Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 marca 2003 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo o ruchu drogowym

1.

Ustawa reguluje zasady ruchu na drogach publicznych oraz w strefach zamieszkania,

warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, wymagania w stosunku do osób kierujących

pojazdami i innych uczestników ruchu oraz zasady kontroli ruchu drogowego.

2.

Przepisy ustawy stosuje się również do ruchu odbywającego się poza drogami publicznymi,

jeżeli jest to konieczne dla uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa uczestników tego

ruchu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

„droga” - wydzielony pas terenu składający się z jezdni, pobocza, chodnika, drogi

dla pieszych

2

„droga twarda” - drogę z jezdnią o nawierzchni bitumicznej, betonowej, kostkowej,

klinkierowej lub brukowcowej oraz z płyt betonowych lub kamienno-betonowych, jeżeli

długość nawierzchni przekracza 20 m; inne drogi są drogami gruntowymi;

3)

„autostrada” - drogę dwujezdniową, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi, na której

nie dopuszcza się ruchu poprzecznego, przeznaczoną tylko do ruchu pojazdów samochodowych,

które na równej, poziomej jezdni mogą rozwinąć prędkość co najmniej 40 km/h, w tym

również w razie ciągnięcia przyczep;

4)

„droga ekspresowa” - drogę dwu- lub jednojezdniową, oznaczoną odpowiednimi znakami

drogowymi, na której skrzyżowania występują wyjątkowo, przeznaczoną tylko do ruchu

pojazdów samochodowych;

5

„droga dla rowerów” - drogę lub jej część przeznaczoną do ruchu rowerów jednośladowych,

oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi;

6

„jezdnia” - część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów; określenie to nie dotyczy

torowisk wydzielonych z jezdni;

7)

„pas ruchu” - każdy z podłużnych pasów jezdni wystarczający do ruchu jednego rzędu

pojazdów wielośladowych, oznaczony lub nieoznaczony znakami drogowymi;

8)

„pobocze” - część drogi przyległą do jezdni, która może być przeznaczona do ruchu

pieszych lub niektórych pojazdów, postoju pojazdów, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt;

9)

„chodnik” - część drogi przeznaczoną do ruchu pieszych;

10)

„skrzyżowanie” - przecięcie się w jednym poziomie dróg mających jezdnię, ich połączenie

lub rozwidlenie, łącznie z powierzchniami utworzonymi przez takie przecięcia, połączenia

lub rozwidlenia; określenie to nie dotyczy przecięcia, połączenia lub rozwidlenia

drogi twardej z drogą gruntową lub stanowiącą dojazd do obiektu znajdującego się przy

drodze;

11

„przejście dla pieszych” - powierzchnię jezdni, drogi dla rowerów lub torowiska przeznaczoną

do przechodzenia przez pieszych, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi;

12)

„przejazd dla rowerzystów” - powierzchnię jezdni lub torowiska przeznaczoną do przejeżdżania

przez rowerzystów, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi;

13)

„przystanek” - miejsce zatrzymywania się pojazdów transportu publicznego, oznaczone

odpowiednimi znakami drogowymi;

14)

„tunel” - budowlę na drodze, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi;

15)

„obszar zabudowany” - obszar oznaczony odpowiednimi znakami drogowymi;

16)

„strefa zamieszkania” - obszar obejmujący drogi publiczne lub inne drogi, na którym

obowiązują szczególne zasady ruchu drogowego, a wjazdy i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi

znakami drogowymi;

17)

„uczestnik ruchu” - pieszego, kierującego, a także inne osoby przebywające w pojeździe

lub na pojeździe znajdującym się na drodze;

18)

„pieszy” - osobę znajdującą się poza pojazdem na drodze i niewykonującą na niej robót

lub czynności przewidzianych odrębnymi przepisami; za pieszego uważa się również osobę

prowadzącą, ciągnącą lub pchającą rower, motorower, motocykl, wózek dziecięcy, podręczny

lub inwalidzki, osobę poruszającą się w wózku inwalidzkim, a także osobę w wieku do

10 lat kierującą rowerem pod opieką osoby dorosłej;

19)

„kolumna pieszych” - zorganizowaną grupę pieszych prowadzoną przez kierownika lub

dowódcę;

20)

„kierujący” - osobę, która kieruje pojazdem lub zespołem pojazdów, a także osobę,

która prowadzi kolumnę pieszych, jedzie wierzchem albo pędzi zwierzęta pojedynczo

lub w stadzie;

21)

„kierowca” - osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym;

22)

„szczególna ostrożność” - ostrożność polegającą na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu

zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w

stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie;

23

„ustąpienie pierwszeństwa” - powstrzymanie się od ruchu, jeżeli ruch mógłby zmusić

innego kierującego do zmiany kierunku lub pasa ruchu albo istotnej zmiany prędkości,

a pieszego - do zatrzymania się, zwolnienia lub przyspieszenia kroku;

24)

„ruch kierowany” - ruch otwierany i zamykany za pomocą sygnalizacji świetlnej albo

przez uprawnioną osobę;

25)

„niedostateczna widoczność” - widoczność występującą od zmierzchu do świtu, a także

w warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza od świtu do zmierzchu;

26)

„wymijanie” - przejeżdżanie (przechodzenie) obok pojazdu lub uczestnika ruchu poruszającego

się w przeciwnym kierunku;

27)

„omijanie” - przejeżdżanie (przechodzenie) obok nieporuszającego się pojazdu, uczestnika

ruchu lub przeszkody;

28)

„wyprzedzanie” - przejeżdżanie (przechodzenie) obok pojazdu lub uczestnika ruchu poruszającego

się w tym samym kierunku;

29)

„zatrzymanie pojazdu” - unieruchomienie pojazdu niewynikające z warunków lub przepisów

ruchu drogowego, trwające nie dłużej niż 1 minutę, oraz każde unieruchomienie pojazdu

wynikające z tych warunków lub przepisów;

30)

„postój pojazdu” - unieruchomienie pojazdu niewynikające z warunków lub przepisów

ruchu drogowego, trwające dłużej niż 1 minutę;

31)

„pojazd” - środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszynę

lub urządzenie do tego przystosowane;

32)

„pojazd silnikowy” - pojazd wyposażony w silnik, z wyjątkiem motoroweru i pojazdu

szynowego;

33)

„pojazd samochodowy” - pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością

przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego;

34)

„pojazd wolnobieżny” - pojazd silnikowy, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy

do 25 km/h, z wyłączeniem ciągnika rolniczego;

35)

„pojazd członowy” - zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego złączonego

z naczepą;

36)

„pojazd specjalny” - pojazd samochodowy lub przyczepę, konstrukcyjnie nieprzeznaczone

do przewozu osób lub ładunków;

37

„pojazd używany do celów specjalnych” - pojazd samochodowy przystosowany w sposób

szczególny do przewozu osób lub ładunków, używany przez Siły Zbrojne, Policję, Agencję

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Straż Graniczną, kontrolę skarbową,

Służbę Celną, jednostki ochrony przeciwpożarowej, Inspekcję Transportu Drogowego i

Służbę Więzienną;

38)

„pojazd uprzywilejowany” - pojazd wysyłający sygnały świetlne w postaci niebieskich

świateł błyskowych i jednocześnie sygnały dźwiękowe o zmiennym tonie, jadący z włączonymi

światłami mijania lub drogowymi; określenie to obejmuje również pojazdy jadące w kolumnie,

na której początku i na końcu znajdują się pojazdy uprzywilejowane wysyłające dodatkowo

sygnały świetlne w postaci czerwonego światła błyskowego;

39)

„pojazd zabytkowy” - pojazd, który na podstawie odrębnych przepisów został wpisany

do rejestru zabytków lub ujęty w centralnej ewidencji dóbr kultury;

40)

„samochód osobowy” - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie

więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu;

41)

„autobus” - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu więcej niż

9 osób łącznie z kierowcą;

41a

„autobus szkolny” - autobus przeznaczony do przewozu dzieci do szkoły, barwy pomarańczowej,

oznaczony z przodu i z tyłu prostokątnymi tablicami barwy białej, z napisem barwy

czarnej „autobus szkolny”;

42)

„samochód ciężarowy” - pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu

ładunków; określenie to obejmuje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie

do przewozu ładunków i osób w liczbie od 4 do 9 łącznie z kierowcą;

43)

„taksówka” - pojazd samochodowy odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do

przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatą

a)

osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego (taksówka

osobowa),

b)

ładunków o masie nieprzekraczającej 2,5 t (taksówka bagażowa);

44)

„ciągnik rolniczy” - pojazd silnikowy skonstruowany do używania łącznie ze sprzętem

do prac rolnych, leśnych lub ogrodniczych; ciągnik taki może być również przystosowany

do ciągnięcia przyczep oraz do prac ziemnych;

45)

„motocykl” - pojazd samochodowy jednośladowy lub z bocznym wózkiem - wielośladowy;

46)

„motorower” - pojazd jednośladowy lub dwuśladowy zaopatrzony w silnik spalinowy o

pojemności skokowej nieprzekraczającej 50 cm

47)

„rower” - pojazd jednośladowy lub wielośladowy poruszany siłą mięśni osoby jadącej

tym pojazdem;

48)

„wózek inwalidzki” - pojazd konstrukcyjnie przeznaczony do poruszania się osoby niepełnosprawnej,

napędzany siłą mięśni lub za pomocą silnika, którego konstrukcja ogranicza prędkość

jazdy do prędkości pieszego;

49)

„zespół pojazdów” - pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po drodze jako

całość; nie dotyczy to pojazdów złączonych w celu holowania;

50)

„przyczepa” - pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem;

51)

„przyczepa lekka” - przyczepę, której dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 750

kg;

52)

„naczepa” - przyczepę, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten

pojazd;

53)

„masa własna” - masę pojazdu z jego normalnym wyposażeniem, paliwem, olejami, smarami

i cieczami w ilościach nominalnych, bez kierującego;

54

„dopuszczalna masa całkowita” - największą określoną właściwymi warunkami technicznymi

masę pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze;

55)

„rzeczywista masa całkowita” - masę pojazdu łącznie z masą znajdujących się na nim

rzeczy i osób;

56

„dopuszczalna ładowność” - największą masę ładunku i osób, jaką może przewozić pojazd,

która stanowi różnicę dopuszczalnej masy całkowitej i masy własnej pojazdu;

57)

„nacisk osi” - sumę nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej

osi.

1.

Ewidencje pojazdów, prowadzone przez wojewodów na podstawie przepisów art. 60 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 1992 r. Nr 11, poz. 41 i Nr 26, poz. 114 oraz z 1995 r. Nr 104, poz. 515), prowadzi się, z zachowaniem przepisów o ochronie danych osobowych, do dnia 31 grudnia

2003 r., z zastrzeżeniem ust. 2-5.

2.

Od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy w ewidencjach, o których mowa w ust. 1,

gromadzi się dane lub informacje wymienione w art. 80b ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. Nr 98, poz. 602, Nr 123, poz. 779 i Nr 160, poz. 1086, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 133, poz. 872, z 1999 r. Nr 106, poz. 1216 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 43, poz. 483).

3.

Dane lub informacje, o których mowa w ust. 2, przekazują do wojewody, bez wiedzy osób,

których one dotyczą, organy właściwe w sprawach rejestracji pojazdów.

4.

Od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy udostępnianie danych lub informacji z ewidencji,

o których mowa w ust. 1, i pobieranie opłat z tym związanych odbywa się na zasadach

określonych dla centralnej ewidencji pojazdów w art. 80c, art. 80d ust. 1 i art. 80e

ust. 1 ustawy, o której mowa w ust. 2.

5.

Dane zgromadzone w ewidencjach, o których mowa w ust. 1, wojewoda, na wniosek ministra

właściwego do spraw administracji publicznej, przekazuje do centralnej ewidencji pojazdów.

W ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu

osób niepełnosprawnych

(Dz. U. Nr 123, poz. 776 i Nr 160, poz. 1082, z 1998 r. Nr 99, poz. 628, Nr 106, poz. 668, Nr 137, poz. 887, Nr 156, poz. 1019 i Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 49, poz. 486, Nr 90, poz. 1001, Nr 95, poz. 1101 i Nr 111, poz. 1280, z 2000 r. Nr 48, poz. 550 i Nr 119, poz. 1249 oraz z 2001 r. Nr 39, poz. 459, Nr 100, poz. 1080 i Nr 125, poz. 1368) w art. 6

a)

w ust. 6a po pkt 2 dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

spełnienia przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w art. 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

”

,

b)

dodaje się ust. 6b w brzmieniu

„

6b.

W przypadku gdy osoba niepełnosprawna posiada prawo jazdy lub pozwolenie do kierowania

tramwajem, zespół orzekający o stopniu niepełnosprawności zawiadamia o wydaniu orzeczenia

organ właściwy w sprawach wydawania uprawnień do kierowania pojazdami.

”

1.

Przepisu art. 1 pkt 3 lit. a nie stosuje się do pojazdów zarejestrowanych przed dniem

1 stycznia 1988 r.

2.

Do pojazdów zarejestrowanych w okresie od dnia 1 stycznia 1988 r. do dnia 31 grudnia

2002 r. wymóg określony w art. 1 pkt 3 lit. a stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

1.

Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność

albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania,

które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch

ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić

kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osoby znajdującej się w pobliżu drogi, jeżeli

jej zachowanie mogłoby pociągnąć za sobą skutki, o których mowa w tym przepisie.

3.

Jeżeli uczestnik ruchu lub inna osoba spowodowała jednak zagrożenie bezpieczeństwa

ruchu drogowego, jest obowiązana przedsięwziąć niezbędne środki w celu niezwłocznego

usunięcia zagrożenia, a gdyby nie mogła tego uczynić, powinna o zagrożeniu uprzedzić

innych uczestników ruchu.

1.

Porozumienia zawarte z gminami przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, dotyczące

wykonywania zadań i kompetencji określonych w art. 73 ust. 1 i 2, art. 74 ust. 1,

art. 75, art. 77 ust. 3, art. 78 ust. 3, art. 89 ust. 2 i 3, art. 93 ust. 2, art.

97 ust. 1, art. 114 ust. 1 pkt 1, art. 122 ust. 1 pkt 4, art. 138 ust. 1 i art. 140

ust. 1-3 ustawy, o której mowa w art. 3 ust. 2, tracą moc z dniem 31 grudnia 2000 r.,

z wyjątkiem porozumień dotyczących powiatu warszawskiego.

2.

W terminie, o którym mowa w ust. 1, gminy przekażą właściwym starostom dane i informacje

oraz dokumentację, dotyczące pojazdów zarejestrowanych w okresie obowiązywania porozumień

oraz wydanych w tym czasie uprawnień do kierowania pojazdami.

1.

Osoba niepełnosprawna posiadająca legitymację potwierdzającą uprawnienie do niestosowania

się do niektórych znaków drogowych może używać, od dnia wejścia w życie ustawy do

dnia 1 lipca 2002 r., tego dokumentu zamiast karty parkingowej, o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. Nr 98, poz. 602, Nr 123, poz. 779 i Nr 160, poz. 1086, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i Nr 133, poz. 872, z 1999 r. Nr 106, poz. 1216, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 483 i Nr 53, poz. 649 oraz z 2001 r. Nr 27, poz. 298, Nr 106, poz. 1149, Nr 110, poz. 1189, Nr 111, poz. 1194, Nr 123, poz. 1353 i Nr 125, poz. 1371) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Osobę, która posiadała uprawnienia rzeczoznawcy w specjalnościach związanych z techniką

samochodową na podstawie przepisów zarządzania nr 11 Przewodniczącego Komitetu Nauki

i Techniki z dnia 29 stycznia 1970 r. w sprawach ustalenia wykazu specjalności oraz

określenia ministrów właściwych do wyznaczania jednostek organizacyjnych uprawnionych

do wydawania ocen i opinii i do ustanawiania rzeczoznawców (Dz. Urz. KNT Nr 2, poz.

5) i zarządzenia Ministra Komunikacji z dnia 3 listopada 1970 r. w sprawie ustalenia jednostek

organizacyjnych państwowych i społecznych uprawnionych do wydawania ocen i opinii

w zakresie rzeczoznawstwa

(Dz. Urz. MK Nr 32, poz. 224) uważa się za spełniającą wymagania określone w art. 79a ust. 1 pkt 6 ustawy, do dnia

31 grudnia 2004 r.

3.

Osobę w wieku od 17 do 18 lat, ubiegającą się o prawo jazdy kategorii A lub B, która

przed dniem 1 czerwca 2002 r. ukończyła wymagane szkolenie lub w dniu 1 czerwca 2002 r.

w nim uczestniczy, uważa się za spełniającą wymagania określone w art. 90 ust. 2 pkt

3 ustawy, o której mowa w art. 1.

4.

Osobę, o której mowa w art. 115a ust. 1, posiadającą świadectwo kwalifikacji wydane

na podstawie art. 89 ust. 3 wspomnianej ustawy, uważa się za spełniające wymagania

określone w art. 115a i 115b tej ustawy, do czasu upływu terminu ważności badań.

5.

Osoba posiadająca uprawnienia wykładowcy na podstawie przepisów obowiązujących w okresie

od 1 stycznia 1992 r. do 30 czerwca 1999 r. może prowadzić szkolenie osób ubiegających

się o uprawnienia do kierowania pojazdami, w zakresie posiadanych dotychczas uprawnień.

6.

Przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą przed wejściem w życie przepisów

ustawy, w zakresie określonym przepisami art. 75a, 83, 102 lub 124a ustawy, o której

mowa w art. 1, uważa się za posiadającego wymagane zezwolenie przez okres jednego

roku od dnia wejścia w życie nowych przepisów określających zasady wykonywania tej

działalności.

7.

Przedsiębiorcę produkującego w dniu wejścia w życie ustawy blankiety: dowodów rejestracyjnych,

pozwoleń czasowych, kart pojazdów, praw jazdy, pozwoleń do kierowania tramwajem i

świadectw kwalifikacji, a także znaki legalizacyjne, nalepki kontrolne i karty pojazdów

na podstawie umowy zawartej z Ministrem Transportu i Gospodarki Morskiej, uznaje się

za wybranego w trybie art. 75d i 99a ustawy, o której mowa w art. 1, przez okres,

na jaki została zawarta umowa.

8.

Pojazdy usunięte z drogi przed dniem wejścia w życie ustawy i nieodebrane przez uprawnioną

osobę, z dniem 1 lipca 2002 r. uznaje się za porzucone z zamiarem wyzbycia się.

9.

Pojazdy zaopatrzone w tablice rejestracyjne, wydane przed dniem 1 maja 2002 r., uważa

się za spełniające wymagania art. 71 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w zakresie

zaopatrzenia w zalegalizowane tablice rejestracyjne i nalepkę kontrolną.

10.

Pojazdy zarejestrowane przed dniem 1 stycznia 1998 r. jako motocykle lub motorowery

uważa się za spełniające kryteria określone odpowiednio w art. 2 pkt 45 lub 46 ustawy,

o której mowa w art. 1.

11.

Przepis art. 75 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, nie dotyczy pojazdów zarejestrowanych

na terenie Rzeczypospolitej Polskiej przed dniem 1 stycznia 1998 r.

12.

Przepisu art. 115b ust. 1 i 2 ustawy, o której mowa w art. 1, nie stosuje się w stosunku

do żołnierzy zasadniczej służby wojskowej kierujących pojazdami Sił Zbrojnych przez

3 lata od dnia wejścia w życie ustawy. W okresie tym świadectwo kwalifikacji wydaje

żołnierzom, na czas zasadniczej służby wojskowej, dowódca jednostki wojskowej według

wzoru określonego przez Ministra Obrony Narodowej w drodze rozporządzenia, które uwzględni

konieczność zapewnienia zgodności tego dokumentu z wymaganiami określonymi w obowiązujących

przepisach.

13.

Określonego w art. 80f ust. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 1, wymogu posiadania

dowodu legalnego nabycia części zamontowanych w pojeździe nie stosuje się do pojazdów

zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 2003 r., chyba że części zamontowane

w pojeździe są poszukiwane jako kradzione.

1.

Do dnia 30 czerwca 2006 r. świadectwa potwierdzające zgodność stosowanych metod badawczych

oraz posiadanych warunków lokalowych ze szczegółowymi warunkami przeprowadzania badań

psychologicznych wydają jednostki badawczo-rozwojowe, jednostki organizacyjne szkół

wyższych lub placówki naukowe Polskiej Akademii Nauk.

2.

Do dnia 30 czerwca 2006 r. dodatkowym wymogiem uzyskania zezwolenia, o którym mowa

w art. 124a Prawa o ruchu drogowym, jest świadectwo, o którym mowa w ust. 1.

3.

Do dnia 30 czerwca 2006 r. dodatkowym wymogiem, jaki powinna spełniać osoba uprawniona

do przeprowadzania badań psychologicznych i orzekania w zakresie zdolności do prowadzenia

pojazdów mechanicznych, o której mowa w art. 124a Prawa o ruchu drogowym, jest osoba,

która

1)

posiada dyplom ukończenia wyższych studiów psychologicznych;

2)

odbędzie co najmniej dwutygodniową praktykę w zakresie psychologicznych badań kierowców

w jednostce, o której mowa w ust. 1, lub ukończy z wynikiem pozytywnym kurs organizowany

przez Polskie Towarzystwo Psychologiczne.

Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze mają prawo liczyć, że inni uczestnicy

tego ruchu przestrzegają przepisów ruchu drogowego, chyba że okoliczności wskazują

na możliwość odmiennego ich zachowania.

Dane lub informacje zgromadzone w centralnej ewidencji pojazdów oraz w centralnej

ewidencji kierowców mogą być udostępniane przed dniem 1 stycznia 2004 r., jeżeli w

dniu zwrócenia się o ich udostępnienie są zawarte w tych ewidencjach.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień zmienionych niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 24 miesięcy od dnia jej wejścia w życie,

zachowują moc przepisy wydane przed dniem jej wejścia w życie, jeżeli nie są sprzeczne

z niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

3 lit. a, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

1.

Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani stosować się do

poleceń i sygnałów dawanych przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli,

sygnałów świetlnych oraz znaków drogowych, nawet wówczas, gdy z przepisów ustawy wynika

inny sposób zachowania niż nakazany przez te osoby, sygnały świetlne lub znaki drogowe.

2.

Polecenia i sygnały dawane przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli

mają pierwszeństwo przed sygnałami świetlnymi i znakami drogowymi.

3.

Sygnały świetlne mają pierwszeństwo przed znakami drogowymi regulującymi pierwszeństwo

przejazdu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 3 ust.

1, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 lipca 1999 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 16 lit.

b), który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, oraz art. 1 pkt

54 lit. c), który wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2002 r., a także art. 1 pkt 34

w zakresie art. 72 ust. 1 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

oraz art. 1 pkt 81 w zakresie art. 124a ust. 1 pkt 3, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 2,

który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2006 r.

1.

Polecenia lub sygnały może dawać uczestnikowi ruchu lub innej osobie znajdującej się

na drodze

1)

policjant;

2

żołnierz Żandarmerii Wojskowej lub wojskowego organu porządkowego, zabezpieczający

przemarsz lub przejazd kolumny wojskowej albo w razie akcji związanej z ratowaniem

życia lub mienia;

3

funkcjonariusz Straży Granicznej w strefie nadgranicznej;

3a

inspektor Inspekcji Transportu Drogowego;

3b

umundurowany inspektor kontroli skarbowej lub funkcjonariusz celny;

4)

pracownik kolejowy na przejeździe kolejowym;

5)

pracownik zarządu drogi lub inna osoba wykonująca roboty na drodze na zlecenie lub

za zgodą zarządu drogi;

6)

osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię, w wyznaczonym miejscu;

7

kierujący autobusem szkolnym w miejscach postoju związanych z wsiadaniem lub wysiadaniem

dzieci.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1 i ust. 4 pkt 2, powinny być łatwo rozpoznawalne i widoczne

z dostatecznej odległości, zarówno w dzień, jak i w nocy.

3

Przepis ust. 2 w zakresie łatwej rozpoznawalności

1)

dotyczy osoby wymienionej w ust. 1 pkt 1 tylko poza obszarem zabudowanym;

2)

nie dotyczy kierującego autobusem szkolnym, jeżeli sygnał do zatrzymania innych pojazdów

dawany jest przez tę osobę bez wychodzenia z odpowiednio oznaczonego pojazdu.

4

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i porządku w trakcie

kierowania ruchem drogowym oraz sprawnego wykonywania czynności w tym zakresie

1)

określi, w drodze rozporządzenia, organizację i sposób kierowania ruchem drogowym;

2)

może upoważnić, w drodze rozporządzenia, inne osoby do wykonywania czynności, o których

mowa w ust. 1, oraz określić okoliczności, szczegółowe warunki i sposób wykonywania

tych czynności.

1.

Znaki i sygnały drogowe wyrażają ostrzeżenia, zakazy, nakazy lub informacje.

2

Minister właściwy do spraw transportu i minister właściwy do spraw wewnętrznych, w

porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając w szczególności konieczność

dostosowania sygnałów drogowych do postanowień umów międzynarodowych, określi, w drodze

rozporządzenia, znaki i sygnały obowiązujące w ruchu drogowym, ich znaczenie i zakres

obowiązywania.

3

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, uwzględniając konieczność zapewnienia czytelności i zrozumiałości znaków

i sygnałów drogowych dla uczestników ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki techniczne dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa

ruchu drogowego, a także warunki ich umieszczania na drogach.

1

Osoba niepełnosprawna o obniżonej sprawności ruchowej, kierująca pojazdem samochodowym

oznaczonym kartą parkingową może nie stosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących

zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami, o których mowa w art.

7 ust. 2.

2

Przepis ust. 1 stosuje się również do

1)

kierującego pojazdem przewożącego osobę o obniżonej sprawności ruchowej;

2)

pracowników placówek zajmujących się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych

pozostających pod opieką tych placówek.

3.

Karta parkingowa powinna być umieszczona za przednią szybą pojazdu samochodowego w

sposób umożliwiający jej odczytanie.

4.

Kartę parkingową wydaje osobie niepełnosprawnej starosta. Za wydanie karty parkingowej

pobiera się opłatę w wysokości ustalonej przez ministra właściwego do spraw transportu.

5

Kartę parkingową osobie, o której mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie, wydanego

przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, orzeczenia o zaliczeniu do znacznego,

umiarkowanego, lub lekkiego stopnia niepełnosprawności o przyczynie niepełnosprawności

z kodu R lub N lub na podstawie orzeczenia wydanego przez organy rentowe równoważnego

na mocy przepisów szczególnych z orzeczeniami o niepełnosprawności.

5a

W przypadku osób niepełnosprawnych posiadających orzeczenia zaliczające do stopnia

lekkiego kartę parkingową wydaje się na podstawie orzeczenia, wraz ze wskazaniem,

o którym mowa w art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i

społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

(Dz. U. Nr 123, poz. 776, z późn. zm.. W przypadku orzeczeń wydanych przez organy rentowe równoważnych z orzeczeniami o

stopniu lekkim, w których nie określono przyczyny niepełnosprawności, kartę parkingową

wydaje się na podstawie orzeczenia, wraz z zaświadczeniem lekarskim potwierdzającym

ograniczenie sprawności ruchowej.

5b

Kartę parkingową placówkom zajmującym się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób

niepełnosprawnych wydaje starosta.

6.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w stosunku do kierujących pojazdami zaopatrzonymi

w kartę parkingową wydaną za granicą.

7.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór karty parkingowej, uwzględniając w szczególności konieczność ujednolicenia wzoru

karty parkingowej z rozwiązaniami przyjętymi w krajach europejskich, w celu umożliwienia

korzystania osobom niepełnosprawnym z ulg i przywilejów w ruchu drogowym, określonych

w przepisach prawa krajowego;

1a

wzór oraz tryb wydania karty parkingowej dla placówek, o których mowa w ust. 2 pkt

2;

2)

wysokość opłat za wydanie karty parkingowej, uwzględniając koszty związane z jej wydaniem

i dystrybucją.

8

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego i ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze

rozporządzenia, rodzaj placówek zajmujących się opieką, rehabilitacją lub edukacją

osób niepełnosprawnych uprawnionych do uzyskania karty parkingowej oraz tryb wydawania

tym placówkom karty parkingowej, mając na względzie zapewnienie wydawania karty właściwym

placówkom.

(skreślony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani ułatwić przejazd

pojazdu uprzywilejowanego, w szczególności przez niezwłoczne usunięcie się z jego

drogi, a w razie potrzeby zatrzymanie się.

1.

Minister właściwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach

krajowych.

2.

Wojewoda sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach wojewódzkich, powiatowych

i gminnych oraz na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu i

w mieście stołecznym Warszawie.

3.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad

4.

Marszałek województwa zarządza ruchem na drogach wojewódzkich, z zastrzeżeniem ust.

6.

5.

Starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych, z zastrzeżeniem ust. 6.

6

Prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach

powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych.

7.

Zarządzanie ruchem na drogach w strefie zamieszkania, z wyjątkiem dróg publicznych,

należy do podmiotów zarządzających tymi drogami.

8.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad

9.

Drogami krajowymi, wojewódzkimi, powiatowymi i gminnymi są drogi publiczne określone

zgodnie z przepisami o drogach publicznych.

10.

Organy sprawujące nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach mogą nakazać zmianę organizacji

ruchu ze względu na ważny interes ogólnospołeczny lub konieczność zapewnienia ruchu

tranzytowego.

11

Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze konieczność ochrony dróg przed

zniszczeniem oraz zapewnienie bezpieczeństwa ruchu w okresie zwiększonego natężenia

ruchu pojazdów osobowych, może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, okresowe ograniczenia

ruchu pojazdów na drogach lub zakaz ruchu niektórych rodzajów pojazdów.

12

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając w szczególności

1)

konieczność zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego,

2)

potrzebę efektywnego wykorzystania dróg publicznych,

3)

potrzeby społeczności lokalnej,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach

oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem art. 5, który wchodzi

w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.

1

Pieszy jest obowiązany korzystać z chodnika lub drogi dla pieszych, a w razie ich

braku - z pobocza. Jeżeli nie ma pobocza lub czasowo nie można z niego korzystać,

pieszy może korzystać z jezdni, pod warunkiem zajmowania miejsca jak najbliżej jej

krawędzi i ustępowania miejsca nadjeżdżającemu pojazdowi.

2.

Pieszy idący po poboczu lub jezdni jest obowiązany iść lewą stroną drogi.

3.

Piesi idący jezdnią są obowiązani iść jeden za drugim. Na drodze o małym ruchu, w

warunkach dobrej widoczności, dwóch pieszych może iść obok siebie.

4

Korzystanie przez pieszego z drogi dla rowerów jest dozwolone tylko w razie braku

chodnika lub pobocza albo niemożności korzystania z nich. Pieszy, z wyjątkiem osoby

niepełnosprawnej, korzystając z tej drogi, jest obowiązany ustąpić miejsca rowerowi.

5.

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się w strefie zamieszkania. W strefie tej pieszy korzysta

z całej szerokości drogi i ma pierwszeństwo przed pojazdem.

1.

Kolumna pieszych, z wyjątkiem pieszych w wieku do 10 lat, może się poruszać tylko

prawą stroną jezdni.

2.

Do kolumny pieszych w wieku do 10 lat stosuje się odpowiednio przepisy art. 11 ust.

1 i 2.

3.

Liczba pieszych idących jezdnią w kolumnie obok siebie nie może przekraczać 4, a w

kolumnie wojskowej - 6, pod warunkiem że kolumna nie zajmuje więcej niż połowy szerokości

jezdni.

4.

Piesi w wieku do 10 lat mogą iść w kolumnie tylko dwójkami pod nadzorem co najmniej

jednej osoby pełnoletniej.

5.

Długość kolumny pieszych nie może przekraczać 50 m. Odległość między kolumnami nie

może być mniejsza niż 100 m.

6.

Jeżeli przemarsz kolumny pieszych odbywa się w warunkach niedostatecznej widoczności

1)

pierwszy i ostatni z idących z lewej strony są obowiązani nieść latarki

a)

pierwszy - ze światłem białym, skierowanym do przodu,

b)

ostatni - ze światłem czerwonym, skierowanym do tyłu;

2)

w kolumnie o długości przekraczającej 20 m idący po lewej stronie z przodu i z tyłu

są obowiązani używać elementów odblaskowych odpowiadających właściwym warunkom technicznym,

a ponadto idący po lewej stronie są obowiązani nieść dodatkowe latarki ze światłem

białym, rozmieszczone w taki sposób, aby odległość między nimi nie przekraczała 10 m;

3)

światło latarek powinno być widoczne z odległości co najmniej 150 m.

7.

Zabrania się

1)

ruchu po jezdni kolumny pieszych w czasie mgły; zakaz ten nie dotyczy kolumny wojskowej

lub policyjnej;

2)

ruchu po jezdni kolumny pieszych w wieku do 10 lat w warunkach niedostatecznej widoczności;

3)

prowadzenia po jezdni kolumny pieszych przez osobę w wieku poniżej 18 lat.

1.

Pieszy, przechodząc przez jezdnię lub torowisko, jest obowiązany zachować szczególną

ostrożność oraz, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, korzystać z przejścia dla pieszych. Pieszy

znajdujący się na tym przejściu ma pierwszeństwo przed pojazdem.

2.

Przechodzenie przez jezdnię poza przejściem dla pieszych jest dozwolone, gdy odległość

od przejścia przekracza 100 m. Jeżeli jednak skrzyżowanie znajduje się w odległości

mniejszej niż 100 m od wyznaczonego przejścia, przechodzenie jest dozwolone również

na tym skrzyżowaniu.

3.

Przechodzenie przez jezdnię poza przejściem dla pieszych, o którym mowa w ust. 2,

jest dozwolone tylko pod warunkiem, że nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu

lub utrudnienia ruchu pojazdów. Pieszy jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pojazdom

i do przeciwległej krawędzi jezdni iść drogą najkrótszą, prostopadle do osi jezdni.

4.

Jeżeli na drodze znajduje się przejście nadziemne lub podziemne dla pieszych, pieszy

jest obowiązany korzystać z niego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

5.

Na obszarze zabudowanym, na drodze dwujezdniowej lub po której kursują tramwaje po

torowisku wyodrębnionym z jezdni, pieszy przechodząc przez jezdnię lub torowisko jest

obowiązany korzystać tylko z przejścia dla pieszych.

6.

Przechodzenie przez torowisko wyodrębnione z jezdni jest dozwolone tylko w miejscu

do tego przeznaczonym.

7.

Jeżeli wysepka dla pasażerów na przystanku komunikacji publicznej łączy się z przejściem

dla pieszych, przechodzenie do i z przystanku jest dozwolone tylko po tym przejściu.

8.

Jeżeli przejście dla pieszych wyznaczone jest na drodze dwujezdniowej, przejście na

każdej jezdni uważa się za przejście odrębne. Przepis ten stosuje się odpowiednio

do przejścia dla pieszych w miejscu, w którym ruch pojazdów jest rozdzielony wysepką

lub za pomocą innych urządzeń na jezdni.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 17 października 2001 r.

Zabrania się

1)

wchodzenia na jezdnię

a)

bezpośrednio przed jadący pojazd, w tym również na przejściu dla pieszych,

b)

spoza pojazdu lub innej przeszkody ograniczającej widoczność drogi;

2)

przechodzenia przez jezdnię w miejscu o ograniczonej widoczności drogi;

3)

zwalniania kroku lub zatrzymywania się bez uzasadnionej potrzeby podczas przechodzenia

przez jezdnię lub torowisko;

4)

przebiegania przez jezdnię;

5)

chodzenia po torowisku;

6)

wchodzenia na torowisko, gdy zapory lub półzapory są opuszczone lub opuszczanie ich

rozpoczęto;

7)

przechodzenia przez jezdnię w miejscu, w którym urządzenie zabezpieczające lub przeszkoda

oddzielają drogę dla pieszych

Przepisów art. 11-14 nie stosuje się w razie zamknięcia ruchu pojazdów na drodze.

1.

Kierującego pojazdem obowiązuje ruch prawostronny.

2.

Kierujący pojazdem, korzystając z drogi dwujezdniowej, jest obowiązany jechać po prawej

jezdni; do jezdni tych nie wlicza się jezdni przeznaczonej do dojazdu do nieruchomości

położonej przy drodze.

3.

Kierujący pojazdem, korzystając z jezdni dwukierunkowej co najmniej o czterech pasach

ruchu, jest obowiązany zajmować pas ruchu znajdujący się na prawej połowie jezdni.

4.

Kierujący pojazdem jest obowiązany jechać możliwie blisko prawej krawędzi jezdni.

Jeżeli pasy ruchu na jezdni są wyznaczone, nie może zajmować więcej niż jednego pasa.

5

Kierujący pojazdem zaprzęgowym, rowerem, motorowerem, wózkiem ręcznym oraz osoba prowadząca

pojazd napędzany silnikiem są obowiązani poruszać się po poboczu, chyba że nie nadaje

się ono do jazdy lub ruch pojazdu utrudniałby ruch pieszych.

6

Kierujący pojazdem znajdującym się na części jezdni, po której jeżdżą pojazdy szynowe,

jest obowiązany ustąpić miejsca nadjeżdżającemu pojazdowi szynowemu.

1.

Włączanie się do ruchu następuje przy rozpoczynaniu jazdy po postoju lub zatrzymaniu

się niewynikającym z warunków lub przepisów ruchu drogowego oraz przy wjeżdżaniu

1)

na drogę z nieruchomości, z obiektu przydrożnego lub dojazdu do takiego obiektu, z

drogi niebędącej drogą publiczną oraz ze strefy zamieszkania;

2)

na drogę z pola lub na drogę twardą z drogi gruntowej;

3

na jezdnię z pobocza, z chodnika lub z pasa ruchu dla pojazdów powolnych;

3a

na jezdnię lub pobocze z drogi dla rowerów, z wyjątkiem wjazdu na przejazd dla rowerzystów;

4)

pojazdem szynowym - na drogę z zajezdni lub na jezdnię z pętli.

2.

Kierujący pojazdem, włączając się do ruchu, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność

oraz ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu.

1.

Kierujący pojazdem, zbliżając się do oznaczonego przystanku autobusowego (trolejbusowego)

na obszarze zabudowanym, jest obowiązany zmniejszyć prędkość, a w razie potrzeby zatrzymać

się, aby umożliwić kierującemu autobusem (trolejbusem) włączenie się do ruchu, jeżeli

kierujący takim pojazdem sygnalizuje kierunkowskazem zamiar zmiany pasa ruchu lub

wjechania z zatoki na jezdnię.

2.

Kierujący autobusem (trolejbusem), o którym mowa w ust. 1, może wjechać na sąsiedni

pas ruchu lub na jezdnię dopiero po upewnieniu się, że nie spowoduje to zagrożenia

bezpieczeństwa ruchu drogowego.

1.

Kierujący pojazdem, zbliżając się do miejsca postoju autobusu szkolnego, jest obowiązany

1)

zatrzymać się, o ile kierujący tym autobusem podał sygnał zatrzymania;

2)

zmniejszyć prędkość, a w razie potrzeby zatrzymać się, aby umożliwić kierującemu tym

autobusem wjazd na jezdnię lub sąsiedni pas ruchu, o ile sygnalizuje on zamiar wykonania

takiego manewru.

2.

Kierujący autobusem szkolnym w sytuacji, o której mowa w ust. 1, może wjechać na sąsiedni

pas ruchu lub jezdnię dopiero po upewnieniu się, że nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa

ruchu drogowego.

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym

ustawa została ogłoszona, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 44 lit. b, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2003 r.;

2)

art. 1 pkt 9 w zakresie dotyczącym art. 10b ust. 3-5, pkt 15, pkt 16, pkt 18, pkt

24 w zakresie dotyczącym art. 32 ust. 1 pkt 4 oraz art. 3-5, które wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 2004 r.;

3)

art. 2, 7 i 8, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 1 stycznia

2003 r.

1.

Kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad

pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności

rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych

i natężenia ruchu.

2.

Kierujący pojazdem jest obowiązany

1)

jechać z prędkością nieutrudniającą jazdy innym kierującym;

2)

hamować w sposób niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia;

3)

utrzymywać odstęp niezbędny do uniknięcia zderzenia w razie hamowania lub zatrzymania

się poprzedzającego pojazdu.

3.

Poza obszarem zabudowanym, na jezdniach dwukierunkowych o dwóch pasach ruchu, kierujący

pojazdem objętym indywidualnym ograniczeniem prędkości albo pojazdem lub zespołem

pojazdów o długości przekraczającej 7 m jest obowiązany utrzymywać taki odstęp od

pojazdu silnikowego znajdującego się przed nim, aby inne wyprzedzające pojazdy mogły

bezpiecznie wjechać w lukę utrzymywaną między tymi pojazdami. Przepisu tego nie stosuje

się, jeżeli kierujący pojazdem przystępuje do wyprzedzania lub gdy wyprzedzanie jest

zabronione.

1

Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym wynosi

60 km/h, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów w strefie zamieszkania wynosi 20

km/h.

3.

Prędkość dopuszczalna poza obszarem zabudowanym, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, wynosi

w przypadku

1)

samochodu osobowego, motocykla lub samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej

nieprzekraczającej 3,5 t

a)

na autostradzie - 130 km/h,

b)

na drodze ekspresowej dwujezdniowej - 110 km/h,

c)

na drodze ekspresowej jednojezdniowej oraz na drodze dwujezdniowej co najmniej o dwóch

pasach przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu - 100 km/h,

d)

na pozostałych drogach - 90 km/h;

2)

zespołu pojazdów lub pojazdu niewymienionego w pkt 1

a)

na autostradzie, drodze ekspresowej lub drodze dwujezdniowej co najmniej o dwóch pasach

przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu - 80 km/h,

b)

na pozostałych drogach - 70 km/h.

4.

Dopuszczalna prędkość autobusu spełniającego dodatkowe warunki techniczne określone

w przepisach, o których mowa w art. 66 ust. 5, na autostradzie i drodze ekspresowej

wynosi 100 km/h.

5.

(skreślony).

6.

Prędkość dopuszczalna niektórych pojazdów, z zastrzeżeniem ust. 2, wynosi

1)

ciągnika rolniczego (również z przyczepą) - 30 km/h;

2)

pojazdu z urządzeniem wystającym do przodu więcej niż 1,5 m od siedzenia dla kierującego

- 30 km/h na obszarze zabudowanym i 60 km/h poza obszarem zabudowanym;

3)

motocykla (również z przyczepą) i motoroweru, którymi przewozi się dziecko w wieku

do 7 lat - 40 km/h.

1.

Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć lub zwiększyć, za pomocą znaków

drogowych, prędkość dopuszczalną pojazdów obowiązującą na obszarze zabudowanym.

2.

Prędkość dopuszczalna, o której mowa w ust. 1, może być

1)

zmniejszona - jeżeli warunki bezpieczeństwa ruchu na drodze lub jej odcinku za tym

przemawiają;

2)

zwiększona - jeżeli warunki ruchu na drodze lub jej odcinku zapewniają zachowanie

bezpieczeństwa ruchu.

3.

Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć, za pomocą znaków drogowych,

prędkość dopuszczalną pojazdów obowiązującą poza obszarem zabudowanym, jeżeli warunki

bezpieczeństwa ruchu na drodze lub jej odcinku za tym przemawiają.

4.

Organ rejestrujący pojazd może ustalić dla indywidualnego pojazdu dopuszczalną prędkość

niższą niż określona w art. 20, jeżeli jest to uzasadnione konstrukcją lub stanem

technicznym pojazdu. Ograniczenie prędkości należy uwidocznić na znaku umieszczonym

z tyłu pojazdu.

1.

Kierujący pojazdem może zmienić kierunek jazdy lub zajmowany pas ruchu tylko z zachowaniem

szczególnej ostrożności.

2.

Kierujący pojazdem jest obowiązany zbliżyć się

1)

do prawej krawędzi jezdni - jeżeli zamierza skręcić w prawo;

2)

do środka jezdni lub na jezdni o ruchu jednokierunkowym do lewej jej krawędzi - jeżeli

zamierza skręcić w lewo.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli wymiary pojazdu uniemożliwiają skręcenie zgodnie

z zasadą określoną w tym przepisie lub dopuszczalna jest jazda wyłącznie w jednym

kierunku.

4

Kierujący pojazdem, zmieniając zajmowany pas ruchu, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa

pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierza wjechać, oraz pojazdowi wjeżdżającemu

na ten pas z prawej strony.

5.

Kierujący pojazdem jest obowiązany zawczasu i wyraźnie sygnalizować zamiar zmiany

kierunku jazdy lub pasa ruchu oraz zaprzestać sygnalizowania niezwłocznie po wykonaniu

manewru.

6.

Zabrania się zawracania

1)

w tunelu, na moście, wiadukcie lub drodze jednokierunkowej;

2)

na autostradzie;

3)

na drodze ekspresowej, z wyjątkiem skrzyżowania lub miejsca do tego przeznaczonego;

4)

w warunkach, w których mogłoby to zagrozić bezpieczeństwu ruchu na drodze lub ruch

ten utrudnić.

1.

Kierujący pojazdem jest obowiązany

1)

przy wymijaniu zachować bezpieczny odstęp od wymijanego pojazdu lub uczestnika ruchu,

a w razie potrzeby zjechać na prawo i zmniejszyć prędkość lub zatrzymać się;

2)

przy omijaniu zachować bezpieczny odstęp od omijanego pojazdu, uczestnika ruchu lub

przeszkody, a w razie potrzeby zmniejszyć prędkość; omijanie pojazdu sygnalizującego

zamiar skręcenia w lewo może odbywać się tylko z jego prawej strony;

3)

przy cofaniu ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu i zachować

szczególną ostrożność, a w szczególności

a)

sprawdzić, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub

jego utrudnienia,

b)

upewnić się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda; w razie trudności w osobistym

upewnieniu się kierujący jest obowiązany zapewnić sobie pomoc innej osoby.

2.

Zabrania się cofania pojazdem w tunelu, na moście, wiadukcie, autostradzie lub drodze

ekspresowej.

1.

Kierujący pojazdem jest obowiązany przed wyprzedzaniem upewnić się w szczególności,

czy

1)

ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania bez utrudnienia komukolwiek

ruchu;

2)

kierujący, jadący za nim, nie rozpoczął wyprzedzania;

3)

kierujący, jadący przed nim na tym samym pasie ruchu, nie zasygnalizował zamiaru wyprzedzania

innego pojazdu, zmiany kierunku jazdy lub zmiany pasa ruchu.

2.

Kierujący pojazdem jest obowiązany przy wyprzedzaniu zachować szczególną ostrożność,

a zwłaszcza bezpieczny odstęp od wyprzedzanego pojazdu lub uczestnika ruchu. W razie

wyprzedzania pojazdu jednośladowego lub kolumny pieszych odstęp ten nie może być mniejszy

niż 1 m.

3.

Kierujący pojazdem jest obowiązany przy wyprzedzaniu przejeżdżać z lewej strony wyprzedzanego

pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 4, 5 i 10.

4.

Pojazd szynowy może być wyprzedzany tylko z prawej strony, chyba że położenie torów

uniemożliwia takie wyprzedzanie lub wyprzedzanie odbywa się na jezdni jednokierunkowej.

5.

Wyprzedzanie pojazdu lub uczestnika ruchu, który sygnalizuje zamiar skręcenia w lewo,

może odbywać się tylko z jego prawej strony.

6.

Kierującemu pojazdem wyprzedzanym zabrania się w czasie wyprzedzania i bezpośrednio

po nim zwiększania prędkości. Kierujący pojazdem wolnobieżnym, ciągnikiem rolniczym

lub pojazdem bez silnika jest obowiązany zjechać jak najbardziej na prawo i - w razie

potrzeby - zatrzymać się w celu ułatwienia wyprzedzania.

7.

Zabrania się wyprzedzania pojazdu silnikowego jadącego po jezdni

1)

przy dojeżdżaniu do wierzchołka wzniesienia;

2)

na zakręcie oznaczonym znakami ostrzegawczymi;

3)

na skrzyżowaniu, z wyjątkiem skrzyżowania o ruchu okrężnym lub na którym ruch jest

kierowany.

8.

Dopuszcza się wyprzedzanie w miejscach, o których mowa w ust. 7 pkt 1 i 2, na jezdni

1)

jednokierunkowej;

2)

dwukierunkowej na odcinku z wyznaczonymi pasami ruchu, pod warunkiem że kierujący

nie wjeżdża na część jezdni przeznaczoną do ruchu w kierunku przeciwnym - w miejscu,

gdzie jest to zabronione znakami na jezdni.

9.

Dopuszcza się wyprzedzanie w miejscu, o którym mowa w ust. 7 pkt 3, pojazdu sygnalizującego

zamiar skręcenia, pod warunkiem że kierujący nie wjeżdża na część jezdni przeznaczoną

do ruchu w kierunku przeciwnym.

10.

Dopuszcza się wyprzedzanie z prawej strony na odcinku drogi z wyznaczonymi pasami

ruchu, przy zachowaniu warunków określonych w ust. 1 i 7

1)

na jezdni jednokierunkowej;

2)

na jezdni dwukierunkowej, jeżeli co najmniej dwa pasy ruchu na obszarze zabudowanym

lub trzy pasy ruchu poza obszarem zabudowanym przeznaczone są do jazdy w tym samym

kierunku.

11.

Zabrania się wyprzedzania pojazdu uprzywilejowanego na obszarze zabudowanym.

1.

Kierujący pojazdem, zbliżając się do skrzyżowania, jest obowiązany zachować szczególną

ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pojazdowi nadjeżdżającemu z prawej strony, a jeżeli

skręca w lewo - także jadącemu z kierunku przeciwnego na wprost lub skręcającemu w

prawo.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pojazdu szynowego, który ma pierwszeństwo w stosunku

do innych pojazdów, bez względu na to, z której strony nadjeżdża.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również w razie przecinania się kierunków ruchu poza

skrzyżowaniem.

4.

Kierującemu pojazdem zabrania się

1)

wjeżdżania na skrzyżowanie, jeżeli na skrzyżowaniu lub za nim nie ma miejsca do kontynuowania

jazdy;

2)

rozdzielania kolumny pieszych.

1.

Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować

szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu.

2.

Kierujący pojazdem, który skręca w drogę poprzeczną, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa

pieszemu przechodzącemu na skrzyżowaniu przez jezdnię drogi, na którą wjeżdża.

3.

Kierującemu pojazdem zabrania się

1)

wyprzedzania pojazdu na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem

przejścia, na którym ruch jest kierowany;

2)

omijania pojazdu, który jechał w tym samym kierunku, lecz zatrzymał się w celu ustąpienia

pierwszeństwa pieszemu;

3)

jazdy wzdłuż po chodniku lub przejściu dla pieszych.

4.

Kierujący pojazdem, przejeżdżając przez chodnik lub drogę dla pieszych

5.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio podczas jazdy po placu, na którym ze względu

na brak wyodrębnienia jezdni i chodników ruch pieszych i pojazdów odbywa się po tej

samej powierzchni.

6.

Kierujący pojazdem jest obowiązany zachować szczególną ostrożność przy przejeżdżaniu

obok oznaczonego przystanku tramwajowego nieznajdującego się przy chodniku. Jeżeli

przystanek nie jest wyposażony w wysepkę dla pasażerów, a na przystanek wjeżdża tramwaj

lub stoi na nim, kierujący jest obowiązany zatrzymać pojazd w takim miejscu i na taki

czas, aby zapewnić pieszemu swobodne dojście do tramwaju lub na chodnik. Przepisy

te stosuje się odpowiednio przy ruchu innych pojazdów komunikacji publicznej.

7.

W razie przechodzenia przez jezdnię osoby niepełnosprawnej, używającej specjalnego

znaku, lub osoby o widocznej ograniczonej sprawności ruchowej, kierujący jest obowiązany

zatrzymać pojazd w celu umożliwienia jej przejścia.

1

Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejazdu dla rowerzystów, jest obowiązany zachować

szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa rowerowi znajdującemu się na przejeździe.

2.

(skreślony).

3.

Kierujący pojazdem, przejeżdżając przez drogę dla rowerów

4.

Kierującemu pojazdem zabrania się wyprzedzania pojazdu na przejeździe dla rowerzystów

i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejazdu, na którym ruch jest kierowany.

1.

Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejazdu kolejowego oraz przejeżdżając przez

przejazd, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność. Przed wjechaniem na tory

jest on obowiązany upewnić się, czy nie zbliża się pojazd szynowy, oraz przedsięwziąć

odpowiednie środki ostrożności, zwłaszcza jeżeli wskutek mgły lub z innych powodów

przejrzystość powietrza jest zmniejszona.

2.

Kierujący jest obowiązany prowadzić pojazd z taką prędkością, aby mógł go zatrzymać

w bezpiecznym miejscu, gdy nadjeżdża pojazd szynowy lub gdy urządzenie zabezpieczające

albo dawany sygnał zabrania wjazdu na przejazd.

3.

Kierującemu pojazdem zabrania się

1)

objeżdżania opuszczonych zapór lub półzapór oraz wjeżdżania na przejazd, jeżeli opuszczanie

ich zostało rozpoczęte lub podnoszenie nie zostało zakończone;

2)

wjeżdżania na przejazd, jeżeli po drugiej stronie przejazdu nie ma miejsca do kontynuowania

jazdy;

3)

wyprzedzania pojazdu na przejeździe kolejowym i bezpośrednio przed nim;

4)

omijania pojazdu oczekującego na otwarcie ruchu przez przejazd, jeżeli wymagałoby

to wjechania na część jezdni przeznaczoną dla przeciwnego kierunku ruchu.

4.

W razie unieruchomienia pojazdu na przejeździe kolejowym, kierujący jest obowiązany

niezwłocznie usunąć go z przejazdu, a jeżeli nie jest to możliwe, ostrzec kierującego

pojazdem szynowym o niebezpieczeństwie.

5.

Kierujący pojazdem lub zespołem pojazdów o długości przekraczającej 10 m, który nie

może rozwinąć prędkości większej niż 6 km/h, przed wjazdem na przejazd kolejowy jest

obowiązany upewnić się, czy w czasie potrzebnym na przejechanie przez ten przejazd

nie nadjedzie pojazd szynowy, lub uzgodnić czas tego przejazdu z dróżnikiem kolejowym.

6.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio przy przejeżdżaniu przez tory tramwajowe;

przepis ust. 3 pkt 3 nie dotyczy skrzyżowania lub przejazdu tramwajowego, na którym

ruch jest kierowany.

1.

Kierujący pojazdem może używać sygnału dźwiękowego lub świetlnego, w razie gdy zachodzi

konieczność ostrzeżenia o niebezpieczeństwie.

2.

Zabrania się

1)

nadużywania sygnału dźwiękowego lub świetlnego;

2)

używania sygnału dźwiękowego na obszarze zabudowanym, chyba że jest to konieczne w

związku z bezpośrednim niebezpieczeństwem;

3)

ostrzegania światłami drogowymi w warunkach, w których może to spowodować oślepienie

innych kierujących.

1.

Kierujący pojazdem jest obowiązany zachować szczególną ostrożność w czasie jazdy w

warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza, spowodowanej mgłą, opadami atmosferycznymi

lub innymi przyczynami, a ponadto

1)

kierujący pojazdem silnikowym jest obowiązany

a)

włączyć światła mijania lub przeciwmgłowe przednie albo oba te światła jednocześnie,

b)

poza obszarem zabudowanym podczas mgły dawać krótkotrwałe sygnały dźwiękowe w czasie

wyprzedzania lub omijania;

2)

kierujący innym pojazdem niż pojazd, o którym mowa w pkt 1, jest obowiązany

a)

włączyć światła, w które pojazd jest wyposażony,

b)

korzystać z pobocza drogi, a jeżeli nie jest to możliwe, jechać jak najbliżej krawędzi

jezdni i nie wyprzedzać innego pojazdu.

2.

Obowiązek używania świateł, o którym mowa w ust. 1, dotyczy kierującego pojazdem także

podczas zatrzymania wynikającego z warunków lub przepisów ruchu drogowego.

3.

Kierujący pojazdem może używać tylnych świateł przeciwmgłowych, jeżeli zmniejszona

przejrzystość powietrza ogranicza widoczność na odległość mniejszą niż 50 m. W razie

poprawy widoczności kierujący pojazdem jest obowiązany niezwłocznie wyłączyć te światła.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 39 lit. a) i b) i art. 23, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia z mocą

od dnia 1 września 2001 r.,

2)

art. 1 pkt 50 lit. d), pkt 54 lit. a), c) i h), art. 2 pkt 9 oraz art. 3 pkt 23, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.,

3)

art. 6 i 13, które wchodzą w życie z dniem 1 czerwca 2003 r.,

4)

art. 5 i 9, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2002 r.

1.

Kierujący może holować pojazd silnikowy tylko pod warunkiem, że

1)

prędkość pojazdu holującego nie przekracza 30 km/h na obszarze zabudowanym i 60 km/h

poza tym obszarem;

2)

pojazd holujący ma włączone światła mijania również w okresie dostatecznej widoczności;

3)

w pojeździe holowanym znajduje się kierujący mający uprawnienie do kierowania tym

pojazdem, chyba że pojazd jest holowany w sposób wykluczający potrzebę kierowania

nim;

4)

pojazd holowany jest połączony z pojazdem holującym w sposób wykluczający odczepienie

się w czasie jazdy; nie dotyczy to holowania motocykla, który powinien być połączony

z pojazdem holującym połączeniem giętkim w sposób umożliwiający łatwe odczepienie;

5)

pojazd holowany, z wyjątkiem motocykla, jest oznaczony z tyłu po lewej stronie ostrzegawczym

trójkątem odblaskowym, a w okresie niedostatecznej widoczności ma ponadto włączone

światła pozycyjne; zamiast oznaczenia trójkątem odblaskowym pojazd holowany może wysyłać

żółte sygnały błyskowe w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu;

6)

w pojeździe holowanym na połączeniu sztywnym jest sprawny co najmniej jeden układ

hamulców, a w pojeździe holowanym na połączeniu giętkim - dwa układy;

7

odległość między pojazdami wynosi nie więcej niż 3 m przy połączeniu sztywnym, a od

4 do 6 m przy połączeniu giętkim, przy czym połączenie jest oznakowane na przemian

pasami białymi i czerwonymi albo zaopatrzone w chorągiewkę barwy żółtej lub czerwonej;

przepisu tego nie stosuje się w razie holowania pojazdów jednostek wojskowych podporządkowanych

Ministrowi Obrony Narodowej.

2.

Zabrania się holowania

1)

pojazdu o niesprawnym układzie kierowniczym lub o niesprawnych hamulcach, chyba że

sposób holowania wyklucza potrzebę ich użycia;

2)

pojazdu za pomocą połączenia giętkiego, jeżeli w pojeździe tym działanie układu hamulcowego

uzależnione jest od pracy silnika, a silnik jest unieruchomiony;

3)

więcej niż jednego pojazdu, z wyjątkiem pojazdu członowego;

4)

pojazdem z przyczepą (naczepą);

5)

na autostradzie, z wyjątkiem holowania przez pojazdy przeznaczone do holowania do

najbliższego wyjazdu lub miejsca obsługi podróżnych.

3.

W razie holowania pojazdu w sposób wykluczający potrzebę kierowania nim lub użycia

hamulców, rzeczywista masa całkowita pojazdu holowanego nie może przekraczać rzeczywistej

masy całkowitej pojazdu holującego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 27 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia,

2)

art. 2, który wchodzi w życie z dniem 30 czerwca 2002 r.,

3)

art. 9 pkt 7 i art. 21, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

1.

Liczba pojazdów jadących w zorganizowanej kolumnie nie może przekraczać

1)

samochodów osobowych, motorowerów lub motocykli - 10;

2)

rowerów jednośladowych - 15;

3)

pozostałych pojazdów - 5.

2.

Odległość między jadącymi kolumnami nie może być mniejsza niż 500 m dla kolumn pojazdów

samochodowych oraz 200 m dla kolumn pozostałych pojazdów.

3.

(skreślony).

4.

Jazda w kolumnie nie zwalnia kierującego pojazdem od przestrzegania obowiązujących

przepisów ruchu drogowego.

5

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do pojazdów uprzywilejowanych oraz do pojazdów

jednostek podporządkowanych Ministrowi Obrony Narodowej.

6.

Zabrania się wjeżdżania między jadące w kolumnie rowery jednośladowe oraz pojazdy,

o których mowa w ust. 5.

7

Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu, kierując się koniecznością zapewnienia

porządku oraz zasadą bezpieczeństwa ruchu drogowego, określą, w drodze rozporządzenia,

sposób organizacji i oznakowania kolumn pojazdów jednostek podporządkowanych Ministrowi

Obrony Narodowej.

1

Kierujący rowerem jednośladowym jest obowiązany korzystać z drogi dla rowerów lub

z drogi dla rowerów i pieszych. Kierujący rowerem, korzystając z drogi dla rowerów

i pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustępować miejsca pieszym.

1a

W razie braku drogi dla rowerów lub drogi dla rowerów i pieszych kierujący rowerem

jednośladowym jest obowiązany korzystać z pobocza, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 5,

a jeżeli nie jest to możliwe - z jezdni.

2.

Dziecko w wieku do 7 lat może być przewożone na rowerze, pod warunkiem że jest ono

umieszczone na dodatkowym siodełku zapewniającym bezpieczną jazdę.

3.

Kierującemu rowerem lub motorowerem zabrania się

1)

jazdy po jezdni obok innego uczestnika ruchu;

2)

jazdy bez trzymania co najmniej jednej ręki na kierownicy oraz nóg na pedałach lub

podnóżkach;

3)

czepiania się pojazdów.

4.

Na przejeździe dla rowerzystów, kierującemu rowerem zabrania się

1)

wjeżdżania bezpośrednio przed jadący pojazd;

2)

zwalniania lub zatrzymywania się bez uzasadnionej przyczyny.

5

Korzystanie z chodnika lub drogi dla pieszych przez kierującego rowerem jednośladowym

jest dozwolone wyjątkowo, gdy

1)

opiekuje się on osobą w wieku do lat 10 kierującą rowerem lub

2)

szerokość chodnika wzdłuż drogi, po której ruch pojazdów dozwolony jest z prędkością

większą niż 60 km/h, wynosi co najmniej 2 m i brak jest wydzielonej drogi dla rowerów.

6

Kierujący rowerem, korzystając z chodnika lub drogi dla pieszych, jest obowiązany

jechać powoli, zachować szczególną ostrożność i ustępować miejsca pieszym.

7

Kierujący rowerem może jechać lewą stroną jezdni na zasadach określonych dla ruchu

pieszych w przepisach art. 11 ust. 1-3, jeżeli opiekuje się on osobą kierującą rowerem

w wieku do lat 10.

1.

Do zaprzęgu może być używane tylko zwierzę niepłochliwe, odpowiednio sprawne fizycznie

i dające sobą kierować.

2.

Kierujący pojazdem zaprzęgowym jest obowiązany utrzymywać pojazd i zaprzęg w takim

stanie, aby mógł nad nimi panować.

3.

Bezpośrednio jeden za drugim może jechać nie więcej niż 5 pojazdów zaprzęgowych. Odległość

między piątym pojazdem a następnym nie może być mniejsza niż 200 m.

4.

Kierujący pojazdem zaprzęgowym przy wjeżdżaniu na drogę twardą w miejscu, gdzie nie

ma dostatecznej widoczności drogi, jest obowiązany prowadzić zwierzę za uzdę.

5.

Kierującemu pojazdem zaprzęgowym zabrania się

1)

przeciążania zwierzęcia;

2)

jazdy obok innego uczestnika ruchu na jezdni;

3)

pozostawiania pojazdu niezabezpieczonego przed ruszeniem;

4)

jazdy pojazdem na płozach bez dzwonków lub grzechotek.

1.

Jazda wierzchem i pędzenie zwierząt powinny się odbywać po drodze przeznaczonej do

pędzenia zwierząt. W razie braku takiej drogi jazda wierzchem i pędzenie zwierząt

mogą odbywać się po poboczu, a jeżeli brak jest pobocza - po jezdni.

2.

Do jazdy wierzchem i pędzenia zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy art. 34 ust.

1 i 2 oraz przepisy o ruchu pojazdów.

1.

Zabrania się jazdy wierzchem

1)

bez uzdy;

2)

obok innego uczestnika ruchu na jezdni;

3)

po drodze oznaczonej znakami z numerem drogi międzynarodowej oraz po drodze, na której

obowiązuje zakaz ruchu pojazdów zaprzęgowych;

4)

po drodze twardej w okresie niedostatecznej widoczności;

5)

po drodze twardej osobie w wieku poniżej 17 lat.

2.

Jeździec może prowadzić luzem tylko jedno zwierzę po swojej prawej stronie.

1.

Zwierzęta w stadzie mogą być pędzone po drodze tylko pod odpowiednim nadzorem. Zwierzę

pojedyncze może być prowadzone tylko na uwięzi.

2.

Poganiacz zwierząt jest obowiązany

1)

iść po lewej stronie pędzonych zwierząt;

2)

w okresie niedostatecznej widoczności nieść latarkę z widocznym z odległości co najmniej

150 m światłem białym.

3.

Zwierzęta mogą być prowadzone luzem przy pojeździe zaprzęgowym z jego prawej strony,

w liczbie nie większej niż 2 sztuki.

4.

Zabrania się

1)

pędzenia zwierząt po drodze oznaczonej znakami z numerem drogi międzynarodowej, a

po innej drodze twardej - w okresie od zmierzchu do świtu;

2)

pędzenia zwierząt po drodze twardej osobie w wieku poniżej 13 lat;

3)

pędzenia zwierząt w poprzek drogi w miejscu niewidocznym na dostateczną odległość;

4)

zatrzymywania zwierząt na jezdni;

5)

zajmowania przez zwierzęta więcej niż prawej połowy jezdni albo drogi dla pieszych

5.

Rada powiatu

Kierujący pojazdem jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego

organu wymagane dla danego rodzaju pojazdu lub kierującego

1)

dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem;

2)

dokument stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu;

3)

dokument stwierdzający zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzający opłacenie składki tego ubezpieczenia;

4)

świadectwo kwalifikacji;

5)

inne dokumenty, jeżeli obowiązek taki wynika z odrębnej ustawy.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień zawartych w ustawie,

nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, zachowują

moc przepisy wykonawcze wydane na podstawie dotychczasowych upoważnień ustawy, o której

mowa w art. 34.

1.

Kierujący pojazdem samochodowym oraz osoba przewożona takim pojazdem wyposażonym w

pasy bezpieczeństwa są obowiązani korzystać z tych pasów podczas jazdy, z zastrzeżeniem

ust. 3.

2.

Obowiązek korzystania z pasów bezpieczeństwa nie dotyczy

1

osoby mającej orzeczenie lekarskie o przeciwwskazaniu do używania pasów;

2)

kobiety o widocznej ciąży;

3)

kierującego taksówką osobową podczas przewożenia pasażera;

4)

instruktora lub egzaminatora podczas szkolenia lub egzaminowania;

5

policjanta, funkcjonariusza Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Straży Granicznej, inspektora kontroli skarbowej, funkcjonariusza celnego i Służby

Więziennej, żołnierza Sił Zbrojnych - podczas przewożenia osoby (osób) zatrzymanej;

6)

funkcjonariusza Biura Ochrony Rządu podczas wykonywania czynności służbowych;

7)

zespołu medycznego w czasie udzielania pomocy medycznej;

8)

konwojenta podczas przewożenia wartości pieniężnych;

9)

osoby chorej lub niepełnosprawnej przewożonej na noszach lub w wózku inwalidzkim.

3

W pojeździe samochodowym wyposażonym w pasy bezpieczeństwa dziecko w wieku do 12 lat,

nieprzekraczające 150 cm wzrostu, przewozi się w foteliku ochronnym lub innym urządzeniu

do przewożenia dzieci, odpowiadającym wadze i wzrostowi dziecka oraz właściwym warunkom

technicznym.

4.

Przepis ust. 3 nie dotyczy przewozu dziecka taksówką osobową, pojazdem pogotowia ratunkowego

lub Policji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem art. 16 ust. 1 pkt

5 i art. 23 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

1

Kierujący motocyklem lub motorowerem oraz osoba przewożona takimi pojazdami są obowiązani

używać w czasie jazdy hełmów ochronnych odpowiadających właściwym warunkom technicznym.

2

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w odniesieniu do motocykli fabrycznie wyposażonych

w pasy bezpieczeństwa.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem art. 39 ust. 1, 3 i

4, który wchodzi w życie z dniem następującym po upływie kadencji rad gmin wybranych

w dniu 19 czerwca 1994 r.

Osoba wykonująca roboty lub inne czynności na drodze jest obowiązana używać w sposób

widoczny dla innych uczestników ruchu elementów odblaskowych odpowiadających właściwym

warunkom technicznym.

Niewidomy podczas samodzielnego poruszania się po drodze jest obowiązany nieść białą

laskę w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu.

1.

Dziecko w wieku do 7 lat może korzystać z drogi tylko pod opieką osoby, która osiągnęła

wiek co najmniej 10 lat. Nie dotyczy to strefy zamieszkania.

2.

Dziecko w wieku do 15 lat, poruszające się po drodze po zmierzchu poza obszarem zabudowanym,

jest obowiązane używać elementów odblaskowych w sposób widoczny dla innych uczestników

ruchu.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą drogi przeznaczonej wyłącznie dla pieszych.

1.

Kierujący pojazdem w razie uczestniczenia w wypadku drogowym jest obowiązany

1)

zatrzymać pojazd, nie powodując przy tym zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego;

2)

przedsięwziąć odpowiednie środki w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu w miejscu

wypadku;

3)

niezwłocznie usunąć pojazd z miejsca wypadku, aby nie powodował zagrożenia lub tamowania

ruchu, jeżeli nie ma zabitego lub rannego;

4)

podać swoje dane personalne, dane personalne właściciela lub posiadacza pojazdu oraz

dane dotyczące zakładu ubezpieczeń, z którym zawarta jest umowa obowiązkowego ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej, na żądanie osoby uczestniczącej w wypadku.

2.

Jeżeli w wypadku jest zabity lub ranny, kierujący pojazdem jest obowiązany ponadto

1)

udzielić niezbędnej pomocy ofiarom wypadku oraz wezwać pogotowie ratunkowe i Policję;

2)

nie podejmować czynności, które mogłyby utrudnić ustalenie przebiegu wypadku;

3)

pozostać na miejscu wypadku, a jeżeli wezwanie pogotowia lub Policji wymaga oddalenia

się - niezwłocznie powrócić na to miejsce.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do innych osób uczestniczących w wypadku.

1.

Zabrania się

1)

kierowania pojazdem, prowadzenia kolumny pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt

osobie w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego

podobnie do alkoholu;

2)

holowania pojazdu kierowanego przez osobę, o której mowa w pkt 1;

3)

otwierania drzwi pojazdu, pozostawiania otwartych drzwi lub wysiadania bez upewnienia

się, że nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia;

4)

wykorzystywania drogi lub poszczególnych jej części w sposób niezgodny z przeznaczeniem,

chyba że przepisy szczegółowe stanowią inaczej;

5)

wjeżdżania na pas między jezdniami;

6)

pozostawiania na drodze przedmiotów, które mogłyby zagrozić bezpieczeństwu ruchu;

jeżeli jednak usunięcie ich nie jest możliwe, należy je oznaczyć w sposób widoczny

w dzień i w nocy;

7)

umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających światło

w sposób powodujący oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu;

8)

samowolnego umieszczania lub włączania albo usuwania lub wyłączania znaków i sygnałów

drogowych oraz urządzeń ostrzegawczo-zabezpieczających lub kontrolnych na drodze,

jak również zmiany ich położenia lub ich zasłaniania;

9)

zaśmiecania lub zanieczyszczania drogi;

10)

samowolnego umieszczania na drodze jakichkolwiek znaków, napisów lub symboli.

2.

Kierującemu pojazdem zabrania się

1

korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu

w ręku;

2)

przewożenia osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 1, na rowerze lub motorowerze albo motocyklu,

chyba że jest przewożona w bocznym wózku;

3)

przewożenia pasażera w sposób niezgodny z art. 39, 40 lub 63 ust. 1;

4)

przewożenia w foteliku ochronnym dziecka siedzącego tyłem do kierunku jazdy na przednim

siedzeniu pojazdu samochodowego wyposażonego w poduszkę powietrzną dla pasażera;

5

przewożenia, poza specjalnym fotelikiem ochronnym, dziecka w wieku do 12 lat na przednim

siedzeniu pojazdu samochodowego.

1.

Zatrzymanie i postój pojazdu są dozwolone tylko w miejscu i w warunkach, w których

jest on z dostatecznej odległości widoczny dla innych kierujących i nie powoduje zagrożenia

bezpieczeństwa ruchu drogowego lub jego utrudnienia.

2.

Kierujący pojazdem, zatrzymując pojazd na jezdni, jest obowiązany ustawić go jak najbliżej

jej krawędzi oraz równolegle do niej.

3.

W czasie postoju na drodze poza obszarem zabudowanym pojazd powinien znajdować się,

jeżeli to tylko możliwe, poza jezdnią.

4.

Kierujący pojazdem jest obowiązany stosować sposób zatrzymania lub postoju wskazany

znakami drogowymi.

5.

Kierujący pojazdem jest obowiązany w czasie postoju zabezpieczyć pojazd przed możliwością

jego uruchomienia przez osobę niepowołaną oraz zachować inne środki ostrożności niezbędne

do uniknięcia wypadku.

1.

Dopuszcza się zatrzymanie lub postój na chodniku kołami jednego boku lub przedniej

osi pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t,

pod warunkiem że

1)

na danym odcinku jezdni nie obowiązuje zakaz zatrzymania lub postoju;

2)

szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych jest taka, że nie utrudni im ruchu

i jest nie mniejsza niż 1,5 m;

3)

pojazd umieszczony przednią osią na chodniku nie tamuje ruchu pojazdów na jezdni.

2.

Dopuszcza się, przy zachowaniu warunków określonych w ust. 1 pkt 2, zatrzymanie lub

postój na chodniku przy krawędzi jezdni całego samochodu osobowego, motocykla, motoroweru

lub roweru. Inny pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t

może być w całości umieszczony na chodniku tylko w miejscu wyznaczonym odpowiednimi

znakami drogowymi.

(skreślony).

1.

Zabrania się zatrzymania pojazdu

1)

na przejeździe kolejowym, na przejeździe tramwajowym, na skrzyżowaniu oraz w odległości

mniejszej niż 10 m od przejazdu lub skrzyżowania;

2)

na przejściu dla pieszych, na przejeździe dla rowerzystów oraz w odległości mniejszej

niż 10 m przed tym przejściem lub przejazdem; na drodze dwukierunkowej o dwóch pasach

ruchu zakaz ten obowiązuje także za tym przejściem lub przejazdem;

3)

w tunelu, na moście lub na wiadukcie;

4)

na jezdni wzdłuż linii ciągłej oraz w pobliżu jej punktów krańcowych, jeżeli zmusiłoby

to innych kierujących pojazdami wielośladowymi do najeżdżania na tę linię;

5)

na jezdni obok linii przerywanej wyznaczającej krawędź jezdni oraz na jezdni i na

poboczu obok linii ciągłej wyznaczającej krawędź jezdni;

6)

w odległości mniejszej niż 10 m od przedniej strony znaku lub sygnału drogowego, jeżeli

zostałyby one zasłonięte przez pojazd;

7)

na jezdni przy jej lewej krawędzi, z wyjątkiem zatrzymania lub postoju pojazdu na

obszarze zabudowanym na drodze jednokierunkowej lub na jezdni dwukierunkowej o małym

ruchu;

8)

na pasie między jezdniami;

9)

w odległości mniejszej niż 15 m od słupka lub tablicy oznaczającej przystanek, a na

przystanku z zatoką - na całej jej długości;

10)

w odległości mniejszej niż 15 m od punktów krańcowych wysepki, jeżeli jezdnia z prawej

jej strony ma tylko jeden pas ruchu;

11)

na drodze dla rowerów

2.

Zabrania się postoju

1)

w miejscu utrudniającym wjazd lub wyjazd, w szczególności do i z bramy, garażu, parkingu

lub wnęki postojowej;

2)

w miejscu utrudniającym dostęp do innego prawidłowo zaparkowanego pojazdu lub wyjazd

tego pojazdu;

3)

przed i za przejazdem kolejowym, po obu stronach drogi, na odcinku od przejazdu kolejowego

do słupka wskaźnikowego z jedną kreską;

4)

w strefie zamieszkania w innym miejscu niż wyznaczone w tym celu;

5)

na obszarze zabudowanym, pojazdu lub zespołu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej

przekraczającej 16 t lub o długości przekraczającej 12 m, poza wyznaczonymi w tym

celu parkingami.

3.

Zabrania się zatrzymania lub postoju pojazdu na autostradzie lub drodze ekspresowej

w innym miejscu niż wyznaczone w tym celu. Jeżeli unieruchomienie pojazdu nastąpiło

z przyczyn technicznych, kierujący pojazdem jest obowiązany usunąć pojazd z jezdni

oraz ostrzec innych uczestników ruchu.

4.

Zakaz zatrzymania lub postoju pojazdu nie dotyczy unieruchomienia pojazdu wynikającego

z warunków lub przepisów ruchu drogowego.

1.

Kierujący pojazdem jest obowiązany sygnalizować postój pojazdu silnikowego lub przyczepy

z powodu uszkodzenia lub wypadku

1)

na autostradzie lub drodze ekspresowej - w każdym przypadku;

2)

na pozostałych drogach twardych

a)

poza obszarem zabudowanym - w razie postoju na jezdni w miejscu, w którym jest to

zabronione, a na poboczu, jeżeli pojazd nie jest widoczny z dostatecznej odległości,

b)

na obszarze zabudowanym - w razie postoju na jezdni w miejscu, w którym zatrzymanie

jest zabronione.

2.

Postój pojazdu, o którym mowa w ust. 1, należy sygnalizować w sposób następujący

1)

na autostradzie lub drodze ekspresowej - przez

a)

włączenie świateł awaryjnych pojazdu, a jeżeli pojazd nie jest w nie wyposażony, należy

włączyć światła pozycyjne,

b)

umieszczenie ostrzegawczego trójkąta odblaskowego w odległości 100 m za pojazdem;

trójkąt ten umieszcza się na jezdni lub poboczu, odpowiednio do miejsca unieruchomienia

pojazdu;

2)

na pozostałych drogach

a)

poza obszarem zabudowanym - przez umieszczenie w odległości 30-50 m za pojazdem ostrzegawczego

trójkąta odblaskowego i włączenie świateł awaryjnych; w razie gdy pojazd nie jest

wyposażony w światła awaryjne, należy włączyć światła pozycyjne,

b)

na obszarze zabudowanym - przez włączenie świateł awaryjnych, a jeżeli pojazd nie

jest w nie wyposażony, należy włączyć światła pozycyjne i umieścić ostrzegawczy trójkąt

odblaskowy za pojazdem lub na nim, na wysokości nie większej niż 1 m.

3.

Sygnalizowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, obowiązuje przez cały czas postoju pojazdu.

1.

Pojazd pozostawiony bez tablic rejestracyjnych lub pojazd, którego stan wskazuje na

to, że nie jest używany, może zostać usunięty z drogi przez straż gminną lub Policję

na koszt właściciela lub posiadacza.

2.

Pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1, nieodebrany na wezwanie gminy przez

uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucony

z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na własność gminy z mocy ustawy.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy nieodebranie pojazdu nastąpiło z przyczyn niezależnych

od osoby zobowiązanej.

4.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, gdy w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia

pojazdu nie została ustalona osoba uprawniona do jego odbioru.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, kierując się zasadą poszanowania prawa własności

oraz potrzebą zapewnienia porządku na drogach publicznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb oraz jednostki i warunki ich współdziałania w zakresie usuwania pojazdów

bez tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje na to, że nie są używane;

2)

tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na własność gminy.

1.

Kierujący pojazdem jest obowiązany używać świateł mijania podczas jazdy w warunkach

normalnej przejrzystości powietrza

1)

w czasie od zmierzchu do świtu;

2)

w okresie od 1 października do ostatniego dnia lutego - przez całą dobę;

3)

w tunelu.

2.

W czasie od świtu do zmierzchu w warunkach normalnej przejrzystości powietrza, zamiast

świateł mijania, kierujący pojazdem może używać świateł do jazdy dziennej.

3.

W czasie od zmierzchu do świtu, na nieoświetlonych drogach, zamiast świateł mijania

lub łącznie z nimi, kierujący pojazdem może używać świateł drogowych, o ile nie oślepi

innych kierujących albo pieszych poruszających się w kolumnie. Kierujący pojazdem,

używając świateł drogowych, jest obowiązany przełączyć je na światła mijania w razie

zbliżania się

1)

pojazdu nadjeżdżającego z przeciwka, przy czym jeżeli jeden z kierujących wyłączył

światła drogowe - drugi jest obowiązany uczynić to samo;

2)

do pojazdu poprzedzającego, jeżeli kierujący może być oślepiony;

3)

pojazdu szynowego lub komunikacji wodnej, jeżeli poruszają się w takiej odległości,

że istnieje możliwość oślepienia kierujących tymi pojazdami.

4.

Kierujący motocyklem, motorowerem lub pojazdem szynowym jest obowiązany używać podczas

jazdy świateł mijania, z zastrzeżeniem ust. 3.

5.

Na drodze krętej, oznaczonej odpowiednimi znakami drogowymi, kierujący pojazdem może

używać przednich świateł przeciwmgłowych od zmierzchu do świtu, również w warunkach

normalnej przejrzystości powietrza.

6.

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do kierujących pojazdami, które nie są wyposażone

w światła mijania, drogowe lub światła do jazdy dziennej. W przypadkach określonych

w ust. 1 pkt 1 i 3 zamiast tych świateł należy używać świateł stanowiących obowiązkowe

wyposażenie pojazdów.

7.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio podczas zatrzymania pojazdu, wynikającego

z warunków lub przepisów ruchu drogowego. Jeżeli zatrzymanie trwa ponad 1 minutę,

dopuszcza się wyłączenie świateł zewnętrznych pojazdu, o ile na tym samym pasie ruchu,

przed tym pojazdem i za nim, stoją inne pojazdy.

1

Kierujący pojazdem silnikowym lub szynowym, w warunkach niedostatecznej widoczności,

podczas zatrzymania niewynikającego z warunków ruchu lub przepisów ruchu drogowego

oraz podczas postoju, jest obowiązany używać świateł pozycyjnych przednich i tylnych

lub świateł postojowych. W pojeździe niezłączonym z przyczepą oraz w zespole pojazdów

o długości nieprzekraczającej 6 m dopuszcza się włączenie świateł postojowych jedynie

od strony środka jezdni.

2.

Podczas zatrzymania lub postoju, w miejscu oświetlonym w stopniu zapewniającym widoczność

pojazdu lub znajdującym się poza jezdnią i poboczem, wszystkie światła pojazdu mogą

być wyłączone. Przepis ten nie dotyczy pojazdu szynowego oraz pojazdu, na którym znajduje

się urządzenie lub ładunek, wystające poza pojazd i wymagające oznaczenia odrębnymi

światłami.

3.

Światło oświetlające przedmioty przydrożne (szperacz) może być włączone tylko podczas

zatrzymania lub postoju, pod warunkiem że nie oślepi innych uczestników ruchu. Ograniczenie

to nie dotyczy pojazdu uprzywilejowanego.

1

Pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy

1)

jednostek ochrony przeciwpożarowej;

2)

pogotowia ratunkowego;

3)

Policji;

4)

jednostki ratownictwa chemicznego;

5)

Straży Granicznej;

6)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

7)

Agencji Wywiadu;

8)

Sił Zbrojnych;

9)

Służby Więziennej;

10)

Biura Ochrony Rządu;

11)

Inspekcji Transportu Drogowego;

12)

jednostki niewymienionej w pkt 1-11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia

lub zdrowia ludzkiego - na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1a

Minister właściwy do spraw wewnętrznych stwierdza wygaśnięcie zezwolenia, o którym

mowa w ust. 1 pkt 12, gdy ustaną okoliczności uzasadniające wykorzystanie pojazdu

jako uprzywilejowanego.

2.

Kierujący pojazdem uprzywilejowanym może, pod warunkiem zachowania szczególnej ostrożności,

nie stosować się do przepisów o ruchu pojazdów, zatrzymaniu i postoju oraz do znaków

i sygnałów drogowych tylko w razie, gdy

1)

uczestniczy

a)

w akcji związanej z ratowaniem życia, zdrowia ludzkiego lub mienia albo koniecznością

zapewnienia bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo

b)

w przejeździe kolumny pojazdów uprzywilejowanych,

c

w wykonywaniu zadań związanych bezpośrednio z zapewnieniem bezpieczeństwa osób zajmujących

kierownicze stanowiska państwowe, którym na mocy odrębnych przepisów przysługuje ochrona;

2)

pojazd wysyła jednocześnie sygnały świetlny i dźwiękowy; po zatrzymaniu pojazdu nie

wymaga się używania sygnału dźwiękowego;

3)

w pojeździe włączone są światła drogowe lub mijania.

3.

Kierujący pojazdem uprzywilejowanym jest obowiązany stosować się do poleceń i sygnałów

dawanych przez osoby kierujące ruchem lub upoważnione do jego kontroli.

4

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, uwzględniając w szczególności konieczność

zapewnienia porządku, sprawności i bezpieczeństwa ruchu drogowego, określi, w drodze

rozporządzenia, okoliczności, w jakich używane są pojazdy uprzywilejowane w kolumnach.

1.

Pojazd wykonujący na drodze prace porządkowe, remontowe lub modernizacyjne powinien

wysyłać żółte sygnały błyskowe.

2.

Kierujący pojazdem, o którym mowa w ust. 1, może, pod warunkiem zachowania szczególnej

ostrożności, nie stosować się do przepisów o obowiązku jazdy na jezdni lub przy jej

prawej krawędzi oraz o zatrzymaniu i postoju, z tym że

1)

na jezdni jednokierunkowej oraz poza obszarem zabudowanym, podczas oczyszczania drogi

ze śniegu, dopuszcza się również jazdę przy lewej krawędzi jezdni;

2)

jazdę po chodniku dopuszcza się tylko przy zachowaniu bezpieczeństwa pieszych.

2a

Kierujący pojazdem, o którym mowa w ust. 1, może korzystać z autostrady lub drogi

ekspresowej nawet wtedy, gdy pojazd ten nie jest pojazdem samochodowym lub jego konstrukcja

uniemożliwia rozwinięcie prędkości co najmniej 40 km/h.

3.

Pojazd, który ze względu na konstrukcję, ładunek lub nietypowe zachowanie na drodze

może zagrażać bezpieczeństwu w ruchu drogowym, powinien wysyłać żółte sygnały błyskowe.

4.

Zabrania się, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1 pkt 5, używania żółtych sygnałów błyskowych

do innych celów niż określone w ust. 1 i 3.

1.

Pojazd do nauki jazdy lub przeprowadzania egzaminu państwowego oznacza się tablicą

kwadratową barwy niebieskiej z białą literą „L”, umieszczoną na pojeździe. W warunkach

niedostatecznej widoczności tablica umieszczona na pojeździe, z wyłączeniem tablicy

na motocyklu, powinna być oświetlona. Tablica, którą oznaczony jest motocykl, powinna

być wykonana z materiału odblaskowego.

2.

Podczas kierowania pojazdem do nauki jazdy przez osobę inną niż osoba ubiegająca się

o uprawnienie do kierowania pojazdem tablica, o której mowa w ust. 1, powinna być

zasłonięta lub złożona.

3.

Kierujący pojazdem, przejeżdżając obok pojazdu, o którym mowa w ust. 1, lub jadąc

za nim, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność.

(skreślony).

1.

Pojazd przewożący zorganizowaną grupę dzieci lub młodzieży w wieku do 18 lat oznacza

się z przodu i z tyłu kwadratowymi tablicami barwy żółtej z symbolem dzieci barwy

czarnej. W warunkach niedostatecznej widoczności tablice powinny być oświetlone, chyba

że są wykonane z materiału odblaskowego. Kierujący tym pojazdem jest obowiązany włączyć

światła awaryjne podczas wsiadania lub wysiadania dzieci lub młodzieży.

2.

Kierujący pojazdem, omijając pojazd, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany w czasie

wsiadania lub wysiadania dzieci lub młodzieży zachować szczególną ostrożność i w razie

potrzeby zatrzymać się.

3.

Zabrania się oznaczania pojazdu tablicami, o których mowa w ust. 1, w czasie, gdy

dzieci lub młodzież nie są przewożone.

1.

Kierujący autobusem szkolnym podczas wsiadania lub wysiadania dzieci jest obowiązany

włączyć światła awaryjne.

2.

Kierujący pojazdem, przejeżdżając obok autobusu szkolnego, jest obowiązany zachować

szczególną ostrożność.

3.

Jeżeli autobus szkolny przewozi inne osoby lub nie przewozi żadnych osób, tablice

z napisem „autobus szkolny” powinny być zdjęte, zasłonięte lub złożone.

1.

Pojazd przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu osób niepełnosprawnych oznacza się

z przodu i z tyłu kwadratowymi tablicami barwy niebieskiej z międzynarodowym symbolem

wózka inwalidzkiego barwy białej. Tablice te powinny być wykonane z materiału odblaskowego.

Kierujący tym pojazdem jest obowiązany włączyć światła awaryjne podczas wsiadania

lub wysiadania osoby niepełnosprawnej.

2.

Kierujący pojazdem, omijając pojazd, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany w czasie

wsiadania lub wysiadania osoby niepełnosprawnej zachować szczególną ostrożność i w

razie potrzeby zatrzymać się.

1.

Pojazd zarejestrowany w Rzeczypospolitej Polskiej, który ma być używany w ruchu międzynarodowym,

powinien być oznaczony znakiem z literami „PL”.

2.

Pojazd zarejestrowany za granicą uczestniczący w ruchu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej powinien być oznaczony znakiem określającym państwo, w którym jest zarejestrowany.

1.

Zabrania się

1)

używania pojazdu w sposób zagrażający bezpieczeństwu osoby znajdującej się w pojeździe

lub poza nim;

2)

zakrywania świateł oraz urządzeń sygnalizacyjnych, tablic rejestracyjnych lub innych

wymaganych tablic albo znaków, które powinny być widoczne;

3)

ozdabiania tablic rejestracyjnych oraz umieszczania z przodu lub z tyłu pojazdu znaków,

napisów lub przedmiotów, które ograniczają czytelność tych tablic;

4)

umieszczania na pojeździe znaku określającego inne państwo niż to, w którym pojazd

został zarejestrowany.

2.

Zabrania się kierującemu

1)

oddalania się od pojazdu, gdy silnik jest w ruchu;

2)

używania pojazdu w sposób powodujący uciążliwości związane z nadmierną emisją spalin

do środowiska lub nadmiernym hałasem;

3)

pozostawiania pracującego silnika podczas postoju na obszarze zabudowanym; nie dotyczy

to pojazdu wykonującego czynności na drodze;

4)

ciągnięcia za pojazdem osoby na nartach, sankach, wrotkach lub innym podobnym urządzeniu;

5)

używania opon z umieszczonymi w nich na trwałe elementami przeciwślizgowymi.

3.

Używanie łańcuchów przeciwślizgowych na oponach jest dozwolone tylko na drodze pokrytej

śniegiem.

1.

Ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej

ładowności pojazdu.

2.

Ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby

1)

nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę;

2)

nie naruszał stateczności pojazdu;

3)

nie utrudniał kierowania pojazdem;

4)

nie ograniczał widoczności drogi lub nie zasłaniał świateł, urządzeń sygnalizacyjnych,

tablic rejestracyjnych lub innych tablic albo znaków, w które pojazd jest wyposażony.

3.

Ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia

lub wywoływaniem nadmiernego hałasu. Nie może on mieć odrażającego wyglądu lub wydzielać

odrażającej woni.

4.

Urządzenia służące do mocowania ładunku powinny być zabezpieczone przed rozluźnieniem

się, swobodnym zwisaniem lub spadnięciem podczas jazdy.

5.

Ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej, zabezpieczonej

dodatkowo odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysypywanie się ładunku na drogę.

6.

Ładunek wystający poza płaszczyzny obrysu pojazdu może być na nim umieszczony tylko

przy zachowaniu następujących warunków

1)

ładunek wystający poza boczne płaszczyzny obrysu pojazdu może być umieszczony tylko

w taki sposób, aby całkowita szerokość pojazdu z ładunkiem nie przekraczała 2,55 m,

a przy szerokości pojazdu 2,55 m nie przekraczała 3 m, jednak pod warunkiem umieszczenia

ładunku tak, aby z jednej strony nie wystawał na odległość większą niż 23 cm;

2)

ładunek nie może wystawać z tyłu pojazdu na odległość większą niż 2 m od tylnej płaszczyzny

obrysu pojazdu lub zespołu pojazdów; w przypadku przyczepy kłonicowej odległość tę

liczy się od osi przyczepy;

3)

ładunek nie może wystawać z przodu pojazdu na odległość większą niż 0,5 m od przedniej

płaszczyzny obrysu i większą niż 1,5 m od siedzenia dla kierującego.

7.

Przy przewozie drewna długiego dopuszcza się wystawanie ładunku z tyłu za przyczepę

kłonicową na odległość nie większą niż 5 m.

8.

Ładunek wystający poza przednią lub boczne płaszczyzny obrysu pojazdu powinien być

oznaczony. Dotyczy to również ładunku wystającego poza tylną płaszczyznę obrysu pojazdu

na odległość większą niż 0,5 m.

9.

Ustala się następujące oznakowanie ładunku

1)

ładunek wystający z przodu pojazdu oznacza się chorągiewką barwy pomarańczowej lub

dwoma białymi i dwoma czerwonymi pasami, tak aby były widoczne z boków i z przodu

pojazdu, a w okresie niedostatecznej widoczności ponadto światłem białym umieszczonym

na najbardziej wystającej do przodu części ładunku;

2)

ładunek wystający z boku pojazdu oznacza się chorągiewką barwy pomarańczowej o wymiarach

co najmniej 50 × 50 cm, umieszczoną przy najbardziej wystającej krawędzi ładunku,

a ponadto w okresie niedostatecznej widoczności białym światłem odblaskowym skierowanym

do przodu oraz czerwonym światłem i czerwonym światłem odblaskowym skierowanym do

tyłu; światła te nie powinny znajdować się w odległości większej niż 40 cm od najbardziej

wystającej krawędzi ładunku; jeżeli długość wystającego z boku ładunku, mierzona wzdłuż

pojazdu, przekracza 3 m, to chorągiewkę i światła umieszcza się odpowiednio przy przedniej

i tylnej części ładunku;

3)

ładunek wystający z tyłu pojazdu oznacza się pasami białymi i czerwonymi umieszczonymi

bezpośrednio na ładunku lub na tarczy na jego tylnej płaszczyźnie albo na zawieszonej

na końcu ładunku bryle geometrycznej (np. stożku, ostrosłupie); widoczna od tyłu łączna

powierzchnia pasów powinna wynosić co najmniej 1 000 cm

4)

ładunek wystający z tyłu samochodu osobowego lub przyczepy ciągniętej przez samochód

osobowy może być oznaczony chorągiewką barwy czerwonej o wymiarach co najmniej 50

x 50 cm, umieszczoną przy najbardziej wystającej krawędzi ładunku.

10.

Wysokość pojazdu z ładunkiem nie może przekraczać 4 m.

11.

Jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe

od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki

techniczne pojazdów oraz określonych w ust. 6, 8 i 10, przejazd pojazdu jest dozwolony

tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia.

12.

(skreślony).

13.

(skreślony).

14.

(skreślony).

1.

Rzeczywista masa całkowita przyczepy ciągniętej przez

1)

samochód osobowy, samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

3,5 t lub autobus - nie może przekraczać rzeczywistej masy całkowitej pojazdu ciągnącego;

2)

samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t - nie może

przekraczać rzeczywistej masy całkowitej tego samochodu powiększonej o 40%;

3)

motocykl lub motorower - nie może przekraczać masy własnej motocykla lub motoroweru,

jednak nie może przekraczać 100 kg.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy naczep.

3

Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą pojazdów Sił Zbrojnych, Policji, Straży Granicznej

oraz straży pożarnej.

4

Zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd

silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny - z 2 pojazdów.

4a

Długość zespołu 2 pojazdów nie może przekraczać 18,75 m, a 3 pojazdów - 22 m, z wyjątkiem

zespołu pojazdów złożonego z

1)

pojazdu samochodowego i naczepy, których długość nie może przekraczać 16,5 m;

2)

motocykla i przyczepy, motoroweru lub roweru i przyczepy, którego długość nie może

przekraczać 4 m.

4b

Przejazd zespołu pojazdów złożonego z liczby pojazdów większej niż określona w ust.

4 lub o długości większej niż określona w ust. 4a wymaga zezwolenia, o którym mowa

w art. 64 ust. 1.

5

Długości zespołów pojazdów określone w ust. 4a nie dotyczą tramwajów.

1.

Przewóz osób może odbywać się tylko pojazdem do tego przeznaczonym lub przystosowanym.

Liczba przewożonych osób nie może przekraczać liczby miejsc określonych w dowodzie

rejestracyjnym, z zastrzeżeniem ust. 4. W pojeździe niepodlegającym rejestracji liczba

przewożonych osób wynika z konstrukcyjnego przeznaczenia pojazdu.

2.

Dopuszcza się przewóz osób samochodem ciężarowym poza kabiną kierowcy, pod warunkiem

że

1)

pojazd odpowiada wymaganym warunkom technicznym do przewozu osób;

2)

osoby nie znajdują się między ładunkiem a kabiną kierowcy;

3)

osoby przewożone są na miejscach siedzących;

4)

pojazd nie przekracza prędkości 50 km/h.

3.

Zabrania się przewozu osób w przyczepie, z tym że dopuszcza się przewóz

1)

dzieci do szkół lub przedszkoli i z powrotem w przyczepie dostosowanej do przewozu

osób, ciągniętej przez ciągnik rolniczy;

2)

konwojentów, drużyn roboczych i osób wykonujących czynności ładunkowe w przyczepie

ciągniętej przez ciągnik rolniczy pod warunkiem, że

a)

liczba przewożonych osób nie przekracza 5,

b)

osoby stojące trzymają się uchwytów,

c)

osoby nie znajdują się pomiędzy ładunkiem a przednią ścianą przyczepy,

d)

prędkość zespołu pojazdów nie przekracza 20 km/h.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do przewozu pojazdami Sił Zbrojnych, Policji, Straży

Granicznej, Służby Więziennej oraz straży pożarnej.

5.

Kierującemu pojazdem silnikowym, który przewozi osobę, zabrania się palenia tytoniu

lub spożywania pokarmów w czasie jazdy. Nie dotyczy to kierującego samochodem ciężarowym,

który przewozi osobę w kabinie kierowcy, i kierującego samochodem osobowym, z wyjątkiem

taksówki.

1.

Ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem

lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach

określających warunki techniczne pojazdów oraz określonych w art. 61 ust. 6, 8 i 10,

jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia.

2.

Zezwolenia na przejazd, o których mowa w ust. 1, wydaje się

1)

na czas nieokreślony;

2)

na czas określony w zezwoleniu;

3)

na jednokrotny przejazd w wyznaczonym czasie po ustalonej trasie.

3.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, wydaje starosta.

4.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, wydaje Generalny Dyrektor Dróg Krajowych

i Autostrad

5.

Przepis ust. 1 nie dotyczy

1)

pojazdów straży pożarnej biorących udział w akcjach ratowniczych;

2)

należących do Sił Zbrojnych, Policji lub Straży Granicznej pojazdów specjalnych, pojazdów

używanych do celów specjalnych oraz pojazdów używanych w związku z przewozem pojazdów

specjalnych.

6.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i tryb wydawania zezwoleń, o których mowa w ust. 1, ustalając w szczególności

1)

pojazdy, dla których wydawane są poszczególne rodzaje zezwoleń;

2)

wymagania i stan techniczny dróg, który umożliwia wyznaczenie trasy przejazdu.

7.

Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister

Sprawiedliwości, uwzględniając szczególny charakter zadań związanych z obronnością

oraz konieczność zapewnienia porządku, sprawności i bezpieczeństwa ruchu, określą,

w drodze rozporządzenia

1)

warunki poruszania się po drogach pojazdów, o których mowa w ust. 5;

2)

warunki przewozu osób pojazdami, o których mowa w art. 63 ust. 4.

1

Zawody sportowe, rajdy, wyścigi, zgromadzenia i inne imprezy, które powodują utrudnienie

ruchu lub wymagają korzystania z drogi w sposób szczególny, mogą odbywać się pod warunkiem

uzyskania zezwolenia. Zezwolenie wydaje organ zarządzający ruchem na drodze, właściwy

ze względu na miejsce rozpoczęcia imprezy.

2

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się po

1)

zasięgnięciu opinii właściwego ze względu na miejsce przeprowadzenia imprezy komendanta

wojewódzkiego Policji;

2)

uzgodnieniu warunków przeprowadzenia imprezy z organami zarządzającymi ruchem na drogach,

na których impreza się odbywa.

3.

(skreślony).

4.

Organ wydający zezwolenie może

1)

odmówić wydania zezwolenia

a)

w razie uzyskania negatywnej opinii organów, o których mowa w ust. 2 i 3,

b)

jeżeli impreza zagraża bezpieczeństwu ruchu,

c)

jeżeli impreza utrudni ruch drogowy na znacznym obszarze;

2)

cofnąć wydane zezwolenie, jeżeli

a)

impreza zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego,

b)

warunki ruchu, przy uwzględnieniu których zezwolenie zostało wydane, uległy zmianie.

5.

Organ kontroli ruchu drogowego może przerwać imprezę, jeżeli

1)

jest prowadzona bez zezwolenia;

2)

miejsce, trasa lub czas jej trwania wykraczają poza warunki określone w zezwoleniu;

3)

jej przebieg w bezpośredni sposób zagraża bezpieczeństwu.

6.

Przepisy określone w ust. 1-5 nie dotyczą procesji, pielgrzymek i konduktów pogrzebowych,

które poruszają się po drogach na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

7.

(utracił moc).

1.

Pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie

z niego

1)

nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało

porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę;

2)

nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom

określony w przepisach szczegółowych;

3)

nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości

określone w przepisach szczegółowych;

4)

nie powodowało niszczenia drogi;

5)

zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie

się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym

jej obserwowaniu;

6)

nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości określone

w przepisach szczegółowych.

1a

Autobus o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 10 t, samochód ciężarowy

i pojazd silnikowy, o którym mowa w art. 2 pkt 35, o dopuszczalnej masie całkowitej

przekraczającej 12 t, powinien być wyposażony w homologowany ogranicznik prędkości

montowany przez producenta lub jednostkę przez niego upoważnioną, ograniczający maksymalną

prędkość autobusu do 100 km/h, a samochodu ciężarowego i pojazdu silnikowego, o którym

mowa w art. 2 pkt 35, do 85 km/h, tak aby prędkość rzeczywista tego pojazdu nie mogła

przekroczyć 90 km/h.

1b

Przepis ust. 1a nie dotyczy pojazdu

1)

specjalnego lub używanego do celów specjalnych Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Sił Zbrojnych i jednostek ochrony

przeciwpożarowej;

2)

zabytkowego;

3)

nierozwijającego, ze względów konstrukcyjnych, prędkości większej niż odpowiednio

określone w ust. 1a;

4)

używanego do prowadzenia badań naukowych na drogach;

5)

przeznaczonego wyłącznie do robót publicznych na obszarach miejskich.

1c

Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze szczególne zagrożenia występujące

podczas przewozu towarów niebezpiecznych, może określić w drodze rozporządzenia niższe

niż ustalone w ust. 1a wartości ustawień urządzeń ograniczających maksymalną prędkość

pojazdów przewożących niektóre towary niebezpieczne.

2.

Urządzenia i wyposażenie pojazdu, w szczególności zapewniające bezpieczeństwo ruchu

i ochronę środowiska przed ujemnymi skutkami używania pojazdu, powinny być utrzymane

w należytym stanie oraz działać sprawnie i skutecznie.

3.

Urządzenia służące do łączenia pojazdu ciągnącego z przyczepą powinny zapewnić bezpieczne

ciągnięcie przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej przewidzianej dociągnięcia przez

ten pojazd, uniemożliwić samoczynne odłączenie się przyczepy oraz zapewnić prawidłowe

działanie świateł i hamulców, o ile przyczepa jest w nie wyposażona.

3a

Pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem

art. 66a, cechy identyfikacyjne

1)

numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy;

2)

numer silnika.

4.

Zabrania się

1)

umieszczania wewnątrz i zewnątrz pojazdu wystających spiczastych albo ostrych części

lub przedmiotów, które mogą spowodować uszkodzenie ciała osób jadących w pojeździe

lub innych uczestników ruchu;

2)

stosowania w pojeździe przedmiotów wyposażenia i części nieodpowiadających warunkom

określonym w przepisach szczegółowych;

3)

umieszczania w pojeździe lub na nim urządzeń stanowiących obowiązkowe wyposażenie

pojazdu uprzywilejowanego, wysyłających sygnały świetlne w postaci niebieskich lub

czerwonych świateł błyskowych albo sygnał dźwiękowy o zmiennym tonie;

4

wyposażania pojazdu w urządzenie informujące o działaniu sprzętu kontrolno-pomiarowego

używanego przez organy kontroli ruchu drogowego lub działanie to zakłócające albo

przewożenia w pojeździe takiego urządzenia w stanie wskazującym na gotowość jego użycia;

nie dotyczy to pojazdów specjalnych Sił Zbrojnych, Policji, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Straży Granicznej;

5

Wymiany nadwozia pojazdu posiadającego cechy identyfikacyjne, o których mowa w ust.

3a pkt 1;

6

dokonywania zmian konstrukcyjnych zmieniających rodzaj pojazdu, z wyjątkiem

a)

pojazdu, na którego typ zostało wydane świadectwo homologacji lub decyzja zwalniająca

pojazd z homologacji,

b)

pojazdu, w którym zmian konstrukcyjnych dokonał przedsiębiorca prowadzący działalność

gospodarczą w tym zakresie.

5.

Minister właściwy do spraw transportu

6

Ministrowie Obrony Narodowej oraz właściwy do spraw wewnętrznych

7

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Obrony Narodowej, minister właściwy

do spraw finansów publicznych oraz Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne

pojazdów specjalnych i używanych do celów specjalnych Policji, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, kontroli skarbowej, Służby Celnej,

Służby Więziennej i straży pożarnej.

8

W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 5-7, należy uwzględnić w szczególności

1)

konieczność zapewnienia bezpiecznego korzystania z pojazdów;

2)

zapewnienie możliwie najmniejszego negatywnego wpływu pojazdów na środowisko;

3)

przepisy i porozumienia międzynarodowe dotyczące pojazdów, ich wyposażenia i części;

4)

przeznaczenie pojazdów oraz sposób ich wykorzystania.

1.

Cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje i umieszcza producent.

2.

Starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych

w przypadku pojazdu

1)

zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej, którego

markę określa się jako „SAM”;

2

w którym dokonano wymiany ramy, podwozia lub silnika na odpowiednio ramę, podwozie

lub silnik bez numeracji fabrycznej;

3)

odzyskanego po kradzieży, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu;

4)

nabytego na licytacji publicznej lub od podmiotu wykonującego orzeczenie o przepadku

pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub

sfałszowaniu;

5)

w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem

sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu;

6)

w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas

wypadku drogowego albo podczas naprawy.

3.

Okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 6, powinny być stwierdzone pisemną opinią

rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a; opinia powinna wskazywać pierwotne

cechy identyfikacyjne lub jednoznacznie wykluczać ingerencję w pole numerowe w celu

umyślnego ich zniszczenia lub zafałszowania.

4.

Umieszczone cechy identyfikacyjne starosta wpisuje w dowodzie rejestracyjnym i w karcie

pojazdu, jeżeli była wydana.

5.

Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając znaczenie cech identyfikacyjnych

dla zapewnienia pewności i bezpieczeństwa obrotu pojazdami, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy sposób oraz tryb ich nadawania i umieszczania w przypadkach, o których

mowa w ust. 2.

1.

Minister właściwy do spraw transportu

2

Rada powiatu może wprowadzić obowiązek wyposażenia pojazdów zaprzęgowych w hamulec

uruchamiany z miejsca zajmowanego przez kierującego.

1

Producent lub importer nowego pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, motoroweru,

tramwaju lub przyczepy oraz przedmiotów ich wyposażenia lub części jest obowiązany

uzyskać na każdy nowy typ tych pojazdów świadectwo homologacji wydane przez ministra

właściwego do spraw transportu.

2.

Za producenta, o którym mowa w ust. 1, uważa się również podmiot dokonujący montażu

lub zabudowy pojazdów.

3.

Przepis ust. 1 dotyczy również instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania

gazem oraz sposobu jej montażu przez różne podmioty.

4.

Świadectwo homologacji wydaje się na podstawie wyników badań homologacyjnych polegających

na sprawdzeniu, czy dany typ pojazdu, przedmiot jego wyposażenia lub część odpowiadają

warunkom określonym w

1)

przepisach art. 66;

2

regulaminach stanowiących załączniki do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych,

wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania

homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań, sporządzonego w Genewie dnia 20

marca 1958 r.

(Dz. U. z 2001 r. Nr 104, poz. 1135 i 1136), przyjętych do stosowania przez Rzeczpospolitą Polską wraz ze zmianami obowiązującymi

od daty wejścia ich w życie;

3)

polskich normach przyjętych do obowiązkowego stosowania.

5.

Minister właściwy do spraw transportu

6.

Badania homologacyjne i kontrola zgodności produkcji są przeprowadzane na koszt producenta,

importera lub podmiotu dokonującego montażu instalacji gazowej.

7.

W przypadku produkcji danego typu pojazdu przez różne podmioty, badania homologacyjne

przeprowadza się odrębnie dla każdej wersji typu pojazdu.

8.

W razie zmiany warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa homologacji, producent

lub importer jest obowiązany uzyskać nowe świadectwo homologacji na dany typ pojazdu,

przedmiot wyposażenia lub część.

9.

W razie wprowadzenia zmian w typie pojazdu, przedmiocie wyposażenia lub części wpływających

na zmianę warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa homologacji, producent

lub importer jest obowiązany uzyskać nowe świadectwo homologacji na dany typ pojazdu,

przedmiot wyposażenia lub część.

10.

Minister właściwy do spraw transportu

11.

Przepisy ust. 1-10 nie dotyczą pojazdu

1)

zabytkowego;

2)

zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej, którego

markę określa się jako „SAM”;

3

specjalnego lub używanego do celów specjalnych Sił Zbrojnych, Policji, Straży Granicznej,

kontroli skarbowej, Służby Celnej, Służby Więziennej oraz straży pożarnej;

4

wyprodukowanego lub importowanego w ilości jednej sztuki rocznie.

12.

Pojazdy, o których mowa w ust. 11 pkt 1 i 2, podlegają badaniu co do zgodności z warunkami

technicznymi, które przeprowadza się na koszt wnioskodawcy.

13

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych i Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając w szczególności przepisy

i porozumienia międzynarodowe w zakresie badań homologacyjnych, określi, w drodze

rozporządzenia, warunki i tryb wydawania lub cofania świadectw homologacji, zakres

i sposób przeprowadzania badań homologacyjnych, kontroli zgodności produkcji lub montażu

z warunkami homologacji, wzory dokumentów związanych z homologacją oraz jednostki

upoważnione do przeprowadzania badań homologacyjnych, kontroli zgodności produkcji

lub montażu z warunkami homologacji.

14

Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając w szczególności konieczność zapewnienia

bezpiecznego korzystania z pojazdów oraz zakres warunków technicznych pojazdów podlegających

badaniu, określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób przeprowadzania badań zgodności

pojazdów z warunkami technicznymi, o których mowa w ust. 12, wzory dokumentów związanych

z tymi badaniami oraz jednostki upoważnione do tych badań.

1

Producent lub importer nowych pojazdów są obowiązani wydać wyciąg ze świadectwa homologacji

do każdego pojazdu, na którego typ wydano świadectwo homologacji, lub odpis decyzji

zwalniającej pojazd z homologacji.

2.

Wyciąg ze świadectwa homologacji lub odpis decyzji zwalniającej pojazd z homologacji

przekazuje się właścicielowi pojazdu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Minister właściwy do spraw transportu

1.

Dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego,

motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis

ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3.

2

Pojazdy określone w ust. 1 są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom określonym

w art. 66 oraz są zarejestrowane i zaopatrzone w zalegalizowane tablice (tablicę)

rejestracyjne, a w przypadku pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli, w nalepkę

kontrolną.

3.

Pojazd niewymieniony w ust. 1, przyczepa motocyklowa oraz przyczepa specjalna przeznaczona

do ciągnięcia przez ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny jest dopuszczony do ruchu,

jeżeli odpowiada warunkom określonym w art. 66.

4.

Zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej

nieprzekraczającej 3,5 t i przyczepy albo autobusu i przyczepy może być dopuszczony

do ruchu po uzyskaniu odpowiedniej adnotacji w dowodzie rejestracyjnym pojazdu silnikowego,

dokonanej na podstawie przeprowadzonego badania technicznego. Przepis ten nie dotyczy

motocykla.

5.

Pojazd zarejestrowany za granicą dopuszcza się do ruchu, jeżeli odpowiada wymaganym

warunkom technicznym i jest zaopatrzony w tablice rejestracyjne z numerem rejestracyjnym

składającym się z liter alfabetu łacińskiego i cyfr arabskich oraz w znak wyróżniający

państwo, w którym dokonano rejestracji, a kierujący pojazdem ma przy sobie dokument

stwierdzający dokonanie rejestracji. Pojazd taki, po dokonaniu ostatecznej odprawy

celnej przywozowej, dopuszcza się do ruchu na okres nieprzekraczający 30 dni.

1.

Rejestracji dokonuje się na podstawie

1)

dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym

mowa w art. 73 ust. 5;

2)

karty pojazdu, jeżeli była wydana;

3)

wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji,

jeżeli są wymagane;

4)

zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane;

5)

dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany;

6)

dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z zagranicy i

jest rejestrowany po raz pierwszy;

7

świadectwa oryginalności.

2

Wymagania ust. 1 nie dotyczą

1)

pojazdu, który był już zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - w

zakresie ust. 1 pkt 3;

2)

pojazdu zakupionego po przepadku na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu

terytorialnego - w zakresie ust. 1 pkt 2, 5 i 7;

3)

pojazdu zakupionego od Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,

Straży Granicznej lub Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - w zakresie ust. 1

pkt 5 i 7;

4)

pojazdu sprowadzonego z zagranicy - w zakresie ust. 1 pkt 5; w tym przypadku zamiast

dowodu rejestracyjnego dopuszcza się przedstawienie innego dokumentu potwierdzającego

rejestrację za granicą;

5)

pojazdu nowego, rejestrowanego po raz pierwszy, na którego typ producent lub importer

uzyskał świadectwo homologacji lub decyzję zwalniającą z homologacji - w zakresie

ust. 1 pkt 7;

6)

pojazdu, którego rejestracja jest dokonywana przed dniem 1 stycznia 2004 r. - w zakresie

ust. 1 pkt 7.

3.

Dodatkowo wymaga się dokumentu potwierdzającego spełnienie wymagań, o których mowa

w art. 2 pkt 39 - w stosunku do pojazdów zabytkowych.

4.

W przypadku zagubienia dowodu rejestracyjnego lub karty pojazdu, zamiast tych dokumentów

należy przedstawić zaświadczenie wystawione przez organ rejestrujący właściwy ze względu

na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzające dane zawarte w zagubionym dokumencie,

niezbędne do rejestracji.

1

Rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu

na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane

tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem

ust. 2-5.

2.

Rejestracji pojazdu, którego właścicielem jest przedsiębiorstwo wielozakładowe lub

inny podmiot, w skład którego wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne, może dokonać

starosta

3

Rejestracji pojazdów Sił Zbrojnych, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu i Straży Granicznej dokonują właściwe organy tych jednostek. Organy

te wydają dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz

nalepkę kontrolną, chyba że dla danego pojazdu tablice (tablica) rejestracyjne lub

nalepka kontrolna nie są wymagane, a numer rejestracyjny umieszcza się bezpośrednio

na pojeździe.

3a

Starostowie przekazują odpłatnie wojewodzie mazowieckiemu częściowo wypełnione blankiety

dowodów rejestracyjnych, tablice rejestracyjne oraz nalepki kontrolne niezbędne do

rejestracji, o której mowa w art. 76 ust. 4. Informacje dotyczące przekazanych blankietów

dowodów rejestracyjnych, tablic rejestracyjnych i nalepek kontrolnych są informacjami

niejawnymi stanowiącymi tajemnicę państwową, podlegającymi ochronie na podstawie przepisów

o ochronie informacji niejawnych.

4

Rejestracji pojazdu należącego do przedstawicielstwa dyplomatycznego, urzędu konsularnego

i misji specjalnej państw obcych lub organizacji międzynarodowej, a także ich personelu

korzystającego z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy

ustaw, umów bądź powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności,

dokonuje wojewoda mazowiecki na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych.

5.

W razie powierzenia pojazdu przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi

polskiemu, pojazd ten jest rejestrowany przez określony w ust. 1 organ właściwy ze

względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) podmiotu polskiego.

1.

Czasowej rejestracji pojazdu dokonuje, w przypadkach określonych w ust. 2, starosta

właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) właściciela pojazdu, wydając

pozwolenie czasowe i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne.

2.

Czasowej rejestracji dokonuje się

1)

z urzędu - po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu;

2)

na wniosek właściciela pojazdu - w celu umożliwienia

a)

wywozu pojazdu za granicę,

b)

przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

c)

przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub

naprawy;

3)

na wniosek jednostki upoważnionej do przeprowadzania badań homologacyjnych lub jednostki

badawczej producenta pojazdu, jego wyposażenia lub części - w celu umożliwienia odpowiednich

badań.

3.

Czasowej rejestracji dokonuje się na okres nieprzekraczający 30 dni, z zastrzeżeniem

ust. 4. Termin ten może być jednorazowo przedłużony o 14 dni w celu wyjaśnienia spraw

związanych z rejestracją pojazdu.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, rejestracji dokonuje się na okres wynikający

z wniosku, nie dłuższy jednak niż 6 miesięcy.

5.

Po upływie terminu czasowej rejestracji pozwolenie czasowe i tablice rejestracyjne

zwraca się do organu, który je wydał, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w ust.

2 pkt 2 lit. a.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 71, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r.,

2)

art. 5 pkt 6 i 8, art. 8 pkt 3, art. 25 pkt 26 i art. 29 pkt 2, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r.,

3)

art. 24 pkt 6-10 i art. 41 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2000 r.,

4)

art. 63 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2000 r.,

5)

art. 2, art. 14 pkt 2 lit. a), c)-e), pkt 3, 4 i 5 lit. a), art. 15 pkt 10 lit. d),

art. 26 pkt 1, art. 30 pkt 1, art. 39 pkt 1 lit. a), art. 40 pkt 2 lit. b), art. 46

pkt 1 i 3 i art. 62, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

6)

art. 25 pkt 20, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2001 r.,

7)

art. 46 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

1.

Jeżeli używanie pojazdu uzależnione jest od szczególnych warunków określonych przepisami,

starosta

2

Dowód rejestracyjny, pozwolenie czasowe, zalegalizowane tablice (tablica) rejestracyjne

i nalepka kontrolna wydawane są za opłatą. Opłatę pobiera organ dokonujący rejestracji.

3.

Zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu marki

„SAM” oraz pojazdu zabytkowego.

1.

Tablice rejestracyjne może produkować, po uzyskaniu zezwolenia wojewody, przedsiębiorca,

który spełnia następujące wymagania

1)

ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

ma możliwości techniczne gwarantujące wykonywanie tablic rejestracyjnych lub materiałów

służących do ich produkcji zgodnie z warunkami technicznymi; warunek ten nie dotyczy

przedsiębiorców sprowadzających z zagranicy materiały służące do wyrobu tablic rejestracyjnych;

3)

posiada certyfikat na zgodność tablic rejestracyjnych lub materiałów służących do

ich produkcji z warunkami technicznymi;

4)

nie jest podmiotem, w stosunku do którego wszczęto postępowanie upadłościowe lub likwidacyjne;

5)

nie zalega z uiszczeniem podatków, opłat lub składek na ubezpieczenie społeczne;

6)

nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom - dotyczy osoby fizycznej lub członków

organów osoby prawnej.

2.

Za przedsiębiorcę produkującego tablice rejestracyjne, o którym mowa w ust. 1, uważa

się jednostkę

1)

produkującą tablice rejestracyjne z wytłoczonymi numerami rejestracyjnymi;

2)

produkującą tablice rejestracyjne bez wytłoczonych numerów rejestracyjnych;

3)

tłoczącą numery rejestracyjne;

4)

produkującą lub sprowadzającą z zagranicy, określone przez ministra właściwego do

spraw transportu, w drodze rozporządzenia, materiały służące do produkcji tablic rejestracyjnych.

3.

Wojewoda wydaje zezwolenie na produkcję tablic rejestracyjnych na wniosek przedsiębiorcy,

o ile spełnia on wymagania, o których mowa w ust. 1.

4.

Do wniosku o wydanie zezwolenia przedsiębiorca ubiegający się o jego wydanie załącza

1)

dokument określający status jednostki będącej osobą prawną lub nieposiadającą osobowości

prawnej jednostką organizacyjną albo dokument stwierdzający tożsamość w przypadku

osoby fizycznej;

2)

zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego stwierdzające niekaralność za przestępstwo

popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo przeciwko dokumentom

a)

przedsiębiorcy, jeżeli jest on osobą fizyczną,

b)

osób - członków władz organów osoby prawnej lub nieposiadającej osobowości prawnej

jednostki organizacyjnej;

3)

kopię zaświadczenia o nadaniu numeru identyfikacji statystycznej (REGON);

4)

kopię zaświadczenia o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej (NIP).

5.

Wojewoda odmawia wydania zezwolenia w przypadku, gdy przedsiębiorca nie spełnia wymagań

określonych w ust. 1.

6.

Tablice rejestracyjne produkowane są wyłącznie na zamówienie

1)

organu właściwego w sprawach rejestracji pojazdów - z wytłoczonymi numerami rejestracyjnymi;

2)

przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 - bez wytłoczonych numerów rejestracyjnych.

7.

Materiały, o których mowa w ust. 2 pkt 4, są produkowane lub sprowadzane z zagranicy

na zamówienie przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, lub

ubiegającego się o jego wydanie.

8.

Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 1, prowadzi ewidencje

1)

materiałów do produkcji tablic rejestracyjnych, o których mowa w ust. 2 pkt 4;

2)

wyprodukowanych tablic rejestracyjnych;

3)

sprzedanych tablic rejestracyjnych.

9.

Wojewoda cofa zezwolenie, jeżeli przedsiębiorca przestaje spełniać co najmniej jeden

z warunków, o których mowa w ust. 1, lub narusza przepisy w zakresie produkcji i dystrybucji

tablic rejestracyjnych.

10.

W przypadku cofnięcia zezwolenia do produkcji tablic rejestracyjnych, ponowne zezwolenie

nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu

stała się ostateczna.

Organ właściwy w sprawach rejestracji legalizuje tablice rejestracyjne, umieszczając

na nich znak legalizacyjny.

Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając konieczność prawidłowego zabezpieczenia

obrotu tablicami rejestracyjnymi oraz materiałami związanymi z ich produkcją, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

warunki produkcji i szczegółowy sposób dystrybucji tablic rejestracyjnych i znaków

legalizacyjnych oraz prowadzenia ewidencji, o których mowa w art. 75a ust. 8;

2)

tryb legalizacji tablic rejestracyjnych oraz warunki techniczne oraz wzór znaku legalizacyjnego,

o którym mowa w art. 75b.

Minister właściwy do spraw transportu dokona wyboru producenta blankietów dowodów

rejestracyjnych, pozwoleń czasowych, znaków legalizacyjnych, nalepek kontrolnych oraz

kart pojazdów na zasadach określonych przepisami o zamówieniach publicznych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej

a)

warunki i tryb rejestracji pojazdów, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, oraz wzory dowodu

rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, nalepki kontrolnej, tablic rejestracyjnych

oraz innych tablic, cech identyfikacyjnych i oznaczeń, w które zaopatruje się pojazd,

a także ich opis,

b)

warunki dystrybucji blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych i nalepek

kontrolnych;

2)

wysokość opłat za wydanie dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego i tablic (tablicy)

rejestracyjnych;

3)

szczegółowe czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu

oraz wzory dokumentów w tych sprawach.

2.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu

oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki

i tryb rejestracji oraz wzory dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych pojazdów

Sił Zbrojnych, a także jednostki organizacyjne właściwe w tych sprawach.

3

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu oraz Ministrem Obrony Narodowej oraz po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szefa Agencji Wywiadu, określi, w drodze rozporządzenia,

warunki i tryb rejestracji oraz wzory dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych

pojazdów Biura Ochrony Rządu, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu i Straży Granicznej, kontroli skarbowej, Służby Celnej, a także jednostki

organizacyjne właściwe w tych sprawach.

4

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Obrony Narodowej, minister właściwy

do spraw transportu, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szef Agencji Wywiadu

oraz wojewoda mazowiecki ustalą, w drodze porozumienia, szczególny tryb dystrybucji

i wymagania dotyczące blankietów dowodów rejestracyjnych i nalepek kontrolnych, o

których mowa w art. 73 ust. 3a, zasady rozliczeń pomiędzy stronami porozumienia oraz

tryb rejestracji niektórych pojazdów resortu spraw wewnętrznych, obrony narodowej

i Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.

5.

W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1-4, należy uwzględnić w szczególności

1)

konieczność przeciwdziałania dopuszczeniu do ruchu pojazdów pochodzących z kradzieży;

2)

prawidłowe zabezpieczenie dokumentów związanych z rejestracją, tablicami rejestracyjnymi

i innymi oznaczeniami;

3)

koszty działania administracji publicznej w sprawach rejestracji pojazdów;

4

sposób wykorzystania pojazdów, o których mowa w ust. 2 i 3, przy wykonywaniu zadań

określonych w przepisach dotyczących Biura Ochrony Rządu, Policji, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Straży Granicznej.

1.

Producent lub importer nowych pojazdów jest obowiązany wydać kartę pojazdu dla każdego

pojazdu samochodowego wprowadzonego do obrotu handlowego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Karta pojazdu jest przekazywana właścicielowi pojazdu.

3

Kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1, wydaje, za

opłatą, właściwy w sprawach rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Minister właściwy do spraw transportu

1)

w porozumieniu z ministrami właściwym do spraw wewnętrznych

2)

określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za kartę pojazdu;

3)

określi, w drodze rozporządzenia, dokumenty stanowiące podstawę wpisu danych do karty

pojazdu oraz czynności jednostek zajmujących się dystrybucją, przechowywaniem i wydawaniem

kart pojazdów;

4

określi, w drodze rozporządzenia, warunki dystrybucji kart pojazdów.

5

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić znaczenie tych dokumentów

dla rejestracji pojazdu oraz wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart

pojazdów.

1.

W razie przeniesienia na inną osobę własności pojazdu zarejestrowanego, dotychczasowy

właściciel przekazuje nowemu właścicielowi dowód rejestracyjny i kartę pojazdu, jeżeli

była wydana.

2.

Właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym

30 dni starostę

1)

nabyciu lub zbyciu pojazdu;

2)

zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym.

3.

Zdarzenia, o których mowa w ust. 2, są dokumentowane w karcie pojazdu; odpowiednich

wpisów dokonuje starosta

4.

Właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu,

komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd

został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec.

1.

Pojazd podlega wyrejestrowaniu, na wniosek jego właściciela, w przypadku

1)

przekazania, w celu jego utylizacji do przedsiębiorstwa utylizacji pojazdów lub do

składnicy złomu wyznaczonej przez wojewodę

a)

pojazdu,

b)

zespołów posiadających cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a pkt

1;

2)

kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością

karną za fałszywe zeznania;

3)

wywozu pojazdu z kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub zbyty za

granicę;

4)

zniszczenia (kasacji) pojazdu za granicą;

5)

udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie

prawa własności.

2.

W przypadku przekazania zespołów pojazdu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, pozostałe

jego elementy powinny zostać wykorzystane w sposób niesprzeczny z przepisami ustawy

regulującymi postępowanie z odpadami.

3.

Przyjmując do utylizacji pojazd lub jego elementy, składnica złomu wydaje zaświadczenie.

4.

Pojazd wyrejestrowany nie podlega powtórnej rejestracji, z wyjątkiem pojazdu

1)

odzyskanego po kradzieży;

2)

zabytkowego;

3)

mającego co najmniej 25 lat, którego model nie jest produkowany od lat 15, uznanego

przez rzeczoznawcę samochodowego za unikatowy lub mający szczególne znaczenie dla

udokumentowania historii motoryzacji;

4

ciągnika i przyczepy rolniczej.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, warunkiem wyrejestrowania pojazdu jest

wniesienie przez właściciela pojazdu opłaty na rzecz gminy na realizację zadań związanych

z utrzymaniem czystości i porządku w gminach.

6.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej, uwzględniając w szczególności

koszty ponoszone przez gminy związane z usuwaniem negatywnych skutków utraty pojazdu

oraz kosztów związanych z usuwaniem wraków, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość

opłaty, o której mowa w ust. 5.

1.

Rzeczoznawcą samochodowym jest osoba, która

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

posiada wyższe wykształcenie;

3)

posiada 5-letnią wymaganą praktykę zawodową w dziedzinie związanej z motoryzacją;

4)

posiada prawo jazdy kategorii A, B oraz C1 lub C;

5)

nie była karana wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne;

6)

posiada certyfikat w zakresie rzeczoznawstwa samochodowego wydany przez jednostkę

akredytowaną w polskim systemie akredytacji;

7)

została wpisana na listę rzeczoznawców samochodowych.

2.

Minister właściwy do spraw transportu wpisuje na listę rzeczoznawców samochodowych

osobę, która spełnia wymagania określone w ust. 1 pkt 1-6, i potwierdza wpis, wydając

zaświadczenie.

3.

Wpis dokonywany jest za opłatą, na okres wynikający z terminu ważności certyfikatu,

o którym mowa w ust. 1 pkt 6.

4.

Na liście rzeczoznawców samochodowych umieszcza się imię i nazwisko rzeczoznawcy oraz

jego numer identyfikacyjny.

5.

Lista rzeczoznawców jest ogólnie dostępna.

6.

Minister właściwy do spraw transportu prowadzi ewidencję i listę rzeczoznawców samochodowych.

7.

Minister właściwy do spraw transportu skreśla rzeczoznawcę z listy rzeczoznawców samochodowych

1)

po upływie terminu, o którym mowa w ust. 3;

2)

niespełniającego wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1-6;

3)

w razie śmierci rzeczoznawcy.

8.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty

za wpis na listę rzeczoznawców samochodowych oraz wzory dokumentów z tym związanych,

w szczególności zaświadczenia potwierdzającego wpis.

Zadania i kompetencje określone w art. 73 ust. 1 i 2, art. 74 ust. 1, art. 75, art.

77 ust. 3 i art. 78 ust. 3 nie mogą być powierzone w drodze porozumienia gminie. Przepis

ten nie dotyczy powiatu warszawskiego

1.

Tworzy się centralną ewidencję pojazdów, zwaną dalej „ewidencją”.

2.

W ewidencji gromadzi się dane i informacje o pojazdach zarejestrowanych oraz o ich

właścicielach lub niektórych posiadaczach.

3.

W ewidencji wyodrębnia się zbiór danych i informacji o pojazdach, o których mowa w

art. 73 ust. 3. Wytwarzanie, przechowywanie, przetwarzanie lub przekazywanie danych

i informacji o tych pojazdach odbywa się z zachowaniem wymogów określonych w przepisach

o ochronie informacji niejawnych.

4.

Ewidencję prowadzi minister właściwy do spraw administracji publicznej w systemie

teleinformatycznym. W rozumieniu niniejszej ustawy minister ten jest administratorem

danych i informacji zgromadzonych w ewidencji.

1.

W ewidencji gromadzi się

1)

dane o pojeździe

a)

markę, typ i model,

b)

rodzaj,

c)

numer rejestracyjny,

d)

numer identyfikacyjny VIN lub numer nadwozia (podwozia),

e)

numer silnika,

f)

rok produkcji,

g)

datę pierwszej rejestracji,

h)

termin badania technicznego,

i)

zastrzeżenia, o których mowa w art. 75 ust. 1;

2)

serię i numer dowodu rejestracyjnego albo pozwolenia czasowego oraz datę ich wydania;

3)

serię i numer karty pojazdu, jeżeli została wydana;

4)

nazwę organu, który dokonał rejestracji pojazdu;

5)

dane o właścicielu pojazdu oraz o posiadaczu, o którym mowa w art. 73 ust. 5

a)

imię i nazwisko (nazwę lub firmę),

b)

adres zamieszkania (siedziby),

c)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL),

d)

numer identyfikacyjny REGON;

6)

informacje o

a)

nadaniu i wybiciu numeru nadwozia (podwozia) lub numeru silnika,

b)

kradzieży pojazdu oraz jego odnalezieniu,

c)

utracie dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych, pozwolenia czasowego i tablic

tymczasowych oraz karty pojazdu, a także ich odnalezieniu,

d)

zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego albo pozwolenia czasowego,

e

wydaniu lub odmowie wydania świadectwa oryginalności pojazdu;

7)

informacje o zawartej umowie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej

posiadacza pojazdu, określające

a)

imię i nazwisko (nazwę lub firmę) ubezpieczonego i jego adres zamieszkania (siedziby),

b)

nazwę zakładu ubezpieczeń, który zawarł umowę,

c)

nazwę, serię i numer dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy,

d)

datę zawarcia umowy,

e)

okres odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń,

f)

datę rozwiązania umowy.

2.

Dane lub informacje, o których mowa w ust. 1, przekazują do ewidencji

1)

wymienione w pkt 1-5 - organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów, niezwłocznie

po zarejestrowaniu pojazdu, oraz - w przypadku, o którym mowa w pkt 1 lit. h - także

stacja kontroli pojazdów, która wykonała badanie techniczne pojazdu, niezwłocznie

po jego wykonaniu;

2)

wymienione w pkt 6

a)

w lit. a - organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów, niezwłocznie po dokonaniu

zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym,

b)

w lit. b - właściwa jednostka organizacyjna Policji, niezwłocznie po wystąpieniu tych

zdarzeń,

c)

w lit. c - organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów, niezwłocznie po uzyskaniu

informacji o wystąpieniu tych zdarzeń,

d

w lit. d - właściwa jednostka organizacyjna Policji, Inspekcji Transportu Drogowego

lub Żandarmerii Wojskowej albo stacja kontroli pojazdów, niezwłocznie po dokonaniu

tych czynności;

3)

wymienione w pkt 7 - zakład ubezpieczeń, z którym została zawarta umowa ubezpieczenia,

niezwłocznie po jej zawarciu lub rozwiązaniu.

3.

Z ewidencji nie usuwa się danych lub informacji o

1)

właścicielu lub posiadaczu pojazdu - w przypadku ich zmiany;

2)

pojeździe, który został wyrejestrowany.

4.

Administrator danych przetwarzający dane osobowe na potrzeby ewidencji jest zwolniony

z obowiązku informacyjnego określonego w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 i Nr 153, poz. 1271).

1.

Dane lub informacje zgromadzone w ewidencji udostępnia się, o ile są one niezbędne

do realizacji ich ustawowych zadań, następującym podmiotom, z zastrzeżeniem ust. 2

1)

Policji;

1a

Inspekcji Transportu Drogowego;

2)

Żandarmerii Wojskowej;

3)

Straży Granicznej;

4

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu;

5)

Wojskowym Służbom Informacyjnym;

6)

sądom;

7)

prokuraturze;

8

organom kontroli skarbowej i organom celnym;

9)

Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu;

10)

starostom;

11

Szefowi Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych;

12

komornikom sądowym.

2.

Dane lub informacje o pojazdach, o których mowa w art. 73 ust. 3, udostępnia się wyłącznie

podmiotom określonym w ust. 1 pkt 1-7.

3.

Dane lub informacje zgromadzone w ewidencji udostępnia się także na wniosek właściciela

lub posiadacza pojazdu wymienionego w art. 73 ust. 5, których one dotyczą.

4

Minister właściwy do spraw administracji publicznej może udostępnić dane lub informacje

zgromadzone w ewidencji innym podmiotom niż wymienione w ust. 1-3, w tym osobom fizycznym,

osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, jeżeli

wykażą swój uzasadniony interes.

5.

Dane lub informacje zgromadzone w ewidencji mogą być udostępnione do celów komercyjnych,

statystycznych lub badawczych w formie uzgodnionej przez strony, w sposób wykluczający

możliwość identyfikacji osób lub pojazdów, z zachowaniem trybu określonego w ust.

4.

6.

Dane lub informacje zebrane w ewidencji udostępnia się, z zastrzeżeniem ust. 7, na

pisemny, uzasadniony wniosek zainteresowanego podmiotu.

7.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej może wyrazić zgodę, w drodze decyzji,

na udostępnienie danych lub informacji zgromadzonych w ewidencji podmiotom, o których

mowa w ust. 1, albo ich jednostkom organizacyjnym, za pomocą urządzeń teletransmisji

danych, bez konieczności składania pisemnego wniosku, jeżeli spełniają łącznie następujące

warunki

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu

oraz jakie dane lub informacje uzyskał;

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie

danych lub informacji niezgodnie z celem ich uzyskania;

3)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań albo prowadzonej działalności.

1.

Udostępnienie danych lub informacji zgromadzonych w ewidencji następuje

1)

dla podmiotów, o których mowa w art. 80c ust. 1-3 - nieodpłatnie;

2)

dla podmiotów, o których mowa w art. 80c ust. 4 i 5 - odpłatnie.

2.

Opłaty pobrane za udostępnienie danych lub informacji z ewidencji stanowią przychód

środka specjalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw administracji

publicznej i są przeznaczone na inwestycje związane z rozwojem i eksploatacją bazy

technicznej ewidencji.

1.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej w porozumieniu z ministrami właściwymi

do spraw wewnętrznych, transportu oraz finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób prowadzenia ewidencji;

2)

warunki i sposób współdziałania podmiotów, które przekazują dane lub informacje do

ewidencji;

3)

rodzaj danych lub informacji zgromadzonych w ewidencji, które mogą być udostępnione

poszczególnym podmiotom, o których mowa w art. 80c ust. 1 i 3-5;

4)

wysokość opłat za udostępnienie danych lub informacji zgromadzonych w ewidencji oraz

warunki i sposób ich wnoszenia.

W rozporządzeniu należy określić w szczególności

-

organizację systemu teleinformatycznego, w którym prowadzona jest ewidencja,

-

nieprzekraczalne terminy przekazywania danych lub informacji do ewidencji oraz sposób

ich przekazywania,

-

zakres danych lub informacji udostępnianych poszczególnym podmiotom,

-

zróżnicowaną wysokość opłat w zależności od zakresu udostępnianych danych lub informacji

oraz konieczności przetwarzania danych lub informacji, o których mowa w art. 80c ust.

5.

2

Minister właściwy do spraw administracji publicznej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Szefa

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szefa Agencji Wywiadu, określi, w drodze zarządzenia,

sposób wyodrębnienia w ewidencji zbioru danych i informacji o pojazdach, o których

mowa w art. 73 ust. 3.

1.

W celu stwierdzenia oryginalności pojazdu przeprowadza się specjalistyczne badania

techniczne pojazdu.

2.

Pojazd jest uznany za pojazd oryginalnego pochodzenia, jeżeli składa się z części

1)

wytworzonych lub zamontowanych przez producenta;

2)

zamontowanych przez właściciela albo posiadacza pojazdu w rozumieniu art. 73 ust.

5, na które osoby te posiadają dowód ich legalnego nabycia;

3)

którym cechy identyfikacyjne zostały nadane w przypadkach określonych w art. 66a ust.

2.

3.

Badaniom, o których mowa w ust. 1, podlegają jawne lub ukryte identyfikatory pojazdu,

a w tym następujące jego części składowe

1)

silnika;

2)

nadwozia;

3)

układu przeniesienia napędu;

4)

zawieszenia.

4.

Wykonywanie specjalistycznych badań technicznych pojazdu, o których mowa w ust. 1,

wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1.

Zezwolenie wydaje się przedsiębiorcy, który spełnia następujące wymagania

1)

ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

posiada możliwości organizacyjne i techniczne gwarantujące wykonanie specjalistycznych

badań technicznych wszystkich typów pojazdów w zakresie, o jakim mowa w art. 80f ust.

3, a także możliwości organizacyjne i techniczne przesyłania drogą teleinformatyczną

danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 6 lit. e;

3)

nie jest podmiotem, w stosunku do którego wszczęto postępowanie upadłościowe lub likwidacyjne;

4)

nie zalega z uiszczeniem podatków, opłat lub składek na ubezpieczenie społeczne;

5)

nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej lub przeciw dokumentom;

6)

nie figuruje w rejestrze dłużników niewypłacalnych w Krajowym Rejestrze Sądowym;

7)

jest ubezpieczony w ramach odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w trakcie

prowadzenia działalności gospodarczej.

2.

Do wniosku o wydanie zezwolenia przedsiębiorca ubiegający się o jego wydanie załącza

1)

dokument określający status jednostki, będącej osobą prawną lub nieposiadającą osobowości

prawnej jednostką organizacyjną, albo dokument stwierdzający tożsamość w przypadku

osoby fizycznej;

2)

zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego stwierdzające niekaralność za przestępstwo

popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przeciw dokumentom

a)

przedsiębiorcy, jeżeli jest on osobą fizyczną,

b)

osób - członków władz osoby prawnej lub nieposiadającej osobowości prawnej jednostki

organizacyjnej;

3)

kopię zaświadczenia o nadaniu numeru identyfikacji statystycznej (REGON);

4)

kopię zaświadczenia o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej (NIP).

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, mając na uwadze konieczność zapewnienia należytego

wykonywania specjalistycznych badań technicznych pojazdu, określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje dokumentów, o których mowa w ust. 2.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych odmawia wydania zezwolenia na prowadzenie

specjalistycznych badań technicznych pojazdu, przedsiębiorcy, który nie spełnia wymagań

określonych w art. 80g ust. 1.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych cofa wydane zezwolenie przedsiębiorcy, gdy

1)

przedsiębiorca przestał spełniać wymagania określone w art. 80g ust. 1;

2)

zostało wydane prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności

gospodarczej;

3)

przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku określonego w art. 80i;

4)

przedsiębiorca uniemożliwia przeprowadzenie, przez organ wydający zezwolenie, kontroli

wykonywania działalności w zakresie specjalistycznych badań technicznych pojazdu.

1.

Przedsiębiorca, który otrzymał zezwolenie na prowadzenie specjalistycznych badań technicznych

pojazdu, jest obowiązany

1)

podjąć działalność w zakresie prowadzenia specjalistycznych badań pojazdu w terminie

3 miesięcy od daty uzyskania zezwolenia;

2)

powiadomić, w terminie 14 dni, ministra właściwego do spraw wewnętrznych o podjęciu

lub zaprzestaniu działalności;

3)

powiadomić ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w terminie 7 dni, o zmianach

stanu faktycznego lub prawnego w zakresie danych, o których mowa w art. 80g ust. 1,

powstałych po dacie uzyskania zezwolenia;

4)

prowadzić ewidencję wydanych świadectw oryginalności pojazdu;

5)

do przekazywania drogą teleinformatyczną, do centralnej ewidencji pojazdu, o której

mowa w art. 80a, na bieżąco, danych zawartych w ewidencji wydanych świadectw oryginalności

pojazdu.

2.

Przedsiębiorca jest obowiązany udostępnić dane, zawarte w ewidencji wydanych świadectw

oryginalności pojazdu, podmiotom, o których mowa w art. 80c ust.1, a także właścicielowi

lub posiadaczowi pojazdu w rozumieniu art. 73 ust. 5.

3.

Przepis ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku odmowy wydania

świadectwa oryginalności pojazdu.

1.

Po przeprowadzeniu specjalistycznych badań technicznych pojazdu przedsiębiorca wydaje

osobom, o których mowa w art. 80f ust. 2, świadectwo oryginalności pojazdu.

2.

Świadectwo oryginalności pojazdu jest wydawane na okres jednego roku.

3.

Przedsiębiorca odmawia wydania świadectwa oryginalności pojazdu w przypadku, jeżeli

w wyniku przeprowadzonych badań specjalistycznych pojazdu stwierdzono, że części pojazdu,

o których mowa w art. 80f ust. 3, nie spełniają wymogów określonych w art. 80f ust.

2. O fakcie odmowy wydania świadectwa oryginalności pojazdu przedsiębiorca natychmiast

powiadamia właściwą miejscowo jednostkę Policji.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu, kierując się potrzebą zagwarantowania prawa własności i koniecznością

przeciwdziałania dopuszczeniu do ruchu pojazdów pochodzących z przestępstwa lub posiadających

części pochodzące z przestępstwa, określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki i tryb wydawania oraz wzór świadectwa oryginalności pojazdu;

2)

zakres i sposób przeprowadzania specjalistycznych badań technicznych pojazdu;

3)

rodzaje dokumentów stanowiących podstawę dokonania wpisu danych do świadectwa oryginalności

pojazdu;

4)

maksymalną wysokość opłat za wydanie świadectwa oryginalności pojazdu, w zależności

od jego typu i rodzaju.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 31, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r.,

2)

art. 52 pkt 12 lit. a), art. 59, art. 62 pkt 1, art. 71 ust. 2 i art. 79, które wchodzą

w życie z dniem ogłoszenia,

3)

art. 1 ust. 1 pkt 1, ust. 5 oraz ust. 6 i art. 10 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem

31 marca 2002 r.,

4)

art. 50 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

5)

art. 2 ust. 3, art. 25, art. 36 pkt 1, 2 i 4, art. 41, art. 48, art. 52 pkt 5, art.

63 pkt 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2002 r.,

6)

art. 27 i art. 52 pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 33a ust. 1 pkt 9, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

7)

art. 2 ust. 1, art. 14, art. 33, art. 35, art. 46 pkt 1 i 4, art. 52 pkt 2, art. 54

oraz art. 63 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

1.

Właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, motoroweru lub przyczepy jest

obowiązany przedstawiać go do badania technicznego.

2

Pierwsze badanie techniczne jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją. Badaniu

temu nie podlega nowy pojazd, na którego typ zostało wydane świadectwo homologacji

lub decyzja zwalniająca z obowiązku homologacji, z wyjątkiem taksówki osobowej, pojazdu

uprzywilejowanego lub pojazdu odpowiednio przystosowanego lub wyposażonego zgodnie

z przepisami o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych.

3

Okresowe badanie techniczne pojazdu jest przeprowadzane corocznie, z zastrzeżeniem

ust. 4-7.

4

Okresowe badanie techniczne samochodu osobowego, samochodu ciężarowego o dopuszczalnej

masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, motocykla lub przyczepy o dopuszczalnej

masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t przeprowadza się przed upływem 3 lat od

dnia pierwszej rejestracji, następnie przed upływem 2 lat od dnia przeprowadzenia

badania, a potem corocznie. Nie dotyczy to pojazdu przewożącego towary niebezpieczne,

taksówki osobowej, pojazdu samochodowego konstrukcyjnie przeznaczonego do przewozu

osób w liczbie od 5 do 9, wykorzystywanego do zarobkowego transportu drogowego osób,

pojazdu marki „SAM”, pojazdu zasilanego gazem lub pojazdu uprzywilejowanego, które

podlegają corocznym badaniom technicznym.

4a

Okresowe badanie techniczne ciągnika rolniczego przeprowadza się przed upływem 3 lat

od dnia pierwszej rejestracji, a następnie przed upływem każdych kolejnych 2 lat od

dnia przeprowadzenia badania.

5

Przepisy ust. 4 i 4a dotyczą również samochodu osobowego, samochodu ciężarowego o

dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, ciągnika rolniczego, motocykla

lub przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy za granicą. W tym przypadku za dzień

pierwszej rejestracji, o której mowa w ust. 4, przyjmuje się dzień pierwszej rejestracji

za granicą.

6.

Okresowe badanie techniczne autobusu o liczbie miejsc powyżej 15 łącznie z miejscem

kierowcy oraz pojazdu używanego do nauki jazdy lub egzaminu państwowego przeprowadza

się przed upływem 1 roku od dnia pierwszej rejestracji i następnie co 6 miesięcy.

7

Motorower, przyczepa lekka i pojazd zabytkowy nie podlegają okresowym badaniom technicznym.

8.

Niezależnie od badań, o których mowa w ust. 2 i 3, dodatkowemu badaniu technicznemu

podlega również pojazd

1)

skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego lub starostę

2

w którym dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę

danych w dowodzie rejestracyjnym, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 4 pkt 5 i 6, oraz z

wyłączeniem montażu instalacji do zasilania gazem;

3

który ma być używany jako taksówka osobowa lub bagażowa, pojazd uprzywilejowany, pojazd

do nauki jazdy, pojazd do przeprowadzania egzaminu państwowego lub pojazd odpowiednio

przystosowany lub wyposażony zgodnie z przepisami o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych.

9.

Badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi

technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez organ

dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego.

9a

W razie powstania trudności w ustaleniu podstawowych parametrów pojazdu, badanie techniczne

może być przeprowadzone po przedstawieniu opinii rzeczoznawcy samochodowego, o którym

mowa w art. 79a.

10

Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając w szczególności zakres warunków

technicznych pojazdów podlegających badaniu, określi, w drodze rozporządzenia, zakres

i sposób przeprowadzenia badań technicznych oraz wzory dokumentów stosowanych przy

tych badaniach.

1.

Organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania

technicznego pojazdu.

2.

Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do

dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania.

1.

Badanie techniczne przeprowadzane jest, na koszt właściciela pojazdu, w stacji kontroli

pojazdów posiadającej zezwolenie starosty.

2.

Starosta wydaje zezwolenie na przeprowadzanie badań technicznych pojazdów przedsiębiorcy,

który złożył wniosek o jego wydanie i który spełnia następujące warunki

1)

ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

posiada wyposażenie kontrolno-pomiarowe oraz warunki lokalowe gwarantujące wykonywanie

odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów zgodnie ze szczegółowymi warunkami

przeprowadzania tych badań;

3)

posiada certyfikat wydany przez jednostkę naukowo-badawczą na zgodność wyposażenia

i warunków lokalowych stacji z warunkami technicznymi;

4)

zatrudnia uprawnionych diagnostów;

5)

nie jest podmiotem, w stosunku do którego wszczęto postępowanie upadłościowe lub likwidacyjne;

6)

nie zalega z uiszczeniem podatków, opłat lub składek na ubezpieczenie społeczne;

7)

nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej lub za przestępstwo przeciwko dokumentom - dotyczy osoby fizycznej lub

członków organów osoby prawnej.

3.

We wniosku o wydanie zezwolenia przedsiębiorca określa rodzaj stacji, który ma obejmować

zezwolenie, oraz załącza

1)

dokument określający status jednostki, będącej osobą prawną lub nieposiadającą osobowości

prawnej jednostką organizacyjną, albo dokument stwierdzający tożsamość w przypadku

osoby fizycznej;

2)

zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego stwierdzające niekaralność, za przestępstwa,

o których mowa w ust. 2 pkt 7;

3)

dokumenty potwierdzające spełnienie pozostałych wymogów określonych w ust. 2.

4.

Zezwolenie określa rodzaj stacji i zakres wykonywanych przez nią badań technicznych.

Wyróżnia się następujące rodzaje stacji

1)

stacje kontroli pojazdów - przeprowadzające badania obejmujące sprawdzenie oraz ocenę

prawidłowości działania poszczególnych zespołów i układów pojazdu, zwłaszcza pod względem

bezpieczeństwa jazdy i ochrony środowiska;

2

okręgowe stacje kontroli pojazdów - przeprowadzające badania co do zgodności z warunkami

technicznymi autobusu, którego dopuszczalna prędkość na autostradzie i drodze ekspresowej

wynosi 100 km/h, pojazdu odpowiednio przystosowanego lub wyposażonego zgodnie z przepisami

o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, pojazdu przystosowanego do zasilania

gazem, pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą (przed rejestracją w kraju),

pojazdu zabytkowego, pojazdu marki „SAM” oraz pojazdu skierowanego na badania techniczne

przez organ kontroli ruchu drogowego lub starostę.

5.

Starosta może w wydanym zezwoleniu upoważnić stacje przeprowadzające badania, w zakresie,

o którym mowa w ust. 4 pkt 1, do wykonywania niektórych badań z zakresu, o którym

mowa w ust. 4 pkt 2.

6.

Starosta przeprowadza, co najmniej raz w roku, kontrolę stacji kontroli pojazdów w

zakresie zgodności z wymaganiami, o których mowa w ust. 2, prawidłowości wykonywania

badań technicznych pojazdów oraz prowadzenia wymaganej dokumentacji.

7.

Starosta cofa zezwolenie, jeżeli przedsiębiorca

1)

przestał spełniać wymagania, o których mowa w ust. 2;

2)

odmówił poddania się kontroli, o której mowa w ust. 6;

3)

wykonywał badanie techniczne pojazdów niezgodnie z przepisami.

8.

W przypadku cofnięcia zezwolenia na przeprowadzanie badań technicznych, z przyczyn

określonych w ust. 7 pkt 2 i 3, ponowne zezwolenie nie może być wydane wcześniej niż

po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna.

1.

Badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony

diagnosta.

2.

Starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca

się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę oraz odbyła

szkolenie zakończone egzaminem z wynikiem pozytywnym, w jednostce wyznaczonej przez

ministra właściwego do spraw transportu.

3.

Starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku

przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono

1)

przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem

i sposobem wykonania;

2)

wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego

pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.

4.

W przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne

uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja

o cofnięciu stała się ostateczna.

1.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1

szczegółowe wymagania w stosunku do stacji, o których mowa w art. 83 ust. 4, przeprowadzających

badania techniczne w określonym zakresie, wzór zezwolenia oraz innych dokumentów związanych

z jego wydaniem;

2)

szczegółowe wymagania w stosunku do diagnostów, programu szkolenia i dokumentów związanych

z uzyskaniem uprawnień do wykonywania badań technicznych;

3)

wysokość opłat za przeprowadzenie badań technicznych.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu

uwzględni w szczególności warunki techniczne pojazdów podlegających badaniu, konieczność

zapewnienia odpowiednich kwalifikacji diagnostów wykonujących badanie oraz koszty

wykonywania badań.

1.

Tramwaj i trolejbus podlegają odrębnym badaniom technicznym.

2

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, zakres, warunki,

terminy i sposób przeprowadzania badań technicznych tramwajów i trolejbusów oraz jednostki

wykonujące te badania, uwzględniając w szczególności

1)

warunki techniczne pojazdów podlegających badaniu;

2)

proces zużywania podstawowych części i elementów wyposażenia tych pojazdów mających

bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu;

3)

odpowiednie wyposażenie jednostek wykonujących te badania.

1

Do pojazdów Sił Zbrojnych, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu

i Straży Granicznej, których dotyczą warunki i tryb rejestracji określone w art. 73

ust. 3, a także do pojazdów Państwowej Straży Pożarnej, mają zastosowanie przepisy

art. 83 ust. 4, z zastrzeżeniem ust. 2.

2

Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu oraz po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szefa Agencji Wywiadu, uwzględniając specyfikę wynikającą

z przeznaczenia pojazdów Sił Zbrojnych, Policji i innych pojazdów użytkowanych w sposób

szczególny, określą, w drodze rozporządzenia

1)

jednostki organizacyjne sprawujące nadzór nad stacjami kontroli pojazdów oraz wydające

upoważnienia do przeprowadzania badań technicznych, wzory dokumentów związanych z

uzyskaniem upoważnień do wykonywania badań oraz wzór upoważnienia do ich przeprowadzania;

2)

wymagania w stosunku do stacji kontroli pojazdów upoważnionych do przeprowadzania

badań technicznych pojazdów;

3)

wzory dokumentów stosowanych przy badaniach technicznych pojazdów;

4)

warunki i terminy przeprowadzania badań technicznych pojazdów specjalnych Sił Zbrojnych,

Policji i innych pojazdów użytkowanych w sposób szczególny;

5)

warunki przeprowadzania badań technicznych niektórych pojazdów w stacjach kontroli

pojazdów wymienionych w art. 83 ust. 4;

6)

jednostki organizacyjne prowadzące szkolenie diagnostów;

7)

warunki współdziałania jednostek organizacyjnych sprawujących nadzór nad stacjami

kontroli pojazdów ze starostami.

1.

Kierującym może być osoba, która osiągnęła wymagany wiek i jest sprawna pod względem

fizycznym i psychicznym oraz spełnia jeden z warunków określonych w pkt 1-3

1)

posiada wymagane umiejętności do kierowania w sposób niezagrażający bezpieczeństwu

ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę oraz wymagany dokument stwierdzający

uprawnienie do kierowania pojazdem;

2)

odbywa, w ramach szkolenia, naukę jazdy odpowiednio przystosowanym pojazdem pod nadzorem

instruktora;

3)

zdaje egzamin państwowy odpowiednio przystosowanym pojazdem pod nadzorem egzaminatora.

2.

Osoba niepełnosprawna pod względem fizycznym może być kierującym, jeżeli w wyniku

badania lekarskiego nie stwierdzono przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

3.

Nie wymaga się uprawnienia do

1)

kierowania rowerem, motorowerem lub pojazdem zaprzęgowym od osoby, która ukończyła

18 lat;

2)

prowadzenia kolumny pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt.

1.

Dokumentem stwierdzającym uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym jest prawo

jazdy określonej kategorii.

2.

Prawo jazdy uprawnia do kierowania

1)

kategorii A - motocyklem;

2)

kategorii A1 - motocyklem o pojemności skokowej silnika nieprzekraczającej 125 cm

3)

kategorii B

a)

pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, z

wyjątkiem autobusu lub motocykla,

b)

pojazdem, o którym mowa w lit. a, z przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

masy własnej pojazdu ciągnącego, o ile łączna dopuszczalna masa całkowita zespołu

tych pojazdów nie przekracza 3,5 t,

c)

ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym;

4)

kategorii B1 - trójkołowym lub czterokołowym pojazdem samochodowym o masie własnej

nieprzekraczającej 550 kg, z wyjątkiem motocykla;

5)

kategorii C - pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej

3,5 t, z wyjątkiem autobusu, a także ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym;

6)

kategorii C1 - pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej

3,5 t i nieprzekraczającej 7,5 t, z wyjątkiem autobusu, a także ciągnikiem rolniczym

lub pojazdem wolnobieżnym;

7)

kategorii D - autobusem, ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym;

8)

kategorii D1 - autobusem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 17

osób łącznie z kierowcą, a także ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym;

9)

kategorii T - ciągnikiem rolniczym z przyczepą (przyczepami) lub pojazdem wolnobieżnym;

10)

kategorii B+E, C+E lub D+E - pojazdem określonym odpowiednio w kategorii B, C lub

D, łącznie z przyczepą;

11)

kategorii C1+E - zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

12 t, składającym się z pojazdu ciągnącego określonego w kategorii C1 i przyczepy

o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej masy własnej pojazdu ciągnącego;

12)

kategorii D1+E - zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej

12 t, składającym się z pojazdu ciągnącego określonego w kategorii D1 i przyczepy

o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej masy własnej pojazdu ciągnącego.

3.

Prawo jazdy

1)

kategorii B i C+E lub B i D+E - uprawnia do kierowania zespołem pojazdów określonych

w kategorii B+E;

2)

kategorii C+E i D - uprawnia do kierowania zespołem pojazdów określonych w kategorii

D+E;

3)

kategorii A, B, B1, C, C1, D lub D1 - uprawnia do kierowania pojazdem w nich wymienionym

z przyczepą lekką;

4)

kategorii B+E, C+E, C1+E, D+E lub D1+E - uprawnia do kierowania ciągnikiem rolniczym

z przyczepą (przyczepami).

4.

(skreślony).

5.

(skreślony).

6

Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu, uwzględniając konieczność posiadania szczególnych

kwalifikacji przez osoby wykonujące zadania związane z obronnością oraz utrzymaniem

porządku publicznego, określą, w drodze rozporządzenia, w sposób odmienny od przepisów

ust. 2 i 3, wymagane uprawnienia do kierowania przez żołnierzy zasadniczej służby

wojskowej pojazdami specjalnymi Sił Zbrojnych.

(skreślony).

1.

Prawo jazdy otrzymuje osoba, jeżeli

1)

osiągnęła wymagany dla danej kategorii wiek;

2

uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem

i orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania

pojazdem, o ile jest ono wymagane;

3

odbyła wymagane dla danej kategorii szkolenie;

4

zdała z wynikiem pozytywnym egzamin państwowy wymagany dla danej kategorii.

2.

Wymagany dla danej kategorii wiek wynosi

1)

16 lat - dla kategorii A1, B1 lub T;

2)

(skreślony);

3

18 lat - dla kategorii A, B, B+E, C, C+E, C1 lub C1+E;

4)

21 lat - dla kategorii D, D+E, D1 lub D1+E, z zastrzeżeniem ust. 4.

3

Osoba, która nie ukończyła 18 lat, może uzyskać prawo jazdy kategorii A1, B1 lub T

za pisemną zgodą rodziców lub opiekunów.

4.

Wymagany wiek do uzyskania prawa jazdy kategorii D lub D1 przez żołnierza zasadniczej

służby wojskowej posiadającego prawo jazdy kategorii B wynosi 19 lat.

5

Dodatkowym warunkiem uzyskania prawa jazdy

1)

dla kategorii C, C1, D lub D1 - jest spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt

3 i 4, określonych dla prawa jazdy kategorii B;

2)

dla kategorii B+E, C+E, C1+E, D+E lub D1+E - jest spełnienie wymagań, o których mowa

w ust. 1 pkt 3 i 4, określonych odpowiednio dla praw jazdy kategorii B, C, C1, D lub

D1.

Prawo jazdy nie może być wydane osobie

1)

u której w wyniku badania lekarskiego stwierdzono aktywną formę uzależnienia od alkoholu

lub środka działającego podobnie do alkoholu;

2)

w stosunku do której orzeczony został - prawomocnym wyrokiem sądu, orzeczeniem kolegium do spraw wykroczeń lub orzeczeniem innego organu uprawnionego do orzekania

w sprawach o wykroczenia w trybie dyscyplinarnym

Prawo jazdy może zawierać ograniczenie wynikające ze stanu zdrowia kierowcy lub możliwości

prowadzenia określonego pojazdu.

1.

Prawo jazdy, z wyjątkiem prawa jazdy kategorii T, uprawnia do kierowania określonym

w nim pojazdem w ruchu międzynarodowym, chyba że władze danego państwa wymagają, aby

kierowca posiadał międzynarodowe prawo jazdy.

2.

Międzynarodowe prawo jazdy jest wydawane za opłatą przez każdego starostę

1.

Osoba posiadająca krajowe prawo jazdy wydane za granicą, określone w konwencjach o

ruchu drogowym, może kierować odpowiednim pojazdem silnikowym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w okresie 6 miesięcy od daty rozpoczęcia stałego lub czasowego pobytu.

2.

Osoba posiadająca krajowe prawo jazdy wydane za granicą może otrzymać prawo jazdy

odpowiedniej kategorii po oddaniu zagranicznego dokumentu organowi wydającemu prawo

jazdy, z zastrzeżeniem ust. 4. Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą nie jest określone

w konwencjach o ruchu drogowym, dodatkowym warunkiem otrzymania polskiego prawa jazdy

jest zdanie części teoretycznej egzaminu państwowego i przedstawienie uwierzytelnionego

tłumaczenia zagranicznego dokumentu.

3.

Jeżeli prawo jazdy wydane za granicą zawiera ograniczenie terminu ważności, ograniczenie

ze względu na stan zdrowia lub inne, należy to ograniczenie uwzględnić w wydanym prawie

jazdy.

4.

Minister właściwy do spraw transportu

1.

Dokumentem stwierdzającym uprawnienie do kierowania tramwajem jest pozwolenie.

2.

Pozwolenie może uzyskać osoba, która ukończyła 20 lat, u której w wyniku badania lekarskiego

nie stwierdzono przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, odbyła wymagane

szkolenie i zdała egzamin państwowy z wynikiem pozytywnym.

3.

Przepis art. 91 stosuje się odpowiednio do osoby ubiegającej się o pozwolenie.

1.

Dokumentem stwierdzającym uprawnienie do kierowania przez osobę, która nie ukończyła

18 lat

1)

rowerem - jest karta rowerowa, motorowerowa lub prawo jazdy;

2)

motorowerem - jest karta motorowerowa lub prawo jazdy;

3)

pojazdem zaprzęgowym - jest prawo jazdy, karta motorowerowa lub rowerowa, jeżeli osoba

uprawniona ukończyła 15 lat.

2.

Kartę rowerową lub motorowerową może uzyskać osoba, która wykazała się niezbędnymi

kwalifikacjami i osiągnęła wymagany wiek: 10 lat w przypadku karty rowerowej i 13

lat w przypadku karty motorowerowej.

3.

Kierować rowerem wieloosobowym oraz przewozić na rowerze inną osobę może osoba, która

ukończyła 17 lat, a kierować po jezdni wózkiem inwalidzkim poruszanym siłą mięśni

kierującego - osoba, która ukończyła 13 lat.

§ 1.

Kto, nie będąc do tego uprawnionym, posiada w pojeździe urządzenia stanowiące obowiązkowe

wyposażenie pojazdu uprzywilejowanego w ruchu, wysyłające sygnały świetlne w postaci

niebieskich lub czerwonych świateł błyskowych albo sygnał dźwiękowy o zmiennym tonie,

a także elementy oznakowania w postaci napisów,

podlega karze grzywny.

§ 2.

Kto, nie będąc do tego uprawnionym, używa w pojeździe sygnałów świetlnych w postaci

niebieskich lub czerwonych świateł błyskowych albo sygnału dźwiękowego o zmiennym

tonie,

podlega karze aresztu do dwóch tygodni albo grzywny.

§ 3.

Urządzenia lub elementy oznakowania, o których mowa w § 1 i 2, podlegają przepadkowi,

choćby nie stanowiły własności sprawcy.

1.

Dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem wydaje, za opłatą, starosta

2

Kartę rowerową wydaje nieodpłatnie dyrektor szkoły podstawowej, gimnazjum, szkoły

ponadgimnazjalnej oraz szkoły ponadpodstawowej.

2a

Kartę motorowerową wydaje nieodpłatnie dyrektor gimnazjum, szkoły ponadgimnazjalnej

lub szkoły ponadpodstawowej.

3

Szefom i cudzoziemskiemu personelowi przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych

i misji specjalnych państw obcych oraz organizacji międzynarodowych, korzystających

z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów bądź

powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności, oraz

innym osobom korzystającym z tych przywilejów i immunitetów uprawnienie do kierowania

pojazdem wydaje, za opłatą, wojewoda mazowiecki, na wniosek ministra właściwego do

spraw zagranicznych.

3a

żołnierzom zasadniczej służby wojskowej dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania

pojazdem wydaje na czas nie dłuższy niż jeden rok dowódca jednostki wojskowej.

3b

Po zakończeniu zasadniczej służby wojskowej wydany przez dowódcę jednostki dokument

stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem podlega wymianie na dokument, o którym

mowa w ust. 1.

4.

Kierujący może posiadać tylko jedno ważne krajowe prawo jazdy lub pozwolenie do kierowania

tramwajem.

1.

Osoba, posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, jest obowiązana zawiadomić

starostę w terminie nieprzekraczającym 30 dni o utracie prawa jazdy, pozwolenia do

kierowania tramwajem lub świadectwa kwalifikacji, o zniszczeniu tych dokumentów w

stopniu powodującym ich nieczytelność, a także o zmianie stanu faktycznego wymagającego

zmiany danych w nich zawartych.

2.

W sytuacji, o której mowa w ust. 1, starosta, na wniosek osoby uprawnionej, wydaje

za opłatą wtórnik dokumentu pod warunkiem

1)

złożenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, oświadczenia

o utracie dokumentu;

2)

zwrotu zniszczonego dokumentu albo

3)

zwrotu dokumentu wymagającego zmiany danych.

3.

W razie odzyskania utraconego dokumentu, o którym mowa w ust. 1, dokument ten należy

zwrócić do starosty.

4.

W razie utraty lub zniszczenia karty rowerowej lub motorowerowej wtórniki tych dokumentów

wydaje organ, który je wydał.

5.

W stosunku do osób, o których mowa w art. 97 ust. 3, organem właściwym w sprawach

określonych w ust. 1-2a jest wojewoda mazowiecki.

Zadania i kompetencje określone w art. 89 ust. 2 i 3powiatu warszawskiego

Minister właściwy do spraw transportu dokona wyboru producenta blankietów praw jazdy,

pozwoleń do kierowania tramwajem i świadectw kwalifikacji w trybie określonym przepisami

o zamówieniach publicznych.

1.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych, uwzględniając konieczność prawidłowego zabezpieczenia praw jazdy przed

podrobieniem, przerobieniem lub kradzieżą, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami oraz ich opis;

2)

szczegółowe czynności organów w sprawach związanych z wydawaniem dokumentów, cofaniem

i przywracaniem uprawnień do kierowania, z wydawaniem świadectw kwalifikacji oraz

wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach.

2.

Minister Obrony Narodowej, kierując się koniecznością zapewnienia zgodności tego dokumentu

z obowiązującym podziałem uprawnień oraz mając na uwadze skrócenie okresu niezbędnego

do uzyskania prawa jazdy, określi, w drodze rozporządzenia, wzór i opis dokumentu

stwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdem przez żołnierza zasadniczej służby

wojskowej.

1.

Tworzy się centralną ewidencję kierowców, zwaną dalej „ewidencją”.

2.

W ewidencji gromadzi się dane o osobach posiadających lub którym cofnięto uprawnienia

do kierowania pojazdami silnikowymi lub tramwajami, zwane dalej „uprawnieniami”.

3.

W ewidencji gromadzi się także dane o osobach nieposiadających uprawnień, w stosunku

do których orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów.

4.

Ewidencję prowadzi minister właściwy do spraw administracji publicznej w systemie

teleinformatycznym. W rozumieniu niniejszej ustawy minister ten jest administratorem

danych zgromadzonych w ewidencji.

1.

W ewidencji gromadzi się dane o osobach nią objętych

1)

imię i nazwisko;

1a

datę i miejsce urodzenia;

2)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL);

3)

adres zamieszkania;

4)

rodzaj oraz zakres uzyskanego uprawnienia;

5)

datę uzyskania pierwszego uprawnienia, a w przypadku jego cofnięcia - także datę ponownego

uzyskania uprawnienia;

6)

datę ważności uprawnienia;

7)

numer dokumentu stwierdzającego uprawnienie;

8)

ograniczenia dotyczące uprawnienia;

9)

nazwę organu, który wydał dokument stwierdzający uprawnienie;

10)

dotyczące

a)

zatrzymania dokumentu stwierdzającego uprawnienie oraz jego zwrócenia,

b)

cofnięcia uprawnienia oraz jego przywrócenia,

c)

utraty dokumentu stwierdzającego uprawnienie oraz jego odnalezienia,

d)

zastosowania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów;

11

zakres i numer zaświadczenia ADR, o którym mowa w przepisach o przewozie drogowym

towarów niebezpiecznych, a także okres, na jaki zostało ono wydane.

2.

Dane, o których mowa w ust. 1, przekazują do ewidencji

1)

wymienione w pkt 1-9 - organ właściwy w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających

uprawnienia do kierowania pojazdami, niezwłocznie po wydaniu dokumentu stwierdzającego

uprawnienie;

2)

wymienione w pkt 10

a

w lit. a - odpowiednio do swoich kompetencji: właściwa jednostka organizacyjna Policji,

Inspekcji Transportu Drogowego lub Żandarmerii Wojskowej, organ właściwy w sprawach

wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, prokurator,

sąd, kolegium do spraw wykroczeń lub inny organ uprawniony do orzekania w sprawach o wykroczenia

w trybie dyscyplinarnym

b)

w lit. b - organ właściwy w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia

do kierowania pojazdami, niezwłocznie po podjęciu decyzji o dokonaniu tych czynności,

c)

w lit. c - organ właściwy w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia

do kierowania pojazdami, niezwłocznie po uzyskaniu informacji o wystąpieniu tych zdarzeń,

d)

w lit. d - sąd, kolegium do spraw wykroczeń lub inny organ uprawniony do orzekania w sprawach o wykroczenia

w trybie dyscyplinarnym

3

wymienione w pkt 11 - podmiot prowadzący kursy dokształcające dla kierowców przewożących

towary niebezpieczne, o których mowa w przepisach o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych.

3.

Dane, o których mowa w ust. 1 pkt 10 lit. d, zgromadzone w ewidencji, podlegają usunięciu

z tej ewidencji, jeżeli skazanie, na podstawie którego orzeczono środek karny w postaci

zakazu prowadzenia pojazdów, uległo zatarciu. Informacje o zatarciu przekazuje do

ewidencji Biuro Informacyjne Krajowego Rejestru Karnego.

4.

Administrator danych przetwarzający dane osobowe na potrzeby ewidencji jest zwolniony

z obowiązku informacyjnego określonego w art. 25 ust. 1 ustawy, o której mowa w art.

80b ust. 4.

1.

Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się, o ile są one niezbędne do realizacji

ich ustawowych zadań, następującym podmiotom

1)

Policji;

1a

Inspekcji Transportu Drogowego;

2)

Żandarmerii Wojskowej;

3)

Straży Granicznej;

4

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu;

5)

Wojskowym Służbom Informacyjnym;

6)

sądom;

7)

prokuraturze;

8)

starostom;

9

Szefowi Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych;

10

organom celnym.

2.

Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się także na wniosek osoby, której one dotyczą.

3.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej może udostępnić, w formie zaświadczenia,

dane zgromadzone w ewidencji innym podmiotom niż wymienione w ust. 1 i 2, w tym osobom

fizycznym, osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości

prawnej, jeżeli wykażą swój uzasadniony interes.

4.

Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się, z zastrzeżeniem ust. 5, na pisemny, umotywowany

wniosek zainteresowanego podmiotu.

5.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej może wyrazić zgodę, w drodze decyzji,

na udostępnienie danych zgromadzonych w ewidencji podmiotom, o których mowa w ust.

1, albo ich jednostkom organizacyjnym, za pomocą urządzeń teletransmisji danych, bez

konieczności składania pisemnego wniosku, jeżeli spełniają łącznie następujące warunki

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu

oraz jakie dane uzyskał;

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie

danych niezgodnie z celem ich uzyskania;

3)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań albo prowadzonej działalności.

1.

Udostępnienie danych zgromadzonych w ewidencji następuje

1

dla podmiotów, o których mowa w art. 100c ust. 1 i 2 - nieodpłatnie;

2)

dla podmiotów, o których mowa w art. 100c ust. 3 - odpłatnie.

2.

Opłaty pobrane za udostępnienie danych z ewidencji stanowią przychód środka specjalnego

będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw administracji publicznej i są przeznaczone

na inwestycje związane z rozwojem i eksploatacją bazy technicznej ewidencji.

1.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych, transportu oraz finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób prowadzenia ewidencji;

2)

warunki i sposób współdziałania podmiotów, które przekazują dane do ewidencji;

3)

rodzaj danych zgromadzonych w ewidencji, które mogą być udostępnione poszczególnym

podmiotom, o których mowa w art. 100c ust. 1-3;

4)

wysokość opłat za udostępnienie danych zgromadzonych w ewidencji oraz warunki i sposób

ich wnoszenia.

2.

W rozporządzeniu należy uwzględnić w szczególności

1)

organizację systemu teleinformatycznego, w którym prowadzona jest ewidencja;

2)

nieprzekraczalne terminy przekazywania danych do ewidencji oraz sposób ich przekazywania;

3)

zakres danych udostępnianych poszczególnym podmiotom;

4)

zróżnicowaną wysokość opłat w zależności od zakresu udostępnianych danych.

Osoba ubiegająca się o uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym albo tramwajem

może rozpocząć szkolenie najwcześniej 3 miesiące przed osiągnięciem wieku wymaganego

do uzyskania prawa jazdy albo pozwolenia, a jeżeli osobą tą jest uczeń szkoły, której

program nauczania obejmuje szkolenie osób ubiegających się o prawo jazdy, okres ten

wynosi 12 miesięcy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.

28-81, art. 82 pkt 1 i 6 oraz art. 83-99 wchodzą w życie w dniu wyborów do organów

stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzonych w związku z zakończeniem

kadencji tych organów wybranych w dniu 11 października 1998 r.

1.

Szkolenie osoby ubiegającej się o wydanie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym

albo tramwajem prowadzone jest w ośrodku szkolenia kierowców.

2.

Ośrodek szkolenia kierowców może być prowadzony na podstawie zezwolenia przez przedsiębiorcę,

szkołę lub jednostkę resortu obrony narodowej.

1.

Starosta wydaje zezwolenie na prowadzenie szkolenia przedsiębiorcy, który złożył wniosek

o jego wydanie i który spełnia następujące wymagania

1)

ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

posiada warunki lokalowe, wyposażenie dydaktyczne, plac do wykonywania manewrów, gwarantujące

przeprowadzenie szkolenia zgodnie z jego szczegółowymi warunkami, oraz co najmniej

jeden pojazd przystosowany do nauki jazdy;

3)

zatrudnia co najmniej jednego instruktora lub sam jest instruktorem;

4)

nie jest podmiotem, w stosunku do którego wszczęto postępowanie likwidacyjne lub upadłościowe;

5)

nie zalega z uiszczeniem podatków, opłat lub składek na ubezpieczenie społeczne;

6)

nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom.

2.

Wymagania określone w ust. 1 pkt 6 dotyczą osoby fizycznej lub członków organów osoby

prawnej lub nieposiadającej osobowości prawnej jednostki organizacyjnej.

3.

Do wniosku o wydanie zezwolenia przedsiębiorca załącza

1)

dokument określający status jednostki, będącej osobą prawną lub nieposiadającą osobowości

prawnej jednostką organizacyjną, albo dokument stwierdzający tożsamość osoby w przypadku

osoby fizycznej;

2)

zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego stwierdzające niekaralność za przestępstwo

popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom;

3)

dokumenty potwierdzające spełnienie pozostałych wymogów określonych w ust. 1.

4.

Starosta wydaje zezwolenie na prowadzenie szkolenia szkole, która złożyła wniosek

o jego wydanie i która spełnia następujące wymagania

1)

w programie nauczania szkoły przewidziane jest uzyskanie przez uczniów umiejętności

kierowania pojazdem silnikowym;

2)

posiada warunki lokalowe, wyposażenie dydaktyczne, plac do wykonywania manewrów, gwarantujące

przeprowadzenie szkolenia zgodnie z jego szczegółowymi warunkami, oraz co najmniej

jeden pojazd przystosowany do nauki jazdy;

3)

zatrudnia co najmniej jednego nauczyciela będącego instruktorem.

5.

Do wniosku o wydanie zezwolenia szkoła załącza

1)

dokument określający status szkoły;

2)

dokumenty potwierdzające spełnienie pozostałych wymogów określonych w ust. 4.

6.

Przepisy ust. 4 i ust. 5 stosuje się odpowiednio do jednostek resortu obrony narodowej.

Starosta odmawia wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 102 ust. 2, przedsiębiorcy,

szkole lub jednostce resortu obrony narodowej w przypadku niespełnienia wymagań określonych

w art. 103.

1.

Starosta cofa zezwolenie, jeżeli przedsiębiorca, szkoła lub jednostka resortu obrony

narodowej

1)

prowadzi szkolenie niezgodnie z przepisami;

2)

wydaje niezgodne ze stanem faktycznym zaświadczenie o ukończeniu szkolenia;

3)

uniemożliwia przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 108 ust. 2 pkt 1.

2.

Ponowne zezwolenie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia, w którym

decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna.

1.

Szkolenie osoby ubiegającej się o uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym albo

tramwajem jest prowadzone przez instruktora, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Instruktorem jest osoba, która

1)

ma co najmniej wykształcenie średnie;

2)

posiada, przez okres co najmniej 3 lat, uprawnienie do kierowania pojazdami rodzaju

objętego szkoleniem;

3

przedstawiła orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania

pojazdem oraz orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do

kierowania pojazdem;

4)

ukończyła kurs kwalifikacyjny w jednostce upoważnionej przez starostę

5)

zdała egzamin przed komisją powołaną przez wojewodę;

6)

nie była karana wyrokiem sądu lub orzeczeniem kolegium do spraw wykroczeń

7)

została wpisana do ewidencji instruktorów.

3.

Szkolenie w zakresie udzielania pomocy przedlekarskiej jest prowadzone przez osobę,

która spełnia co najmniej jeden z warunków określonych w pkt 1-3

1)

wykonuje zawód lekarza lub pielęgniarki;

2)

posiada kwalifikacje instruktora Polskiego Czerwonego Krzyża;

3)

posiada kwalifikacje ratownika medycznego.

1.

Starosta dokonuje wpisu osoby do ewidencji instruktorów, jeżeli spełnia ona warunki

określone w art. 105 ust. 2 pkt 1-6, i wydaje jej legitymację instruktora na okres

wynikający z terminów badań, o których mowa w art. 115a ust. 2.

2.

Instruktor podlega kontrolnym badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym, o których

mowa w art. 115a ust. 2.

3.

Instruktor jest obowiązany posiadać w czasie szkolenia legitymację instruktora i okazywać

ją na żądanie.

1.

Starosta

1)

nie spełnia warunków określonych w art. 105 ust. 2 pkt 1-6;

2

nie przedstawił orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania

pojazdem lub orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do

kierowania pojazdem;

3)

nie zdał egzaminu, o którym mowa w art. 108 ust. 2 pkt 2, w wyznaczonym terminie;

4)

dopuścił się rażącego naruszenia przepisów w zakresie szkolenia.

2.

W przypadku skreślenia instruktora z ewidencji z przyczyny określonej w ust. 1 pkt

4, ponowny wpis do ewidencji nie może być dokonany wcześniej niż po upływie 2 lat

od dnia, w którym decyzja o skreśleniu stała się ostateczna.

1.

Starosta

2.

Organ sprawujący nadzór może w szczególności

1)

kontrolować dokumentację i działalność związaną ze szkoleniem;

2)

w uzasadnionych przypadkach skierować instruktora na egzamin, o którym mowa w art.

105 ust. 2 pkt 5.

1.

Egzamin państwowy sprawdzający kwalifikacje osoby ubiegającej się o uprawnienie do

kierowania pojazdem oraz osoby, o której mowa w art. 114, przeprowadza egzaminator

zatrudniony przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego

1)

na podstawie umowy o pracę - w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy;

2)

na podstawie umowy zlecenia - w zakresie pozwolenia do kierowania tramwajem.

2.

Egzamin państwowy jest organizowany w

1)

wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego - w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy;

2)

przedsiębiorstwie komunikacji publicznej, upoważnionym przez starostę - w zakresie

pozwolenia do kierowania tramwajem.

3.

Egzamin państwowy w zakresie wszystkich kategorii prawa jazdy jest przeprowadzany

w mieście wojewódzkim lub w zależności od potrzeb w mieście na prawach powiatu, albo

w mieście, w którym do dnia 31 grudnia 1998 r. funkcjonował wojewódzki ośrodek ruchu

drogowego.

4.

Sprawdzenia kwalifikacji osoby ubiegającej się o kartę rowerową lub motorowerową dokonują

1)

nauczyciel wychowania komunikacyjnego uprawniony przez dyrektora szkoły;

2)

policjant posiadający specjalistyczne przeszkolenie z zakresu ruchu drogowego;

3)

egzaminator.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem art. 108, który wchodzi w życie

z dniem 1 stycznia 1999 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z tym że rozdział 9 wchodzi w życie

z dniem 1 listopada 2001 r., z wyjątkiem art. 50, art. 68-75 i art. 80-82, które wchodzą

w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Egzaminatorem może być osoba, która

1)

jest obywatelem polskim;

2)

posiada wykształcenie wyższe;

3)

posiada prawo jazdy kategorii B przez okres co najmniej 6 lat oraz uprawnienie do

kierowania pojazdami rodzaju objętego egzaminowaniem przez okres co najmniej 1 roku;

4

przedstawiła orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania

pojazdem oraz orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do

kierowania pojazdem;

5)

nie była karana wyrokiem sądu lub orzeczeniem kolegium do spraw wykroczeń

6)

ukończyła kurs kwalifikacyjny w jednostce upoważnionej przez ministra właściwego do

spraw transportu

7)

uczestniczyła w 7 egzaminach państwowych w charakterze obserwatora oraz przeprowadziła

co najmniej 3 takie egzaminy pod kierunkiem egzaminatora wyznaczonego przez dyrektora

wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego i uzyskała pozytywną opinię;

8)

zdała egzamin przed komisją weryfikacyjną powołaną przez

a)

ministra właściwego do spraw transportu

b)

starostę

9)

daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków;

10)

została wpisana do ewidencji egzaminatorów prowadzonej przez wojewodę.

2.

Wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 6 i 7, nie stosuje się do egzaminatora osoby

ubiegającej się o prawo jazdy kategorii T lub o pozwolenie do kierowania tramwajem.

1.

Egzaminator zobowiązany jest do

1)

rzetelnego i bezstronnego wykonywania powierzonych zadań;

2)

rozwijania wiedzy zawodowej i podnoszenia kwalifikacji;

3)

godnego zachowania w czasie wykonywania obowiązków.

2.

Egzaminator zatrudniony w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego nie może jednocześnie

prowadzić szkoleń dla kandydatów na kierowców, szkoły nauki jazdy ani być jej właścicielem

lub współwłaścicielem.

3.

Egzaminator w czasie wykonywania obowiązków zawodowych podlega ochronie przysługującej

funkcjonariuszowi publicznemu.

1.

Wojewoda dokonuje wpisu osoby do ewidencji egzaminatorów, jeżeli spełnia ona warunki

określone w art. 110 ust. 1 pkt 1-9.

2.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego wydaje na okres wynikający z terminów

badań, o których mowa w art. 115a ust. 2, legitymację egzaminatora osobie, o której

mowa w ust. 1, zatrudnionej w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego.

3.

Egzaminator podlega kontrolnym badaniom lekarskim i psychologicznym w terminach, o

których mowa w art. 115a ust. 2.

4.

Egzaminator zatrudniony w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego podlega corocznie szkoleniu

organizowanemu przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego.

5.

Egzaminator jest obowiązany posiadać w czasie prowadzenia egzaminów legitymację egzaminatora

oraz okazywać ją na żądanie.

1.

Nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych sprawuje wojewoda.

2.

Organ sprawujący nadzór może w szczególności

1)

kontrolować dokumentację i działalność związaną z egzaminowaniem;

2)

przerwać lub unieważnić egzamin państwowy prowadzony niezgodnie z przepisami;

3)

w razie stwierdzenia rażących uchybień zawiesić działalność odpowiedniej jednostki

w zakresie prowadzenia egzaminów państwowych - do czasu usunięcia uchybień;

4)

w uzasadnionych przypadkach skierować egzaminatora na egzamin, o którym mowa w art.

110 ust. 1 pkt 8.

1.

Wojewoda skreśla egzaminatora z ewidencji, jeżeli

1)

nie spełnia warunków określonych w art. 110 ust. 1 pkt 1-9;

2)

nie odbył okresowego szkolenia;

3

nie przedstawił orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania

pojazdem lub orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do

kierowania pojazdem;

4)

nie zdał egzaminu, o którym mowa w art. 110 ust. 1 pkt 8, w wyznaczonym terminie;

5)

naruszył zasady egzaminowania.

2.

W przypadku skreślenia egzaminatora z ewidencji z przyczyny określonej w ust. 1 pkt

5, ponowny wpis do ewidencji nie może być dokonany wcześniej niż po upływie 2 lat

od dnia, w którym decyzja o skreśleniu stała się ostateczna.

1

Kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega

1)

osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty

a)

w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji,

b)

na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych

na podstawie art. 130 ust. 1;

2)

osoba ubiegająca się o

a)

przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego na okres przekraczający

1 rok lub w związku z utratą kwalifikacji,

b)

zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia do kierowania tramwajem, którego była

pozbawiona na okres przekraczający 1 rok.

2

Zadanie i kompetencja określone w ust. 1 pkt 1 nie mogą być powierzone w drodze porozumienia

gminie. Przepis ten nie dotyczy powiatu warszawskiego

3

W stosunku do osób, o których mowa w art. 97 ust. 3, decyzję o skierowaniu na kontrolne

sprawdzenie kwalifikacji, w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 1, wydaje wojewoda

mazowiecki.

4

W przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania

pojazdem wydaje się po zdaniu, przez osobę ubiegającą się o jego wydanie, odpowiedniego

do rodzaju uprawnienia egzaminu państwowego sprawdzającego kwalifikacje.

1.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając konieczność właściwego

przygotowania osób ubiegających się o wydanie uprawnień do kierowania pojazdami oraz

zapewnienie obiektywnego sprawdzenia ich kwalifikacji, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania w stosunku do podmiotów prowadzących szkolenie w zakresie wyposażenia dydaktycznego,

warunków lokalowych, placu manewrowego, pojazdów przeznaczonych do szkolenia;

2)

wymagania w stosunku do podmiotów prowadzących egzaminy państwowe w zakresie wyposażenia,

warunków lokalowych, placu manewrowego i pojazdów przeznaczonych do egzaminowania;

3)

program szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi,

tramwajami oraz kandydatów na instruktorów i egzaminatorów,

4)

warunki i tryb

a)

uzyskiwania uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi i tramwajami, szkolenia

i egzaminowania osób ubiegających się o te uprawnienia lub podlegających sprawdzeniu

kwalifikacji oraz wzory dokumentów z tym związanych,

b)

szkolenia i egzaminowania kandydatów na instruktorów i egzaminatorów, pracy komisji

egzaminacyjnych oraz wzory dokumentów z tym związanych.

2.

Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając koszty związane z prowadzeniem

egzaminów sprawdzających kwalifikacje oraz koszty związane z wydawaniem dokumentów,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość opłat za sprawdzenie kwalifikacji kandydatów na instruktorów i instruktorów

oraz wysokość wynagrodzenia członków komisji sprawdzających ich kwalifikacje;

2)

wysokość opłat za sprawdzenie kwalifikacji osób ubiegających się o wydanie uprawnienia

do kierowania pojazdami lub podlegających sprawdzeniu kwalifikacji;

3)

wysokość stawek wynagrodzenia egzaminatorów zatrudnionych na podstawie umowy zlecenia;

4)

wysokość opłat za wydanie prawa jazdy, pozwolenia do kierowania tramwajem, świadectwa

kwalifikacji, legitymacji instruktora i egzaminatora.

1.

Kierowca pojazdu samochodowego przeznaczonego konstrukcyjnie do przewozu osób oraz

kierowca pojazdu samochodowego lub zespołu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej

przekraczającej 7,5 t jest zobowiązany uzyskać świadectwo kwalifikacji, o ile pojazdem

wykonywana jest działalność gospodarcza w zakresie przewozu osób lub rzeczy.

2.

Kierowca, o którym mowa w ust. 1, podlega

1)

kontrolnym badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku

przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Badanie jest przeprowadzane przed

wydaniem pierwszego świadectwa kwalifikacji, następnie w wieku do 55 lat - co 5 lat

i w wieku powyżej 55 lat corocznie;

2)

badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań

psychologicznych do kierowania pojazdem przed wydaniem pierwszego świadectwa kwalifikacji

i następnie w ciągu roku od ukończenia 55 lat.

3.

Badania, o których mowa, wykonywane są na koszt

1)

przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób lub rzeczy

- w przypadku osoby przez niego zatrudnionej lub osobiście wykonującej tę działalność;

2)

osoby badanej - w innych przypadkach.

1.

Świadectwo kwalifikacji uzyskuje osoba, która

1)

ukończyła 21 lat;

2)

przedstawiła zaświadczenie o ukończeniu odpowiedniego kursu dokształcającego

a)

kierowców przewożących rzeczy - kierowca samochodu ciężarowego lub zespołu pojazdów

o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 7,5 t,

b)

kierowców przewożących osoby - kierowca pojazdu samochodowego przeznaczonego konstrukcyjnie

do przewozu powyżej 5 osób łącznie z kierowcą;

3)

przedstawiła orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania

pojazdem;

4)

przedstawiła orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do

kierowania pojazdem.

2.

Świadectwo kwalifikacji wydaje starosta

1)

na okres wynikający z terminów badań, o których mowa w art. 115a ust. 2;

2)

za opłatą, której koszt ponosi

a)

przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób lub rzeczy

- w przypadku osoby przez niego zatrudnionej lub osobiście wykonujący tę działalność,

b)

osoba zainteresowana - winnych przypadkach.

1.

Kursy dokształcające, o których mowa w art. 115b ust. 1 pkt 2, prowadzone są w wojewódzkim

ośrodku ruchu drogowego.

2.

Nadzór nad prowadzeniem kursów sprawuje wojewoda. W ramach nadzoru wojewoda może

1)

kontrolować sposób prowadzenia kursu oraz dokumentację z nim związaną;

2)

zawiesić prowadzenie kursu do czasu usunięcia nieprawidłowości.

3.

Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie podniesienie kwalifikacji

zawodowych kierowców wykonujących transport drogowy, określi, w drodze rozporządzenia

1)

program kursów dokształcających;

2)

wzór zaświadczenia o ukończeniu kursu dokształcającego;

3)

szczegółowe zasady przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 1.

1.

Kierujący pojazdem przewożącym towary niebezpieczne, w stosunku do którego jest wymagane

ukończenie kursu dokształcającego na podstawie przepisów o przewozie drogowym towarów

niebezpiecznych, kierujący pojazdem uprzywilejowanym oraz kierujący tramwajem podlegają

badaniom, o których mowa w art. 115a ust. 2.

2.

Kierujący, o których mowa w ust. 1, są obowiązani posiadać świadectwo kwalifikacji

wydawane na podstawie przedstawionych orzeczeń, o których mowa w art. 115b ust. 1

pkt 3 i 4. Przepisy art. 115b ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się wobec kierującego, o którym mowa w ust. 1, spełniającego

jednocześnie warunki określone w art. 115a ust. 1. W stosunku do tej osoby stosuje

się przepisy art. 115a i 115b.

(skreślony).

1

Zarząd województwa tworzy, po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw transportu,

wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego na obszarze województwa.

2

Ośrodek jest samorządową wojewódzką osobą prawną.

3.

Zarząd województwa

1.

Do zadań ośrodka należy organizowanie egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje

osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz kierujących pojazdami.

2.

Ośrodek może wykonywać inne zadania z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego.

3

Ośrodek może wykonywać działalność gospodarczą, której wyniki będą przeznaczane na

działalność, o której mowa w ust. 1 i 2.

1.

Działalnością ośrodka kieruje dyrektor.

2.

Dyrektor jest powoływany i odwoływany przez zarząd województwa

3.

Zarząd województwa

1.

Ośrodek prowadzi samodzielną gospodarkę finansową na zasadach określonych w niniejszej

ustawie.

2.

Przychodami ośrodka są

1)

wpływy z opłat za przeprowadzanie egzaminów osób ubiegających się o uprawnienia do

kierowania pojazdami;

2)

wpływy za wykonanie innych zadań z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego;

3

wpływy z działalności, o której mowa w art. 117 ust. 3.

3.

Rozchodami ośrodka są wydatki na

1)

bieżące utrzymanie ośrodka;

2)

prowadzenie egzaminów państwowych w zakresie prawa jazdy poszczególnych kategorii

i pozwolenia do kierowania tramwajem;

3

inwestycje związane z działalnością ośrodka, o której mowa w art. 117;

4

poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego na obszarze województwa, w szczególności na

popularyzację przepisów o ruchu drogowym i podnoszenie kultury jazdy kierowców, na

które ośrodek może przeznaczyć pozostałe wolne środki, niewykorzystane na wydatki,

o których mowa w pkt 1-3.

4.

(skreślony).

5.

Ośrodek może zaciągać kredyty, za zgodą zarządu województwa

6

Składniki majątkowe nabyte w ramach pierwszego wyposażenia ośrodka tworzą jego fundusz

założycielski.

7

Ośrodek prowadzi odrębnie ewidencję przychodów i kosztów związanych z prowadzeniem

szkolenia lub egzaminowaniem jako działalnością oświatową i odrębnie dla każdej innej

działalności.

1.

Zarząd województwa

2.

Statut ośrodka określa w szczególności jego organizację i warunki tworzenia oddziałów

terenowych.

Minister właściwy do spraw transportu

1)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budżetu, spraw instytucji finansowych

oraz spraw finansów publicznych

2)

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy

1.

Badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań

zdrowotnych do kierowania pojazdem podlegają

1)

osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy lub świadectwa kwalifikacji;

2)

osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego

ze względu na stan zdrowia;

3)

kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli

a)

uczestniczy w wypadku drogowym, w którym jest zabity lub ranny,

b)

kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie

do alkoholu;

4)

kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia

co do stanu zdrowia;

5)

osoba niepełnosprawna posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie do kierowania tramwajem,

skierowana decyzją starosty na podstawie zawiadomienia powiatowego lub wojewódzkiego

zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności;

6)

kandydat na instruktora lub egzaminatora osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania

pojazdami.

2.

Zadanie i kompetencja określone w ust. 1 pkt 4 nie mogą być powierzone w drodze porozumienia

gminie. Przepis ten nie dotyczy powiatu warszawskiego

3.

W stosunku do osób, o których mowa w art. 97 ust. 3, decyzję o skierowaniu na badanie

lekarskie, w trybie określonym w ust. 1 pkt 4, wydaje wojewoda mazowiecki.

4.

Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1 oraz w art. 115a ust. 2, przeprowadza i

wykonuje uprawniony lekarz.

5.

Przepisy ust. 1 pkt 1-4 stosuje się odpowiednio do kierującego tramwajem.

6.

Badanie lekarskie wykonywane jest na koszt osoby badanej, chyba że przepisy odrębne

stanowią inaczej.

7.

Wykonywanie badań lekarskich i wydawanie orzeczeń podlega kontroli wojewody.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu,

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając

zróżnicowane wymagania zdrowotne oraz konieczność przyjęcia obiektywnych i niezbędnych

kryteriów oceny stanu zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb

a)

kierowania na badania lekarskie i ich przeprowadzania w celu stwierdzenia istnienia

lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi oraz kierowania

tramwajami,

b)

wydawania orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych

do kierowania pojazdami,

c)

odwoływania się od orzeczeń lekarskich,

d)

uzyskiwania uprawnień przez lekarzy przeprowadzających badania lekarskie;

2)

zakres badań lekarskich;

3)

dodatkowe kwalifikacje lekarzy przeprowadzających badania lekarskie;

4)

sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami lekarskimi oraz wzory stosowanych

dokumentów;

5)

maksymalne stawki opłat za badania lekarskie.

1.

Badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań

psychologicznych do kierowania pojazdem podlega

1)

osoba ubiegająca się o świadectwo kwalifikacji;

2)

kandydat na instruktora lub egzaminatora osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania

pojazdami;

3)

kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu

drogowego, jeżeli

a)

kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie

do alkoholu,

b)

przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1;

4)

kierujący będący sprawcą wypadku drogowego, w którym jest zabity lub ranny;

5)

kierujący skierowany przez lekarza, jeżeli w wyniku badania lekarskiego stwierdzona

zostanie konieczność przeprowadzenia badania psychologicznego;

6)

osoba skierowana przez kierownika właściwej jednostki organizacyjnej Sił Zbrojnych,

jeżeli jest ona przewidziana do szkolenia na kierowcę na potrzeby wojska;

7)

osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym,

cofniętego ze względu na istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do kierującego tramwajem.

3.

Badania, o których mowa w ust. 1 i 2, przeprowadzane są przez uprawnionego do orzekania

psychologa w pracowni psychologicznej posiadającej upoważnienie wojewody.

4.

Badanie psychologiczne wykonywane jest na koszt osoby badanej, chyba że przepisy odrębne

stanowią inaczej.

1.

Wojewoda wydaje zezwolenie na przeprowadzanie badań psychologicznych przedsiębiorcy,

który złożył wniosek o jego wydanie i który spełnia następujące wymagania

1)

ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

posiada zestaw metod badawczych określonych metodyką oraz warunki lokalowe gwarantujące

wykonywanie badań psychologicznych, zgodnie ze standardami określonymi w metodyce;

3

posiada świadectwo wydane przez Regionalną Izbę Psychologów potwierdzające zgodność

posiadanych metod badawczych oraz warunków lokalowych ze szczegółowymi warunkami przeprowadzania

badań psychologicznych;

4)

zatrudnia psychologa uprawnionego do orzekania lub sam jest uprawnionym psychologiem;

5)

nie jest podmiotem, w stosunku do którego wszczęto postępowanie upadłościowe lub likwidacyjne;

6)

nie zalega z uiszczeniem podatków, opłat lub składek na ubezpieczenie społeczne.

2.

Psychologiem uprawnionym do przeprowadzania badań psychologicznych i orzekania w zakresie

zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicznych jest osoba, która

1

spełnia wymagania określone w art. 7 i 8 oraz art. 15 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie

zawodowym psychologów

(Dz. U. Nr 73, poz. 763 i Nr 154, poz. 1798);

2)

została wpisana przez wojewodę do ewidencji psychologów uprawnionych do przeprowadzania

badań psychologicznych i orzekania w zakresie zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicznych.

3.

Do wniosku o wydanie zezwolenia przedsiębiorca ubiegający się o jego wydanie załącza

1)

dokument określający status jednostki, będącej osobą prawną lub nieposiadającą osobowości

prawnej jednostką organizacyjną, albo dokument stwierdzający tożsamość w przypadku

osoby fizycznej;

2

świadectwo, o którym mowa w ust. 1 pkt 3;

3)

dokument potwierdzający posiadanie odpowiedniego lokalu wraz z wykazem pomieszczeń;

4)

dokument potwierdzający zatrudnienie uprawnionego psychologa.

4.

Zezwolenie określa zakres wykonywanych badań psychologicznych.

1.

Wojewoda sprawuje nadzór nad wykonywaniem badań psychologicznych.

2.

W ramach sprawowanego nadzoru wojewoda prowadzi kontrolę w zakresie

1)

zasad i metodyki przeprowadzanych badań;

2)

prowadzonej dokumentacji;

3)

wydawanych orzeczeń;

4)

warunków lokalowych.

3.

Wojewoda cofa zezwolenie na przeprowadzanie badań psychologicznych, jeżeli

1)

przedsiębiorca nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 124a ust. 1;

2)

przedsiębiorca odmówił poddania się kontroli, o której mowa w ust. 2;

3)

zostały stwierdzone naruszenia przepisów w zakresie przeprowadzania badań psychologicznych.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 2 i 3, ponowne zezwolenie może być wydane

po upływie roku od dnia, w którym decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej,

uwzględniając konieczność przyjęcia obiektywnych i niezbędnych kryteriów oceny istnienia

lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, określi, w drodze

rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb

a)

kierowania osób na badania psychologiczne,

b)

uzyskiwania i cofania uprawnień w zakresie przeprowadzania badań psychologicznych

i orzekania oraz uzyskiwania i cofania zezwoleń przedsiębiorcom przeprowadzającym

te badania,

c)

odwoływania się od orzeczeń psychologicznych,

d)

kontroli przeprowadzania badań psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń psychologicznych;

2)

warunki, zakres i sposób przeprowadzania badań psychologicznych;

3)

sposób postępowania z dokumentacją związaną z przeprowadzanymi badaniami psychologicznymi

oraz wzory stosowanych dokumentów;

4)

szczegółowe warunki wymagane od pracowni psychologicznych;

5)

maksymalne stawki opłat za badania psychologiczne.

1.

Badanie w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu przeprowadza się przy użyciu

urządzeń elektronicznych dokonujących pomiaru stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli stan osoby podlegającej badaniu uniemożliwia

jego przeprowadzenie urządzeniem elektronicznym. W takim przypadku ustalenie zawartości

w organizmie alkoholu następuje na podstawie badania krwi lub moczu.

3.

Badanie w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu może być przeprowadzone

również w razie braku zgody kierującego, o czym należy go uprzedzić.

4.

Warunki oraz sposób przeprowadzania badań, o których mowa w ust. 1 i 2, określają

odrębne przepisy.

1.

Badanie w celu ustalenia w organizmie obecności środka działającego podobnie do alkoholu

przeprowadza się przy użyciu metod niewymagających badania laboratoryjnego.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli stan osoby podlegającej badaniu uniemożliwia

jego przeprowadzenie metodą niewymagającą badania laboratoryjnego. W takim przypadku

ustalenie w organizmie obecności środka działającego podobnie do alkoholu następuje

na podstawie badania krwi lub moczu.

3.

Badanie w celu ustalenia obecności w organizmie środka działającego podobnie do alkoholu

może być przeprowadzone również w razie braku zgody kierującego, o czym należy go

uprzedzić.

4

Minister właściwy do spraw zdrowia, kierując się skutkami oddziaływania na organizm

kierowcy środków działających podobnie do alkoholu, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz tych środków;

2)

warunki i sposób przeprowadzania badań na ich obecność w organizmie.

1.

W razie uczestniczenia w wypadku drogowym, w którym jest zabity lub ranny, kierujący

pojazdem jest poddawany badaniu na zawartość w organizmie alkoholu lub środka działającego

podobnie do alkoholu.

2.

Badaniu, o którym mowa w ust. 1, można poddać także inną osobę, jeżeli zachodzi uzasadnione

podejrzenie, że mogła kierować pojazdem uczestniczącym w wypadku drogowym, w którym

jest zabity lub ranny.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, mają prawo żądać od organu kontroli ruchu drogowego

przeprowadzenia badania krwi lub moczu w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu

lub środka działającego podobnie do alkoholu.

1.

Czuwanie nad bezpieczeństwem i porządkiem ruchu na drogach, kierowanie ruchem i jego

kontrolowanie należą do zadań Policji.

2.

Policjant, w związku z wykonywaniem czynności określonych w ust. 1, jest uprawniony

do

1)

legitymowania uczestnika ruchu i wydawania mu wiążących poleceń co do sposobu korzystania

z drogi lub używania pojazdu;

2)

sprawdzania dokumentów wymaganych w związku z kierowaniem pojazdem i jego używaniem,

świadectwa kwalifikacji, a także dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie

składki tego ubezpieczenia;

3)

żądania poddania się przez kierującego pojazdem lub przez inną osobę, w stosunku do

której zachodzi uzasadnione podejrzenie, że mogła kierować pojazdem, badaniu w celu

ustalenia zawartości w organizmie alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu;

4

sprawdzania stanu technicznego, wyposażenia, ładunku, wymiarów, masy lub nacisku osi

pojazdu znajdującego się na drodze;

5)

sprawdzania zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy

oraz postoju;

6)

zatrzymania, w przypadkach przewidzianych w ustawie, dokumentów stwierdzających uprawnienie

do kierowania pojazdem lub jego używania;

7)

wydawania poleceń

a)

osobie, która spowodowała przeszkodę utrudniającą ruch drogowy lub zagrażającą jego

bezpieczeństwu, albo osobie odpowiedzialnej za utrzymanie drogi,

b)

kontrolowanemu uczestnikowi ruchu - co do sposobu jego zachowania;

8)

uniemożliwienia

a)

kierowania pojazdem osobie znajdującej się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po

użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu,

b)

korzystania z pojazdu, którego stan techniczny, ładunek, masa lub nacisk osi zagrażają

bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu, powodują uszkodzenie drogi albo naruszają wymagania

ochrony środowiska,

c)

korzystania z pojazdu, jeżeli kierujący nim nie okazał dokumentu stwierdzającego zawarcie

umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub

stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia,

d

kierowania pojazdem przez osobę nieposiadającą wymaganych dokumentów uprawniających

do kierowania lub używania pojazdu;

9)

używania przyrządów kontrolno-pomiarowych, a w szczególności do badania pojazdu, określania

jego masy, nacisku osi lub prędkości, stwierdzania naruszenia wymagań ochrony środowiska

oraz do stwierdzania stanu trzeźwości kierującego;

10

usuwania lub przemieszczania pojazdu w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust.

1-3;

11

kontroli przewozu drogowego towarów niebezpiecznych oraz wymagań związanych z tym

przewozem;

12)

używania urządzeń nagłaśniających, sygnalizacyjnych lub świetlnych, służących do wydawania

wiążących poleceń uczestnikowi ruchu;

13)

występowania w uzasadnionym przypadku z wnioskiem o ocenę stanu zdrowia kierującego

pojazdem;

14

pilotowania pojazdów, których wymiary, masa lub naciski osi przekraczają określone

wielkości; pilotowanie wykonywane jest za opłatą ponoszoną przez właściciela lub posiadacza

pojazdu.

3.

Przepisów ust. 2 pkt 3, 4 i 6 nie stosuje się do szefów i cudzoziemskiego personelu

przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych i misji specjalnych państw

obcych oraz organizacji międzynarodowych, korzystających z przywilejów i immunitetów

dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów bądź powszechnie uznanych zwyczajów

międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności, oraz do innych osób korzystających z

tych przywilejów i immunitetów.

4

Kontrola ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami Sił Zbrojnych oraz w

stosunku do żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową kierujących innymi pojazdami,

a także kierowanie ruchem drogowym w związku z pilotowaniem kolumn wojskowych należy

również do Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organów porządkowych. W tym zakresie

Żandarmerii Wojskowej i wojskowym organom porządkowym przysługują uprawnienia policjantów

określone w ust. 2.

4a

Kontrolę ruchu drogowego w stosunku do pojazdów przekraczających granicę Rzeczypospolitej

Polskiej oraz w strefie nadgranicznej mogą przeprowadzać funkcjonariusze Straży Granicznej

lub organów celnych, którym przysługują uprawnienia, o których mowa w ust. 2 pkt 1-4

i 7-12 oraz w art. 130a ust. 4 pkt 1.

4b

Dodatkowo funkcjonariusze ci mogą odmówić prawa przekroczenia granicy pojazdem, jeżeli

1)

pojazd kierowany jest przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości lub stanie

po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu, jeżeli nie ma możliwości

zabezpieczenia pojazdu w inny sposób;

2)

pojazd kierowany jest przez osobę nieposiadającą przy sobie wymaganych dokumentów

uprawniających do kierowania pojazdem lub używania pojazdu, dokumentu stwierdzającego

zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu

lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia;

3)

stan techniczny pojazdu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie

drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska;

4)

pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą lub naciski osi określone w przepisach

ruchu drogowego.

5

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu, kierując się w szczególności możliwością zapewnienia bezpieczeństwa ruchu

drogowego oraz rzeczywistymi kosztami ponoszonymi przez Policję w związku z pilotowaniem

pojazdów, określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób pilotowania pojazdów,

których wymiary, masa lub naciski osi przekraczają dopuszczalne wielkości, oraz określi

wysokość opłat uiszczanych przez ich właścicieli lub posiadaczy.

Kontrola ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami, którzy wykonują transport

drogowy lub przewóz na potrzeby własne, należy również do inspektorów Inspekcji Transportu

Drogowego. W tym zakresie inspektorom przysługują uprawnienia określone w art. 129

ust. 2.

1

Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu

naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje

się do tej ewidencji.

1a

W ewidencji policja wpisuje także naruszenia przepisów ruchu drogowego, którym nie

przypisano wartości punktowej.

2

Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie

1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się

naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów

przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust.

1 pkt 3 - 20 punktów.

3.

Kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć

w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów

ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy

prawa jazdy.

3a

Przepisy ust. 1-3 stosuje się do osób posiadających pozwolenie do kierowania tramwajem.

4

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie

kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu

naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego;

2)

warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania

z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji;

3)

program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa

w ust. 3;

4)

liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia;

5)

podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa

w ust. 1.

1.

Pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku

1)

pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny

sposób zagraża bezpieczeństwu;

2)

nieokazania przez kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie

składki tego ubezpieczenia;

3)

przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych

w przepisach ruchu drogowego.

2.

Pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia

go w inny sposób, w przypadku gdy

1)

kierowała nim osoba

a)

znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka

działającego podobnie do alkoholu,

b)

nieposiadającą przy sobie dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu;

2)

jego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie

drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska.

3.

Pojazd może być przemieszczony lub usunięty z drogi, jeżeli utrudnia prowadzenie akcji

ratowniczej.

4.

Decyzję o przemieszczeniu lub usunięciu pojazdu z drogi podejmuje

1)

policjant - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1-3;

2)

osoba dowodząca akcją ratowniczą - w sytuacji, o której mowa w ust. 3.

5.

W przypadkach określonych w ust. 1 i 2 pojazd jest usuwany z drogi przez jednostkę

wyznaczoną przez starostę.

6.

Usunięty pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do

czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Wysokość opłat ustala rada

powiatu.

7.

Wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w ust.

6.

8.

Pojazd może być unieruchomiony przez zastosowanie urządzenia do blokowania kół w przypadku

pozostawienia go w miejscu, gdzie jest to zabronione, lecz nieutrudniającego ruchu

lub niezagrażającego bezpieczeństwu.

9.

Pojazd unieruchamia Policja lub straż gminna (miejska).

10.

Pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną

osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia

się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy.

11.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, kierując się zasadą zagwarantowania ochrony

prawa własności oraz potrzebą zapewnienia porządku na drogach publicznych i bezpieczeństwa

ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb oraz warunki współdziałania z Policją i innymi podmiotami uprawnionymi do podejmowania

decyzji o usunięciu pojazdu jednostek usuwających pojazdy lub prowadzących strzeżone

parkingi, o których mowa w ust. 6;

2)

tryb i warunki wydawania pojazdu z parkingu;

3)

tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu i Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa

i porządku w czasie wykonywania kontroli drogowej oraz sprawne wykonywanie czynności

w tym zakresie, określi, w drodze rozporządzenia

1)

organizację, warunki i sposób wykonywania kontroli ruchu drogowego;

2)

warunki i tryb udzielania upoważnień do zatrzymywania pojazdów lub wykonywania niektórych

czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego przez funkcjonariuszy innych organów

oraz strażników straży gminnych (miejskich);

3)

wymagany sposób zachowania się kontrolowanego uczestnika ruchu.

2.

Minister Obrony Narodowej, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i porządku

w czasie wykonywania kontroli drogowej oraz sprawne wykonywanie czynności w tym zakresie,

w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw transportu oraz spraw wewnętrznych,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

organizację, warunki i sposób wykonywania czynności, o których mowa w art. 129 ust.

4;

2)

warunki i tryb współdziałania Żandarmerii Wojskowej z Policją w sprawach, o których

mowa w art. 130 ust. 1.

1.

Policjant zatrzyma dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe) w razie

1)

stwierdzenia lub uzasadnionego przypuszczenia, że pojazd

a)

zagraża bezpieczeństwu,

b)

zagraża porządkowi ruchu,

c)

narusza wymagania ochrony środowiska;

2)

stwierdzenia, że pojazd nie został poddany badaniu technicznemu w wyznaczonym terminie

lub termin badania nie został wyznaczony prawidłowo;

3)

stwierdzenia zniszczenia dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego) w stopniu powodującym

jego nieczytelność;

4)

uzasadnionego podejrzenia podrobienia lub przerobienia dowodu rejestracyjnego (pozwolenia

czasowego);

5)

stwierdzenia, że badanie techniczne zostało dokonane przez jednostkę do tego nieupoważnioną;

6)

nieokazania przez kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub nieokazania dokumentu

stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia;

7)

uzasadnionego przypuszczenia, że dane w nim zawarte nie odpowiadają stanowi faktycznemu.

2.

W razie zatrzymania dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego), policjant wydaje

kierowcy pokwitowanie. Może on zezwolić na używanie pojazdu przez czas nieprzekraczający

7 dni, określając warunki tego używania w pokwitowaniu. Zezwolenie nie może być wydane

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i c oraz w pkt 6.

3.

Zatrzymany dokument, z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 1 pkt 4, 6 i 7, odpowiedni

organ Policji przesyła niezwłocznie organowi, który go wydał, z zastrzeżeniem ust.

5.

4.

W przypadkach określonych w ust. 1 pkt 1, 3 i 4 dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe)

zatrzyma również jednostka upoważniona do przeprowadzania badań technicznych. Przepisy

ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

5.

Zatrzymany dokument pojazdu zarejestrowanego za granicą, z wyjątkiem przypadków określonych

w ust. 1 pkt 4 i 6, pozostawia się w jednostce Policji przez okres 7 dni. Po upływie

tego terminu dokument przekazywany jest przedstawicielstwu państwa, w którym pojazd

jest zarejestrowany.

6.

Zwrot zatrzymanego dokumentu następuje niezwłocznie po ustaniu przyczyny uzasadniającej

jego zatrzymanie, z zastrzeżeniem art. 133.

1.

W przypadku określonym w art. 132 ust. 1 pkt 6 odpowiedni organ Policji zwraca zatrzymany

dokument po przedstawieniu dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie

składki tego ubezpieczenia.

2.

W przypadku pojazdu zarejestrowanego za granicą, jeżeli z przedstawionego dokumentu

stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej

posiadacza pojazdu wynika, że przed zatrzymaniem dowodu rejestracyjnego umowa ta nie

była zawarta, warunkiem zwrotu zatrzymanego dokumentu jest dodatkowo wniesienie opłaty

za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia określonej w odrębnych przepisach.

W stosunku do pojazdów Sił Zbrojnych oraz innych pojazdów kierowanych przez żołnierzy

pełniących czynną służbę wojskową uprawnienia i obowiązki policjantów określone w

art. 132 ust. 1-3 i art. 133 ust. 1 wykonują również żołnierze Żandarmerii Wojskowej.

W stosunku do pojazdów wykonujących transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne,

uprawnienia i obowiązki policjantów oraz organów Policji określone w art. 132 ust.

1-3, 5 i 6 oraz w art. 133 wykonują również odpowiednio inspektorzy Inspekcji Transportu

Drogowego oraz organy tej inspekcji.

1.

Policjant

1)

zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie

a)

stwierdzenia, że kierujący pojazdem znajduje się w stanie nietrzeźwości lub w stanie

po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu,

b)

stwierdzenia zniszczenia prawa jazdy w stopniu powodującym jego nieczytelność,

c)

podejrzenia podrobienia lub przerobienia prawa jazdy,

d)

gdy upłynął termin ważności prawa jazdy,

e)

gdy wobec kierującego pojazdem wydane zostało postanowienie lub decyzja o zatrzymaniu

prawa jazdy,

f)

gdy wobec kierującego pojazdem orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów lub wydano decyzję

o cofnięciu prawa jazdy,

g)

przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów

ruchu drogowego,

h)

przekroczenia przez kierującego pojazdem, w okresie 1 roku od dnia wydania po raz

pierwszy prawa jazdy, liczby 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego;

2)

może zatrzymać prawo jazdy za pokwitowaniem w razie uzasadnionego podejrzenia, że

kierowca popełnił przestępstwo lub wykroczenie, za które może być orzeczony zakaz

prowadzenia pojazdów.

2.

Pokwitowanie zatrzymania prawa jazdy z przyczyn, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit.

b-d oraz w pkt 2, uprawnia do kierowania pojazdem w ciągu 7 dni.

1

Zatrzymane prawo jazdy, z wyjątkiem przypadku określonego w art. 135 ust. 1 pkt 1

lit. c, Policja przekazuje niezwłocznie, nie później niż w ciągu 7 dni, według właściwości,

sądowi uprawnionemu do rozpoznania sprawy o wykroczenie, prokuratorowi lub staroście.

2.

W razie przeprowadzenia badania krwi lub moczu dla oceny trzeźwości lub zawartości

środka działającego podobnie do alkoholu, prawo jazdy przekazuje się wraz z wynikiem

tego badania. Jeżeli jednak wynik tego badania nie został uzyskany w ciągu 30 dni

od dnia zatrzymania prawa jazdy, należy niezwłocznie zwrócić je właścicielowi.

1.

Postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust.

1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2, wydaje w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawa jazdy

1)

prokurator - w toku postępowania przygotowawczego, a sąd - po przekazaniu sprawy do

sądu;

2

w sprawie o wykroczenie - sąd właściwy do rozpoznania sprawy.

2.

O wydaniu postanowienia o zatrzymaniu prawa jazdy zawiadamia się właściwego starostę

3.

Na postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy służy zażalenie.

1.

Decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt

1 lit. d i g, wydaje starosta

2

Zwrot zatrzymanego prawa jazdy następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania, z zastrzeżeniem

art. 114 ust. 4.

1.

Przepisy art. 135-138 stosuje się odpowiednio do pozwolenia do kierowania tramwajem.

2.

Przepisu art. 135 nie stosuje się do szefów i cudzoziemskiego personelu przedstawicielstw

dyplomatycznych, urzędów konsularnych państw obcych oraz misji specjalnych i organizacji

międzynarodowych korzystających z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych

na mocy ustaw, umów bądź powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych lub na zasadzie

wzajemności, a także do innych osób korzystających z tych przywilejów i immunitetów.

3.

W stosunku do żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową oraz innych osób kierujących

pojazdami Sił Zbrojnych uprawnienia i obowiązki policjantów określone w art. 135 ust.

1 i art. 136 ust. 1 wykonują również żołnierze Żandarmerii Wojskowej.

4

W stosunku do kierujących pojazdami, którzy wykonują transport drogowy lub przewóz

na potrzeby własne, uprawnienia i obowiązki policjantów określone w art. 135 ust.

1 i art. 136 ust. 1 wykonują również inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.

1.

Decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta

1)

stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych

do kierowania pojazdem;

1a

stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego, wydanego po przeprowadzeniu

badania psychologicznego w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 3 i 4, istnienia

przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem;

2)

utraty przez kierowcę kwalifikacji, co stwierdza się na podstawie wyniku egzaminu

państwowego;

3)

przekroczenia, w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczby

20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego; decyzja o cofnięciu uprawnienia

wydawana jest na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji;

4

niepoddania się

a

sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1,

b

badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5,

c

badaniu psychologicznemu w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 3 lub 4.

2.

Decyzję o przywróceniu kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, z wyjątkiem

przypadku określonego w ust. 1 pkt 3, wydaje starosta

3.

Przepisy ust. 1-2 stosuje się odpowiednio do pozwolenia do kierowania tramwajem.

4.

Decyzję o cofnięciu lub przywróceniu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym

szefom i cudzoziemskiemu personelowi przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych

i misji specjalnych państw obcych oraz organizacji międzynarodowych korzystających

z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów bądź

powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności oraz innym

osobom korzystającym z tych przywilejów i immunitetów wydaje wojewoda mazowiecki

5

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu, kierując się koniecznością zapobieżenia uczestnictwu w ruchu drogowym

sprawców wielokrotnych naruszeń przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia,

warunki i tryb wnioskowania o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi

osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 3.

Zadania i kompetencje określone w art. 138 ust. 1 i art. 140 ust. 1-3 nie mogą być

powierzone w drodze porozumienia gminie. Przepis ten nie dotyczy powiatu warszawskiego

1.

Tworzy się Krajową Radę Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, zwaną dalej „Krajową Radą”.

2.

Krajowa Rada działa przy ministrze właściwym do spraw transportu jako międzyresortowy

organ pomocniczy Rady Ministrów w sprawach bezpieczeństwa ruchu drogowego.

1.

Krajowa Rada określa kierunki i koordynuje działania administracji rządowej w sprawach

bezpieczeństwa ruchu drogowego.

2.

Do zadań Krajowej Rady w zakresie poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego należy w

szczególności

1)

proponowanie kierunków polityki państwa;

2)

opracowywanie programów poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego w oparciu o propozycje

przedstawiane przez właściwych ministrów i ocena ich realizacji;

3)

inicjowanie badań naukowych;

4)

inicjowanie i opiniowanie projektów aktów prawnych oraz umów międzynarodowych;

5)

inicjowanie kształcenia kadr administracji publicznej;

6)

inicjowanie współpracy zagranicznej;

7)

współpraca z właściwymi organizacjami społecznymi i instytucjami pozarządowymi;

8)

inicjowanie działalności edukacyjno-informacyjnej;

9)

analizowanie i ocena podejmowanych działań.

W skład Krajowej Rady wchodzą

1)

Przewodniczący - minister właściwy do spraw transportu;

2)

zastępcy Przewodniczącego

a)

sekretarz lub podsekretarz stanu w ministerstwie właściwym do spraw wewnętrznych,

b)

sekretarz lub podsekretarz stanu w ministerstwie właściwym do spraw transportu;

3)

sekretarz Krajowej Rady wskazany przez ministra właściwego do spraw transportu;

4)

członkowie Krajowej Rady wskazani przez: Prezesa Rady Ministrów spośród wojewodów,

Ministra Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości oraz ministrów właściwych do spraw

administracji publicznej, budżetu, finansów publicznych, gospodarki, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej

1.

Przewodniczący Krajowej Rady kieruje jej pracami i reprezentuje ją na zewnątrz.

2.

Przewodniczący Krajowej Rady otrzymuje od ministrów i innych organów, których przedstawiciele

są członkami Krajowej Rady

1)

sprawozdania i informacje dotyczące realizacji zadań określonych w programach bezpieczeństwa

ruchu drogowego;

2)

informacje dotyczące stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego.

3.

Przewodniczący Krajowej Rady składa Radzie Ministrów corocznie, do końca marca, sprawozdanie

dotyczące stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz działań realizowanych w tym zakresie.

4.

Prezes Rady Ministrów składa Sejmowi, Senatowi i Prezydentowi corocznie, do końca

kwietnia, sprawozdanie dotyczące stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz działań

realizowanych w tym zakresie.

1.

Krajowa Rada wykonuje swoje zadania przy pomocy Sekretariatu Krajowej Rady.

2.

Sekretariat Krajowej Rady działa jako wewnętrzna jednostka organizacyjna ministra

właściwego do spraw transportu.

3.

Szczegółową organizację i tryb prac Krajowej Rady określa regulamin przyjęty w drodze

uchwały na pierwszym posiedzeniu Krajowej Rady.

1.

Tworzy się Wojewódzką Radę Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, zwaną dalej „Wojewódzką

Radą”.

2.

Wojewódzka Rada działa przy wojewodzie jako wojewódzki zespół koordynacyjny w sprawach

bezpieczeństwa ruchu drogowego.

1.

Wojewódzka Rada koordynuje i określa kierunki działań administracji publicznej w sprawach

bezpieczeństwa ruchu drogowego.

2.

Do zadań Wojewódzkiej Rady w zakresie, o którym mowa w ust. 1, należy w szczególności

1)

opracowywanie regionalnych programów poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego;

2)

opiniowanie projektów aktów prawa miejscowego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego;

3)

zatwierdzanie planu wydatków wojewódzkich ośrodków ruchu drogowego w części przeznaczonej

na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego;

4)

inicjowanie kształcenia kadr administracji publicznej i szkolenie w zakresie bezpieczeństwa

ruchu drogowego;

5)

inicjowanie współpracy międzywojewódzkiej;

6)

współpraca z właściwymi organizacjami społecznymi i instytucjami pozarządowymi;

7)

inicjowanie działalności edukacyjno-informacyjnej;

8)

analizowanie i ocena podejmowanych działań.

W skład Wojewódzkiej Rady wchodzą

1)

przewodniczący - wojewoda;

2)

zastępcy przewodniczącego

a)

marszałek województwa,

b)

wojewódzki komendant Policji;

3)

sekretarz - wskazany przez wojewodę;

4

członkowie Wojewódzkiej Rady wskazani przez wojewodę, zarząd województwa, zarządy

powiatów, wójtów (burmistrzów, prezydentów miast), komendanta wojewódzkiego Policji,

Komendanta Państwowej Straży Pożarnej, dyrektora właściwego oddziału terenowego Generalnej

Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, zarząd dróg wojewódzkich, zarządy dróg powiatowych,

wojewódzkiego kuratora oświaty.

1.

Przewodniczący Wojewódzkiej Rady kieruje jej pracami i reprezentuje ją na zewnątrz.

2.

Przewodniczący Wojewódzkiej Rady otrzymuje od organów, których przedstawiciele są

członkami Wojewódzkiej Rady

1)

sprawozdania i informacje dotyczące realizacji zadań określonych w programach bezpieczeństwa

ruchu drogowego;

2)

informacje dotyczące stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego.

3.

Przewodniczący Wojewódzkiej Rady składa Przewodniczącemu Krajowej Rady corocznie,

do końca stycznia, sprawozdanie dotyczące stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego na

terenie województwa oraz działań realizowanych w tym zakresie.

Obsługę Wojewódzkiej Rady zapewnia wyznaczony przez wojewodę wojewódzki ośrodek ruchu

drogowego.

W pracach Krajowej Rady i Wojewódzkiej Rady mogą brać udział z głosem doradczym

1)

przedstawiciele organizacji pozarządowych, których statutowy zakres działalności obejmuje

zagadnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego;

2)

pracownicy naukowi wyższych uczelni lub jednostek badawczo-rozwojowych;

3)

niezależni eksperci.

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. Nr 12, poz. 114, z 1981 r. Nr 24, poz. 124, z 1982 r. Nr 16, poz. 125, z 1983 r. Nr 6, poz. 35 i Nr 44, poz. 203, z 1984 r. Nr 54, poz. 275, z 1985 r. Nr 14, poz. 60 i Nr 23, poz. 100, z 1986 r. Nr 39, poz. 193, z 1988 r. Nr 20, poz. 135 i Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 180, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 72, poz. 422 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 75, poz. 332 i Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1994 r. Nr 123, poz. 600, z 1995 r. Nr 6, poz. 29 i Nr 60, poz. 310 oraz z 1997 r. Nr 54, poz. 349, Nr 60, poz. 369 i Nr 85, poz. 539) dodaje się art. 96a w brzmieniu

„

Art. 96a.

§ 1.

Kto, nie będąc do tego uprawnionym, posiada w pojeździe urządzenia stanowiące obowiązkowe

wyposażenie pojazdu uprzywilejowanego w ruchu, wysyłające sygnały świetlne w postaci

niebieskich lub czerwonych świateł błyskowych albo sygnał dźwiękowy o zmiennym tonie,

a także elementy oznakowania w postaci napisów,

podlega karze grzywny.

§ 2.

Kto, nie będąc do tego uprawnionym, używa w pojeździe sygnałów świetlnych w postaci

niebieskich lub czerwonych świateł błyskowych albo sygnału dźwiękowego o zmiennym

tonie,

podlega karze aresztu do dwóch tygodni albo grzywny.

§ 3.

Urządzenia lub elementy oznakowania, o których mowa w § 1 i 2, podlegają przepadkowi,

choćby nie stanowiły własności sprawcy.

”

(pominięte).

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania w sprawach

o wykroczenia

(Dz. U. Nr 12, poz. 117, z 1985 r. Nr 23, poz. 100 i z 1991 r. Nr 73, poz. 321) skreśla się art. XIV.

W ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 41, poz. 324, z 1990 r. Nr 26, poz. 149, Nr 34, poz. 198 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 31, poz. 128, Nr 41, poz. 179, Nr 73, poz. 321, Nr 105, poz. 452, Nr 106, poz. 457 i Nr 107, poz. 460, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, Nr 47, poz. 213 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i Nr 127, poz. 627, z 1995 r. Nr 60, poz. 310, Nr 85, poz. 426, Nr 90, poz. 446, Nr 141, poz. 700 i Nr 147, poz. 713, z 1996 r. Nr 41, poz. 177 i Nr 45, poz. 199 oraz z 1997 r. Nr 9, poz. 44, Nr 23, poz. 117, Nr 43, poz. 272, Nr 54, poz. 348, Nr 60, poz. 369, Nr 79, poz. 471 i Nr 88, poz. 554) w art. 11

1)

w ust. 1 w pkt 17 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 18 w brzmieniu

„

18)

produkcji i dystrybucji tablic rejestracyjnych pojazdów.

”

,

2)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze rozporządzenia, liczbę

koncesji, o których mowa w ust. 1 pkt 18, warunki wymagane do ich uzyskania, sposób

wyboru koncesjonariuszy oraz obszary dystrybucji tablic rejestracyjnych.

””

(skreślony).

1.

Ośrodki szkolenia lub szkoły prowadzące szkolenie osób ubiegających się o uprawnienia

do kierowania pojazdami w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie dotychczasowych

przepisów uważa się za spełniające wymagania określone w ustawie przez okres 1 roku

od dnia wejścia jej w życie.

2

Osoby wykonujące czynności instruktora lub wykładowcy w ośrodkach szkolenia lub w

szkołach w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie dotychczasowych przepisów mogą

prowadzić szkolenie osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w

zakresie dotychczas posiadanym, jeżeli spełnią wymagania, o których mowa w art. 105

ust. 2 pkt 1, 2, 6 i 7, oraz pod warunkiem zdania w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy egzaminu, o którym mowa w art. 105 ust. 2 pkt 5.

3.

Ośrodki egzaminowania, w których odbywa się sprawdzanie kwalifikacji osób ubiegających

się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierujących pojazdami w dniu wejścia w

życie ustawy na podstawie dotychczasowych przepisów, uważa się za spełniające wymagania

określone ustawą przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

4.

Osoby wykonujące czynności egzaminatora w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie

dotychczasowych przepisów uważa się za spełniające wymagania określone ustawą. Osoby

te mogą wykonywać swoje czynności przez okres 10 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy na podstawie umowy zlecenia.

5.

Stacje kontroli pojazdów działające w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie dotychczasowych

przepisów uważa się za spełniające wymagania określone ustawą w terminach określonych

w wydanych im upoważnieniach.

6.

Osoby wykonujące czynności diagnosty w dniu wejścia w życie ustawy na podstawie dotychczasowych

przepisów uważa się za spełniające wymagania określone ustawą.

(pominięte).

1.

Wojewoda utworzy wojewódzki ośrodek ruchu drogowego w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy.

2.

Z chwilą utworzenia ośrodka, o którym mowa w ust. 1, opłaty za egzaminy państwowe

na prawo jazdy i pozwolenia do kierowania tramwajem wpływają na jego rachunek.

3.

Do czasu rozpoczęcia przez ośrodek samodzielnego przeprowadzania egzaminów państwowych

sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienie do kierowania pojazdami

oraz kierujących pojazdami, z wpływów z opłat, o których mowa w ust. 2, są finansowane

koszty przeprowadzania egzaminów w ośrodkach, o których mowa w art. 145 ust. 3.

4.

Upoważnia się wojewodę do udzielenia wojewódzkiemu ośrodkowi ruchu drogowego jednorazowej

pożyczki na cele inwestycyjne na okres nieprzekraczający 2 lat.

1

Osoby w wieku od 17 do 18 lat, ubiegające się o prawo jazdy kategorii B+E, które ukończyły

wymagane szkolenie lub w nim uczestniczą w dniu 1 lipca 1999 r., uważa się za spełniające

wymagania określone w art. 90 ust. 2 pkt 3.

2

Osoby ubiegające się o prawo jazdy kategorii C lub D, które ukończyły wymagane szkolenie

lub uczestniczą w nim w dniu 1 lipca 1999 r., uważa się za spełniające wymagania,

o których mowa w art. 88 ust. 4.

1.

Zezwolenia na wykorzystanie pojazdów jako uprzywilejowanych, wydane przed dniem wejścia

w życie ustawy, zachowują ważność do dnia 15 stycznia 1998 r.

2.

Zezwolenia na wykonanie badań instalacji przystosowującej pojazdy do zasilania gazem

i sposób jej montażu, wydane przed dniem wejścia w życie ustawy, zachowują ważność

do dnia 31 marca 1998 r.

3.

Zezwolenia na odstępstwo od stosowania się do niektórych znaków drogowych, wydane

przed dniem wejścia w życie ustawy, zachowują ważność do dnia 31 marca 1998 r.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej,

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Sprawiedliwości, kierując

się potrzebą zapewnienia stabilnego obrotu pojazdami samochodowymi, może określić,

w drodze rozporządzenia

1)

obowiązek uzyskania karty pojazdu przez właścicieli pojazdów zarejestrowanych przed

dniem, o którym mowa w art. 152 pkt 3;

2)

warunki, terminy i tryb uzyskiwania karty pojazdu przez osoby, o których mowa w pkt

1, organy właściwe do ich wydania, dokumenty stosowane w tych sprawach oraz wysokość

opłaty za wydanie karty pojazdu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

1

Prawa jazdy i inne dokumenty uprawniające do kierowania pojazdami lub potwierdzające

dodatkowe kwalifikacje i wymagania w stosunku do kierujących pojazdami, wydane na

podstawie dotychczasowych przepisów, zachowują ważność do czasu ich wymiany dokonywanej

na koszt osoby uprawnionej w zakresie, na jaki zostały wydane.

2

Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając wszystkie wydawane przed dniem

wejścia w życie ustawy dokumenty uprawniające do kierowania pojazdem oraz koszty związane

z ich wymianą, określi, w drodze rozporządzenia, warunki i terminy wymiany praw jazdy

i innych dokumentów uprawniających do kierowania pojazdami lub potwierdzających dodatkowe

kwalifikacje kierujących pojazdami oraz wysokość opłat za ich wymianę.

2.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak

niż przez okres 18 miesięcy od dnia wejścia jej w życie, zachowują moc przepisy wydane

na podstawie ustawy, o której mowa w ust. 1, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Traci moc ustawa z dnia 1 lutego 1983 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 1992 r. Nr 11, poz. 41 i Nr 26, poz. 114 oraz z 1995 r. Nr 104, poz. 515), z wyjątkiem art. 60, 69-70 i 72-82, które tracą moc z dniem 30 czerwca 1999 r.

2.

(pominięty).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem

1)

art. 49 ust. 2 pkt 5, art. 80, 99 i 109 ust. 4, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca

1998 r.;

2)

art. 39 ust. 3 i art. 85, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.;

3)

art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a, art. 77, 87, 88, 90-98 i 100-108, które wchodzą w życie

z dniem 1 lipca 1999 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 227

i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.