Ustawa z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową

Świadczenia odszkodowawcze określone w ustawie obejmują jednorazowe odszkodowanie

przysługujące w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową

oraz odszkodowanie za przedmioty osobistego użytku utracone, całkowicie zniszczone

lub uszkodzone wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą wojskową.

1.

Świadczenia odszkodowawcze określone w ustawie przysługują żołnierzowi, który doznał

stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku

z pełnieniem czynnej służby wojskowej, zwanego dalej „wypadkiem”, albo wskutek choroby

powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej,

zwanej dalej „chorobą”, jak również żołnierzowi, który poniósł szkodę majątkową wskutek

wypadku, a także rodzinie żołnierza, który zmarł wskutek wypadku lub choroby.

2.

Świadczenia odszkodowawcze na zasadach określonych w ustawie przysługują również

1)

małoletnim kandydatom na żołnierzy zawodowych, którzy doznali uszczerbku na zdrowiu

wskutek wypadku pozostającego w związku z odbywaniem nauki albo wskutek choroby, z

tytułu której przysługują świadczenia żołnierzom pełniącym czynną służbę wojskową;

2)

osobom powołanym do odbycia czynnej służby wojskowej i zwolnionym z tej służby, które

uległy wypadkowi w drodze z miejsca zamieszkania do jednostki wojskowej lub z powrotem

do miejsca zamieszkania;

3)

studentom szkół wyższych odbywającym przeszkolenie wojskowe i zajęcia wojskowe w trakcie

studiów, którzy ulegli wypadkowi pozostającemu w związku z odbywaniem przez nich tego

przeszkolenia lub tych zajęć;

4)

członkom rodzin osób zmarłych wskutek wypadku, o których mowa w pkt 1-3.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

„jednostka wojskowa” - komórkę lub jednostkę organizacyjną podległą Ministrowi Obrony

Narodowej albo przez niego nadzorowaną;

2)

„droga do miejsca i z miejsca wykonywania czynności, droga z miejsca zamieszkania

do jednostki wojskowej i z powrotem albo droga na urlop lub przepustkę i z powrotem”

- drogę najkrótszą i nieprzerwaną, z tym że nie uważa się, że droga została przerwana,

jeżeli przerwa była życiowo uzasadniona i jej czas nie przekraczał granic potrzeby,

a także wówczas, gdy droga, nie będąc najkrótszą, była najdogodniejsza ze względów

komunikacyjnych;

3)

„przeciętne wynagrodzenie” - przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej

w poprzednim roku, ogłaszane do celów emerytalnych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, stosowane

poczynając od drugiego kwartału każdego roku przez okres jednego roku;

4)

„rencista” - rencistę wojskowego w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym

żołnierzy zawodowych;

5)

„inwalida” - inwalidę wojskowego w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu inwalidów wojennych

i wojskowych.

Uszczerbek na zdrowiu, o którym mowa w art. 2 ust. 1, uważa się za

1)

stały - jeżeli powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy;

2)

długotrwały - jeżeli powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający

sześć miesięcy, mogące ulec poprawie.

Za wypadek uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz

lub śmierć, które zaszło podczas lub w związku

1)

z wykonywaniem obowiązków służbowych albo poleceń przełożonych;

2)

z wykonywaniem czynności w interesie służby wojskowej, nawet bez polecenia przełożonych;

3)

z ratowaniem ludzi z grożącego niebezpieczeństwa albo ratowaniem mienia przed zniszczeniem

lub zagarnięciem;

4)

z udziałem w pościgu lub ujęciu osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa albo

ochroną innych osób przed napaścią;

5)

z odbywaniem drogi do miejsca i z miejsca wykonywania czynności określonych w pkt

1 i 2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw zdrowia i ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego,

wykaz chorób, z tytułu których przysługują świadczenia określone w ustawie, z uwzględnieniem

szczególnych właściwości lub warunków służby wojskowej powodujących powstawanie tych

chorób oraz ich związek z pełnioną służbą.

Świadczenia określone w ustawie nie przysługują

1)

w razie wypadku lub choroby, których wyłączną przyczyną było udowodnione przez właściwy

organ umyślne lub rażąco niedbałe działanie albo zaniechanie żołnierza naruszające

obowiązujące przepisy lub rozkazy, jeżeli jego przełożeni zapewnili warunki odpowiadające

tym przepisom, a żołnierz posiadał umiejętności potrzebne do wykonywania określonych

czynności i był należycie przeszkolony w zakresie znajomości tych przepisów;

2)

w razie wypadku

a)

któremu żołnierz uległ podczas

-

pobytu na urlopie lub przepustce, z wyjątkiem odbywania drogi na urlop lub przepustkę

i z powrotem oraz przypadków, o których mowa w art. 5 pkt 3 i 4,

-

samowolnego opuszczenia swojej jednostki wojskowej lub wyznaczonego miejsca przebywania

albo samowolnego pozostawania poza nimi, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w

art. 5 pkt 3 i 4,

b)

do którego w znacznym stopniu przyczyniło się zachowanie żołnierza spowodowane jego

stanem nietrzeźwości albo zażyciem środków odurzających lub substancji psychotropowych;

3)

jeżeli uszczerbek na zdrowiu lub śmierć żołnierza zostały spowodowane przez niego

umyślnie.

Świadczenia odszkodowawcze przewidziane w ustawie przysługują niezależnie od świadczeń

odszkodowawczych przewidzianych dla żołnierzy pełniących służbę wojskową poza granicami

państwa.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Żołnierzowi, który wskutek wypadku albo choroby doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku

na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie.

1.

Jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości 20% przeciętnego wynagrodzenia za

każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, z zastrzeżeniem art.

28 ust. 1.

2.

Jeżeli wskutek pogorszenia się stanu zdrowia stały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu

będący następstwem wypadku lub choroby, który był podstawą przyznania jednorazowego

odszkodowania, ulegnie zwiększeniu co najmniej o 10 punktów procentowych, jednorazowe

odszkodowanie zwiększa się o 20% przeciętnego wynagrodzenia za każdy procent uszczerbku

na zdrowiu przewyższający procent, według którego ustalone było to odszkodowanie,

z zastrzeżeniem art. 28 ust. 2.

3.

Jednorazowe odszkodowanie ulega zwiększeniu o kwotę stanowiącą 3,5-krotność przeciętnego

wynagrodzenia, jeżeli żołnierz wskutek wypadku lub choroby został uznany za całkowicie

niezdolnego do pracy oraz niezdolnego do samodzielnej egzystencji.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli rencista lub inwalida wskutek pogorszenia

się stanu zdrowia w następstwie wypadku lub choroby zostanie uznany za całkowicie

niezdolnego do pracy oraz niezdolnego do samodzielnej egzystencji.

5.

Kwotę jednorazowego odszkodowania zaokrągla się do pełnych złotych.

W razie śmierci żołnierza wskutek wypadku lub choroby jednorazowe odszkodowanie przysługuje

następującym członkom rodziny żołnierza

1)

małżonkowi, z wyjątkiem przypadku orzeczonej separacji;

2)

dzieciom własnym, dzieciom drugiego małżonka, dzieciom przysposobionym oraz przyjętym

na wychowanie i utrzymanie przed osiągnięciem pełnoletności wnukom, rodzeństwu i innym

dzieciom, w tym również w ramach rodziny zastępczej, spełniającym w dniu śmierci żołnierza

warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej;

3)

rodzicom, osobom przysposabiającym, macosze i ojczymowi

a)

żołnierzy odbywających zasadniczą służbę wojskową lub przeszkolenie wojskowe - jeżeli

bezpośrednio przed powołaniem do czynnej służby wojskowej prowadzili z nimi wspólne

gospodarstwo domowe lub znacząco przyczyniali się do ich utrzymania,

b)

innych żołnierzy niż wymienieni w lit. a - jeżeli w dniu śmierci żołnierza prowadzili

z nim wspólne gospodarstwo domowe lub jeżeli żołnierz bezpośrednio przed śmiercią

znacząco przyczyniał się do ich utrzymania

- albo jeżeli ustalone zostało wyrokiem lub ugodą sądową prawo do alimentów ze strony

tych żołnierzy.

1.

Jeżeli do jednorazowego odszkodowania jest uprawniony tylko jeden członek rodziny

zmarłego żołnierza, jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości

1)

18-krotnego przeciętnego wynagrodzenia, gdy uprawnionymi są małżonek lub dziecko;

2)

9-krotnego przeciętnego wynagrodzenia, gdy uprawnionym jest inny członek rodziny.

2.

Jeżeli do jednorazowego odszkodowania są uprawnieni równocześnie

1)

małżonek i jedno lub więcej dzieci - odszkodowanie to przysługuje w wysokości ustalonej

w ust. 1 pkt 1, zwiększonej o 3,5-krotne przeciętne wynagrodzenie na każde dziecko;

2)

dwoje lub więcej dzieci - odszkodowanie to przysługuje w wysokości określonej w ust.

1 pkt 1, zwiększonej o 3,5-krotne przeciętne wynagrodzenie na drugie i każde następne

dziecko.

3.

Jeżeli obok małżonka lub dzieci do jednorazowego odszkodowania uprawnieni są równocześnie

inni członkowie rodziny, każdemu z nich odszkodowanie przysługuje w wysokości 3,5-krotnego

przeciętnego wynagrodzenia, niezależnie od odszkodowania przysługującego małżonkowi

lub dzieciom zgodnie z ust. 1 pkt 1 lub ust. 2.

4.

Jeżeli do jednorazowego odszkodowania są uprawnieni tylko członkowie rodziny inni

niż małżonek lub dzieci, odszkodowanie to przysługuje w wysokości ustalonej według

zasad określonych w ust. 1 pkt 2, zwiększonej o 3,5-krotne przeciętne wynagrodzenie

na drugiego i każdego następnego uprawnionego.

5.

Kwotę jednorazowego odszkodowania, ustaloną zgodnie z ust. 2 lub 4, dzieli się w równych

częściach między uprawnionych.

6.

Kwotę jednorazowego odszkodowania zaokrągla się do pełnych złotych.

Do ustalenia wysokości jednorazowego odszkodowania przyjmuje się przeciętne wynagrodzenie

obowiązujące w dniu wydania decyzji przyznającej odszkodowanie.

1.

Jednorazowe odszkodowanie przysługuje, jeżeli żołnierz

1)

doznał uszczerbku na zdrowiu lub zmarł wskutek wypadku w ciągu trzech lat od dnia

wypadku;

2)

doznał uszczerbku na zdrowiu wskutek choroby nie później niż w ciągu trzech lat od

dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej;

3)

zmarł wskutek choroby w ciągu trzech lat od dnia ustalenia uszczerbku na zdrowiu wskutek

tej choroby, nie później jednak niż w ciągu trzech lat od dnia zwolnienia z czynnej

służby wojskowej.

2.

Zwiększenie jednorazowego odszkodowania przysługuje, jeżeli zmiany w stanie zdrowia

żołnierza uzasadniające zwiększenie odszkodowania nastąpiły w terminach określonych

w ust. 1 pkt 1 i 2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach Minister Obrony Narodowej może przyznać

1)

żołnierzowi albo członkowi rodziny zmarłego żołnierza - jednorazowe odszkodowanie

wyższe niż określone w art. 11 i 13;

2)

członkowi rodziny zmarłego żołnierza niespełniającemu warunków wymaganych do uzyskania

renty rodzinnej albo innej osobie bliskiej - jednorazowe odszkodowanie na zasadach

określonych w art. 13;

3)

członkom rodziny żołnierza, który zaginął w czasie pełnienia czynnej służby wojskowej

- jednorazowe odszkodowanie w wysokości określonej w art. 13.

1.

Żołnierzowi, który doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu wskutek

wypadku, a w razie jego śmierci wskutek takiego wypadku - członkom jego rodziny uprawnionym

do odszkodowania, o których mowa w art. 12, przysługuje odszkodowanie za udowodnione

szkody poniesione wskutek utraty, całkowitego zniszczenia lub uszkodzenia w związku

z wypadkiem przedmiotów osobistego użytku, jak również przedmiotów służących do wykonywania

zawodu, z wyjątkiem pojazdów samochodowych oraz wartości pieniężnych.

2.

Odszkodowanie za utracone, całkowicie zniszczone lub uszkodzone przedmioty osobistego

użytku oraz przedmioty służące do wykonywania zawodu przysługuje również żołnierzowi,

który poniósł szkodę wskutek nagłego zdarzenia wywołanego przyczyną zewnętrzną, zaistniałego

w okolicznościach wymienionych w art. 5.

1.

Wysokość odszkodowania za utracone, całkowicie zniszczone lub uszkodzone przedmioty,

o których mowa w art. 17, ustala się na podstawie ich ceny rynkowej z dnia orzekania

o odszkodowaniu, z uwzględnieniem stopnia zużycia tych przedmiotów.

2.

W razie wyłącznego uszkodzenia przedmiotów odszkodowanie stanowi równowartość kosztów

przywrócenia ich do stanu używalności; jeżeli jednak stopień uszkodzenia jest znaczny

albo koszty naprawy przekraczałyby wartość uszkodzonego przedmiotu, przyznaje się

odszkodowanie w wysokości określonej w ust. 1.

1.

Okoliczności i przyczyny wypadku, któremu uległ żołnierz, ustalają organy wskazane

przez Ministra Obrony Narodowej.

2.

Jeżeli z okoliczności wypadku wynika uzasadnione przypuszczenie, że żołnierz znajdował

się w stanie nietrzeźwości albo pod wpływem środków odurzających lub substancji psychotropowych,

właściwy organ kieruje go na badanie niezbędne do ustalenia zawartości alkoholu, środków

odurzających lub substancji psychotropowych w organizmie; odmowa poddania się badaniu

lub inne zachowanie uniemożliwiające jego przeprowadzenie powodują pozbawienie prawa

do świadczeń, chyba że żołnierz udowodni, iż miały miejsce przyczyny, które uniemożliwiły

poddanie się temu badaniu.

3.

Koszty badań, o których mowa w ust. 2, ponosi organ kierujący na badania.

1.

O uszczerbku na zdrowiu żołnierza wskutek wypadku lub choroby, a także o związku śmierci

żołnierza ze służbą wojskową wskutek wypadku lub choroby orzekają nieodpłatnie wojskowe

komisje lekarskie.

2.

O uznaniu za całkowicie niezdolnego do pracy oraz niezdolnego do samodzielnej egzystencji

orzekają

1)

w odniesieniu do rencisty - wojskowe komisje lekarskie;

2)

w odniesieniu do inwalidy - lekarz-orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia

społecznego, w drodze rozporządzenia

1)

właściwość i tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich, w tym sposób ustalania

uszczerbku na zdrowiu żołnierza oraz związku jego śmierci ze służbą wojskową wskutek

wypadku lub choroby, jak również sposób ustalania zwiększenia uszczerbku na zdrowiu,

terminy badań lekarskich, tryb kierowania na te badania, tryb wydawania orzeczeń i

ich zatwierdzania, niezbędne elementy orzeczenia, a także tryb rozpatrywania odwołań

i sprzeciwów od tych orzeczeń oraz ich uchylania w trybie nadzoru,

2)

niezbędną dokumentację lekarską i inne dokumenty, w tym dotyczące przebiegu i warunków

służby wojskowej żołnierza, mogące stanowić podstawę orzeczenia wojskowej komisji

lekarskiej,

3)

wykaz norm oceny uszczerbku na zdrowiu oraz wzór skierowania do wojskowych komisji

lekarskich, jak również wzory orzeczeń wydawanych przez te komisje w sprawach uszczerbku

na zdrowiu lub śmierci żołnierza wskutek wypadku albo choroby

- kierując się koniecznością ochrony interesów osób poszkodowanych.

Postępowanie w sprawie świadczeń odszkodowawczych wszczyna się na wniosek osoby zainteresowanej

lub z urzędu.

1.

Prawo do świadczenia odszkodowawczego i jego wysokość ustala, w drodze decyzji, szef

właściwego wojewódzkiego sztabu wojskowego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Jeżeli wypadkowi uległ

1)

szef wojewódzkiego sztabu wojskowego lub jego zastępca - decyzję, o której mowa w

ust. 1, wydaje szef wojewódzkiego sztabu wojskowego wyznaczony przez dowódcę właściwego

okręgu wojskowego;

2)

dowódca okręgu wojskowego, dowódca rodzaju Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

lub Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego albo ich zastępcy - decyzję, o której

mowa w ust. 1, wydaje Minister Obrony Narodowej.

3.

Przy podejmowaniu decyzji w sprawie, w której pomimo dołożenia najwyższej staranności

nie można ustalić okoliczności wypadku, któremu żołnierz uległ w warunkach zbliżonych

do działań wojennych, właściwy organ, o którym mowa w ust. 1 i 2, rozstrzyga wątpliwości

na korzyść poszkodowanego.

4.

Od decyzji organów, o których mowa w ust. 1 i 2, w sprawach odszkodowań przysługuje

osobie zainteresowanej odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, na zasadach

i w terminach określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.

5.

Odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych przysługuje także w razie niewydania

decyzji przez właściwy organ w terminie sześćdziesięciu dni od dnia otrzymania orzeczenia

o ustaleniu stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu.

6.

Od decyzji wydanej w trybie art. 16 oraz od decyzji odmownej wydanej w tym trybie

odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie przysługuje.

Urzędy organów administracji publicznej, organy prokuratury i inne organy państwowe,

zakłady opieki zdrowotnej oraz instytucje ubezpieczeniowe są obowiązane udzielać organom,

o których mowa w art. 22 ust. 1 i 2, na ich żądanie, informacji niezbędnych do ustalenia

okoliczności mających znaczenie w prowadzonych postępowaniach w sprawach dotyczących

odszkodowań.

1.

Świadczenia określone w art. 23 ust. 1 realizowane są przez placówki medyczne wybrane

przez Zakład.

2.

Do zamówień na realizację świadczeń, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów

o zamówieniach publicznych. Szczegółowe zasady i tryb udzielania tych zamówień określi,

w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, uwzględniając

równe traktowanie placówek medycznych.

Odszkodowania, o których mowa w art. 10, 12, 16 i 17, wypłaca szef wojewódzkiego sztabu

wojskowego.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb postępowania w sprawie ustalania okoliczności i przyczyn wypadków

przez właściwe organy, w tym tryb zgłaszania przez osoby zainteresowane zastrzeżeń

do ustaleń tych organów, jak również tryb postępowania w razie ujawnienia choroby,

2)

szczegółowy tryb przyznawania i wypłaty odszkodowań, terminy postępowania w tych sprawach

oraz przypadki, w których postępowanie w sprawie odszkodowania prowadzi się z urzędu,

jak również sposób doręczeń decyzji dotyczących odszkodowań,

3)

wzory dokumentów sporządzanych w toku postępowania w sprawie ustalania okoliczności

i przyczyn wypadków oraz postępowania o przyznanie i wypłatę odszkodowania,

4)

tryb postępowania w sprawach, o których mowa w art. 16,

5)

właściwość organów w sprawach, o których mowa w pkt 1-4

- mając na względzie sprawne i terminowe prowadzenie postępowań oraz wypłatę odszkodowań.

W ustawie z dnia 30 października 2002 r.o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków

przy pracy i chorób zawodowych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1673 i Nr 241, poz. 2074) po art. 23 dodaje się art. 23a w brzmieniu

„

Art. 23a.

1.

Świadczenia określone w art. 23 ust. 1 realizowane są przez placówki medyczne wybrane

przez Zakład.

2.

Do zamówień na realizację świadczeń, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów

o zamówieniach publicznych. Szczegółowe zasady i tryb udzielania tych zamówień określi,

w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, uwzględniając

równe traktowanie placówek medycznych.

”

.

W ustawie z dnia 30 października 2002 r. o zaopatrzeniu z tytułu wypadków lub chorób

zawodowych powstałych w szczególnych okolicznościach

(Dz. U. Nr 199, poz. 1674) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 7 po wyrazach „wynosi 120%” dodaje się wyraz „kwoty”, a wyrazy „określonej w ustawie o emeryturach i rentach z FUS.” zastępuje się wyrazami „ustalonej i podwyższonej zgodnie z ustawą o emeryturach i rentach z FUS.”;

2)

w art. 9 uchyla się pkt 7.

1.

Jednorazowe odszkodowanie za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na

zdrowiu przysługuje w wysokości

1)

16% przeciętnego wynagrodzenia - w okresie do dnia 31 marca 2004 r.;

2)

17% przeciętnego wynagrodzenia - w okresie od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 31 marca

2005 r.;

3)

18% przeciętnego wynagrodzenia - w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca

2006 r.;

4)

19% przeciętnego wynagrodzenia - w okresie od dnia 1 kwietnia 2006 r. do dnia 31 marca

2007 r.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do zwiększenia jednorazowego odszkodowania.

1.

Uprawnienia przewidziane w art. 16 dla Ministra Obrony Narodowej przysługują ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych w stosunku do żołnierzy, którzy do dnia 31 grudnia

2001 r. pełnili służbę wojskową w jednostkach wojskowych podporządkowanych Ministrowi

Spraw Wewnętrznych i Administracji lub po tym dniu pozostawali w dyspozycji tego ministra,

oraz do członków ich rodzin.

2.

W stosunku do żołnierzy, o których mowa w ust. 1, oraz członków ich rodzin decyzję

ustalającą prawo do odszkodowania oraz jego wysokość wydaje Minister Spraw Wewnętrznych

i Administracji.

3.

Przepisy art. 22 ust. 4-6 i art. 23 stosuje się odpowiednio.

1.

Do spraw o świadczenia należne z tytułu wypadków lub chorób, które spowodowały uszczerbek

na zdrowiu żołnierza bądź jego śmierć, wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Żołnierzom, którym przed dniem wejścia w życie ustawy wypłacono jednorazowe odszkodowania,

a po tym dniu nastąpiło pogorszenie ich stanu zdrowia będące następstwem wypadku lub

choroby, z tytułu których wypłacono już odszkodowanie, zwiększa się to odszkodowanie

na zasadach określonych w art. 11 ust. 2-5.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie zachowują

moc przepisy dotychczas obowiązujące, jeżeli nie są z nią sprzeczne, nie dłużej jednak

niż przez okres sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Traci moc ustawa z dnia 16 grudnia 1972 r. o świadczeniach przysługujących w razie wypadków

i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową

(Dz. U. Nr 53, poz. 342, z 1985 r. Nr 20, poz. 85, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 oraz z 1998 r. Nr 162, poz. 1118).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 26,

który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.