Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym

Przepisy ustawy określają

1)

zasady korzystania z infrastruktury kolejowej, zarządzania infrastrukturą kolejową

i jej utrzymania;

2)

zasady prowadzenia ruchu kolejowego i wykonywania przewozów kolejowych;

3)

warunki techniczne eksploatacji pojazdów kolejowych;

4)

zasady i instrumenty regulacji transportu kolejowego.

Przepisy ustawy stosuje się także do

1)

metra, z wyjątkiem rozdziałów 2, 5-8, 10 i 12 oraz art. 13 ust. 1;

2)

bocznic kolejowych, z wyjątkiem rozdziałów 6-8 i 10.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

linii tramwajowych;

2)

kolejowego transportu wewnątrzzakładowego;

3)

transportu linowego i linowo-terenowego.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

„infrastruktura kolejowa” - linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia

wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone do

zarządzania, obsługi przewozu osób i rzeczy, a także utrzymania niezbędnego w tym

celu majątku zarządcy infrastruktury;

2)

„linia kolejowa” - tory kolejowe wraz z zajętymi pod nie gruntami oraz przyległy pas

gruntu, a także budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego,

wraz z zajętymi pod nie gruntami;

3)

„przyległy pas gruntu” - grunty wzdłuż linii kolejowych, usytuowane po obu ich stronach,

przeznaczone do zapewnienia bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego;

4)

„sieć kolejowa” - układ połączonych ze sobą linii kolejowych będących własnością zarządcy

infrastruktury lub zarządzanych przez zarządcę infrastruktury;

5)

„odcinek linii kolejowej” - część linii kolejowej zawartą między stacjami węzłowymi

albo między punktem początkowym lub końcowym linii kolejowej i najbliższą stacją węzłową;

6)

„pojazd kolejowy” - pojazd dostosowany do poruszania się na własnych kołach po torach

kolejowych;

7)

„zarządca infrastruktury” - podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu

infrastrukturą kolejową, na zasadach określonych w ustawie; funkcje zarządcy infrastruktury

kolejowej lub jej części mogą wykonywać różne podmioty;

8)

„obszar kolejowy” - określony działkami ewidencyjnymi obszar, na którym usytuowane

są linie kolejowe oraz inne budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania,

eksploatacji i utrzymania linii kolejowych, a także służące do obsługi przewozu osób

i rzeczy;

9)

„przewoźnik kolejowy” - przedsiębiorcę, który na podstawie licencji wykonuje przewozy

kolejowe lub zapewnia pojazdy trakcyjne;

10)

„bocznica kolejowa” - linię kolejową służącą do załadunku i wyładunku wagonów oraz

ich włączania do ruchu kolejowego;

11)

„trasa pociągu” - określenie, w rozkładzie jazdy, położenia pociągu w funkcji czasu

jazdy, służące do oceny wykorzystania zdolności przepustowej linii kolejowej;

12)

„zdolność przepustowa” - możliwość eksploatacyjno-ruchową linii kolejowej lub jej

części do wykonania na niej przejazdów pociągów w określonym czasie;

13)

„typ pojazdów kolejowych” - pojazdy kolejowe o takich samych rozwiązaniach konstrukcyjnych;

14)

„typ budowli i urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego” - budowle

i urządzenia lub systemy o takich samych parametrach technicznych i eksploatacyjnych;

15)

„świadectwo dopuszczenia do eksploatacji typu pojazdu kolejowego” - dokument uprawniający

do użytkowania danego typu pojazdu kolejowego w przewozach kolejowych;

16)

„świadectwo dopuszczenia do eksploatacji typu budowli albo typu urządzeń przeznaczonych

do prowadzenia ruchu kolejowego” - dokument uprawniający do użytkowania danego typu

budowli albo typu urządzeń do prowadzenia ruchu kolejowego;

17)

„świadectwo sprawności technicznej pojazdu kolejowego” - dokument potwierdzający,

że pojazd kolejowy jest sprawny technicznie;

18)

„świadectwo bezpieczeństwa” - dokument potwierdzający zdolność bezpiecznego prowadzenia

ruchu kolejowego i wykonywania przewozów kolejowych;

19)

„obowiązek służby publicznej” - zobowiązanie przewoźnika kolejowego do zapewnienia,

na warunkach określonych ustawą, wykonywania po określonych liniach kolejowych przewozów

kolejowych, spełniających określone wymogi co do regularności i taryf, których przewoźnik

ten nie wykonałby, kierując się jedynie interesem handlowym;

20)

„regionalne przewozy pasażerskie” - przewozy pasażerskie w granicach jednego województwa

lub realizujące połączenia z sąsiednim województwem;

21)

„pasażerskie przewozy kwalifikowane” - przewozy wykonywane w połączeniach międzywojewódzkich

pociągami krajowymi, w których obowiązuje rezerwacja miejsc, oraz pociągami międzynarodowymi;

22)

„przewóz technologiczny” - przejazd wykonywany na potrzeby zarządcy infrastruktury

w celu jej budowy, naprawy, utrzymania, nadzoru bądź usuwania awarii;

23)

„rozkład jazdy pociągów” - plan, według którego mają się odbywać przejazdy pociągów

na danej sieci kolejowej lub jej części w czasie, w którym on obowiązuje;

24)

„umowa ramowa” - umowę zawartą pomiędzy przewoźnikiem kolejowym i zarządcą infrastruktury

w sprawie rezerwacji zdolności przepustowej linii kolejowych obejmującą okres dłuższy

niż rok, bez określenia szczegółowych tras pociągów;

25)

„transport wewnątrzzakładowy” - transport wykonywany w ramach procesu produkcji przedsiębiorstwa

bez udziału przewoźnika kolejowego oraz bez należących do niego pojazdów kolejowych,

w tym na obszarze górniczym - kopalń odkrywkowych oraz zwałowisk odpadów.

1.

Zarządzanie infrastrukturą kolejową polega na

1)

budowie i utrzymaniu infrastruktury kolejowej;

2)

prowadzeniu ruchu pociągów na liniach kolejowych;

3)

utrzymywaniu infrastruktury kolejowej w stanie zapewniającym bezpieczne prowadzenie

ruchu kolejowego;

4)

udostępnianiu tras pociągów dla przejazdu pociągów na liniach kolejowych i świadczeniu

usług z tym związanych;

5)

zarządzaniu nieruchomościami wchodzącymi w skład infrastruktury kolejowej.

2.

Zarządca infrastruktury, zwany dalej „zarządcą”, zarządza infrastrukturą kolejową

oraz zapewnia jej rozwój i modernizację.

3.

Zarządca nie jest uprawniony do wykonywania przewozów kolejowych, z wyjątkiem wykonywania

przewozów technologicznych dla własnych potrzeb, z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Prezes Urzędu Transportu Kolejowego, po uzyskaniu opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów, może, w drodze decyzji, zezwolić zarządcy na

1)

wykonywanie przewozu osób pod warunkiem prowadzenia odrębnej rachunkowości w zakresie

zarządzania infrastrukturą kolejową oraz wykonywania przewozów kolejowych;

2)

wykonywanie przewozu osób i rzeczy na wyodrębnionej organizacyjnie linii kolejowej

bez wymagania prowadzenia odrębnej rachunkowości, o której mowa w pkt 1, pod warunkiem

nieudostępniania tej linii przewoźnikom kolejowym.

5.

W razie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego lub bezpieczeństwa przewozu osób

i rzeczy zarządca obowiązany jest podjąć działania likwidujące to zagrożenie, włącznie

ze wstrzymaniem lub ograniczeniem ruchu kolejowego na całości lub części linii kolejowej.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zasady współdziałania Ministra Obrony

Narodowej z zarządcami i przewoźnikami kolejowymi w zakresie dostosowania infrastruktury

kolejowej do wymogów obronności państwa, uwzględniając wymagania związane z obronnością

państwa.

1.

Linie kolejowe dzielą się na

1)

linie o znaczeniu państwowym;

2)

linie pozostałe.

2.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wykaz linii kolejowych, które ze

względów gospodarczych, społecznych, obronnych lub ekologicznych mają znaczenie państwowe,

z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej,

określi, w drodze zarządzenia, wykaz linii kolejowych o znaczeniu wyłącznie obronnym.

4.

Zarządzenie, o którym mowa w ust. 3, nie podlega ogłoszeniu.

1.

Połączenie linii kolejowych zarządzanych przez różnych zarządców następuje na podstawie

zawartej między nimi umowy.

2.

Połączenie linii kolejowych nie może naruszać zasad bezpieczeństwa ruchu kolejowego

oraz bezpiecznego przewozu osób i rzeczy.

3.

Minister właściwy do spraw transportu może nałożyć na zarządców, w drodze decyzji,

obowiązek połączenia linii kolejowych, jeżeli wymagają tego względy obronne lub inne

ważne względy państwa, pod warunkiem zapewnienia niezbędnych środków finansowych na

budowę, eksploatację i utrzymanie tego połączenia.

Grunty zajęte pod infrastrukturę kolejową są zwolnione od opłat z tytułu użytkowania

wieczystego.

1.

Likwidacji linii kolejowej lub odcinka linii kolejowej dokonuje zarządca na warunkach

określonych w ust. 2-6.

2.

Zarządca, który po przyznaniu tras pociągów, w trybie określonym w art. 29, stwierdzi,

że wpływy za udostępnianie infrastruktury kolejowej nie pokrywają kosztów udostępniania

infrastruktury kolejowej na tych trasach

1)

powiadamia zainteresowanych przewoźników kolejowych o zamiarze likwidacji linii kolejowej

lub odcinka linii kolejowej w następnym rozkładzie jazdy pociągów, jeżeli rezultaty

analizy wniosków o przyznanie tras pociągów, które zostaną zgłoszone, potwierdzą deficytowość

tej linii kolejowej lub tego odcinka linii kolejowej;

2)

informuje właściwe organy jednostek samorządu terytorialnego, na obszarze których

zlokalizowana jest linia kolejowa lub odcinek linii kolejowej o zamiarze ich likwidacji;

3)

występuje z wnioskiem do ministra właściwego do spraw transportu o wyrażenie zgody

na likwidację linii kolejowej lub odcinka linii kolejowej; w przypadku linii kolejowej

o znaczeniu państwowym ze względów obronnych zgoda powinna być wyrażona w porozumieniu

z Ministrem Obrony Narodowej.

3.

Postępowanie likwidacyjne może być wstrzymane, jeżeli właściwy miejscowo organ samorządu

terytorialnego lub wskazany przez niego przedsiębiorca

1)

zapewni środki finansowe na pokrycie kosztów niepokrytych przychodami z udostępniania

przewoźnikom kolejowym linii kolejowej lub odcinka linii kolejowej;

2)

zawrze umowę o nieodpłatne przejęcie linii kolejowej lub odcinka linii kolejowej w

zarządzanie w celu jej dalszej eksploatacji;

3)

przystąpi do spółki przewozów regionalnych, która przejmie, w celu dalszej eksploatacji,

przewidzianą do likwidacji linię kolejową lub odcinek linii kolejowej, jako wkład

niepieniężny.

4.

W przypadku gdy nie została wstrzymana likwidacja linii kolejowej lub odcinka linii

kolejowej w trybie, o którym mowa w ust. 3, zgodę na likwidację linii kolejowej lub

odcinka linii kolejowej wydaje w terminie 3 miesięcy od dnia skierowania wniosku,

o którym mowa w ust. 2 pkt 3

1)

dla linii kolejowych lub odcinków linii kolejowych o znaczeniu państwowym - Rada Ministrów,

w drodze rozporządzenia, biorąc pod uwagę względy gospodarcze, społeczne, obronne

lub ekologiczne;

2)

dla pozostałych linii kolejowych lub odcinków linii kolejowych - minister właściwy

do spraw transportu, w drodze decyzji.

5.

Jeżeli przychody ze sprzedaży gruntów i środków trwałych należących do likwidowanych

linii kolejowych lub odcinków linii kolejowych, o których mowa w art. 6 ust. 1, będą

mniejsze od kosztów likwidacji, różnicę pokrywa budżet państwa.

6.

Wysokość środków budżetowych na likwidację linii kolejowych lub odcinków linii kolejowych,

o których mowa w ust. 5, w danym roku określa ustawa budżetowa.

1.

Centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach

1)

regulacji transportu kolejowego,

2)

licencjonowania transportu kolejowego,

3)

nadzoru technicznego nad eksploatacją i utrzymaniem linii kolejowych oraz pojazdów

kolejowych,

4)

bezpieczeństwa ruchu kolejowego

- jest Prezes Urzędu Transportu Kolejowego, zwany dalej „Prezesem UTK”.

2.

Właściwość Prezesa UTK w sprawach z zakresu regulacji transportu kolejowego, o której

mowa w ust. 1, nie dotyczy metra.

3.

Prezes UTK jest organem wyspecjalizowanym, w rozumieniu przepisów o systemie oceny

zgodności, sprawującym nadzór nad wprowadzonymi do stosowania wyrobami, w stosunku

do których przysługują mu uprawnienia kontrolne.

1.

Prezes UTK jest powoływany i odwoływany przez Prezesa Rady Ministrów, na wniosek ministra

właściwego do spraw transportu.

2.

Nadzór nad Prezesem UTK sprawuje minister właściwy do spraw transportu.

3.

Minister właściwy do spraw transportu, na wniosek Prezesa UTK, powołuje i odwołuje

dwóch wiceprezesów Urzędu Transportu Kolejowego.

1.

Prezes UTK wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu Transportu Kolejowego.

2.

W skład Urzędu Transportu Kolejowego wchodzą oddziały terenowe.

3.

Minister właściwy do spraw transportu nadaje, w drodze zarządzenia, statut określający

organizację Urzędu Transportu Kolejowego oraz wyznacza siedziby oddziałów terenowych.

4.

Szczegółową organizację oraz podział zadań w Urzędzie Transportu Kolejowego określa

Prezes UTK w regulaminie organizacyjnym.

1.

Do zadań Prezesa UTK, w zakresie regulacji transportu kolejowego, należy

1)

zatwierdzanie i koordynowanie opłat za korzystanie z przyznanych tras pociągów infrastruktury

kolejowej pod względem zgodności z zasadami ustalania tych opłat;

2)

nadzór nad zapewnieniem równości dostępu przewoźników kolejowych do infrastruktury

kolejowej;

3)

nadzór nad równoprawnym traktowaniem przez zarządców wszystkich przewoźników kolejowych,

w szczególności w zakresie rozpatrywania wniosków o udostępnienie tras pociągów i

naliczania opłat;

4)

nadzór nad poprawnością ustalania przez zarządcę opłat podstawowych za korzystanie

z infrastruktury kolejowej oraz opłat dodatkowych za świadczenie usług dodatkowych;

5)

rozpatrywanie skarg przewoźników kolejowych dotyczących

a)

regulaminu, o którym mowa w art. 32,

b)

przydzielania tras pociągów i opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej;

6)

zbieranie i analizowanie informacji dotyczących rynku przewozów kolejowych;

7)

współdziałanie z właściwymi organami w zakresie

a)

przeciwdziałania stosowaniu praktyk monopolistycznych przez zarządców i przewoźników

kolejowych,

b)

koordynowania funkcjonowania rynku transportu kolejowego;

8)

nakładanie kar pieniężnych na zasadach określonych w ustawie.

2.

Do zadań Prezesa UTK, w zakresie nadzoru technicznego nad eksploatacją linii kolejowych

i bezpieczeństwem ruchu kolejowego, należy

1)

wydawanie świadectw bezpieczeństwa, o których mowa w art. 18, oraz prowadzenie rejestru

tych świadectw;

2)

wydawanie świadectw dopuszczenia do eksploatacji typu budowli i urządzeń przeznaczonych

do prowadzenia ruchu kolejowego oraz świadectw dopuszczenia do eksploatacji typu pojazdu

kolejowego oraz prowadzenie rejestru tych świadectw;

3)

kontrola spełniania przez zarządców, przewoźników kolejowych oraz użytkowników bocznic

kolejowych obowiązków w zakresie bezpieczeństwa transportu kolejowego, a w szczególności

a)

zasad prowadzenia ruchu kolejowego i sygnalizacji, o których mowa w art. 17 ust. 7,

b)

warunków technicznych eksploatacji pojazdów kolejowych, o których mowa w art. 20,

w tym ważności świadectw sprawności technicznej, o których mowa w art. 24, i dokumentów,

które powinny znajdować się w pojeździe kolejowym będącym w ruchu, o których mowa

w art. 25,

c)

warunków, jakie powinni spełniać zatrudnieni na stanowiskach bezpośrednio związanych

z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu na liniach kolejowych oraz prowadzący pojazdy

kolejowe, o których mowa w art. 22,

d)

zasad uzyskiwania uprawnień i wykonywania obowiązków doradcy do spraw bezpieczeństwa

przewozu towarów niebezpiecznych koleją, o których mowa w art. 27 i 28;

4)

nadzór nad zachowaniem zasad bezpieczeństwa w transporcie kolejowym oraz prawidłowym

utrzymaniem i eksploatacją linii kolejowych oraz bocznic kolejowych;

5)

nadzór nad bezpieczeństwem przewozu koleją towarów niebezpiecznych;

6)

powoływanie komisji i nadawanie uprawnień doradcom do spraw bezpieczeństwa przewozu

koleją towarów niebezpiecznych;

7)

przewodnictwo w pracach komisji powypadkowych dotyczących katastrof kolejowych oraz

nadzór nad pozostałymi komisjami powypadkowymi;

8)

podejmowanie działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa w transporcie kolejowym.

3.

Obowiązek uzyskania świadectw, o których mowa w ust. 2 pkt 2, nie dotyczy urządzeń

technicznych podlegających przepisom o dozorze technicznym.

4.

Prezes UTK jest uprawniony do kontroli przestrzegania przepisów i realizacji decyzji

oraz postanowień z zakresu kolejnictwa.

5.

Prezes UTK zatwierdza opracowane przez zarządców, przewoźników kolejowych oraz użytkowników

bocznic kolejowych przepisy wewnętrzne, o których mowa w art. 19.

6.

W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów, decyzji lub postanowień z zakresu kolejnictwa

Prezes UTK wydaje decyzję określającą zakres naruszenia oraz termin usunięcia nieprawidłowości.

7.

Prezes UTK przedstawia corocznie, w terminie do końca pierwszego kwartału, ministrowi

właściwemu do spraw transportu ocenę funkcjonowania rynku transportu kolejowego i

stanu bezpieczeństwa ruchu kolejowego.

8.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb wykonywania kontroli przez Prezesa UTK w ramach wykonywanego nadzoru;

2)

szczegółowe zasady powiadamiania o katastrofach i wypadkach kolejowych oraz zasady

i tryb pracy komisji powypadkowych, zmierzające do ograniczenia skutków zaistniałych

katastrof i wypadków kolejowych.

1.

Prezes UTK nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie nieprawidłowości w określonym terminie

w razie stwierdzenia naruszenia przepisów dotyczących obowiązków zarządców, przewoźników

kolejowych oraz użytkowników bocznic kolejowych w zakresie bezpieczeństwa transportu

kolejowego, w szczególności

1)

zasad prowadzenia ruchu kolejowego i sygnalizacji, o których mowa w art. 17 ust. 7;

2)

warunków technicznych eksploatacji pojazdów kolejowych, o których mowa w art. 20,

w tym ważności świadectw sprawności technicznej, o których mowa w art. 24, i dokumentów,

które powinny znajdować się w pojeździe kolejowym będącym w ruchu, o których mowa

w art. 25;

3)

warunków, jakie powinni spełniać zatrudnieni na stanowiskach bezpośrednio związanych

z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu na liniach kolejowych oraz prowadzący pojazdy

kolejowe, o których mowa w art. 22;

4)

zasad uzyskiwania uprawnień i wykonywania obowiązków doradcy do spraw bezpieczeństwa

przewozu towarów niebezpiecznych koleją, o których mowa w art. 27 i 28.

2.

Prezes UTK, w drodze decyzji

1)

wstrzymuje ruch kolejowy lub wprowadza jego ograniczenie na linii kolejowej lub jej

odcinku w razie stwierdzenia zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego lub bezpieczeństwa

przewozu osób i rzeczy;

2)

wyłącza z eksploatacji pojazd kolejowy lub ogranicza jego eksploatację, gdy nie spełnia

on wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 20, art. 23 ust. 4

pkt 1 i art. 24 ust. 5.

3.

Decyzje Prezesa UTK, o których mowa w ust. 2, podlegają natychmiastowej wykonalności.

4.

Do postępowania przed Prezesem UTK stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6, przepisy

Kodeksu postępowania administracyjnego.

5.

Od decyzji wydanych przez Prezesa UTK rozstrzygających co do istoty w sprawach, o

których mowa w art. 33 ust. 8 oraz art. 66 ust. 1-3, przysługuje odwołanie do Sądu

Okręgowego w Warszawie - sądu ochrony konkurencji i konsumentów, w terminie 14 dni

od dnia doręczenia decyzji.

6.

Do postanowień wydanych przez Prezesa UTK w sprawach, o których mowa w art. 33 ust.

8 oraz art. 66 ust. 1-3, na które służy zażalenie, przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio,

z tym że zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.

7.

Postępowanie w sprawie odwołania od decyzji lub zażalenia na postanowienie Prezesa

UTK, o których mowa w ust. 5 i 6, toczy się według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu w sprawach gospodarczych.

Prezes UTK i pisemnie upoważnione przez niego osoby

1)

mają prawo wstępu na obszar kolejowy i na bocznice kolejowe oraz do pomieszczeń związanych

z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego oraz do pojazdów kolejowych;

2)

mogą żądać pisemnych i ustnych wyjaśnień, okazywania dokumentów, udzielania informacji

oraz udostępniania wszelkich danych związanych z przedmiotem kontroli.

1.

Czynności wykonywane przez Prezesa UTK, określone w art. 13 ust. 2 pkt 1 i 2, są odpłatne.

Odpłatne są również czynności związane z wykonywaniem zadań, o których mowa w art.

13 ust. 2 pkt 3, jeżeli polegają one na wykonywaniu specjalistycznych badań i pomiarów.

2.

Wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, z tytułu wydania

1)

świadectwa bezpieczeństwa - nie może być wyższa niż równowartość w złotych 5 000 euro,

ustalona przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski

obowiązującego w dniu wydania świadectwa;

2)

świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu

a)

budowli i urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego - nie może być wyższa

niż równowartość w złotych 6 000 euro, ustalona na zasadach określonych w pkt 1,

b)

pojazdu kolejowego - nie może być wyższa niż równowartość w złotych 25 000 euro, ustalona

na zasadach określonych w pkt 1.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

4.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, czynności, za które pobierane

są opłaty, o których mowa w ust. 1, wysokość tych opłat, uwzględniając ust. 2 oraz

mając na uwadze pracochłonność tych czynności, a także tryb ich pobierania.

1.

Zarządcy i przewoźnicy kolejowi oraz użytkownicy bocznic kolejowych są zobowiązani

spełniać warunki techniczne i organizacyjne zapewniające

1)

bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego;

2)

bezpieczną eksploatację pojazdów kolejowych;

3)

ochronę przeciwpożarową i ochronę środowiska.

2.

W przypadku zaistnienia wypadku kolejowego lub katastrofy kolejowej o zdarzeniach

tych zarządca zobowiązany jest powiadomić Prezesa UTK.

3.

Przez wypadek kolejowy rozumie się zdarzenie polegające na zderzeniu, najechaniu,

wykolejeniu lub starciu pojazdów kolejowych.

4.

Katastrofą kolejową jest wypadek kolejowy, na skutek którego wystąpiły ofiary w ludziach

lub znaczne straty materialne.

5.

Postępowania wyjaśniające w sprawie przyczyn katastrof prowadzi Prezes UTK.

6.

Za znaczne straty materialne, o których mowa w ust. 4, uważa się szkody spowodowane

wypadkiem, których wartość przekracza równowartość w złotych 50 000 euro, ustaloną

przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego

w dniu powstania szkody.

7.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, ogólne warunki

prowadzenia ruchu kolejowego i sygnalizacji, uwzględniając obowiązek opracowania przez

zarządców, przewoźników kolejowych i użytkowników bocznic kolejowych szczegółowych

przepisów wewnętrznych w tym zakresie.

Świadectwo bezpieczeństwa obowiązany jest uzyskać

1)

przewoźnik kolejowy;

2)

zarządca;

3)

użytkownik bocznicy kolejowej.

1.

Prezes UTK wydaje świadectwo bezpieczeństwa dla zarządcy, jeżeli przedstawi on

1)

świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu budowli i urządzeń przeznaczonych do

prowadzenia ruchu kolejowego oraz świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu pojazdów

kolejowych;

2)

oświadczenie o posiadaniu świadectw sprawności technicznej eksploatowanych pojazdów

kolejowych;

3)

wykaz przepisów wewnętrznych, określających zasady i wymagania dotyczące bezpiecznego

prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania infrastruktury kolejowej;

4)

oświadczenie potwierdzające, że na stanowiskach bezpośrednio związanych z prowadzeniem

i bezpieczeństwem ruchu kolejowego zatrudnia pracowników spełniających warunki określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 2.

2.

Prezes UTK wydaje świadectwo bezpieczeństwa dla przewoźnika kolejowego, jeżeli przedstawi

on

1)

świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu eksploatowanych pojazdów kolejowych;

2)

oświadczenie o posiadaniu świadectw sprawności technicznej eksploatowanych pojazdów

kolejowych;

3)

oświadczenie potwierdzające, że na stanowiskach bezpośrednio związanych z prowadzeniem

i bezpieczeństwem ruchu kolejowego zatrudnia pracowników spełniających warunki określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 2;

4)

wykaz przepisów wewnętrznych, określających warunki techniczne oraz zasady i wymagania

związane z utrzymaniem i eksploatacją pojazdów kolejowych.

3.

Prezes UTK wydaje świadectwo bezpieczeństwa użytkownikowi bocznicy kolejowej, jeżeli

przedstawi on

1)

świadectwo dopuszczenia do eksploatacji typu budowli i urządzeń przeznaczonych do

prowadzenia ruchu kolejowego;

2)

wykaz przepisów wewnętrznych, określających warunki techniczne oraz zasady i wymagania

dotyczące bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania infrastruktury kolejowej,

oraz zasady i wymagania organizacyjne związane z utrzymaniem i eksploatacją pojazdów

kolejowych;

3)

świadectwo dopuszczenia do eksploatacji typu pojazdów kolejowych;

4)

oświadczenie o posiadaniu świadectw sprawności technicznej eksploatowanych pojazdów

kolejowych;

5)

oświadczenie potwierdzające, że na stanowiskach bezpośrednio związanych z prowadzeniem

i bezpieczeństwem ruchu kolejowego zatrudnia pracowników spełniających warunki określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 2;

6)

regulamin pracy bocznicy kolejowej uzgodniony przez zarządcę infrastruktury kolejowej,

z którą bocznica kolejowa jest połączona.

4.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki, tryb wydawania i cofania świadectw bezpieczeństwa oraz ich wzory, uwzględniając

wymagania, o których mowa w ust. 1-3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, ogólne warunki

techniczne eksploatacji pojazdów kolejowych, tak aby

1)

spełnione były warunki bezpieczeństwa ruchu kolejowego;

2)

mogłyby być one przemieszczane w składach tych samych pociągów;

3)

ich przemieszczanie po liniach kolejowych było technicznie możliwe.

Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze decyzji, na wniosek przewoźnika

kolejowego, zarządcy lub użytkownika bocznicy kolejowej, w uzasadnionych przypadkach,

udzielić zezwolenia na odstępstwo od warunków technicznych eksploatacji pojazdów kolejowych

oraz prowadzenia ruchu kolejowego i sygnalizacji, po uzyskaniu opinii Prezesa UTK.

1.

Pracownicy zatrudnieni na stanowiskach bezpośrednio związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem

ruchu kolejowego powinni spełniać warunki, o których mowa w ust. 2 pkt 1, i obowiązani

są do posiadania i okazywania właściwemu uprawnionemu organowi dokumentu uprawniającego

do wykonywania tych czynności.

2.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa

w transporcie kolejowym, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz stanowisk bezpośrednio związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego,

warunki, jakie powinni spełniać zatrudnieni na tych stanowiskach oraz prowadzący pojazdy

kolejowe, a także zasady oceny ich zdolności fizycznych i psychicznych, jednostki

uprawnione do oceny zdolności fizycznej i psychicznej oraz tryb orzekania o tej zdolności;

2)

sposób powoływania i tryb pracy komisji egzaminacyjnych stwierdzających kwalifikacje

pracowników, o których mowa w pkt 1, wzory dokumentów potwierdzających te kwalifikacje,

wysokość wynagrodzenia osób wchodzących w skład komisji egzaminacyjnych oraz wysokość

opłat związanych ze stwierdzeniem kwalifikacji pracowników, uwzględniając przepis

ust. 3, a także sposób uiszczania tych opłat.

3.

Wysokość opłat związanych ze stwierdzeniem kwalifikacji pracowników, o których mowa

w ust. 2 pkt 1, nie może przekraczać 10% minimalnego wynagrodzenia za pracę, o którym

mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. Nr 200, poz. 1679), obowiązującego w dniu złożenia wniosku.

1.

Zarządca, przewoźnik kolejowy i użytkownik bocznicy kolejowej oraz przedsiębiorca

wykonujący przewozy w obrębie bocznicy kolejowej mogą eksploatować wyłącznie typy

budowli i urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego i typy pojazdów

kolejowych, na które Prezes UTK wydał świadectwo dopuszczenia typu do eksploatacji,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Pojazdy kolejowe należące do zagranicznych przewoźników kolejowych dopuszcza się do

eksploatacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zostały dopuszczone do

eksploatacji w komunikacji międzynarodowej w kraju ich właścicieli oraz spełniają

warunki techniczne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 20.

3.

O uzyskanie świadectw dopuszczenia do eksploatacji typów budowli i urządzeń przeznaczonych

do prowadzenia ruchu kolejowego oraz typów pojazdów kolejowych, o których mowa w ust.

1, mogą ubiegać się ich producenci lub wykonawcy oraz podmioty, o których mowa w ust.

1.

4.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa

ruchu kolejowego, bezpieczną eksploatację pojazdów kolejowych oraz ochronę środowiska,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki, tryb wydawania i cofania świadectw dopuszczenia do eksploatacji typu budowli

i urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego oraz świadectw dopuszczenia

do eksploatacji typu pojazdu kolejowego, uwzględniając

a)

okres ważności oraz wzory świadectw,

b)

jednostki organizacyjne upoważnione do przeprowadzania badań koniecznych do uzyskania

świadectw;

2)

zakres badań koniecznych do uzyskania tych świadectw;

3)

wykaz typów budowli i urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego oraz

typów pojazdów kolejowych, o których mowa w ust. 1.

1.

Warunkiem dopuszczenia pojazdu kolejowego do eksploatacji jest świadectwo sprawności

technicznej.

2.

Świadectwa sprawności technicznej wydaje przewoźnik kolejowy, a dla pojazdów kolejowych

wykonujących przewozy w obrębie bocznicy kolejowej może wydawać użytkownik bocznicy

kolejowej, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Świadectwa sprawności technicznej dla pojazdów kolejowych wykonujących przewozy technologiczne

oraz dla wieloczynnościowych i ciężkich maszyn do robót budowlanych wydaje zarządca.

4.

Ważność świadectwa sprawności technicznej pojazdu kolejowego ustala się na czas określony.

5.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb wydawania

oraz okresy ważności świadectw sprawności technicznej, ustalając wzór świadectwa i

warunki, jakie są niezbędne do jego uzyskania.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wykaz dokumentów,

które powinny znajdować się w pojeździe kolejowym będącym w ruchu, umożliwiających

stwierdzenie stanu technicznego pojazdu kolejowego, oraz ich wzory.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia

rejestru pojazdów kolejowych oraz sposób oznakowania pojazdów kolejowych, z uwzględnieniem

przepisów międzynarodowych.

1.

Przewoźnik kolejowy, zarządca oraz użytkownik bocznicy kolejowej zobowiązani są do

stworzenia warunków technicznych i organizacyjnych przewozu towarów niebezpiecznych

w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ludzi i środowiska.

2.

Do przewozów, o których mowa w ust. 1, stosuje się Regulamin dla międzynarodowego

przewozu kolejami towarów niebezpiecznych - RID (Dz. U. z 1985 r. Nr 34, poz. 158

oraz z 1997 r. Nr 37, poz. 225) wraz ze zmianami obowiązującymi od dnia ich wejścia

w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej podanymi do publicznej wiadomości

we właściwy sposób oraz inne umowy międzynarodowe.

1.

Uprawnienia doradcy do spraw bezpieczeństwa przewozu towarów niebezpiecznych koleją,

zwanego dalej „doradcą do spraw bezpieczeństwa”, nadaje Prezes UTK, na 5 lat, w drodze

decyzji.

2.

Warunkiem uzyskania uprawnień, o których mowa w ust. 1, jest ukończenie kursu przygotowawczego,

zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną powołaną przez Prezesa UTK, potwierdzonego

uzyskaniem świadectwa doradcy do spraw bezpieczeństwa.

3.

Egzamin, o którym mowa w ust. 2, obejmuje sprawdzenie znajomości zagadnień techniczno-prawno-organizacyjnych

związanych z przewozem towarów niebezpiecznych.

4.

Za egzamin, o którym mowa w ust. 2, pobiera się opłatę, która nie może być wyższa

niż 50% kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym złożenie

wniosku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

5.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie konieczność zapewnienia

właściwego poziomu kwalifikacji doradcy do spraw bezpieczeństwa, określi, w drodze

rozporządzenia

1)

szczegółowy program kursów przygotowawczych, wymagania, jakie powinny spełniać podmioty

prowadzące kursy przygotowawcze na doradców do spraw bezpieczeństwa;

2)

sposób powoływania i tryb pracy komisji egzaminacyjnych oraz wysokość wynagradzania

osób wchodzących w skład komisji egzaminacyjnych;

3)

terminy przyjmowania zgłoszeń, wysokość opłat egzaminacyjnych umożliwiających pokrycie

kosztów poniesionych przez Urząd Transportu Kolejowego oraz tryb ich pobierania;

4)

zakres oraz szczegółowy tryb przeprowadzania egzaminu dla kandydatów na doradców do

spraw bezpieczeństwa.

6.

Potwierdzeniem uprawnień doradcy do spraw bezpieczeństwa są również uprawnienia wydane

przez właściwe władze innych państw członkowskich Unii Europejskiej.

1.

Przewoźnik kolejowy dokonujący przewozu towarów niebezpiecznych oraz jednostka organizacyjna

inna niż przewoźnik kolejowy biorąca udział w przewozie towarów niebezpiecznych są

obowiązani zatrudniać doradcę do spraw bezpieczeństwa i powierzyć mu nadzór nad

1)

prawidłowością procedur związanych z załadunkiem, rozładunkiem i przewozem towarów

niebezpiecznych;

2)

kwalifikacjami personelu zatrudnionego przy przewozie towarów niebezpiecznych;

3)

stanem technicznym taboru i urządzeń związanych z przewozem towarów niebezpiecznych.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy jednostek organizacyjnych podlegających

nadzorowi Ministra Obrony Narodowej.

3.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa

przewozu koleją towarów niebezpiecznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres obowiązków doradców do spraw bezpieczeństwa u przewoźnika kolejowego, w jednostce

organizacyjnej innej niż przewoźnik kolejowy, biorących udział w procesie przewozu

towarów niebezpiecznych.

1.

Udostępnianie infrastruktury kolejowej polega na przydzielaniu przewoźnikowi kolejowemu

trasy pociągu na liniach kolejowych oraz umożliwieniu mu korzystania z niezbędnej

infrastruktury kolejowej, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Zarządca jest obowiązany do udostępniania infrastruktury kolejowej na podstawie wniosków

składanych zgodnie z regulaminem przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych

tras pociągów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych, o którym mowa w art.

32, zwanym dalej „regulaminem”, z zachowaniem zasady równego ich traktowania.

3.

Przewoźnik kolejowy nabywa prawo do korzystania z przydzielonych i wyznaczonych w

rozkładzie jazdy pociągów tras pociągów po zawarciu odpowiedniej umowy z zarządcą.

4.

Z tytułu udostępnienia infrastruktury kolejowej jej zarządca pobiera opłaty, o których

mowa w art. 33.

1.

Zarządca planuje trasy pociągów w rozkładzie jazdy pociągów na podstawie wniosków

przyjętych od przewoźników kolejowych. Wniosek o przydzielenie tras pociągów powinien

być złożony co najmniej na 6 miesięcy przed dniem wejścia w życie rozkładu jazdy pociągów.

2.

Zarządca przydziela trasy pociągów przewoźnikom kolejowym, uwzględniając

1)

pierwszeństwo przewozu osób oraz obowiązek służby publicznej;

2)

obowiązek wykonania przewozu nałożony przepisami prawa przewozowego;

3)

udostępnienie tras pociągów, które w poprzednim rozkładzie jazdy pociągów były wykorzystywane

przez tego samego przewoźnika kolejowego;

4)

umowy ramowe.

3.

W przypadku rozpatrywania wniosków o równych priorytetach zarządca powinien w drodze

konsultacji z wnioskodawcami przyjąć w rozkładzie jazdy pociągów rozwiązanie najkorzystniejsze

pod względem wykorzystania zdolności przepustowej linii kolejowej.

4.

Zarządca powiadamia wnioskodawców o przydzielonej trasie nie później niż na miesiąc

przed dniem wejścia w życie rozkładu jazdy pociągów.

5.

Rozkład jazdy pociągów jest ustalany raz w roku.

6.

Trasy pociągów są przydzielane wnioskodawcom na czas obowiązywania rozkładu jazdy

pociągów, z zastrzeżeniem ust. 7.

7.

Przydział tras pociągów na czas krótszy, niż czas obowiązywania rozkładu jazdy pociągów,

może nastąpić wyłącznie w związku z nieoczekiwaną zmianą popytu na usługi przewozowe

i w miarę wolnej zdolności przepustowej.

8.

Zarządca dokonuje przydziału tras pociągów w rozkładzie jazdy pociągów w ramach posiadanej

zdolności przepustowej, ustalonej przy uwzględnieniu ograniczeń wynikających z rezerwacji

przez zarządcę zdolności dla własnych przewozów technologicznych.

9.

Sposób ustalania zdolności przepustowej potrzebnej dla własnych przewozów technologicznych

zarządca określa w regulaminie.

1.

Sposób i warunki korzystania z tras pociągów przydzielonych w rozkładzie jazdy pociągów

określa umowa, o której mowa w art. 29 ust. 3.

2.

Umowa zawierana jest na okres obowiązywania rozkładu jazdy pociągów, z tym że na uzasadniony

wniosek przewoźnika kolejowego może być zawarta umowa ramowa na czas dłuższy niż okres

obowiązywania jednego rozkładu jazdy pociągów.

3.

Zawarcie umowy ramowej na okres dłuższy niż 5 lat wymaga szczegółowego uzasadnienia

przez przewoźnika kolejowego istniejącymi kontraktami handlowymi.

4.

Umowy ramowe zawierane na okres dłuższy niż 10 lat są możliwe tylko w wyjątkowych

przypadkach, w szczególności przy realizacji inwestycji na dużą skalę, zwłaszcza objętych

zobowiązaniami kontraktowymi.

5.

Postanowienia umów ramowych nie mogą uniemożliwiać korzystania z danej linii kolejowej

innym przewoźnikom kolejowym.

6.

Umowa ramowa jest zatwierdzana przez Prezesa UTK.

7.

Ogólne istotne postanowienia każdej umowy ramowej powinny być, na życzenie, udostępniane

wszystkim ubiegającym się o przydział tras pociągów, z zachowaniem tajemnicy handlowej.

8.

Zarządca jest obowiązany do nieujawniania informacji handlowych uzyskanych od wnioskodawców.

9.

Korzystanie z linii kolejowej nie może naruszać zasad bezpieczeństwa ruchu kolejowego,

bezpiecznego przewozu osób i rzeczy oraz ochrony środowiska, a także ochrony zabytków.

1.

Zarządca opracowuje regulamin określający w szczególności

1)

tryb składania i rozpatrywania wniosków o przydział tras pociągów;

2)

charakterystykę infrastruktury kolejowej przeznaczonej do udostępniania przewoźnikom

kolejowym oraz informacje o warunkach dostępu do niej;

3)

sposób ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej;

4)

warunki korzystania z udostępnionej infrastruktury kolejowej;

5)

zakres usług związanych z udostępnianiem infrastruktury kolejowej i warunki ich zapewnienia.

2.

Regulamin jest ogłaszany, w sposób zwyczajowo przyjęty, nie później niż na 4 miesiące

przed rozpoczęciem terminu składania wniosków o przydział tras pociągów.

3.

Wprowadzenie do regulaminu postanowień dotyczących linii kolejowych o znaczeniu obronnym

wymaga uzgodnienia z Ministrem Obrony Narodowej.

1.

Zarządca określa wysokość opłat za korzystanie przez przewoźników kolejowych z infrastruktury

kolejowej.

2.

Opłata za korzystanie z infrastruktury kolejowej ustalana jest przy uwzględnieniu

kosztów, jakie poniesie zarządca w rezultacie przydzielenia i umożliwienia korzystania

z przydzielonych tras pociągów oraz infrastruktury kolejowej.

3.

Opłata za korzystanie z infrastruktury kolejowej stanowi sumę opłaty podstawowej i

opłaty dodatkowej.

4.

Opłata podstawowa jest obliczona z uwzględnieniem planowanych przebiegów pociągów

i stawek jednostkowych ustalonych w zależności od kategorii linii kolejowej i rodzaju

pociągu, oddzielnie dla przewozu osób i rzeczy.

5.

Stawka jednostkowa opłaty podstawowej jest określona dla przejazdu jednego pociągu

na odległość jednego kilometra.

6.

Zarządca jest obowiązany podać do publicznej wiadomości, w sposób zwyczajowo przyjęty,

odrębnie dla przewozu osób i przewozu rzeczy, wysokości i rodzaje stawek opłaty podstawowej

oraz opłat dodatkowych.

7.

Stawki jednostkowe opłaty podstawowej oraz opłaty dodatkowe wraz z kalkulacją ich

wysokości przekazuje się Prezesowi UTK.

8.

Prezes UTK w terminie 30 dni od dnia otrzymania stawek, o których mowa w ust. 7, zatwierdza

je albo odmawia ich zatwierdzenia w przypadku stwierdzenia niezgodności z zasadami,

o których mowa w ust. 2-6, art. 34 oraz przepisami wydanymi na podstawie art. 35.

9.

Stawki jednostkowe podaje się do publicznej wiadomości co najmniej na 6 miesięcy przed

dniem ich wprowadzenia.

10.

W ramach opłaty podstawowej zarządca jest zobowiązany zapewnić

1)

przejazd pociągu po przyznanej trasie pociągu;

2)

korzystanie ze stacji kolejowych położonych na przyznanej trasie pociągu;

3)

sterowanie ruchem, łączność, odprawę i kontrolę biegu pociągu oraz informacje o ruchu

pociągów;

4)

przekazywanie informacji wymaganych do wdrożenia lub prowadzenia przewozów, dla których

została przyznana zdolność przepustowa.

11.

Opłaty dodatkowe są pobierane za świadczone przez zarządcę inne niż wymienione w ust.

10 usługi, które zarządca będzie świadczył

1)

zawsze, kiedy żąda tego przewoźnik kolejowy w zgłoszonym wniosku;

2)

tylko wtedy, gdy zostały wymienione w regulaminie, a ich wykonania zażąda przewoźnik

kolejowy w zgłoszonym wniosku;

3)

tylko wtedy, gdy zostały wymienione w umowie, o której mowa w art. 29 ust. 3.

12.

Z opłat podstawowych za korzystanie z infrastruktury kolejowej na liniach kolejowych

o znaczeniu wyłącznie obronnym zwolnione są wojskowe jednostki budżetowe.

1.

Zarządca może podwyższyć opłatę, o której mowa w art. 33 ust. 2, jeżeli

1)

udokumentuje, że poniósł lub będzie musiał ponieść wydatki z tytułu

a)

powiększenia niewystarczającej zdolności przepustowej określonej linii kolejowej,

b)

niekorzystnego oddziaływania ruchu pociągów na środowisko pod warunkiem, że zwiększenie

opłaty będzie porównywalne do stosowanych przez konkurencyjne gałęzie transportu,

c)

podnoszących efektywność inwestycji w zakresie rozwoju sieci kolejowej zakończonych

lub rozpoczętych w okresie nie dłuższym niż 15 lat przed wejściem w życie ustawy;

2)

podwyższenie dotyczy kolejowych międzynarodowych przewozów towarów, jednak tylko pod

warunkiem stosowania, przewidzianych w regulaminie, niedyskryminacyjnych zasad zapewniających

utrzymanie konkurencyjności kolei na rynku przewozów międzynarodowych i nieeliminowania

z tego rynku przewoźników kolejowych, którzy wskutek zwiększenia opłaty musieliby

zaniechać wykonywania kolejowych przewozów międzynarodowych.

2.

Zarządca może przyznać ograniczoną w czasie ulgę w opłacie, o której mowa w art. 33

ust. 2, jeżeli

1)

wykaże, iż będzie mógł uzyskać udokumentowane oszczędności wynikające z usprawnienia

organizacji ruchu kolejowego lub zastosowania nowych rozwiązań technicznych;

2)

uzyska udokumentowane oszczędności dzięki zwiększeniu obciążenia linii kolejowych

słabo wykorzystywanych.

3.

Ulgi inne niż wymienione w ust. 2 mogą być przyznane na jednakowych zasadach dla wszystkich

przewoźników kolejowych, jednak w wysokości nie większej niż rzeczywiste zmniejszenie

kosztów zarządcy z tytułu wprowadzenia bardziej oszczędnego sposobu świadczenia usług.

4.

Ulgi, o których mowa w ust. 2 i 3, mogą dotyczyć tylko określonych linii kolejowych,

na których zaistniały warunki dla ich udzielenia, tak jednak, aby w porównywalnych

okolicznościach były stosowane porównywalne ulgi.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki dostępu i korzystania przez przewoźników kolejowych z infrastruktury kolejowej,

2)

tryb składania i rozpatrywania wniosków, o których mowa w art. 30 ust. 1,

3)

rodzaj usług, o których mowa w art. 33 ust. 11,

4)

zasady ustalania opłat za korzystanie z przyznanych tras pociągów infrastruktury kolejowej

oraz tryb ich ogłaszania,

5)

zakres przedmiotowy zagadnień, które w szczególności wymagają uregulowania umową,

o której mowa w art. 31,

6)

sposób opracowania regulaminu, o którym mowa w art. 32,

7)

formy współdziałania zarządców w zakresie, o którym mowa w pkt 1-3, jeżeli zarządzana

przez nich infrastruktura kolejowa umożliwia wzajemne przekazywanie pociągów, dzięki

połączeniu, o którym mowa w art. 7

- przy zapewnieniu niedyskryminacyjnego dostępu przewoźników kolejowych do infrastruktury

kolejowej.

Przepisów art. 29-35 nie stosuje się do infrastruktury kolejowej

1)

przeznaczonej wyłącznie do przewozów osób wykonywanych przez przewoźnika kolejowego,

który równocześnie zarządza tą infrastrukturą bez udostępniania jej innym przewoźnikom;

2)

przeznaczonej do użytku właściciela w celu wykonywania przewozów rzeczy wyłącznie

dla jego własnych potrzeb;

3)

obejmującej linie kolejowe o szerokości torów innej niż 1 435 mm.

1.

Zarządcy i przewoźnicy kolejowi prowadzą gospodarkę finansową na zasadach określonych

w odrębnych przepisach, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału.

2.

Zarządcy wyodrębnią, w ramach prowadzonej rachunkowości

1)

ewidencję kosztów ponoszonych na realizację zadań, o których mowa w art. 39 ust. 1

i art. 40 ust. 1 i 3, oraz ewidencję przychodów, o których mowa w art. 40 ust. 1 i

3;

2)

ewidencję kosztów linii kolejowych, z podziałem na koszty budowy, utrzymania, prowadzenia

ruchu pociągów i administrowania tymi liniami.

1.

Z budżetu państwa są finansowane

1)

inwestycje wynikające z umów i porozumień międzynarodowych;

2)

inwestycje, remonty, eksploatacja i utrzymanie linii kolejowych o znaczeniu wyłącznie

obronnym;

3)

koszty przygotowania i realizacji inwestycji obejmujących linie kolejowe o znaczeniu

państwowym.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, mogą być również finansowane ze środków zarządcy

i jednostek samorządu terytorialnego oraz z innych źródeł.

3.

Koszty utrzymania infrastruktury kolejowej, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 2, pokrywane

są przez zarządcę, z tym że mogą być one pokrywane przez jednostki samorządu terytorialnego

oraz z innych źródeł.

4.

Wielkość środków przeznaczonych na finansowanie zadań, o których mowa w ust. 1, w

danym roku określa ustawa budżetowa.

5.

Inwestycje obejmujące pozostałe linie kolejowe, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt

2, finansowane są przez zarządcę; mogą być one dofinansowywane z budżetu jednostek

samorządu terytorialnego oraz z innych źródeł.

1.

Przewoźnicy kolejowi wykonujący przewozy pasażerskie na obszarze kraju otrzymują z

budżetu państwa dotację przedmiotową na wyrównanie utraconych przychodów z tytułu

obowiązujących ustawowych ulg taryfowych w krajowych przewozach pasażerskich.

2.

Wysokość dotacji, o której mowa w ust. 1, określa ustawa budżetowa.

1.

Organizowanie i dotowanie regionalnych przewozów pasażerskich wykonywanych w ramach

obowiązku służby publicznej należy do zadań własnych samorządu województwa, a środki

finansowe na te zadania określa corocznie ustawa budżetowa.

2.

Przewozy pasażerskie, o których mowa w ust. 1, mogą być dofinansowywane z budżetów

jednostek samorządu terytorialnego.

3.

Organizowanie i dotowanie kolejowych przewozów pasażerskich o zasięgu międzywojewódzkim,

z wyjątkiem przewozów kwalifikowanych, należy do zadań ministra właściwego do spraw

transportu, działającego w tym zakresie w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych. Środki finansowe na te zadania określa corocznie ustawa budżetowa,

do czasu osiągnięcia rentowności tych przewozów.

4.

Zadania, o których mowa w ust. 1 i 3, realizowane są na podstawie umowy zawartej pomiędzy

organem jednostki samorządu terytorialnego lub ministrem właściwym do spraw transportu

a przewoźnikiem kolejowym, w szczególności w zakresie, o którym mowa w art. 41.

5.

Przewoźnik kolejowy prowadzący inną działalność, oprócz przewozów wykonywanych w ramach

obowiązku służby publicznej, obowiązany jest do

1)

prowadzenia oddzielnej rachunkowości dla przewozów wykonywanych w ramach obowiązku

służby publicznej;

2)

nieprzeznaczania środków publicznych na inną działalność niż przewozy wykonywane w

ramach obowiązku służby publicznej.

6.

Rada Ministrów, po zasięgnięciu opinii reprezentacji jednostek samorządu terytorialnego,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania, tryb i organy dokonujące

przekazywania dotacji budżetowej dla samorządów województw, biorąc pod uwagę liczbę

mieszkańców województwa, długość linii kolejowych w województwie oraz zagrożenie szczególnie

wysokim bezrobociem strukturalnym.

7.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady organizowania

zadań, o których mowa w ust. 1 i 3, oraz tryb wyboru przewoźników kolejowych, kierując

się zasadami uczciwej konkurencji i ochroną interesów konsumentów, w szczególności

kryteria ustalania zapotrzebowania na przewozy kolejowe, dopuszczalne formy organizacyjne

wykonywania przewozów kolejowych oraz kryteria oferty przewoźników kolejowych.

1.

Przewoźnik kolejowy wykonujący przewozy w ramach obowiązku służby publicznej, o których

mowa w art. 40, zawiadamia samorząd województwa o zamiarze zaprzestania tych przewozów

najpóźniej na 6 miesięcy przed dniem wejścia w życie nowego rozkładu jazdy pociągów.

2.

Samorząd województwa może nie wyrazić zgody na zaprzestanie wykonywania przewozów

w ramach obowiązku służby publicznej, jeżeli

1)

pokryje udokumentowane przez przewoźnika kolejowego straty lub

2)

nie dokona wyboru innego przewoźnika kolejowego, w trybie określonym w przepisach

wydanych na podstawie art. 40 ust. 7.

Z budżetu państwa mogą być finansowane lub współfinansowane przedsięwzięcia w zakresie

rozwoju i prowadzenia przewozów pasażerskich, jeżeli wynika to z narodowych programów

aktywizacji gospodarczej miast bądź regionów.

1.

Działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu przewozów kolejowych osób lub rzeczy

albo na udostępnianiu pojazdów trakcyjnych podlega licencjonowaniu.

2.

Licencja jest potwierdzeniem zdolności przedsiębiorcy do wykonywania funkcji przewoźnika

kolejowego.

3.

Potwierdzeniem zdolności przedsiębiorcy do wykonywania funkcji przewoźnika kolejowego

są również licencje wydane przez właściwe władze innych państw członkowskich Unii

Europejskiej.

4.

Licencje wydaje się na czas nieokreślony.

5.

Licencja nie uprawnia przedsiębiorcy do dostępu do infrastruktury kolejowej.

6.

W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193, z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679, Nr 102, poz. 1115 i Nr 147, poz. 1643 oraz z 2002 r. Nr 1, poz. 2, Nr 115, poz. 995 i Nr 130, poz. 1112) w zakresie dotyczącym zezwoleń.

Obowiązkowi uzyskania licencji nie podlegają przedsiębiorcy wykonujący przewozy w

obrębie bocznicy kolejowej lub stacji kolejowej.

1.

Organem właściwym do udzielania, odmowy udzielania, zmiany lub cofnięcia licencji

jest Prezes UTK.

2.

Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie licencji następuje w drodze decyzji.

Prezes UTK nie może odmówić udzielenia licencji, z zastrzeżeniem art. 51, jeżeli przedsiębiorca

ubiegający się o przyznanie licencji spełnia wymagania dotyczące

1)

dobrej reputacji;

2)

wiarygodności finansowej;

3)

kompetencji zawodowych;

4)

dysponowania taborem kolejowym;

5)

odpowiedzialności cywilnej.

1.

Przedsiębiorca ubiegający się o przyznanie licencji powinien przedstawić Prezesowi

UTK dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań określonych w ustawie.

2.

Wymagania dotyczące dobrej reputacji uznaje się za spełnione, jeżeli członkowie organu

zarządzającego osoby prawnej, osoby prowadzące sprawy spółki w spółce jawnej, komandytowej

lub komandytowo-akcyjnej, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność

gospodarczą nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne

przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności

dokumentów, środowisku lub prawom osób wykonujących pracę zarobkową oraz przestępstwa

skarbowe.

3.

Wymagania dotyczące wiarygodności finansowej uznaje się za spełnione, gdy przedsiębiorca

jest w stanie wykazać, że jest zdolny do wypełnienia rzeczywistych i potencjalnych

zobowiązań finansowych przez okres 12 miesięcy od dnia udzielenia licencji. W tym

celu ubiegający się o licencję przedsiębiorca winien przedstawić w szczególności

1)

sprawozdanie finansowe za ostatni rok obrotowy, wraz z opinią i raportem biegłego

rewidenta z jego badania, oraz aktualną sytuację finansową w przypadku, gdy prowadził

działalność gospodarczą w ostatnim roku przed dniem złożenia wniosku o udzielenie

licencji;

2)

zestawienie przepływów pieniężnych dla roku, w którym ubiega się o licencję i planowane

zestawienie przepływów dla roku kolejnego;

3)

potwierdzenie stanu rachunku bankowego oraz pozostałe zabezpieczenia majątkowe zobowiązań;

4)

dane dotyczące planowanych wydatków związanych z podjęciem licencjonowanej działalności.

4.

Prezes UTK może odmówić udzielenia licencji przedsiębiorcy, który doprowadził do znacznych

zaległości publicznoprawnych.

5.

Wymagania dotyczące kompetencji zawodowych uznaje się za spełnione, gdy przedsiębiorca

1)

posiada lub zobowiąże się, że będzie posiadał organizację zarządzania umożliwiającą

sprawowanie właściwego nadzoru nad licencjonowaną działalnością oraz nad przestrzeganiem

bezpieczeństwa w transporcie kolejowym;

2)

oświadczy, że zatrudni pracowników odpowiadających za bezpieczeństwo ruchu kolejowego

posiadających wymagane kwalifikacje.

6.

Wymagania dotyczące dysponowania taborem kolejowym uznaje się za spełnione, gdy przedsiębiorca

1)

dysponuje bądź zobowiąże się do dysponowania pojazdami kolejowymi, w tym wagonami

i lokomotywami kolejowymi;

2)

utworzy lub zobowiąże się do utworzenia z dniem rozpoczęcia działalności systemu utrzymania

i obsługi pojazdów kolejowych.

7.

Wymagania dotyczące odpowiedzialności cywilnej uznaje się za spełnione, gdy ubiegający

się o udzielenie licencji przedsiębiorca posiada zabezpieczenie roszczeń majątkowych

związanych z prowadzoną działalnością lub zobowiąże się do dokonania ubezpieczenia

działalności objętej licencją.

1.

Licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy.

2.

Wniosek o udzielenie licencji powinien zawierać

1)

nazwę przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców;

3)

imiona i nazwiska osób uprawnionych do występowania w imieniu przedsiębiorcy;

4)

określenie przedmiotu i zakresu wykonywania działalności, na którą ma być udzielona

licencja.

3.

Do wniosku należy dołączyć

1)

odpis z rejestru przedsiębiorców;

2)

kopię zaświadczenia o statystycznym numerze identyfikacyjnym REGON;

3)

kopię decyzji o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej NlP;

4)

dokumenty potwierdzające posiadanie zabezpieczenia, o którym mowa w art. 47 ust. 7;

5)

zaświadczenie o niekaralności osób, o których mowa w art. 47 ust. 2;

6)

informacje o

a)

dotychczasowej działalności przedsiębiorcy,

b)

toczących się postępowaniach: upadłościowym, układowym, ugodowym lub likwidacyjnym

wobec przedsiębiorcy;

7)

szczegółowe dane dotyczące

a)

typów posiadanych pojazdów kolejowych, o których mowa w art. 47 ust. 6 pkt 1,

b)

kwalifikacji pracowników odpowiedzialnych za bezpieczeństwo przewozów kolejowych oraz

szczegółowe dane dotyczące szkolenia tych pracowników.

4.

Przed podjęciem decyzji w sprawie wydania licencji organ ją wydający może wezwać wnioskodawcę

do uzupełnienia, w wyznaczonym terminie, brakującej dokumentacji.

5.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb składania

i rozpatrywania wniosków o udzielenie licencji, zapewniający sprawność prowadzenia

postępowania administracyjnego oraz wzór licencji.

W licencji określa się w szczególności

1)

numer ewidencyjny licencji;

2)

organ, który udzielił licencji;

3)

datę udzielenia licencji;

4)

podstawę prawną udzielenia licencji;

5)

przedsiębiorcę, jego siedzibę i adres;

6)

rodzaj przewozów.

1.

Za udzielenie licencji pobiera się opłatę w wysokości nie wyższej niż równowartość

w złotych 2 000 euro ustalona przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez

Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu udzielenia licencji.

2.

Opłatę uiszcza się jednorazowo lub ratalnie.

3.

Opłata jest pobierana przez Prezesa UTK i stanowi dochód budżetu państwa.

4.

Do opłaty, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.

5.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób uiszczania

opłaty, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem kosztów nie wyższych niż uzasadnione

koszty udzielenia licencji i kontroli jej wykonania.

Prezes UTK odmawia udzielenia licencji, cofa licencję lub zmienia jej zakres ze względu

na zagrożenie obronności lub bezpieczeństwo państwa albo inny ważny interes publiczny.

1.

Prezes UTK zarządza dokonywanie okresowych kontroli przewoźnika kolejowego posiadającego

licencję, w zakresie przestrzegania warunków określonych w licencji.

2.

Prezes UTK cofa licencję, jeżeli przedsiębiorca

1)

nie spełnia wymagań określonych w ustawie;

2)

wykonujący międzynarodowe przewozy kolejowe nie przestrzega postanowień odpowiednich

umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną;

3)

nie podjął działalności objętej licencją mimo wezwania lub zaprzestał wykonywania

działalności gospodarczej objętej licencją;

4)

został pozbawiony prawa wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją na

podstawie prawomocnego orzeczenia sądowego;

5)

został postawiony w stan upadłości lub likwidacji;

6)

nie wywiązywał się z zobowiązań złożonych w oświadczeniach, w określonych w nich terminach.

3.

Można cofnąć licencję w przypadku, gdy przedsiębiorca nie prowadził licencjonowanej

działalności przez okres 6 miesięcy.

4.

Jeżeli przedsiębiorca zamierza zmienić zakres licencjonowanej działalności, składa

wniosek o zmianę licencji.

Usytuowanie budowli, budynków, drzew i krzewów oraz wykonywanie robót ziemnych w sąsiedztwie

linii kolejowych, bocznic kolejowych i przejazdów kolejowych może mieć miejsce w odległości

niezakłócającej ich eksploatacji, działania urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu

kolejowego, a także niepowodującej zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska oraz ministrem właściwym do spraw administracji publicznej, określi, w

drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie odległości i warunków dopuszczających

usytuowanie budowli i budynków, drzew lub krzewów, elementów ochrony akustycznej i

wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania

i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych.

1.

Zarządca ma prawo na sąsiadujących z linią kolejową gruntach, za odszkodowaniem

1)

ustawiać zasłony odśnieżne;

2)

zakładać żywopłoty;

3)

urządzać i utrzymywać pasy przeciwpożarowe.

2.

Ustalenie odszkodowania za ustawianie zasłon odśnieżnych, zakładanie żywopłotów, urządzanie

i utrzymywanie pasów przeciwpożarowych następuje w drodze umowy stron.

3.

Jeżeli posadzenie drzew lub krzewów, powodujące potrzebę urządzenia pasów przeciwpożarowych,

nastąpiło po wybudowaniu linii kolejowej, koszty związane z urządzeniem i utrzymaniem

tych pasów obciążają właścicieli gruntów.

1.

W razie potrzeby usunięcia drzew lub krzewów utrudniających widoczność sygnałów i

pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powodujących zaspy śnieżne, starosta,

na wniosek zarządcy, wydaje decyzję o usunięciu drzew lub krzewów. Decyzję wykonuje

zarządca.

2.

Ustalenie odszkodowania za drzewa i krzewy oraz za ich usunięcie następuje w drodze

umowy stron.

3.

Odszkodowania, o których mowa w ust. 2 i art. 55 ust. 1, ustala, w przypadku braku

umowy stron, starosta, z zastosowaniem zasad przewidzianych przy wywłaszczaniu nieruchomości.

4.

Odszkodowanie nie przysługuje, jeżeli

1)

posadzenie drzew lub krzewów nastąpiło po wybudowaniu linii kolejowej z naruszeniem

przepisów ustawy;

2)

drzewa lub krzewy przy skrzyżowaniach z drogami w poziomie szyn utrudniają użytkownikom

tych dróg dostrzeżenie nadjeżdżającego pociągu lub sygnałów dla nich przeznaczonych.

1.

W przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od warunków usytuowania

budynków lub budowli oraz wykonywania robót ziemnych, określonych na podstawie art.

54. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia

oraz bezpieczeństwa i prawidłowego ruchu kolejowego, a także nie może zakłócać działania

urządzeń służących do prowadzenia ruchu kolejowego.

2.

Właściwy organ nadzoru budowlanego, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, udziela

bądź odmawia zgody na odstępstwo po uzyskaniu opinii właściwego zarządcy.

1.

Wstęp na obszar kolejowy jest dozwolony tylko w miejscach wyznaczonych przez zarządcę.

2.

Poza miejscami, o których mowa w ust. 1, wstęp na obszar kolejowy mają osoby posiadające

upoważnienie właściwego zarządcy lub właściwego przewoźnika kolejowego oraz osoby

uprawnione na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Zarządcy i przewoźnicy kolejowi obowiązani są do zapewnienia ładu i porządku na obszarze

kolejowym oraz w pociągach i innych pojazdach kolejowych.

1.

Zarządca lub kilku zarządców wspólnie, za zgodą ministra właściwego do spraw transportu

wydaną w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, mogą utworzyć straż

ochrony kolei, działającą na zasadach określonych w niniejszym rozdziale, oraz powołać

komendanta straży ochrony kolei.

2.

Zgodę, o której mowa w ust. 1, wydaje się w drodze decyzji.

3.

Koszty związane z funkcjonowaniem straży ochrony kolei pokrywane są przez zarządcę

lub zarządców.

4.

Funkcjonariuszem straży ochrony kolei może być osoba, która

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

posiada co najmniej wykształcenie średnie;

4)

ma uregulowany stosunek do służby wojskowej;

5)

cieszy się nienaganną opinią;

6)

posiada zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych;

7)

nie była karana za przestępstwa umyślne.

5.

Dopuszczenie funkcjonariusza straży ochrony kolei do wykonywania zadań z użyciem broni

palnej następuje na wniosek komendanta straży ochrony kolei, w drodze decyzji, wydanej

przez właściwy organ Policji.

6.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres działania oraz sposób organizacji straży ochrony kolei,

2)

przypadki, w których i warunki, na których straż ochrony kolei może wykonywać zadania

Policji,

3)

szczegółowe warunki, jakim powinni odpowiadać funkcjonariusze straży ochrony kolei,

zasady oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby oraz tryb i jednostki uprawnione

do orzekania o tej zdolności

- biorąc pod uwagę zadania oraz zasady działania straży ochrony kolei.

7.

Zadania straży ochrony kolei określone w trybie, o którym mowa w ust. 6 pkt 2, mogą

być finansowane z budżetu państwa ze środków ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

8.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, przepisy porządkowe obowiązujące na

obszarze kolejowym, w pociągach i innych pojazdach kolejowych, uwzględniając warunki

i wymagania funkcjonowania transportu kolejowego.

1.

Do zadań straży ochrony kolei należy

1)

kontrola przestrzegania przepisów porządkowych na obszarze kolejowym, w pociągach

i innych pojazdach kolejowych;

2)

ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia na obszarze kolejowym, w pociągach i innych

pojazdach kolejowych.

2.

Wykonując swoje zadania, funkcjonariusz straży ochrony kolei ma prawo do

1)

legitymowania osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa lub wykroczenia, jak również

świadków przestępstwa lub wykroczenia, w celu ustalenia ich tożsamości;

2)

ujęcia, w celu niezwłocznego doprowadzenia do najbliższej jednostki Policji, osób,

w stosunku do których zachodzi uzasadniona potrzeba podjęcia czynności wykraczających

poza uprawnienia straży ochrony kolei;

3)

zatrzymywania i kontroli pojazdu samochodowego poruszającego się na obszarze kolejowym

i przyległym pasie gruntu w przypadku uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa

lub wykroczenia przy użyciu tego pojazdu;

4)

nakładania grzywien, w drodze mandatu karnego, na zasadach określonych w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia;

5)

przeprowadzania czynności wyjaśniających, występowania do sądu z wnioskiem o ukaranie,

oskarżania przed sądem i wnoszenia środków odwoławczych w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia;

6)

stosowania środków przymusu bezpośredniego: siły fizycznej w postaci chwytów obezwładniających

oraz podobnych technik obrony, miotacza gazowego, pałki służbowej, kajdanek i psa

służbowego.

3.

Na sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3 i 6, przysługuje

zażalenie do miejscowo właściwego prokuratora w trybie przepisów Kodeksu postępowania karnego.

4.

Funkcjonariusz straży ochrony kolei może stosować środki przymusu bezpośredniego wobec

osób uniemożliwiających wykonywanie przez niego zadań określonych w ust. 1.

5.

Zastosowanie przez funkcjonariusza straży ochrony kolei środków przymusu bezpośredniego

powinno odpowiadać potrzebom wynikającym z istniejącej sytuacji i zmierzać do podporządkowania

się osoby wydanym poleceniom.

6.

Jeżeli zastosowanie środków przymusu bezpośredniego, określonych w ust. 2 pkt 6, jest

niewystarczające, funkcjonariusz ma prawo użycia broni palnej

1)

w celu odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na życie własne lub innej osoby;

2)

przeciwko osobie, która wezwana do natychmiastowego porzucenia broni lub niebezpiecznego

narzędzia, nie zastosuje się do tego wezwania, a jej zachowanie wskazuje na bezpośredni

zamiar ich użycia przeciwko funkcjonariuszowi lub innej osobie;

3)

przeciwko osobie, która usiłuje przemocą odebrać broń funkcjonariuszowi;

4)

w celu odparcia zamachu na mienie, znajdujące się na obszarze kolejowym, stwarzającego

jednocześnie bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi;

5)

w celu odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na obiekty i urządzenia znajdujące

się na obszarze kolejowym, których uszkodzenie lub unieruchomienie mogłoby spowodować

bezpośrednie niebezpieczeństwo dla życia podróżnych lub katastrofę kolejową;

6)

w celu udaremnienia ucieczki sprawcy zamachu określonego w pkt 1-5.

7.

Użycie broni palnej powinno następować w sposób wyrządzający możliwie najmniejszą

szkodę osobie, przeciwko której użyto broni, i nie może zmierzać do pozbawienia jej

życia, a także narażać innych osób na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia.

8.

Do wykonywania przez funkcjonariusza straży ochrony kolei czynności, o których mowa

w ust. 2 pkt 1, 2 i 6 oraz w ust. 4-7, stosuje się odpowiednio przepisy o Policji.

1.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, może cofnąć decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 2, w przypadku naruszenia

przepisów art. 60.

2.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, może, w drodze decyzji, o której mowa w art. 59 ust. 2, ograniczyć zakres

działania i uprawnień straży ochrony kolei.

1.

Straż ochrony kolei zobowiązana jest do współdziałania z Policją, Strażą Graniczną,

Żandarmerią Wojskową, organami kontroli skarbowej i Inspekcją Transportu Drogowego.

2.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe formy współdziałania straży

ochrony kolei z Policją, Strażą Graniczną i Inspekcją Transportu Drogowego, uwzględniając

w szczególności: sprawy wymagające współdziałania, sposób wymiany informacji dotyczących

spraw wymagających współdziałania, zasady koordynacji wspólnych przedsięwzięć.

3.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej,

określi, w drodze rozporządzenia, formy współdziałania straży ochrony kolei z Żandarmerią

Wojskową, uwzględniając w szczególności: sprawy wymagające współdziałania, sposób

wymiany informacji dotyczących spraw wymagających współdziałania, zasady koordynacji

wspólnych przedsięwzięć.

4.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, formy współdziałania straży

ochrony kolei z organami kontroli skarbowej, uwzględniając w szczególności: sprawy

wymagające współdziałania, sposób wymiany informacji dotyczących spraw wymagających

współdziałania, zasady koordynacji wspólnych przedsięwzięć.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu, określi, w drodze rozporządzenia, przypadki, w których funkcjonariusze

straży ochrony kolei mogą wykonywać swoje zadania poza obszarem kolejowym, uwzględniając

w szczególności zakres wykonywanych zadań, o których mowa w niniejszej ustawie.

6.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj i sposoby ewidencjonowania,

przechowywania w straży ochrony kolei broni, amunicji, kajdanek, pałek służbowych

i ręcznych miotaczy gazowych.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki

uznawania pojazdów straży ochrony kolei za pojazdy uprzywilejowane.

8.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór umundurowania,

legitymacji, dystynkcji i znaków identyfikacyjnych funkcjonariuszy straży ochrony

kolei, a także normy przydziału, warunki i sposób ich noszenia.

Przy wykonywaniu czynności służbowych funkcjonariusz straży ochrony kolei korzysta

z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

Funkcjonariusz straży ochrony kolei nie może bez zezwolenia komendanta straży ochrony

kolei podejmować innego zajęcia zarobkowego.

1.

Kto prowadzi pojazd kolejowy lub wykonuje pracę na stanowisku bezpośrednio związanym

z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego, nie posiadając wymaganych do tego

kwalifikacji, lub dopuszcza do wykonywania czynności związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem

ruchu kolejowego osobę, która takich kwalifikacji nie posiada, podlega karze grzywny.

2.

Kto eksploatuje pojazd kolejowy bez ważnego świadectwa sprawności technicznej, o którym

mowa w art. 24, podlega karze grzywny.

3.

Kto wykracza przeciwko nakazom lub zakazom zawartym w przepisach porządkowych obowiązujących

na obszarze kolejowym oraz w pociągach i innych pojazdach kolejowych wydanych na podstawie

art. 59 ust. 8, podlega karze grzywny.

4.

Orzekanie w sprawach o czyny określone w ust. 1-3 następuje w trybie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

1.

Karze pieniężnej podlega zarządca lub przewoźnik kolejowy, który

1)

stosuje opłaty za udostępnianie infrastruktury kolejowej naliczone niezgodnie z zasadami

określonymi w art. 33;

2)

zarządzając infrastrukturą kolejową, nie zapewnia przewoźnikom kolejowym równego dostępu

do infrastruktury kolejowej;

3)

wbrew obowiązkowi nie opracował regulaminu lub nie opublikował go w terminie przewidzianym

ustawą oraz nie określił w regulaminie wszystkich wymagań, o których mowa w art. 32;

4)

wbrew obowiązkowi nie zapewnia wykonywania wymaganego nadzoru przez doradcę do spraw

bezpieczeństwa.

2.

Za naruszenie przez przedsiębiorcę każdego z przepisów ust. 1 Prezes UTK nakłada,

w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości do 2% rocznego przychodu przedsiębiorcy,

osiągniętego w poprzednim roku kalendarzowym; ustalając wysokość kary, Prezes UTK

uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia oraz dotychczasową działalność

przedsiębiorcy.

3.

Niezależnie od kary pieniężnej określonej w ust. 1-2 Prezes UTK może nałożyć karę

pieniężną na kierownika zarządcy i przewoźnika kolejowego, z tym że kara ta może być

wymierzona w kwocie nie większej niż 300 % jego wynagrodzenia miesięcznego; ustalając

wysokość kary, Prezes UTK uwzględnia stopień szkodliwości czynu oraz stopień zawinienia.

4.

Kary pieniężne podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym i stanowią

dochód budżetu państwa.

W ustawie z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193, z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679, Nr 102, poz. 1115 i Nr 147, poz. 1643 oraz z 2002 r. Nr 1, poz. 2, Nr 115, poz. 995 i Nr 130, poz. 1112) w art. 14 w ust. 1 uchyla się pkt 7.

1.

Przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność w zakresie przewozów

kolejowych osób lub rzeczy są obowiązani, w terminie do dnia 31 grudnia 2003 r., spełnić

określone w ustawie wymagania do uzyskania licencji i wystąpić do Prezesa UTK z wnioskiem

o udzielenie licencji na wykonywanie przewozów kolejowych osób lub rzeczy. Dotychczasowe

uprawnienia do prowadzenia tej działalności wygasają z dniem 29 lutego 2004 r.

2.

Prezes UTK jest obowiązany udzielić lub odmówić udzielenia licencji w terminie do

dnia 29 lutego 2004 r.

Przewoźnicy kolejowi oraz zarządcy obowiązani są uzyskać świadectwa bezpieczeństwa,

o których mowa w art. 18, do dnia 31 grudnia 2003 r., a użytkownicy bocznic kolejowych

do dnia 31 grudnia 2004 r.

Postępowania sądowe dotyczące zawarcia i wykonywania umów, o których mowa w art. 9

ust. 1 i art. 10 ust. 1 i 2 ustawy, o której mowa w art. 76 ust. 1, wszczęte przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, są prowadzone według dotychczasowych przepisów.

1.

Uprawnienia wynikające z decyzji wydanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 76 ust. 1, z zastrzeżeniem przepisów

art. 68, zachowują moc.

2.

Do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami ustawy, o której mowa

w art. 76 ust. 1, wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, stosuje się przepisy niniejszej ustawy.

1.

Straż ochrony kolei działająca na podstawie ustawy, o której mowa w art. 76 ust. 1,

zachowuje uprawnienia do wykonywania zadań określonych w tej ustawie na dotychczasowych

zasadach do czasu utworzenia straży ochrony kolei na podstawie niniejszej ustawy,

nie dłużej jednak niż do dnia 30 czerwca 2004 r.

2.

W okresie do dnia 31 grudnia 2005 r. w straży ochrony kolei mogą być zatrudnione osoby

niespełniające wymagań określonych w art. 59 ust. 4 pkt 3, jeżeli mają co najmniej

trzyletni okres zatrudnienia w straży ochrony kolei.

Minister właściwy do spraw transportu przekaże Prezesowi UTK sprawy wraz z aktami,

które przechodzą do zakresu jego działania i nie zostały zakończone do dnia wejścia

w życie ustawy.

1.

Tworzy się Urząd Transportu Kolejowego.

2.

Urząd Transportu Kolejowego jest utworzony w drodze przekształcenia dotychczasowego

Głównego Inspektoratu Kolejnictwa.

3.

Znosi się Główny Inspektorat Kolejnictwa.

4.

Prezes UTK przejmuje prowadzenie spraw Głównego Inspektora Kolejnictwa, wraz z aktami

spraw niezakończonych do dnia zniesienia Głównego Inspektoratu Kolejnictwa.

5.

Pracownicy Głównego Inspektoratu Kolejnictwa stają się pracownikami Urzędu Transportu

Kolejowego.

6.

Urząd Transportu Kolejowego przejmuje mienie Głównego Inspektoratu Kolejnictwa.

7.

Prezes UTK wstępuje we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem był Główny Inspektorat

Kolejnictwa.

1.

Finansowanie Urzędu Transportu Kolejowego do końca roku kalendarzowego, w którym przypada

jego utworzenie, odbywa się ze środków finansowych przeznaczonych na funkcjonowanie

Głównego Inspektoratu Kolejnictwa oraz z części budżetowej ministra właściwego do

spraw transportu przeznaczonej na zadania realizowane dotychczas przez ministra właściwego

do spraw transportu w zakresie, w którym przeszły do zakresu działania Prezesa UTK.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych dokona w budżecie państwa na rok 2003

odpowiednich zmian zapewniających finansowanie Urzędu Transportu Kolejowego w zakresie

niezbędnym do wykonania zadań określonych w niniejszej ustawie.

1.

Traci moc ustawa z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym

(Dz. U. Nr 96, poz. 591, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 84, poz. 934, z 2000 r. Nr 84, poz. 948, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1314 oraz z 2001 r. Nr 154, poz. 1800).

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 5 ust. 2, art. 7 ust. 3

i 4, art. 13 ust. 4 i 5, art. 14 ust. 4, art. 16, art. 17 ust. 4, art. 19, art. 22

ust. 10 i 11, art. 41b ust. 3, art. 46, art. 48 ust. 4-6, art. 51 ust. 2-4 ustawy,

o której mowa w ust. 1, zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych

na podstawie art. 6 ust. 2, art. 17 ust. 7, art. 20, art. 22 ust. 2, art. 23 ust.

4 pkt 1 i 2, art. 24 ust. 5, art. 25, art. 28 ust. 3, art. 40 ust. 6 i 7, art. 54,

art. 59 ust. 6 pkt 1 i 3 oraz ust. 8, art. 62 ust. 2, 3, 5 i 6 niniejszej ustawy,

jednak nie dłużej niż do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.

Przepisy art. 27 ust. 6 oraz art. 43 ust. 3 stosuje się z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą

Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.