. 481 i art. 482 stosuje się z dniem przystąpienia

Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej.