Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

1.

Ustawa określa

1)

zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego

i organy administracji rządowej,

2)

zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz

ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy

- przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań.

2.

W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza

1)

wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury;

2)

walory architektoniczne i krajobrazowe;

3)

wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych

i leśnych;

4)

wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;

5)

wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób

niepełnosprawnych;

6)

walory ekonomiczne przestrzeni;

7)

prawo własności;

8)

potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa;

9)

potrzeby interesu publicznego.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

„ładzie przestrzennym” - należy przez to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni,

które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie

uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe

oraz kompozycyjno-estetyczne;

2)

„zrównoważonym rozwoju” - należy przez to rozumieć rozwój, o którym mowa w art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. Nr 62, poz. 627 i Nr 115, poz. 1229, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 233, poz. 1957 oraz z 2003 r. Nr 46, poz. 392);

3)

„środowisku” - należy przez to rozumieć środowisko, o którym mowa w art. 3 pkt 39 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

4)

„interesie publicznym” - należy przez to rozumieć uogólniony cel dążeń i działań,

uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności,

związanych z zagospodarowaniem przestrzennym;

5)

„inwestycji celu publicznego” - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym

(gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację

celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, z 2001 r. Nr 129, poz. 1447 i Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 126, poz. 1070, Nr 130, poz. 1112, Nr 153, poz. 1271, Nr 200, poz. 1682 i Nr 240, poz. 2058 oraz z 2003 r. Nr 1, poz. 15);

6)

„obszarze przestrzeni publicznej” - należy przez to rozumieć obszar o szczególnym

znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający

nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne,

określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;

7)

„obszarze problemowym” - należy przez to rozumieć obszar szczególnego zjawiska z zakresu

gospodarki przestrzennej lub występowania konfliktów przestrzennych wskazany w planie

zagospodarowania przestrzennego województwa lub określony w studium uwarunkowań i

kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;

8)

„obszarze wsparcia” - należy przez to rozumieć obszar określony w ustawie z dnia 12 maja 2000 r. o zasadach wspierania rozwoju regionalnego

(Dz. U. Nr 48, poz. 550, Nr 95, poz. 1041 i Nr 109, poz. 1158, z 2001 r. Nr 45, poz. 497, Nr 100, poz. 1085, Nr 111, poz. 1197 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 66, poz. 596 i Nr 230, poz. 1921);

9)

„obszarze metropolitalnym” - należy przez to rozumieć obszar wielkiego miasta oraz

powiązanego z nim funkcjonalnie bezpośredniego otoczenia, ustalony w koncepcji przestrzennego

zagospodarowania kraju;

10)

„dobrach kultury współczesnej” - należy przez to rozumieć niebędące zabytkami dobra

kultury, takie jak pomniki, miejsca pamięci, budynki, ich wnętrza i detale, zespoły

budynków, założenia urbanistyczne i krajobrazowe, będące uznanym dorobkiem współcześnie

żyjących pokoleń, jeżeli cechuje je wysoka wartość artystyczna lub historyczna;

11)

„terenie zamkniętym” - należy przez to rozumieć teren zamknięty, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 110, poz. 1189, Nr 115, poz. 1229 i Nr 125, poz. 1363);

12)

„działce budowlanej” - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę

gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie

w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych

wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego;

13)

„uzbrojeniu terenu” - należy przez to rozumieć urządzenia, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami;

14)

„dostępie do drogi publicznej” - należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej

drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej

służebności drogowej;

15)

„standardach” - należy przez to rozumieć zbiory i zakresy wymagań dotyczących opracowań

i dokumentów planistycznych oraz zasady stosowania w nich parametrów dotyczących zagospodarowania

przestrzennego;

16)

„parametrach i wskaźnikach urbanistycznych” - należy przez to rozumieć parametry i

wskaźniki ustanawiane w dokumentach planistycznych, zgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie art. 10 ust. 4, art. 16 ust. 2 i art. 40;

17)

„walorach ekonomicznych przestrzeni” - należy przez to rozumieć te cechy przestrzeni,

które można określić w kategoriach ekonomicznych;

18)

„wartości nieruchomości” - należy przez to rozumieć wartość rynkową nieruchomości;

19)

„powierzchni sprzedaży” - należy przez to rozumieć tę część ogólnodostępnej powierzchni

obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno-użytkową, przeznaczonego do sprzedaży

detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów (bez wliczania do niej

powierzchni usług i gastronomii oraz powierzchni pomocniczej, do której zalicza się

powierzchnie magazynów, biur, komunikacji, ekspozycji wystawowej itp.).

1.

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie

studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych

planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza

terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do

zadań własnych gminy.

2.

Prowadzenie, w granicach swojej właściwości rzeczowej, analiz i studiów z zakresu

zagospodarowania przestrzennego, odnoszących się do obszaru powiatu i zagadnień jego

rozwoju, należy do zadań samorządu powiatu.

3.

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej w województwie, w tym uchwalanie

planu zagospodarowania przestrzennego województwa, należy do zadań samorządu województwa.

4.

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej państwa, wyrażonej w koncepcji

przestrzennego zagospodarowania kraju, należy do zadań Rady Ministrów.

1.

Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie

sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie

zagospodarowania przestrzennego.

2.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów

zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach

zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym

1)

lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji

inwestycji celu publicznego;

2)

sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się

w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

3.

W odniesieniu do terenów zamkniętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego

ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych. W strefach

ochronnych ustala się ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów, w tym

zakaz zabudowy.

W celu zapewnienia prawidłowego gospodarowania wodami, w tym w szczególności ochrony

zasobów wodnych oraz ochrony ludzi i mienia przed powodzią, uzgodnienia z właściwym

dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej wymaga

1)

studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz strategia

rozwoju województwa w zakresie zagospodarowania obszarów narażonych na niebezpieczeństwo

powodzi,

2)

miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i plan zagospodarowania przestrzennego

województwa w zakresie zagospodarowania stref ochronnych ujęć wody, obszarów ochronnych

zbiorników wód śródlądowych i obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi,

3)

decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięć wymagających

uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest wojewoda.

Opracowywanie projektów planów zagospodarowania przestrzennego województwa, studium

uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego jest projektowaniem zagospodarowania przestrzennego,

odpowiednio w skali regionalnej i lokalnej, w rozumieniu art. 2 ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych

architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów

(Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 oraz z 2002 r. Nr 23, poz. 221, Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052).

1.

Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi

przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

2.

Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do

1)

zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego

oraz osób trzecich;

2)

ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych

osób lub jednostek organizacyjnych.

Rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o

nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków

zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków

dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu

tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa

- nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

1.

Organem doradczym ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej

i mieszkaniowej w sprawach planowania i zagospodarowania przestrzennego jest Główna

Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna.

2.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej powołuje

i odwołuje przewodniczącego i członków komisji, o której mowa w ust. 1, oraz ustala,

w drodze zarządzenia, regulamin określający organizację i tryb jej działania.

3.

Marszałek województwa, wójt, burmistrz albo prezydent miasta powołuje, z zastrzeżeniem

ust. 4 i 5, odpowiednio wojewódzką albo gminną komisję urbanistyczno-architektoniczną,

jako organ doradczy, oraz ustala, w drodze regulaminu, jej organizację i tryb działania.

4.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może powierzyć gminnej komisji urbanistyczno-architektonicznej

powołanej w innej gminie pełnienie funkcji organu doradczego, na mocy porozumienia

zawartego z odpowiednim wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta.

5.

Przy starostach powiatów mogą być powoływane powiatowe komisje urbanistyczno-architektoniczne

jako organy doradcze starostów powiatów oraz, na podstawie stosownych porozumień,

wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast wchodzących w skład tych powiatów,

które nie powołały gminnych komisji lub nie powierzyły funkcji pełnienia organu doradczego

komisji powołanej w innej gminie, w trybie określonym w ust. 4.

6.

Organy doradcze, o których mowa w ust. 1 oraz w ust. 3 i 5, składają się z osób o

wykształceniu i przygotowaniu fachowym związanym bezpośrednio z teorią i praktyką

planowania przestrzennego, w tym co najmniej w połowie z osób rekomendowanych przez

branżowe stowarzyszenia i samorządy zawodowe.

1.

W celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania

przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium

uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej „studium”.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza studium zawierające część tekstową

i graficzną, uwzględniając zasady określone w koncepcji przestrzennego zagospodarowania

kraju, ustalenia strategii rozwoju i planu zagospodarowania przestrzennego województwa

oraz strategii rozwoju gminy, o ile gmina dysponuje takim opracowaniem.

3.

Studium sporządza się dla obszaru w granicach administracyjnych gminy.

4.

Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

5.

Studium nie jest aktem prawa miejscowego.

1.

W studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z

1)

dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu;

2)

stanu ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony;

3)

stanu środowiska, w tym stanu rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej, wielkości

i jakości zasobów wodnych oraz wymogów ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego;

4)

stanu dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;

5)

warunków i jakości życia mieszkańców, w tym ochrony ich zdrowia;

6)

zagrożenia bezpieczeństwa ludności i jej mienia;

7)

potrzeb i możliwości rozwoju gminy;

8)

stanu prawnego gruntów;

9)

występowania obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych;

10)

występowania obszarów naturalnych zagrożeń geologicznych;

11)

występowania udokumentowanych złóż kopalin oraz zasobów wód podziemnych;

12)

występowania terenów górniczych wyznaczonych na podstawie przepisów odrębnych;

13)

stanu systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym stopnia uporządkowania

gospodarki wodno-ściekowej, energetycznej oraz gospodarki odpadami;

14)

zadań służących realizacji ponadlokalnych celów publicznych.

2.

W studium określa się w szczególności

1)

kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz w przeznaczeniu terenów;

2)

kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny

wyłączone spod zabudowy;

3)

obszary oraz zasady ochrony środowiska i jego zasobów, ochrony przyrody, krajobrazu

kulturowego i uzdrowisk;

4)

obszary i zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;

5)

kierunki rozwoju systemów komunikacji i infrastruktury technicznej;

6)

obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym;

7)

obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym,

zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa i ustaleniami

programów, o których mowa w art. 48 ust. 1;

8)

obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia

scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary rozmieszczenia obiektów handlowych

o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m

9)

obszary, dla których gmina zamierza sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego,

w tym obszary wymagające zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze

i nieleśne;

10)

kierunki i zasady kształtowania rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej;

11)

obszary narażone na niebezpieczeństwo powodzi i osuwania się mas ziemnych;

12)

obiekty lub obszary, dla których wyznacza się w złożu kopaliny filar ochronny;

13)

obszary pomników zagłady i ich stref ochronnych oraz obowiązujące na nich ograniczenia

prowadzenia działalności gospodarczej, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady

(Dz. U. Nr 41, poz. 412 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984 i Nr 153, poz. 1271);

14)

obszary wymagające przekształceń, rehabilitacji lub rekultywacji;

15)

granice terenów zamkniętych i ich stref ochronnych;

16)

inne obszary problemowe, w zależności od uwarunkowań i potrzeb zagospodarowania występujących

w gminie.

3.

Obowiązek przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 8, powstaje po upływie 3 miesięcy od dnia

ustanowienia tego obowiązku.

4.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi,

w drodze rozporządzenia, wymagany zakres projektu studium w części tekstowej i graficznej,

uwzględniając w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań

kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania

prac planistycznych.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu

do sporządzania studium, kolejno

1)

ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo

przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania

studium, określając formę, miejsce i termin składania wniosków dotyczących studium,

nie krótszy jednak niż 21 dni od dnia ogłoszenia;

2)

zawiadamia na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium instytucje

i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania projektu studium;

3)

rozpatruje wnioski, o których mowa w pkt 1;

4)

sporządza projekt studium, uwzględniając ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego

województwa; w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego województwa lub

niewprowadzenia do planu zagospodarowania przestrzennego województwa zadań rządowych,

uwzględnia ustalenia programów, o których mowa w art. 48 ust. 1;

5)

uzyskuje od gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej

opinię o projekcie studium;

6)

uzgadnia projekt studium z zarządem województwa w zakresie jego zgodności z ustaleniami

planu zagospodarowania przestrzennego województwa;

7)

uzgadnia projekt studium z wojewodą w zakresie jego zgodności z ustaleniami programów,

o których mowa w art. 48 ust. 1;

8)

występuje o opinie dotyczące rozwiązań przyjętych w projekcie studium do

a)

starosty powiatowego,

b)

gmin sąsiednich,

c)

właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków,

d)

właściwych organów wojskowych, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa,

e)

dyrektora właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego,

pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani,

f)

właściwego organu nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych,

g)

właściwego organu administracji geologicznej,

h)

ministra właściwego do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony

uzdrowiskowej;

9)

wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień;

10)

ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu studium do publicznego wglądu

na co najmniej 14 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt do publicznego wglądu

na okres co najmniej 30 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi

w tym projekcie studium rozwiązaniami;

11)

wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 10, termin, w którym osoby prawne i fizyczne

oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące

projektu studium, nie krótszy niż 21 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia studium;

12)

przedstawia radzie gminy do uchwalenia projekt studium wraz z listą nieuwzględnionych

uwag, o których mowa w pkt 11.

1.

Studium uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag,

o których mowa w art. 11 pkt 12. Tekst i rysunek studium oraz rozstrzygnięcie o sposobie

rozpatrzenia uwag stanowią załączniki do uchwały o uchwaleniu studium.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia wojewodzie uchwałę o uchwaleniu

studium wraz z załącznikami, o których mowa w ust. 1, oraz dokumentacją prac planistycznych

w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi.

3.

Jeżeli rada gminy nie uchwaliła studium, nie przystąpiła do jego zmiany albo, uchwalając

studium, nie określiła w nim obszarów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o

znaczeniu krajowym i wojewódzkim, ujętych w planie zagospodarowania przestrzennego

województwa lub w programach, o których mowa w art. 48 ust. 1, wojewoda, po podjęciu

czynności zmierzających do uzgodnienia terminu realizacji tych inwestycji i warunków

wprowadzenia tych inwestycji do studium, wzywa radę gminy do uchwalenia studium lub

jego zmiany w wyznaczonym terminie. Po bezskutecznym upływie tego terminu wojewoda

sporządza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo jego zmianę dla obszaru,

którego dotyczy zaniechanie gminy, w zakresie koniecznym dla możliwości realizacji

inwestycji celu publicznego oraz wydaje w tej sprawie zarządzenie zastępcze. Przyjęty

w tym trybie plan wywołuje skutki prawne takie jak miejscowy plan zagospodarowania

przestrzennego.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, koszty sporządzenia planu ponosi w całości gmina,

której obszaru dotyczy zarządzenie zastępcze.

1.

Koszty sporządzenia studium obciążają budżet gminy.

2.

Koszty sporządzenia lub zmiany studium wynikające z rozmieszczenia inwestycji celu

publicznego o znaczeniu ponadlokalnym obciążają odpowiednio budżet państwa, budżet

województwa albo budżet powiatu.

1.

W celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz

określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o

przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego

dalej „planem miejscowym”, z zastrzeżeniem ust. 6.

2.

Integralną częścią uchwały, o której mowa w ust. 1, jest załącznik graficzny przedstawiający

granice obszaru objętego projektem planu.

3.

Plan miejscowy, w wyniku którego następuje zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i

leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, sporządza się dla całego obszaru wyznaczonego

w studium.

4.

Uchwałę, o której mowa w ust. 1, rada gminy podejmuje z własnej inicjatywy lub na

wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta.

5.

Przed podjęciem uchwały, o której mowa w ust. 1, wójt, burmistrz albo prezydent miasta

wykonuje analizy dotyczące zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia

zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowuje materiały geodezyjne

do opracowania planu oraz ustala niezbędny zakres prac planistycznych.

6.

Planu miejscowego nie sporządza się dla terenów zamkniętych.

7.

Plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne.

8.

Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający

część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi,

odnoszącymi się do obszaru objętego planem.

2.

W planie miejscowym określa się obowiązkowo

1)

przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub

różnych zasadach zagospodarowania;

2)

zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego;

3)

zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego;

4)

zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;

5)

wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych;

6)

parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie

zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy;

7)

granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych

na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także narażonych na

niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych;

8)

szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym;

9)

szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w

tym zakaz zabudowy;

10)

zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej;

11)

sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów;

12)

stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36

ust. 4.

3.

W planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb

1)

granice obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości;

2)

granice obszarów rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej;

3)

granice obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji;

4)

granice terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt

8;

5)

granice terenów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez

masowych;

6)

granice pomników zagłady oraz ich stref ochronnych, a także ograniczenia dotyczące

prowadzenia na ich terenie działalności gospodarczej, określone w ustawie z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady.

1.

Plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map

zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym

zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza

się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które

sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia

zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000.

2.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi,

w drodze rozporządzenia, wymagany zakres projektu planu miejscowego w części tekstowej

i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych,

skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz

sposobu dokumentowania prac planistycznych.

3.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej,

w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, określi, w drodze rozporządzenia, sposób

uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym potrzeb obronności i bezpieczeństwa

państwa, uwzględniając w szczególności problematykę związaną z

1)

przygotowaniem i przeciwdziałaniem zagrożeniom zewnętrznym, a zwłaszcza agresji militarnej;

2)

przygotowaniem i przeciwdziałaniem zagrożeniom wewnętrznym, a zwłaszcza zagrożeniom

bezpieczeństwa i porządku publicznego, katastrofom i klęskom żywiołowym oraz zagrożeniom

gospodarczym i ekonomicznym.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu

do sporządzania planu miejscowego kolejno

1)

ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo

przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania

planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy

niż 21 dni od dnia ogłoszenia;

2)

zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje

i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu;

3)

rozpatruje wnioski, o których mowa w pkt 1, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od

dnia upływu terminu ich składania;

4)

sporządza projekt planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, uwzględniając

ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;

5)

sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem

art. 36;

6)

uzyskuje opinie o projekcie planu

a)

gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej,

b)

wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem,

w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym;

7)

uzgadnia projekt planu z

a)

wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych

i samorządowych,

b)

właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków,

c)

organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych,

d)

właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa

drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę,

e)

właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa,

f)

dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego,

pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani,

g)

właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych,

h)

właściwym organem administracji geologicznej w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem

się mas ziemnych,

i)

ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony

uzdrowiskowej;

8)

uzyskuje zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze

i nieleśne;

9)

wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień;

10)

ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu

na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania

na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w

tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami;

11)

wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 10, termin, w którym osoby fizyczne i prawne

oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące

projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu;

12)

rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia

upływu terminu ich składania;

13)

wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których

mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia;

14)

przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych

uwag, o których mowa w pkt 11.

1.

Uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte

w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu, o którym mowa w art. 17 pkt 10.

2.

Uwagi do projektu planu należy wnieść na piśmie w terminie wyznaczonym w ogłoszeniu,

o którym mowa w art. 17 pkt 11.

3.

Jako wniesione na piśmie uznaje się również uwagi wniesione w postaci elektronicznej

opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego

certyfikatu.

1.

Jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia

projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu

- czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania

tych zmian.

2.

Przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą.

1.

Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium,

rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie

realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej,

które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami

o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna

oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia wojewodzie uchwałę, o której mowa

w ust. 1, wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych w celu oceny ich

zgodności z przepisami prawnymi.

1.

Koszty sporządzenia planu miejscowego obciążają budżet gminy, z zastrzeżeniem ust.

2.

2.

Koszty sporządzenia planu miejscowego obciążają

1)

budżet państwa - jeżeli jest on w całości lub w części bezpośrednią konsekwencją zamiaru

realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym;

2)

budżet województwa - jeżeli jest on w całości lub w części bezpośrednią konsekwencją

zamiaru realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu wojewódzkim;

3)

budżet powiatu - jeżeli jest on w całości lub w części bezpośrednią konsekwencją zamiaru

realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym;

4)

inwestora realizującego inwestycję celu publicznego - w części, w jakiej jest on bezpośrednią

konsekwencją zamiaru realizacji tej inwestycji.

Jeżeli plan miejscowy obejmuje obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziałów

nieruchomości, rada gminy, po jego uchwaleniu, podejmuje uchwałę o przystąpieniu do

scalenia i podziału nieruchomości, zgodnie z przepisami o gospodarce nieruchomościami.

Organy, o których mowa w art. 11 pkt 5-8 oraz art. 17 pkt 6 i 7, w zakresie swojej

właściwości rzeczowej i miejscowej są obowiązane do współpracy przy sporządzaniu odpowiednio

projektu studium albo projektu planu miejscowego, polegającej na wyrażaniu opinii,

składaniu wniosków oraz udostępnianiu informacji.

1.

Organy, o których mowa w art. 11 pkt 5-8 oraz art. 17 pkt 6 i 7, w zakresie swojej

właściwości rzeczowej lub miejscowej, uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt

studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo

projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, o których mowa w ust. 1, nie

określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić, albo nie powołają podstawy

prawnej uzasadniającej ich określenie.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala termin dokonania uzgodnień albo przedstawienia

opinii przez organy, o których mowa w art. 11 pkt 5-8 oraz art. 17 pkt 6 i 7, nie

krótszy niż 21 dni od dnia udostępnienia projektu studium albo projektu planu miejscowego

wraz z prognozą oddziaływania na środowisko.

2.

Nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2, w terminie,

o którym mowa w ust. 1, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem lub zaopiniowaniem

projektu.

1.

Organ, z którym uzgodniono projekt studium lub projekt planu miejscowego, ponosi koszty

zmiany tych projektów, spowodowane późniejszą zmianą stanowiska.

2.

Jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, działa w ramach zespolonej administracji powiatowej

lub w ramach samorządu województwa i wykonuje zadania z zakresu administracji rządowej,

Skarb Państwa ponosi koszty zmiany studium i planu miejscowego lub ich projektów jedynie

wówczas, gdy zmiana stanowiska organu wynika ze zmiany ustawy lub z wiążących ten

organ nowych ustaleń właściwego organu administracji rządowej.

Zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane.

1.

Naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu

ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują

nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

2.

Jeżeli rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, stwierdzające nieważność uchwały w sprawie

studium lub planu miejscowego, stanie się prawomocne z powodu niezłożenia przez gminę,

w przewidzianym terminie, skargi do sądu administracyjnego lub jeżeli skarga zostanie

przez sąd odrzucona albo oddalona, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, ponawia

się w zakresie niezbędnym do doprowadzenia do zgodności projektu studium lub planu

z przepisami prawnymi.

1.

Uchwała rady gminy w sprawie uchwalenia planu miejscowego obowiązuje od dnia wejścia

w życie w niej określonego, jednak nie wcześniej niż po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia

w dzienniku urzędowym województwa.

2.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, podlega również publikacji na stronie internetowej

gminy.

1.

Każdy ma prawo wglądu do studium lub planu miejscowego oraz otrzymania z nich wypisów

i wyrysów.

2.

Za wydane wypisy i wyrysy pobiera się opłatę administracyjną, w wysokości odpowiadającej

poniesionym kosztom ich przygotowania, zgodnie z przepisami o podatkach i opłatach

lokalnych.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta prowadzi rejestr planów miejscowych oraz wniosków

o ich sporządzenie lub zmianę, gromadzi materiały z nimi związane oraz odpowiada za

przechowywanie ich oryginałów, w tym również uchylonych i nieobowiązujących.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta jest obowiązany przekazać staroście kopię uchwalonego

studium lub planu miejscowego, nie później niż w dniu ich wejścia w życie.

1.

W celu oceny aktualności studium i planów miejscowych wójt, burmistrz albo prezydent

miasta dokonuje analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy, ocenia postępy

w opracowywaniu planów miejscowych i opracowuje wieloletnie programy ich sporządzania

w nawiązaniu do ustaleń studium, z uwzględnieniem decyzji zamieszczonych w rejestrach,

o których mowa w art. 57 ust. 1-3 i art. 67, oraz wniosków w sprawie sporządzenia

lub zmiany planu miejscowego.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje radzie gminy wyniki analiz, o których

mowa w ust. 1, po uzyskaniu opinii gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art.

8, komisji urbanistyczno-architektonicznej, co najmniej raz w czasie kadencji rady.

Rada gminy podejmuje uchwałę w sprawie aktualności studium i planów miejscowych, a

w przypadku uznania ich za nieaktualne, w całości lub w części, podejmuje działania,

o których mowa w art. 27.

3.

Przy podejmowaniu uchwały, o której mowa w ust. 2, rada gminy bierze pod uwagę w szczególności

zgodność projektu studium albo planu miejscowego z wymogami wynikającymi z przepisów

art. 10 ust. 1 i 2, art. 15 oraz art. 16 ust. 1.

Jeżeli w wyniku zmiany ustaw zachodzi konieczność zmiany studium lub planu miejscowego,

czynności, o których mowa w art. 11 i 17, wykonuje się odpowiednio w zakresie niezbędnym

do dokonania tych zmian.

1.

Wejście w życie planu miejscowego powoduje utratę mocy obowiązującej innych planów

zagospodarowania przestrzennego lub ich części odnoszących się do objętego nim terenu.

2.

Utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych

wydanych na podstawie tego planu, z zastrzeżeniem art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2.

Tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób

dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie

ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania.

1.

Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z

nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem

stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty

nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2, żądać od gminy

1)

odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo

2)

wykupienia nieruchomości lub jej części.

2.

Realizacja roszczeń, o których mowa w ust. 1, może nastąpić również w drodze zaoferowania

przez gminę właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości zamiennej.

Z dniem zawarcia umowy zamiany roszczenia wygasają.

3.

Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość nieruchomości

uległa obniżeniu, a właściciel albo użytkownik wieczysty sprzedaje tę nieruchomość

i nie skorzystał z praw, o których mowa w ust. 1 i 2, może żądać od gminy odszkodowania

równego obniżeniu wartości nieruchomości.

4.

Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość nieruchomości

wzrosła, a właściciel albo użytkownik wieczysty sprzedaje tę nieruchomość, wójt, burmistrz

albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę, ustaloną w tym planie, określoną

w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem

własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości.

5.

W razie stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w sprawie planu miejscowego, w

części lub w całości, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo opłata, o

której mowa w ust. 4, podlegają zwrotowi odpowiednio na rzecz gminy lub na rzecz aktualnego

właściciela albo użytkownika wieczystego nieruchomości.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, w razie stwierdzenia nieważności uchwały rady

gminy w sprawie planu miejscowego w części lub w całości gmina może żądać od aktualnego

właściciela albo użytkownika wieczystego nieruchomości zwrotu kwoty stanowiącej równowartość

wypłaconego odszkodowania.

Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przeznaczonego

pod budowę obiektu jądrowego na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) wydaje tę decyzję

po uzyskaniu pozytywnej opinii Prezesa Agencji w zakresie bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej.

1.

Wysokość odszkodowania z tytułu obniżenia wartości nieruchomości, o którym mowa w

art. 36 ust. 3, oraz wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której

mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Obniżenie oraz wzrost wartości

nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu

przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a

jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed

zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego

uchwaleniem.

2.

Opłatę, o której mowa w ust. 1, pomniejsza się o wartość nakładów poniesionych przez

właściciela albo użytkownika wieczystego nieruchomości w okresie między uchwaleniem

lub zmianą planu miejscowego a dniem sprzedaży nieruchomości, jeżeli nakłady te miały

wpływ na wzrost wartości tej nieruchomości.

3.

Roszczenia, o których mowa w art. 36 ust. 3, można zgłaszać w terminie 5 lat od dnia,

w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do opłat, o których mowa w art. 36 ust. 4.

5.

Notariusz, w terminie 7 dni od dnia sporządzenia umowy sprzedaży nieruchomości, w

formie aktu notarialnego, jest zobowiązany przesłać wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi

miasta wypis z tego aktu.

6.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala opłatę, o której mowa w art. 36 ust.

4, w drodze decyzji, bezzwłocznie po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego, o którym

mowa w ust. 5.

7.

Właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości, której wartość wzrosła w związku

z uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego, przed jej sprzedażą może żądać od wójta,

burmistrza albo prezydenta miasta ustalenia, w drodze decyzji, wysokości opłaty, o

której mowa w art. 36 ust. 4.

8.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przedstawia okresowo - odpowiednio do potrzeb,

lecz co najmniej raz w roku - na sesji rady gminy informację o zgłoszonych żądaniach,

o których mowa w art. 36 ust. 1-3 i ust. 5, i wydanych decyzjach, o których mowa w

ust. 6 i 7.

9.

Wykonanie obowiązku wynikającego z roszczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1-3, powinno

nastąpić w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku, chyba że strony postanowią

inaczej. W przypadku opóźnienia w wypłacie odszkodowania lub w wykupie nieruchomości

właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przysługują odsetki ustawowe.

10.

Spory w sprawach, o których mowa w art. 36 ust. 1-3 i ust. 5, rozstrzygają sądy powszechne.

11.

Zasady określania wartości nieruchomości oraz osoby uprawnione do określania tej wartości

ustalają przepisy o gospodarce nieruchomościami.

1.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej,

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej,

może przyjąć, w drodze rozporządzenia, plan zagospodarowania przestrzennego morskich

wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, uwzględniając

ustalenia, o których mowa w ust. 2.

2.

Plan, o którym mowa w ust. 1, rozstrzyga o

1)

przeznaczeniu obszarów morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej

strefy ekonomicznej,

2)

zakazach lub ograniczeniach korzystania z obszarów, o których mowa w pkt 1, z uwzględnieniem

wymogów ochrony przyrody,

3)

rozmieszczeniu inwestycji celu publicznego,

4)

kierunkach rozwoju transportu i infrastruktury technicznej,

5)

obszarach i warunkach ochrony środowiska i dziedzictwa kulturowego.

1.

Projekt planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego

i wyłącznej strefy ekonomicznej sporządza dyrektor właściwego dla obszaru objętego

planem urzędu morskiego.

2.

Do projektu planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza

terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej sporządza się prognozę oddziaływania

na środowisko.

3.

Koszty sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych,

morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz opracowania prognozy oddziaływania

na środowisko obciążają budżet państwa albo inwestora realizującego inwestycję, jeżeli

ustalenia tego planu są bezpośrednią konsekwencją realizacji tej inwestycji.

4.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi,

w drodze rozporządzenia, wymagany zakres planów zagospodarowania przestrzennego morskich

wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, w części tekstowej

i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych,

rodzaju opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów

oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych.

Organy samorządu województwa sporządzają plan zagospodarowania przestrzennego województwa,

prowadzą analizy i studia oraz opracowują koncepcje i programy, odnoszące się do obszarów

i problemów zagospodarowania przestrzennego odpowiednio do potrzeb i celów podejmowanych

w tym zakresie prac.

1.

Sejmik województwa podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania planu zagospodarowania

przestrzennego województwa.

2.

Plan zagospodarowania przestrzennego województwa sporządza się dla obszaru w granicach

administracyjnych województwa.

3.

W planie zagospodarowania przestrzennego województwa uwzględnia się ustalenia strategii

rozwoju województwa oraz określa się w szczególności

1)

podstawowe elementy sieci osadniczej województwa i ich powiązań komunikacyjnych oraz

infrastrukturalnych, w tym kierunki powiązań transgranicznych;

2)

system obszarów chronionych, w tym obszary ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu

kulturowego, ochrony uzdrowisk oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury

współczesnej;

3)

rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, a w szczególności

obiektów infrastruktury społecznej, technicznej, transportu, turystyki oraz gospodarki

morskiej i gospodarki wodnej;

4)

obszary problemowe wraz z zasadami ich zagospodarowania oraz obszary metropolitalne;

5)

obszary wsparcia;

6)

obszary narażone na niebezpieczeństwo powodzi;

7)

granice terenów zamkniętych i ich stref ochronnych;

8)

obszary występowania udokumentowanych złóż kopalin.

4.

W planie zagospodarowania przestrzennego województwa uwzględnia się ustalenia koncepcji

przestrzennego zagospodarowania kraju, o której mowa w art. 47 ust. 1 pkt 1, oraz

programy, o których mowa w art. 48 ust. 1.

5.

W planie zagospodarowania przestrzennego województwa umieszcza się te inwestycje celu

publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o których mowa w ust. 3 pkt 3, które zostały

ustalone w dokumentach przyjętych przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Radę Ministrów,

właściwego ministra lub sejmik województwa, zgodnie z ich właściwością.

6.

Dla obszaru metropolitalnego uchwala się plan zagospodarowania przestrzennego obszaru

metropolitalnego jako część planu zagospodarowania przestrzennego województwa.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi,

w drodze rozporządzenia, wymagany zakres projektu planu zagospodarowania przestrzennego

województwa w części tekstowej i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi

dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych

oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych.

1.

Po podjęciu przez sejmik województwa uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu

zagospodarowania przestrzennego województwa marszałek województwa kolejno

1)

ogłasza w prasie ogólnopolskiej oraz przez obwieszczenie w urzędach gmin, starostwach

powiatowych, urzędzie marszałkowskim i urzędzie wojewódzkim o podjęciu uchwały o przystąpieniu

do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków dotyczących

planu, nie krótszy niż 3 miesiące od dnia ogłoszenia;

2)

zawiadamia na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje

i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu;

3)

rozpatruje wnioski, o których mowa w pkt 1;

4)

sporządza projekt planu zagospodarowania przestrzennego województwa wraz z prognozą

oddziaływania na środowisko;

5)

uzyskuje od wojewódzkiej komisji urbanistyczno-architektonicznej opinię o projekcie

planu;

6)

występuje o opinię o projekcie planu do właściwych instytucji i organów, a także do

wojewody, zarządów powiatów, wójtów, burmistrzów gmin i prezydentów miast położonych

na terenie województwa oraz rządowych i samorządowych organów administracji publicznej

na terenach przyległych do granic województwa oraz uzgadnia projekt z organami określonymi

w przepisach odrębnych;

7)

przedstawia projekt planu ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej

i mieszkaniowej w celu stwierdzenia jego zgodności z koncepcją przestrzennego zagospodarowania

kraju i programami rządowymi, o których mowa w art. 48 ust. 1;

8)

przedstawia projekt planu sejmikowi województwa do uchwalenia.

2.

Do opiniowania i uzgadniania projektu planu zagospodarowania przestrzennego województwa

stosuje się odpowiednio przepisy art. 23-26, z wyjątkiem terminu dokonania uzgodnień

i przedstawienia opinii, który nie powinien być krótszy niż 40 dni od dnia udostępnienia

projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko.

1.

Plan zagospodarowania przestrzennego województwa uchwala sejmik województwa.

2.

Uchwałę sejmiku województwa o uchwaleniu planu zagospodarowania przestrzennego województwa

wraz z dokumentacją prac planistycznych marszałek województwa przekazuje wojewodzie

w celu oceny zgodności z przepisami prawnymi oraz ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku

urzędowym.

3.

Zmiana planu zagospodarowania przestrzennego województwa następuje w trybie, w jakim

jest uchwalany ten plan.

1.

Koszty sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa obciążają budżet

województwa, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Koszty sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa obciążają budżet

państwa albo inwestora realizującego inwestycję celu publicznego o znaczeniu krajowym

w części, w jakiej sporządzenie tego planu jest bezpośrednią konsekwencją zamierzeń

realizacji tej inwestycji.

1.

Ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa wprowadza się do planu

miejscowego po uprzednim uzgodnieniu terminu realizacji inwestycji celu publicznego

o znaczeniu ponadlokalnym i warunków wprowadzenia ich do planu miejscowego.

2.

Uzgodnienia, o których mowa w ust. 1, przeprowadza marszałek województwa z wójtem,

burmistrzem albo prezydentem miasta.

3.

Koszty wprowadzenia ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego województwa do planu

miejscowego oraz zwrotu wydatków na odszkodowania, o których mowa w art. 36, a także

kwoty przeznaczone na pokrycie zwiększonych kosztów realizacji zadań gminnych są ustalane

w umowie zawartej pomiędzy marszałkiem województwa a wójtem, burmistrzem albo prezydentem

miasta. Przepisy art. 21 stosuje się odpowiednio.

4.

Spory dotyczące spraw, o których mowa w ust. 1-3, rozstrzygają sądy powszechne.

Plan zagospodarowania przestrzennego województwa podlega okresowej ocenie. Zarząd

województwa, co najmniej raz w czasie kadencji sejmiku, dokonuje przeglądu zmian w

zagospodarowaniu przestrzennym, opracowuje raport o jego stanie w zakresie określonym

w art. 39 ust. 3 oraz sporządza ocenę realizacji inwestycji, o których mowa w art.

39 ust. 5, podlegającą zaopiniowaniu przez wojewódzką komisję urbanistyczno-architektoniczną.

Wyniki tego przeglądu oraz raport jest przedstawiany sejmikowi województwa.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej koordynuje

zgodność planów zagospodarowania przestrzennego województw z koncepcją przestrzennego

zagospodarowania kraju oraz we współpracy z Prezesem Rządowego Centrum Studiów Strategicznych

prowadzi współpracę transgraniczną i przygraniczną w zakresie zagospodarowania przestrzennego,

a także przygotowuje okresowe raporty o stanie zagospodarowania przestrzennego kraju.

1.

Rządowe Centrum Studiów Strategicznych, uwzględniając cele zawarte w rządowych dokumentach

strategicznych

1)

sporządza koncepcję przestrzennego zagospodarowania kraju, która uwzględnia zasady

zrównoważonego rozwoju kraju w oparciu o przyrodnicze, kulturowe, społeczne i ekonomiczne

uwarunkowania, o których mowa w przepisach odrębnych, a także prowadzi współpracę

zagraniczną w tym zakresie;

2)

prowadzi analizy i studia, opracowuje koncepcje oraz sporządza programy odnoszące

się do obszarów i zagadnień pozostających w zakresie programowania strategicznego

oraz prognozowania rozwoju gospodarczego i społecznego, współpracując z właściwymi

ministrami oraz z centralnymi organami administracji rządowej.

2.

Koncepcja przestrzennego zagospodarowania kraju określa uwarunkowania, cele i kierunki

zrównoważonego rozwoju kraju oraz działania niezbędne do jego osiągnięcia, a w szczególności

1)

podstawowe elementy krajowej sieci osadniczej, z wyodrębnieniem obszarów metropolitalnych;

2)

wymagania z zakresu ochrony środowiska i zabytków, z uwzględnieniem obszarów podlegających

ochronie;

3)

rozmieszczenie infrastruktury społecznej o znaczeniu międzynarodowym i krajowym;

4)

rozmieszczenie obiektów infrastruktury technicznej i transportowej, strategicznych

zasobów wodnych i obiektów gospodarki wodnej o znaczeniu międzynarodowym i krajowym;

5)

obszary problemowe o znaczeniu krajowym, w tym obszary zagrożeń wymagających szczegółowych

studiów i planów.

3.

Rada Ministrów przyjmuje koncepcję przestrzennego zagospodarowania kraju oraz okresowe

raporty o stanie zagospodarowania kraju. Przyjmując koncepcję, Rada Ministrów ustala,

w jakim zakresie koncepcja ta będzie stanowiła podstawę sporządzania programów, o

których mowa w art. 48 ust. 1.

4.

Prezes Rady Ministrów przedstawia Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej koncepcję przestrzennego

zagospodarowania kraju oraz okresowe raporty o stanie zagospodarowania przestrzennego

kraju.

5.

Prezes Rady Ministrów może powołać Państwową Radę Gospodarki Przestrzennej, jako organ

doradczy w sprawie koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, oraz ustalić,

w drodze zarządzenia, regulamin określający zadania, organizację i tryb jej działania.

1.

Ministrowie i centralne organy administracji rządowej, w zakresie swojej właściwości

rzeczowej, sporządzają programy zawierające zadania rządowe, zwane dalej „programami”,

służące realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym.

2.

Programy podlegają zaopiniowaniu przez sejmiki właściwych województw.

3.

Rada Ministrów przyjmuje, w drodze rozporządzenia, programy, uwzględniając w szczególności

cele i kierunki, o których mowa w art. 47 ust. 2.

1.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej prowadzi

rejestr programów.

2.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej występuje

do marszałka właściwego województwa z wnioskiem o wprowadzenie programu do planu zagospodarowania

przestrzennego województwa.

1.

Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w

przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

2.

Nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty

budowlane

1)

polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu

zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego

formy architektonicznej i nie naruszają ustaleń planu miejscowego, a w przypadku jego

braku - nie oddziałują szkodliwie na środowisko oraz nie są zaliczone do przedsięwzięć

wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko,

w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo

2)

niewymagające pozwolenia na budowę.

3.

Inwestycja celu publicznego na terenach zamkniętych jest lokalizowana na podstawie

decyzji o ustaleniu lokalizacji tej inwestycji, wydawanej na podstawie przepisów odrębnych.

4.

Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów.

1.

W sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu

do

1)

inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim - wójt, burmistrz albo

prezydent miasta w uzgodnieniu z marszałkiem województwa;

2)

inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym - wójt, burmistrz albo

prezydent miasta;

3)

inwestycji celu publicznego na terenach zamkniętych - wojewoda;

4)

inwestycji celu publicznego na obszarach morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego

i wyłącznej strefy ekonomicznej - dyrektor właściwego urzędu morskiego.

2.

W przypadku niewydania przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta w terminie 2

miesięcy od dnia złożenia wniosku decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu

publicznego o znaczeniu krajowym albo wojewódzkim wojewoda wzywa wójta, burmistrza

albo prezydenta miasta do jej wydania w wyznaczonym terminie, a po jego bezskutecznym

upływie wydaje decyzję i kosztami jej wydania obciąża gminę.

3.

W przypadku inwestycji celu publicznego wykraczającej poza obszar jednej gminy decyzję

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje wójt, burmistrz albo prezydent

miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym

ma być realizowana ta inwestycja, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami

albo prezydentami miast.

1.

Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora.

2.

Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać

1)

określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej

lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego

zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy,

i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a

w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

2)

charakterystykę inwestycji, obejmującą

a)

określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania

ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby

również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b)

określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy

i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów

budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c)

określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz, w przypadku

braku obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko,

dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

3.

Nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami

świadczeń lub warunków.

1.

O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji

celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia

się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości.

Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą

lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.

2.

W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

przepisu art. 31 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

3.

Właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji

inwestycji celu publicznego dokonuje analizy

1)

warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów

odrębnych;

2)

stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

4.

Decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z

1)

ministrem właściwym do spraw zdrowia - w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych

w miejscowościach uzdrowiskowych, zgodnie z odrębnymi przepisami;

2)

wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych

ochroną konserwatorską;

3)

dyrektorem właściwego urzędu morskiego - w odniesieniu do obszarów pasa technicznego,

pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani;

4)

właściwym organem nadzoru górniczego - w odniesieniu do terenów górniczych;

5)

właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do terenów zagrożonych

osuwaniem się mas ziemnych;

6)

organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych;

7)

dyrektorem parku narodowego - w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku

i jego otuliny;

8)

wojewódzkim konserwatorem przyrody działającym w imieniu wojewody - w odniesieniu

do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów

o ochronie przyrody;

9)

właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego

lub obszarów przyległych do ujętej w planie projektowanej inwestycji drogowej.

5.

Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego.

6.

Odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące

się do decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz

wskazywać dowody uzasadniające to żądanie.

7.

Nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,

jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

8.

Nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia

postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa

1)

rodzaj inwestycji;

2)

warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające

z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie

a)

warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b)

ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr

kultury współczesnej,

c)

obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d)

wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e)

ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3)

linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali,

z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję

o pozwoleniu na budowę.

Nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie

inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

1.

Marszałek województwa prowadzi rejestr wydanych decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji

celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim.

2.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta prowadzi rejestr wydanych decyzji o ustaleniu

lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym.

3.

Wojewoda prowadzi rejestr wydanych decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu

publicznego na terenach zamkniętych, a dyrektor właściwego urzędu morskiego - na terenach

morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej.

4.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta oraz wojewoda w przypadku, o którym mowa w art.

51 ust. 2, przekazuje marszałkowi województwa kopie wydanych decyzji, o których mowa

w ust. 1 i 2, w terminie 7 dni od dnia ich wydania.

1.

Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego

można zawiesić na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie

lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje

postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego,

jeżeli

1)

w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały

o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo

2)

w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono planu miejscowego lub jego zmiany.

2.

Jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywołuje skutki,

o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio.

1.

Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na

budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana

sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust.

1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50

ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga

pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania

terenu, trwającej do roku.

3.

W przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania

decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze

decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości

1)

wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem

o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo

2)

przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania.

1.

Decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo

prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu

uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.

2.

Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, zarządem województwa

oraz zarządem powiatu w zakresie zadań samorządowych i rządowych, o których mowa w

art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48. W przypadku odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach

zabudowy z uwagi na przewidywaną realizację na objętym wnioskiem terenie zadań samorządowych

albo rządowych postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy

zawiesza się na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Jeżeli

w okresie zawieszenia postępowania administracyjnego nie uchwalono miejscowego planu

albo nie ustalono lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzję o warunkach zabudowy

wydaje się pomimo braku tego uzgodnienia.

3.

Decyzje o warunkach zabudowy na terenach zamkniętych i terenach morskich wód wewnętrznych,

morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej wydają organy, o których mowa

w art. 51 ust. 1 pkt 3 i 4.

4.

Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej

na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów.

1.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia

następujących warunków

1)

co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana

w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji

funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania

terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy

oraz intensywności wykorzystania terenu;

2)

teren ma dostęp do drogi publicznej;

3)

istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające

dla zamierzenia budowlanego;

4)

teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych

na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych

planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.

1;

5)

decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

2.

Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych

na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na

podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

3.

Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych

i urządzeń infrastruktury technicznej.

4.

Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia

gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa

rolnego w danej gminie.

5.

Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia

terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną

a inwestorem.

6.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi,

w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania

terenu w przypadku braku planu miejscowego.

7.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, należy określić wymagania dotyczące ustalania

1)

linii zabudowy;

2)

wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3)

szerokości elewacji frontowej;

4)

wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5)

geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

1.

Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić

na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków

zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję

w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli

1)

w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały

o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo

2)

w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.

2.

Jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego

istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w

sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu.

1.

W odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej

niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom

i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości.

2.

Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności

i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji.

3.

Jeżeli decyzja o warunkach zabudowy wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy

art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio. Koszty realizacji roszczeń, o których

mowa w art. 36 ust. 1 i 3, ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu

na budowę.

4.

Wnioskodawcy, który nie uzyskał prawa do terenu, nie przysługuje roszczenie o zwrot

nakładów poniesionych w związku z otrzymaną decyzją o warunkach zabudowy.

5.

Organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1, jest obowiązany, za zgodą

strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz

innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami

w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być

dokonane jej przeniesienie.

1.

Przepisy art. 50 ust. 3, art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5, art. 54, art.

55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.

2.

W przypadku planowanej budowy obiektu handlowego wniosek o ustalenie warunków zabudowy

powinien zawierać określenie powierzchni sprzedaży.

1.

Organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji

celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli

1)

inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę;

2)

dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej

decyzji.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o

pozwoleniu na budowę.

3.

Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Organy wydające decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej,

które dotyczą zagospodarowania terenu, są obowiązane przesyłać ich odpisy do wójta,

burmistrza albo prezydenta miasta.

2.

Organy, które w terminie 7 dni od dnia wydania decyzji, o których mowa w ust. 1, nie

prześlą odpisów tych decyzji, ponoszą na zasadach ogólnych odpowiedzialność za szkodę

tym wyrządzoną.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta prowadzi rejestr wydanych decyzji o ustaleniu

warunków zabudowy.

2.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi,

w drodze rozporządzenia, wzór rejestrów decyzji, o których mowa w ust. 1 oraz w art.

57, uwzględniając w szczególności datę wydania decyzji oraz ustalenia w niej zawarte,

a także oznaczenie nieruchomości, której ona dotyczy.

3.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi,

w drodze rozporządzenia, stosowane w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu

publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oznaczenia i nazewnictwo, mając w

szczególności na uwadze wymagania, o których mowa w art. 54 i art. 61 ust. 1 pkt 1.

W ustawie z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 23, poz. 295 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984) w art. 12 w ust. 4 wyrazy „Minister właściwy do spraw gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej” zastępuje się wyrazami „Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej”.

W ustawie z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury

(Dz. U. z 1999 r. Nr 98, poz. 1150, z 2000 r. Nr 120, poz. 1268 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 113, poz. 984) w art. 11 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Obowiązkiem wojewodów i organów jednostek samorządu terytorialnego jest dbałość o

dobra kultury i podejmowanie działań ochronnych oraz uwzględnianie zadań ochrony zabytków,

między innymi w wojewódzkich i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego,

w budżetach i w prawie miejscowym.

2.

Plany, o których mowa w ust. 1, uzgadniane są z właściwym wojewódzkim konserwatorem

zabytków.

”

.

W ustawie z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

(Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756, z 1999 r. Nr 70, poz. 778, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 11, poz. 84, Nr 29, poz. 320, Nr 42, poz. 473, Nr 63, poz. 634, Nr 125, poz. 1367, Nr 126, poz. 1382 i Nr 128, poz. 1407 i 1408 oraz z 2002 r. Nr 37, poz. 329, Nr 74, poz. 676 i Nr 135, poz. 1145) w art. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

uzgadnianie projektów planów zagospodarowania przestrzennego województwa, miejscowych

planów zagospodarowania przestrzennego, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gminy oraz ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod

względem wymagań higienicznych i zdrowotnych,

”

.

W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 i Nr 86, poz. 958, z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 41, poz. 365, Nr 62, poz. 554, Nr 74, poz. 676, Nr 89, poz. 804, Nr 113, poz. 984, Nr 214, poz. 1816 i Nr 216, poz. 1826) w art. 35 w ust. 1 wyrazy „W planach zagospodarowania przestrzennego” zastępuje się wyrazami „W planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planach zagospodarowania

przestrzennego”.

W ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 oraz z 2002 r. Nr 23, poz. 220, Nr 62, poz. 558, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 214, poz. 1806) w art. 18 w ust. 2 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz

miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego,

”

.

W ustawie z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. Nr 32, poz. 131, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, z 1995 r. Nr 7, poz. 31 i Nr 47, poz. 243, z 1996 r. Nr 34, poz. 145, z 1997 r. Nr 111, poz. 726, z 1999 r. Nr 70, poz. 778, z 2000 r. Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1321, z 2001 r. Nr 129, poz. 1441 i Nr 138, poz. 1546 oraz z 2002 r. Nr 166, poz. 1361) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 37

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Pozwolenia wodnoprawne, decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzje

o pozwoleniu na budowę oraz decyzje w sprawie zmian w zalesianiu, zadrzewianiu, tworzeniu

obwodów łowieckich, a także projekty studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gminy, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i planów

zagospodarowania przestrzennego województwa, dotyczące pasa technicznego, pasa ochronnego

oraz morskich portów i przystani, wymagają uzgodnienia z dyrektorem właściwego urzędu

morskiego.

”

,

b)

w ust. 4 skreśla się wyrazy „pasa technicznego,”;

2)

w dziale II „Polskie obszary morskie” po rozdziale 8 dodaje się rozdział 9 w brzmieniu

„

Rozdział 9

Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne obszarów morskich wód wewnętrznych, morza

terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej

Art. 37a.

1.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej,

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej,

może przyjąć, w drodze rozporządzenia, plan zagospodarowania przestrzennego morskich

wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, uwzględniając

ustalenia, o których mowa w ust. 2.

2.

Plan, o którym mowa w ust. 1, rozstrzyga o

1)

przeznaczeniu obszarów morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej

strefy ekonomicznej,

2)

zakazach lub ograniczeniach korzystania z obszarów, o których mowa w pkt 1, z uwzględnieniem

wymogów ochrony przyrody,

3)

rozmieszczeniu inwestycji celu publicznego,

4)

kierunkach rozwoju transportu i infrastruktury technicznej,

5)

obszarach i warunkach ochrony środowiska i dziedzictwa kulturowego.

Art. 37b.

1.

Projekt planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego

i wyłącznej strefy ekonomicznej sporządza dyrektor właściwego dla obszaru objętego

planem urzędu morskiego.

2.

Do projektu planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza

terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej sporządza się prognozę oddziaływania

na środowisko.

3.

Koszty sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych,

morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz opracowania prognozy oddziaływania

na środowisko obciążają budżet państwa albo inwestora realizującego inwestycję, jeżeli

ustalenia tego planu są bezpośrednią konsekwencją realizacji tej inwestycji.

4.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi,

w drodze rozporządzenia, wymagany zakres planów zagospodarowania przestrzennego morskich

wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, w części tekstowej

i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych,

rodzaju opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów

oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych.

”

;

3)

w art. 42 w ust. 2

a)

pkt 10 otrzymuje brzmienie

„

10)

uzgadniania decyzji w sprawie wydawania pozwoleń wodnoprawnych i pozwoleń budowlanych

na obszarze pasa technicznego, morskich portów i przystani, morskich wód wewnętrznych

i morza terytorialnego, jak również wszelkich innych decyzji dotyczących zagospodarowania

tego pasa,

”

,

b)

po pkt 10 dodaje się pkt 10a w brzmieniu

„

10a)

wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu w obszarze morza

terytorialnego oraz w uzgodnieniu z wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta w

obszarze morskich wód wewnętrznych,

”

,

c)

w pkt 15 kropkę zastępuje się przecinkiem oraz dodaje się pkt 16 w brzmieniu

„

16)

sporządzania planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza

terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej.

”

.

W ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach

(Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679, Nr 86, poz. 958 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 110, poz. 1189 i Nr 145, poz. 1623 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 113, poz. 984 i Nr 200, poz. 1682) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 13 w ust. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

w stosunku do lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa decyzję wydaje wojewoda

na wniosek właściciela lasu.

”

;

2)

w art. 14 w ust. 2 w zdaniu wstępnym po wyrazach „produkcji rolnej” dodaje się wyrazy „i grunty rolne nieużytkowane rolniczo”.

W ustawie z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079, Nr 100, poz. 1085, Nr 110, poz. 1189 i Nr 145, poz. 1623 oraz z 2002 r. Nr 130, poz. 1112) w art. 46 w ust. 2 po wyrazach „przewidziane w” dodaje się wyraz „miejscowym”.

W ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych

(Dz. U. Nr 16, poz. 78, z 1997 r. Nr 60, poz. 370, Nr 80, poz. 505 i Nr 160, poz. 1079, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 81, poz. 875 i Nr 100, poz. 1085 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 7

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego

zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego,

sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

”

,

b)

w ust. 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas V i VI, wytworzonych z gleb pochodzenia

organicznego i torfowisk, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia

przekracza 1 ha,

”

;

2)

w art. 9 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W przypadkach uzasadnionych ważnymi względami społecznymi i brakiem innych gruntów

lasy ochronne mogą być przeznaczone na inne cele niż określone w ust. 2, po uzyskaniu

zgody właściwego organu wymienionego w art. 7 ust. 2.

”

;

3)

w art. 11 w ust. 1 po wyrazie „mineralnego” dodaje się wyrazy „i organicznego”;

4)

w art. 20 w ust. 2 po wyrazach „przepisów o” dodaje się wyrazy „planowaniu i”.

W ustawie z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów

(Dz. U. z 2003 r. Nr 24, poz. 199) w art. 14k w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

przygotowywanie programów i koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju wraz z

prognozą oddziaływania na środowisko, a także długofalowej strategii rozwoju regionalnego

kraju;

”

.

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, z 2001 r. Nr 129, poz. 1447 i Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 126, poz. 1070, Nr 130, poz. 1112, Nr 153, poz. 1271, Nr 200, poz. 1682 i Nr 240, poz. 2058 oraz z 2003 r. Nr 1, poz. 15) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

planie miejscowym - należy przez to rozumieć miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego,

o którym mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

”

;

2)

w art. 24 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Podstawą tworzenia gminnych zasobów nieruchomości są miejscowe plany zagospodarowania

przestrzennego.

”

;

3)

w art. 93 uchyla się ust. 6;

4)

w art. 94

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W razie braku planu miejscowego, jeżeli gmina nie ogłosiła o przystąpieniu do sporządzania

tego planu - zasady podziału nieruchomości ustala się w decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu.

”

,

b)

uchyla się ust. 3;

5)

w art. 102 w ust. 2 wyrazy „ustalonych w trybie art. 10 ust. 1 pkt 11 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym” zastępuje się wyrazami „określonych w planie miejscowym”;

6)

w art. 105 uchyla się ust. 3;

7)

w art. 109 w ust. 2 skreśla się wyrazy „w planach miejscowych lub w decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu”;

8)

w art. 154 wyrazy „funkcję wyznaczoną dla niej w planie miejscowym” zastępuje się wyrazami „jej przeznaczenie”.

W ustawie z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady

(Dz. U. Nr 41, poz. 412 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984 i Nr 153, poz. 1271) w art. 5 w ust. 3 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

W przypadku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym

mowa w ust. 1, lub jego zmiany przepis art. 36 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) stosuje się, z tym że odszkodowania

za poniesioną rzeczywistą szkodę, wykupienia nieruchomości lub jej części albo odszkodowania

równego obniżeniu wartości nieruchomości lub jej części można żądać od Skarbu Państwa

reprezentowanego przez wojewodę.

”

.

W ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe

(Dz. U. z 2001 r. Nr 3, poz. 18, Nr 100, poz. 1085 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 135, poz. 1145) art. 36 otrzymuje brzmienie

„

Art. 36.

Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przeznaczonego

pod budowę obiektu jądrowego na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) wydaje tę decyzję

po uzyskaniu pozytywnej opinii Prezesa Agencji w zakresie bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej.

”

.

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. Nr 62, poz. 627 i Nr 115, poz. 1229, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 233, poz. 1957 oraz z 2003 r. Nr 46, poz. 392) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 40 w ust. 1 w pkt 1 skreśla się wyraz „polityki”;

2)

w art. 41 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia oraz ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i

mieszkaniowej, kierując się wymaganiami, o których mowa w ust. 2, określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki, jakim powinna odpowiadać prognoza oddziaływania

na środowisko dotycząca projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

”

;

3)

w art. 43 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Zasady wnoszenia uwag i wniosków oraz opiniowania projektów miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego określają przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717).

”

;

4)

w art. 46 w ust. 4 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawana na podstawie przepisów

ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

”

;

5)

w art. 71 w ust. 1 skreśla się wyraz „polityki”;

6)

w art. 72 w ust. 6 wyrazy „w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej” zastępuje się wyrazami „w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej

i mieszkaniowej”;

7)

w art. 129 w ust. 5 i w art. 130 w ust. 2 wyrazy „przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym” zastępuje się wyrazami „przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym”.

W ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. Nr 115, poz. 1229 i Nr 154, poz. 1803 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984, Nr 130, poz. 1112, Nr 233, poz. 1957 i Nr 238, poz. 2022) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 4 dodaje się art. 4a w brzmieniu

„

Art. 4a.

W celu zapewnienia prawidłowego gospodarowania wodami, w tym w szczególności ochrony

zasobów wodnych oraz ochrony ludzi i mienia przed powodzią, uzgodnienia z właściwym

dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej wymaga

1)

studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz strategia

rozwoju województwa w zakresie zagospodarowania obszarów narażonych na niebezpieczeństwo

powodzi,

2)

miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i plan zagospodarowania przestrzennego

województwa w zakresie zagospodarowania stref ochronnych ujęć wody, obszarów ochronnych

zbiorników wód śródlądowych i obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi,

3)

decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięć wymagających

uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest wojewoda.

”

;

2)

w art. 92 w ust. 3 uchyla się pkt 10 i 11;

3)

art. 118 otrzymuje brzmienie

„

Art. 118.

Ustalenia planów, o których mowa w art. 113 ust. 1 pkt 1 i 2, uwzględnia się w strategii

rozwoju województwa oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa, a

ustalenia planów, o których mowa w art. 113 ust. 1 pkt 3, w studium uwarunkowań i

kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w miejscowych planach zagospodarowania

przestrzennego.

”

.

Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o „koncepcji polityki przestrzennego zagospodarowania

kraju”, należy przez to rozumieć koncepcję przestrzennego zagospodarowania kraju.

Jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na przepisy ustawy uchylonej przepisem art.

88 ust. 1 albo odsyłają ogólnie do przepisów tej ustawy, stosuje się w tym zakresie

właściwe przepisy niniejszej ustawy.

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania

przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do

sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do

publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w

życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy wymaga zmiana sposobu zagospodarowania

terenu, o której mowa w art. 59 ust. 1, jeżeli na terenie tym obowiązuje plan uchwalony

przed dniem 1 stycznia 1995 r. Przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się.

1.

Studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz plany miejscowe

uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowują moc.

2.

Plany zagospodarowania przestrzennego województw uchwalone po dniu 1 stycznia 1999 r.

zachowują moc.

3.

Obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego

uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych

planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.

4.

Sejmiki województw, które do dnia wejścia w życie ustawy nie uchwaliły planów zagospodarowania

przestrzennego województwa, oraz gminy, które dotychczas nie sporządziły studium,

sporządzą i uchwalą odpowiednio plany zagospodarowania przestrzennego województwa

bądź studium, w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy, zgodnie z jej wymaganiami.

1.

Traci moc ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, Nr 41, poz. 412 i Nr 111, poz. 1279, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 42, Nr 14, poz. 124, Nr 100, poz. 1085, Nr 115, poz. 1229 i Nr 154, poz. 1804 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 113, poz. 984 i Nr 130, poz. 1112), z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W odniesieniu do planów zagospodarowania przestrzennego gmin, o których mowa w art.

87 ust. 3, przepisy art. 31 a ustawy wymienionej w ust. 1 zachowują moc do czasu utraty

mocy albo uchylenia tych planów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustalenia planów, o których mowa w art. 113 ust. 1 pkt 1 i 2, uwzględnia się w strategii

rozwoju województwa oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa, a

ustalenia planów, o których mowa w art. 113 ust. 1 pkt 3, w studium uwarunkowań i

kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w miejscowych planach zagospodarowania

przestrzennego.