Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

1.

Ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg krajowych

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 i Nr 86, poz. 958, z 2001 r. Nr 125, poz. 1371, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 41, poz. 365, Nr 62, poz. 554, Nr 74, poz. 676, Nr 89, poz. 804, Nr 113, poz. 984, Nr 214, poz. 1816 i Nr 216, poz. 1826 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 717), zwanych dalej „drogami”, w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na

ten cel, oraz budowy tych dróg, a także organy właściwe w tych sprawach.

2.

Ustawa ma zastosowanie także do dróg w miastach na prawach powiatu, finansowanych

z budżetów tych miast, z tym że uprawnienia, obowiązki i zadania Generalnego Dyrektora

Dróg Krajowych i Autostrad, w odniesieniu do tych dróg, wykonuje właściwy zarządca

drogi.

1.

Wojewoda wydaje decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi na wniosek Generalnego Dyrektora

Dróg Krajowych i Autostrad.

2.

Decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi wydaje się w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia

wniosku, o którym mowa w ust. 1.

1.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad składa wniosek, o którym mowa w art.

2 ust. 1, po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu

oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

2.

Niewydanie opinii, o których mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia zwrócenia się

przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o jej wyrażenie, traktuje się

jako brak zastrzeżeń do wniosku.

Do postępowania w sprawach o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi stosuje

się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy.

1.

Wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera w szczególności

1)

mapę w skali co najmniej 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem

terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu;

2)

analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi;

3)

mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi

przepisami;

4)

określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu;

5)

raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia drogowego na środowisko;

6)

opinie

a)

ministra właściwego do spraw środowiska - w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych

na obszarach parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych, obszarach

objętych ochroną przyrody na podstawie prawa międzynarodowego, albo organu, który

ustanowił daną formę ochrony przyrody - w odniesieniu do pozostałych obszarów objętych

ochroną przyrody,

b)

ministra właściwego do spraw zdrowia - w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych

w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami,

c)

dyrektora właściwego urzędu morskiego - w odniesieniu do obszarów pasa technicznego,

pasa ochronnego, morskich portów i przystani,

d)

właściwego organu nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych,

e)

dyrektora właściwego regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w odniesieniu do inwestycji

obejmujących wykonanie urządzeń wodnych oraz w odniesieniu do wykonywania obiektów

budowlanych lub robót na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią,

f)

dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w odniesieniu do gruntów

leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Lasów Państwowych,

g)

właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków - w odniesieniu do dóbr kultury chronionych

na podstawie odrębnych przepisów,

h)

państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego - w odniesieniu do wymagań higienicznych

i zdrowotnych.

2.

Właściwy organ wydaje opinie, o których mowa w ust. 1 pkt 6, na wniosek Generalnego

Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania

wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Niewydanie opinii w tym terminie

traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku.

3.

Opinie, o których mowa w ust. 1 pkt 6, zastępują uzgodnienia, pozwolenia, opinie bądź

stanowiska właściwych organów wymagane odrębnymi przepisami.

4.

Zakres raportu, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, określa załącznik nr 1 do ustawy.

5.

O wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wojewoda

zawiadamia w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg

drogi oraz w prasie lokalnej.

6.

Z dniem zawiadomienia, o którym mowa w ust. 5, nieruchomości stanowiące własność Skarbu

Państwa, objęte wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, nie mogą

być przedmiotem obrotu w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami.

7.

Czynność prawna dokonana z naruszeniem zakazu, o którym mowa w ust. 6, jest nieważna.

Nie można uzależniać ustalenia lokalizacji drogi od spełnienia świadczeń lub warunków

nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami.

1.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera w szczególności

1)

wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich

kategorii;

2)

określenie linii rozgraniczających teren;

3)

warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb

obronności państwa;

4)

wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich;

5)

zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1.

2.

Wojewoda doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi wnioskodawcy oraz zawiadamia

o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze

względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej.

3.

Zawiadomienie o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera informację o

miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji.

4.

Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do doręczania i zawiadamiania stron o

decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wydanej przez organ drugiej instancji.

Wojewoda nadaje decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi rygor natychmiastowej wykonalności

na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, uzasadniony interesem

społecznym lub gospodarczym.

1.

Od decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi stronie służy odwołanie do ministra właściwego

do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej.

2.

Odwołanie strony od decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi rozpatruje się w terminie

14 dni, a skargę do sądu administracyjnego w terminie dwóch miesięcy.

W sprawach dotyczących lokalizacji dróg przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym

nie stosuje się.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. Nr 62, poz. 627 i Nr 115, poz. 1229, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 233, poz. 1957 oraz z 2003 r. Nr 46, poz. 392 i Nr 80, poz. 717), zwanej dalej „Prawem ochrony środowiska”, z wyłączeniem przepisów art. 49-52 oraz

art. 55-57.

1.

Decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi zatwierdza się projekt podziału nieruchomości.

2.

Linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi stanowią

linie podziału nieruchomości.

3.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze

wieczystej i w katastrze nieruchomości.

1.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nabywa w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa

nieruchomości lub ich części na cele budowy dróg, w drodze umowy, z zastrzeżeniem

art. 14.

2.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może nabywać w imieniu i na rzecz Skarbu

Państwa nieruchomości, w tym lokale mieszkalne, poza pasami drogowymi w celu dokonania

ich zamiany na nieruchomości położone w pasach drogowych lub wydzielania ich w tych

pasach w postępowaniu scaleniowo-wymiennym.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli nabywana jest część nieruchomości, a pozostała

część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, Generalny

Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela

lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa tej

części nieruchomości.

1.

Nieruchomości przeznaczone na pasy drogowe, stanowiące własność jednostek samorządu

terytorialnego, stają się własnością Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu

lokalizacji drogi dotycząca tych nieruchomości stała się ostateczna.

2.

W przypadku nieruchomości, o których mowa w ust. 1, które na podstawie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym

i ustawę o pracownikach samorządowych

(Dz. U. Nr 32, poz. 191, Nr 43, poz. 253 i Nr 92, poz. 541, z 1991 r. Nr 34, poz. 151, z 1992 r. Nr 6, poz. 20, z 1993 r. Nr 40, poz. 180, z 1994 r. Nr 1, poz. 3 i Nr 65, poz. 285, z 1996 r. Nr 23, poz. 102 i Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 9, poz. 43 oraz z 2002 r. Nr 153, poz. 1271) stały się z dniem 27 maja 1990 r. własnością gmin, lecz co do których nie zostały

wydane ostateczne decyzje potwierdzające nabycie własności, Generalny Dyrektor Dróg

Krajowych i Autostrad, działając w imieniu Skarbu Państwa, występuje do gminy o przedłożenie,

w terminie 60 dni od dnia otrzymania wezwania, decyzji potwierdzającej nabycie własności.

Po bezskutecznym upływie tego terminu wojewoda, na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg

Krajowych i Autostrad, w drodze decyzji, udziela zezwolenia na niezwłoczne zajęcie

nieruchomości. Decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Do egzekucji

obowiązków wynikających z niniejszej decyzji stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

3.

Za nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jednostkom samorządu terytorialnego przysługuje

odszkodowanie ustalone według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

4.

Wojewoda, w drodze decyzji, stwierdza nabycie przez Skarb Państwa własności nieruchomości,

o której mowa w ust. 1, oraz ustala odszkodowanie.

1.

Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, w odniesieniu do nieruchomości przeznaczonych

na pasy drogowe, następuje na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad

po bezskutecznym upływie terminu do zawarcia umowy, o której mowa w art. 13 ust. 1,

wyznaczonego przez wojewodę na piśmie właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu

tych nieruchomości. Termin ten nie może być krótszy niż 30 dni od dnia otrzymania

przez właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości pisemnej oferty Generalnego

Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad dotyczącej zawarcia umowy.

2.

W przypadku gdy nieruchomości przeznaczone na pasy drogowe mają nieuregulowany stan

prawny, wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego następuje na wniosek Generalnego

Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, bez konieczności zachowania warunków określonych

w ust. 1. Art. 114 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, z 2001 r. Nr 129, poz. 1447 i Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 126, poz. 1070, Nr 130, poz. 1112, Nr 153, poz. 1271, Nr 200, poz. 1682 i Nr 240, poz. 2058 oraz z 2003 r. Nr 1, poz. 15 i Nr 80, poz. 717 i 720), zwanej dalej „ustawą o gospodarce nieruchomościami”, stosuje się odpowiednio.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty

nie żyją, a ich spadkobiercy nie wykazali prawa do spadku.

1.

Postępowanie wywłaszczeniowe wszczyna, na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad, i wydaje decyzje w jego toku wojewoda.

2.

Decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości, poza elementami określonymi w przepisach odrębnych,

określa termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń.

Termin ten nie może być krótszy niż 30 dni od dnia doręczenia decyzji właścicielowi

lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości.

3.

Do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości stosuje

się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego wojewoda, na wniosek Generalnego Dyrektora

Dróg Krajowych i Autostrad, udziela w uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji,

zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na pasy drogowe.

2.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli

jest to niezbędne do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 42, Nr 100, poz. 1085, Nr 110, poz. 1190, Nr 115, poz. 1229, Nr 129, poz. 1439 i Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 718), zwanej dalej „Prawem budowlanym”.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 1

1)

uprawnia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

2)

zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń;

3)

uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez Generalnego Dyrektora

Dróg Krajowych i Autostrad.

4.

W przypadku gdy decyzja, o której mowa w ust. 1, dotyczy nieruchomości zabudowanej,

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest obowiązany, w terminie faktycznego

objęcia nieruchomości w posiadanie, do wskazania lokalu zamiennego.

5.

Do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się

przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość ustala się według jej stanu na

dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi i według jej wartości rynkowej

w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości.

2.

Wartość nieruchomości określają rzeczoznawcy majątkowi, o których mowa w ustawie o

gospodarce nieruchomościami.

3.

Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według

zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości.

1.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stanowi podstawę do wydania przez wojewodę decyzji

o wygaśnięciu trwałego zarządu ustanowionego na nieruchomości przeznaczonej na pas

drogowy, stanowiącej własność Skarbu Państwa, z wyjątkiem przypadków, gdy trwały zarząd

jest ustanowiony na rzecz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. Przepis

art. 17 stosuje się odpowiednio.

2.

Jeżeli przeznaczona na pasy drogowe nieruchomość stanowiąca własność Skarbu Państwa

została uprzednio wydzierżawiona, wynajęta lub użyczona, decyzja o ustaleniu lokalizacji

drogi stanowi podstawę do wypowiedzenia przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad umowy dzierżawy, najmu lub użyczenia ze skutkiem natychmiastowym. Za straty

poniesione na skutek rozwiązania umowy przysługuje odszkodowanie.

3.

Do rozwiązania użytkowania stosuje się odpowiednio przepis ust. 2.

4.

Jeżeli przeznaczona na pasy drogowe nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu

Państwa została oddana w użytkowanie wieczyste, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych

i Autostrad działając w imieniu Skarbu Państwa po dniu, w którym decyzja o ustaleniu

lokalizacji drogi stała się ostateczna, może zwrócić się do wieczystego użytkownika

o rozwiązanie umowy o użytkowanie wieczyste za odszkodowaniem ustalonym według zasad

obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości, a w przypadku odmowy - żądać rozwiązania

tej umowy w drodze postępowania sądowego.

5.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego nabytego w sposób

inny niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.

1.

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad otrzymuje z mocy prawa, nieodpłatnie,

w trwały zarząd nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa, z dniem, w którym

decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi dotycząca tych nieruchomości stała się ostateczna,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad otrzymuje z mocy prawa, nieodpłatnie,

w trwały zarząd nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa, o których mowa w

art. 19, odpowiednio z dniem: wygaśnięcia lub rozwiązania prawa użytkowania wieczystego,

wygaśnięcia zarządu, rozwiązania użytkowania albo rozwiązania umów: dzierżawy, najmu

lub użyczenia.

3.

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad otrzymuje z mocy prawa, nieodpłatnie,

w trwały zarząd nieruchomości nabyte przez nią na własność Skarbu Państwa na cele

budowy dróg, z dniem ich nabycia.

4.

Ustanowienie trwałego zarządu, o którym mowa w ust. 1-3, stwierdza wojewoda w drodze

decyzji.

5.

Decyzja, o której mowa w ust. 4, stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej.

6.

Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad jest zwolniona z opłat rocznych z tytułu

trwałego zarządu za nieruchomości, o których mowa w ust. 1-3, także w przypadku odpłatnego

udostępnienia tych nieruchomości koncesjonariuszom lub innym podmiotom realizującym

zadania w zakresie inwestycji drogowych, w tym prac budowlanych i utrzymaniowych.

1.

Do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzjami o ustaleniu lokalizacji drogi nie

stosuje się przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

2.

Do usuwania drzew i krzewów znajdujących się na nieruchomościach objętych decyzją

o ustaleniu lokalizacji drogi, z wyjątkiem drzew i krzewów usuwanych z nieruchomości

wpisanej do rejestru zabytków, nie stosuje się przepisów o ochronie przyrody w zakresie

obowiązku uzyskiwania zezwoleń na ich usunięcie oraz opłat z tym związanych.

1.

Koszty nabycia nieruchomości pod drogi, w tym odszkodowania, finansowane są na podstawie

przepisów o finansowaniu dróg publicznych i przepisów o drogach publicznych.

2.

Skarb Państwa jest zwolniony od podatku od nieruchomości w zakresie nieruchomości

przeznaczonych na budowę dróg, nabytych w trybie określonym w niniejszym rozdziale.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy o gospodarce

nieruchomościami.

1.

Wojewoda wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę drogi na zasadach i w trybie przepisów

Prawa budowlanego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozdziału.

2.

Ilekroć w przepisach Prawa budowlanego jest mowa o decyzji o warunkach zabudowy i

zagospodarowania terenu, rozumie się przez to także decyzję o ustaleniu lokalizacji

drogi.

3.

O wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę drogi wojewoda zawiadamia,

w drodze obwieszczeń, w urzędach gmin i w prasie lokalnej.

1.

Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę drogi wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu

przedsięwzięcia drogowego na środowisko i dokonania uzgodnień z właściwymi organami.

2.

Zakres raportu, o którym mowa w ust. 1, określa załącznik nr 2 do ustawy.

1.

Wojewoda może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedłożenia analizy porealizacyjnej,

określając termin jej przedłożenia nie krótszy niż 12 miesięcy i nie dłuższy niż 36

miesięcy od dnia oddania drogi do użytkowania.

2.

W analizie porealizacyjnej, o której mowa w ust. 1, dokonuje się porównania ustaleń

zawartych w raporcie, o którym mowa w art. 25 ust. 1, z rzeczywistym oddziaływaniem

inwestycji drogowej na środowisko i działaniami podjętymi w celu jego ograniczenia.

Jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wynika konieczność

utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania i zostało to stwierdzone w decyzji o

pozwoleniu na budowę drogi, utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania następuje

w terminie nie dłuższym niż 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia użytkowania drogi.

1.

Wojewoda doręcza decyzję o pozwoleniu na budowę drogi wnioskodawcy oraz zawiadamia

o jej wydaniu pozostałe strony, w drodze obwieszczeń, w urzędach gmin oraz w prasie

lokalnej.

2.

Zawiadomienie o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę drogi zawiera informację o

miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią tej decyzji. Przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do doręczania i zawiadamiania stron o

decyzji w sprawie budowy drogi wydanej przez organ drugiej instancji.

4.

Odwołanie strony od decyzji o pozwoleniu na budowę drogi rozpatruje się w terminie

14 dni, a skargę do sądu administracyjnego w terminie dwóch miesięcy.

Jeżeli budowa drogi wymaga wydania pozwolenia wodnoprawnego, właściwy wojewoda wydaje

to pozwolenie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku o jego wydanie.

1.

Jeżeli z decyzji o pozwoleniu na budowę drogi wynika obowiązek dokonania przebudowy

istniejących urządzeń infrastruktury technicznej, wojewoda, na wniosek inwestora,

może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie

zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów

i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz

urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych

lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i

urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to

zgody. Przepisy art. 124 ust. 2-7 oraz art. 124a ustawy o gospodarce nieruchomościami

stosuje się odpowiednio.

2.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli

jest to niezbędne do wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane

w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego.

3.

Do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się

przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Nie stwierdza się nieważności ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę drogi, jeżeli

wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji został złożony po upływie 14 dni od

dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a inwestor rozpoczął budowę drogi. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę drogi, której nadano

rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia

rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn

wyszczególnionych w art. 145 lub 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym przypadku art. 160 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi.

1.

Wojewoda wydaje decyzję o pozwoleniu na użytkowanie drogi na zasadach i w trybie przepisów

Prawa budowlanego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę drogi posiadającej co najmniej dwie jezdnie,

przy czym każdą z nich przeznaczoną dla jednego kierunku ruchu, wojewoda, na wniosek

inwestora, wydaje decyzję o pozwoleniu na użytkowanie w odniesieniu do jezdni lub

jej odcinka, na którym zakończono budowę.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do drogowych obiektów inżynierskich, objętych

decyzją o pozwoleniu na budowę drogi.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy Prawa ochrony

środowiska, z wyłączeniem art. 31-36, art. 46, 47, art. 49-53, art. 55-57 oraz art.

135 ust. 4.

W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 i Nr 86, poz. 958, z 2001 r. Nr 125, poz. 1371, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 41, poz. 365, Nr 62, poz. 554, Nr 74, poz. 676, Nr 89, poz. 804, Nr 113, poz. 984, Nr 214, poz. 1816 i Nr 216, poz. 1826 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 717) w art. 18 w ust. 2 w pkt 7 w lit. a skreśla się wyrazy „udzielenia wskazań lokalizacyjnych i”.

W ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach

(Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679, Nr 86, poz. 958 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 110, poz. 1189 i Nr 145, poz. 1623, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 113, poz. 984 i Nr 200, poz. 1682 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 717) art. 38a otrzymuje brzmienie

„

Art. 38a.

1.

Nieruchomości przeznaczone na drogi krajowe, stanowiące własność Skarbu Państwa, zarządzane

przez Lasy Państwowe, stają się nieodpłatnie, z mocy prawa, przedmiotem trwałego zarządu

ustanowionego na rzecz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dniem, w którym

decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej stała się ostateczna.

2.

Ustanowienie trwałego zarządu stwierdza wojewoda w drodze decyzji.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej.

”

.

W ustawie z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu

Państwa

(Dz. U. z 2001 r. Nr 57, poz. 603, Nr 115, poz. 1229, Nr 122, poz. 1323 i Nr 154, poz. 1793 i 1800, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676 i Nr 155, poz. 1287 oraz z 2003 r. Nr 6, poz. 64, Nr 49, poz. 408 i Nr 64, poz. 592) w art. 24 ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Nieruchomości przeznaczone na drogi krajowe, stanowiące własność Skarbu Państwa, wchodzące

w skład Zasobu, stają się nieodpłatnie, z mocy prawa, przedmiotem trwałego zarządu

ustanowionego na rzecz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dniem, w którym

decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej stała się ostateczna. Ustanowienie

trwałego zarządu stwierdza wojewoda w drodze decyzji. Decyzja wojewody stanowi podstawę

wpisu do księgi wieczystej.

”

.

W ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 110, poz. 1192 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 18 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

projektów wniosków o ustalenie lokalizacji,

”

;

2)

uchyla się art. 19 i 20;

3)

w art. 22 w ust. 1 skreśla się wyrazy „, wydana zgodnie ze wskazaniami lokalizacyjnymi,”.

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, z 2001 r. Nr 129, poz. 1447 i Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 126, poz. 1070, Nr 130, poz. 1112, Nr 153, poz. 1271, Nr 200, poz. 1682 i Nr 240, poz. 2058 oraz z 2003 r. Nr 1, poz. 15 i Nr 80, poz. 717 i 720) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu

„

5a)

ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji

inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721),

”

;

2)

w art. 95 pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej,

”

;

3)

w art. 109 w ust. 3 w pkt 5 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 6 w

brzmieniu

„

6)

sprzedaż nieruchomości następuje na cele budowy dróg krajowych.

”

.

1.

Nieruchomości przeznaczone na drogi krajowe, stanowiące własność Skarbu Państwa, zarządzane

przez Lasy Państwowe, stają się nieodpłatnie, z mocy prawa, przedmiotem trwałego zarządu

ustanowionego na rzecz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dniem, w którym

decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej stała się ostateczna.

2.

Ustanowienie trwałego zarządu stwierdza wojewoda w drodze decyzji.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej.

W ustawie z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych

(Dz. U. Nr 86, poz. 959 i Nr 103, poz. 1099, z 2001 r. Nr 100, poz. 1085 oraz z 2002 r. Nr 121, poz. 1031 i Nr 199, poz. 1672) w art. 2 w pkt 1 dodaje się lit. h w brzmieniu

„

h)

podlegających przepisom o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji

w zakresie dróg krajowych,

”

.

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. Nr 62, poz. 627 i Nr 115, poz. 1229, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 233, poz. 1957 oraz z 2003 r. Nr 46, poz. 392 i Nr 80, poz. 717) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 19 w ust. 2 uchyla się pkt 6;

2)

w art. 46

a)

w ust. 4 dodaje się pkt 9 w brzmieniu

„

9)

decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej wydawana na podstawie ustawy z dnia

10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji

w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721).

”

,

b)

uchyla się ust. 5 i 6;

3)

w art. 49

a)

w ust. 1 skreśla się wyrazy „oraz wskazań lokalizacyjnych, o których mowa w art. 46 ust. 5,”,

b)

w ust. 5 skreśla się wyrazy „, a w sprawach, o których mowa w art. 46 ust. 5 - ministra właściwego do spraw środowiska

oraz Głównego Inspektora Sanitarnego”;

4)

w art. 52 uchyla się ust. 6-9;

5)

uchyla się art. 54;

6)

w art. 57 uchyla się ust. 2;

7)

w art. 381 uchyla się ust. 2.

1.

Wskazania lokalizacyjne udzielone do dnia wejścia w życie ustawy pozostają w mocy

w zakresie dotyczącym ustalenia przebiegu autostrady, a w pozostałym zakresie, jeżeli

ich treść nie jest sprzeczna z przepisami niniejszej ustawy.

2.

Decyzje o ustaleniu lokalizacji autostrady wydane do dnia wejścia w życie ustawy pozostają

w mocy.

3.

Decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydane do dnia wejścia w życie

ustawy, a dotyczące dróg objętych niniejszą ustawą, pozostają w mocy do dnia 31 grudnia

2007 r., chyba że uprawniony podmiot złoży przed upływem tego terminu wniosek o ustalenie

lokalizacji drogi na podstawie niniejszej ustawy.

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną

przepisy niniejszej ustawy stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu.

2.

Postępowania o udzielenie wskazań lokalizacyjnych niezakończone do dnia wejścia w

życie niniejszej ustawy umarza się, z tym że dokumentacja do wniosku o ich udzielenie

może być wykorzystana do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi.

1.

Decyzje o ustaleniu lokalizacji drogi, decyzje o pozwoleniu na budowę drogi oraz inne

decyzje wydane na podstawie niniejszej ustawy pozostają w mocy.

2.

Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia utraty mocy przez niniejszą ustawę decyzją

ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe.

W okresie obowiązywania niniejszej ustawy do lokalizacji autostrad oraz do nabywania

nieruchomości pod autostrady nie stosuje się art. 21-37 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia i traci moc, z wyjątkiem

rozdziału 6, z dniem 31 grudnia 2007 r.