Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe

1.

Ustawa reguluje zasady wspólnego dochodzenia roszczeń wierzycieli od niewypłacalnych

dłużników będących przedsiębiorcami oraz skutki ogłoszenia upadłości, a także zasady

postępowania naprawczego wobec przedsiębiorców zagrożonych niewypłacalnością.

2.

Przepisy ustawy stosuje się również do innych podmiotów określonych w ustawie.

Postępowanie uregulowane ustawą należy prowadzić tak, aby roszczenia wierzycieli mogły

zostać zaspokojone w jak najwyższym stopniu, a jeśli racjonalne względy na to pozwolą

- dotychczasowe przedsiębiorstwo dłużnika zostało zachowane.

Postępowanie uregulowane ustawą może być wszczęte tylko na wniosek złożony przez podmioty

określone w ustawie.

Przepisy części pierwszej stosuje się odpowiednio do innych rodzajów postępowań unormowanych

w ustawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do dłużników będących przedsiębiorcami, jeżeli ustawa

nie stanowi inaczej.

2.

„Przedsiębiorcą” w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna albo jednostka

organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność

prawną, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową.

3.

Przepisy ustawy stosuje się także do

1)

spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i spółek akcyjnych nieprowadzących działalności

gospodarczej;

2)

wspólników osobowych spółek handlowych, ponoszących odpowiedzialność za zobowiązania

spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem;

3)

wspólników spółki partnerskiej;

4)

oddziałów banków zagranicznych w rozumieniu przepisów prawa bankowego.

Nie można ogłosić upadłości

1)

Skarbu Państwa;

2)

jednostek samorządu terytorialnego;

3)

publicznych samodzielnych zakładów opieki zdrowotnej;

4)

instytucji i osób prawnych utworzonych w drodze ustawy oraz utworzonych w wykonaniu

obowiązku nałożonego ustawą;

5)

osób fizycznych prowadzących gospodarstwo rolne;

6)

uczelni.

W razie śmierci przedsiębiorcy można ogłosić jego upadłość, jeżeli wniosek o ogłoszenie

upadłości został złożony w terminie roku od dnia jego śmierci. Wniosek o ogłoszenie

upadłości może złożyć wierzyciel, a także spadkobierca, oraz małżonek i każde z dzieci

lub rodziców zmarłego, chociażby nie dziedziczyli po nim spadku.

Można żądać ogłoszenia upadłości osoby fizycznej, która była przedsiębiorcą, także

po zaprzestaniu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, jeżeli od dnia wykreślenia

z Krajowego Rejestru Sądowego albo innego właściwego rejestru nie upłynął rok.

Można żądać ogłoszenia upadłości osoby fizycznej, która faktycznie prowadziła działalność

gospodarczą, nawet wówczas, gdy nie dopełniła obowiązku jej zgłoszenia w Krajowym

Rejestrze Sądowym albo innym właściwym rejestrze.

Upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny.

1.

Dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań.

2.

Dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości

prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego

także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas,

gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje.

1.

Sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań

nie przekracza trzech miesięcy, a suma niewykonanych zobowiązań nie przekracza 10%

wartości bilansowej przedsiębiorstwa dłużnika.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli niewykonanie zobowiązań ma charakter trwały

albo gdy oddalenie wniosku może spowodować pokrzywdzenie wierzycieli.

1.

Sąd oddali wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek niewypłacalnego dłużnika

nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania.

2.

Sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości w razie stwierdzenia, że majątek dłużnika

jest obciążony hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką

morską w takim stopniu, że pozostały jego majątek nie wystarcza na zaspokojenie kosztów

postępowania.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, gdy zostanie uprawdopodobnione, że obciążenia

majątku dłużnika są bezskuteczne według przepisów ustawy albo gdy dokonane zostały

w celu pokrzywdzenia wierzycieli, jak również gdy zostanie uprawdopodobnione, że dłużnik

dokonał innych czynności prawnych bezskutecznych według przepisów ustawy, którymi

wyzbył się majątku wystarczającego na zaspokojenie kosztów postępowania.

1.

Jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że w drodze układu wierzyciele zostaną zaspokojeni

w wyższym stopniu, niż zostaliby zaspokojeni po przeprowadzeniu postępowania upadłościowego

obejmującego likwidację majątku dłużnika, ogłasza się upadłość dłużnika z możliwością

zawarcia układu.

2.

Postępowania upadłościowego z możliwością zawarcia układu nie prowadzi się, gdy z

uwagi na dotychczasowe zachowanie się dłużnika nie ma pewności, że układ będzie wykonany,

chyba że propozycje układowe przewidują układ likwidacyjny.

W razie gdy brak jest podstaw do ogłoszenia upadłości z możliwością zawarcia układu,

ogłasza się upadłość obejmującą likwidację majątku dłużnika.

Sąd może zmienić postanowienie o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku

dłużnika na postanowienie o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu, jeżeli

podstawy przeprowadzenia takiego postępowania ujawniły się dopiero w toku postępowania.

1.

Sąd może zmienić postanowienie o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu

na postanowienie o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika, jeżeli

podstawy przeprowadzenia takiego postępowania ujawniły się dopiero w toku postępowania.

2.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy obowiązek zmiany postanowienia o ogłoszeniu upadłości

z możliwością zawarcia układu na postanowienie o ogłoszeniu upadłości obejmującej

likwidację majątku dłużnika wynika z ustawy.

Sprawy o ogłoszenie upadłości rozpoznaje sąd upadłościowy w składzie trzech sędziów

zawodowych. Sądem upadłościowym jest sąd rejonowy - sąd gospodarczy.

1.

Do rozpoznania spraw o ogłoszenie upadłości właściwy jest sąd upadłościowy, właściwy

dla zakładu głównego przedsiębiorstwa dłużnika.

2.

Jeżeli dłużnik ma zakłady w obszarach właściwości różnych sądów i trudno ustalić,

który z nich jest zakładem głównym, właściwy jest każdy z tych sądów.

3.

Jeżeli dłużnik nie ma w Rzeczypospolitej Polskiej przedsiębiorstwa, właściwy jest

sąd miejsca zamieszkania albo siedziby dłużnika, a gdy dłużnik nie ma w Rzeczypospolitej

Polskiej miejsca zamieszkania albo siedziby, właściwy jest sąd, w którego obszarze

znajduje się majątek dłużnika.

1.

Wniosek o ogłoszenie upadłości może zgłosić dłużnik lub każdy z jego wierzycieli.

2.

Wniosek mogą zgłosić również

1)

w stosunku do spółki jawnej, spółki partnerskiej, spółki komandytowej oraz spółki

komandytowo-akcyjnej - każdy ze wspólników odpowiadających bez ograniczenia za zobowiązania

spółki;

2)

w stosunku do osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości

prawnej, którym odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - każdy, kto ma prawo je

reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami;

3)

w stosunku do przedsiębiorstwa państwowego - także organ założycielski;

4)

w stosunku do jednoosobowej spółki Skarbu Państwa - także minister właściwy do spraw

Skarbu Państwa;

5)

w stosunku do osoby prawnej, spółki jawnej, spółki partnerskiej oraz spółki komandytowej

i komandytowo-akcyjnej, będących w stanie likwidacji - każdy z likwidatorów;

6)

w stosunku do osoby prawnej wpisanej do Krajowego Rejestru Sądowego - kurator ustanowiony

na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. z 2001 r. Nr 17, poz. 209 i Nr 110, poz. 1189, z 2002 r. Nr 1, poz. 2 i Nr 113, poz. 984 oraz z 2003 r. Nr 49, poz. 408);

7)

w stosunku do dłużnika, któremu została udzielona pomoc publiczna o wartości przekraczającej

100 000 euro - organ udzielający pomocy.

1.

Dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym

wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie

upadłości.

2.

Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca

osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o

którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie

z innymi osobami.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, ponoszą odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną

wskutek niezłożenia wniosku w terminie określonym w ust. 1.

1.

Wniosek o ogłoszenie upadłości powinien zawierać

1)

imię i nazwisko dłużnika, jego nazwę albo firmę, miejsce zamieszkania albo siedzibę,

a gdy dłużnikiem jest spółka osobowa lub osoba prawna - reprezentantów spółki lub

osoby prawnej i likwidatorów, jeżeli są ustanowieni, a ponadto w przypadku spółki

imiona i nazwiska oraz miejsce zamieszkania wspólników odpowiadających za zobowiązania

spółki bez ograniczenia;

2)

oznaczenie miejsca, w którym znajduje się przedsiębiorstwo lub inny majątek dłużnika;

3)

wskazanie okoliczności, które uzasadniają wniosek i ich uprawdopodobnienie;

4)

informację, czy dłużnik jest uczestnikiem systemu płatności lub systemu rozrachunku

papierów wartościowych w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności

i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami

(Dz. U. Nr 123, poz. 1351);

5)

informację, czy dłużnik jest spółką publiczną w rozumieniu przepisów prawa o publicznym

obrocie papierami wartościowymi.

2.

Jeżeli dłużnikiem jest przedsiębiorca wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego lub innego

właściwego rejestru, do wniosku należy dołączyć odpis z rejestru.

3.

Jeżeli wniosek zgłasza wierzyciel, przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się.

1.

Jeżeli wniosek o ogłoszenie upadłości zgłasza dłużnik, powinien we wniosku dodatkowo

określić, czy wnosi o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu, czy też

o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację jego majątku. Ponadto do wniosku powinien

dołączyć

1)

aktualny wykaz majątku z szacunkową wyceną jego składników;

2)

aktualne sprawozdanie finansowe, a jeżeli na podstawie odrębnych przepisów nie ma

obowiązku sporządzania takiego sprawozdania - bilans sporządzony dla celów tego postępowania,

na dzień nie późniejszy niż trzydzieści dni przed złożeniem wniosku;

3)

spis wierzycieli z podaniem ich adresów i wysokości wierzytelności każdego z nich

oraz terminów zapłaty, a także listę zabezpieczeń dokonanych przez wierzycieli na

jego majątku wraz z datami ich ustanowienia;

4)

oświadczenie o spłatach wierzytelności lub innych długów dokonanych w terminie sześciu

miesięcy przed dniem złożenia wniosku;

5)

spis podmiotów zobowiązanych majątkowo wobec dłużnika wraz z adresami, z określeniem

wierzytelności, daty ich powstania i terminów zapłaty;

6)

wykaz tytułów egzekucyjnych oraz tytułów wykonawczych przeciwko dłużnikowi;

7)

informację o postępowaniach dotyczących ustanowienia na majątku dłużnika hipotek,

zastawów, zastawów rejestrowych i zastawów skarbowych oraz innych obciążeń podlegających

wpisowi w księdze wieczystej lub w rejestrach, jak również o prowadzonych innych postępowaniach

sądowych lub administracyjnych dotyczących majątku dłużnika;

8)

miejsce zamieszkania i adresy reprezentantów spółki lub osoby prawnej i likwidatorów,

jeżeli są ustanowieni.

2.

Jeżeli dłużnik wnosi o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu, powinien

ponadto dołączyć do wniosku

1)

propozycje układowe wraz z propozycjami finansowania wykonania układu;

2)

rachunek przepływów pieniężnych za ostatnie dwanaście miesięcy, jeżeli obowiązany

był do prowadzenia dokumentacji umożliwiającej sporządzenie takiego rachunku.

3.

Jeżeli dłużnik nie może dołączyć do wniosku dokumentów, o których mowa w ust. 1 i

2, powinien podać przyczyny ich niedołączenia oraz je uprawdopodobnić.

Jeżeli wniosek o ogłoszenie upadłości zgłasza wierzyciel, powinien uprawdopodobnić

swoją wierzytelność, a ponadto, jeżeli wnosi o ogłoszenie upadłości z możliwością

zawarcia układu, powinien dołączyć wstępne propozycje układowe.

1.

Wraz z wnioskiem o ogłoszenie upadłości dłużnik jest obowiązany złożyć oświadczenie

na piśmie co do prawdziwości danych zawartych we wniosku.

2.

Jeżeli oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, nie jest zgodne z prawdą, dłużnik ponosi

odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną na skutek podania nieprawdziwych danych we wniosku

o ogłoszenie upadłości.

3.

W razie niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, wniosek zwraca się bez wzywania

dłużnika do jego uzupełnienia.

1.

Uczestnikiem postępowania o ogłoszenie upadłości jest każdy, kto złożył wniosek o

ogłoszenie upadłości, oraz dłużnik.

2.

O złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości przedsiębiorstwa państwowego albo jednoosobowej

spółki Skarbu Państwa sąd niezwłocznie zawiadamia odpowiednio organ założycielski

albo ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa, który w terminie dwóch tygodni może

złożyć sądowi opinię w sprawie.

1.

Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Może jednak wyznaczyć rozprawę, jeżeli

uzna to za konieczne.

2.

Sąd może na posiedzeniu niejawnym przeprowadzić postępowanie dowodowe w całości lub

w części także wówczas, gdy wyznaczono rozprawę.

3.

Postanowienie w sprawie ogłoszenia upadłości sąd wydaje w terminie dwóch miesięcy

od daty złożenia wniosku.

1.

Wniosek dłużnika o ogłoszenie upadłości nieodpowiadający wymogom określonym w ustawie

lub nienależycie opłacony zwraca się bez wzywania o uzupełnienie lub opłacenie wniosku.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli wniosek o ogłoszenie upadłości zgłasza

wierzyciel reprezentowany przez adwokata lub radcę prawnego albo wierzyciel będący

przedsiębiorcą.

Jeżeli na skutek braku lub wskazania nieprawidłowego adresu dłużnika lub niewykonania

innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu, wniosek o ogłoszenie upadłości

zwraca się.

Przepisy art. 1 pkt 4 i 5 lit. f) i lit. j), art. 5, art. 13 ust. 3 pkt 3 i ust. 4

oraz art. 23 stosuje się od dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa

w Unii Europejskiej.

1.

Sąd może w razie potrzeby wysłuchać dłużnika oraz wierzyciela będącego wnioskodawcą,

a w sprawie upadłości przedsiębiorstwa państwowego albo jednoosobowej spółki Skarbu

Państwa także odpowiednio organ założycielski albo przedstawiciela ministra właściwego

do spraw Skarbu Państwa.

2.

Sąd wysłuchuje dłużnika z zachowaniem przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o przesłuchaniu stron, po odebraniu od niego przyrzeczenia.

3.

Gdyby wysłuchanie, o którym mowa w ust. 2, było niemożliwe lub nadmiernie utrudnione,

sąd może zażądać od dłużnika złożenia wyjaśnień na piśmie z podpisem notarialnie poświadczonym,

pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań. Wyjaśnienia te

są dowodem w sprawie.

4.

Do wysłuchania innych osób stosuje się przepis art. 217.

1.

Z tytułu przekazania środków syndykowi lub zarządcy masy upadłości Funduszowi przysługuje

roszczenie do masy upadłości o zwrot przekazanych kwot, które podlegają zaspokojeniu

w kolejności ustalonej w art. 440 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe

i naprawcze.

2.

Kwoty zwrócone Funduszowi przez syndyka lub zarządcę masy upadłości w trybie określonym

w art. 28 ust. 5 nie zmniejszają wierzytelności Funduszu do masy upadłości z tytułu

przekazania środków pieniężnych na wypłatę środków gwarantowanych.

Sąd może dopuścić dowód z opinii biegłego w celu zbadania stanu przedsiębiorstwa oraz

zachowania terminu, o którym mowa w art. 21 ust. 1.

1.

W stosunku do dłużnika nie stosuje się przepisów o zwolnieniu od kosztów sądowych.

2.

Jeżeli wierzyciel cofnął wniosek o ogłoszenie upadłości po wykonaniu przez dłużnika

zobowiązań, o których mowa w art. 11, kosztami sądowymi obciąża się dłużnika.

3.

Kosztami sądowymi obciąża się dłużnika w razie oddalenia wniosku na podstawie art.

12 ust. 1 albo art. 13.

4.

W sprawach, o których mowa w ust. 2 i 3, dłużnik obowiązany jest również do zwrotu

kosztów poniesionych przez wierzyciela.

1.

Zażalenie przysługuje na postanowienie sądu kończące postępowanie oraz w przypadkach

określonych w ustawie.

2.

Od postanowienia sądu drugiej instancji kasacja nie przysługuje.

1.

W przypadku złożenia przez wierzyciela wniosku w złej wierze, sąd, oddalając wniosek

o ogłoszenie upadłości, obciąży wierzyciela kosztami postępowania i może nakazać wierzycielowi

złożenie publicznego oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie.

2.

W przypadku oddalenia wniosku wierzyciela o ogłoszenie upadłości złożonego w złej

wierze, dłużnikowi, a także osobie trzeciej przysługuje przeciwko wierzycielowi roszczenie

o naprawienie szkody.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości

stosuje się odpowiednio przepisy księgi pierwszej części pierwszej Kodeksu postępowania cywilnego, z wyjątkiem przepisów o zawieszeniu i wznowieniu postępowania.

W postępowaniu o ogłoszenie upadłości sąd z urzędu przeprowadza postępowanie zabezpieczające.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania zabezpieczającego stosuje się

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu zabezpieczającym.

1.

Po złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości przez dłużnika sąd niezwłocznie dokonuje

zabezpieczenia jego majątku.

2.

Sąd zabezpiecza majątek dłużnika przez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego.

Do tymczasowego nadzorcy sądowego stosuje się przepisy art. 157, art. 159-162, art.

164-168, art. 170-172, art. 180 i art. 181.

1.

Sąd może w ramach zabezpieczenia zawiesić prowadzone przeciwko dłużnikowi egzekucje,

zmienić lub uchylić zarządzenia tymczasowe wydane w celu zabezpieczenia roszczeń pieniężnych,

w szczególności przez uchylenie dokonanych zajęć.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do egzekucji świadczeń alimentacyjnych, rent za wywołanie

choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci oraz należności za pracę.

1.

Sąd może stosować inne sposoby zabezpieczenia, w tym także zabezpieczenie przez ustanowienie

zarządu przymusowego nad majątkiem dłużnika, jeżeli zachodzi obawa, że dłużnik będzie

ukrywał swój majątek lub w inny sposób działał na szkodę wierzycieli, a także gdy

dłużnik nie wykonuje poleceń tymczasowego nadzorcy sądowego.

2.

Ustanawiając zabezpieczenie przez zarząd przymusowy, sąd wyznacza zarządcę przymusowego

oraz określa zakres i sposób wykonywania tego zarządu. Zarządca przymusowy niezwłocznie

składa wniosek o wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym.

3.

W razie ustanowienia zabezpieczenia przez zarząd przymusowy, dłużnik zachowuje prawo

wykonywania czynności zwykłego zarządu oraz korzystania ze swego mienia. Czynności

dłużnika przekraczające zakres zwykłego zarządu są nieważne.

4.

Do zarządcy, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepisy art. 164-167 oraz przepisy

Kodeksu postępowania cywilnego o zarządcy w postępowaniu egzekucyjnym.

Jeżeli wniosek o ogłoszenie upadłości złożył wierzyciel, sąd może uzależnić dokonanie

zabezpieczenia od uprawdopodobnienia przez niego, że istnieją podstawy do ogłoszenia

upadłości.

Na postanowienie co do sposobu zabezpieczenia przysługuje zażalenie.

Po ogłoszeniu upadłości zabezpieczenia w postaci ustanowienia tymczasowego nadzorcy

sądowego albo zarządu przymusowego upadają z chwilą objęcia majątku upadłego dłużnika

w zarząd przez syndyka albo zarządcę albo objęcia nadzoru przez nadzorcę sądowego.

Inne zabezpieczenia zastosowane przez sąd po złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości

upadają z dniem ogłoszenia upadłości.

1.

Sąd zwołuje wstępne zgromadzenie wierzycieli, jeżeli istnieją podstawy do ogłoszenia

upadłości, chyba że oczywiste jest, że dalsze postępowanie może być prowadzone tylko

w celu likwidacji majątku upadłego.

2.

Nie zwołuje się wstępnego zgromadzenia wierzycieli, jeżeli z okoliczności sprawy wynika,

że jego przeprowadzenie pociągałoby za sobą nadmierne koszty, jak również gdy suma

spornych wierzytelności przekracza 15% ogólnej sumy wierzytelności.

1.

Wstępne zgromadzenie wierzycieli może podjąć uchwały co do prowadzenia dalszego postępowania

upadłościowego z możliwością zawarcia układu albo likwidacji majątku (sposób prowadzenia

postępowania) oraz wyboru rady wierzycieli; może także wyrazić opinię co do wyboru

osoby syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy.

2.

Na wstępnym zgromadzeniu wierzycieli można także zawrzeć układ, jeżeli uczestniczy

w nim co najmniej połowa wierzycieli mających łącznie trzy czwarte ogólnej sumy wierzytelności

stwierdzonych tytułami egzekucyjnymi albo bezspornych lub uprawdopodobnionych.

3.

Przed podjęciem uchwał, o których mowa w ust. 1, oraz przed zawarciem układu, o którym

mowa w ust. 2, na wstępnym zgromadzeniu wierzycieli sporządza się spis wierzytelności.

Spis wierzytelności sporządza pod nadzorem sędziego tymczasowy nadzorca sądowy albo

zarządca, jeżeli był ustanowiony. Do spisu wierzytelności stosuje się odpowiednio

przepisy art. 245 ust. 1 oraz art. 246-251.

1.

Wstępnemu zgromadzeniu wierzycieli przewodniczy sędzia.

2.

Wstępne zgromadzenie wierzycieli nie ulega odroczeniu. Ponowne jego wyznaczenie możliwe

jest tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Nieobecność dłużnika, nawet usprawiedliwiona,

nie stanowi przeszkody do podjęcia uchwał.

1.

Sąd prowadzi postępowanie zgodnie z uchwałą wstępnego zgromadzenia wierzycieli co

do sposobu prowadzenia postępowania oraz wyboru rady wierzycieli, chyba że uchwała

jest sprzeczna z prawem.

2.

Sprzeczność z prawem uchwały wstępnego zgromadzenia wierzycieli sąd stwierdza postanowieniem.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale do wstępnego zgromadzenia wierzycieli

stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o zgromadzeniu wierzycieli, a w sprawach dotyczących

zawarcia układu i skutków układu - przepisy tytułu VI, z tym że listę wierzytelności

zastępuje spis wierzytelności, o którym mowa w art. 45 ust. 3.

We wstępnym zgromadzeniu wierzycieli mają prawo uczestniczyć dłużnik, tymczasowy nadzorca

sądowy albo zarządca przymusowy ustanowieni w postępowaniu zabezpieczającym oraz wierzyciele,

których wierzytelności stwierdzone są tytułami egzekucyjnymi.

We wstępnym zgromadzeniu wierzycieli mają prawo uczestniczyć także inni wierzyciele,

jeżeli ich wierzytelności są bezsporne lub uprawdopodobnione i zostali dopuszczeni

przez sąd.

1.

Uwzględniając wniosek o ogłoszenie upadłości, sąd wydaje postanowienie o ogłoszeniu

upadłości, w którym

1)

wymienia imię i nazwisko, nazwę albo firmę, miejsce zamieszkania albo siedzibę upadłego

dłużnika (upadłego);

2)

określa sposób prowadzenia postępowania;

3)

określa, czy i w jakim zakresie upadły będzie sprawował zarząd swoim majątkiem, jeżeli

postępowanie będzie prowadzone z możliwością zawarcia układu;

4)

wzywa wierzycieli upadłego do zgłoszenia wierzytelności w wyznaczonym terminie, nie

krótszym niż miesiąc i nie dłuższym niż trzy miesiące;

5)

wzywa osoby, którym przysługują prawa oraz prawa i roszczenia osobiste ciążące na

nieruchomości należącej do upadłego, jeżeli nie zostały ujawnione przez wpis w księdze

wieczystej, do ich zgłoszenia w wyznaczonym terminie nie krótszym niż miesiąc i nie

dłuższym niż trzy miesiące, pod rygorem utraty prawa powoływania się na nie w postępowaniu

upadłościowym;

6)

wyznacza sędziego-komisarza oraz syndyka albo nadzorcę sądowego, albo zarządcę;

7)

oznacza godzinę wydania postanowienia, jeżeli upadły jest uczestnikiem systemu płatności

lub systemu rozrachunku papierów wartościowych w rozumieniu ustawy, o której mowa

w art. 22 ust. 1 pkt 4.

2.

Postanowienie o ogłoszeniu upadłości jest skuteczne i wykonalne z dniem jego wydania,

chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Data wydania postanowienia sądu o ogłoszeniu upadłości jest datą upadłości.

1.

Postanowienie o ogłoszeniu upadłości podaje się niezwłocznie do publicznej wiadomości

przez obwieszczenie w Monitorze Sądowym i Gospodarczym oraz opublikowanie w dzienniku

o zasięgu lokalnym.

2.

Postanowienie w przedmiocie ogłoszenia upadłości doręcza się syndykowi, nadzorcy sądowemu

albo zarządcy, upadłemu albo jego spadkobiercy oraz wierzycielowi, który żądał ogłoszenia

upadłości. Postanowienie w przedmiocie upadłości przedsiębiorstwa państwowego albo

jednoosobowej spółki Skarbu Państwa doręcza się także odpowiednio organowi założycielskiemu

albo ministrowi właściwemu do spraw Skarbu Państwa.

3.

Jeżeli upadły jest uczestnikiem systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów

wartościowych w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4, postanowienie

o ogłoszeniu upadłości doręcza się także Prezesowi Narodowego Banku Polskiego, po

uprzednim powiadomieniu go o godzinie wydania postanowienia o ogłoszeniu upadłości.

4.

Jeżeli upadły jest spółką publiczną w rozumieniu przepisów prawa o publicznym obrocie

papierami wartościowymi, postanowienie o ogłoszeniu upadłości doręcza się także Przewodniczącemu

Komisji Papierów Wartościowych i Giełd.

5.

O ogłoszeniu upadłości powiadamia się Komisję Papierów Wartościowych i Giełd, a także

właściwą izbę skarbową i właściwy oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Powiadomienie

Komisji Papierów Wartościowych i Giełd następuje w dniu ogłoszenia upadłości i dokonuje

się go przy zastosowaniu środków bezpośredniego przekazu informacji, takich jak telefon,

faks, poczta elektroniczna.

1.

Na postanowienie o ogłoszeniu upadłości zażalenie przysługuje wyłącznie upadłemu,

a na postanowienie oddalające wniosek o ogłoszenie upadłości - wyłącznie wnioskodawcy.

2.

Sąd drugiej instancji nie może orzec o ogłoszeniu upadłości.

1.

Jeżeli na wstępnym zgromadzeniu wierzycieli zawarto układ, sąd wydaje postanowienie

o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu wraz z postanowieniem o zatwierdzeniu

układu.

2.

Do postanowienia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 51 ust. 1 pkt

1, 2, 7 i art. 53.

1.

Wierzyciele upadłego, którzy nie zostali zawiadomieni o wstępnym zgromadzeniu wierzycieli,

oraz wierzyciele, którzy głosowali przeciw układowi, mogą w terminie dwóch tygodni

od dnia obwieszczenia o zatwierdzeniu układu w Monitorze Sądowym i Gospodarczym wnieść

zażalenie na postanowienie o zatwierdzeniu układu.

2.

Sąd uchyla postanowienie o zatwierdzeniu układu, jeżeli układ jest sprzeczny z prawem

albo jeżeli jest oczywiste, że układ nie będzie wykonany, jak również gdy jest rażąco

krzywdzący dla wierzycieli, którzy wnieśli zażalenie.

3.

W razie uchylenia postanowienia o zatwierdzeniu układu sąd prowadzi postępowanie według

przepisów tytułu II, bez ponownego zwoływania wstępnego zgromadzenia wierzycieli.

1.

Jeżeli ogłoszono upadłość obejmującą likwidację majątku upadłego, upadły jest obowiązany

wskazać i wydać syndykowi cały swój majątek, a także wydać wszystkie dokumenty dotyczące

jego działalności, majątku oraz rozliczeń, w szczególności księgi rachunkowe, inne

ewidencje prowadzone dla celów podatkowych i korespondencję. Wykonanie tego obowiązku

upadły potwierdza w formie oświadczenia na piśmie, które składa sędziemu-komisarzowi.

2.

Upadły jest obowiązany udzielać sędziemu-komisarzowi i syndykowi wszelkich potrzebnych

wyjaśnień dotyczących swojego majątku.

3.

Sędzia-komisarz może postanowić, aby upadły będący osobą fizyczną nie opuszczał terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej bez jego zezwolenia.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do członków organu zarządzającego upadłego

niebędącego osobą fizyczną.

5.

Na postanowienie sędziego-komisarza, o którym mowa w ust. 3 i 4, przysługuje zażalenie.

1.

Jeżeli upadły ukrywa się lub ukrywa swój majątek w sprawie, w której wydano postanowienie

o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację jego majątku, sędzia-komisarz może zastosować

wobec upadłego środki przymusu określone w Kodeksie postępowania cywilnego dla egzekucji świadczeń niepieniężnych.

2.

Sędzia-komisarz może zastosować środki przymusu wobec upadłego, który uchybia swoim

obowiązkom albo po ogłoszeniu upadłości dopuszcza się czynów mających na celu ukrycie

majątku, obciążenie go pozornymi zobowiązaniami lub w jakikolwiek sposób utrudnia

ustalenie składu masy upadłości.

3.

Sędzia-komisarz uchyli środki przymusu, gdy ustanie potrzeba ich stosowania.

4.

Na postanowienie w sprawie środków przymusu przysługuje zażalenie.

1.

W razie ogłoszenia upadłości z możliwością zawarcia układu, jeżeli sąd nie nałoży

na upadłego dalej idących obowiązków, upadły jest obowiązany udzielać sędziemu-komisarzowi

i nadzorcy sądowemu wszelkich potrzebnych wyjaśnień dotyczących jego majątku objętego

postępowaniem, jak również umożliwić nadzorcy sądowemu zapoznanie się z przedsiębiorstwem

upadłego, a w szczególności z jego księgami rachunkowymi.

2.

Wobec upadłego, który nie wykonuje obowiązków określonych w ust. 1, sędzia-komisarz

może stosować środki przymusu określone w Kodeksie postępowania cywilnego dla egzekucji świadczeń niepieniężnych.

W razie ogłoszenia upadłości z możliwością zawarcia układu, przepisy art. 57 i art.

58 stosuje się odpowiednio, jeżeli upadły pozbawiony został prawa zarządu swoim majątkiem.

Z dniem ogłoszenia upadłości majątek upadłego staje się masą upadłości, która służy

zaspokojeniu wierzycieli upadłego.

W skład masy upadłości wchodzi majątek należący do upadłego w dniu ogłoszenia upadłości

oraz nabyty przez upadłego w toku postępowania upadłościowego, z zastrzeżeniem art.

63-67.

Nie wchodzi do masy upadłości

1)

mienie, które jest wyłączone od egzekucji według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego;

2)

wynagrodzenie za pracę upadłego w części niepodlegającej zajęciu;

3)

mienie wyłączone uchwałą zgromadzenia wierzycieli;

4)

nieściągalne wierzytelności oraz niezbywalne ruchomości wyłączone przez sędziego-komisarza.

1.

Mienie przeznaczone na pomoc dla pracowników upadłego i ich rodzin, stanowiące zgromadzone

na odrębnym rachunku bankowym środki pieniężne zakładowego funduszu świadczeń socjalnych,

tworzonego na podstawie przepisów o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, wraz

z przypadającymi po ogłoszeniu upadłości kwotami pochodzącymi ze zwrotu udzielonych

pożyczek na cele mieszkaniowe, wpłatami odsetek bankowych od środków tego funduszu

oraz opłatami pobieranymi od korzystających z usług i świadczeń socjalnych finansowanych

z tego funduszu organizowanych przez upadłego, nie wchodzi w skład masy upadłości.

Składniki tego mienia oznaczy sędzia-komisarz.

2.

Mieniem, o którym mowa w ust. 1, zarządza upadły, chyba że został ustanowiony likwidator,

kurator bądź przedstawiciel albo reprezentant upadłego ustanowiony na podstawie przepisów

o przedsiębiorstwach państwowych, wydatkując zgromadzone na odrębnym rachunku bankowym

funduszu środki na cele i według zasad określonych w przepisach o zakładowym funduszu

świadczeń socjalnych.

3.

Niewykorzystane środki, o których mowa w ust. 1, zwiększają Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych.

1.

Jeżeli syndyk masy upadłości, nadzorca sądowy albo zarządca odmówił wstąpienia do

postępowania sądowego lub administracyjnego dotyczącego mienia upadłego lub gdy wystąpił

z tego postępowania, domniemywa się, że mienie objęte postępowaniem nie wchodzi do

masy upadłości.

2.

Po zakończeniu postępowania, o którym mowa w ust. 1, sędzia-komisarz może polecić

syndykowi, nadzorcy sądowemu albo zarządcy włączenie do masy upadłości mienia zasądzonego

upadłemu w tym postępowaniu.

1.

W skład masy upadłości uczestnika systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów

wartościowych, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4, nie wchodzi mienie upadłego wymienione

w art. 80, a także inne aktywa niezbędne do wykonania obowiązków wynikających z uczestnictwa

w systemie, które powstały przed ogłoszeniem upadłości, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

W celu wykonania obowiązków określonych w ust. 1 podmiot prowadzący system jest upoważniony

do dysponowania tym mieniem.

3.

Mienie, o którym mowa w ust. 1, pozostałe po wykonaniu obowiązków wynikających z uczestnictwa

w systemie, wchodzi do masy upadłości.

W razie ogłoszenia upadłości uczestnika systemu płatności lub systemu rozrachunku

papierów wartościowych, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4, a także podmiotu dokonującego

operacji z Narodowym Bankiem Polskim, bankiem centralnym innego państwa członkowskiego

w rozumieniu przepisów ustawy, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4, lub Europejskim

Bankiem Centralnym, przedmiot zabezpieczenia ustanowionego na rzecz innego uczestnika

systemu w związku z jego uczestniczeniem w systemie lub na rzecz tych banków nie wchodzi

do masy upadłości, z zastrzeżeniem przepisów art. 12 ustawy, o której mowa w art.

22 ust. 1 pkt 4.

1.

Syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca ustala skład masy upadłości na podstawie wpisów

w księgach upadłego oraz dokumentów bezspornych.

2.

W razie ogłoszenia upadłości z możliwością zawarcia układu sędzia-komisarz może postanowić,

aby ustalenia składu masy dokonał upadły pod nadzorem nadzorcy sądowego.

1.

Ustalenie składu masy upadłości następuje przez sporządzenie spisu inwentarza.

2.

Wraz ze spisem inwentarza dokonuje się oszacowania majątku wchodzącego do masy upadłości.

3.

Domniemywa się, że rzeczy znajdujące się w posiadaniu upadłego w dniu ogłoszenia upadłości

należą do majątku upadłego.

Składniki mienia nienależące do majątku upadłego podlegają wyłączeniu z masy upadłości.

1.

W razie zbycia przez upadłego mienia, które podlega wyłączeniu, świadczenie otrzymane

za zbyte mienie wydaje się osobie, do której mienie to należało, jeżeli świadczenie

jest wyodrębnione w masie upadłości.

2.

W razie zbycia przez syndyka albo zarządcę mienia, które podlegało wyłączeniu, osoba,

do której prawo to należało, może żądać wydania świadczenia wzajemnego uzyskanego

w zamian za to mienie.

3.

Jeżeli świadczenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie zostało spełnione przed zgłoszeniem

żądania wydania, prawo do świadczenia przechodzi na mającego prawo do wyłączonego

mienia.

Osoba, do której należy mienie podlegające wyłączeniu, może żądać jego wydania lub

świadczenia wzajemnego za jednoczesnym zwrotem wydatków na utrzymanie tego mienia

lub na uzyskanie świadczenia wzajemnego, poniesionych przez upadłego lub z masy upadłości.

1.

We wniosku o wyłączenie z masy upadłości należy zgłosić wszelkie twierdzenia, zarzuty

i dowody na ich poparcie pod rygorem utraty prawa powoływania ich w toku dalszego

postępowania, chyba że powołanie ich we wniosku było niemożliwe.

2.

Sędzia-komisarz rozpoznaje wniosek o wyłączenie z masy upadłości w terminie jednego

miesiąca od dnia jego złożenia po wysłuchaniu syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy.

3.

W postanowieniu o wyłączeniu określa się kwotę z tytułu zwrotu wydatków na utrzymanie

mienia, które podlega wyłączeniu, lub na uzyskanie świadczenia wzajemnego oraz termin,

w jakim kwotę tę należy wpłacić do masy upadłości przed wydaniem mienia wyłączanego.

4.

Należność, o której mowa w ust. 3, może być za zgodą sędziego-komisarza potrącona

z sumy uzyskanej ze sprzedaży mienia, które podlega wyłączeniu z masy upadłości.

5.

Postanowienie sędziego-komisarza o wyłączeniu z masy upadłości podlega obwieszczeniu.

6.

Na postanowienie o wyłączeniu z masy upadłości zażalenie przysługuje upadłemu i wierzycielom.

1.

W razie oddalenia wniosku o wyłączenie z masy upadłości wnioskodawca może w drodze

powództwa żądać wyłączenia mienia z masy upadłości.

2.

Powództwo wnosi się do sądu upadłościowego w terminie miesiąca od dnia doręczenia

postanowienia sędziego-komisarza o odmowie wyłączenia z masy upadłości.

3.

Powództwo może być oparte wyłącznie na twierdzeniach i zarzutach zgłoszonych we wniosku

o wyłączenie z masy upadłości. Inne twierdzenia i zarzuty mogą być zgłoszone tylko

wtedy, gdy powód wykaże, że ich wcześniejsze zgłoszenie było niemożliwe. Niezależnie

od wyniku sprawy sąd obciąży powoda kosztami procesu, jeżeli powołał nowe dowody istotne

dla rozstrzygnięcia sprawy, których nie zgłosił we wniosku o wyłączenie.

4.

Sąd może zabezpieczyć powództwo przez ustanowienie zakazu zbywania lub obciążania

mienia objętego żądaniem wyłączenia z masy upadłości.

1.

Jeżeli ogłoszono upadłość obejmującą likwidację majątku upadłego, upadły traci prawo

zarządu oraz możliwość korzystania i rozporządzania mieniem wchodzącym do masy upadłości.

2.

Sędzia-komisarz określa zakres i czas korzystania przez upadłego lub osoby mu bliskie,

którzy w dacie ogłoszenia upadłości zamieszkiwali w mieszkaniu znajdującym się w lokalu

lub w budynku wchodzącym do masy upadłości, z tego mieszkania.

3.

W przypadku ogłoszenia upadłości z możliwością zawarcia układu, jeżeli pozbawiono

upadłego prawa zarządu nad całością lub częścią mienia wchodzącego do masy upadłości,

przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli ogłoszono upadłość z możliwością zawarcia układu, zarząd mieniem wchodzącym

do masy upadłości sprawuje zarządca. Sąd może ustanowić zarząd sprawowany przez upadłego

(zarząd własny) co do całości lub części majątku upadłego, jeżeli z okoliczności sprawy

wynika, że upadły daje rękojmię należytego jego sprawowania, a jego niewypłacalność

powstała wskutek wyjątkowych i niezależnych od niego okoliczności. Zarząd własny upadły

sprawuje pod nadzorem nadzorcy sądowego.

2.

Sąd z urzędu uchyla zarząd własny upadłego i ustanawia zarządcę, jeżeli

1)

upadły choćby nieumyślnie naruszył prawo w zakresie sprawowania zarządu;

2)

sposób sprawowania przez niego zarządu nie daje gwarancji wykonania układu.

3.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, upadły sprawujący zarząd własny uprawniony jest

do dokonywania czynności zwykłego zarządu. Na dokonanie czynności przekraczających

zakres zwykłego zarządu wymagana jest zgoda nadzorcy sądowego.

1.

Czynności prawne upadłego dotyczące mienia wchodzącego do masy upadłości, wobec którego

upadły utracił prawo zarządu, są nieważne.

2.

Na wniosek osoby trzeciej sędzia-komisarz może nakazać zwrot na jej rzecz z masy upadłości

jej świadczenia wzajemnego, które osoba ta świadczyła w związku z dokonaniem przez

nią z upadłym czynności prawnej, o której mowa w ust. 1. Do zwrotu tego świadczenia

stosuje się odpowiednio przepisy o nienależnym świadczeniu.

3.

Zwrot świadczenia, o którym mowa w ust. 2, można nakazać, jeżeli czynność prawna została

podjęta po ogłoszeniu upadłości i przed obwieszczeniem w Monitorze Sądowym i Gospodarczym

postanowienia o ogłoszeniu upadłości, a osoba trzecia przy zachowaniu należytej staranności

nie mogła wiedzieć o ogłoszeniu upadłości. Na postanowienie sędziego-komisarza osobie

tej przysługuje zażalenie.

Spełnienie świadczenia do rąk upadłego pozbawionego prawa zarządu masą upadłości dokonane

po obwieszczeniu o ogłoszeniu upadłości w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nie zwalnia

z obowiązku spełnienia świadczenia do masy upadłości, chyba że równowartość świadczenia

została przekazana przez upadłego do masy upadłości.

Przepisy art. 77 i 78 stosuje się również do czynności, które podlegają ujawnieniu

w księdze wieczystej i rejestrach, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Ogłoszenie upadłości uczestnika systemu płatności lub systemu rozrachunku papierów

wartościowych, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4, bez względu na to, czy orzeczone

zostało z możliwością zawarcia układu, czy w celu likwidacji majątku, nie wstrzymuje

możliwości wykorzystania

1)

środków pieniężnych i papierów wartościowych, zgromadzonych i zapisanych na jego rachunku

rozliczeniowym, nieobciążonych prawem rzeczowym lub niebędących przedmiotem zabezpieczenia,

2)

papierów wartościowych zapisanych na rachunku rozliczeniowym upadłego, jako przedmiotu

zabezpieczenia kredytu uzyskanego w ramach systemu płatności lub systemu rozrachunku

papierów wartościowych, jeżeli kredyt taki może być udostępniony w ramach istniejącej

umowy o kredyt

- w celu wykonania zobowiązań upadłego wynikających ze zleceń rozrachunku wprowadzonych

do systemu najpóźniej w dniu ogłoszenia upadłości.

1.

Po ogłoszeniu upadłości nie można obciążyć składników masy upadłości prawem zastawu,

zastawu rejestrowego i zastawu skarbowego ani dokonać wpisu w księdze wieczystej lub

rejestrze dotyczącego tych składników celem zabezpieczenia wierzytelności, chociażby

powstała ona przed ogłoszeniem upadłości.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli ogłoszono upadłość z możliwością zawarcia

układu i pozostawiono upadłemu prawo zarządu całością lub częścią majątku, a nadzorca

sądowy wyraził zgodę na obciążenie majątku upadłego, oraz gdy zarząd masą upadłości

sprawuje zarządca, a na obciążenie składników mienia wchodzącego w skład masy upadłości

zgodę wyraziła rada wierzycieli.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli wniosek o wpis hipoteki został złożony w sądzie

w ciągu sześciu miesięcy przed złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości.

Wpis w księdze wieczystej lub rejestrze dokonany z naruszeniem przepisów art. 81 podlega

wykreśleniu z urzędu. Podstawą wykreślenia jest postanowienie sędziego-komisarza stwierdzające

niedopuszczalność wpisu.

Nieważne są postanowienia umowy zastrzegające na wypadek ogłoszenia upadłości zmianę

lub rozwiązanie stosunku prawnego, którego stroną jest upadły.

Po ogłoszeniu upadłości zmiana lub wygaśnięcie stosunku prawnego, którego stroną jest

upadły, są możliwe tylko według przepisów ustawy, a czynność prawna dokonana z naruszeniem

ustawy jest bezskuteczna wobec masy upadłości, nawet jeżeli umowa stron przewiduje

inny skutek.

1.

Jeżeli umowa ramowa, której jedną ze stron jest upadły, zastrzega, że poszczególne

umowy szczegółowe, których przedmiotem są terminowe operacje finansowe lub sprzedaż

papierów wartościowych ze zobowiązaniem do ich odkupu, będą zawierane w wykonaniu

umowy ramowej oraz że rozwiązanie umowy ramowej powoduje rozwiązanie wszystkich umów

szczegółowych zawartych w wykonaniu tej umowy

1)

wierzytelności z tytułu poszczególnych umów szczegółowych zawartych w jej wykonaniu

nie są obejmowane układem;

2)

syndykowi nie przysługuje uprawnienie do odstąpienia od umowy ramowej, o którym mowa

w art. 98.

2.

Przez terminowe operacje finansowe, o których mowa w ust. 1, rozumie się operacje,

w których ustalono cenę, kurs, stopę procentową lub indeks - a w szczególności nabywanie

walut, papierów wartościowych, złota lub innych metali szlachetnych, towarów lub praw,

w tym umowy obliczone tylko na różnicę cen, opcje i prawa pochodne - zawarte na umówioną

datę lub umówiony termin, w obrocie rynkowym.

3.

Każda ze stron może wypowiedzieć umowę, o której mowa w ust. 1, z zachowaniem ustalonego

w tej umowie sposobu rozliczenia stron na wypadek rozwiązania umowy.

4.

Dopuszczalne jest potrącenie wierzytelności wynikającej z rozliczenia stron.

5.

Do poszczególnych umów szczegółowych mających za przedmiot terminowe operacje finansowe

lub sprzedaż papierów wartościowych ze zobowiązaniem do ich odkupu - nawet jeżeli

nie zostały one zawarte w wykonaniu umowy ramowej, o której mowa w ust. 1 - nie stosuje

się przepisów art. 98 i 99.

1.

Po ogłoszeniu upadłości spółdzielni mieszkaniowej obejmującej likwidację majątku upadłego

albo z możliwością zawarcia układu, gdy odebrano zarząd majątkiem upadłemu, czynności

określone w art. 41-43 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 27, Nr 57, poz. 601 i Nr 154, poz. 1802 oraz z 2002 r. Nr 240, poz. 2058) wykonuje syndyk albo zarządca.

2.

Na syndyku albo zarządcy ciąży obowiązek zawarcia umowy, o której mowa w art. 11

Po ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu, upadły ani zarządca nie mogą

spełniać świadczeń, które z mocy ustawy są objęte układem, z zastrzeżeniem art. 88.

Za zgodą sędziego-komisarza mogą być spełniane świadczenia wynikające z zobowiązań

powstałych po dniu ogłoszenia upadłości oraz tych zobowiązań powstałych przed ogłoszeniem

upadłości, które są objęte układem za zgodą wierzycieli, jeżeli jest to niezbędne

do prowadzenia działalności gospodarczej lub podniesienia efektywności przedsiębiorstwa

upadłego.

1.

W czasie trwania postępowania aż do jego umorzenia lub zakończenia albo zmiany postanowienia

o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu na postanowienie o ogłoszeniu

upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego, potrącenie wzajemnych wierzytelności

między upadłym i wierzycielem nie jest dopuszczalne, jeżeli wierzyciel

1)

stał się dłużnikiem upadłego po ogłoszeniu upadłości;

2)

będąc dłużnikiem upadłego, stał się po ogłoszeniu upadłości jego wierzycielem przez

nabycie wierzytelności w drodze przelewu lub indosu wierzytelności powstałej przed

ogłoszeniem upadłości.

2.

Potrącenie wzajemnych wierzytelności jest jednak dopuszczalne, jeżeli nabycie wierzytelności

nastąpiło wskutek zapłaty długu, za który nabywca odpowiadał osobiście albo pewnymi

przedmiotami majątkowymi, i jeżeli odpowiedzialność nabywcy za dług powstała przed

dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

3.

Wierzyciel, który chce skorzystać z potrącenia, składa o tym oświadczenie nie później

niż przy zgłoszeniu wierzytelności.

1.

W czasie trwania postępowania aż do jego umorzenia lub zawarcia układu albo zmiany

postanowienia o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu na postanowienie

o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego, wierzyciel, bez zgody

rady wierzycieli, nie może wypowiedzieć umowy najmu lub dzierżawy lokalu lub nieruchomości,

w których prowadzone jest przedsiębiorstwo upadłego. Układ może ustanowić zakaz wypowiedzenia

tych umów do czasu wykonania układu.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do umów leasingu, ubezpieczeń majątkowych,

umów rachunku bankowego, umów poręczeń i gwarancji bankowych oraz akredytyw, jak również

umów obejmujących licencje udzielone upadłemu.

1.

Zobowiązania pieniężne upadłego, których termin płatności świadczenia jeszcze nie

nastąpił, stają się wymagalne z dniem ogłoszenia upadłości.

2.

Zobowiązania majątkowe niepieniężne zmieniają się z dniem ogłoszenia upadłości na

zobowiązania pieniężne i z tym dniem stają się płatne, chociażby termin ich wykonania

jeszcze nie nastąpił.

1.

Z masy upadłości mogą być zaspokojone odsetki od wierzytelności, należne od upadłego,

za okres do dnia ogłoszenia upadłości.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy odsetek od wierzytelności zabezpieczonych hipoteką, wpisem

w rejestrze, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym albo hipoteką morską.

Odsetki te mogą być zaspokojone tylko z przedmiotu zabezpieczenia.

1.

Potrącenie wierzytelności upadłego z wierzytelnością wierzyciela jest dopuszczalne,

jeżeli obie wierzytelności istniały w dniu ogłoszenia upadłości, chociażby termin

wymagalności jednej z nich jeszcze nie nastąpił.

2.

Do potrącenia przedstawia się całkowitą sumę wierzytelności upadłego, a wierzytelność

wierzyciela tylko w wysokości wierzytelności głównej wraz z odsetkami naliczonymi

do dnia ogłoszenia upadłości.

3.

Jeżeli termin płatności nieoprocentowanego długu upadłego w dniu ogłoszenia upadłości

nie nastąpił, do potrącenia przyjmuje się sumę należności zmniejszoną o odsetki ustawowe,

nie wyższe jednak niż sześć procent, za czas od dnia ogłoszenia upadłości do dnia

płatności i nie więcej niż za okres dwóch lat.

1.

Potrącenie nie jest dopuszczalne, jeżeli dłużnik upadłego nabył wierzytelność w drodze

przelewu lub indosu po ogłoszeniu upadłości albo nabył ją w ciągu ostatniego roku

przed dniem ogłoszenia upadłości, wiedząc o istnieniu podstawy do ogłoszenia upadłości.

2.

Potrącenie jest dopuszczalne, jeżeli nabywca stał się wierzycielem upadłego wskutek

spłacenia jego długu, za który odpowiadał osobiście albo określonymi przedmiotami

majątkowymi, i jeżeli nabywca w czasie, gdy przyjął odpowiedzialność za dług upadłego,

nie wiedział o istnieniu podstaw do ogłoszenia upadłości. Potrącenie jest zawsze dopuszczalne,

jeżeli przyjęcie odpowiedzialności nastąpiło na rok przed dniem ogłoszenia upadłości.

Potrącenie nie jest dopuszczalne, jeżeli wierzyciel stał się dłużnikiem upadłego po

dniu ogłoszenia upadłości.

Wierzyciel, który chce skorzystać z prawa potrącenia, składa o tym oświadczenie nie

później niż przy zgłoszeniu wierzytelności.

Roszczenie wynikające z umowy zawartej w wyniku przyjęcia oferty złożonej przez upadłego

może być przez wierzyciela dochodzone w postępowaniu upadłościowym tylko wtedy, gdy

oświadczenie o przyjęciu oferty zostało złożone upadłemu przed dniem ogłoszenia upadłości.

1.

Jeżeli w dniu ogłoszenia upadłości zobowiązania z umowy wzajemnej nie zostały wykonane

w całości lub w części, syndyk może wykonać zobowiązanie upadłego i zażądać od drugiej

strony spełnienia świadczenia wzajemnego lub od umowy odstąpić.

2.

Na żądanie drugiej strony złożone w formie pisemnej z datą pewną, syndyk w terminie

trzech miesięcy oświadczy na piśmie, czy od umowy odstępuje, czy też żąda jej wykonania.

Niezłożenie w tym terminie oświadczenia przez syndyka uważa się za odstąpienie od

umowy.

3.

Druga strona, która ma obowiązek spełnić świadczenie wcześniej, może wstrzymać się

ze spełnieniem świadczenia, do czasu spełnienia lub zabezpieczenia świadczenia wzajemnego.

Prawo to drugiej stronie nie przysługuje, jeżeli w czasie zawarcia umowy wiedziała

lub wiedzieć powinna o istnieniu podstaw do ogłoszenia upadłości.

Jeżeli syndyk odstępuje od umowy, druga strona nie ma prawa do zwrotu spełnionego

świadczenia, chociażby świadczenie to znajdowało się w masie upadłości. Strona może

dochodzić w postępowaniu upadłościowym należności z tytułu wykonania zobowiązania

i poniesionych strat, zgłaszając te wierzytelności sędziemu-komisarzowi.

1.

Sprzedawca może żądać zwrotu rzeczy ruchomej - także papierów wartościowych - wysłanej

upadłemu bez otrzymania ceny, jeżeli rzecz ta nie została objęta przed ogłoszeniem

upadłości przez upadłego lub przez osobę upoważnioną przez niego do rozporządzania

rzeczą. Prawo żądania zwrotu służy także komisantowi, który wysłał rzecz upadłemu.

2.

Sprzedawca lub komisant, któremu rzecz została zwrócona, zwraca koszty, które zostały

poniesione lub mają być poniesione, oraz otrzymane zaliczki.

3.

Syndyk może jednak rzecz zatrzymać, jeżeli zapłaci lub zabezpieczy należną od upadłego

cenę i koszty. Prawo to przysługuje syndykowi w terminie miesiąca od dnia żądania

zwrotu.

1.

Zastrzeżone w umowie sprzedaży na rzecz sprzedawcy prawo własności nie wygasa z powodu

ogłoszenia upadłości nabywcy, jeżeli jest skuteczne wobec jego wierzycieli według

przepisów Kodeksu cywilnego.

2.

Umowa przeniesienia własności rzeczy, wierzytelności lub innego prawa zawarta w celu

zabezpieczenia wierzytelności jest skuteczna wobec masy upadłości, jeżeli została

zawarta w formie pisemnej z datą pewną.

1.

Zawarte przez upadłego umowy zlecenia lub komisu, w których upadły był dającym zlecenie

lub komitentem, a także umowy o zarządzanie papierami wartościowymi upadłego wygasają

z dniem ogłoszenia upadłości. Wierzytelność z tytułu poniesionej wskutek tego straty

może być dochodzona w postępowaniu upadłościowym.

2.

Od zawartych przez upadłego umów zlecenia lub komisu, w których upadły był przyjmującym

zlecenie lub komisantem, można odstąpić z dniem ogłoszenia upadłości bez odszkodowania.

1.

Umowa agencyjna wygasa z dniem ogłoszenia upadłości jednej ze stron.

2.

W razie upadłości dającego zlecenie agent ma prawo dochodzić w postępowaniu upadłościowym

swojej wierzytelności powstałej z tytułu straty poniesionej wskutek wygaśnięcia umowy.

1.

W razie ogłoszenia upadłości użyczającego lub biorącego do używania, umowa użyczenia,

jeżeli rzecz już została wydana, ulega rozwiązaniu na żądanie jednej ze stron.

2.

Jeżeli rzecz nie była jeszcze wydana, umowa wygasa.

W razie upadłości jednej ze stron umowy pożyczki, umowa pożyczki wygasa, gdy przedmiot

pożyczki nie został jeszcze wydany.

Pobranie z góry przez upadłego przed ogłoszeniem upadłości czynszu najmu rzeczy ruchomej

za czas dłuższy niż sześć miesięcy, licząc od dnia ogłoszenia upadłości, nie zwalnia

najemcy od obowiązku zapłaty czynszu do masy upadłości.

1.

Umowa najmu lub dzierżawy nieruchomości upadłego wiąże strony, jeżeli przedmiot umowy

przed ogłoszeniem upadłości został wydany najemcy lub dzierżawcy.

2.

Pobranie z góry przez upadłego przed ogłoszeniem upadłości czynszu najmu za czas dłuższy

niż trzy miesiące, a czynszu dzierżawy za czas dłuższy niż sześć miesięcy, licząc

w obu przypadkach od dnia ogłoszenia upadłości, jak również rozporządzanie tym czynszem,

nie zwalnia najemcy lub dzierżawcy od obowiązku zapłaty czynszu do masy upadłości.

Sprzedaż przez syndyka w toku postępowania upadłościowego nieruchomości upadłego wywołuje

takie same skutki w stosunku do umowy najmu lub dzierżawy, jak sprzedaż w postępowaniu

egzekucyjnym.

1.

Na podstawie zarządzenia sędziego-komisarza syndyk wypowiada umowę najmu lub dzierżawy

nieruchomości upadłego z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, także

wtedy, gdy wypowiedzenie tej umowy przez upadłego nie było dopuszczalne. Zarządzenie

sędzia-komisarz może wydać, jeżeli trwanie umowy utrudnia likwidację masy upadłości

albo gdy czynsz najmu lub dzierżawy odbiega od przeciętnych czynszów za najem lub

dzierżawę nieruchomości tego samego rodzaju.

2.

Druga strona rozwiązanej umowy może dochodzić w postępowaniu upadłościowym odszkodowania

z powodu rozwiązania umowy najmu lub dzierżawy przed terminem przewidzianym w umowie,

zgłaszając te wierzytelności sędziemu-komisarzowi.

1.

Jeżeli w dniu ogłoszenia upadłości przedmiot najmu lub dzierżawy nie był jeszcze wydany

upadłemu, każda ze stron może odstąpić od umowy najmu lub dzierżawy nieruchomości

zawartej przez upadłego jako najemcę lub dzierżawcę. Oświadczenie o odstąpieniu powinno

być złożone w terminie dwóch miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości.

2.

Odstąpienie od umowy nie pociąga za sobą obowiązku odszkodowania.

3.

Jeżeli przedmiot najmu lub dzierżawy w dniu ogłoszenia upadłości był już wydany upadłemu,

syndyk może wypowiedzieć umowę najmu lub dzierżawy, także wtedy, gdy wypowiedzenie

tej umowy przez upadłego nie było dopuszczalne. Jeżeli umowa dotyczy nieruchomości,

w której prowadzone było przedsiębiorstwo upadłego, wypowiedzenie następuje z zachowaniem

sześciomiesięcznego terminu wypowiedzenia, w innych zaś przypadkach - z zachowaniem

terminu ustawowego, chyba że terminy wypowiedzenia przewidziane w umowie są krótsze.

4.

Rozwiązanie umowy nie może nastąpić przed upływem terminu, za który czynsz zapłacono

z góry. Na zarządzenie sędziego-komisarza syndyk wypowiada umowę najmu lub dzierżawy

przed tym terminem, jeżeli dalsze trwanie umowy utrudniałoby prowadzenie postępowania

upadłościowego, w szczególności gdy prowadzi do zwiększenia kosztów upadłości.

5.

Wynajmujący lub wydzierżawiający może dochodzić w postępowaniu upadłościowym odszkodowania

z powodu rozwiązania najmu lub dzierżawy przed terminem przewidzianym w umowie, jednak

za czas nie dłuższy niż dwa lata.

1.

Z dniem ogłoszenia upadłości umowa kredytu wygasa, jeżeli przed tym terminem kredytodawca

nie przekazał środków pieniężnych do dyspozycji upadłego. Kredytodawca może dochodzić

naprawienia szkody w postępowaniu upadłościowym, zgłaszając te wierzytelności sędziemu-komisarzowi.

2.

W razie oddania do dyspozycji upadłego przed dniem ogłoszenia upadłości części środków

pieniężnych, upadły traci prawo do żądania wypłaty części nieprzekazanej.

1.

Z dniem ogłoszenia upadłości wygasa umowa rachunku papierów wartościowych upadłego.

2.

Ogłoszenie upadłości nie ma wpływu na umowy rachunku bankowego upadłego.

1.

Z dniem ogłoszenia upadłości wygasają umowy o udostępnienie skrytek sejfowych oraz

umowy przechowania zawarte przez upadłego z bankiem. Wydanie złożonych w skrytkach

przedmiotów lub papierów wartościowych następuje w terminie uzgodnionym z syndykiem,

jednak nie później niż w terminie trzech miesięcy od dnia ogłoszeniu upadłości.

2.

Za okres korzystania ze skrytek i innych form przechowania po ogłoszeniu upadłości

bank pobiera opłaty według stawek obowiązujących strony w ostatnim miesiącu przed

dniem ogłoszenia upadłości.

3.

Roszczenia banku, o których mowa w ust. 2, mogą być dochodzone w postępowaniu upadłościowym,

według zasad określonych dla dochodzenia zwrotu kosztów postępowania.

1.

W razie ogłoszenia upadłości korzystającego z rzeczy na podstawie umowy leasingu syndyk

może w terminie dwóch miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości, za zgodą sędziego-komisarza,

wypowiedzieć umowę leasingu ze skutkiem natychmiastowym.

2.

W razie ogłoszenia upadłości finansującego leasing przepisów art. 98 i 99 nie stosuje

się.

1.

Ogłoszenie upadłości ubezpieczonego nie ma wpływu na umowy obowiązkowego ubezpieczenia

majątkowego.

2.

Do umów ubezpieczeń majątkowych zawartych przez upadłego przed dniem ogłoszenia upadłości

stosuje się odpowiednio przepisy art. 98 i 99.

Roszczenia małżonka upadłego wynikające z umowy majątkowej małżeńskiej mogą być uwzględnione

tylko wówczas, gdy była ona zawarta wcześniej niż dwa lata przed dniem złożenia wniosku

o ogłoszenie upadłości.

W razie zmiany postanowienia o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku

upadłego na postanowienie o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu, skutki

prawne ogłoszenia upadłości oraz czynności określonych w niniejszym rozdziale pozostają

w mocy. Za zgodą obu stron mogą jednak być uchylone.

W razie zmiany postanowienia o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu

na postanowienie o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego, skutki

ogłoszenia upadłości wymienione w przepisach niniejszego oddziału powstają z dniem

wydania postanowienia o jego zmianie.

1.

Jeżeli do spadku otwartego po ogłoszeniu upadłości powołany zostaje upadły, spadek

wchodzi do masy upadłości. Syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca nie składają oświadczenia

o przyjęciu spadku, a spadek uważa się za przyjęty z dobrodziejstwem inwentarza.

2.

Jeżeli otwarcie spadku nastąpiło przed ogłoszeniem upadłości, a do chwili jej ogłoszenia

nie upłynął jeszcze termin do złożenia oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku

i powołany spadkobierca oświadczenia takiego nie złożył, przepis ust. 1 stosuje się

odpowiednio.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie ustanowienia zapisów na rzecz

upadłego.

Umowa zbycia całości lub części spadku albo całości lub części udziału spadkowego

zawarta przez upadłego po ogłoszeniu upadłości jest nieważna. Nieważna jest też dokonana

przez niego czynność rozporządzająca udziałem w przedmiocie należącym do spadku, jak

i jego zgoda na rozporządzenie udziałem w przedmiocie należącym do spadku przez innego

spadkobiercę.

1.

Jeżeli w skład spadku wchodzą wierzytelności i prawa wątpliwe co do istnienia lub

możliwości ich wykonania, można wyłączyć spadek z masy upadłości.

2.

Spadek podlega wyłączeniu, jeżeli składniki majątkowe wchodzące w skład spadku są

trudno zbywalne albo z innych przyczyn wejście spadku do masy upadłości nie byłoby

korzystne dla postępowania upadłościowego.

3.

Postanowienie o wyłączeniu spadku z masy upadłości wydaje z urzędu sędzia-komisarz.

Postanowienie to podlega ogłoszeniu przez obwieszczenie. Na postanowienie przysługuje

zażalenie upadłemu i wierzycielom.

Jeżeli spadek zostanie wyłączony z masy upadłości, oświadczenie o przyjęciu lub odrzuceniu

spadku składa spadkobierca. Termin do złożenia oświadczenia zaczyna biec od chwili

uprawomocnienia się postanowienia o wyłączeniu.

Oświadczenie upadłego o odrzuceniu spadku jest bezskuteczne w stosunku do masy upadłości,

jeżeli zostało złożone po ogłoszeniu upadłości.

1.

W razie ogłoszenia upadłości jednego z małżonków wspólność ustawowa między małżonkami

ustaje z mocy prawa z dniem ogłoszenia upadłości, a majątek wspólny wchodzi do masy

upadłości. Podział majątku wspólnego po ogłoszeniu upadłości jednego z małżonków jest

wyłączony.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, gdy na podstawie umowy majątkowej małżeńskiej

wspólność została ograniczona lub rozszerzona.

3.

Małżonek upadłego może dochodzić w postępowaniu upadłościowym należności z tytułu

udziału w majątku wspólnym, zgłaszając tę wierzytelność sędziemu-komisarzowi.

4.

Domniemywa się, że majątek wspólny powstały w okresie prowadzenia przedsiębiorstwa

przez upadłego został nabyty ze środków pochodzących z dochodów tego przedsiębiorstwa.

1.

Zniesienie wspólności majątkowej na podstawie orzeczenia sądu w ciągu roku przed dniem

złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości jest bezskuteczne w stosunku do wierzycieli

upadłego.

2.

Po ogłoszeniu upadłości nie można znieść wspólności ustawowej z datą wcześniejszą

w stosunku do daty ogłoszenia upadłości.

3.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, gdy wspólność majątkowa ustała w wyniku ubezwłasnowolnienia

jednego z małżonków orzeczonego w ciągu roku przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie

upadłości.

1.

Zniesienie wspólności majątkowej umową majątkową jest skuteczne w stosunku do masy

upadłości tylko wtedy, gdy umowa zawarta została co najmniej dwa lata przed dniem

złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, gdy umową majątkową ograniczono wspólność

majątkową.

1.

Bezskuteczne w stosunku do masy upadłości są czynności prawne dokonane przez upadłego

w ciągu roku przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, którymi rozporządził

on swoim majątkiem, jeżeli dokonane zostały nieodpłatnie albo odpłatnie, ale wartość

świadczenia upadłego przewyższa w rażącym stopniu wartość świadczenia otrzymanego

przez upadłego lub zastrzeżonego dla upadłego lub dla osoby trzeciej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do ugody sądowej, uznania powództwa i zrzeczenia

się roszczenia.

3.

Bezskuteczne są również zabezpieczenie i zapłata długu niewymagalnego, dokonane przez

upadłego w terminie dwóch miesięcy przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

Jednak ten, kto otrzymał zapłatę lub zabezpieczenie, może w drodze powództwa lub zarzutu

żądać uznania tych czynności za skuteczne, jeżeli w czasie ich dokonania nie wiedział

o istnieniu podstawy do ogłoszenia upadłości.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do zabezpieczeń ustanowionych przed dniem ogłoszenia

upadłości w związku z terminowymi operacjami finansowymi lub sprzedażą papierów wartościowych

ze zobowiązaniem do ich odkupu, o których mowa w art. 85 ust. 1.

1.

Czynności prawne odpłatne dokonane przez upadłego w terminie sześciu miesięcy przed

dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z małżonkiem, krewnym lub powinowatym

w linii prostej, krewnym lub powinowatym w linii bocznej do drugiego stopnia włącznie

albo z przysposobionym lub przysposabiającym są bezskuteczne w stosunku do masy upadłości.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do czynności upadłego, będącego spółką lub

osobą prawną, dokonanej z jej wspólnikami, ich reprezentantami lub ich małżonkami,

jak również ze spółkami powiązanymi, ich wspólnikami, reprezentantami lub małżonkami

tych osób.

3.

Przepis ust. 1 stosuje się także do czynności upadłego będącego spółką, których dokonał

z inną spółką, jeżeli jedna z nich była spółką dominującą.

1.

Jeżeli wynagrodzenie za pracę pracownika upadłego wykonującego zadania w zakresie

zarządu przedsiębiorstwem lub wynagrodzenie osoby świadczącej usługi związane z zarządem

przedsiębiorstwem upadłego, określone w umowie o pracę lub umowie o świadczenie usług

zawartej przed ogłoszeniem upadłości, jest rażąco wyższe od wynagrodzenia za danego

rodzaju pracę lub świadczenie usług i nie jest uzasadnione nakładem pracy, sędzia-komisarz

na wniosek syndyka, nadzorcy sądowego, zarządcy lub z urzędu może uznać, że określona

część wynagrodzenia umownego jest bezskuteczna w stosunku do masy upadłości.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, sędzia-komisarz określa podlegające zaspokojeniu

z masy upadłości wynagrodzenia w wysokości odpowiedniej do pracy wykonanej przez pracownika

lub świadczącego usługę. Sędzia-komisarz wydaje postanowienie po wysłuchaniu upadłego,

syndyka, nadzorcy sądowego lub zarządcy oraz pracownika lub świadczącego usługę.

3.

Przepis ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do świadczeń przysługujących w związku

z rozwiązaniem stosunku pracy albo umowy o usługi związane z zarządem przedsiębiorstwem,

z tym że ograniczenie wysokości tych świadczeń następuje do wysokości określonych

według zasad powszechnie obowiązujących.

4.

Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

1.

Sędzia-komisarz na wniosek syndyka, nadzorcy sądowego, zarządcy lub z urzędu uzna

za bezskuteczne w stosunku do masy upadłości obciążenie majątku upadłego hipoteką,

zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub innym obciążeniem rzeczowym,

gdy upadły nie był dłużnikiem osobistym, jeżeli obciążenie to ustanowione zostało

na rok przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a w związku z ustanowieniem

tego zabezpieczenia upadły nie otrzymał żadnego świadczenia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli obciążenie rzeczowe ustanowione zostało

w zamian za świadczenie, które jest niewspółmiernie niskie do wartości udzielanego

zabezpieczenia.

3.

Bez względu na wysokość świadczenia otrzymanego przez upadłego sędzia-komisarz uzna

za bezskuteczne obciążenia, o których mowa w ust. 1 i 2, jeżeli obciążenia te zabezpieczają

długi osób, o których mowa w art. 128.

4.

Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

W sprawach nieuregulowanych przepisami art. 127-130 do zaskarżenia czynności prawnych

upadłego, dokonanych z pokrzywdzeniem wierzycieli, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 132-134 oraz przepisy Kodeksu cywilnego o ochronie wierzyciela w razie niewypłacalności dłużnika.

1.

Powództwo może wytoczyć syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca.

2.

Syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca nie ponosi opłat sądowych.

3.

Nie można żądać uznania czynności za bezskuteczną po upływie dwóch lat od dnia ogłoszenia

upadłości, chyba że na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego uprawnienie to wygasło wcześniej. Termin ten nie ma zastosowania, gdy żądanie uznania

czynności za bezskuteczną zgłoszone zostało w drodze zarzutu.

1.

Syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca może wejść na miejsce powoda w sprawie wszczętej

przez wierzyciela, który zaskarżył czynności upadłego. W tym przypadku, jeżeli pozwanym

był także upadły, postępowanie w stosunku do niego umarza się po uprawomocnieniu się

postanowienia o ogłoszeniu upadłości.

2.

Z odzyskanej części majątku syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca zwraca wierzycielowi

poniesione przez niego koszty procesu.

3.

W razie umorzenia postępowania upadłościowego lub uchylenia postępowania upadłościowego

przed zakończeniem sprawy, o której mowa w ust. 1, sąd zawiadamia o toczącym się procesie

wierzyciela, który może w ciągu dwóch tygodni przystąpić do sprawy w charakterze powoda.

Wierzyciel, który zgłosił swoje przystąpienie do sprawy, nie może żądać powtórzenia

dotychczasowego postępowania.

4.

Wierzyciel, który otrzymał przed ogłoszeniem upadłości jakiekolwiek świadczenie na

mocy wyroku uznającego czynność upadłego za bezskuteczną, nie ma obowiązku wydania

otrzymanego świadczenia masie upadłości.

1.

Jeżeli czynność upadłego jest bezskuteczna z mocy prawa lub została uznana za bezskuteczną,

to co wskutek tej czynności ubyło z majątku upadłego lub do niego nie weszło, podlega

przekazaniu do masy upadłości, a gdy przekazanie w naturze jest niemożliwe, do masy

upadłości powinna być wpłacona równowartość w pieniądzach.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, świadczenie wzajemne osoby trzeciej zwraca

się tej osobie, jeżeli znajduje się w masie upadłości oddzielnie od innego majątku

lub o ile masa upadłości jest nim wzbogacona. Jeżeli świadczenie nie podlega zwrotowi,

osoba trzecia może dochodzić wierzytelności w postępowaniu upadłościowym.

Przepisów umożliwiających zaskarżanie czynności prawnych lub określających bezskuteczność

czynności prawnych dokonanych przez upadłego nie stosuje się do kompensowania i jego

wyników dokonanych przez upadłego przed ogłoszeniem upadłości w związku z jego uczestnictwem

w systemie płatności lub w systemie rozrachunku papierów wartościowych, w rozumieniu

ustawy, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4.

W razie ogłoszenia upadłości uczestnika systemu płatności lub systemu rozrachunku

papierów wartościowych, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4, skutki prawne zlecenia

rozrachunku wynikające z jego wprowadzenia do systemu oraz wyniki kompensowania są

niepodważalne i wiążące dla osób trzecich, jeżeli zlecenie to zostało wprowadzone

do systemu przed ogłoszeniem upadłości.

Jeżeli zlecenie rozrachunku, o którym mowa w art. 136, zostało wprowadzone do systemu

i jest wykonane w dniu ogłoszenia upadłości, skutki prawne wynikające z jego wprowadzenia

do systemu są niepodważalne i wiążące dla osób trzecich jedynie wtedy, gdy po terminie

rozrachunku agent rozrachunkowy, partner centralny lub izba rozliczeniowa wykażą,

że nie wiedzieli ani nie mogli wiedzieć o ogłoszeniu upadłości.

1.

Jeżeli ustanowiono zarząd własny upadłego, nadzorca sądowy wstępuje z mocy prawa do

postępowań sądowych i administracyjnych dotyczących masy upadłości prowadzonych na

rzecz lub przeciwko upadłemu.

2.

W sprawach cywilnych nadzorca sądowy ma uprawnienia interwenienta ubocznego, do którego

stosuje się odpowiednio przepisy o współuczestnictwie jednolitym.

3.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, uznanie roszczenia, zrzeczenie się roszczenia,

zawarcie ugody lub przyznanie okoliczności istotnych dla sprawy przez upadłego, bez

zgody nadzorcy sądowego, nie wywiera skutków prawnych.

1.

Jeżeli upadły pozbawiony został prawa zarządu masą upadłości, postępowania sądowe

i administracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie

przez zarządcę. Postępowania te zarządca prowadzi na rzecz upadłego, lecz w imieniu

własnym.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do postępowań w sprawach o alimenty należne od upadłego.

1.

Z dniem ogłoszenia upadłości postępowania zabezpieczające i egzekucyjne - zarówno

sądowe, jak i administracyjne - prowadzone przeciwko upadłemu w celu zaspokojenia

należności, które z mocy prawa są objęte układem, ulegają zawieszeniu z mocy prawa.

Sumy uzyskane w zawieszonych postępowaniach organ egzekucyjny z urzędu przekazuje

do masy upadłości. Sędzia-komisarz może uchylić dokonane zajęcia lub zabezpieczenia,

z wyjątkiem ustanowionych w postępowaniu zabezpieczającym hipotek przymusowych i hipotek

morskich, jeżeli jest to niezbędne dla prowadzenia przedsiębiorstwa upadłego albo

z innych ważnych przyczyn.

2.

Jeżeli w okresie od dnia ogłoszenia upadłości do dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym

i Gospodarczym postanowienia o ogłoszeniu upadłości, w ramach prowadzonych postępowań

zabezpieczających albo egzekucji wypłacono już wierzycielom sumy uzyskane w egzekucji

lub postępowaniu zabezpieczającym, otrzymane należności zalicza się na poczet należności

określonych układem, a w razie zmiany orzeczenia na ogłoszenie upadłości obejmującej

likwidację majątku upadłego, zalicza się na poczet sum uzyskanych z podziału funduszów

masy upadłości.

1.

Sędzia-komisarz, na wniosek lub z urzędu, może zawiesić prowadzone przeciwko upadłemu

postępowanie zabezpieczające albo egzekucyjne co do należności, które nie są z mocy

prawa objęte układem. Zawieszenie to nie może trwać dłużej niż trzy miesiące.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do postępowań zabezpieczających i egzekucji alimentów

i rent za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci, jak również

egzekucji należności za pracę, do wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Zapis na sąd polubowny dokonany przez upadłego traci moc z dniem ogłoszenia upadłości,

a toczące się już postępowania ulegają umorzeniu.

W razie zmiany postanowienia o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu

na postanowienie o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego, przepisy

rozdziału 2 niniejszego działu stosuje się z dniem uprawomocnienia się postanowienia

o zmianie sposobu prowadzenia postępowania upadłościowego.

1.

Jeżeli ogłoszono upadłość obejmującą likwidację majątku upadłego, postępowania sądowe

i administracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i dalej prowadzone jedynie

przez syndyka lub przeciwko niemu.

2.

Postępowania, o których mowa w ust. 1, syndyk prowadzi na rzecz upadłego, lecz w imieniu

własnym.

1.

Postępowanie sądowe lub administracyjne w sprawie wszczętej przeciwko upadłemu przed

dniem ogłoszenia upadłości o wierzytelność lub inne należności, które podlegają zaspokojeniu

z masy upadłości, może być podjęte przeciwko syndykowi, jednak tylko w przypadku,

gdy w postępowaniu upadłościowym wierzytelności te po wyczerpaniu trybu określonego

ustawą nie zostały umieszczone na liście wierzytelności.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do postępowań w sprawach o alimenty należne od upadłego.

1.

Postępowanie egzekucyjne - zarówno sądowe, jak i administracyjne - wszczęte przeciwko

upadłemu przed ogłoszeniem jego upadłości ulega zawieszeniu z mocy prawa z datą ogłoszenia

upadłości. Postępowanie egzekucyjne umarza się z mocy prawa po uprawomocnieniu się

postanowienia o ogłoszeniu upadłości.

2.

Sumy uzyskane w zawieszonym postępowaniu egzekucyjnym i niewydane przelewa się do

masy upadłości, a wierzyciele, którzy prowadzili egzekucję, będą zaspokojeni według

przepisów ustawy.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio, gdy na majątku upadłego ustanowiono zabezpieczenie

w ramach postępowania zabezpieczającego. Zaspokojenie wierzycieli, których roszczenie

zabezpieczono hipoteką przymusową lub hipoteką morską, następuje według przepisów

ustawy.

4.

W czasie postępowania upadłościowego niedopuszczalne jest wszczęcie postępowań egzekucyjnych

z masy upadłości przeciwko upadłemu. Orzeczenie zasądzające świadczenie od upadłego

wydane po ogłoszeniu upadłości podlega wykonaniu według przepisów ustawy.

Zapis na sąd polubowny dokonany przez upadłego traci moc z dniem ogłoszenia upadłości,

a toczące się już postępowania ulegają umorzeniu.

W razie zmiany postanowienia o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku

upadłego na postanowienie o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu, skutki

wymienione w rozdziale 1 niniejszego działu powstają z dniem wydania postanowienia

o zmianie sposobu prowadzenia postępowania upadłościowego.

1.

Po ogłoszeniu upadłości postępowanie upadłościowe toczy się w sądzie upadłościowym,

który ogłosił upadłość.

2.

Jeżeli postępowanie zostało wszczęte w kilku sądach właściwych, sprawa należy do właściwości

sądu, który pierwszy wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości.

3.

Jeżeli w toku postępowania okaże się, że właściwy jest inny sąd, sprawę przekazuje

się temu sądowi. Na postanowienie o przekazaniu nie przysługuje zażalenie. Postanowienie

wiąże sąd, któremu sprawa została przekazana. Czynności dokonane w sądzie niewłaściwym

pozostają w mocy.

1.

Sąd upadłościowy orzeka w składzie jednego sędziego zawodowego, z zastrzeżeniem ust.

2.

2.

W przedmiocie wynagrodzenia i zwrotu wydatków syndyka, nadzorcy sądowego i zarządcy

oraz rozpoznając zażalenie na postanowienie sędziego-komisarza sąd upadłościowy orzeka

w składzie trzech sędziów zawodowych.

3.

Jeżeli sąd rozpoznaje zażalenie na postanowienie sędziego-komisarza, w skład sądu

nie może wchodzić sędzia-komisarz.

Po ogłoszeniu upadłości czynności postępowania upadłościowego wykonuje sędzia-komisarz,

z wyjątkiem czynności, dla których właściwy jest sąd.

1.

Sędzia-komisarz kieruje tokiem postępowania, sprawuje nadzór nad czynnościami syndyka,

nadzorcy sądowego i zarządcy, oznacza czynności, których syndykowi, nadzorcy albo

zarządcy nie wolno wykonywać bez jego zezwolenia lub bez zgody rady wierzycieli, jak

również zwraca uwagę na popełnione przez nich uchybienia.

2.

Sędzia-komisarz pełni ponadto inne czynności określone w ustawie.

Skargi na czynności komornika rozpoznaje w postępowaniu upadłościowym sędzia-komisarz.

Sędzia-komisarz w zakresie swych czynności ma prawa i obowiązki sądu i przewodniczącego.

1.

Organy administracji publicznej obowiązane są udzielać pomocy sędziemu-komisarzowi

w wykonywaniu jego czynności.

2.

Po ogłoszeniu postanowienia o ogłoszeniu upadłości w Monitorze Sądowym i Gospodarczym,

banki, w których upadły ma rachunki bankowe, sejfy lub skrytki, zobowiązane są zawiadomić

o tym sędziego-komisarza.

1.

Syndyka powołuje się w razie ogłoszenia upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego.

2.

Nadzorcę sądowego powołuje się w razie ogłoszenia upadłości z możliwością zawarcia

układu.

3.

Zarządcę powołuje się w razie ogłoszenia upadłości z możliwością zawarcia układu,

gdy odebrano zarząd majątkiem upadłemu. Zarządcę ustanawia się także, gdy ustanowiono

nad częścią majątku zarząd własny upadłego. W sprawach objętych tym zarządem zarządca

pełni czynności zastrzeżone dla nadzorcy sądowego.

1.

Syndykiem, nadzorcą sądowym albo zarządcą może być osoba fizyczna posiadająca odpowiednią

licencję.

2.

Syndykiem, nadzorcą sądowym albo zarządcą może być również spółka handlowa, której

wspólnicy ponoszący odpowiedzialność za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym

swoim majątkiem albo członkowie zarządu reprezentujący spółkę posiadają taką licencję.

3.

Zasady i tryb wydawania licencji, o której mowa w ust. 1, określi odrębna ustawa.

4.

Syndyk, nadzorca sądowy, zarządca będący osobą fizyczną jest osobą prowadzącą pozarolniczą

działalność w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o powszechnym

ubezpieczeniu zdrowotnym.

1.

W razie zmiany postanowienia o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu

na postanowienie o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego, sąd

orzeka również o odwołaniu nadzorcy sądowego albo zarządcy i powołaniu syndyka. Dotychczasowy

nadzorca sądowy lub zarządca może być powołany na stanowisko syndyka, jeżeli posiada

licencję, o której mowa w art. 157 ust. 1.

2.

W razie zmiany postanowienia o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku

upadłego na postanowienie o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu, sąd

orzeka również o odwołaniu syndyka i powołaniu nadzorcy sądowego albo zarządcy. Osoba

pełniąca funkcję syndyka może być powołana na stanowisko nadzorcy sądowego albo zarządcy,

jeżeli ma licencję, o której mowa w art. 157 ust. 1.

1.

Na wniosek syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy lub z urzędu sędzia-komisarz może

powołać zastępcę syndyka, zastępcę nadzorcy sądowego albo zastępcę zarządcy, jeżeli

jest to potrzebne, zwłaszcza w razie wykonywania czynności w innym okręgu sądowym.

2.

Sędzia-komisarz określa zakres czynności zastępcy syndyka, zastępcy nadzorcy sądowego

albo zastępcy zarządcy.

3.

Do zastępcy syndyka, zastępcy nadzorcy sądowego i zastępcy zarządcy stosuje się odpowiednio

przepisy o posiadaniu licencji, o której mowa w art. 157 ust. 1, oraz o wynagrodzeniu,

zwrocie wydatków i odpowiedzialności za szkodę odpowiednio syndyka, nadzorcy sądowego

albo zarządcy.

1.

W sprawach dotyczących masy upadłości syndyk, zarządca oraz nadzorca sądowy dokonują

czynności na rachunek upadłego, lecz w imieniu własnym.

2.

Syndyk, nadzorca sądowy i zarządca nie odpowiadają za zobowiązania zaciągnięte w sprawach

dotyczących masy upadłości.

3.

Syndyk, nadzorca sądowy i zarządca odpowiadają za szkodę wyrządzoną na skutek nienależytego

wykonywania obowiązków.

1.

Syndyk, nadzorca sądowy i zarządca mogą udzielać pełnomocnictw do dokonywania czynności

prawnych. Mogą też udzielać pełnomocnictw procesowych w postępowaniach sądowych i

administracyjnych.

2.

Za szkodę wyrządzoną przez pełnomocników syndyk, nadzorca sądowy i zarządca odpowiadają

jak za działanie własne.

1.

Syndyk, nadzorca sądowy i zarządca mają prawo do wynagrodzenia za swoje czynności

odpowiadającego wykonanej pracy.

2.

Wysokość wynagrodzenia nie może przekroczyć wartości 5% funduszów masy upadłości.

Jeżeli wartość 5% funduszów masy upadłości nie jest wystarczająca dla ustalenia wynagrodzenia,

o którym mowa w ust. 1, ustala się wynagrodzenie w wysokości nieprzekraczającej czterdziestokrotności

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród

z zysku w czwartym kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego.

3.

Syndykowi, nadzorcy sądowemu i zarządcy przysługuje prawo do zwrotu wydatków koniecznych,

poniesionych w związku z wykonywaniem czynności, jeżeli wydatki te zostały uznane

przez sędziego-komisarza.

4.

W razie śmierci syndyka, nadzorcy sądowego i zarządcy roszczenie o należne im wynagrodzenie

oraz zwrot wydatków należy do spadku po nich.

5.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd może określić wynagrodzenie wyższe niż

określone w ust. 2 jednak nie więcej niż o 25%, jeżeli jest to uzasadnione zwiększonym

nakładem pracy.

Jeżeli syndyk bądź zarządca prowadzi przedsiębiorstwo upadłego, w przypadkach uzasadnionych

szczególnym nakładem pracy, może otrzymać z tego tytułu dodatkowe wynagrodzenie nieprzekraczające

10% osiągniętego rocznego zysku.

1.

O wynagrodzeniu i zwrocie wydatków syndyka, nadzorcy sądowego i zarządcy orzeka sąd

na ich wniosek.

2.

O wynagrodzeniu i zwrocie wydatków w przypadku, o którym mowa w art. 162 ust. 4, orzeka

sąd z urzędu.

3.

Syndyk traci prawo do wynagrodzenia i do zwrotu wydatków, jeżeli nie zażąda ich przed

upływem terminu do wniesienia zarzutów przeciwko planowi ostatniego podziału, a gdy

odwołanie syndyka nastąpiło wcześniej - jeżeli nie zażądał ich w terminie tygodnia

od dnia doręczenia mu postanowienia o jego odwołaniu.

4.

Nadzorca sądowy i zarządca tracą prawo do wynagrodzenia i do zwrotu wydatków, jeżeli

nie zażądają ich przed upływem terminów do wniesienia zarzutów na układ, a gdy odwołanie

nadzorcy sądowego i zarządcy nastąpiło wcześniej - jeżeli nie zażądali ich w terminie

tygodnia od dnia doręczenia im postanowienia o odwołaniu.

1.

Wstępną wysokość wynagrodzenia syndyka, nadzorcy sądowego i zarządcy określa sąd na

wniosek syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy, złożony w terminie dwóch miesięcy

od ich powołania i po zaopiniowaniu wniosku przez sędziego-komisarza.

2.

Ostateczną wysokość wynagrodzenia ustala sąd po zatwierdzeniu sprawozdania syndyka,

nadzorcy sądowego albo zarządcy z ich działalności, biorąc pod uwagę zakres oraz efekty

dokonanych przez nich czynności.

3.

Ustalając ostateczne wynagrodzenie syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy, sąd jednocześnie

orzeka o obowiązku zwrotu do masy upadłości wypłaconych zaliczek na wynagrodzenie

lub o obowiązku zwrotu wydatków, jeżeli były wyższe od odpowiednio ostatecznego wynagrodzenia

lub wydatków koniecznych do poniesienia. O zwrocie zaliczek lub wydatków sąd orzeka

także wtedy, gdy syndyk, nadzorca sądowy lub zarządca nie złożyli sprawozdania ostatecznego.

4.

Na postanowienie sądu w przedmiocie wynagrodzenia syndyka, nadzorcy sądowego i zarządcy

oraz zwrotu wydatków i pobranych zaliczek do masy upadłości przysługuje zażalenie.

1.

Syndyk, nadzorca sądowy i zarządca mają prawo do zaliczek na wynagrodzenie i zwrot

wydatków.

2.

Łączna wysokość przyznanych zaliczek na wynagrodzenie nie może przekraczać trzech

czwartych wstępnego wynagrodzenia.

O zaliczkach na wynagrodzenie lub wydatki orzeka sędzia-komisarz na wniosek syndyka,

nadzorcy sądowego albo zarządcy.

1.

Syndyk, nadzorca sądowy i zarządca składają sędziemu-komisarzowi w terminach przez

niego wyznaczonych, przynajmniej co trzy miesiące, sprawozdanie ze swoich czynności

oraz sprawozdanie rachunkowe z uzasadnieniem.

2.

Zastępcy syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy, jeżeli są ustanowieni, składają

sprawozdania, o których mowa w ust. 1, w terminach wyznaczonych przez syndyka, nadzorcę

sądowego albo zarządcę. Syndyk, nadzorca sądowy i zarządca składa te sprawozdania

wraz ze swoim sprawozdaniem sędziemu-komisarzowi.

3.

Sprawozdania rozpoznaje sędzia-komisarz po wysłuchaniu w miarę potrzeby i możliwości

syndyka, nadzorcy sądowego lub zarządcy, upadłego i członków rady wierzycieli.

4.

Po zakończeniu swojej działalności syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca i ich zastępcy

składają sprawozdanie ostateczne obejmujące sprawozdanie ze swoich czynności oraz

sprawozdanie rachunkowe.

5.

Sędzia-komisarz zatwierdza sprawozdanie rachunkowe lub dokonuje odpowiedniego sprostowania.

6.

Do sprawozdań, o których mowa w ust. 1 i 4, nie stosuje się przepisów o rachunkowości.

1.

Syndyk lub zarządca wykonuje obowiązki sprawozdawcze, jakie ciążyłyby na upadłym.

2.

Syndyk lub zarządca prowadzący przedsiębiorstwo upadłego nie może prowadzić działalności

wymagającej koncesji albo zezwolenia, chyba że co innego wynika z ustawy lub decyzji

o przyznaniu koncesji albo zezwolenia.

1.

Sędzia-komisarz odwołuje syndyka, nadzorcę sądowego albo zarządcę, jeżeli nie pełnią

należycie swoich obowiązków lub z powodu przeszkody nie mogą ich pełnić. Postanowienie

sędziego-komisarza o odwołaniu syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy z powodu nienależytego

pełnienia obowiązków wymaga uzasadnienia.

2.

Sędzia-komisarz odwołuje syndyka, nadzorcę sądowego albo zarządcę na ich wniosek;

może ich odwołać także na wniosek rady wierzycieli lub członka rady wierzycieli.

3.

W razie śmierci syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy sędzia-komisarz wyznacza

inną osobę syndykiem, nadzorcą sądowym albo zarządcą.

1.

Sędzia-komisarz odwołuje zastępcę syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy, jeżeli

nie pełnią należycie swoich obowiązków albo gdy ich dalszy udział w postępowaniu nie

jest potrzebny.

2.

Przepisy art. 170 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Na postanowienie sędziego-komisarza w przedmiocie odwołania syndyka, nadzorcy sądowego

i zarządcy oraz ich zastępców przysługuje zażalenie. Sąd rozpoznaje zażalenie na rozprawie.

Przepisu art. 222 ust. 1 zdanie drugie nie stosuje się.

2.

Do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie odwołania syndyka, nadzorcy sądowego

i zarządcy oraz ich zastępców sędzia-komisarz ustanawia zarządcę albo nadzorcę tymczasowego,

do którego stosuje się odpowiednio przepisy o syndyku, nadzorcy sądowym i zarządcy.

Syndyk niezwłocznie obejmuje majątek upadłego, zarządza nim, zabezpiecza go przed

zniszczeniem, uszkodzeniem lub zabraniem go przez osoby postronne oraz przystępuje

do jego likwidacji.

1.

Jeżeli syndyk napotyka przeszkody przy obejmowaniu majątku upadłego, wprowadzenia

syndyka w posiadanie majątku upadłego dokonuje komornik sądowy. Podstawę wprowadzenia

stanowi postanowienie sądu o ogłoszeniu upadłości lub postanowienie o powołaniu syndyka

bez potrzeby nadawania mu klauzuli wykonalności.

2.

Koszty wprowadzenia pokrywa tymczasowo Skarb Państwa. Koszty te ściąga się od osób,

które przeszkadzały w objęciu majątku, a w razie niemożności ściągnięcia, podlegają

one zaspokojeniu z masy upadłości. Jeżeli działania utrudniające objęcie majątku przez

syndyka podejmowało kilka osób, koszty wprowadzenia obciążają te osoby solidarnie.

3.

O zwrocie kosztów, o których mowa w ust. 2, orzeka sędzia-komisarz. Na postanowienie

sędziego-komisarza przysługuje zażalenie osobom zobowiązanym do zwrotu kosztów.

Syndyk podejmuje niezbędne czynności celem ujawnienia postanowienia o ogłoszeniu upadłości

w księdze wieczystej oraz w innych księgach i rejestrach, do których wpisany jest

majątek upadłego.

1.

Syndyk zawiadamia o upadłości tych wierzycieli, których adresy są znane na podstawie

ksiąg upadłego, a także komornika ogólnej właściwości upadłego.

2.

Syndyk zawiadamia placówki pocztowe o ogłoszeniu upadłości. Placówki te doręczają

syndykowi adresowaną do upadłego korespondencję i wszelkie przesyłki. Syndyk wydaje

upadłemu korespondencję i przesyłki, które nie dotyczą majątku masy upadłości lub

których zatrzymanie nie jest potrzebne ze względu na zawarte w nich wiadomości.

3.

Syndyk zawiadamia o upadłości banki i instytucje, z którymi upadły zawarł umowę o

udostępnienie skrytki sejfowej albo złożył pieniądze lub inne przedmioty.

4.

Syndyk wzywa przedsiębiorstwa przewozowe, przedsiębiorstwa spedycyjne i domy składowe,

w których znajdują się lub mogą znajdować się towary należące do upadłego lub przesyłki

do niego adresowane, o przekazanie syndykowi przesyłek lub towarów oraz aby nie wykonywały

poleceń kierowanych do nich przez upadłego.

1.

Syndyk niezwłocznie wykonuje obowiązki przewidziane przepisami o ochronie roszczeń

pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy.

2.

Przekazane z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych środki nie wchodzą do

masy upadłości i nie mogą służyć zaspokojeniu innych niż uprawnieni do ich odbioru

wierzycieli.

Syndyk może żądać od organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego potrzebnych

informacji dotyczących majątku upadłego.

1.

Syndyk za zezwoleniem sędziego-komisarza może zatrudnić inne osoby lub zlecić wykonanie

czynności innym osobom, jeżeli jest to niezbędne dla zabezpieczenia i likwidacji majątku

upadłego.

2.

Wydając zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, sędzia-komisarz określa górną granicę

wynagrodzenia dla osób wykonujących te czynności.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie jest wymagane, jeżeli zatrudnienie innych

osób przez syndyka albo zlecenie wykonania pewnych czynności przewidziano w preliminarzu

wydatków zatwierdzonym przez sędziego-komisarza. W takim przypadku syndyk o zatrudnieniu

zawiadamia sędziego-komisarza.

4.

Syndyk może bez zezwolenia sędziego-komisarza, do czasu sporządzenia preliminarza

wydatków, zatrudnić osoby potrzebne do dokonania spisu oraz dozoru masy upadłości.

O zatrudnieniu syndyk zawiadamia sędziego-komisarza.

1.

Jeżeli ogłoszono upadłość z możliwością zawarcia układu i ustanowiono zarząd własny

upadłego, nadzorca sądowy powinien niezwłocznie podjąć czynności nadzorcze, a ponadto

powinien sporządzić sprawozdanie finansowe na dzień poprzedzający ogłoszenie upadłości.

2.

W ramach prowadzonego nadzoru nadzorca sądowy może w każdym czasie kontrolować czynności

upadłego, a także przedsiębiorstwo upadłego. Może też sprawdzić, czy mienie upadłego,

które nie jest częścią przedsiębiorstwa, jest dostatecznie zabezpieczone przed zniszczeniem.

Nadzorca sądowy pełni swoje obowiązki do czasu prawomocnego zatwierdzenia układu albo

do czasu zakończenia postępowania w inny sposób, jeżeli postanowienie sądu nie stanowi

inaczej.

1.

Zarządca niezwłocznie po powołaniu obejmuje zarząd masą upadłości, zabezpiecza ją

przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub zabraniem przez osoby trzecie oraz sporządza

spis inwentarza i sprawozdanie finansowe na dzień poprzedzający ogłoszenie upadłości,

jeżeli dotychczas w toku postępowania nie zostały sporządzone.

2.

W razie gdy zarządca napotyka przeszkody przy obejmowaniu zarządu, przepis art. 174

stosuje się odpowiednio.

1.

Zarządca jest obowiązany sprawować zarząd zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki.

2.

Do zarządcy stosuje się przepisy art. 175-177.

1.

Zarządca dokonuje wszelkich czynności zarządu związanych z bieżącym prowadzeniem przedsiębiorstwa

upadłego oraz zachowaniem w stanie niepogorszonym masy upadłości.

2.

Na zbycie części majątku, która nie jest związana z działalnością gospodarczą przedsiębiorstwa

upadłego, jak również na obciążenie składników majątku ograniczonymi prawami rzeczowymi

oraz zaciągnięcie kredytów i pożyczek, wymagana jest zgoda rady wierzycieli.

1.

Upadłym jest ten, wobec kogo wydano postanowienie o ogłoszeniu upadłości.

2.

Ogłoszenie upadłości nie ma wpływu na zdolność prawną oraz zdolność do czynności prawnych

upadłego.

3.

Przekształcenia osób prawnych oraz innych jednostek organizacyjnych nieposiadających

osobowości prawnej, którym odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, po ogłoszeniu

upadłości dopuszczalne są tylko według przepisów niniejszej ustawy.

4.

Koszty związane z funkcjonowaniem organów upadłego oraz realizacją jego uprawnień

organizacyjnych ustala każdorazowo sędzia-komisarz. Koszty te wchodzą w skład kosztów

postępowania upadłościowego. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

1.

Ogłoszenie upadłości nie ma wpływu na uprawnienia organizacyjne, które upadły posiada

w innych spółkach, fundacjach, spółdzielniach oraz innych organizacjach.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do tych uprawnień organizacyjnych, które mogą mieć

wpływ na majątek upadłego.

3.

W razie wątpliwości, zakres uprawnień, o których mowa w ust. 2, określa sędzia-komisarz

na wniosek upadłego, syndyka, nadzorcy sądowego lub zarządcy albo z urzędu. Na postanowienie

sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

1.

Jeżeli upadły nie ma zdolności procesowej i nie działa za niego przedstawiciel ustawowy,

a także gdy w składzie organów upadłego będącego osobą prawną lub inną jednostką organizacyjną

nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną,

zachodzą braki uniemożliwiające ich działanie, sędzia-komisarz ustanawia dla niego

kuratora, który działa za upadłego w postępowaniu upadłościowym. Jeżeli dla upadłego

ustanowiono kuratora na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, kuratora tego powołuje się na kuratora, o którym mowa w niniejszym przepisie.

2.

Ustanowienie kuratora na podstawie przepisu ust. 1 nie stanowi przeszkody do usunięcia,

według zasad ogólnych, braku zdolności procesowej albo braków w składzie organów uniemożliwiających

ich działanie. Z chwilą ich uzupełnienia ustanowienie kuratora według przepisów niniejszego

rozdziału traci moc.

3.

Wobec kuratora nie stosuje się środków przymusu. Kurator ponosi odpowiedzialność za

szkodę tak jak syndyk.

4.

Wynagrodzenie kuratora ustanowionego na podstawie przepisu ust. 1 ustala sędzia-komisarz

w wysokości stosownej do nakładu pracy kuratora. Na postanowienie sędziego-komisarza

przysługuje zażalenie.

1.

W razie śmierci upadłego jego spadkobierca ma prawo brania udziału w postępowaniu

upadłościowym. Jeżeli spadkobierca nie jest znany albo nie wstąpił do postępowania,

sędzia-komisarz na wniosek syndyka, nadzorcy sądowego, zarządcy albo z urzędu ustanowi

kuratora, do którego stosuje się przepisy art. 187.

2.

Ustanowienie kuratora na podstawie ust. 1 traci moc po wstąpieniu do postępowania

spadkobiercy upadłego, który wykazał swoje prawa prawomocnym postanowieniem o stwierdzeniu

nabycia spadku. Przepisy o prawach i obowiązkach upadłego stosuje się odpowiednio

do spadkobiercy.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, gdy ustanowiono kuratora spadku.

Wierzycielem w rozumieniu ustawy jest każdy uprawniony do zaspokojenia z masy upadłości,

choćby wierzytelność nie wymagała zgłoszenia.

1.

Dla wierzyciela niemającego zdolności sądowej lub procesowej, jak również dla wierzyciela

będącego osobą prawną albo inną jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości

prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, która posiada braki w składzie

jej organów uniemożliwiające jej działanie, sędzia-komisarz może ustanowić kuratora

do działania w postępowaniu upadłościowym, jeżeli przyczyni się to do usprawnienia

postępowania.

2.

Ustanowienie kuratora zgodnie z przepisem ust. 1 nie stanowi przeszkody do usunięcia,

według przepisów ogólnych, braku zdolności sądowej lub procesowej albo braków w składzie

organów uniemożliwiających ich działanie. Z chwilą uzupełnienia tych braków ustanowienie

kuratora na podstawie ust. 1 traci moc.

3.

Koszty działania kuratora obciążają wierzyciela, dla którego kurator został ustanowiony,

i podlegają zaspokojeniu z sum wypłaconych wierzycielowi w postępowaniu upadłościowym.

W razie zawarcia układu oraz jeżeli wypłacona wierzycielowi w postępowaniu upadłościowym

suma nie wystarcza na zaspokojenie kosztów ustanowienia kuratora, sędzia-komisarz

wydaje postanowienie zobowiązujące wierzyciela do ich poniesienia. Koszty te ściąga

się według przepisów o egzekucji opłat sądowych. Na postanowienie sędziego-komisarza

przysługuje zażalenie.

Sędzia-komisarz zwołuje zgromadzenie wierzycieli

1)

jeżeli według przepisów ustawy wymagane jest podjęcie uchwały zgromadzenia;

2)

na wniosek przynajmniej dwóch wierzycieli mających łącznie nie mniej niż trzecią część

ogólnej sumy uznanych wierzytelności;

3)

w innych przypadkach, gdy uzna to za potrzebne.

1.

Sędzia-komisarz zwołuje zgromadzenie wierzycieli przez obwieszczenie, w którym wskazuje

termin, miejsce i przedmiot obrad zgromadzenia.

2.

Obwieszczenie powinno nastąpić przynajmniej na dwa tygodnie przed terminem zgromadzenia.

Odpisy obwieszczenia doręcza się syndykowi, nadzorcy sądowemu, zarządcy, członkom

rady wierzycieli i upadłemu.

3.

W razie odroczenia zgromadzenia wierzycieli, sędzia-komisarz podaje obecnym do wiadomości

nowy termin i miejsce zgromadzenia; w takich przypadkach nie dokonuje się ponownego

obwieszczenia. Oddany poprzednio głos wierzyciela, który nie stawił się na odroczonym

zgromadzeniu wierzycieli, zachowuje moc przy obliczaniu wyników głosowania, jeżeli

na tym zgromadzeniu głosowane są te same lub korzystniejsze dla wierzycieli propozycje

układowe.

1.

Sędzia-komisarz przewodniczy zgromadzeniu wierzycieli, bez prawa głosu.

2.

Z przebiegu zgromadzenia wierzycieli sporządza się protokół.

Syndyk, nadzorca sądowy, zarządca, członkowie rady wierzycieli i upadły wezwany do

udzielenia wyjaśnień obowiązani są stawić się na zgromadzeniu wierzycieli. Ich niestawiennictwo

jednak, choćby usprawiedliwione, nie stanowi przeszkody do odbycia zgromadzenia.

1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w zgromadzeniu wierzycieli mają prawo uczestniczyć

z prawem głosu wierzyciele, których wierzytelności zostały uznane. Wierzyciele głosują

z sumą wierzytelności umieszczoną na liście wierzytelności.

2.

Sędzia-komisarz na wniosek wierzyciela i po wysłuchaniu upadłego może dopuścić do

udziału w zgromadzeniu wierzyciela, którego wierzytelność uzależniona jest od warunku

zawieszającego lub jest uprawdopodobniona; stosownie do okoliczności sędzia-komisarz

oznacza sumę, według której oblicza się głos tego wierzyciela.

1.

Wierzyciele, którzy mają wierzytelność solidarną lub niepodzielną, głosują przez wspólnego

pełnomocnika, któremu pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, z podpisem notarialnie

poświadczonym. Pełnomocnictwo udzielone adwokatowi lub radcy prawnemu nie wymaga notarialnego

poświadczenia. Pełnomocnikiem może być także jeden z wierzycieli. O ustanowieniu pełnomocnika

wierzyciele ci obowiązani są powiadomić sędziego-komisarza na piśmie przed zgromadzeniem

wierzycieli lub ustnie do protokołu na zgromadzeniu.

2.

Jeżeli wierzyciele nie dokonają wyboru pełnomocnika zgodnie z ust. 1, w imieniu wierzycieli głosuje zarządca ustanowiony według przepisów Kodeksu

postępowania cywilnego o zarządzie związanym ze współwłasnością.

3.

Niedokonanie przez wierzycieli, o których mowa w ust. 1 i 2, wyboru pełnomocnika lub

zarządcy nie stanowi przeszkody do wyznaczenia terminu zgromadzenia wierzycieli.

1.

Wierzyciel nie ma prawa głosu na podstawie wierzytelności, którą nabył w drodze przelewu

lub indosu po ogłoszeniu upadłości, chyba że przejście wierzytelności nastąpiło wskutek

spłacenia przez niego długu, za który odpowiadał osobiście albo określonymi przedmiotami

majątkowymi, ze stosunku prawnego powstałego przed ogłoszeniem upadłości.

2.

W sprawach dotyczących układu nie mają także prawa głosu małżonek upadłego, jego krewny

lub powinowaty w linii prostej, krewny lub powinowaty w linii bocznej do drugiego

stopnia włącznie, przysposabiający upadłego lub przez niego przysposobiony, a gdy

upadłym jest osobowa spółka handlowa, wspólnik ponoszący odpowiedzialność za zobowiązania

spółki całym swoim majątkiem, będący jej wierzycielem, oraz osoby uprawnione do reprezentowania

spółki. Nie głosują również inni wierzyciele, jeżeli nabyli wierzytelność od tych

osób po ogłoszeniu upadłości.

3.

W sprawach dotyczących układu, jeżeli upadłym jest spółka handlowa, nie mają prawa

głosu wierzyciele będący spółką powiązaną z upadłym oraz osoby upoważnione do jej

reprezentacji, a także wierzyciel będący spółką i osoby upoważnione do jej reprezentacji,

jeżeli upadły albo ta spółka jest spółką dominującą.

1.

Głosowanie na zgromadzeniu wierzycieli odbywa się ustnie, a przebieg i wynik głosowania

wpisuje się do protokołu. W protokole należy podać imię i nazwisko głosującego, czy

głosuje za, czy przeciw uchwale oraz sumę wierzytelności, z jaką głosuje. Gdy oddano

głos w cudzym imieniu, należy wskazać reprezentowanego oraz imię i nazwisko głosującego.

Wstrzymanie się od głosu uznaje się jako nieuczestniczenie w głosowaniu. Jeżeli na

zgromadzeniu wierzycieli zawarto układ, osnowę układu wpisuje się do protokołu.

2.

Uczestnicy postępowania mogą głosować na zgromadzeniu wierzycieli także przez pełnomocników.

Pełnomocnictwo to musi być stwierdzone dokumentem z podpisem notarialnie poświadczonym.

Pełnomocnictwo udzielone adwokatowi lub radcy prawnemu nie wymaga notarialnego poświadczenia

podpisu.

3.

Jeżeli sędzia-komisarz tak postanowi, głosowanie na zgromadzeniu wierzycieli może

odbywać się w drodze pisemnej. W takim przypadku głosuje się na piśmie z podpisem

notarialnie poświadczonym. Podpis nie wymaga notarialnego poświadczenia, gdy głos

oddaje pełnomocnik będący adwokatem lub radcą prawnym. Jeżeli sędzia-komisarz postanowi

o możliwości głosowania na piśmie, w obwieszczeniu o zgromadzeniu wierzycieli należy

podać przedmiot głosowania.

1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, uchwały zgromadzenia wierzycieli zapadają bez względu

na liczbę obecnych, większością głosów wierzycieli mających przynajmniej piątą część

ogólnej sumy wierzytelności przypadających wierzycielom uprawnionym do uczestniczenia

w tym zgromadzeniu.

2.

W sprawach o wyłączenie mienia z masy upadłości uchwały zapadają większością głosów

wierzycieli mających przynajmniej dwie trzecie ogólnej sumy uznanych wierzytelności.

Sędzia-komisarz może uchylić uchwałę zgromadzenia wierzycieli, jeżeli jest sprzeczna

z prawem lub narusza dobre obyczaje albo rażąco narusza interes wierzyciela, który

głosował przeciw uchwale. Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

1.

Jeżeli rada wierzycieli nie została powołana na wstępnym zgromadzeniu wierzycieli,

sędzia-komisarz, o ile uzna to za potrzebne, ustanowi radę wierzycieli oraz powoła

jej członków.

2.

Na wniosek wierzycieli mających przynajmniej piątą część ogólnej sumy wierzytelności,

które zostały uznane lub uprawdopodobnione, sędzia-komisarz jest obowiązany ustanowić

radę wierzycieli.

1.

Rada wierzycieli składa się z trzech lub pięciu członków oraz jednego lub dwóch zastępców.

Sędzia-komisarz może odwołać członków rady wierzycieli oraz zastępców, którzy nie

pełnią należycie obowiązków, i powołać innych.

2.

Członkowie rady wierzycieli i ich zastępcy powoływani są spośród wierzycieli upadłego,

których wierzytelności zostały uznane albo uprawdopodobnione.

3.

Wierzyciel może nie przyjąć obowiązków członka rady lub jego zastępcy.

1.

Wierzyciele mający przynajmniej piątą część ogólnej sumy wierzytelności, które zostały

uznane lub uprawdopodobnione, mogą zgłosić wniosek o zmianę składu rady wierzycieli.

2.

Jeżeli sędzia-komisarz nie uwzględni wniosku, o którym mowa w ust. 1, przedstawia

go zgromadzeniu wierzycieli. Jeżeli na zgromadzeniu wierzycieli za wnioskiem wypowiedzą

się wierzyciele mający przynajmniej połowę ogólnej sumy wierzytelności uznanych lub

uprawdopodobnionych, następuje zmiana składu rady wierzycieli stosownie do uchwały

zgromadzenia.

1.

Członkowie rady wierzycieli pełnią swoje obowiązki osobiście albo przez swe organy.

2.

Członek rady wierzycieli, za zgodą sędziego-komisarza, może również działać przez

pełnomocnika, a gdy członkiem rady wierzycieli jest organ administracji publicznej

także osoba wyznaczona przez ten organ. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie

z podpisem notarialnie poświadczonym. Pełnomocnictwo udzielone adwokatowi lub radcy

prawnemu nie wymaga notarialnego poświadczenia podpisu.

1.

Rada wierzycieli służy pomocą syndykowi, nadzorcy sądowemu lub zarządcy, kontroluje

ich czynności, bada stan funduszów masy upadłości, udziela zezwolenia na czynności,

które mogą być dokonane tylko za zezwoleniem rady wierzycieli, oraz wyraża opinię

w innych sprawach, jeżeli tego zażąda sędzia-komisarz, syndyk, nadzorca sądowy albo

zarządca.

2.

Każdy z członków rady wierzycieli, jak również cała rada, ma prawo przedstawiać sędziemu-komisarzowi

swoje uwagi o działalności syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy, a także zwrócić

się do sędziego-komisarza o odwołanie syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy.

3.

Rada wierzycieli może żądać od syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy wyjaśnień

oraz może badać księgi i dokumenty dotyczące upadłości.

4.

Z kontroli działalności syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy i badania stanu funduszów

masy upadłości rada wierzycieli składa sprawozdania sędziemu-komisarzowi; z innych

czynności rada składa sprawozdanie na żądanie sędziego-komisarza.

1.

Nie mogą być dokonywane bez zezwolenia rady wierzycieli następujące czynności dotyczące

masy upadłości

1)

dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa przez syndyka, jeżeli ma być prowadzone dłużej

niż trzy miesiące od dnia ogłoszenia upadłości;

2)

odstąpienie od sprzedaży przedsiębiorstwa jako całości;

3)

sprzedaż z wolnej ręki nieruchomości lub statku morskiego wpisanego do rejestru okrętowego;

4)

sprzedaż praw i wierzytelności;

5)

zaciąganie pożyczek lub kredytów oraz obciążenie majątku upadłego ograniczonymi prawami

rzeczowymi;

6)

wykonanie umowy wzajemnej zawartej przez upadłego albo odstąpienie od takiej umowy

oraz wykonanie lub odstąpienie od umowy zawartej przez upadłego, do której stosuje

się odpowiednio przepisy art. 98 i 99;

7)

uznanie, zrzeczenie się i zawarcie ugody co do roszczeń spornych oraz poddanie sporu

rozstrzygnięciu sądu polubownego.

2.

Jeżeli czynność, o której mowa w ust. 1, musi być dokonana niezwłocznie i dotyczy

wartości nieprzewyższającej dziesięciu tysięcy złotych, syndyk, nadzorca sądowy albo

zarządca może ją wykonać bez zezwolenia rady.

1.

Rada wierzycieli wykonuje czynności przez podjęcie uchwał na posiedzeniach rady. Uchwały

rady wierzycieli zapadają większością głosów.

2.

Kontrolę czynności syndyka, nadzorcy sądowego i zarządcy oraz badanie stanu funduszów

masy upadłości rada może sprawować przez poszczególnych swoich członków, których do

tego upoważni.

1.

Posiedzenie rady wierzycieli zwołuje syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca, zawiadamiając

członków o terminie i miejscu posiedzenia osobiście lub listami poleconymi. Posiedzeniu

rady przewodniczy syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca, bez prawa głosu.

2.

W sprawie kontroli działalności syndyka, nadzorcy sądowego i zarządcy oraz badania

stanu funduszów masy upadłości posiedzenie może zwołać każdy z członków rady. Posiedzeniu

przewodniczy najstarszy wiekiem członek rady, chyba że członkowie rady postanowią

inaczej.

3.

Posiedzenie rady wierzycieli może zwołać również sędzia-komisarz, który przewodniczy

posiedzeniu, bez prawa głosu.

1.

Z posiedzenia rady wierzycieli spisuje się protokół, który podpisują obecni. Odmowę

złożenia podpisu zaznacza się w protokole.

2.

Przewodniczący niezwłocznie po posiedzeniu przesyła odpis protokołu sędziemu-komisarzowi,

a także syndykowi, nadzorcy sądowemu i zarządcy, jeżeli nie byli obecni na posiedzeniu.

Sędzia-komisarz może w terminie trzech dni od dnia przedłożenia mu odpisu protokołu

uchylić uchwałę rady wierzycieli, jeżeli uchwała jest sprzeczna z prawem albo narusza

dobre obyczaje lub interesy wierzycieli.

1.

Członkowi rady wierzycieli przysługuje prawo do zwrotu koniecznych wydatków związanych

z jego udziałem w posiedzeniu rady wierzycieli. Za udział w posiedzeniu sędzia-komisarz

może przyznać członkowi rady stosowne wynagrodzenie, jeżeli uzasadnione to jest rodzajem

i stopniem zawiłości sprawy oraz zakresem wykonywanych prac. Wynagrodzenie to nie

może przekraczać 3% miesięcznego przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art.

162 ust. 2, za jeden dzień posiedzenia. Wynagrodzenie oraz zwrot wydatków wchodzi

w skład kosztów postępowania.

2.

Postanowienie w sprawie zwrotu wydatków wydaje sędzia-komisarz po wysłuchaniu członka

rady i syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy.

1.

Członek rady wierzycieli odpowiada za szkodę wynikłą z nienależytego pełnienia obowiązków.

2.

Za szkodę wyrządzoną nienależytym wykonaniem obowiązków przez pełnomocnika działającego

w radzie wierzyciel odpowiada jak za działanie własne.

1.

Jeżeli rada wierzycieli nie została ustanowiona, czynności zastrzeżone dla rady wierzycieli

podejmuje sędzia-komisarz.

2.

Sędzia-komisarz wykonuje ponadto czynności zastrzeżone dla rady wierzycieli, jeżeli

rada nie wykona ich w terminie wyznaczonym przez sędziego-komisarza.

Sąd orzeka na posiedzeniu niejawnym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

1.

W razie ogłoszenia upadłości wszystkich wspólników spółki cywilnej sąd może połączyć

do łącznego rozpoznania sprawy upadłościowe prowadzone wobec wspólników tej spółki.

Jeżeli ogłoszono upadłość w różnych sądach, przepisy art. 149 ust. 2 i 3 stosuje się

odpowiednio.

2.

W postanowieniu o połączeniu spraw sąd wyznacza jednego sędziego-komisarza, syndyka,

nadzorcę sądowego albo zarządcę do wszystkich połączonych spraw.

3.

Dla każdego z upadłych sporządza się osobne listy wierzytelności oraz plany podziału

funduszów masy upadłości, w których z urzędu uwzględnia się zaspokojenie wierzytelności,

za które upadli odpowiadają solidarnie.

4.

Wynagrodzenie syndyka, nadzorcy sądowego i zarządcy oraz koszty likwidacji pokrywa

się proporcjonalnie do wartości masy upadłości każdego z upadłych.

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio w razie ogłoszenia upadłości osobowej spółki

handlowej oraz jej wspólników ponoszących odpowiedzialność za zobowiązania spółki

bez ograniczenia całym swoim majątkiem.

Do pełnomocnictwa określonego w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

1.

Jeżeli zachodzi potrzeba wysłuchania upadłego, syndyka, nadzorcy sądowego, zarządcy,

wierzyciela, członka rady wierzycieli lub innych osób, sąd albo sędzia-komisarz, stosownie

do okoliczności, wysłuchuje ich na posiedzeniu i z wysłuchania sporządza protokół,

w obecności lub nieobecności innych osób zainteresowanych, bądź odbiera od osób wysłuchiwanych

oświadczenia na piśmie.

2.

Sąd albo sędzia-komisarz może zarządzić również, by oświadczenie na piśmie, o którym

mowa w ust. 1, zawierało podpis notarialnie poświadczony.

3.

Nieobecność osoby, o której mowa w ust. 1, wezwanej na posiedzenie lub niezłożenie

przez tę osobę oświadczenia na piśmie, nawet z przyczyn usprawiedliwionych, nie tamuje

postępowania.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się również do przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków

oraz wysłuchania biegłych.

Jeżeli syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca uzna za konieczne ustalenie okoliczności

sprawy w drodze postępowania dowodowego, składa sędziemu-komisarzowi wniosek o przeprowadzenie

dowodu. W razie uwzględnienia wniosku postępowanie dowodowe prowadzi sędzia-komisarz.

1.

W postępowaniu upadłościowym orzeczenia zapadają w formie postanowień.

2.

Postanowienia, od których przysługuje środek odwoławczy, uzasadnia się z urzędu.

1.

Postanowień, które podlegają ogłoszeniu lub obwieszczeniu, nie doręcza się uczestnikom

postępowania.

2.

Inne postanowienia, jeżeli nie były wydane na posiedzeniu jawnym, doręcza się osobom,

których dotyczą. Nie doręcza się jednak poszczególnym wierzycielom postanowień dotyczących

ogółu wierzycieli.

1.

Obwieszczenia, w przypadkach przewidzianych w ustawie, dokonuje się przez ogłoszenie

w budynku sądowym oraz zamieszczenie w co najmniej jednym dzienniku o zasięgu lokalnym,

chyba że ustawa stanowi inaczej.

2.

Na wniosek syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy lub z urzędu sędzia-komisarz może

zarządzić umieszczenie obwieszczenia także w innych dziennikach o zasięgu krajowym

lub zagranicznym, jak również zarządzić dokonanie obwieszczenia w inny sposób.

3.

Na żądanie upadłego lub wierzyciela, na ich koszt, obwieszczenie może być dokonane

w sposób przez nich wskazany.

1.

Na postanowienia sądu upadłościowego i sędziego-komisarza zażalenie przysługuje w

przypadkach wskazanych w ustawie. Zażalenia na postanowienia sędziego-komisarza rozpoznaje

sąd upadłościowy jako sąd drugiej instancji.

2.

Zażalenie wniesione przez wierzyciela doręcza się upadłemu, syndykowi, nadzorcy sądowemu

albo zarządcy.

3.

Zażalenie wniesione przez upadłego doręcza się syndykowi, nadzorcy sądowemu albo zarządcy

oraz temu z wierzycieli, którego interesów dotyczy.

4.

Nie doręcza się zażaleń na postanowienia dotyczące ogółu wierzycieli.

Od postanowień sądu drugiej instancji kasacja nie przysługuje, chyba że ustawa przewiduje

inaczej.

Termin do wniesienia środka odwoławczego biegnie od dnia doręczenia postanowienia,

a dla osób, którym postanowienia nie doręczono, od dnia jego ogłoszenia. Dla wierzycieli,

którym postanowienie nie zostało ogłoszone, termin ten biegnie od dnia obwieszczenia

sentencji postanowienia.

Skargi na czynności komornika w toku postępowania upadłościowego wnosi się w terminie

tygodniowym od dnia zakończenia czynności.

1.

Zabezpieczenie w przypadkach określonych w ustawie następuje przez złożenie do depozytu

sądowego odpowiedniej sumy pieniężnej.

2.

O wydaniu sumy złożonej do depozytu orzeka sędzia-komisarz po wysłuchaniu syndyka,

nadzorcy sądowego albo zarządcy i osób zainteresowanych.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do zabezpieczenia wykonania układu, jeżeli układ

przewiduje inne formy zabezpieczenia.

4.

Na postanowienie sędziego-komisarza w przedmiocie zabezpieczenia przysługuje zażalenie.

Sumy pieniężne wchodzące do masy upadłości oraz sumy uzyskane ze zbycia rzeczy i praw

obciążonych rzeczowo, jeżeli nie podlegają natychmiastowemu wydaniu, syndyk składa

na oprocentowany rachunek bankowy lub na sądowy rachunek depozytowy.

Akta sądowe są dostępne w sekretariacie sądu dla uczestników postępowania oraz dla

każdego, kto potrzebę ich przejrzenia dostatecznie usprawiedliwi. Osoby te mogą sporządzać

i otrzymywać z akt odpisy i wyciągi.

W sprawach nieuregulowanych ustawą do postępowania upadłościowego stosuje się odpowiednio

przepisy księgi pierwszej części pierwszej Kodeksu postępowania cywilnego, z wyjątkiem przepisów o zawieszeniu i wznowieniu postępowania.

1.

Do kosztów postępowania upadłościowego zalicza się opłaty sądowe oraz wydatki niezbędne

dla osiągnięcia celu postępowania.

2.

Do wydatków postępowania upadłościowego należą

1)

wynagrodzenie syndyka, nadzorcy sądowego i zarządcy, ich zastępców oraz jeżeli przepisy

szczególne nie stanowią inaczej wynagrodzenie kuratorów, jeżeli zostali powołani lub

ustanowieni, jak również wydatki poniesione przez te osoby, jeżeli zostały uznane

przez sędziego-komisarza;

2)

wynagrodzenie osób, które za zgodą sędziego-komisarza zostały zatrudnione przez syndyka,

nadzorcę sądowego albo zarządcę albo którym za zgodą sędziego-komisarza zlecono wykonanie

czynności;

3)

należności z tytułu składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i chorobowe od wynagrodzeń

osób, o których mowa w pkt 1 i 2;

4)

koszty obwieszczeń i ogłoszeń;

5)

koszty postępowania dowodowego oraz wysłuchania;

6)

koszty zgromadzenia wierzycieli, wydatki poniesione przez radę wierzycieli oraz wynagrodzenie

członków rady.

3.

Do wydatków postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku upadłego należą

ponadto

1)

koszty likwidacji masy upadłości;

2)

wynagrodzenia pracowników zatrudnionych w przedsiębiorstwie upadłego należne za okres

po ogłoszeniu upadłości oraz odprawy i odszkodowania, związane z rozwiązaniem umów

o pracę, przysługujące tym pracownikom;

3)

należności z tytułu składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i chorobowe od wynagrodzeń

osób, o których mowa w pkt 2;

4)

podatki i inne daniny publiczne należne za okres po ogłoszeniu upadłości;

5)

koszty prowadzenia działalności gospodarczej przez syndyka po ogłoszeniu upadłości.

1.

Koszty postępowania upadłościowego pokrywane są z masy upadłości.

2.

Niepokryte z masy upadłości koszty postępowania upadłościowego po zakończeniu postępowania

upadłościowego ponosi upadły. W razie uchylenia postępowania upadłościowego sędzia-komisarz

może zwolnić upadłego od ponoszenia kosztów sądowych.

3.

Na postanowienie sędziego-komisarza w przedmiocie kosztów przysługuje zażalenie.

W razie potrzeby, sędzia-komisarz zwołuje zgromadzenie wierzycieli w przedmiocie podjęcia

uchwały co do wpłacenia przez wierzycieli zaliczki na koszty postępowania albo zobowiąże

wierzycieli mających największe wierzytelności, których łączna wysokość wynosi co

najmniej 30% ogólnej sumy wierzytelności przypadających wierzycielom uprawnionym do

uczestniczenia w zgromadzeniu, do złożenia zaliczki na koszty postępowania.

Wierzycielowi nie przysługuje prawo do zwrotu kosztów poniesionych przez niego w postępowaniu

upadłościowym. Wierzycielowi zwraca się jednak poniesione przez niego koszty postępowania

wywołanego wniesieniem sprzeciwu co do uznania wierzytelności innego wierzyciela,

jeżeli w wyniku wniesienia tego sprzeciwu odmówiono uznania zaskarżonej wierzytelności,

jak również zwraca się zaliczkę na koszty postępowania, którą złożył na żądanie sędziego-komisarza

albo zgodnie z uchwałą zgromadzenia wierzycieli, jeżeli fundusze masy upadłości wystarczą

na jej pokrycie.

1.

Nie można żądać od wierzyciela zwrotu do masy upadłości kosztów wynikłych z czynności

podjętych przez wierzyciela w postępowaniu upadłościowym.

2.

Po zakończeniu postępowania upadłościowego upadły nie może żądać od wierzyciela zwrotu

kosztów postępowania, chyba że nastąpiło uchylenie postępowania upadłościowego, a

wierzyciel zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości w złej wierze.

1.

Koszty postępowania upadłościowego wynikłe ze zgłoszenia wierzytelności przez wierzyciela

po upływie terminu wyznaczonego do zgłaszania wierzytelności, nawet jeżeli opóźnienie

powstało bez winy wierzyciela, ponosi wierzyciel, który zgłosił wierzytelność po terminie.

2.

Sędzia-komisarz może zobowiązać wierzyciela do złożenia zaliczki na koszty związane

ze zgłoszeniem wierzytelności po upływie terminu wyznaczonego do zgłoszenia. W razie

niezłożenia zaliczki zgłoszenie wierzytelności podlega zwrotowi. Na postanowienie

sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

1.

Wierzyciel osobisty upadłego, który chce uczestniczyć w postępowaniu upadłościowym,

jeżeli niezbędne jest ustalenie jego wierzytelności, powinien w terminie oznaczonym

w postanowieniu o ogłoszeniu upadłości zgłosić sędziemu-komisarzowi swoją wierzytelność.

2.

Uprawnienie do zgłoszenia wierzytelności przysługuje wierzycielowi ponadto, gdy jego

wierzytelność była zabezpieczona hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem

skarbowym, hipoteką morską lub przez inny wpis w księdze wieczystej lub w rejestrze

okrętowym. Jeżeli wierzyciel nie zgłosi tych wierzytelności, będą one umieszczone

na liście wierzytelności z urzędu.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do wierzytelności zabezpieczonych hipoteką,

zastawem lub zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym, hipoteką morską na rzeczach

wchodzących w skład masy upadłości, jeżeli upadły nie jest dłużnikiem osobistym, a

wierzyciel chce w postępowaniu upadłościowym dochodzić swoich roszczeń z przedmiotu

zabezpieczenia.

4.

Postanowienia niniejszego artykułu dotyczące wierzytelności stosuje się do innych

należności podlegających zaspokojeniu z masy upadłości.

Przepisu art. 236 ust. 1 nie stosuje się do pracowników upadłego oraz tych wierzycieli,

którym przysługuje należność z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności

do pracy, kalectwa lub śmierci, jeżeli w dokumentach upadłego znajdują się tytuły

egzekucyjne lub inne bezsporne dokumenty, z których wynika obowiązek ich zapłaty,

a także do tych wierzycieli, których wierzytelność została stwierdzona prawomocnym

orzeczeniem sądowym lub ostateczną decyzją administracyjną, wydanymi po ogłoszeniu

upadłości. Wierzytelności te są umieszczane na liście z urzędu.

Przepisy dotyczące roszczeń pracowniczych stosuje się odpowiednio do roszczeń Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o zwrot z masy upadłości świadczeń Funduszu

wypłaconych pracownikom upadłego.

Zgłoszenia wierzytelności dokonuje się na piśmie w dwóch egzemplarzach. Do pisma zgłaszający

wierzytelność dołącza oryginał lub notarialnie poświadczony odpis dokumentu uzasadniającego

zgłoszenie. Poświadczenia odpisów może dokonać także radca prawny lub adwokat, będący

pełnomocnikiem wierzyciela, który zgłasza wierzytelność.

W zgłoszeniu wierzytelności należy podać

1)

imię i nazwisko bądź nazwę albo firmę wierzyciela i odpowiednio jego miejsce zamieszkania

albo siedzibę;

2)

określenie wierzytelności wraz z należnościami ubocznymi oraz wartość wierzytelności

niepieniężnej;

3)

dowody stwierdzające istnienie wierzytelności;

4)

kategorię, do której wierzytelność ma być zaliczona;

5)

zabezpieczenie związane z wierzytelnością oraz sumę zabezpieczenia;

6)

w razie zgłoszenia wierzytelności, w stosunku do której upadły nie jest dłużnikiem

osobistym, przedmiot zabezpieczenia, z którego wierzytelność podlega zaspokojeniu;

7)

stan sprawy, jeżeli co do wierzytelności toczy się postępowanie sądowe lub administracyjne.

Jeżeli zgłoszenie wierzytelności odpowiada wymaganiom określonym w art. 239 i 240,

sędzia-komisarz przekazuje odpis zgłoszenia syndykowi, nadzorcy sądowemu albo zarządcy.

Jeżeli zgłoszenia wierzytelności dokonuje przedsiębiorca lub wierzyciel reprezentowany

przez pełnomocnika procesowego, którym jest adwokat lub radca prawny, zgłoszenie wierzytelności

nieodpowiadające wymaganiom określonym w art. 239 i 240 lub zawierające inne braki

uniemożliwiające nadanie zgłoszeniu biegu podlega zwrotowi bez wzywania do jego uzupełnienia.

1.

Syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca sprawdza, czy zgłoszona wierzytelność znajduje

potwierdzenie w księgach rachunkowych lub w innych dokumentach upadłego albo we wpisach

w księdze wieczystej lub rejestrach. W razie braku takiego potwierdzenia wzywa upadłego

do złożenia stosownych wyjaśnień oraz do złożenia oświadczenia, czy uznaje zgłoszoną

wierzytelność.

2.

Jeżeli istnienie zgłoszonej wierzytelności nasuwa uzasadnione wątpliwości lub upadły

istnieniu jej zaprzecza, syndyk, nadzorca sądowy lub zarządca zwraca się do sędziego-komisarza

o przeprowadzenie postępowania dowodowego co do istnienia zgłoszonej wierzytelności.

Po upływie terminu do zgłoszenia wierzytelności i sprawdzeniu zgłoszonych wierzytelności

syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca sporządza listę wierzytelności.

1.

Na liście wierzytelności umieszcza się w osobnych rubrykach następujące dane

1)

sumę, w jakiej wierzytelność podlega uznaniu;

2)

kategorię, w jakiej wierzytelność podlega zaspokojeniu;

3)

istnienie i rodzaj zabezpieczenia wierzytelności;

4)

czy wierzytelność jest uzależniona od warunku;

5)

czy wierzycielowi przysługuje prawo potrącenia;

6)

stan postępowania sądowego lub administracyjnego w sprawie zgłoszonej wierzytelności,

jej zabezpieczenia lub prawa potrącenia.

2.

Jeżeli syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca zaprzecza w całości lub w części oświadczeniom

wierzyciela, uzasadnia to w osobnej rubryce.

3.

Syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca umieszcza na liście wierzytelności także oświadczenie

upadłego i podane przez niego uzasadnienie, jeżeli upadły złożył takie oświadczenie,

albo wzmiankę, że upadły oświadczenia takiego nie złożył i z jakiej przyczyny.

Wierzytelność niepieniężna będzie umieszczona na liście wierzytelności w sumie pieniężnej

według jej wartości z dnia ogłoszenia upadłości.

1.

Jeżeli w dniu ogłoszenia upadłości wierzytelność bez zastrzeżenia odsetek nie była

jeszcze wymagalna, na liście wierzytelności umieszcza się sumę pieniężną wierzytelności

pomniejszoną o odsetki ustawowe, nie wyższe jednak niż 6% i za czas od dnia ogłoszenia

upadłości do dnia wymagalności, najwyżej jednak za dwa lata.

2.

Odsetki od wierzytelności pieniężnej umieszcza się na liście w kwocie naliczonej do

dnia ogłoszenia upadłości.

Wierzytelność, której upadły jest współdłużnikiem, oraz wierzytelność poręczyciela

upadłego z tytułu zwrotnego roszczenia umieszcza się na liście w takiej wysokości,

w jakiej współdłużnik lub poręczyciel zaspokoił wierzyciela.

1.

Wierzytelności z tytułu powtarzających się świadczeń, których czas trwania jest oznaczony,

umieszcza się na liście jako sumę świadczeń za cały czas ich trwania, pomniejszoną

o odsetki ustawowe, nie wyższe jednak niż 6% i za czas od dnia ogłoszenia upadłości

do dnia wymagalności każdego przyszłego świadczenia.

2.

Wierzytelności z tytułu świadczeń powtarzających się, których czas trwania oznaczono

na czas życia uprawnionego lub innej osoby, albo nieoznaczonych co do czasu trwania

umieszcza się na liście wierzytelności jako sumę stanowiącą wartość prawa.

3.

Jeżeli w umowie o prawo do świadczeń powtarzających się ustalona jest suma wykupu,

sumę tę umieszcza się na liście jako wartość prawa.

Wierzytelność zabezpieczona hipoteką lub wpisem w rejestrze na majątku upadłego położonym

za granicą umieszcza się na liście, jeżeli złożony zostanie dowód wykreślenia wpisu

o zabezpieczeniu.

Wierzytelność w walucie obcej bez względu na termin jej wymagalności umieszcza się

na liście po przeliczeniu na pieniądze polskie według średniego kursu walut obcych

w Narodowym Banku Polskim z dnia ogłoszenia upadłości, a gdy takiego kursu nie było

- według średniej ceny rynkowej z tej daty.

1.

Jeżeli wierzytelność została zgłoszona przez wierzyciela po upływie terminu wyznaczonego

do zgłaszania wierzytelności, bez względu na przyczynę opóźnienia, czynności już dokonane

w postępowaniu upadłościowym są skuteczne wobec tego wierzyciela, a jego uznaną wierzytelność

uwzględnia się tylko w planach podziału funduszów masy upadłości sporządzonych po

jej uznaniu.

2.

Jeżeli jednak wierzytelność zgłoszono po zatwierdzeniu ostatecznego planu podziału

funduszów masy upadłości, pozostawia się ją bez rozpoznania.

1.

Po upływie terminu wyznaczonego do zgłaszania wierzytelności syndyk, nadzorca sądowy

albo zarządca uzupełnia listę wierzytelności w miarę zgłaszania wierzytelności.

2.

Jeżeli zgłoszono wierzytelności po przekazaniu listy wierzytelności sędziemu-komisarzowi,

syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca sporządza uzupełnienie listy wierzytelności

obejmujące takie wierzytelności wraz z zaznaczeniem, w jaki sposób będą zaspokajane.

1.

Zmianę wierzyciela po zgłoszeniu wierzytelności uwzględnia się na liście wierzytelności

tylko wtedy, gdy została stwierdzona dokumentem urzędowym lub niebudzącym wątpliwości

dokumentem prywatnym z podpisem urzędowo poświadczonym i gdy zmiana wierzyciela zgłoszona

została syndykowi, nadzorcy sądowemu albo zarządcy przed przekazaniem listy wierzytelności

sędziemu-komisarzowi. Sędzia-komisarz może uwzględnić zmianę wierzyciela zgłoszoną

po przekazaniu mu listy wierzytelności, a przed jej ostatecznym zatwierdzeniem, jeżeli

nie spowoduje to opóźnienia w postępowaniu.

2.

Nieuwzględnienie zmian, o których mowa w ust. 1, nie pozbawia nabywcy wierzytelności

możliwości realizacji jego uprawnień na podstawie przepisów ustawy w toku dalszego

postępowania.

1.

Syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca przekazuje listę wierzytelności sędziemu-komisarzowi,

który o jej sporządzeniu ogłosi przez obwieszczenie i ogłoszenie w Monitorze Sądowym

i Gospodarczym.

2.

Listę wierzytelności może przeglądać w sekretariacie sądu każdy zainteresowany.

1.

W terminie dwóch tygodni od dnia obwieszczenia i ogłoszenia w Monitorze Sądowym i

Gospodarczym o przekazaniu listy wierzytelności sędziemu-komisarzowi, każdy wierzyciel

umieszczony na liście może złożyć do sędziego-komisarza sprzeciw co do uznania wierzytelności,

a co do odmowy uznania - ten, któremu odmówiono uznania zgłoszonej wierzytelności.

2.

W tym samym terminie sprzeciw przysługuje upadłemu, o ile projekt nie jest zgodny

z jego wnioskami lub oświadczeniami. Jeżeli upadły nie składał oświadczeń, mimo iż

był do tego wezwany, może zgłosić sprzeciw tylko wtedy, gdy wykaże, że nie złożył

oświadczeń z przyczyn od niego niezależnych.

1.

Sprzeciw powinien odpowiadać wymaganiom formalnym pisma procesowego, a ponadto wskazywać

zaskarżoną wierzytelność oraz zawierać wniosek co do uznania albo odmowy uznania wierzytelności

wraz z uzasadnieniem i wskazaniem dowodów na jego poparcie. Sędzia-komisarz odrzuci

sprzeciw nieodpowiadający tym wymaganiom albo spóźniony.

2.

W terminie tygodnia od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu sprzeciwu można

wnieść go ponownie. Jeżeli sprzeciw nie zawiera braków, wywołuje skutki od dnia wniesienia

odrzuconego sprzeciwu.

3.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 2, nie przysługują w razie ponownego odrzucenia

sprzeciwu.

Jeżeli wierzytelność jest stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu, sprzeciw może

być oparty tylko na zdarzeniach powstałych po zamknięciu rozprawy w sprawie, w której

orzeczenie zostało wydane. Zdarzenia te powinny być stwierdzone dowodem na piśmie.

1.

Sprzeciw rozpoznaje sędzia-komisarz na rozprawie. Na rozprawę wzywa syndyka, nadzorcę

sądowego albo zarządcę, upadłego oraz wierzyciela, który złożył sprzeciw, i wierzyciela,

którego wierzytelności sprzeciw dotyczy. Niestawiennictwo tych osób nie wstrzymuje

wydania postanowienia.

2.

Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

1.

Po uprawomocnieniu się postanowienia sędziego-komisarza w sprawie sprzeciwu, a w razie

jego zaskarżenia, po uprawomocnieniu się postanowienia sądu, sędzia-komisarz dokonuje

zmian na liście wierzytelności na podstawie tych postanowień oraz zatwierdza listę

wierzytelności.

2.

Jeżeli sprzeciwu nie wniesiono, sędzia-komisarz zatwierdza listę wierzytelności po

upływie terminu do jego wniesienia.

Sędzia-komisarz może z urzędu dokonać zmian na liście wierzytelności w razie stwierdzenia,

że na liście umieszczono wierzytelności, które w całości lub części nie istnieją,

lub nie umieszczono na liście wierzytelności, które podlegają umieszczeniu na liście

z urzędu. Postanowienie o zmianie na liście podlega obwieszczeniu z urzędu. Na postanowienie

to przysługuje zażalenie.

1.

Jeżeli wierzytelność zgłoszono po terminie wyznaczonym do zgłoszenia wierzytelności

lub została ujawniona po tym terminie wierzytelność, która nie wymaga zgłoszenia,

wierzytelność taką umieszcza się na uzupełniającej liście wierzytelności.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, gdy po zatwierdzeniu listy wierzytelności

nastąpiło zdarzenie uzasadniające zmianę na liście. Na postanowienie sędziego-komisarza

dotyczące uzupełnienia lub zmiany na liście przysługuje zażalenie.

3.

Uzupełnienie i zmianę na liście wierzytelności rozpoznaje się z zachowaniem przepisów

art. 239, art. 240, art. 244 i art. 254.

Wierzytelność, której uznania odmówiono w całości lub w części według przepisów działu

niniejszego, może być dochodzona przeciwko upadłemu po umorzeniu lub zakończeniu postępowania

upadłościowego.

1.

Po zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego wyciąg z zatwierdzonej przez

sędziego-komisarza listy wierzytelności, zawierający oznaczenie wierzytelności oraz

sumy otrzymanej na jej poczet przez wierzyciela, jest tytułem egzekucyjnym przeciwko

upadłemu.

2.

Upadły może żądać ustalenia, że wierzytelność objęta listą wierzytelności nie istnieje

albo istnieje w mniejszym zakresie, jeżeli nie uznał wierzytelności zgłoszonej w postępowaniu

upadłościowym i nie zapadło co do niej jeszcze prawomocne orzeczenie sądowe.

3.

Po nadaniu wyciągowi z listy wierzytelności klauzuli wykonalności, zarzut, że wierzytelność

objęta listą wierzytelności nie istnieje albo że istnieje w mniejszym zakresie, upadły

może podnieść w drodze powództwa o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności.

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w stosunku do wierzycieli, wobec których upadły nie

był dłużnikiem osobistym.

1.

Jeżeli sąd umorzył część zobowiązań upadłego, które nie zostały zaspokojone w postępowaniu

upadłościowym, w wyciągu z listy wierzytelności, o którym mowa w art. 264 ust. 1,

zamieszcza się wzmiankę określającą zakres odpowiedzialności upadłego.

2.

Jeżeli sąd umorzył całość zobowiązań upadłego, które nie zostały zaspokojone w postępowaniu

upadłościowym, przepisu art. 264 nie stosuje się.

Wierzyciel może żądać zwrotu dokumentów złożonych w celu udowodnienia wierzytelności.

Na zarządzenie sędziego-komisarza sekretarz sądowy wydaje dokumenty z zaznaczeniem

na nich, w jakiej sumie wierzytelność została uznana.

1.

Jeżeli sąd ogłosił upadłość z możliwością zawarcia układu, a propozycje układowe nie

zostały wcześniej złożone, upadły powinien zgłosić je w terminie miesiąca. Wraz z

propozycjami układowymi upadły powinien przedłożyć także rachunek przepływów pieniężnych

za okres ostatnich dwunastu miesięcy, jeżeli obowiązany był do prowadzenia dokumentacji

umożliwiającej sporządzenie takiego rachunku. W tym samym czasie propozycje układowe

może złożyć również nadzorca sądowy albo zarządca.

2.

Z ważnych powodów sędzia-komisarz może przedłużyć do trzech miesięcy termin do zgłoszenia

propozycji układowych oraz przedłożenia danych, o których mowa w ust. 1.

3.

W razie niezgłoszenia przez upadłego propozycji układowych w terminie, o którym mowa

w ust. 1 lub 2, upadły traci prawo zarządu masą upadłości, jeżeli prawa takiego wcześniej

nie został pozbawiony, a także prawo do składania propozycji układowych.

4.

Jeżeli sąd ogłosił upadłość z możliwością zawarcia układu na wniosek wierzyciela,

który zgłosił wstępne propozycje układowe, wierzyciel ten może również złożyć propozycje

układowe. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli sąd ogłosił upadłość obejmującą likwidację majątku upadłego, propozycje układowe

mogą zgłosić upadły oraz syndyk i rada wierzycieli. Sąd zmieni postanowienie o ogłoszeniu

upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego na postanowienie o ogłoszeniu upadłości

z możliwością zawarcia układu, jeżeli są podstawy do takiej zmiany.

Propozycje układowe powinny określać sposób restrukturyzacji zobowiązań upadłego oraz

zawierać uzasadnienie.

1.

Propozycje restrukturyzacji zobowiązań upadłego mogą obejmować w szczególności

1)

odroczenie wykonania zobowiązań;

2)

rozłożenie spłaty długów na raty;

3)

zmniejszenie sumy długów;

4)

konwersję wierzytelności na udziały lub akcje;

5)

zmianę, zamianę lub uchylenie prawa zabezpieczającego określoną wierzytelność.

2.

Propozycje układowe mogą wskazywać jeden lub więcej sposobów restrukturyzacji.

Układ może przewidywać również zaspokojenie wierzycieli poprzez likwidację majątku

upadłego (układ likwidacyjny). Likwidacja przeprowadzana jest według przepisów ustawy

o likwidacji masy upadłości, chyba że układ przewiduje przejęcie majątku upadłego

przez wierzycieli lub inny sposób likwidacji.

1.

Układem obejmuje się wszystkie wierzytelności w stosunku do upadłego powstałe przed

dniem ogłoszenia upadłości, łącznie z wierzytelnościami zabezpieczonymi przez przeniesienie

na zabezpieczenie własności rzeczy, wierzytelności lub innego prawa.

2.

Układem obejmuje się odsetki od wierzytelności wymienionych w ust. 1 za cały czas

opóźnienia spełnienia świadczenia.

3.

Układem obejmuje się także wierzytelności zależne od warunku, jeżeli warunek ziścił

się w czasie wykonywania układu.

1.

Układ nie obejmuje

1)

należności alimentacyjnych oraz rent z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby,

niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci;

2)

wierzytelności o wydanie mienia, o którym mowa w art. 70;

3)

wierzytelności, które za zgodą sędziego-komisarza zostały spłacone;

4)

wierzytelności, za które upadły odpowiada w związku z nabyciem spadku po ogłoszeniu

upadłości, po wejściu spadku do masy upadłości;

5)

składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i chorobowe.

2.

Układ nie obejmuje wierzytelności ze stosunku pracy oraz wierzytelności zabezpieczonej

na mieniu upadłego hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym i

hipoteką morską, chyba że wierzyciel wyraził zgodę na jej objęcie układem. Zgoda na

objęcie wierzytelności układem powinna być wyrażona w sposób bezwarunkowy i nieodwołalny,

najpóźniej przed przystąpieniem do głosowania nad układem. Zgoda może być wyrażona

także ustnie do protokołu.

Przepisy dotyczące wierzytelności ze stosunku pracy stosuje się odpowiednio do roszczeń

Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o zwrot z masy upadłości świadczeń

Funduszu wypłaconych pracownikom upadłego.

Jeżeli układ przewiduje likwidację majątku upadłego przez przejęcie majątku przez

wierzycieli, można określić w układzie wzajemne dopłaty między wierzycielami.

Jeżeli propozycje układowe przewidują spłatę wierzytelności z zysku przedsiębiorstwa

upadłego, mogą one określać, jaka część zysku przeznaczona jest na spłatę wierzytelności.

Jeżeli propozycje układowe polegają na zmianie treści stosunków prawnych lub praw,

ustanowieniu albo zmianie zabezpieczenia wierzytelności, należy dołączyć w formie

prawem przewidzianej bezwarunkowe oświadczenie osób, od których zgody uzależniona

jest zmiana stosunku prawnego lub prawa albo zmiana zabezpieczenia wierzytelności.

1.

Po zatwierdzeniu listy wierzytelności sędzia-komisarz sporządza, w celu głosowania

nad układem, listy wierzycieli, obejmujące poszczególne kategorie ich interesów

1)

wierzycieli, którym przysługują należności ze stosunków pracy oraz należności rolników

z tytułu umów o dostarczenie produktów z własnego gospodarstwa rolnego;

2)

wierzycieli, których wierzytelności są zabezpieczone rzeczowo;

3)

wierzycieli będących udziałowcami lub akcjonariuszami upadłego;

4)

pozostałych wierzycieli.

2.

Wierzycieli, o których mowa w ust. 1 pkt 4, sędzia-komisarz może umieścić na dwóch

lub więcej listach, określając jednocześnie kryteria wyróżnienia kategorii interesów

wierzycieli. W szczególności mogą być nimi wysokość wierzytelności, terminy płatności

albo charakter zobowiązań.

3.

Postanowienie sędziego-komisarza w przedmiocie podziału wierzycieli ze względu na

kategorie interesów podlega obwieszczeniu. Na postanowienie to przysługuje zażalenie.

1.

Warunki restrukturyzacji zobowiązań upadłego powinny być jednakowe w stosunku do wierzycieli

tej samej kategorii interesów, chyba że wierzyciel wyraźnie zgodził się na warunki

mniej korzystne.

2.

Korzystniejsze warunki restrukturyzacji zobowiązań można przyznać wierzycielom mającym

drobne wierzytelności, a także wierzycielom, którzy po ogłoszeniu upadłości udzielili

lub mają udzielić kredytu niezbędnego do wykonania układu.

3.

Warunki restrukturyzacji zobowiązań ze stosunku pracy nie mogą pozbawiać pracowników

minimalnego wynagrodzenia za pracę.

1.

Uzasadnienie propozycji układowych powinno zawierać

1)

opis stanu przedsiębiorstwa ze szczególnym określeniem jego sytuacji ekonomiczno-finansowej,

prawnej oraz organizacyjnej;

2)

analizę sektora rynku, na którym przedsiębiorstwo upadłego działa, z uwzględnieniem

pozycji rynkowej konkurencji;

3)

metody i źródła finansowania wykonania układu, z uwzględnieniem przewidywanych wpływów

i wydatków w czasie wykonywania układu;

4)

analizę poziomu i struktury ryzyka;

5)

osoby odpowiedzialne za wykonanie układu (imiona i nazwiska);

6)

ocenę alternatywnego sposobu restrukturyzacji zobowiązań;

7)

system zabezpieczenia praw i interesów wierzycieli na czas wykonania układu.

2.

Sędzia-komisarz może zezwolić na ograniczenie uzasadnienia propozycji układowych,

jeżeli z uwagi na wielkość i charakter przedsiębiorstwa upadłego ustalenie wszystkich

danych wymienionych w ust. 1 nie jest niezbędne dla zapewnienia prawidłowego wykonania

układu.

1.

Zgromadzenie wierzycieli powinno odbyć się w terminie miesiąca od dnia zatwierdzenia

listy wierzytelności. Jednocześnie z zawiadomieniem o zgromadzeniu doręcza się wierzycielom

propozycje układowe oraz informacje o podziale wierzycieli ze względu na kategorie

interesów wierzycieli.

2.

W zgromadzeniu może brać udział także wierzyciel, którego wierzytelność nie została

umieszczona na liście wierzytelności, jeżeli przedstawi sędziemu-komisarzowi prawomocne

orzeczenie sądu lub ostateczną decyzję administracyjną stwierdzające jego wierzytelność.

Wierzyciel ten głosuje z sumą wierzytelności ustaloną w prawomocnym orzeczeniu sądu

lub ostatecznej decyzji administracyjnej.

3.

W zgromadzeniu nie biorą udziału wierzyciele, których wierzytelności są sporne.

Sędzia-komisarz może zwołać zgromadzenie wierzycieli wyznaczone w celu zawarcia układu

także wtedy, gdy suma spornych wierzytelności nie przekracza 15% ogólnej sumy wierzytelności.

O istnieniu oraz charakterze spornych wierzytelności sędzia-komisarz zawiadamia wierzycieli

wraz z przesłaniem im propozycji układowych.

1.

Na zgromadzeniu wierzycieli nadzorca sądowy albo zarządca składa sprawozdanie, w którym

ocenia stan przedsiębiorstwa oraz opiniuje możliwość wykonania propozycji układowych.

2.

W razie zgłoszenia kilku propozycji układowych sędzia-komisarz ustala kolejność głosowania

nad propozycjami układowymi. Przyjęcie jednej propozycji układowej wyklucza głosowanie

nad dalszymi propozycjami.

3.

Upadły oraz wierzyciele mogą zgłosić zmiany do propozycji układowych. Przepis ust.

2 stosuje się odpowiednio.

4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach sędzia-komisarz może odroczyć głosowanie nad

układem na okres do jednego miesiąca. Odroczenie nie może być ponowione. O odroczeniu

głosowania sędzia-komisarz ogłasza na zgromadzeniu wierzycieli.

1.

Jeżeli układ określa zabezpieczenie jego wykonania przez osoby trzecie, udzielenie

kredytu upadłemu lub zgodę osób trzecich na zmianę treści praw lub stosunków prawnych,

głosowanie nad układem może odbyć się tylko wtedy, gdy na zgromadzeniu wierzycieli

przedłożone zostaną dokumenty, z których wynika, że zobowiązania te po zawarciu układu

zostaną wykonane.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, gdy układ określa, że upadły na czas wykonania

układu udzieli nieodwołalnego pełnomocnictwa obejmującego prowadzenie całości lub

części spraw jego przedsiębiorstwa albo nieodwołalnego pełnomocnictwa do rozporządzenia

mieniem upadłego na wypadek niewykonywania układu, jak również powierzy zarząd nad

przedsiębiorstwem osobom wskazanym w układzie.

3.

Jeżeli układ określa restrukturyzację zobowiązań upadłego przez konwersję wierzytelności

na akcję albo udziały, głosowanie nad układem może się odbyć tylko wtedy, gdy na zgromadzeniu

wierzycieli przedłożona zostanie zgoda Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów,

wymagana według przepisów odrębnych, albo zostanie wykazane, że zgoda taka nie jest

wymagana.

1.

Układ zostaje przyjęty, jeżeli wypowie się za nim większość wierzycieli z każdej z

list wierzycieli obejmujących kategorie interesów wierzycieli mających łącznie nie

mniej niż dwie trzecie ogólnej sumy wierzytelności, które uprawniają do uczestniczenia

w głosowaniu.

2.

Mimo nieuzyskania niezbędnej większości, chociażby co do jednej z list wierzycieli,

układ zostaje przyjęty, jeżeli większość wierzycieli z każdej z pozostałych list wyraziła

zgodę na przyjęcie układu, a wierzyciele z tej listy, którzy wypowiedzieli się przeciwko

przyjęciu układu, zostaną zaspokojeni na podstawie układu w stopniu nie mniej korzystnym

niż w przypadku przeprowadzenia postępowania upadłościowego obejmującego likwidację

majątku upadłego.

3.

Zawarcie układu w przypadku, o którym mowa w ust. 2, stwierdza sędzia-komisarz postanowieniem.

1.

Jeżeli nie doszło do zawarcia układu, sąd niezwłocznie zmienia postanowienie o ogłoszeniu

upadłości z możliwością zawarcia układu na postanowienie o ogłoszeniu upadłości obejmującej

likwidację majątku upadłego i ustanawia syndyka masy upadłości. Na postanowienie sądu

przysługuje zażalenie.

2.

Ponowne dopuszczenie do układu jest niedopuszczalne.

1.

Układ przyjęty przez zgromadzenie wierzycieli zatwierdza sąd.

2.

Rozprawa wyznaczona w celu zatwierdzenia układu odbywa się nie wcześniej niż po upływie

tygodnia od zgromadzenia wierzycieli.

3.

Jeżeli na zgromadzeniu wierzycieli lub po zawarciu układu w terminie tygodnia zgłoszono

zarzuty, w których wskazano na niedopuszczalność zawarcia układu lub na inne uchybienia

procesowe, wyznacza się rozprawę, na którą wzywa się zgłaszających zarzuty. Zarzuty

zgłoszone na zgromadzeniu wierzycieli powinny być wpisane do protokołu zgromadzenia

wierzycieli. Zarzuty zgłoszone po upływie tygodnia od zawarcia układu pozostawione

zostaną bez rozpoznania.

4.

O terminie rozprawy w celu zatwierdzenia układu zawiadamia się przez obwieszczenie,

chyba że sędzia-komisarz zawiadomił o tym na zgromadzeniu wierzycieli.

5.

Na postanowienie sądu w przedmiocie zatwierdzenia układu przysługuje zażalenie.

1.

Sąd odmawia zatwierdzenia układu, jeżeli narusza on prawo albo jeżeli jest oczywiste,

że układ nie będzie wykonany.

2.

Sąd może odmówić zatwierdzenia układu, jeżeli jego warunki są rażąco krzywdzące dla

wierzycieli, którzy głosowali przeciwko układowi i zgłosili zarzuty.

3.

Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

Po uprawomocnieniu się postanowienia odmawiającego zatwierdzenia układu, sąd zmienia

postanowienie o ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu na postanowienie

o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego i wyznacza syndyka

albo umarza postępowanie.

1.

Układ wiąże wszystkich wierzycieli, których wierzytelności według ustawy objęte są

układem, choćby nie zostały umieszczone na liście.

2.

Układ nie wiąże wierzycieli, których upadły umyślnie nie ujawnił i którzy w postępowaniu

nie uczestniczyli.

Układ nie narusza praw wierzyciela wobec poręczyciela upadłego oraz współdłużnika

upadłego ani praw wynikających z hipoteki, zastawu, zastawu rejestrowego i hipoteki

morskiej, jeżeli były one ustanowione na mieniu osoby trzeciej.

1.

Układ nie narusza praw wynikających z hipoteki, zastawu, zastawu rejestrowego, zastawu

skarbowego i hipoteki morskiej, jeżeli były ustanowione na mieniu upadłego, chyba

że uprawniony wyraził zgodę na objęcie zabezpieczonej wierzytelności układem.

2.

W przypadku wyrażenia zgody na objęcie układem zabezpieczonej wierzytelności prawa,

o których mowa w ust. 1, pozostają w mocy, z tym że zabezpieczają one wierzytelność

w wysokości i na warunkach płatności określonych w układzie.

1.

Po uprawomocnieniu się postanowienia zatwierdzającego układ sąd wydaje postanowienie

o zakończeniu postępowania upadłościowego. Jeżeli zawarto układ likwidacyjny, przepisy

art. 369 i 370 stosuje się odpowiednio.

2.

Po zakończeniu postępowania upadły odzyskuje prawo do władania i zarządzania swoim

majątkiem w takim zakresie, w jakim wynika to z treści układu.

1.

Układ wraz z odpisem prawomocnego postanowienia o zatwierdzeniu układu stanowi podstawę

wpisów w księdze wieczystej i rejestrach.

2.

Jeżeli układ przewiduje ustanowienie zarządu przymusowego na czas wykonania układu,

odpis układu wraz z odpisem prawomocnego postanowienia zatwierdzającego układ stanowi

tytuł wykonawczy do wprowadzenia zarządcy we władanie majątkiem upadłego.

3.

Jeżeli układ przewiduje konwersję wierzytelności na udziały lub akcje spółki będącej

upadłym, prawomocnie zatwierdzony układ zastępuje określone w Kodeksie spółek handlowych czynności związane z podwyższeniem kapitału zakładowego i objęciem udziałów lub akcji.

Układ wraz z odpisem prawomocnego postanowienia o zatwierdzeniu układu stanowi podstawę

wpisu podwyższenia kapitału zakładowego spółki do Krajowego Rejestru Sądowego.

1.

Z dniem uprawomocnienia się postanowienia zatwierdzającego układ z mocy prawa ulegają

umorzeniu postępowania zabezpieczające i egzekucyjne prowadzone przeciwko upadłemu

w celu zaspokojenia należności objętych układem, a tytuły wykonawcze lub egzekucyjne,

które stanowiły podstawę do prowadzenia takich postępowań, tracą z mocy prawa wykonalność.

2.

Sąd z urzędu wyda postanowienie stwierdzające umorzenie postępowań egzekucyjnych i

zabezpieczających oraz utratę wykonalności sądowych tytułów wykonawczych i egzekucyjnych.

Nie wyłącza to prawa stron do wytoczenia powództwa o ustalenie, że sądowe tytuły egzekucyjne

i wykonawcze pozbawione zostały wykonalności.

3.

Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

Wyciąg z listy wierzytelności, łącznie z wypisem prawomocnego postanowienia zatwierdzającego

układ, jest tytułem egzekucyjnym przeciwko upadłemu oraz temu, kto udzielił zabezpieczenia

wykonania układu, jeżeli został w sądzie złożony dokument stwierdzający udzielenie

zabezpieczenia. Jeżeli układ przewiduje dopłaty między wierzycielami, jest także tytułem

egzekucyjnym przeciwko zobowiązanemu do dopłaty.

1.

Po wykonaniu układu lub po wyegzekwowaniu należności stwierdzonych układem sąd na

wniosek upadłego, zarządcy lub innej osoby, która jest odpowiedzialna za wykonanie

układu, wydaje postanowienie o wykonaniu układu. Na postanowienie sądu w przedmiocie

wykonania układu przysługuje zażalenie.

2.

Prawomocne postanowienie o wykonaniu układu stanowi podstawę do wykreślenia wszelkich

wpisów w księdze wieczystej i rejestrach.

3.

Po uprawomocnieniu się postanowienia stwierdzającego wykonanie układu, upadły odzyskuje

prawo swobodnego zarządzania majątkiem i rozporządzania jego składnikami.

Jeżeli po zatwierdzeniu układu nastąpiła nadzwyczajna zmiana stosunków gospodarczych,

która w sposób istotny wpływa na trwały wzrost lub zmniejszenie dochodu z przedsiębiorstwa

upadłego, upadły oraz każdy z wierzycieli może wystąpić o zmianę układu.

1.

Postanowienie sądu o wszczęciu postępowania o zmianę układu podlega obwieszczeniu.

Na postanowienie to przysługuje zażalenie.

2.

Do postępowania w sprawie zmiany układu stosuje się przepisy działów I-III, z zastrzeżeniem

art. 300 i 301.

1.

W zgromadzeniu wierzycieli uczestniczą wierzyciele, którzy mieli prawo uczestniczyć

w zgromadzeniu, na którym doszło do zawarcia układu. Głosują oni z sumą swoich wierzytelności,

z jaką głosowali na zgromadzeniu, na którym doszło do zawarcia układu.

2.

W zgromadzeniu mogą także uczestniczyć ci wierzyciele, których wierzytelności były

sporne, a które po zawarciu układu zostały stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu

lub ostateczną decyzją administracyjną.

3.

W zgromadzeniu nie mają prawa uczestniczyć wierzyciele, których wierzytelności zostały

w całości zaspokojone.

Inne zmiany układu niż określone w art. 298-300 są niedopuszczalne.

1.

Sąd na wniosek wierzyciela lub upadłego albo osoby, która z mocy układu uprawniona

jest do wykonania lub nadzorowania wykonania układu, uchyla układ, jeżeli upadły nie

wykonuje postanowień układu albo jest oczywiste, że układ nie będzie wykonany.

2.

Uchylenie układu z innych przyczyn niż określone w ust. 1 jest niedopuszczalne.

3.

Na postanowienie o uchyleniu układu przysługuje zażalenie.

Jeżeli przed rozpoznaniem wniosku o zmianę układu wpłynął wniosek o uchylenie układu,

sąd rozpoznaje obydwa wnioski łącznie.

Jeżeli sąd uchyla układ, zmienia postanowienie o ogłoszeniu upadłości z możliwością

zawarcia układu na postanowienie o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku

upadłego i ustanawia sędziego-komisarza oraz syndyka.

1.

W razie uchylenia układu w podjętym postępowaniu upadłościowym dotychczasowi wierzyciele

dochodzą swych roszczeń w ich pierwotnej wysokości; odsetki nalicza się do dnia uprawomocnienia

się postanowienia o uchyleniu układu. Wypłacone na podstawie układu sumy zalicza się

na poczet dochodzonych wierzytelności.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli wierzytelność została zaspokojona na

podstawie układu w inny sposób.

3.

Hipoteka, prawo zastawu, prawo zastawu rejestrowego, prawo zastawu skarbowego i hipoteka

morska zabezpieczają wierzytelność w takiej wysokości, w jakiej nie została jeszcze

zaspokojona.

Po ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego, syndyk niezwłocznie

przystępuje do spisu inwentarza i oszacowania masy upadłości oraz sporządzenia planu

likwidacyjnego. Syndyk składa sędziemu-komisarzowi spis inwentarza wraz z planem likwidacyjnym

w terminie jednego miesiąca od dnia ogłoszenia upadłości. Plan likwidacyjny powinien

określać proponowane sposoby sprzedaży składników majątku upadłego, w szczególności

sprzedaży przedsiębiorstwa, termin sprzedaży, preliminarz wydatków oraz ekonomiczne

uzasadnienie dalszego prowadzenia działalności gospodarczej.

1.

Na podstawie spisu inwentarza i innych dokumentów upadłego oraz oszacowania syndyk

sporządza sprawozdanie finansowe na dzień poprzedzający ogłoszenie upadłości i niezwłocznie

przedkłada je sędziemu-komisarzowi.

2.

Jeżeli z jakichkolwiek przyczyn syndyk nie może sporządzić spisu inwentarza, oszacowania,

planu likwidacji lub sprawozdania finansowego w terminie, o którym mowa w art. 306,

składa sędziemu-komisarzowi, w terminie miesiąca od dnia ogłoszenia upadłości, pisemne

sprawozdanie ogólne o stanie masy upadłości i o możliwości zaspokojenia wierzycieli.

Złożenie sprawozdania nie zwalnia syndyka od obowiązku sporządzenia dokumentów, o

których mowa w ust. 1, gdy tylko będzie to możliwe.

Po sporządzeniu spisu inwentarza i sprawozdania finansowego albo po złożeniu pisemnego

sprawozdania ogólnego syndyk przeprowadza likwidację masy upadłości.

Sędzia-komisarz może wstrzymać likwidację masy upadłości do czasu uprawomocnienia

się postanowienia o ogłoszeniu upadłości albo rozpoznania wniosku o zmianę postanowienia

o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego na postanowienie o

ogłoszeniu upadłości z możliwością zawarcia układu.

1.

Przed rozpoczęciem likwidacji masy upadłości syndyk może sprzedać ruchomości, jeżeli

jest to potrzebne na zaspokojenie kosztów postępowania. Ponadto syndyk może sprzedać

ruchomości, które ulegają szybkiemu zepsuciu lub wskutek opóźnienia sprzedaży straciłyby

znacznie na wartości albo których przechowanie pociąga za sobą koszty zbyt wysokie

w stosunku do ich wartości.

2.

Jeżeli sędzia-komisarz wstrzyma likwidację masy upadłości, przepis ust. 1 stosuje

się w zakresie określonym przez sędziego-komisarza.

1.

Likwidacji masy upadłości dokonuje się przez sprzedaż przedsiębiorstwa upadłego w

całości lub jego zorganizowanych części, sprzedaż nieruchomości i ruchomości, przez

ściągnięcie wierzytelności od dłużników upadłego i wykonanie innych jego praw majątkowych

wchodzących w skład masy upadłości albo ich zbycie.

2.

W przypadkach wskazanych w ustawie likwidacja ruchomości oraz wierzytelności i praw

obciążonych zastawem rejestrowym może nastąpić także przez przejęcie ich przez wierzyciela

będącego zastawnikiem zastawu rejestrowego, jeżeli umowa o ustanowienie zastawu przewiduje

zaspokojenie zastawnika w drodze przejęcia przedmiotu zastawu.

3.

Przepisy dotyczące likwidacji w drodze sprzedaży ruchomości oraz przejęcia ruchomości

obciążonych zastawem rejestrowym stosuje się odpowiednio do sprzedaży i przejęcia

przez wierzyciela zwierząt, jeżeli nie jest to sprzeczne z przepisami dotyczącymi

ochrony zwierząt.

1.

W razie ogłoszenia upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego można prowadzić

dalej przedsiębiorstwo upadłego, jeżeli możliwe jest zawarcie układu z wierzycielami

lub możliwa jest sprzedaż przedsiębiorstwa upadłego w całości lub jego zorganizowanych

części.

2.

Jeżeli syndyk prowadzi przedsiębiorstwo upadłego, powinien podjąć wszelkie działania

zapewniające zachowanie przedsiębiorstwa co najmniej w niepogorszonym stanie.

1.

Sprzedaż dokonana w postępowaniu upadłościowym ma skutki sprzedaży egzekucyjnej.

2.

Sprzedaż nieruchomości powoduje wygaśnięcie praw oraz praw i roszczeń osobistych ujawnionych

przez wpis do księgi wieczystej lub nieujawnionych w ten sposób, lecz zgłoszonych

sędziemu-komisarzowi w terminie określonym w art. 51 ust. 1 pkt 5. W miejsce prawa,

które wygasło, uprawniony nabywa prawo do zaspokojenia wartości wygasłego prawa z

ceny uzyskanej ze sprzedaży obciążonej nieruchomości. Skutek ten powstaje z chwilą

zawarcia umowy sprzedaży. Podstawą do wykreślenia praw, które wygasły na skutek sprzedaży,

jest prawomocny plan podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości obciążonej.

3.

Służebność drogi koniecznej oraz służebność ustanowiona w związku z przekroczeniem

granicy przy wznoszeniu budowli lub innego urządzenia, użytkowanie oraz prawa dożywotnika

pozostają w mocy.

4.

Na wniosek właściciela nieruchomości władnącej, zgłoszony najpóźniej w zarzutach do

planu podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości obciążonej, sędzia-komisarz

może postanowić, że służebność gruntowa, która nie znajduje pełnego pokrycia w cenie

nabycia, zostaje utrzymana w mocy, jeżeli jest dla nieruchomości władnącej konieczna,

a nie obniża w sposób istotny wartości nieruchomości obciążonej. Na postanowienie

sędziego-komisarza przysługuje zażalenie. Jeżeli wniosek o wyłączenie zgłoszony został

w zarzutach, podlega rozpoznaniu razem z zarzutami.

1.

W razie zbycia przedsiębiorstwa, w którego skład wchodzą przedmioty obciążone ograniczonymi

prawami rzeczowymi, wartość składników mienia obciążonych tymi prawami podlega ujawnieniu

w umowie sprzedaży, a uzyskana cena podlega podziałowi z uwzględnieniem art. 336 i

340.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Jeżeli w skład masy upadłości wchodzą rzeczy ruchome, których nie można zbyć z zachowaniem

przepisów ustawy, sędzia-komisarz może zarządzić ich wyłączenie z masy upadłości albo

zezwolić na ich zniszczenie.

1.

Przedsiębiorstwo upadłego powinno być sprzedane jako całość, chyba że nie jest to

możliwe.

2.

Sprzedaż przedsiębiorstwa upadłego może być poprzedzona umową dzierżawy na czas określony

z prawem pierwokupu, jeżeli przemawiają za tym względy ekonomiczne.

3.

Przed sprzedażą przedsiębiorstwa spółki publicznej syndyk zasięga opinii Przewodniczącego

Komisji Papierów Wartościowych i Giełd co do wpływu sprzedaży na sytuację rynku kapitałowego

i interes gospodarki narodowej.

1.

Na nabywcę przedsiębiorstwa upadłego przechodzą wszelkie koncesje, zezwolenia, licencje

i ulgi, które zostały udzielone upadłemu, chyba że ustawa lub decyzja o ich udzieleniu

stanowi inaczej.

2.

Nabywca może używać oznaczenia przedsiębiorstwa upadłego, w którym mieści się jego

nazwisko, tylko za zgodą upadłego. Nabywca przedsiębiorstwa upadłego nabywa je w stanie

wolnym od obciążeń i nie odpowiada za zobowiązania upadłego. Wszelkie obciążenia na

składnikach przedsiębiorstwa wygasają, z wyjątkiem obciążeń wymienionych w art. 313

ust. 3 i 4.

1.

Jeżeli sprzedaż przedsiębiorstwa upadłego jako całości nie jest możliwa ze względów

ekonomicznych lub innych przyczyn, można sprzedać zorganizowaną część przedsiębiorstwa.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do zbioru rzeczy lub praw obciążonych zastawem

rejestrowym, które wchodzą w skład przedsiębiorstwa. Suma uzyskana ze sprzedaży takiego

zbioru podlega podziałowi stosownie do przepisów art. 336 i 340.

1.

Sędzia-komisarz na wniosek syndyka przed sprzedażą przedsiębiorstwa wyznacza biegłego

do sporządzenia opisu i oszacowania przedsiębiorstwa i jego zorganizowanych części,

jeżeli nie dokonano tego przy sporządzaniu spisu inwentarza i oszacowania.

2.

Opis przedsiębiorstwa powinien określać w szczególności przedmiot działalności przedsiębiorstwa,

nieruchomości wchodzące w jego skład, ich obszar oraz oznaczenie księgi wieczystej

lub zbioru dokumentów, inne środki trwałe, stwierdzone prawa, a także obciążenia.

3.

W oszacowaniu należy odrębnie podać wartość przedsiębiorstwa w całości oraz jego zorganizowanych

części, jeżeli mogą być wydzielone do sprzedaży.

4.

Jeżeli składniki przedsiębiorstwa obciążone są hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym,

zastawem skarbowym, hipoteką morską, a także prawami i roszczeniami osobistymi, w

oszacowaniu należy oddzielnie podać, które z tych praw pozostają w mocy po sprzedaży,

a także ich wartość oraz wartości składników obciążonych, a także stosunek wartości

tych praw do wartości przedsiębiorstwa.

5.

Wchodząca w skład przedsiębiorstwa nieruchomość, której dotyczy prawo pierwokupu przysługujące

z mocy ustawy, podlega wyłączeniu i oddzielnej sprzedaży.

6.

Zarzuty na opis i oszacowanie rozpoznaje sędzia-komisarz.

Sprzedaży mienia, do której mają zastosowanie przepisy działu niniejszego, dokonuje

się w drodze przetargu, do którego stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, z tym że

1)

warunki przetargu określa sędzia-komisarz;

2)

o przetargu należy zawiadomić przez obwieszczenie co najmniej na dwa tygodnie, a jeżeli

przetarg dotyczy przedsiębiorstwa spółki publicznej - co najmniej na sześć tygodni

przed jego terminem;

3)

rozpoznanie ofert następuje na posiedzeniu jawnym;

4)

przetarg prowadzi syndyk pod nadzorem sędziego-komisarza;

5)

wyboru oferty dokonuje syndyk; wybór ten jest prawnie skuteczny po zatwierdzeniu go

przez sędziego-komisarza;

6)

postanowienie zatwierdzające wybór oferty sędzia-komisarz wydaje na posiedzeniu, na

którym rozpoznano oferty. Sędzia-komisarz może odroczyć wydanie postanowienia o tydzień.

W takim przypadku postanowienie o wyborze ofert podlega obwieszczeniu;

7)

jeżeli przetarg dotyczy przedsiębiorstwa spółki publicznej, oferent wraz z ofertą

obowiązany jest przedstawić opinię Przewodniczącego Komisji Papierów Wartościowych

i Giełd.

1.

Syndyk zawiera umowę sprzedaży w terminie jednego miesiąca od dnia zatwierdzenia wyboru

oferty przez sędziego-komisarza.

2.

Jeżeli nie dojdzie do zawarcia umowy z winy oferenta, sędzia-komisarz wydaje postanowienie

o ogłoszeniu nowego przetargu; oferent, z którym nie doszło do zawarcia umowy, nie

może uczestniczyć w nowym przetargu.

Jeżeli przetarg nie doszedł do skutku albo sędzia-komisarz nie zatwierdził wyboru

oferty, sędzia-komisarz wydaje postanowienie o wyznaczeniu nowego przetargu albo zezwala

na swobodny wybór nabywcy przez syndyka we wskazanym terminie i określa minimalną

cenę sprzedaży oraz warunki zbycia.

Rada wierzycieli może wyrazić zgodę na sprzedaż z wolnej ręki mienia, do którego mają

zastosowanie przepisy działu niniejszego, z jednoczesnym określeniem warunków zbycia.

1.

Jeżeli rada wierzycieli wyraziła zgodę, o której mowa w art. 323, spółka z udziałem

ponad połowy pracowników upadłego będącego spółką handlową z udziałem Skarbu Państwa

ma pierwszeństwo w nabyciu przedsiębiorstwa upadłego lub jego zorganizowanej części

nadającej się do prowadzenia działalności gospodarczej.

2.

Syndyk w pierwszej kolejności składa ofertę sprzedaży spółce pracowniczej, o której

mowa w ust. 1.

Jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej, do sprzedaży ruchomości stosuje

się odpowiednio przepisy art. 320-322.

1.

Sędzia-komisarz może zezwolić na sprzedaż ruchomości z wolnej ręki, przy czym może

określić warunki sprzedaży albo też określić inny tryb wyboru nabywcy.

2.

Jeżeli przedmiot sprzedaży dopuszczony jest do obrotu na rynku regulowanym, sędzia-komisarz

może zezwolić, by sprzedaż była dokonana przez maklera giełdowego. W takim przypadku

sędzia-komisarz może wyznaczyć giełdę lub polecić dokonanie wyboru giełdy syndykowi

oraz wyznaczyć cenę minimalną sprzedaży.

1.

Zastawnik zastawu rejestrowego może zaspokoić się z przedmiotu zastawu przez jego

przejęcie albo zbycie w trybie określonym w art. 24 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów

(Dz. U. Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 121, poz. 769, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2000 r. Nr 48, poz. 554, Nr 60, poz. 702 i Nr 114, poz. 1193), jeżeli umowa o ustanowienie zastawu przewiduje taki sposób zaspokojenia zastawnika.

2.

Jeżeli rzecz obciążona zastawem rejestrowym znajduje się w posiadaniu zastawnika lub

osób trzecich, zastawnik zawiadamia o zaspokojeniu się syndyka. Sędzia-komisarz może

wyznaczyć zastawnikowi stosowny termin do zaspokojenia się z przedmiotu zastawu. Jeżeli

zastawnik nie skorzystał z tego prawa w wyznaczonym terminie, osoba, u której znajduje

się rzecz obciążona zastawem rejestrowym, obowiązana jest wydać przedmiot zastawu

syndykowi. Po przekazaniu przedmiotu zastawu syndyk dokonuje jego sprzedaży; suma

uzyskana ze sprzedaży podlega podziałowi, z uwzględnieniem art. 336 i 340.

3.

W sprawach, o których mowa w ust. 2, postanowienie sędziego-komisarza o wydaniu syndykowi

przedmiotu zastawu podlega wykonaniu bez nadawania mu klauzuli wykonalności.

1.

Jeżeli przedmiot zastawu rejestrowego, z którego wierzyciel może się zaspokoić, znajduje

się we władaniu syndyka, a wierzycielowi przysługuje prawo do przejęcia przedmiotu

na własność, sędzia-komisarz wyznacza wierzycielowi termin do wykonania tego prawa,

nie krótszy niż jeden miesiąc; po upływie terminu przedmiot zastawu zostanie sprzedany

według przepisów ustawy.

2.

Jeżeli rzecz obciążona zastawem rejestrowym znajduje się we władaniu syndyka, a umowa

o ustanowieniu zastawu przewiduje zaspokojenie zastawnika w trybie określonym w art.

24 ustawy, o której mowa w art. 327 ust. 1, syndyk dokonuje sprzedaży rzeczy według

przepisów niniejszej ustawy.

W przypadkach, o których mowa w art. 327 i 328, zastawnik jest obowiązany rozliczyć

się z upadłym stosownie do przepisów ustawy, o której mowa w art. 327 ust. 1.

1.

Jeżeli przedmiot obciążony zastawem rejestrowym jest składnikiem przedsiębiorstwa

upadłego i jego sprzedaż wraz z przedsiębiorstwem może być korzystniejsza niż oddzielna

sprzedaż przedmiotu zastawu, przepisów art. 327 oraz art. 328 nie stosuje się.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przedmiot obciążony zastawem sprzedaje się wraz

z przedsiębiorstwem. Z ceny sprzedaży przedsiębiorstwa wyodrębnia się wartość rzeczy

obciążonej zastawem i przeznacza się na zaspokojenie zastawnika stosownie do art.

336 i 340.

1.

Likwidacja wierzytelności upadłego następuje przez ich ściągnięcie.

2.

Jeżeli ściągnięcie wierzytelności napotyka przeszkody albo roszczenie nie jest jeszcze

wymagalne, likwidacja wierzytelności nastąpi przez ich zbycie.

Likwidacja praw majątkowych upadłego następuje przez ich wykonanie albo zbycie.

Do likwidacji wierzytelności i praw majątkowych upadłego obciążonych zastawem rejestrowym

stosuje się odpowiednio przepisy art. 327-330.

1.

Do zbycia wierzytelności lub praw majątkowych upadłego stosuje się odpowiednio przepisy

art. 320-322 i art. 326.

2.

Rada wierzycieli może wyrazić zgodę na inną formę poszukiwania nabywcy, z jednoczesnym

określeniem warunków sprzedaży.

Fundusze masy upadłości obejmują sumy uzyskane z likwidacji masy upadłości oraz dochód

uzyskany z prowadzenia lub wydzierżawienia przedsiębiorstwa upadłego, a także odsetki

od tych sum zdeponowanych w banku, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Sumy uzyskane ze zbycia rzeczy i praw obciążonych hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym,

zastawem skarbowym i hipoteką morską przeznacza się na zaspokojenie wierzycieli, których

wierzytelności były zabezpieczone na zbytych rzeczach lub prawach z zachowaniem przepisów

ustawy. Kwoty pozostałe po zaspokojeniu tych wierzytelności wchodzą do funduszów masy

upadłości.

1.

Podziału funduszów dokonuje się jednorazowo albo kilkakrotnie w miarę likwidacji masy

upadłości po zatwierdzeniu przez sędziego-komisarza listy wierzytelności.

2.

W razie kilkakrotnego podziału funduszów masy upadłości, dokonuje się podziału ostatecznego

po całkowitym zlikwidowaniu masy upadłości.

Jeżeli w postępowaniu upadłościowym zaspokojeniu podlegają wierzytelności zabezpieczone

hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym i hipoteką morską, podziału

ostatecznego funduszów masy upadłości dokonuje się po podziale sumy uzyskanej ze zbycia

przedmiotu obciążonego.

Do postępowania w przedmiocie podziału sumy uzyskanej ze zbycia przedmiotów, o których

mowa w art. 336, stosuje się odpowiednio przepisy o podziale funduszów masy upadłości;

o projekcie planu podziału zawiadamia się upadłego i tylko tych wierzycieli, którzy

mogą być zaspokojeni z sum uzyskanych ze zbycia tych przedmiotów. Zarzuty i zażalenia

na postanowienia sędziego-komisarza wydane po wniesieniu zarzutów mogą wnieść upadły

i wierzyciele, którzy mogą być zaspokojeni z przedmiotów, o których mowa w art. 336.

1.

Wierzytelności osobiste zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem

skarbowym i hipoteką morską umieszcza się w planie podziału funduszów masy upadłości

jedynie w takiej sumie, w jakiej nie zostały zaspokojone z przedmiotu zabezpieczenia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do wierzytelności, które zostały zaspokojone

przez zakład ubezpieczeń w wykonaniu umowy ubezpieczenia zawartej przez upadłego.

Wierzytelność wierzyciela spadku przyjętego po ogłoszeniu upadłości, za którą masa

upadłości odpowiada, umieszcza się w planie podziału funduszów masy upadłości do wysokości

wartości majątku spadkowego. Jeżeli w postępowaniu upadłościowym dochodzone są wierzytelności

dwu lub więcej wierzycieli spadku, które łącznie przekraczają wartość majątku spadkowego,

wierzytelności te umieszcza się w planie podziału w wysokości obniżonej stosunkowo

do wysokości każdej z nich.

1.

Wierzytelności i należności podlegające zaspokojeniu z funduszów masy upadłości dzieli

się na następujące kategorie

1)

kategoria pierwsza - koszty postępowania upadłościowego, należności z tytułu składek

na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i chorobowe pracowników, należności ze stosunku

pracy, należności rolników z tytułu umów o dostarczenie produktów z własnego gospodarstwa

rolnego za ostatnie dwa lata, renty należne za wywołanie choroby, niezdolności do

pracy, kalectwa lub śmierci, ciążące na upadłym zobowiązania alimentacyjne, należności

powstałe wskutek czynności syndyka albo zarządcy, należności z zawartych przez upadłego

przed ogłoszeniem upadłości umów wzajemnych, których wykonania żądał syndyk albo zarządca,

należności z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia masy upadłości oraz należności, które

powstały z czynności upadłego dokonanych za zgodą nadzorcy sądowego;

2)

kategoria druga - podatki, inne daniny publiczne oraz niepodlegające zaspokojeniu

w kategorii pierwszej należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne należne

za ostatni rok przed datą ogłoszenia upadłości wraz z należnymi od nich odsetkami

i kosztami egzekucji;

3)

kategoria trzecia - inne wierzytelności, jeżeli nie podlegają zaspokojeniu w kategorii

czwartej, wraz z odsetkami za ostatni rok przed datą ogłoszenia upadłości, z odszkodowaniem

umownym, kosztami procesu i egzekucji;

4)

kategoria czwarta - odsetki, które nie należą do wyższych kategorii w kolejności,

w jakiej podlega zaspokojeniu kapitał, a także sądowe i administracyjne kary grzywny

oraz należności z tytułu darowizn i zapisów.

2.

Wierzytelność nabyta w drodze przelewu lub indosu po ogłoszeniu upadłości, podlega

zaspokojeniu w kategorii trzeciej, jeżeli nie podlega zaspokojeniu w kategorii czwartej.

Nie dotyczy to wierzytelności powstałej wskutek czynności syndyka albo zarządcy albo

czynności upadłego podjętych za zgodą nadzorcy sądowego.

3.

Przepisy dotyczące zaspokojenia należności ze stosunku pracy stosuje się odpowiednio

do roszczeń Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o zwrot z masy upadłości

świadczeń wypłaconych przez Fundusz pracownikom upadłego.

4.

Do wierzytelności zasądzonych orzeczeniem sądu albo objętych ostateczną decyzją administracyjną,

które zostały wydane przeciwko upadłemu po ogłoszeniu upadłości, jeżeli należności

te podlegają zaspokojeniu z funduszów masy upadłości, stosuje się odpowiednio przepis

art. 343 ust. 1.

1.

Syndyk zaspokaja należności pierwszej kategorii za zgodą sędziego-komisarza w miarę

wpływu do masy upadłości stosownych sum; jeżeli należności te w ten sposób nie będą

zaspokojone, zostaną zaspokojone w drodze podziału funduszów masy upadłości. Ciążące

na upadłym zobowiązania alimentacyjne syndyk zaspokaja w przypadających terminach

ich płatności każdemu uprawnionemu do wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy kosztów postępowania upadłościowego, które pokrywa się

niezwłocznie w miarę posiadanych funduszy.

Jeżeli suma przeznaczona do podziału nie wystarcza na zaspokojenie w całości wszystkich

należności, należności dalszej kategorii zaspokaja się dopiero po zaspokojeniu w całości

należności poprzedzającej kategorii, a gdy majątek nie wystarcza na zaspokojenie w

całości wszystkich należności tej samej kategorii, należności te zaspokaja się stosunkowo

do wysokości każdej z nich.

1.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, wierzytelności zabezpieczone hipoteką,

zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym, hipoteką morską, a także wygasające

według przepisów ustawy prawa oraz prawa i roszczenia osobiste ciążące na nieruchomości,

podlegają zaspokojeniu z sumy uzyskanej ze sprzedaży przedmiotu obciążonego, pomniejszonej

o koszty związane ze sprzedażą.

2.

Wierzytelności, o których mowa w ust. 1, są zaspokajane w kolejności przysługującego

im pierwszeństwa.

3.

Wraz z wierzytelnościami zaspokajane są odsetki objęte zabezpieczeniami, o których

mowa w ust. 1, oraz koszty postępowania w wysokości nieprzekraczającej dziesiątej

części kapitału.

W razie sprzedaży nieruchomości, prawa użytkowania wieczystego, spółdzielczego prawa

do lokalu lub statku morskiego wpisanego do rejestru okrętowego obciążonych odpowiednio

hipoteką, hipoteką morską lub prawami, które wygasają według przepisów ustawy, oraz

prawami i roszczeniami osobistymi, przed zaspokojeniem tych wierzytelności, które

były tak zabezpieczone, zaspokaja się wierzytelności alimentacyjne oraz wierzytelności

o wynagrodzenie za pracę pracowników upadłego pracujących na sprzedanej nieruchomości

lub statku morskim za okres ostatnich trzech miesięcy przed dniem ich sprzedaży, jednak

tylko do wysokości trzykrotnego minimalnego wynagrodzenia za pracę, jak również renty

należne za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci.

1.

Syndyk sporządza i składa sędziemu-komisarzowi plan podziału funduszów masy upadłości,

w którym

1)

określa sumę podlegającą podziałowi;

2)

wymienia wierzytelności i prawa osób uczestniczących w podziale;

3)

określa sumę, jaka każdemu z uczestników przypada z podziału;

4)

wskazuje, które sumy mają być wypłacone, a które i z jakich przyczyn mają być pozostawione

w depozycie sądowym;

5)

określa, czy plan podziału jest częściowy czy ostateczny.

2.

Sędzia-komisarz może wnieść do planu poprawki lub polecić syndykowi dokonanie wskazanych

zmian w planie.

1.

W sprawach, w których wierzycielom przysługują prawa na zbytych rzeczach lub prawach,

o których mowa w art. 345 i 346, syndyk sporządza oddzielny plan podziału sum uzyskanych

ze sprzedanych rzeczy lub praw. Do tego planu stosuje się odpowiednio przepis art.

347.

2.

W planie podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości syndyk wymienia dodatkowo

prawa oraz prawa i roszczenia osobiste, które wskutek sprzedaży nieruchomości wygasły.

Sędzia-komisarz zawiadamia upadłego i członków rady wierzycieli oraz ogłasza przez

obwieszczenie i ogłoszenie w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, że plan podziału można

przeglądać w sekretariacie sądu i w terminie dwóch tygodni od dnia obwieszczenia wnosić

zarzuty przeciwko planowi podziału.

1.

Zarzuty przeciwko planowi podziału rozpoznaje sędzia-komisarz.

2.

W razie potrzeby sędzia-komisarz wysłucha osoby, których praw dotyczą zarzuty.

3.

Na postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

1.

Jeżeli zarzutów nie wniesiono, sędzia-komisarz zatwierdza plan podziału.

2.

W razie wniesienia zarzutów, sprostowanie i zatwierdzenie planu podziału następuje

po uprawomocnieniu się postanowienia sędziego-komisarza w sprawie zarzutów, a w razie

jego zaskarżenia - po wydaniu postanowienia sądu.

1.

Plan podziału wykonuje się niezwłocznie po jego zatwierdzeniu. Wykonanie planu podziału

nie może jednak nastąpić przed uprawomocnieniem się postanowienia o ogłoszeniu upadłości.

2.

W razie wniesienia zarzutów przeciwko planowi podziału lub zażalenia na postanowienie

w sprawie zarzutów, plan wykonuje się w tych częściach, których nie dotyczą żądania

zgłoszone w zarzutach lub zażaleniu. W takim przypadku zakres wykonania planu określa

sędzia-komisarz.

Wykonując plan podziału, syndyk wydaje wierzycielowi należną mu kwotę lub przelewa

ją na rachunek bankowy wierzyciela.

1.

W razie zaspokojenia wierzytelności wierzyciela osobistego upadłego, zabezpieczonej

na mieniu upadłego hipoteką lub hipoteką morską, przed zbyciem przedmiotu obciążonego,

w prawa wierzyciela wchodzi upadły. Odpowiedniego wpisu o tym dokonuje się w księdze

wieczystej lub w rejestrze okrętowym.

2.

Podstawę wpisu stanowi wyciąg z planu podziału funduszów masy upadłości uwierzytelniony

przez sekretarza sądowego.

1.

Sumę wydzieloną na zaspokojenie wierzytelności, za którą poręczyła osoba trzecia,

wydaje się wierzycielowi w wysokości należnej mu w dniu sporządzenia planu podziału,

poręczycielowi zaś do wysokości dokonanej zapłaty.

2.

Sumę wydzieloną na zaspokojenie wierzytelności, za którą upadły odpowiada solidarnie

lub niepodzielnie z osobą trzecią, wydaje się wierzycielowi w wysokości należnej mu

w dniu sporządzenia planu, współdłużnikowi zaś w wysokości dokonanej zapłaty.

1.

Sumę wydzieloną na zaspokojenie wierzytelności, której wysokość zależy od warunku

rozwiązującego, wydaje się wierzycielowi bez zabezpieczenia, chyba że obowiązek zabezpieczenia

ciąży na wierzycielu z mocy istniejącego między nim a upadłym stosunku prawnego.

2.

Sumę wydzieloną na zaspokojenie wierzytelności, której zapłata zależy od warunku zawieszającego,

wydaje się wierzycielowi, jeżeli udowodni, że warunek się ziścił; w przeciwnym razie

sumę tę składa się do depozytu sądowego.

3.

Sumę wydzieloną na zaspokojenie wierzytelności niewymagalnej składa się do depozytu

sądowego.

Sumy przypadające na zaspokojenie wierzytelności, co do których wniesiono zarzut,

pozostawia się w depozycie sądowym do czasu rozpoznania zarzutu.

Jeżeli wierzyciel nie odbierze swojej należności w terminie miesiąca lub gdy należna

mu suma nie może być mu wydana z powodu podania nieprawidłowego adresu albo niepodania

rachunku bankowego, sumy należne temu wierzycielowi składa się do depozytu sądowego.

W sprawach o złożenie do depozytu sądowego orzeka sędzia-komisarz.

Po umorzeniu lub zakończeniu postępowania upadłościowego sumy zatrzymane w depozycie,

o ile nie przypadną osobie wskazanej w planie podziału, wydaje się upadłemu na jego

wniosek.

Sąd umorzy postępowanie upadłościowe, jeżeli

1)

majątek pozostały po wyłączeniu z niego przedmiotów majątkowych dłużnika obciążonych

hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską nie

wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania;

2)

wierzyciele zobowiązani uchwałą zgromadzenia wierzycieli albo postanowieniem sędziego-komisarza

nie złożyli w wyznaczonym terminie zaliczki na koszty postępowania, a brak jest płynnych

funduszów na te koszty;

3)

wszyscy wierzyciele, którzy zgłosili swoje wierzytelności, żądają umorzenia postępowania.

Postanowienie o umorzeniu postępowania upadłościowego ogłasza się przez obwieszczenie

w Monitorze Sądowym i Gospodarczym oraz w dzienniku o zasięgu lokalnym i doręcza się

upadłemu, syndykowi, nadzorcy sądowemu albo zarządcy oraz członkom rady wierzycieli.

Prawomocne postanowienie o umorzeniu postępowania upadłościowego stanowi podstawę

do wykreślenia wpisów dotyczących upadłości w księdze wieczystej i w rejestrach.

1.

Z dniem uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania upadłościowego

upadły odzyskuje prawo zarządzania swoim majątkiem i rozporządzania jego składnikami.

2.

Syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca wyda niezwłocznie upadłemu jego majątek, księgi,

korespondencję i dokumenty. W razie potrzeby, sędzia-komisarz wydaje postanowienie

nakazujące przymusowe odebranie majątku. Postanowienie to jest tytułem wykonawczym

bez nadawania mu klauzuli wykonalności.

1.

Jeżeli upadły nie odbiera ksiąg, korespondencji lub dokumentów w terminie wyznaczonym

przez syndyka, nadzorcę sądowego albo zarządcę, syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca

oddaje je na przechowanie na koszt upadłego.

2.

Sędzia-komisarz zasądza od upadłego na rzecz przechowawcy koszty przechowania. Na

postanowienie sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

3.

W przypadku upadłości osoby prawnej oraz osobowej spółki handlowej sędzia-komisarz

określa, czy koszty przechowania ponosi jedna, czy wszystkie osoby upoważnione do

reprezentowania osoby prawnej.

4.

Jeżeli oddanie na przechowanie ksiąg, korespondencji lub dokumentów okaże się niemożliwe,

podlegają one złożeniu do właściwego archiwum wraz z aktami postępowania upadłościowego

na koszt upadłego.

1.

Jeżeli upadły nie odbierze swojego majątku w terminie wyznaczonym przez syndyka, nadzorcę

sądowego albo zarządcę, sędzia-komisarz zarządza likwidację majątku i określa sposób

likwidacji.

2.

Jeżeli likwidacja majątku w sposób określony przez sędziego-komisarza okaże się niemożliwa

lub nadmiernie utrudniona, sędzia-komisarz może nakazać likwidację na koszt upadłego

przez przekazanie majątku na cele dobroczynne lub w inny sposób.

3.

Na postanowienie sędziego-komisarza w przedmiocie kosztów likwidacji przysługuje zażalenie.

1.

Po umorzeniu postępowania upadłościowego umarza się wszczęte przez syndyka, nadzorcę

sądowego albo zarządcę niezakończone procesy o uznanie za bezskuteczną czynności dokonanej

przez upadłego ze szkodą dla wierzycieli. Wzajemne roszczenia o zwrot kosztów procesu

wygasają.

2.

W innych postępowaniach cywilnych upadły wchodzi w postępowaniu na miejsce syndyka

albo zarządcy.

1.

W sprawach, w których postępowanie upadłościowe obejmowało likwidację majątku, sąd

po wykonaniu ostatecznego planu podziału stwierdzi zakończenie postępowania upadłościowego.

2.

Sąd stwierdza zakończenie postępowania także wtedy, gdy w toku postępowania upadłościowego

obejmującego likwidację majątku upadłego wszyscy wierzyciele zostali zaspokojeni.

3.

Przepisy art. 362-367 stosuje się odpowiednio.

1.

W postanowieniu o zakończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację

majątku upadłego, którym jest osoba fizyczna, sąd, na wniosek upadłego, może orzec

o umorzeniu w całości lub części zobowiązań upadłego, które nie zostały zaspokojone

w postępowaniu upadłościowym, jeżeli

1)

niewypłacalność była następstwem wyjątkowych i niezależnych od upadłego okoliczności;

2)

materiał zebrany w sprawie daje podstawę do stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności

stanowiące podstawę do pozbawienia upadłego prawa prowadzenia działalności gospodarczej

na własny rachunek oraz pełnienia funkcji reprezentanta lub pełnomocnika w spółce

handlowej, przedsiębiorstwie, spółdzielni, fundacji lub stowarzyszeniu;

3)

upadły rzetelnie wykonywał obowiązki nałożone na niego w postępowaniu upadłościowym.

2.

Umorzeniem objęte są wierzytelności umieszczone na liście wierzytelności oraz wierzytelności,

które mogły zostać zgłoszone, jeżeli ich istnienie stwierdzone było dokumentami upadłego.

3.

Nie podlegają umorzeniu należności alimentacyjne, renty z tytułu odszkodowania za

wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci, wierzytelności ze

stosunku pracy oraz składki na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i chorobowe pracowników.

1.

Przy orzekaniu o umorzeniu całości lub części zobowiązań upadłego sąd bierze pod uwagę

możliwości zarobkowe upadłego, wysokość niezaspokojonych wierzytelności i realność

ich zaspokojenia w przyszłości.

2.

Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie, a na postanowienie sądu drugiej instancji

przysługuje kasacja.

3.

Przepisów art. 369 ust. 1 nie stosuje się, jeżeli już wcześniej wobec upadłego ogłoszono

upadłość albo odmówiono wszczęcia postępowania upadłościowego z powodu braku majątku

wystarczającego na zaspokojenie kosztów postępowania, a od zakończenia tego postępowania

lub odmowy jego wszczęcia do dnia wszczęcia obecnego postępowania upadłościowego nie

upłynęło dziesięć lat.

Postępowanie upadłościowe podlega uchyleniu w razie prawomocnego odrzucenia albo oddalenia

wniosku o ogłoszenie upadłości. Przepisy art. 362-367 stosuje się odpowiednio.

1.

Zmiany stosunków prawnych dokonane na podstawie przepisów ustawy obowiązują upadłego

i drugą stronę również po umorzeniu lub zakończeniu postępowania upadłościowego.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie uchylenia postępowania upadłościowego,

z tym że

1)

upadły może cofnąć wypowiedzenie umów dokonane przez syndyka albo zarządcę, jeżeli

nie upłynął termin wypowiedzenia;

2)

upadły może w terminie miesiąca od dnia ogłoszenia albo doręczenia postanowienia,

którym uchylono postępowanie - odstąpić od umów zawartych przez syndyka albo zarządcę,

jeżeli umowa przez nich zawarta nie została wykonana albo została wykonana częściowo.

1.

Sąd może orzec pozbawienie na okres od trzech do dziesięciu lat prawa prowadzenia

działalności gospodarczej na własny rachunek oraz pełnienia funkcji członka rady nadzorczej,

reprezentanta lub pełnomocnika w spółce handlowej, przedsiębiorstwie państwowym, spółdzielni,

fundacji lub stowarzyszeniu osoby, która ze swej winy

1)

będąc do tego zobowiązana z mocy ustawy, nie złożyła w terminie dwóch tygodni od dnia

powstania podstawy do ogłoszenia upadłości wniosku o ogłoszenie upadłości albo

2)

po ogłoszeniu upadłości nie wydała lub nie wskazała majątku, ksiąg handlowych, korespondencji

lub innych dokumentów upadłego, do których wydania lub wskazania była zobowiązana

z mocy ustawy, albo

3)

po ogłoszeniu upadłości ukrywała, niszczyła lub obciążała majątek wchodzący w skład

masy upadłości, albo

4)

jako upadły w toku postępowania upadłościowego nie wykonała innych obowiązków ciążących

na nim z mocy ustawy lub orzeczenia sądu albo sędziego-komisarza, albo też w inny

sposób utrudniała postępowanie.

2.

Przy orzekaniu zakazu, o którym mowa w ust. 1, sąd bierze pod uwagę stopień winy oraz

skutki podejmowanych działań, w szczególności obniżenie wartości ekonomicznej przedsiębiorstwa

upadłego i rozmiar pokrzywdzenia wierzycieli.

3.

Sąd może orzec pozbawienie na okres od trzech do dziesięciu lat prawa prowadzenia

działalności gospodarczej na własny rachunek oraz pełnienia funkcji członka rady nadzorczej,

reprezentanta lub pełnomocnika w spółce handlowej, przedsiębiorstwie państwowym, spółdzielni,

fundacji lub stowarzyszeniu osoby, wobec której

1)

już co najmniej raz ogłoszono upadłość, z umorzeniem jej długów po zakończeniu postępowania

upadłościowego;

2)

ogłoszono upadłość nie dawniej niż pięć lat przed ponownym ogłoszeniem upadłości.

1.

Sąd może orzec zakaz prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 373,

wobec dłużnika będącego osobą fizyczną, także jeżeli niewypłacalność dłużnika jest

następstwem jego celowego działania lub rażącego niedbalstwa.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do osób, które były uprawnione do reprezentowania

osoby prawnej lub spółki handlowej niemającej osobowości prawnej oraz innych przedsiębiorców.

1.

W sprawach, o których mowa w art. 373 i 374, orzeka sąd upadłościowy.

2.

Jeżeli postępowania upadłościowego nie wszczęto albo oddalono wniosek o ogłoszenie

upadłości lub umorzono postępowanie upadłościowe, orzeka sąd właściwy do rozpoznania

sprawy o ogłoszenie upadłości.

1.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w art. 373 i 374, wszczyna się na wniosek

wierzyciela, syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy, a także Prezesa Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów i Przewodniczącego Komisji Papierów Wartościowych i Giełd.

W sprawach tych stosuje się przepisy o postępowaniu nieprocesowym.

2.

Sąd wydaje postanowienie po przeprowadzeniu rozprawy.

3.

Od postanowienia sądu drugiej instancji przysługuje kasacja.

4.

Odpis prawomocnego postanowienia sąd przesyła do Krajowego Rejestru Sądowego.

Nie orzeka się zakazu, o którym mowa w art. 373, jeżeli postępowanie w tej sprawie

nie zostało wszczęte w terminie roku od umorzenia lub zakończenia postępowania upadłościowego

albo oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości na podstawie art. 13, a gdy nie złożono

wniosku o ogłoszenie upadłości, od dnia, w którym dłużnik obowiązany był taki wniosek

złożyć.

1.

Przepisów niniejszej części nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita

Polska jest stroną, albo prawo organizacji międzynarodowej, której Rzeczpospolita

Polska jest członkiem, stanowi inaczej.

2.

Przepisy niniejszej części stosuje się odpowiednio do postępowania prowadzonego wobec

instytucji kredytowych i zakładów ubezpieczeń oraz ich oddziałów mających siedzibę

w państwach członkowskich Unii Europejskiej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią

inaczej.

Ilekroć w przepisach niniejszej części mowa jest o

1)

„zagranicznym postępowaniu upadłościowym” - oznacza to wszelkie prowadzone za granicą

postępowania sądowe lub administracyjne, których przedmiotem jest wspólne dochodzenie

roszczeń, nawet jeśli mają charakter tymczasowy, przeciwko niewypłacalnemu dłużnikowi,

w których mienie i sprawy dłużnika są poddane kontroli lub zarządowi zagranicznego

sądu w celu ich restrukturyzacji lub likwidacji;

2)

„głównym zagranicznym postępowaniu upadłościowym” - oznacza to postępowanie, o którym

mowa w pkt 1, jeżeli prowadzone jest w państwie, w którym znajduje się główny ośrodek

działalności gospodarczej dłużnika; domniemywa się, że główny ośrodek działalności

gospodarczej dłużnika znajduje się w miejscu jego siedziby lub zamieszkania;

3)

„ubocznym zagranicznym postępowaniu upadłościowym” - oznacza to postępowanie, o którym

mowa w pkt 1, jeżeli nie ma charakteru głównego i jeżeli prowadzone jest w państwie

miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dłużnika;

4)

„zarządcy zagranicznym” - oznacza to osobę lub podmiot wyznaczony w zagranicznym postępowaniu

upadłościowym do zarządzania, reorganizowania lub likwidacji majątku dłużnika;

5)

„sądzie zagranicznym” - oznacza to sąd lub inny organ uprawniony do prowadzenia lub

nadzorowania zagranicznego postępowania upadłościowego;

6)

„miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” - oznacza to miejsce, w którym dłużnik

podejmuje czynności w zakresie działalności gospodarczej, jeżeli nie mają charakteru

jednorazowego lub krótkotrwałego.

1.

Wierzyciel zamieszkały za granicą lub mający siedzibę za granicą korzysta w postępowaniu

upadłościowym z praw, które przysługują wierzycielowi krajowemu, z zastrzeżeniem ust.

2 i 3.

2.

Wierzyciel zamieszkały za granicą lub mający siedzibę za granicą, jeżeli nie ustanowił

w Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika procesowego, jest obowiązany ustanowić w

Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń.

3.

W postępowaniu upadłościowym prowadzonym w Rzeczypospolitej Polskiej nie podlegają

zaspokojeniu należności podatkowe i inne ciężary publiczne oraz należności z tytułu

ubezpieczeń społecznych oraz kary majątkowe, które nie mają charakteru cywilnoprawnego,

orzeczone przez sądy lub organy administracyjne za granicą.

W sprawach nieuregulowanych przepisami niniejszej części stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące międzynarodowego postępowania cywilnego.

1.

Do wyłącznej jurysdykcji sądów polskich należą sprawy upadłościowe, jeżeli w Rzeczypospolitej

Polskiej znajduje się główny ośrodek działalności gospodarczej dłużnika.

2.

Sądom polskim przysługuje również jurysdykcja, jeżeli dłużnik prowadzi w Rzeczypospolitej

Polskiej działalność gospodarczą albo ma miejsce zamieszkania lub siedzibę albo majątek.

W sprawach upadłościowych nie stosuje się przepisów dotyczących umów o jurysdykcję.

Ustanowienie przez sąd zagraniczny zarządcy zagranicznego do podejmowania czynności

w Rzeczypospolitej Polskiej nie wyłącza jurysdykcji krajowej sądów polskich.

Do postępowania w przedmiocie uznania zagranicznego postępowania upadłościowego oraz

postępowania w przedmiocie uchylenia lub zmiany orzeczenia o uznaniu takiego postępowania,

w sprawach nieunormowanych przepisami niniejszego tytułu stosuje się odpowiednio przepisy

części pierwszej tytułu II.

1.

Postępowanie w przedmiocie uznania zagranicznego postępowania upadłościowego wszczyna

się na wniosek zarządcy zagranicznego.

2.

Do wniosku o uznanie należy dołączyć

1)

odpis orzeczenia lub decyzji o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego

i ustanowieniu zarządcy albo

2)

zaświadczenie sądu zagranicznego potwierdzające prowadzenie postępowania i wyznaczenie

zagranicznego zarządcy.

3.

W razie braku dokumentów wymienionych w ust. 2 do wniosku należy dołączyć inny wiarygodny

dowód na piśmie wszczęcia zagranicznego postępowania i wyznaczenia zagranicznego zarządcy.

4.

Do wniosku należy ponadto dołączyć oświadczenie zarządcy zagranicznego o innych postępowaniach

zagranicznych prowadzonych wobec upadłego, które są znane zarządcy zagranicznemu.

5.

Do dokumentów lub dowodów na piśmie, wymienionych w ust. 2-4, należy ponadto dołączyć

ich uwierzytelnione tłumaczenie na język polski.

Uczestnikami postępowania w przedmiocie uznania zagranicznego postępowania upadłościowego

są upadły i zarządca zagraniczny.

Zawiadomienia uczestników postępowania o pierwszym posiedzeniu sądu można dokonać

za pośrednictwem poczty przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru.

Po wniesieniu wniosku o uznanie zagranicznego postępowania upadłościowego, zarządca

zagraniczny jest obowiązany niezwłocznie informować sąd

1)

o każdej zmianie uznawanego postępowania zagranicznego oraz o zmianie zarządcy;

2)

o wszelkich innych zagranicznych postępowaniach upadłościowych dotyczących upadłego

oraz innych postępowaniach sądowych lub administracyjnych dotyczących majątku upadłego,

które są znane zarządcy zagranicznemu.

1.

Z dniem wniesienia wniosku o uznanie zagranicznego postępowania upadłościowego sąd

na wniosek zarządcy zagranicznego może

1)

wydać postanowienie o zabezpieczeniu;

2)

zabezpieczyć dowody potrzebne do dochodzenia roszczeń przeciw upadłemu.

2.

Sąd może odmówić wydania postanowienia o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie to

utrudniłoby zarządzanie majątkiem upadłego w głównym zagranicznym postępowaniu upadłościowym.

1.

Jeżeli z przedłożonych dokumentów wynika, że zagraniczne postępowanie jest głównym

postępowaniem upadłościowym, a zarządca jest zarządcą zagranicznym, sąd może przyjąć

domniemanie zgodności dokumentów z rzeczywistym stanem rzeczy i nie prowadzić dalszych

dowodów.

2.

W razie wątpliwości sąd może zażądać uwierzytelnienia przedłożonych dokumentów lub

urzędowego poświadczenia autentyczności podpisu.

Zagraniczne postępowanie upadłościowe podlega uznaniu, jeżeli

1)

dotyczy sprawy, która nie należy do wyłącznej jurysdykcji sądów polskich;

2)

uznanie nie jest sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego w Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

W postanowieniu o uznaniu zagranicznego postępowania upadłościowego określa się

1)

imię i nazwisko albo firmę upadłego oraz odpowiednio miejsce zamieszkania albo siedzibę

upadłego;

2)

sąd zagraniczny, który ogłosił upadłość;

3)

zarządcę zagranicznego przez wskazanie jego imienia i nazwiska albo firmy oraz odpowiednio

miejsca zamieszkania albo siedziby;

4)

czy uznane postępowanie jest postępowaniem głównym czy ubocznym.

2.

W postanowieniu o uznaniu zagranicznego postępowania upadłościowego wzywa się wierzycieli

upadłego do zgłoszenia wierzytelności, wskazując termin zgłaszania wierzytelności

oraz adres, pod którym wierzytelności należy zgłosić, jak również niezbędne dane,

które należy podać w zgłoszeniu, i język zgłoszenia.

1.

Jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, uznanie zagranicznego postępowania upadłościowego

obejmuje uznanie wydanych w jego toku orzeczeń dotyczących powołania, odwołania oraz

zmiany zarządcy zagranicznego, a także orzeczeń dotyczących toku zagranicznego postępowania

upadłościowego, jego zawieszenia i zakończenia.

2.

Egzekucja przeciwko upadłemu na podstawie zagranicznych tytułów egzekucyjnych wykonalnych

w państwie, w którym zostały wydane w uznanym zagranicznym postępowaniu upadłościowym,

w tym na podstawie listy wierzytelności lub innych podobnych dokumentów, jak również

egzekucja na podstawie postanowień układu zawartego w uznanym zagranicznym postępowaniu

upadłościowym, a także egzekucja na podstawie wyciągów, odpisów i innych podobnych

dokumentów wystawionych na podstawie układu zawartego w uznanym postępowaniu upadłościowym

może być prowadzona po stwierdzeniu ich wykonalności przez sąd uznający zagraniczne

postępowanie upadłościowe.

3.

Stwierdzenie wykonalności następuje przez nadanie klauzuli wykonalności na wniosek

wierzyciela. Do stwierdzenia istnienia podstaw wykonalności przepis art. 392 stosuje

się odpowiednio.

1.

Orzeczenie o uznaniu zagranicznego postępowania upadłościowego może być w każdym czasie

zmienione lub uchylone w razie późniejszego wykrycia, że nie było podstaw do jego

uznania albo podstawy te przestały istnieć.

2.

Postępowanie w przedmiocie uchylenia lub zmiany orzeczenia o uznaniu zagranicznego

postępowania upadłościowego może być wszczęte na wniosek każdego, kogo uznanie może

dotyczyć, a także z urzędu.

1.

W postanowieniu o zmianie orzeczenia o uznaniu zagranicznego postępowania upadłościowego

sąd określa zakres zmian, a w szczególności zakres uprawnień zarządcy zagranicznego.

2.

W razie pozbawienia zarządcy zagranicznego prawa do prowadzenia postępowań cywilnych,

wszczęte przez niego postępowania podlegają umorzeniu, chyba że sąd postanowi, że

do postępowań tych może wstąpić inny zarządca zagraniczny albo syndyk albo zarządca

ustanowiony w postępowaniu upadłościowym. Przepis ten stosuje się odpowiednio do interwencji

ubocznych zgłoszonych przez zarządcę zagranicznego.

1.

Z dniem uznania zagranicznego postępowania upadłościowego, z mocy prawa

1)

ulegają zawieszeniu postępowania sądowe dotyczące majątku upadłego oraz postępowanie

egzekucyjne prowadzone do jego majątku; przepisy art. 144-146 stosuje się odpowiednio;

2)

upadły traci prawo do zarządzania i rozporządzania swoim majątkiem, chyba że wszczęto

postępowanie przewidujące możliwość zawarcia układu i pozostawiono jemu zarząd.

2.

Przepis ust. 1 nie wyklucza jednak możliwości wnoszenia powództw przeciwko upadłemu,

jeżeli jest to konieczne dla zachowania praw osób trzecich.

Przepis art. 397 nie ogranicza praw wierzycieli do żądania wszczęcia postępowania

upadłościowego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz do zgłaszania wierzytelności w takim

postępowaniu.

Z dniem uznania zagranicznego postępowania upadłościowego, zarówno głównego jak i

ubocznego, sąd na wniosek zarządcy zagranicznego może zabezpieczyć dowody, a także

wyda postanowienie o zabezpieczeniu majątku upadłego, jeżeli wcześniej nie było wydane.

1.

Po uznaniu zagranicznego postępowania upadłościowego zarządca zagraniczny może wystąpić

z interwencją uboczną w procesach, w których upadły jest stroną.

2.

Po uznaniu zagranicznego postępowania upadłościowego zarządca zagraniczny ma prawo

wnosić powództwa o ustalenie nieważności lub o unieważnienie czynności prawnych upadłego

dokonanych sprzecznie z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzających

do obejścia prawa. Może również wnosić powództwa o uznanie za bezskuteczne czynności

prawnych dokonanych z pokrzywdzeniem wierzycieli.

3.

Jeżeli zarządca zagraniczny ustanowiony został w ubocznym postępowaniu upadłościowym,

uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje mu tylko w stosunku do mienia objętego

tym postępowaniem.

1.

Po uznaniu zagranicznego postępowania upadłościowego zarządca zagraniczny sporządza

spis inwentarza i oszacowanie, które obejmuje wchodzący do masy upadłości majątek

upadłego znajdujący się na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Spis inwentarza wraz

z oszacowaniem zarządca zagraniczny składa sądowi uznającemu zagraniczne postępowanie

w terminie czterech miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia o uznaniu upadłości.

O dokonanym spisie i oszacowaniu należy dokonać obwieszczenia. Wnioski o wyłączenie

z masy upadłości rozpoznaje sąd uznający zagraniczne postępowanie. Termin do wniesienia

takich wniosków wynosi jeden miesiąc od dnia obwieszczenia.

2.

Po sporządzeniu spisu inwentarza i oszacowania zarządca zagraniczny składa sądowi

uznającemu postępowanie zagraniczne plan likwidacji majątku położonego w Rzeczypospolitej

Polskiej oraz ogólną informację o przewidywanym sposobie zaspokojenia wierzycieli,

w tym również mających miejsce zamieszkania albo siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej.

Na tej podstawie sąd postanowieniem wyda zarządcy zagranicznemu zezwolenie na likwidację

majątku upadłego znajdującego się na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Postanowienie

to sąd wydaje nie wcześniej niż po upływie terminu, w którym można żądać wyłączenia

z masy upadłości. Na postanowienie o odmowie wydania zezwolenia przysługuje zażalenie.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nie obejmuje mienia, o które toczy się postępowanie

o wyłączenie z masy upadłości. Zarządca zagraniczny jest uprawniony do likwidacji

tego mienia dopiero po uprawomocnieniu się wyroku oddalającego powództwo o wyłączenie

z masy upadłości lub po umorzeniu postępowania w tej sprawie, a gdy powództwa tego

nie wniesiono, po upływie terminu, w którym powództwo takie skarżący mógł wnieść.

4.

Do ustalenia składu masy upadłości, spisu inwentarza i oszacowania, wyłączeń z masy

upadłości, zarządu masą mienia znajdującego się w Rzeczypospolitej Polskiej oraz likwidacji

masy upadłości stosuje się przepisy niniejszej ustawy. Sąd uznający zagraniczne postępowanie

upadłościowe może zezwolić na likwidację masy upadłości w inny sposób, jeżeli nie

narusza to podstawowych zasad porządku prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej.

Po uznaniu zagranicznego postępowania upadłościowego zarządca zagraniczny jest uprawniony

do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości oraz do udziału w postępowaniu upadłościowym

prowadzonym przez sądy polskie, tak jak wierzyciel.

1.

W razie uznania zagranicznego postępowania upadłościowego, skutki ogłoszenia upadłości

co do majątku upadłego położonego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz zobowiązań, które

powstały lub mają być wykonywane w Rzeczypospolitej Polskiej, ocenia się według prawa

polskiego.

2.

Bezskuteczność i zaskarżanie czynności upadłego, dotyczących znajdujących się w Rzeczypospolitej

Polskiej składników mienia wchodzącego w skład masy upadłości, ocenia się według prawa

polskiego.

Zaspokojenie wierzytelności zabezpieczonych ograniczonymi prawami rzeczowymi na rzeczach

znajdujących się w Rzeczypospolitej Polskiej albo wpisanymi do ksiąg wieczystych i

rejestrów w Rzeczypospolitej Polskiej następuje według prawa polskiego.

1.

Uznanie zagranicznego postępowania upadłościowego nie stanowi przeszkody do wszczęcia

przez sąd polski postępowania upadłościowego. Jeżeli jednak uznane zostało główne

zagraniczne postępowanie upadłościowe, w Rzeczypospolitej Polskiej może być prowadzone

wyłącznie postępowanie dotyczące majątku położonego w Rzeczypospolitej Polskiej (wtórne

postępowanie upadłościowe).

2.

Do postępowania, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy tytułu niniejszego.

3.

Jeżeli uznane zostało uboczne zagraniczne postępowanie upadłościowe, postępowanie

upadłościowe w Rzeczypospolitej Polskiej toczy się na zasadach ogólnych.

1.

Przepisy o wtórnym postępowaniu upadłościowym stosuje się również do postępowań upadłościowych

wszczętych przed uznaniem zagranicznego postępowania upadłościowego, jeżeli sąd polski

uzna zagraniczne postępowanie upadłościowe za główne.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, sąd zmienia wydane wcześniej postanowienie o

ogłoszeniu upadłości na postanowienie o wszczęciu wtórnego postępowania upadłościowego.

1.

Sąd wszczyna wtórne postępowanie upadłościowe, jeżeli wnosi o to wierzyciel mający

miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Wtórne postępowanie upadłościowe może być wszczęte z urzędu, jeżeli wymaga tego ochrona

interesów zamieszkałych w Rzeczypospolitej Polskiej wierzycieli ze stosunków pracy

oraz wierzycieli, którym przysługuje należność z tytułu odszkodowania za wywołanie

choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci, jak również wierzycieli alimentacyjnych.

W razie uznania głównego zagranicznego postępowania upadłościowego domniemywa się,

że dłużnik jest niewypłacalny.

Po wniesieniu wniosku o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego, jeżeli były

ustanowione zabezpieczenia, o których mowa w art. 390 i 399, zmienia się je na zabezpieczenia,

o których mowa w art. 39 i 40.

Jeżeli wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego nastąpiło po uznaniu zagranicznego

postępowania upadłościowego

1)

zarząd majątkiem upadłego położonym w Rzeczypospolitej Polskiej wykonywany dotychczas

przez zarządcę zagranicznego przejmuje syndyk albo zarządca ustanowiony we wtórnym

postępowaniu upadłościowym;

2)

syndyk albo zarządca wchodzi do spraw sądowych lub administracyjnych prowadzonych

przez zarządcę zagranicznego.

Jeżeli wtórne postępowanie upadłościowe wszczęto z możliwością zawarcia układu, a

w toku postępowania nastąpiła likwidacja upadłego, układ może mieć wyłącznie charakter

likwidacyjny.

Sumy uzyskane z podziału funduszów masy upadłości pozostałe po zaspokojeniu wierzycieli

we wtórnym postępowaniu upadłościowym przekazuje się do głównego zagranicznego postępowania

upadłościowego.

W sprawach uregulowanych przepisami niniejszej części sąd i sędzia-komisarz mogą porozumieć

się bezpośrednio z sądem zagranicznym i zarządcą zagranicznym.

Syndyk, nadzorca sądowy lub zarządca ustanowieni w postępowaniu upadłościowym porozumiewają

się z sądem zagranicznym oraz z zarządcą zagranicznym za pośrednictwem sędziego-komisarza.

1.

W sprawach uregulowanych przepisami niniejszej części sąd i sędzia-komisarz współpracują

z sądem zagranicznym i zarządcą zagranicznym.

2.

Jeżeli wszczęto w Rzeczypospolitej Polskiej postępowanie upadłościowe, sąd prowadzący

to postępowanie podejmuje działania przewidziane w niniejszym tytule.

W ramach współpracy z sądem zagranicznym i zarządcą zagranicznym sąd i sędzia-komisarz

mogą podejmować działania, które zapewniają sprawne prowadzenie postępowań upadłościowych,

a w szczególności przekazywać oraz zwracać się o informacje

1)

dotyczące majątku upadłego i miejsca jego położenia, jak również informacje dotyczące

spraw sądowych i administracyjnych dotyczących upadłego;

2)

o sposobie zabezpieczenia i likwidacji majątku upadłego;

3)

o zaspokojeniu poszczególnych wierzycieli.

1.

Jeżeli w Rzeczypospolitej Polskiej wszczęto postępowanie upadłościowe i uznano dwa

lub więcej zagraniczne postępowania upadłościowe przeciwko temu samemu upadłemu, sędzia-komisarz

określa, jaki majątek dłużnika objęty zostanie poszczególnymi postępowaniami. Na postanowienie

sędziego-komisarza przysługuje zażalenie.

2.

Jeżeli w Rzeczypospolitej Polskiej nie zostało wszczęte postępowanie upadłościowe

obejmujące majątek należący do podmiotu, wobec którego prowadzone są zagraniczne postępowania

upadłościowe, postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje sąd, który uznał zagraniczne

postępowanie upadłościowe. Przepisy tytułu II stosuje się.

Jeżeli wniosek o ogłoszenie upadłości wobec przedsiębiorcy lub osoby, o której mowa

w art. 8 lub art. 9, złożono po ich śmierci, postępowanie upadłościowe prowadzone

jest według przepisów zawartych w tytule niniejszym.

1.

Jeżeli w postępowaniu nie bierze udziału spadkobierca, którego prawa zostały stwierdzone

prawomocnym postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku, albo kurator spadku, sąd

w postanowieniu o ogłoszeniu upadłości ustanowi kuratora, do którego stosuje się przepis

art. 187. Po ogłoszeniu upadłości orzeczenie o powołaniu lub zmianie kuratora wydaje

sędzia-komisarz.

2.

W razie zbycia spadku przed ogłoszeniem upadłości postępowanie prowadzi się z udziałem

nabywcy spadku, do którego stosuje się przepisy dotyczące upadłego.

W sprawach objętych przepisami niniejszego tytułu postępowanie upadłościowe prowadzone

jest według przepisów o postępowaniu upadłościowym obejmującym likwidację majątku

upadłego.

Do masy upadłości wchodzą aktywa spadku po zmarłym dłużniku.

Ustanowienie wykonawcy testamentu oraz zapisy i polecenia są bezskuteczne wobec masy

upadłości.

Przepisy art. 127-130 stosuje się do czynności upadłego, dokonanych na sześć miesięcy

przed jego śmiercią.

W razie ogłoszenia upadłości w sprawach objętych przepisami niniejszego tytułu skutki

prawne związane z przyjęciem spadku powstają po zakończeniu postępowania upadłościowego.

Po zakończeniu albo umorzeniu postępowania upadłościowego wyciąg z zatwierdzonej listy

wierzytelności, zawierający oznaczenie wierzytelności oraz sumy na jej poczet otrzymane

przez wierzyciela, jest tytułem egzekucyjnym przeciwko spadkobiercy.

1.

Wniosek o ogłoszenie upadłości banku może zgłosić tylko Komisja Nadzoru Bankowego.

2.

W postępowaniu upadłościowym wobec banku nie stosuje się przepisów art. 38-43.

1.

Przed ogłoszeniem upadłości banku, sąd wysłuchuje co do podstaw ogłoszenia upadłości

oraz co do osoby syndyka, nadzorcy sądowego albo zarządcy: przedstawiciela Komisji

Nadzoru Bankowego, przedstawiciela Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, prezesa oraz

innych członków ostatniego zarządu albo zarządu komisarycznego, względnie likwidatora

banku, którego dotyczy wniosek. W przypadku postępowania dotyczącego upadłości banku

państwowego lub banku będącego podmiotem zależnym od Skarbu Państwa, sąd wysłuchuje

także przedstawiciela ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa.

2.

Sąd może odstąpić od wysłuchania prezesa oraz innych członków zarządu banku, jeżeli

ich wysłuchanie spowodowałoby zwłokę w rozpoznaniu sprawy.

3.

Syndykiem może być także inny bank.

4.

O ogłoszeniu upadłości orzeka sąd najpóźniej w terminie miesiąca od otrzymania wniosku.

1.

Wniosek o ogłoszenie upadłości banku nie może być oddalony z przyczyn, o których mowa

w art. 13 ust. 1 i 2.

2.

Przepisu art. 361 pkt 1 nie stosuje się.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, koszty postępowania pokrywa Narodowy Bank

Polski.

1.

Sąd ogłasza upadłość banku z możliwością zawarcia układu.

2.

Przepisów o wstępnym zgromadzeniu wierzycieli nie stosuje się.

3.

W postanowieniu o ogłoszeniu upadłości sąd ustanawia kuratora do reprezentowania banku

w postępowaniu upadłościowym. Do kuratora stosuje się przepisy art. 187 ust. 3 i 4.

1.

Bankowy Fundusz Gwarancyjny jest uczestnikiem postępowania upadłościowego.

2.

Wypłaty środków gwarantowanych dokonuje syndyk albo zarządca w imieniu i na rachunek

Bankowego Funduszu Gwarancyjnego zgodnie z odrębnymi przepisami.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się do kuratora ustanowionego zgodnie z art. 429 ust. 3, jeżeli

powierzono mu zarząd masą upadłości.

Wierzytelności, o których mowa w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym

(Dz. U. z 2000 r. Nr 9, poz. 131, Nr 86, poz. 958, Nr 119, poz. 1252 i Nr 122, poz. 1316 oraz z 2001 r. Nr 154, poz. 1802), zaspokaja się bez ich zgłoszenia do masy upadłości.

Sprawozdania, o których mowa w art. 168, syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca przekazuje

do wiadomości Komisji Nadzoru Bankowego i Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu.

Z dniem ogłoszenia upadłości

1)

organy zarządzające i nadzorcze banku ulegają rozwiązaniu;

2)

wygasają zarząd komisaryczny, powołanie likwidatora oraz uprawnienia kuratora ustanowionego

na podstawie art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, Nr 126, poz. 1070, Nr 141, poz. 1178, Nr 144, poz. 1208, Nr 153, poz. 1271, Nr 169, poz. 1385 i 1387 i Nr 241, poz. 2074 oraz z 2003 r. Nr 50, poz. 424);

3)

wygasają wszelkie uprawnienia osób wchodzących w skład organów banku do odpraw pieniężnych,

jak też do wynagrodzenia za okres po ogłoszeniu upadłości.

Z dniem ogłoszenia upadłości ulegają rozwiązaniu

1)

umowy rachunku bankowego; oprocentowanie rachunków bankowych jest naliczane do dnia

ogłoszenia upadłości;

2)

umowy kredytu i pożyczki, jeżeli do dnia ogłoszenia upadłości nie nastąpiło oddanie

środków pieniężnych do dyspozycji kredytobiorcy (pożyczkobiorcy);

3)

umowy poręczenia, gwarancji bankowych i akredytyw, jeżeli do dnia ogłoszenia upadłości

bank nie otrzymał prowizji z tytułu tych czynności;

4)

umowy o udostępnienie skrytek sejfowych oraz umowy przechowania, z tym że wydanie

przedmiotów i papierów wartościowych powinno nastąpić w terminie uzgodnionym z oddającym

na przechowanie.

1.

Syndyk albo zarządca obowiązany jest do wykonywania czynności związanych z wypłatą

środków gwarantowanych przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny, określonych w przepisach

odrębnych.

2.

Koszty czynności, o których mowa w ust. 1, zalicza się do kosztów postępowania upadłościowego.

1.

Propozycje układowe mogą złożyć także akcjonariusze (członkowie) reprezentujący dwie

trzecie kapitału zakładowego banku w formie spółki akcyjnej lub funduszu udziałowego

banku spółdzielczego, jak również bank zrzeszający, którego bank spółdzielczy jest

akcjonariuszem.

2.

Przed zatwierdzeniem układu sąd zasięga opinii Komisji Nadzoru Bankowego.

1.

Jeżeli nie doszło do zawarcia układu, sąd zmienia postanowienie o ogłoszeniu upadłości

z możliwością zawarcia układu na postanowienie obejmujące likwidację majątku banku.

2.

Warunki nabycia przedsiębiorstwa bankowego przez inne banki oraz termin składania

ofert określa sędzia-komisarz po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Bankowego.

3.

Postanowienie zatwierdzające wybór oferty sędzia-komisarz wydaje po zasięgnięciu opinii

Komisji Nadzoru Bankowego.

1.

Nabywca przedsiębiorstwa bankowego przejmuje zobowiązania z tytułu rachunków bankowych.

2.

Po zawarciu umowy sprzedaży przedsiębiorstwa bankowego syndyk zgłasza niezwłocznie

sprzedaż banku do rejestru, w którym bank jest wpisany.

Jeżeli przedsiębiorstwo bankowe nie jest sprzedane w całości, syndyk za zezwoleniem

sędziego-komisarza przystąpi do sprzedaży poszczególnych składników majątku upadłego

banku.

1.

Zaspokojenie wierzytelności i należności przypadających od upadłego banku, nieobjętych

przepisem art. 438 ust. 1, następuje zgodnie z art. 342.

2.

Należności Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z tytułu przekazania kwot na wypłatę środków

gwarantowanych, o których mowa w art. 430 ust. 2, ulegają zaspokojeniu w kategorii

pierwszej bezpośrednio po kosztach postępowania upadłościowego oraz po zaspokojeniu

należności za pracę.

3.

Wierzytelności z rachunków bankowych ulegają zaspokojeniu po zaspokojeniu należności,

o których mowa w ust. 2.

Jeżeli wierzytelności i należności od upadłego były zabezpieczone ograniczonymi prawami

rzeczowymi, ich zaspokojenie następuje zgodnie z art. 345 i 346.

W razie ogłoszenia upadłości banku hipotecznego wierzytelności, prawa i środki, o

których mowa w art. 18 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach zastawnych i bankach

hipotecznych

(Dz. U. Nr 140, poz. 940, z 1998 r. Nr 107, poz. 669, z 2000 r. Nr 6, poz. 70 i Nr 60, poz. 702, z 2001 r. Nr 15, poz. 148 i Nr 39, poz. 459 oraz z 2002 r. Nr 126, poz. 1070 i Nr 153, poz. 1271), wpisane do rejestru zabezpieczenia listów zastawnych, tworzą osobną masę upadłości,

która służy przede wszystkim zaspokojeniu roszczeń wierzycieli z listów zastawnych;

po zaspokojeniu roszczeń wierzycieli z listów zastawnych nadwyżkę środków z osobnej

masy zalicza się do masy upadłości.

1.

W postanowieniu o ogłoszeniu upadłości sąd ustanowi kuratora dla reprezentowania w

postępowaniu praw posiadaczy listów zastawnych. Przed ustanowieniem kuratora sąd zasięga

opinii Komisji Nadzoru Bankowego co do osoby kuratora.

2.

Do kuratora, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 187 ust.

3 i 4 oraz przepisy o sprawozdaniach syndyka.

Kurator zgłasza do masy upadłości

1)

ogólną sumę nominalną nieumorzonych do dnia ogłoszenia upadłości listów zastawnych,

których termin płatności przypada przed tym dniem, oraz ogólną sumę niezapłaconych

odsetek;

2)

ogólną sumę nominalną listów zastawnych oraz odsetek płatnych po dniu ogłoszenia upadłości,

oraz premii przewidzianych w planie.

1.

Syndyk, nadzorca sądowy oraz zarządca udzielą kuratorowi wszelkich potrzebnych mu

informacji. Kurator ma prawo przeglądać księgi i dokumenty upadłego banku.

2.

Na zgromadzeniu wierzycieli kurator ma prawo głosu tylko w sprawach, które mogą mieć

wpływ na prawa posiadaczy listów zastawnych.

Ogłoszenie upadłości banku hipotecznego nie narusza terminów wymagalności jego zobowiązań

wobec wierzycieli z listów zastawnych.

1.

Likwidację osobnej masy upadłości syndyk przeprowadza z udziałem kuratora.

2.

W razie wyrażenia zgody przez radę wierzycieli lub sędziego-komisarza na sprzedaż

z wolnej ręki mienia wchodzącego w skład osobnej masy upadłości sprzedaż wymaga zgody

kuratora.

3.

Składniki mienia wpisane do rejestru zabezpieczenia hipotecznych listów zastawnych

sprzedaje się innemu bankowi hipotecznemu, chyba że nie jest to możliwe albo że cena

oferowana przez inne banki hipoteczne jest znacznie niższa od kwot, które można uzyskać

ze ściągnięcia należności zabezpieczonych i pozostałych składników. Sprzedaż tych

składników powoduje przejście na nabywcę zobowiązań upadłego banku wobec wierzycieli

z hipotecznych listów zastawnych. Na przejście to zgoda wierzycieli z hipotecznych

listów zastawnych nie jest wymagana. Na sprzedaż składników mienia wymagana jest zgoda

kuratora. O dokonanej sprzedaży należy obwieścić.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do sprzedaży składników mienia wpisanych do

rejestru zabezpieczenia publicznych listów zastawnych.

5.

Umowa sprzedaży wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, o której mowa w ust. 2, stanowi

podstawę wpisu w księdze wieczystej.

Z osobnej masy upadłości zaspokaja się kolejno

1)

koszty likwidacji tej masy, które obejmują także wynagrodzenie kuratora;

2)

należności posiadaczy listów zastawnych i listy zastawne według ich wartości nominalnej;

3)

odsetki (kupony).

Jeżeli osobna masa upadłości nie wystarcza na pełne zaspokojenie posiadaczy listów

zastawnych, pozostała suma podlega zaspokojeniu w podziale funduszów masy upadłości;

z tą sumą kurator głosuje przy zawarciu układu, przy czym przysługuje mu jeden głos

od każdej sumy, która wynika z podziału sumy wszystkich innych wierzytelności, uprawnionych

do głosowania, przez liczbę wierzycieli, którzy reprezentują te wierzytelności. Sumę

na zaspokojenie posiadaczy listów zastawnych z funduszu masy upadłości przekazuje

się do funduszu osobnej masy upadłości.

Nie można wprowadzać do obiegu listów zastawnych emitowanych przez upadłego, które

są jego własnością. Listy takie podlegają umorzeniu.

Przepisy niniejszego działu stosuje się w przypadku

1)

ogłoszenia upadłości banku krajowego, jeżeli prowadzi on działalność także za granicą

Rzeczypospolitej Polskiej w państwie lub państwach członkowskich Unii Europejskiej;

2)

ogłoszenia upadłości, otwarcia postępowania układowego lub innego podobnego postępowania

wobec oddziału banku zagranicznego lub instytucji kredytowej, jeżeli prowadzą one

działalność w Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

ogłoszenia upadłości, otwarcia postępowania układowego lub innego podobnego postępowania

wobec oddziału banku zagranicznego, jeżeli bank zagraniczny prowadzi działalność w

Rzeczypospolitej Polskiej oraz w co najmniej jednym innym państwie członkowskim Unii

Europejskiej.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o „banku krajowym”, „banku zagranicznym”, „instytucji

kredytowej”, „oddziale banku krajowego”, „oddziale banku zagranicznego” i „oddziale

instytucji kredytowej” - rozumie się przez to instytucje określone w przepisach prawa

bankowego.

2.

Użyte w niniejszym dziale określenia oznaczają

1)

„sąd zagraniczny” - sąd lub inny organ uprawniony do prowadzenia lub nadzorowania

postępowania upadłościowego, układowego lub innego podobnego postępowania w innym

państwie członkowskim Unii Europejskiej;

2)

„zarządca zagraniczny” - osobę lub podmiot wyznaczony w zagranicznym postępowaniu

upadłościowym, układowym lub innym podobnym postępowaniu do zarządzania, reorganizowania

lub likwidacji majątku dłużnika, ustanowiony zgodnie z prawem obowiązującym w innym

państwie członkowskim Unii Europejskiej.

W stosunku do oddziałów instytucji kredytowych prowadzących działalność na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej przepisu art. 382 nie stosuje się.

Zagraniczne postępowanie upadłościowe, postępowanie układowe lub inne podobne postępowanie

prowadzone wobec instytucji kredytowych podlega uznaniu z mocy prawa, jeżeli postępowanie

wszczął właściwy sąd zagraniczny w państwie Unii Europejskiej, w którym instytucja

kredytowa ma siedzibę.

W skład masy upadłości wchodzi mienie upadłego znajdujące się na terytorium państwa

członkowskiego Unii Europejskiej. Nie dotyczy to ogłoszenia upadłości oddziału banku

zagranicznego.

1.

Sąd, który ogłosił upadłość banku krajowego lub oddziału banku zagranicznego, powiadamia

o tym niezwłocznie właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym

znajduje się oddział banku krajowego, albo inny oddział banku zagranicznego, informując

o skutkach ogłoszenia upadłości.

2.

Jeżeli wszczęcie postępowania, o którym mowa w ust. 1, może wpływać na prawa osób

trzecich w państwie będącym członkiem Unii Europejskiej albo gdy takim osobom przysługuje

zażalenie na postanowienie o ogłoszeniu upadłości, postanowienie to podlega obwieszczeniu

w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich oraz w dwóch czasopismach o zasięgu ogólnokrajowym

w każdym państwie, w którym znajduje się oddział banku. Termin do wniesienia zażalenia

liczy się od dnia obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

3.

Obwieszczenie, o którym mowa w ust. 2, jest dokonywane w języku lub jednym z języków

urzędowych państwa, w którym jest zamieszczane. W obwieszczeniu należy określić cel

i podstawy prawne ogłoszenia upadłości, termin wniesienia zażalenia oraz adres sądu

właściwego do jego rozpoznania wraz z adresem sądu, za pośrednictwem którego wnosi

się zażalenie.

1.

Wezwanie do zgłaszania wierzytelności przez wierzycieli zamieszkałych lub mających

siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej powinno zawierać nagłówek o treści

„Wezwanie do zgłaszania wierzytelności. Termin zgłoszenia”. Wezwanie powinno wskazywać

termin zgłoszenia wierzytelności, skutki jego uchybienia, zawierać informację, czy

wierzyciele posiadający wierzytelności uprzywilejowane lub zabezpieczone rzeczowo

muszą dokonać zgłoszenia wierzytelności, a także określać obowiązek załączenia dowodów

stwierdzających istnienie wierzytelności.

2.

Wierzyciel zamieszkały lub mający siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej

może zgłosić wierzytelność w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych państwa,

w którym ma miejsce zamieszkania albo siedzibę, jednakże co najmniej nagłówek „Zgłoszenie

wierzytelności” powinien być wyrażony w języku polskim. Sąd może zażądać uwierzytelnionego

tłumaczenia zgłoszenia na język polski.

1.

Wierzyciele upadłościowi banku lub instytucji kredytowej mający miejsce zamieszkania

albo siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej mają w postępowaniu takie

same prawa jak wierzyciele krajowi.

2.

Zagraniczne należności publicznoprawne zaspokaja się w kategorii czwartej.

1.

W przypadku ogłoszenia upadłości, otwarcia postępowania układowego lub innego podobnego

postępowania w stosunku do instytucji kredytowej, mającej oddział na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, zarządca zagraniczny zamierzający wykonywać swe czynności w Rzeczypospolitej

Polskiej obowiązany jest wykazać swe uprawnienia urzędowo poświadczonym odpisem orzeczenia

lub decyzji o jego ustanowieniu wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem na język polski.

2.

Zarządca zagraniczny, o którym mowa w ust. 1, korzysta w zakresie swych czynności

urzędowych w Rzeczypospolitej Polskiej z takich samych uprawnień, jakie przysługują

mu w państwie, w którym został powołany.

3.

Zarządca zagraniczny obowiązany jest wystąpić z wnioskiem o ujawnienie ogłoszenia

upadłości, otwarcia postępowania układowego lub innego podobnego postępowania w księgach

wieczystych, Krajowym Rejestrze Sądowym i innych rejestrach prowadzonych w Rzeczypospolitej

Polskiej. Z żądaniem takim wystąpić mogą właściwe organy sądowe lub administracyjne

państwa, w którym ogłoszono upadłość, otwarto postępowanie układowe lub wszczęto inne

podobne postępowanie. Koszty poniesione w związku z tym ujawnieniem wchodzą w skład

kosztów postępowania.

W postępowaniu upadłościowym wszczętym w Rzeczypospolitej Polskiej stosuje się prawo

polskie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

1.

Stosunki pracy pracowników zatrudnionych na terytorium innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej podlegają prawu właściwemu dla umowy o pracę.

2.

Uznanie danej rzeczy za nieruchomość ocenia się według prawa miejsca położenia rzeczy.

3.

Do umów mających za przedmiot korzystanie albo nabycie nieruchomości położonej na

terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej stosuje się prawo państwa,

w którym nieruchomość jest położona.

4.

Prawa dotyczące nieruchomości położonej na terytorium innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej oraz statku morskiego lub powietrznego, wpisanych do rejestru, podlegają

prawu państwa, w którym prowadzony jest rejestr.

1.

Ogłoszenie upadłości nie narusza praw wierzycieli i osób trzecich ciążących na rzeczy

i innego mienia upadłego położonego na terytorium innego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, nie wyłączając zorganizowanych części tego mienia, a w szczególności

prawa do rozporządzenia mieniem w celu zaspokojenia należności lub prawa do zaspokojenia

należności z pożytków, które mienie przynosi, prawa zastawu i hipoteki, prawa do żądania

wydania mienia od osób, we władaniu których się ono znajduje wbrew woli uprawnionego,

prawa do powierniczego korzystania z mienia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do praw i roszczeń osobistych, wpisanych do ksiąg wieczystych

i innych rejestrów publicznych, których realizacja prowadzi do powstania praw wymienionych

w ust. 1.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie wyłączają możliwości żądania w drodze powództwa stwierdzenia

nieważności czynności prawnej lub uznania za bezskuteczną czynności prawnej dokonanej

z pokrzywdzeniem wierzycieli.

1.

Zastrzeżenie w umowie sprzedaży prawa własności na rzecz sprzedawcy nie wygasa wskutek

ogłoszenia upadłości banku krajowego będącego nabywcą przedmiotu umowy, jeżeli w chwili

ogłoszenia upadłości przedmiot umowy znajdował się na terytorium innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej.

2.

Ogłoszenie upadłości banku krajowego będącego zbywcą składnika mienia nie może być

podstawą do odstąpienia od umowy sprzedaży, jeżeli wydanie przedmiotu sprzedaży nastąpiło

przed ogłoszeniem upadłości, a w chwili ogłoszenia upadłości przedmiot sprzedaży znajdował

się za granicą.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie wyłączają możliwości żądania w drodze powództwa stwierdzenia

nieważności czynności prawnej lub uznania za bezskuteczną czynności prawnej dokonanej

z pokrzywdzeniem wierzycieli.

Wykonywanie praw, których powstanie, istnienie lub zbycie wymaga dokonania wpisu do

ksiąg lub rejestrów, ujawnienia na rachunku albo złożenia do centralnego depozytu,

podlega prawu państwa, w którym księgi lub rejestry, rachunki albo depozyty są prowadzone.

Z zastrzeżeniem art. 464, prawo odkupu podlega prawu właściwemu dla zobowiązań umownych,

mającemu zastosowanie do umowy, z której prawo to wynika.

Z zastrzeżeniem art. 464, do umów zawieranych w ramach transakcji na rynku regulowanym

w rozumieniu przepisów prawa o publicznym obrocie papierami wartościowymi stosuje

się prawo właściwe dla zobowiązań umownych, mające zastosowanie do transakcji zawieranych

na tym rynku.

Czynność kompensowania podlega prawu właściwemu dla zobowiązań umownych, mającemu

zastosowanie do tych umów.

Skuteczność i ważność czynności prawnej rozporządzającej w stosunku do nieruchomości,

statku morskiego lub powietrznego, podlegającego wpisowi do rejestru, albo w stosunku

do praw, których powstanie, istnienie lub zbycie wymaga dokonania wpisu do ksiąg lub

rejestrów, ujawnienia na rachunku albo złożenia do centralnego depozytu, dokonanej

przez upadłego po ogłoszeniu upadłości podlega prawu państwa, w którym nieruchomość

jest położona lub w którym prowadzone są księgi, rejestry, rachunki albo depozyty.

Przepisów o nieważności i bezskuteczności czynności prawnej dokonanej z pokrzywdzeniem

wierzycieli nie stosuje się, gdy prawo właściwe dla tej czynności nie przewiduje bezskuteczności

czynności dokonanych z pokrzywdzeniem wierzycieli.

Wpływ ogłoszenia upadłości na postępowanie sądowe toczące się przed sądem państwa

członkowskiego Unii Europejskiej ocenia się według prawa państwa, w którym postępowanie

się toczy.

1.

Wniosek o ogłoszenie upadłości zakładu ubezpieczeń może zgłosić także Komisja Nadzoru

Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych, zwana dalej „Komisją”.

2.

Komisja jest uczestnikiem postępowania.

1.

Przed ogłoszeniem upadłości zakładu ubezpieczeń sąd zasięga opinii Komisji co do osoby

syndyka. Syndyk powinien posiadać znajomość organizacji i zasad działania zakładów

ubezpieczeń. Syndykiem może być inny zakład ubezpieczeń.

2.

Syndyk przedkłada Komisji co najmniej raz w roku sprawozdanie ze swoich czynności

oraz sprawozdanie rachunkowe, po jego zatwierdzeniu przez sędziego-komisarza.

3.

Syndyk o ogłoszeniu upadłości zawiadamia znanych mu wierzycieli, którzy udzielili

upadłemu kredytu.

1.

W postanowieniu o ogłoszeniu upadłości sąd po zasięgnięciu opinii Komisji ustanawia

kuratora do reprezentowania w postępowaniu upadłościowym interesów osób ubezpieczających,

ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia.

2.

Do kuratora, o którym mowa w niniejszym dziale, stosuje się odpowiednio przepisy art.

187 ust. 3 i 4 oraz przepisy o sprawozdaniach syndyka.

3.

Kuratorowi przysługuje wynagrodzenie w wysokości ustalonej przez sędziego-komisarza

na wniosek Komisji. Wynagrodzenie wypłaca się z funduszów masy upadłości i zalicza

się do kosztów postępowania upadłościowego.

1.

Syndyk, nadzorca sądowy oraz zarządca udzielają kuratorowi wszelkich potrzebnych mu

wiadomości. Kurator ma prawo przeglądać księgi i dokumenty upadłego. Na zgromadzeniu

wierzycieli kurator ma prawo głosu tylko w sprawach, które mogą mieć wpływ na prawa

ubezpieczonych.

2.

Kurator ma prawo wnoszenia środków zaskarżenia w imieniu własnym na rzecz osób ubezpieczonych,

upoważnionych i uprawnionych z umów ubezpieczenia, oraz jest uprawniony do zawarcia

umowy o przeniesienie portfela ubezpieczeń do innego zakładu z możliwością obniżenia

sum ubezpieczenia lub wysokości wypłacanych odszkodowań lub świadczeń. W przypadku

zatwierdzenia przez Komisję umowy o przeniesienie portfela, kurator ogłasza niezwłocznie

jej treść trzykrotnie w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim.

3.

Ubezpieczonym nie przysługuje prawo sprzeciwu co do zawarcia umowy o przeniesienie

portfela ubezpieczeń.

4.

Do umowy o przeniesienie portfela ubezpieczeń zawartej przez kuratora stosuje się

przepisy odrębne o przeniesieniu portfela ubezpieczeń.

Do ubezpieczonych, uposażonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia przepisu art.

232 nie stosuje się.

Umowy ubezpieczenia zawarte przez upadły zakład ubezpieczeń wygasają, jeżeli kurator

nie zawarł umowy o przeniesienie portfela

1)

z umów obowiązkowych oraz umów ubezpieczenia na życie, w terminie trzech miesięcy

od ogłoszenia upadłości;

2)

z innych umów w terminie miesiąca od dnia ogłoszenia upadłości.

1.

Z dniem ogłoszenia upadłości aktywa stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

upadłego zakładu ubezpieczeń tworzą osobną masę upadłości przeznaczoną na zaspokojenie

roszczeń z tytułu umów ubezpieczenia oraz kosztów likwidacji tej masy.

2.

Likwidację osobnej masy upadłości przeprowadza syndyk z udziałem kuratora.

3.

W razie wyrażenia zgody przez radę wierzycieli lub sędziego-komisarza na sprzedaż

z wolnej ręki mienia wchodzącego w skład osobnej masy upadłości sprzedaż wymaga zgody

kuratora.

1.

Z osobnej masy upadłości zaspokaja się kolejno

1)

koszty likwidacji osobnej masy upadłości;

2)

wierzytelności z umów ubezpieczenia.

2.

Niezaspokojone z osobnej masy upadłości wierzytelności z umów ubezpieczenia umieszcza

się w planie podziału funduszów masy upadłości w odrębnej kategorii, zaspokajanej

po kategorii pierwszej, określonej w art. 342.

3.

Niezaspokojone w postępowaniu upadłościowym należności osób pokrzywdzonych i uprawnionych

z tytułu ubezpieczeń obowiązkowych zaspokaja Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny i

Polskie Biuro Ubezpieczeń Komunikacyjnych według odrębnych przepisów.

W razie oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości zakładu ubezpieczeń z przyczyny,

o której mowa w art. 13 ust. 1, jak również w razie umorzenia postępowania upadłościowego,

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny zaspokaja roszczenia osób poszkodowanych i uprawnionych,

w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Przy zawieraniu układu kurator głosuje sumą wierzytelności ubezpieczonych niezaspokojonych

z osobnej masy upadłości, przy czym przysługuje mu jeden głos od każdej sumy, która

wynika z podziału sumy wszystkich innych wierzytelności uprawniających do głosowania

przez liczbę wierzycieli, którzy reprezentują te wierzytelności.

Przepisy art. 454-470 stosuje się odpowiednio w przypadku ogłoszenia upadłości krajowego

zakładu ubezpieczeń, jeżeli prowadzi on działalność także za granicą Rzeczypospolitej

Polskiej w państwie lub państwach członkowskich Unii Europejskiej, oraz w przypadku

ogłoszenia upadłości, otwarcia postępowania układowego lub innego podobnego postępowania

wobec zagranicznego zakładu ubezpieczeń mającego siedzibę lub oddział w państwie członkowskim

Unii Europejskiej, jeżeli prowadzi on działalność w Rzeczypospolitej Polskiej, lub

ogłoszenia upadłości, otwarcia postępowania układowego lub innego podobnego postępowania

wobec oddziału zakładu ubezpieczeń mającego siedzibę w państwie niebędącym członkiem

Unii Europejskiej.

Użyte w art. 481 określenia oznaczają

1)

„krajowy zakład ubezpieczeń” - przedsiębiorcę mającego siedzibę na terenie Rzeczypospolitej

Polskiej, który uzyskał zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w

rozumieniu odrębnych przepisów;

2)

„oddział krajowego zakładu ubezpieczeń” - jednostkę organizacyjną krajowego zakładu

ubezpieczeń, wykonującą w jego imieniu i na jego rzecz wszystkie lub niektóre czynności

wynikające z zezwolenia udzielonego krajowemu zakładowi ubezpieczeń;

3)

„zagraniczny zakład ubezpieczeń” - przedsiębiorcę mającego siedzibę za granicą Rzeczypospolitej

Polskiej, wykonującego działalność ubezpieczeniową w rozumieniu odrębnych przepisów;

4)

„oddział zagranicznego zakładu ubezpieczeń” - jednostkę organizacyjną zagranicznego

zakładu ubezpieczeń, wykonującą w jego imieniu i na jego rzecz działalność ubezpieczeniową.

1.

Przepisy niniejszego działu stosuje się w razie ogłoszenia upadłości podmiotu emitującego

obligacje, jeżeli na zabezpieczenie praw z obligacji ustanowiono zabezpieczenie na

majątku emitenta.

2.

Przepisów niniejszego działu nie stosuje się w razie ogłoszenia upadłości emitenta

obligacji przychodowych, jeżeli emitent w treści obligacji ograniczył swą odpowiedzialność

do kwoty przychodów lub wartości majątku przedsięwzięcia. Środki przeznaczone na zaspokojenie

praw obligatariuszy z takich obligacji nie wchodzą do masy upadłości, a roszczenia

obligatariuszy nie podlegają zaspokojeniu w postępowaniu upadłościowym.

Dla reprezentowania praw obligatariuszy sąd ustanawia kuratora. Kuratorem może być

także bank, z którym upadły zawarł umowę o reprezentowanie obligatariuszy wobec emitenta.

Do kuratora, o którym mowa w niniejszym tytule, stosuje się odpowiednio przepisy art.

187 ust. 3 i 4 oraz przepisy o sprawozdaniach syndyka.

1.

Syndyk, nadzorca sądowy oraz zarządca udzielają kuratorowi wszelkich potrzebnych mu

wiadomości. Kurator ma prawo przeglądać księgi i dokumenty upadłego. Na zgromadzeniu

wierzycieli kurator ma prawo głosu tylko w sprawach, które mogą mieć wpływ na prawa

obligatariuszy.

2.

Przy zawieraniu układu kurator głosuje sumą wierzytelności obligatariuszy niezaspokojonych

z osobnej masy upadłości, przy czym przysługuje mu jeden głos od każdej sumy, która

wynika z podziału sumy wszystkich innych wierzytelności uprawniających do głosowania

przez liczbę wierzycieli, którzy reprezentują te wierzytelności.

1.

Kurator zgłasza do masy upadłości

1)

ogólną sumę nominalną nieumorzonych do dnia ogłoszenia upadłości obligacji, których

termin płatności przypada przed tym dniem, oraz ogólną sumę niezapłaconych odsetek

od tych obligacji;

2)

ogólną sumę obligacji oraz odsetek płatnych po dniu ogłoszenia upadłości.

2.

W zgłoszeniu należy wymienić składniki majątku emitenta, na których ustanowiono zabezpieczenie

praw obligatariuszy.

1.

Przedmiot zabezpieczenia praw z obligacji tworzy osobną masę upadłości przeznaczoną

na zaspokojenie praw obligatariuszy.

2.

Likwidację osobnej masy upadłości przeprowadza syndyk z udziałem kuratora.

3.

W razie wyrażenia zgody przez radę wierzycieli lub sędziego-komisarza na sprzedaż

z wolnej ręki mienia wchodzącego w skład osobnej masy upadłości sprzedaż wymaga zgody

kuratora.

Z osobnej masy upadłości zaspokaja się kolejno

1)

koszty likwidacji tej masy, które obejmują także wynagrodzenie kuratora;

2)

należności obligatariuszy w nominalnej ich cenie;

3)

odsetki (kupony).

Jeżeli osobna masa upadłości nie wystarczy na pełne zaspokojenie należności obligatariuszy,

należności niezaspokojone podlegają zaspokojeniu z funduszu masy upadłości.

Nie można wprowadzać do obiegu obligacji emitowanych przez upadłego, które są jego

własnością. Obligacje takie podlegają umorzeniu.

1.

Przepisy niniejszej części stosuje się do zagrożonych niewypłacalnością przedsiębiorców

wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowego.

2.

Przedsiębiorca jest zagrożony niewypłacalnością, jeżeli pomimo wykonywania swoich

zobowiązań, według rozsądnej oceny jego sytuacji ekonomicznej jest oczywistym, że

w niedługim czasie stanie się niewypłacalny.

3.

Przepisów niniejszej części nie stosuje się do przedsiębiorcy

1)

który już prowadził postępowanie naprawcze, jeżeli od jego umorzenia nie upłynęły

2 lata;

2)

który już był objęty układem zawartym w postępowaniu naprawczym albo upadłościowym,

jeżeli od wykonania układu nie upłynęło 5 lat;

3)

przeciw któremu przeprowadzono postępowanie upadłościowe obejmujące likwidację majątku,

albo w którym przyjęto układ likwidacyjny, jeżeli od prawomocnego zakończenia postępowania

nie upłynęło 5 lat;

4)

w stosunku do którego oddalono wniosek o ogłoszenie upadłości albo umorzono postępowanie

upadłościowe z braku majątku na zaspokojenie kosztów postępowania, jeżeli od uprawomocnienia

się postępowania nie upłynęło 5 lat.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszej części do postępowania naprawczego przepisy

tytułu II części pierwszej stosuje się odpowiednio.

1.

Przedsiębiorca zagrożony niewypłacalnością może złożyć w sądzie oświadczenie o wszczęciu

postępowania naprawczego, zawierające dane wymienione w art. 22 ust. 1 pkt 1-3 i ust.

2, oraz oświadczenie, iż nie zachodzi żadna z okoliczności wymienionych w art. 492

ust. 3.

2.

Wraz z oświadczeniem o wszczęciu postępowania naprawczego przedsiębiorca składa plan

naprawczy, dokumenty wymienione w art. 23 ust. 1 oraz oświadczenie z podpisem notarialnie

poświadczonym o prawdziwości danych i oświadczenia, zawartych w oświadczeniu o wszczęciu

postępowania naprawczego i załączonych dokumentach.

3.

Sąd może, w ciągu 14 dni od złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, zakazać

wszczęcia postępowania naprawczego, jeżeli oświadczenie to zostało złożone z naruszeniem

przepisów ust. 1 lub 2, lub jeżeli zawarte w nim lub w załączonych dokumentach dane

lub oświadczenia są nieprawdziwe. Na postanowienie sądu w tym przedmiocie służy zażalenie.

4.

W razie uprawomocnienia się postanowienia sądu zakazującego wszczęcia postępowania

naprawczego, oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, uważa się za niezłożone. Ponowne

złożenie oświadczenia o wszczęciu postępowania naprawczego przez tego samego przedsiębiorcę

jest niedopuszczalne.

1.

O złożeniu oświadczenia o wszczęciu postępowania naprawczego przedsiębiorca ogłasza

w Monitorze Sądowym i Gospodarczym oraz w co najmniej jednym dzienniku o zasięgu lokalnym

i w jednym o zasięgu ogólnopolskim. Ogłoszenie może być obwieszczone ponadto w inny

sposób.

2.

Ogłoszenie, o którym mowa w ust. 1, nie może nastąpić przed upływem terminu, o którym

mowa w art. 494 ust. 3, a w razie wydania w tym terminie przez sąd postanowienia zakazującego

wszczęcia postępowania naprawczego - przed rozpatrzeniem zażalenia na to postanowienie.

1.

Data ogłoszenia oświadczenia, o którym mowa w art. 494 ust. 1, w Monitorze Sądowym

i Gospodarczym jest dniem wszczęcia postępowania naprawczego.

2.

Z dniem wszczęcia postępowania naprawczego przedsiębiorca składa wniosek o wpis do

Krajowego Rejestru Sądowego.

1.

Po wszczęciu postępowania naprawczego, na czas jego trwania, sąd ustanawia dla przedsiębiorcy

nadzorcę sądowego oraz może powołać biegłego, o którym mowa w art. 31.

2.

Do nadzorcy sądowego, ustanowionego na podstawie ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

o nadzorcy sądowym w postępowaniu upadłościowym, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Przedsiębiorca niezwłocznie zawiera z nadzorcą sądowym umowę zlecenia o wykonywanie

czynności nadzorcy i wypłaca mu sukcesywnie wynagrodzenie w wysokości podwójnego przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w

czwartym kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

1.

Z dniem wszczęcia postępowania naprawczego

1)

zawiesza się spłatę zobowiązań przedsiębiorcy;

2)

zawiesza się naliczanie odsetek należnych od przedsiębiorcy;

3)

potrącenie wierzytelności dopuszczalne jest z zachowaniem przepisu art. 89;

4)

nie mogą być wszczynane przeciwko przedsiębiorcy egzekucje i postępowania zabezpieczające,

a wszczęte podlegają z mocy prawa zawieszeniu.

2.

Sąd może na wniosek przedsiębiorcy zmienić zarządzenia tymczasowe wydane w celu zabezpieczenia

roszczeń pieniężnych, w szczególności przez uchylenie dokonanych zajęć.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do wierzytelności, o których mowa w art. 273.

1.

Wszczęcie postępowania naprawczego nie ma wpływu na wszczynanie przeciwko przedsiębiorcy

postępowania sądowego, w tym postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości na wniosek

wierzyciela oraz postępowania administracyjnego.

2.

W razie złożenia przez wierzyciela wniosku o ogłoszenie upadłości, sąd odroczy jego

rozpoznanie do czasu zakończenia postępowania naprawczego albo połączy rozpoznanie

wniosku z postępowaniem o zatwierdzenie układu.

3.

Przepis ust. 2 nie wyklucza możliwości zabezpieczenia majątku na podstawie art. 36-43.

W sprawach z zakresu prawa pracy wszczęcie postępowania naprawczego wywołuje skutki

jak ogłoszenie upadłości, z wyłączeniem spraw dotyczących ochrony roszczeń pracowniczych

w razie niewypłacalności pracodawcy.

1.

Od dnia wszczęcia postępowania naprawczego do dnia prawomocnego rozstrzygnięcia co

do zatwierdzenia układu albo umorzenia postępowania przedsiębiorca nie może zbywać

ani obciążać swego majątku. Przepisy art. 81 i 82 stosuje się odpowiednio.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do rzeczy zbywanych w zakresie działalności gospodarczej

przedsiębiorcy.

Plan naprawczy, o którym mowa w art. 494 ust. 2, powinien zapewniać przywrócenie przedsiębiorcy

zdolności do konkurowania na rynku. Plan powinien zawierać uzasadnienie. Przepis art.

280 stosuje się odpowiednio.

1.

Sposób naprawy przedsiębiorstwa powinien określać restrukturyzację zobowiązań, które

mogą być objęte układami w postępowaniu upadłościowym, majątku oraz zatrudnienia w

przedsiębiorstwie.

2.

Do określenia sposobu restrukturyzacji zobowiązań stosuje się odpowiednio przepis

art. 270.

3.

Propozycje restrukturyzacji majątku przedsiębiorcy powinny wskazywać, jaka część majątku

zostanie zbyta, wydzierżawiona lub wynajęta, określać sposoby zbycia oraz na co zostaną

przeznaczone uzyskane środki. Propozycje te nie mogą obejmować składników majątku

niestanowiących własności przedsiębiorcy, chyba że właściciel wyrazi na to zgodę na

piśmie.

4.

Propozycje restrukturyzacji zatrudnienia powinny wskazywać ogólną liczbę zatrudnionych,

liczbę pracowników zwalnianych, zasady zwolnień oraz konsekwencje finansowe tych zmian.

Restrukturyzacja zobowiązań następuje w drodze układu zawartego na zgromadzeniu wierzycieli.

1.

Termin zgromadzenia wierzycieli ustala przedsiębiorca w porozumieniu z nadzorcą sądowym.

2.

Zgromadzenie wierzycieli nie może się odbyć wcześniej niż po upływie miesiąca od dnia

wszczęcia postępowania naprawczego.

3.

Przedsiębiorca zawiadamia wierzycieli o terminie i miejscu zgromadzenia wierzycieli

listem poleconym lub za dowodem doręczenia co najmniej dwa tygodnie przed zgromadzeniem.

Wraz z zawiadomieniem należy doręczyć wierzycielom plan naprawczy.

W zgromadzeniu wierzycieli mają prawo uczestniczyć wierzyciele, którzy zostali powiadomieni

o terminie zgromadzenia, albo pomimo braku powiadomienia zgłoszą nadzorcy sądowemu

swoje uczestnictwo, a przedsiębiorca nie zaprzeczy istnieniu ich wierzytelności.

Zgromadzenie wierzycieli prowadzi nadzorca sądowy.

Do czasu rozpoczęcia głosowania nad układem wierzyciele mogą zgłaszać zmiany do propozycji

restrukturyzacji zobowiązań.

1.

Głosowanie nad układem może odbywać się w grupach wierzycieli. Podziału na grupy dokonuje

przedsiębiorca. Przepis art. 278 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

2.

Na zgromadzeniu wierzycieli wierzyciele głosują z sumą swoich wierzytelności, jaką

umieszczono na liście wierzytelności, sporządzoną przez przedsiębiorcę z zachowaniem

wymogów art. 245-251.

3.

Wierzyciele, którzy nie zostali umieszczeni na liście, a którzy zgłosili swój udział

w zgromadzeniu wierzycieli, głosują z sumą zgłoszonych wierzytelności do wysokości

niezaprzeczonej przez przedsiębiorcę.

1.

Układ jest przyjęty, jeżeli wypowie się za nim większość wierzycieli uprawnionych

do uczestniczenia w zgromadzeniu wierzycieli mających łącznie dwie trzecie ogólnej

sumy wierzytelności uprawniających do głosowania.

2.

Jeżeli wierzyciele głosowali w grupach, przepis art. 285 stosuje się odpowiednio.

1.

Z przebiegu zgromadzenia sporządza się protokół, który powinien zawierać osnowę układu

oraz wymieniać wierzycieli głosujących za układem i przeciwko układowi.

2.

Do zgromadzenia wierzycieli w sprawach nieuregulowanych w niniejszej części stosuje

się odpowiednio przepisy art. 196-198, art. 283 ust. 1-3 i art. 284.

1.

Nieprzyjęcie układu nie wyklucza możliwości ponownego zwołania zgromadzenia wierzycieli,

na którym dopuszcza się zgłoszenie nowych propozycji restrukturyzacji zobowiązań oraz

innych zmian w planie naprawczym.

2.

O terminie ponownego zgromadzenia wierzycieli nadzorca sądowy ogłasza na zgromadzeniu,

na którym układ nie został przyjęty.

3.

Oddany poprzednio głos wierzyciela, który nie stawił się na ponowne zgromadzenie wierzycieli,

zachowuje moc przy obliczaniu wyników głosowania, jeżeli nowe propozycje są dla tego

wierzyciela nie mniej korzystne od propozycji, nad którymi wcześniej głosował.

1.

Każdy z wierzycieli uprawniony do udziału w zgromadzeniu może zgłosić zarzuty przeciwko

układowi.

2.

Zarzuty może zgłosić wierzyciel nieuprawniony do udziału w zgromadzeniu, jeżeli wykaże,

że układ może mu utrudnić dochodzenie roszczeń.

3.

Zarzuty wnosi się do sądu w terminie tygodnia od dnia zawarcia układu. Dla wierzycieli,

którzy nie zostali zawiadomieni o zgromadzeniu wierzycieli, termin ten biegnie od

dnia obwieszczenia, o którym mowa w art. 514 ust. 1.

1.

Sąd zatwierdza układ po przeprowadzeniu rozprawy. O terminie rozprawy należy dokonać

obwieszczenia zgodnie z przepisem art. 221 i przez ogłoszenie w Monitorze Sądowym

i Gospodarczym oraz zawiadomić przedsiębiorcę i osoby, które wniosły zarzuty.

2.

Sąd, zatwierdzając układ, może ustanowić nadzorcę sądowego na czas wykonywania układu.

Przepis art. 497 stosuje się odpowiednio.

3.

Na postanowienie w przedmiocie zatwierdzenia układu przysługuje zażalenie.

1.

Sąd odmawia zatwierdzenia układu, jeżeli

1)

brak było podstaw do prowadzenia postępowania naprawczego;

2)

przedsiębiorca nie złożył wymaganych w sprawie dokumentów;

3)

dane zawarte w dokumentach i oświadczeniach przedsiębiorcy były nieprawdziwe;