Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 marca 2003 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

1.

Ustawa określa zadania państwa w zakresie łagodzenia skutków bezrobocia, zatrudnienia

oraz aktywizacji zawodowej bezrobotnych i innych osób poszukujących pracy.

2.

Ustawa ma zastosowanie do

1

obywateli polskich zamieszkałych w Polsce, poszukujących i podejmujących zatrudnienie

lub inną pracę zarobkową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zatrudnienie

lub inną pracę zarobkową za granicą u pracodawców zagranicznych;

2

cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i posiadających

zezwolenie na osiedlenie się lub którym nadano status uchodźcy w Rzeczypospolitej

Polskiej, poszukujących i podejmujących zatrudnienie lub inną pracę zarobkową na terytorium

Polski;

2

cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poszukujących

zatrudnienia i podejmujących zatrudnienie lub inną pracę zarobkową na terytorium Polski,

posiadających

a)

zezwolenie na osiedlenie się lub którym nadano status uchodźcy w Rzeczypospolitej

Polskiej,

b)

obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

3

cudzoziemców, którym właściwy organ udzielił zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

3.

Na zasadach określonych w ustawie zasiłki i inne świadczenia z tytułu pozostawania

bez pracy przysługują osobom, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2.

Absolwentom odbywającym szkolenie lub staż przysługuje, od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, stypendium w wysokości i na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

Waloryzacja zasiłków następująca z dniem 1 września 2000 r., na podstawie art. 24

ust. 6a ustawy wymienionej w art. 1, dokonywana jest o wskaźnik wzrostu cen towarów

i usług konsumpcyjnych w pierwszym półroczu 2000 r. w stosunku do drugiego półrocza

1999 r., pomniejszony o wskaźnik, o jaki zasiłki zostaną zwaloryzowane z dniem 1 czerwca

2000 r.

W 2000 r.

1)

art. 55 ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 1, stosuje się również w zakresie dotyczącym

zasiłków przedemerytalnych i świadczeń przedemerytalnych,

2)

łączna kwota zaciągniętych kredytów i pożyczek, o których mowa w art. 55 ust. 4 ustawy,

o której mowa w art. 1, nie może przekroczyć kwoty stanowiącej równowartość 12,5%

dochodów Funduszu Pracy, planowanych na ten rok,

3)

okres spłaty kredytów i pożyczek, o którym mowa w art. 55 ust. 5 ustawy, o której

mowa w art. 1, może wykraczać poza rok budżetowy i może przekroczyć trzy miesiące,

nie więcej jednak niż sześć miesięcy,

4)

w zakresie określonym w art. 55 ust. 3-5 ustawy, o której mowa w art. 1, nie stosuje się art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach

publicznych

(Dz. U. Nr 155, poz. 1014, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 49, poz. 485, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255 oraz z 2000 r. Nr 6, poz. 69, Nr 12, poz. 136 i Nr 48, poz. 550).

Ustawę stosuje się od dnia, który zostanie ustalony w odrębnej ustawie określającej

terminy wejścia w życie przepisów dostosowujących polskie prawo do prawa Unii Europejskiej.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

„absolwencie” - oznacza to bezrobotnego w okresie do upływu 12 miesięcy od dnia określonego

w dyplomie, świadectwie lub innym dokumencie potwierdzającym ukończenie szkoły lub

zaświadczeniu o ukończeniu kursu, jeżeli jest

a

absolwentem, który uczęszczał w systemie dziennym do ponadpodstawowej oraz ponadgimnazjalnej

szkoły publicznej lub niepublicznej o uprawnieniach szkoły publicznej albo do szkoły

wyższej,

b)

absolwentem studiów podyplomowych lub doktoranckich, podjętych w okresie 6 miesięcy

od dnia ukończenia szkoły wyższej,

c

absolwentem szkoły, o której mowa w lit. a, do której uczęszczał w systemie wieczorowym

lub zaocznym, jeżeli w ostatnich 12 miesiącach trwania nauki nie był zatrudniony,

d)

absolwentem co najmniej 12-miesięcznego przygotowania zawodowego, odbytego w ramach

Ochotniczych Hufców Pracy,

e

absolwentem kursów zawodowych, trwających co najmniej 24 miesiące, jeżeli w okresie

ostatnich 12 miesięcy ich trwania nie był zatrudniony,

f)

absolwentem szkoły specjalnej,

g)

niepełnosprawnym, który uzyskał uprawnienia do wykonywania zawodu;

1a

„agencji zatrudnienia” - oznacza to agencję pośrednictwa pracy, agencję doradztwa

personalnego, agencję pracy tymczasowej;

2)

„bezrobotnym” - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, niezatrudnioną

i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w

pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, z zastrzeżeniem

lit. g, nieuczącą się w szkole w systemie dziennym, zarejestrowaną we właściwym dla

miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy, jeżeli

a)

ukończyła 18 lat, z wyjątkiem młodocianych absolwentów,

b)

kobieta nie ukończyła 60 lat, a mężczyzna 65 lat,

c)

nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej

albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej

działalności nie pobiera zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego,

świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub wychowawczego,

d)

nie jest właścicielem lub posiadaczem (samoistnym lub zależnym) nieruchomości rolnej

w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe, lub nie podlega

ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik

w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe,

e)

nie jest właścicielem lub posiadaczem (samoistnym lub zależnym) gospodarstwa stanowiącego

dział specjalny produkcji rolnej w rozumieniu przepisów podatkowych, chyba że dochód

z działów specjalnych produkcji rolnej, obliczony dla ustalenia podatku dochodowego

od osób fizycznych, nie przekracza wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych

gospodarstwach rolnych z 2,0 ha przeliczeniowych, ustalonego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o podatku rolnym, lub nie podlega ubezpieczeniu

emerytalno-rentowemu z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w takim

gospodarstwie,

f)

nie podjęta pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji

do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega - na podstawie odrębnych

przepisów - obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego

rolników, lub zaopatrzenia emerytalnego,

g)

jest osobą niepełnosprawną, której stan zdrowia pozwala na podjęcie zatrudnienia co

najmniej w połowie wymiaru czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie,

h)

nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności,

i

nie uzyskuje miesięcznie dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia,

z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków

pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, z zastrzeżeniem lit. d,

j)

nie pobiera, na podstawie przepisów o pomocy społecznej, zasiłku stałego, stałego

wyrównawczego, gwarantowanego zasiłku okresowego lub renty socjalnej;

3)

„cudzoziemcach” - oznacza to osoby nieposiadające obywatelstwa polskiego;

4)

„dochodach” - oznacza to dochody z innego tytułu niż zatrudnienie lub inna praca zarobkowa

podlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych;

5)

„dodatkowym miejscu pracy” - oznacza to miejsce pracy utworzone dla bezrobotnego w

wyniku udzielenia pożyczki z Funduszu Pracy;

5a)

„dodatku szkoleniowym” - oznacza to kwotę wypłaconą bezrobotnemu w okresie szkolenia

obejmującego przyuczenie do zawodu, przekwalifikowanie lub podwyższenie kwalifikacji

zawodowych;

6)

„klubie pracy” - oznacza to zajęcia dla bezrobotnych w celu nabycia umiejętności poszukiwania

i uzyskiwania zatrudnienia;

7)

„koszcie szkolenia” - oznacza to

a)

uprzednio uzgodnioną należność przysługującą jednostce szkoleniowej,

b)

koszt ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków,

c)

koszt przejazdu i zakwaterowania, jeżeli szkolenie odbywa się w innej miejscowości

niż miejsce zamieszkania bezrobotnego,

d)

koszt niezbędnych badań lekarskich,

e

koszty egzaminów umożliwiających uzyskanie określonych uprawnień zawodowych, certyfikatów

lub tytułów zawodowych;

8

„najniższym wynagrodzeniu” - oznacza to minimalne wynagrodzenie za pracę ustalane

na podstawie odrębnych przepisów;

9)

„nielegalnym zatrudnieniu lub innej nielegalnej pracy zarobkowej” - oznacza to

a)

zatrudnienie przez pracodawcę osoby bez zawarcia z nią w wymaganym terminie umowy

o pracę na piśmie,

b)

niezgłoszenie osoby zatrudnionej lub wykonującej inną pracę zarobkową do ubezpieczenia

społecznego,

c

powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi nieposiadającemu zezwolenia na osiedlenie

się lub statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej i nieposiadającemu zezwolenia

na pracę wydanego przez właściwy organ lub powierzenie wykonywania pracy na innym

stanowisku albo na innych warunkach niż określone w zezwoleniu,

d

wykonywanie przez cudzoziemca nieposiadającego zezwolenia na osiedlenie się lub statusu

uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej pracy bez zezwolenia na pracę wydanego przez

właściwy organ;

10

„nielegalnej działalności” - oznacza to

a)

prowadzenie agencji zatrudnienia bez wymaganego wpisu do rejestru agencji zatrudnienia,

b)

pobieranie przez agencję zatrudnienia od osób, dla których poszukuje ona zatrudnienia

lub innej pracy zarobkowej, opłat innych niż wymienione w art. 47 ust. 2 pkt 8;

11)

„odpowiednim zatrudnieniu” - oznaczało zatrudnienie, do którego bezrobotny ma wystarczające

kwalifikacje lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, jego stan zdrowia pozwala

mu na wykonywanie tego zatrudnienia, a łączny czas dojazdu do miejsca zatrudnienia

i z powrotem środkami komunikacji publicznej nie przekracza 3 godzin;

12

„organach zatrudnienia” - oznacza to ministra właściwego do spraw pracy oraz wojewodów,

marszałków województw i starostów;

13)

„osobie samotnie wychowującej dzieci” - oznacza to osobę, o której mowa w przepisach

o podatku dochodowym od osób fizycznych;

14

„osobie współpracującej” - oznacza to osobę współpracującą z osobami prowadzącymi

pozarolniczą działalność oraz zleceniobiorcami w rozumieniu przepisów o systemie ubezpieczeń

społecznych;

15)

„poszukującym pracy” - oznacza to osobę niezatrudnioną, o której mowa w art. 1 ust.

2 pkt 1 i 2, poszukującą zatrudnienia oraz osobę zatrudnioną zgłaszającą zamiar i

gotowość podjęcia zatrudnienia w wyższym wymiarze czasu pracy, albo dodatkowego lub

innego zatrudnienia, zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy;

15a)

„pozarolniczej działalności” - oznacza to pozarolniczą działalność w rozumieniu przepisów

o systemie ubezpieczeń społecznych;

16)

„innej pracy zarobkowej” - oznacza to wykonywanie pracy na podstawie umowy agencyjnej,

umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni

produkcyjnej lub spółdzielni kółek rolniczych (usług rolniczych);

17)

„pracodawcy” - oznacza to jednostkę organizacyjną, chociażby nie posiadała osobowości

prawnej, a także osobę fizyczną, jeżeli zatrudniają one pracowników;

18

„pracach interwencyjnych” - oznacza to zatrudnienie bezrobotnego przez pracodawcę,

jeżeli zatrudnienie to nastąpiło w wyniku umowy zawartej ze starostą;

18a)

„pożyczce szkoleniowej” - oznacza to pożyczkę udzieloną bezrobotnemu na sfinansowanie

kosztów szkolenia podejmowanego bez skierowania powiatowego urzędu pracy na to szkolenie;

19)

„programach specjalnych” - oznacza to działania, w celu promocji zatrudnienia, inicjowane

przez organy zatrudnienia na rzecz osób zakwalifikowanych do grup ryzyka na lokalnych

rynkach pracy;

20)

„przeciętnym wynagrodzeniu” - oznacza to przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce

narodowej w poprzednim kwartale od pierwszego dnia następnego miesiąca po ogłoszeniu

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”;

20a)

„przyczynach dotyczących zakładu pracy” - oznacza to rozwiązanie stosunku pracy (stosunku

służbowego) z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji

stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych,

a także wygaśnięcie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu śmierci pracodawcy

lub gdy przepisy ustawy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy w przypadku przejścia

zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania przez tego

pracodawcę nowych warunków pracy i płacy;

20b

„przyrzeczeniu” - oznacza to przyrzeczenie wydania cudzoziemcowi zezwolenia na pracę

pod warunkiem uzyskania przez niego odpowiedniej wizy lub zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

21)

„robotach publicznych” - oznacza to zatrudnienie bezrobotnego w okresie nie dłuższym

niż 12 miesięcy przy wykonywaniu prac zorganizowanych przez organy samorządu terytorialnego

lub instytucje użyteczności publicznej oraz organizacje statutowo zajmujące się problematyką

ochrony środowiska, kultury, oświaty, sportu i turystyki, opieki zdrowotnej oraz pomocy

społecznej, a także spółki wodne i ich związki, jeżeli prace te są finansowane lub

dofinansowane ze środków samorządu terytorialnego, budżetu państwa, funduszy celowych

lub środków instytucji, organizacji, spółek wodnych i ich związków;

21a)

„stażu” - oznacza to nabywanie umiejętności praktycznych do wykonywania pracy poprzez

wykonywanie zadań w miejscu pracy przez absolwenta, bez nawiązania stosunku pracy

z pracodawcą;

21b

„stypendium” - oznacza to kwotę wypłacaną z Funduszu Pracy bezrobotnemu, zarejestrowanemu

w powiatowym urzędzie pracy jako absolwent, w okresie odbywania szkolenia, stażu u

pracodawcy oraz przez okres nauki w szkole ponadpodstawowej, ponadgimnazjalnej albo

w szkole wyższej, do której uczęszcza w systemie wieczorowym lub zaocznym;

21c)

„staroście” - oznacza to starostę powiatu lub prezydenta miasta na prawach powiatu

sprawującego zwierzchnictwo nad działalnością powiatowego urzędu pracy;

22)

„szkoleniu” - oznacza to przyuczenie do zawodu, przekwalifikowanie, podwyższenie kwalifikacji

zawodowych lub naukę umiejętności poszukiwania i uzyskiwania zatrudnienia;

22a)

„składkach na ubezpieczenia społeczne” - oznacza to składki na ubezpieczenia emerytalne,

rentowe i wypadkowe, finansowane z własnych środków płatnika tych składek;

22b

„wykonywaniu pracy przez cudzoziemca” - oznacza to zatrudnienie, wykonywanie innej

pracy zarobkowej lub pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność

gospodarczą;

23)

„zasiłku” - oznacza to zasiłek dla bezrobotnych;

24)

(uchylony);

25)

„zatrudnieniu” - oznacza to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku

służbowego oraz umowy o pracę nakładczą;

26

„żołnierzach rezerwy” - oznacza to osoby zwolnione z zawodowej służby wojskowej w

wyniku restrukturyzacji Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, którzy nie nabyli

uprawnień do świadczeń emerytalno-rentowych w pełnej wysokości.

2.

Okres, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przedłuża się o czas odbywania przez absolwenta

zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia

wojskowego absolwentów szkół wyższych, służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata

na żołnierza zawodowego, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej oraz zasadniczej

służby w obronie cywilnej i służby zastępczej.

3.

Badania lekarskie, mające na celu stwierdzenie zdolności bezrobotnego do pracy, przeprowadzają,

na wniosek kierownika powiatowego urzędu pracy, lekarze ubezpieczenia zdrowotnego

w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego w myśl ustawy wymienionej w art. 1

zależy nabycie prawa do zasiłku przedemerytalnego, zalicza się okresy zatrudnienia

na podstawie umowy o pracę, w celu przygotowania zawodowego młodocianych pracowników

bez względu na wysokość uzyskiwanego wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru składki

na ubezpieczenie społeczne, przypadające także przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy.

2.

Osobom uprawnionym w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy do zasiłku oraz które

utraciły do niego prawo po dniu 1 lipca 1997 r. w związku z wyczerpaniem okresu jego

pobierania, przysługuje od dnia złożenia wniosku zasiłek przedemerytalny, jeżeli po

zaliczeniu okresu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego

młodocianych pracowników spełniają warunki do otrzymania zasiłku przedemerytalnego.

1.

Minister właściwy do spraw pracy, w trybie określonym w art. 57 ust. 5 ustawy wymienionej

w art. 1, zapewni środki na dokończenie inwestycji realizowanych dla potrzeb powiatowych

(rejonowych) urzędów pracy, rozpoczętych przed dniem 1 stycznia 2000 r., w tym

1)

w 2000 r. - na uregulowanie zobowiązań powstałych do dnia 5 maja 2000 r.,

2)

do dnia 30 czerwca 2001 r. - na dokończenie tych inwestycji, w tym uregulowanie zobowiązań

powstałych po dniu 5 maja 2000 r.

2.

Dla realizacji zadania, o którym mowa w ust. 1, art. 57 ust. 4 ustawy wymienionej

w art. 1 stosuje się bez ograniczenia określonego w tym przepisie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Postępowania w sprawach indywidualnych wszczętych i niezakończonych przed dniem 1

stycznia 2002 r., przechodzących do właściwości wojewodów, przejmują wojewodowie,

z tym że

1)

czynności podjęte przed dniem 1 stycznia 2002 r. pozostają w mocy,

2)

odwołania od decyzji wydanych w pierwszej instancji przez starostów przed dniem 1

stycznia 2002 r. w sprawach przechodzących do właściwości wojewodów rozpatruje Prezes

Krajowego Urzędu Pracy.

2.

Sprawy wszczęte i niezakończone przed dniem 1 stycznia 2002 r. podlegają rozpoznaniu

według przepisów tej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.

1.

Prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych

w przepisach ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia

2001 r., przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki

do ich nabycia.

2.

Bezrobotni, o których mowa w ust. 1, nabywają prawo do zasiłku przedemerytalnego lub

świadczenia przedemerytalnego na swój wniosek od następnego dnia po dniu złożenia

wniosku, nie wcześniej jednak niż od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Zadania określone w ustawie realizuje minister właściwy do spraw pracy oraz samorząd

województwa, wojewoda i samorząd powiatowy, którzy współdziałają z organami, organizacjami

i instytucjami zajmującymi się problematyką zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu,

a w szczególności z gminami oraz organizacjami związków zawodowych, pracodawców i

bezrobotnych.

1.

Absolwenci zarejestrowani jako bezrobotni przed dniem wejścia w życie ustawy uprawnieni

są do zasiłków, zasiłków szkoleniowych i innych świadczeń na dotychczasowych zasadach.

2.

Bezrobotni, którzy przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nabyli prawo do zasiłku,

o którym mowa w art. 24 ust. 5 ustawy wymienionej w art. 1, zachowują do niego prawo

także w przypadku, gdy zamieszkują w rejonie administracyjnym (gminie) nieuznanym

za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym.

3.

Stypendia, o których mowa w art. 37a, 37b i 37d ustawy wymienionej w art. 1, mogą

być przyznane absolwentom, którzy zarejestrują się jako bezrobotni począwszy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

4.

Przepis art. 1 pkt 11 lit. f) ustawy stosuje się do bezrobotnych skierowanych do prac

interwencyjnych lub robót publicznych począwszy od dnia jej wejścia w życie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 2 czerwca 1998 r.

1.

Prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje osobom, które utraciły prawo do gwarantowanego

zasiłku okresowego z powodu upływu okresu jego pobierania od dnia 1 stycznia 2000 r.

do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, o ile w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy są bezrobotne w rozumieniu przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

2.

Do osób, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy wymienionej

w art. 1, w zakresie dotyczącym spełnienia wymogów uprawniających do nabycia prawa

do zasiłku przysługującego bezrobotnemu, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień

zarejestrowania.

1.

Do umów o prace interwencyjne lub roboty publiczne zawartych przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Podmioty posiadające w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy upoważnienie Ministra

Pracy i Polityki Społecznej do prowadzenia pośrednictwa pracy lub kierowania do pracy

za granicą u pracodawców zagranicznych na podstawie przepisów dotychczasowych

1)

o terminie ważności do 2 lat - z mocy prawa uzyskują wpis do rejestru agencji zatrudnienia

na czas wynikający z posiadanego upoważnienia,

2)

bezterminowe - z mocy prawa uzyskują wpis do rejestru agencji zatrudnienia na okres

do dnia 1 stycznia 2004 r.

3.

Podmioty prowadzące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy działalność polegającą

na prowadzeniu pośrednictwa pracy czasowej lub doradztwa personalnego są obowiązane

uzyskać wpis do rejestru agencji zatrudnienia do dnia 1 stycznia 2004 r.

4.

Do refundacji wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne młodocianych pracowników

zatrudnionych na podstawie umów o pracę w celu przygotowania zawodowego zawartych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe,

nie dłużej jednak niż do dnia 30 czerwca 2005 r.

5.

Dodatki i premie należne pracownikom za wykonywanie obowiązków opiekunów praktyk uczniowskich

oraz opłacone od nich składki na ubezpieczenia społeczne za okres do dnia 31 grudnia

2002 r. wypłaca się na dotychczasowych zasadach, z zastrzeżeniem art. 28 ust. 5 ustawy,

o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy.

6.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

7.

Sprawy, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wszczęto postępowanie

odwoławcze lub postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu

według przepisów dotychczasowych.

8.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zmienionych niniejszą

ustawą zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych oraz mogą

być zmienione na podstawie upoważnień w brzmieniu ustalonym niniejszą ustawą.

Minister właściwy do spraw pracy w zakresie objętym ustawą

1)

realizuje politykę państwa w zakresie rynku pracy;

2)

realizuje zadania wynikające z funkcji dysponenta Funduszu Pracy, o którym mowa w

art. 52 ust. 2;

3)

zapewnia jednolitość stosowania prawa w szczególności przez

a)

udzielanie wyjaśnień dotyczących przepisów ustawy,

b)

określanie standardów realizacji pośrednictwa pracy, poradnictwa zawodowego, organizacji

szkoleń oraz prowadzenia centrów informacji zawodowej i klubów pracy,

c

wprowadzenie i rozwijanie w urzędach pracy systemów informatycznych zapewniających

spójny system obsługi rynku pracy przez ustalenie zasad i procedur homologacji systemów

informatycznych stosowanych w urzędach;

4

realizuje zadania wynikające z umów i porozumień międzynarodowych, pełniąc równocześnie

funkcję instytucji właściwej do spraw współpracy z instytucjami innych państw w zakresie

ustalania uprawnień do świadczeń z tytułu bezrobocia;

4

pełni funkcję instytucji łącznikowej w związku z udziałem Rzeczypospolitej Polskiej

w koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej

w zakresie świadczeń dla bezrobotnych;

5

realizuje zadania wynikające z prawa swobodnego przepływu pracowników między państwami

członkowskimi Unii Europejskiej;

6

jest organem odwoławczym od decyzji wydawanych przez marszałka województwa, jako organu

pierwszej instancji, w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 10f.

(uchylony).

Minister właściwy do spraw pracy, uwzględniając procedury i standardy obowiązujące

państwa członkowskie Unii Europejskiej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zadania organów zatrudnienia związane z realizacją zadań wynikających z udziału Rzeczypospolitej

Polskiej w koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii

Europejskiej w zakresie świadczeń dla bezrobotnych i realizacji prawa swobodnego przepływu

pracowników, a w szczególności

1)

tryb przekazywania i zakres przekazywanych informacji między krajowymi organami zatrudnienia

oraz do odpowiednich służb zatrudnienia państw członkowskich Unii Europejskiej;

2)

procedury związane z wymianą międzynarodowych ofert pracy między krajowymi organami

zatrudnienia oraz z przekazywaniem do służb zatrudnienia innych państw członkowskich

Unii Europejskiej;

3)

rodzaje dokumentów i wzory formularzy stosowanych przy realizacji zadań, o których

mowa w pkt 1 i 2.

Minister właściwy do spraw pracy może, w drodze rozporządzenia, ustalić wymagania

i tryb homologacji systemów informatycznych stosowanych w urzędach pracy, uwzględniając

1)

rodzaje oprogramowania objęte procedurami homologacji;

2)

ogólny i szczegółowy zakres wymagań homologacji;

3)

sposób ogłaszania wymagań;

4)

warunki zgłoszenia oprogramowania do homologacji;

5)

przebieg procedury homologacji.

Przepisy wykonawcze, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

upoważnienia zawartego w art. 49 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1, zachowują moc

do czasu wydania przepisów na podstawie upoważnienia w brzmieniu określonym w niniejszej

ustawie, nie dłużej niż 6 miesięcy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

13 lit. a) i b), które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2000 r., oraz art. 1 pkt 30

lit. a), który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

1.

Do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego

w rozumieniu art. 37l ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, zalicza się pobieranie

zasiłku dla bezrobotnych w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia ogłoszenia niniejszej

ustawy.

2.

Osobom, które nabyły prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego

w okresie, o którym mowa w ust. 1, z tytułu pobierania w tym okresie zasiłku dla bezrobotnych,

zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne przysługuje od następnego

dnia po spełnieniu warunków do ich nabycia.

3.

Osobom, których prawo do pobierania zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego

uległo zawieszeniu z tytułu osiągania dochodów, o których mowa w art. 37n ust. 2a

ustawy, o której mowa w art. 1, przysługuje prawo do zasiłku przedemerytalnego lub

świadczenia przedemerytalnego od dnia zawieszenia uprawnienia.

4.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1-3, przyznaje się po złożeniu przez uprawnione

osoby odpowiednich wniosków i dokumentów określonych przepisami ustawy, o której mowa

w art. 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

7, 15 i 26 w części dotyczącej art. 43 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 czerwca

2003 r.

1.

Do zadań samorządu województwa w zakresie polityki rynku pracy należy w szczególności

1)

opracowywanie analiz i ocen dotyczących problematyki zatrudnienia i przeciwdziałania

bezrobociu w województwie;

2)

współdziałanie z wojewódzką radą zatrudnienia w podejmowaniu przedsięwzięć zmierzających

do ograniczenia bezrobocia i jego negatywnych skutków, w tym tworzenie nowych miejsc

pracy;

3

ustalanie dla samorządów powiatowych danego województwa, według kryteriów określonych

przez sejmik województwa, kwot środków Funduszu Pracy na finansowanie programów na

rzecz aktywnego przeciwdziałania bezrobociu oraz finansowanie innych fakultatywnych

zadań;

3a)

inicjowanie i współfinansowanie szkoleń, prac interwencyjnych, zatrudnienia absolwentów

i programów specjalnych;

4)

organizowanie pośrednictwa pracy w skali wojewódzkiej i międzywojewódzkiej;

5)

współdziałanie z organami właściwymi w sprawach oświaty w planowaniu i podejmowaniu

przedsięwzięć w zakresie szkolenia bezrobotnych oraz w organizowaniu kształcenia zawodowego,

z uwzględnieniem potrzeb wojewódzkiego rynku pracy;

6)

organizowanie i koordynowanie rozwoju usług poradnictwa zawodowego oraz informacji

zawodowej na terenie województwa, a także wspierania działalności klubów pracy;

7

opiniowanie kryteriów wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców nieposiadających

zezwolenia na osiedlenie się ani statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej;

8)

prowadzenie polityki regionalnej w zakresie przeciwdziałania bezrobociu poprzez inspirowanie

i współfinansowanie oraz koordynowanie realizacji programów wojewódzkich;

9)

(uchylony);

10)

organizowanie, inicjowanie i współfinansowanie lokalnych programów mających na celu

tworzenie nowych miejsc pracy i likwidację negatywnych skutków bezrobocia lub wspieranie

rządowych programów restrukturyzacyjnych;

10a

inicjowanie i realizacja przedsięwzięć mających na celu rozwiązanie lub złagodzenie

problemów związanych z planowanymi, na zasadach określonych w odrębnych przepisach,

zwolnieniami grupy pracowników z przyczyn dotyczących pracodawcy;

10b

inicjowanie oraz realizacja, we współdziałaniu z podmiotami niezaliczonymi do sektora

finansów publicznych, wojewódzkich programów promocji zatrudnienia;

10c

realizacja zadań w zakresie międzynarodowej wymiany ofert pracy oraz zadań związanych

z kierowaniem obywateli polskich do pracy za granicą;

10d

pełnienie funkcji instytucji właściwej w związku z udziałem Rzeczypospolitej Polskiej

w koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej

w zakresie świadczeń dla bezrobotnych;

10e

realizowanie zadań w zakresie prawa swobodnego przepływu pracowników między państwami

Unii Europejskiej;

10f

wydawanie decyzji w sprawach dotyczących przyznawania świadczeń z tytułu bezrobocia

cudzoziemcom posiadającym obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

11)

realizacja innych zadań przewidzianych w odrębnych ustawach;

12

organizowanie oraz finansowanie z Funduszu Pracy szkolenia kadr wojewódzkiego i powiatowych

urzędów pracy realizujących na terenie województwa zadania wynikające z ustawy;

13

określanie, po zasięgnięciu opinii wojewódzkiej rady zatrudnienia, na podstawie klasyfikacji

zawodów i specjalności, o której mowa w art. 36 ust. 3, wykazu zawodów, za które może

być dokonywana refundacja, o której mowa w art. 6a pkt 5a; wykaz podlega ogłoszeniu

w wojewódzkim dzienniku urzędowym;

14

programowanie i realizacja projektów dotyczących rozwoju zasobów ludzkich, finansowanych

z europejskich funduszy przedakcesyjnych i strukturalnych.

2.

Zadania określone w ust. 1 realizowane są przez wojewódzki urząd pracy będący wojewódzką

samorządową jednostką organizacyjną samorządu województwa.

2a

Marszałek województwa może, w formie pisemnej, upoważnić dyrektora wojewódzkiego urzędu

pracy lub, na jego wniosek, innych pracowników tego urzędu, do załatwiania w imieniu

marszałka województwa spraw, w tym wydawania decyzji i postanowień administracyjnych

w zakresie, o którym mowa w ust. 1.

3

Dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy powołuje i odwołuje marszałek województwa, po

zasięgnięciu opinii wojewódzkiej rady zatrudnienia.

4.

Wicedyrektorów wojewódzkich urzędów pracy powołuje i odwołuje marszałek województwa

na wniosek dyrektora.

5.

Sejmik województwa co najmniej raz w roku dokonuje oceny sytuacji na rynku pracy.

1.

Okres zatrudnienia od 1 lipca do 31 grudnia 1994 r. w wymiarze niższym od połowy wymiaru

czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie zalicza się do okresu, od

którego zależy nabycie prawa i długość okresu pobierania zasiłku, jeżeli w okresie

tego zatrudnienia nie był pobierany zasiłek.

2.

Zasiłek, uzyskany na podstawie ust. 1, przyznawany jest na wniosek bezrobotnego od

dnia złożenia wniosku; zasiłek przysługuje, jeżeli bezrobotny w dniu rejestracji spełniał

warunki do jego otrzymania po zaliczeniu okresów zatrudnienia, o których mowa w ust.

1.

2.

Urzędy pracy wypłacają do 31 grudnia 1997 r. zasiłki rodzinne i pielęgnacyjne osobom

pobierającym gwarantowany zasiłek okresowy, jeżeli osobom tym w dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy urząd pracy wypłacał zasiłek rodzinny lub pielęgnacyjny albo nabędą

prawo do gwarantowanego zasiłku okresowego od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

W 2001 r.

1)

art. 55 ust. 3 ustawy wymienionej w art. 4 stosuje się również w zakresie dotyczącym

zasiłków przedemerytalnych i świadczeń przedemerytalnych,

2)

łączna kwota zaciągniętych kredytów i pożyczek, o której mowa w art. 55 ust. 4 ustawy

wymienionej w art. 4, nie może przekroczyć kwoty stanowiącej równowartość 12,5% dochodów

Funduszu Pracy, planowanych na ten rok,

3)

okres spłaty kredytów i pożyczek, o którym mowa w art. 55 ust. 5 ustawy wymienionej

w art. 4, może wykraczać poza rok budżetowy i może przekroczyć trzy miesiące, nie

więcej jednak niż sześć miesięcy,

4)

w zakresie określonym w pkt 1-3 nie stosuje się art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach

publicznych

(Dz. U. Nr 155, poz. 1014, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 49, poz. 485, Nr 70, poz. 778 i Nr 110, poz. 1255 oraz z 2000 r. Nr 6, poz. 69, Nr 12, poz. 136, Nr 48, poz. 550, Nr 95, poz. 1041, Nr 119, poz. 1251 i Nr 122, poz. 1315).

2.

Zasiłki przedemerytalne przyznane przed dniem wejścia w życie ustawy przysługują uprawnionym

osobom w dotychczasowej wysokości, z uwzględnieniem art. 24 ust. 6a ustawy wymienionej

w art. 4.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 6 pkt 5 i 8, art. 6c ust. 1 pkt 3-5, art. 50, 51, 56 ust. 2, art. 60 ust. 1,

2 i 7, art. 61 i 62, w brzmieniu ustalonym przez art. 1, oraz art. 3, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.,

2)

art. 37l ust. 1, art. 37n ust. 1, 2 i 2a oraz art. 5, które wchodzą w życie z dniem

ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2001 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Do zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez powiaty należy

1)

rejestrowanie bezrobotnych i innych osób poszukujących pracy, przedstawianie im propozycji

zatrudnienia, szkolenia i innych form mających na celu ich aktywizację zawodową, a

w razie braku takich możliwości wypłacanie uprawnionym zasiłków i innych świadczeń

pieniężnych;

2

przyznawanie i wypłacanie uprawnionym osobom świadczeń przedemerytalnych oraz wypłacanie

zasiłków przedemerytalnych;

3)

prowadzenie poradnictwa zawodowego oraz informacji zawodowej dla bezrobotnych i innych

osób poszukujących pracy;

4)

wydawanie biletów kredytowych osobom skierowanym do pracy poza miejsce stałego zamieszkania;

5)

(uchylony);

6)

wydawanie decyzji w sprawach o

a)

uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu osoby bezrobotnej,

b

przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu, zawieszeniu, wznowieniu wypłaty oraz

utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku, dodatku szkoleniowego, stypendium lub świadczenia

przedemerytalnego oraz wstrzymaniu, zawieszeniu, wznowieniu wypłaty oraz utracie lub

pozbawieniu prawa do zasiłku przedemerytalnego,

c)

obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku, dodatku szkoleniowego, stypendium,

zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, innych nienależnie pobranych

świadczeń lub kosztów szkolenia finansowanych z Funduszu Pracy,

d)

odroczeniu terminu spłaty, rozłożeniu na raty lub umorzeniu części albo całości nienależnie

pobranego świadczenia lub pożyczki udzielonej z Funduszu Pracy,

e)

(uchylona),

f)

(uchylona);

7)

wydawanie innych decyzji w sprawach dotyczących zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu

na podstawie innych ustaw;

8)

(uchylony);

9)

wykonywanie zadań określonych w odrębnych przepisach.

Do zadań samorządu powiatowego należy w szczególności

1)

udzielanie pomocy bezrobotnym i innym osobom poszukującym pracy w znalezieniu pracy,

a także pracodawcom w pozyskaniu pracowników;

2)

podejmowanie i realizacja działań zmierzających do ograniczenia bezrobocia i jego

negatywnych skutków;

3)

pozyskiwanie i gospodarowanie środkami finansowymi na realizację zadań z zakresu przeciwdziałania

bezrobociu oraz aktywizacji lokalnego rynku pracy;

4)

inicjowanie tworzenia dodatkowych miejsc pracy oraz udzielanie pomocy bezrobotnym

w podejmowaniu działalności na własny rachunek i ścisła współpraca w tym zakresie

z izbą rolniczą w odniesieniu do bezrobotnych zamieszkałych na wsi;

5)

inicjowanie i finansowanie

a)

prac interwencyjnych,

b)

robót publicznych,

c)

zatrudnienia absolwentów,

d)

programów specjalnych,

e)

szkoleń;

5a

refundowanie wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne młodocianych pracowników

zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego;

6)

współdziałanie z powiatowymi radami zatrudnienia w zakresie ograniczania bezrobocia

i jego negatywnych skutków, a w szczególności rozdziału i wykorzystania środków Funduszu

Pracy oraz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych;

7)

inicjowanie i wspieranie działalności klubów pracy;

8)

opracowywanie analiz, ocen i sprawozdań dotyczących problematyki zatrudnienia i przeciwdziałania

bezrobociu w powiecie na potrzeby wojewódzkiego urzędu pracy oraz powiatowej rady

zatrudnienia;

9

inicjowanie i realizacja przedsięwzięć mających na celu rozwiązanie lub złagodzenie

problemów związanych z planowanymi, na zasadach określonych w odrębnych przepisach,

zwolnieniami grupy pracowników z przyczyn dotyczących pracodawcy;

10

realizowanie zadań wynikających z koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

państw członkowskich Unii Europejskiej w zakresie świadczeń dla bezrobotnych oraz

współdziałanie w tym obszarze z pozostałymi organami zatrudnienia;

11

wypłacanie świadczeń na podstawie decyzji, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 10f;

12

realizowanie zadań w zakresie prawa swobodnego przepływu pracowników między państwami

Unii Europejskiej.

1.

Zadania, o których mowa w art. 6 i 6a, wykonywane są przez powiatowe urzędy pracy

wchodzące w skład powiatowej administracji zespolonej.

2.

Kierownika powiatowego urzędu pracy powołuje i odwołuje starosta po zasięgnięciu opinii

powiatowej rady zatrudnienia.

3.

Zastępców kierownika powiatowego urzędu pracy powołuje i odwołuje starosta na wniosek

kierownika.

4

Starosta może w formie pisemnej upoważnić kierownika powiatowego urzędu pracy do załatwiania

w jego imieniu spraw, w tym do wydawania decyzji i postanowień administracyjnych oraz

zaświadczeń w zakresie zadań wykonywanych przez powiatowy urząd pracy.

5

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 4, może być na wniosek kierownika powiatowego urzędu

pracy udzielone także innym pracownikom tego urzędu.

1.

Do zadań wojewody w zakresie przeciwdziałania bezrobociu należy

1)

kontrola realizacji zadań z zakresu administracji rządowej, wynikających z przestrzegania

przepisów ustawy, wykonywanych przez jednostki samorządu terytorialnego;

2)

sprawowanie merytorycznego nadzoru nad wymaganym standardem usług świadczonych przez

urzędy pracy oraz odpowiednim poziomem kwalifikacji kadr w urzędach pracy na terenie

województwa;

3

ustalanie, po zasięgnięciu opinii marszałka województwa, kryteriów wydawania przyrzeczeń

i zezwoleń na pracę cudzoziemców nieposiadających zezwolenia na osiedlenie się ani

statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej; kryteria te nie mogą zawierać wymagań

dyskryminujących kandydatów ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, narodowość,

przekonania, zwłaszcza polityczne lub religijne, ani ze względu na przynależność związkową;

4

wydawanie przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców;

5

wykonywanie kontroli w zakresie przestrzegania przepisów ustawy.

2.

W postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji

w zakresie zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej

1)

organem właściwym jest starosta;

2)

organem wyższego stopnia jest wojewoda.

Zachowuje moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 kwietnia 1999 r. w sprawie ustalenia świadczeń

przedemerytalnych dla osób zwolnionych z przyczyn dotyczących zakładu pracy z podmiotów

gospodarki narodowej objętych programem restrukturyzacji przemysłu hutnictwa żelaza

i stali w Polsce

(Dz. U. Nr 36, poz. 341 i Nr 77, poz. 867).

1.

Naczelna Rada Zatrudnienia jest organem opiniodawczo-doradczym ministra właściwego

do spraw pracy w sprawach zatrudnienia.

2.

Do zakresu działania Naczelnej Rady Zatrudnienia należy w szczególności

1)

inspirowanie przedsięwzięć zmierzających do pełnego i racjonalnego zatrudnienia;

2)

opiniowanie planów Funduszu Pracy oraz rocznych sprawozdań z działalności tego Funduszu;

3

wydawanie opinii w sprawach, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 21;

3a)

opiniowanie zasad i kryteriów przyznawania przez ministra właściwego do spraw pracy,

z funduszy będących w jego dyspozycji, środków na dofinansowanie programów i przedsięwzięć

realizowanych w ramach zadań statutowych przez instytucje i organizacje na rzecz bezrobotnych

oraz młodzieży wchodzącej na rynek pracy;

4)

opiniowanie projektów aktów prawnych dotyczących zatrudnienia oraz wnioskowanie w

sprawie wydania lub zmiany obowiązujących przepisów;

5)

współdziałanie z wojewódzkimi radami zatrudnienia;

6)

przedstawianie ministrowi właściwemu do spraw pracy okresowych informacji o swojej

działalności.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1996 r., z wyjątkiem przepisów

1)

art. 1 pkt 13 dotyczącego art. 27 ust. 1 pkt 3, który wchodzi w życie pierwszego dnia

czwartego miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia ustawy,

2)

art. 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1995 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z tym że art. 35 ust.

3 i 4 oraz art. 46 ust. 8 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu ustalonym niniejszą

ustawą wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

1.

Bezrobotnemu, który nabył prawo do zasiłku lub zasiłku szkoleniowego przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, zasiłki te wypłaca się w wysokości i przez okres wynikający

z dotychczasowych przepisów, z zastrzeżeniem ust. 2-5.

2.

Bezrobotny, który nabył prawo do zasiłku przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

ma prawo do zasiłku w wysokości określonej w niniejszej ustawie, jeżeli jest to korzystniejsze.

Ustalenie tego prawa następuje na wniosek bezrobotnego.

3.

Bezrobotnemu nieposiadającemu prawa do zasiłku w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy

dodatek szkoleniowy przysługuje, jeżeli szkolenie rozpoczął po dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy.

4.

Bezrobotny, który w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy pobiera zasiłek na podstawie

dotychczasowego przepisu art. 25 ust. 6 ustawy wymienionej w art. 1, zachowuje prawo

do jego pobierania na dotychczasowych zasadach przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy, chyba że zajdą okoliczności powodujące wcześniejszą utratę prawa do

zasiłku.

5.

Bezrobotny, który od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy uzyskuje wynagrodzenie

lub dochód z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w wysokości niższej od

połowy najniższego wynagrodzenia, zachowuje status osoby bezrobotnej oraz prawo do

zasiłku na dotychczasowych zasadach przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

6.

Prawo do zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobom

spełniającym warunki do jego przyznania, jeżeli

1)

zarejestrowane zostały w rejonowym urzędzie pracy po dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy,

2)

w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy uprawnione były do zasiłku do czasu uzyskania

uprawnień emerytalnych.

7.

Do okresu, od którego w myśl ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, zależy nabycie prawa, wysokość i okres pobierania zasiłku, zasiłku przedemerytalnego

lub świadczenia przedemerytalnego, zalicza się również okresy zatrudnienia, innej

pracy zarobkowej i prowadzenia pozarolniczej działalności, przypadające przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli w tym okresie podstawę wymiaru składki na

ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota

wynosząca co najmniej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie.

8.

Stopę bezrobocia, o której mowa w art. 35 ustawy wymienionej w art. 1 niniejszej ustawy,

według stanu na dzień 30 czerwca 1996 r. Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłosi

w ciągu jednego miesiąca od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 7, który

wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

1.

Wojewódzkie rady zatrudnienia są organami opiniodawczo-doradczymi marszałków województw.

2.

Do zakresu działania wojewódzkich rad zatrudnienia należy w szczególności

1)

inspirowanie przedsięwzięć zmierzających do pełnego i racjonalnego zatrudnienia w

województwie;

2)

ocena racjonalności gospodarki środkami Funduszu Pracy;

3

opiniowanie kryteriów podziału środków Funduszu Pracy dla samorządów powiatowych danego

województwa na finansowanie programów na rzecz aktywnego przeciwdziałania bezrobociu

i finansowanie innych fakultatywnych zadań oraz opiniowanie opracowanych przez wojewódzkie

urzędy pracy projektów planów finansowych i sprawozdań z ich realizacji;

4)

składanie wniosków i wydawanie opinii w sprawach dotyczących kierunków kształcenia,

szkolenia zawodowego oraz zatrudnienia w województwie;

5)

(uchylony);

6)

(uchylony);

7)

ocenianie okresowych sprawozdań z działalności wojewódzkich urzędów pracy oraz przedstawianie

Naczelnej Radzie Zatrudnienia okresowych sprawozdań i wniosków w sprawach zatrudnienia;

8)

(uchylony);

9)

opiniowanie kandydatów na stanowisko dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy oraz wnioskowanie

o jego odwołanie;

10)

delegowanie przedstawiciela do komisji konkursowej w przypadku powoływania dyrektora

wojewódzkiego urzędu pracy w drodze konkursu;

11

wydawanie opinii w sprawach dotyczących młodocianych w zakresie, o którym mowa w art.

5 ust. 1 pkt 13.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1997 r., z wyjątkiem art. 13 ust. 1 pkt

1, 2 i 3 oraz ust. 1a ustawy, o której mowa w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., oraz z wyjątkiem art. 3,

art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia ustawy.

1.

Powiatowe rady zatrudnienia są organami opiniodawczo-doradczymi starostów.

2.

Do zakresu działania powiatowych rad zatrudnienia stosuje się odpowiednio przepisy

art. 8 ust. 2 pkt 1-4 i 7-10.

3

Powiatowe rady zatrudnienia opiniują

1)

kryteria refundowania kosztów szkolenia, o których mowa w art. 15 ust. 5;

2)

kryteria przyznawania pożyczek, o których mowa w art. 18 ust. 1.

(uchylony).

Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu ogłoszenia,

z tym że

1)

art. 23 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 4, art. 25 ust. 11 i 12, art. 27 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz

art. 40 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

wchodzą w życie pierwszego dnia siódmego miesiąca następującego po dniu ogłoszenia,

2)

art. 25 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 lit. a) ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, wchodzi w życie pierwszego dnia czwartego miesiąca następującego

po dniu ogłoszenia,

3)

art. 2 wchodzi w życie z dniem ogłoszenia,

4)

art. 3 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.,

5)

art. 4 z wyłączeniem pkt 8 lit. c), pkt 10 i pkt 14 lit. a) oraz art. 7 wchodzą w

życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 14 września 1996 r.,

6)

art. 6 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

1

Naczelna Rada Zatrudnienia składa się z 24 osób, powoływanych w równych częściach

spośród przedstawicieli organizacji związkowych i organizacji pracodawców - reprezentatywnych

w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych

i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego

(Dz. U. Nr 100, poz. 1080 i Nr 154, poz. 1793 i 1800 oraz z 2002 r. Nr 10, poz. 89), zwanej dalej „ustawą o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych”, oraz

organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego.

2

W skład wojewódzkiej rady zatrudnienia wchodzi marszałek województwa, jako przewodniczący

rady, oraz do 20 osób powoływanych spośród przedstawicieli wojewody i działających

na terenie województwa

1)

wojewódzkich struktur każdej organizacji związkowej, reprezentatywnej w rozumieniu

ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych;

2)

wojewódzkich struktur każdej organizacji pracodawców, reprezentatywnej w rozumieniu

ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych;

3)

społeczno-zawodowych organizacji rolników;

4)

związków zawodowych rolników indywidualnych;

5)

izb rolniczych;

6)

jednostek samorządu terytorialnego (województwa, powiatów i gmin).

3

W skład powiatowej rady zatrudnienia wchodzi starosta jako przewodniczący rady oraz

do 16 osób powoływanych spośród działających na terenie powiatu

1)

terenowych struktur każdej organizacji związkowej, reprezentatywnej w rozumieniu ustawy

o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych;

2)

terenowych struktur każdej organizacji pracodawców, reprezentatywnej w rozumieniu

ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych;

3)

społeczno-zawodowych organizacji rolników;

4)

związków zawodowych rolników indywidualnych;

5)

izb rolniczych;

6)

jednostek samorządu terytorialnego (powiatu i gmin).

3a.

(uchylony).

4.

Członków Naczelnej Rady Zatrudnienia powołuje minister właściwy do spraw pracy, członków

wojewódzkich rad zatrudnienia - marszałek województwa, natomiast członków powiatowych

rad zatrudnienia - starosta, spośród kandydatów zgłoszonych przez organy i organizacje,

o których mowa w ust. 1-3.

5.

Członek rady zatrudnienia może zostać odwołany

1)

na wniosek organu lub organizacji, która zgłosiła kandydaturę członka rady;

2)

z inicjatywy odpowiednio ministra właściwego do spraw pracy, marszałka województwa

oraz starosty, po zasięgnięciu opinii organu lub organizacji, która zgłosiła kandydatury

członka rady.

6.

Kadencja rad zatrudnienia trwa 4 lata.

7.

Minister właściwy do spraw pracy określa, w drodze rozporządzenia, organizację oraz

tryb działania rad zatrudnienia oraz zasady, na jakich mogą uczestniczyć w posiedzeniach

rad zatrudnienia przedstawiciele nauki oraz innych organów, organizacji i instytucji

niereprezentowanych w radach zatrudnienia.

8.

Pracodawca jest obowiązany zwolnić pracownika od pracy w celu wzięcia udziału w posiedzeniach

rady zatrudnienia. Za czas zwolnienia pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia ustalonego

według zasad obowiązujących przy obliczaniu wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy. Koszty

wynagrodzenia ponoszone przez pracodawcę mogą być refundowane z Funduszu Pracy.

9.

Na wniosek członków rad zatrudnienia zamieszkałych poza miejscem obrad rady koszty

przejazdów publicznymi środkami komunikacji finansowane są ze środków Funduszu Pracy.

10.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

refundacji kosztów, o których mowa w ust. 8 i 9.

1.

W 2002 r.

1)

nie stosuje się przepisów art. 24 ust. 6a ustawy wymienionej w art. 3 niniejszej ustawy,

2)

zasiłki dla bezrobotnych, zasiłki przedemerytalne, świadczenia przedemerytalne, dodatki

szkoleniowe oraz stypendia podlegają waloryzacji w terminie oraz o wskaźnik, określone

w ustawie budżetowej na 2002 r.

2.

Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarejestrowały się w powiatowym

urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego,

świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo

na dotychczasowych zasadach, z tym że

1)

podlegają one waloryzacji na zasadach określonych dla zasiłków dla bezrobotnych obowiązujących

w okresie ich wypłacania,

2)

do osób posiadających prawo do zasiłku przedemerytalnego stosuje się odpowiednio przepisy

art. 24, 28, 28a, 29, 34 oraz 37l-37o ustawy wymienionej w art. 3 niniejszej ustawy,

w zakresie dotyczącym świadczeń przedemerytalnych.

Organy zatrudnienia realizują zadania państwa w zakresie zatrudnienia, przeciwdziałania

bezrobociu i łagodzenia jego skutków.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 3 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2002 r.,

2)

art. 3 pkt 18, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2002 r.,

3)

art. 3 pkt 20, który wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2002 r.,

4)

art. 6, który wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2001 r.

1.

Pośrednictwo pracy polega na udzielaniu pomocy bezrobotnym i innym osobom poszukującym

pracy w uzyskaniu odpowiedniego zatrudnienia oraz pracodawcom w znalezieniu odpowiednich

pracowników.

1a

Nie stanowi pośrednictwa pracy kierowanie za granicę do pracodawców zagranicznych

własnych pracowników przez organy, organizacje lub instytucje, jeżeli wynika to z

umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

2.

Pośrednictwo pracy prowadzą powiatowe urzędy pracy. Pośrednictwo pracy jest wykonywane

nieodpłatnie i opiera się na następujących zasadach

1)

dostępności usług pośrednictwa dla wszystkich osób poszukujących pracy oraz dla pracodawców;

2)

dobrowolności - oznaczającej wolne od przymusu korzystanie z usług pośrednictwa pracy

przez poszukujących pracy;

3)

równości - oznaczającej obowiązek powiatowych urzędów pracy udzielania wszystkim poszukującym

pracy pomocy w znalezieniu zatrudnienia, bez względu na ich narodowość, przynależność

do organizacji politycznych, społecznych, na płeć, wyznanie i inne okoliczności;

4)

jawności - oznaczającej, że każde wolne miejsce pracy zgłoszone do urzędu podawane

jest do wiadomości poszukującym pracy.

3

Pracodawcy mają obowiązek na bieżąco informować powiatowe urzędy pracy, właściwe dla

siedziby pracodawcy, o wolnych miejscach zatrudnienia lub miejscach przygotowania

zawodowego. Informując o wolnych miejscach zatrudnienia lub miejscach przygotowania

zawodowego, pracodawcy nie mogą formułować wymagań dyskryminujących kandydatów ze

względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość,

orientację seksualną, przekonania, zwłaszcza polityczne lub religijne, ani ze względu

na przynależność związkową.

3a.

(uchylony).

4.

Pracodawca przed zatrudnieniem pracownika obowiązany jest uzyskać od niego oświadczenie

o pozostawaniu lub niepozostawaniu w rejestrze bezrobotnych.

5.

Pracodawca obowiązany jest zawiadomić w formie pisemnej w ciągu 5 dni właściwy powiatowy

urząd pracy o zatrudnieniu osoby zarejestrowanej jako bezrobotna lub o powierzeniu

jej innej pracy zarobkowej.

1.

Powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i inne osoby poszukujące pracy oraz

prowadzą karty rejestracyjne tych osób.

1a.

Rejestracja i ewidencja bezrobotnych i innych osób poszukujących pracy następuje po

przedstawieniu przez te osoby niezbędnych dla ustalenia ich statusu i uprawnień danych

osobowych, informacji oraz dokumentów, określonych w rozporządzeniach, o których mowa

w art. 36 ust. 1.

2.

Bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w

wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania

informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia.

3.

Starosta, z zastrzeżeniem art. 27 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która

1)

nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2;

2)

(uchylony);

3)

otrzymała pożyczkę z Funduszu Pracy lub Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

na podjęcie działalności pozarolniczej lub rolniczej;

4

dwukrotnie odmówiła, bez uzasadnionej przyczyny, przyjęcia propozycji odpowiedniego

zatrudnienia, wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych, albo udziału

w szkoleniu, stażu lub programie specjalnym; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje

na okres 6 miesięcy;

5)

nie stawiła się w powiatowym u rzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła

w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu

bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie

pracy;

6)

odmówiła poddania się badaniom lekarskim mającym na celu ustalenie zdolności do pracy;

pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia tej odmowy;

7)

na wniosek bezrobotnego.

1

Starostowie w razie braku możliwości zapewnienia bezrobotnym odpowiedniego zatrudnienia

1)

inicjują i finansują szkolenia bezrobotnych oraz przyznają i wypłacają dodatki szkoleniowe;

2)

inicjują organizowanie dodatkowych miejsc pracy i udzielają pracodawcom pomocy finansowej

w zakresie określonym w ustawie;

3)

inicjują oraz finansują, w zakresie ustalonym w ustawie, prace interwencyjne, a także

roboty publiczne;

4)

udzielają pożyczek z Funduszu Pracy na podjęcie działalności na własny rachunek;

5)

przyznają i wypłacają zasiłki,

6)

aktywizują bezrobotnych w ramach programów specjalnych oraz w ramach zajęć w klubach

pracy;

7)

inicjują i realizują inne zadania przewidziane w ustawie oraz w odrębnych przepisach.

2

Przepis ust. 1 pkt 1, z wyjątkiem wypłacania dodatków szkoleniowych, stosuje się odpowiednio

do żołnierzy rezerwy.

1

Starosta inicjuje szkolenie bezrobotnych i żołnierzy rezerwy w celu zwiększenia ich

szans na uzyskanie zatrudnienia, podwyższenia dotychczasowych kwalifikacji zawodowych

lub zwiększenia aktywności zawodowej, a w szczególności w razie

1)

braku kwalifikacji zawodowych;

2)

konieczności zmiany kwalifikacji w związku z brakiem propozycji odpowiedniego zatrudnienia;

3)

utraty zdolności do wykonywania pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie.

1a

Przy doborze kandydatów na szkolenia, o których mowa w ust. 1, nie można stosować

wymagań dyskryminujących kandydatów ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę,

narodowość, przekonania, zwłaszcza polityczne lub religijne, oraz przynależność związkową.

2

Starosta kieruje bezrobotnego i żołnierza rezerwy na wskazane przez niego szkolenie,

jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że szkolenie to zapewni uzyskanie pracy, koszt

tego szkolenia nie przekroczy dwukrotnego przeciętnego wynagrodzenia, a także spełniony

jest przynajmniej jeden z warunków, o których mowa w ust. 1.

3.

Szkolenie powinno trwać nie dłużej niż 6 miesięcy, a w przypadkach uzasadnionych programem

szkolenia w danym zawodzie - nie dłużej niż 12 miesięcy.

4.

Skierowanie na szkolenie może być poprzedzone określeniem przez doradcę zawodowego

powiatowego urzędu pracy predyspozycji bezrobotnego do wykonywania zawodu, który uzyska

w wyniku szkolenia, oraz, w uzasadnionych przypadkach, skierowaniem na specjalistyczne

badania lekarskie.

5

Na wniosek pracodawcy, który zatrudnia co najmniej 20 pracowników, starosta może zrefundować

z Funduszu Pracy koszty szkolenia pracowników, do wysokości 50%, nie więcej jednak

niż do wysokości przeciętnego wynagrodzenia na jedną osobę, jeżeli po ukończeniu szkolenia

zostaną zatrudnieni zgodnie z kierunkiem odbytego szkolenia przez tego pracodawcę

na innych stanowiskach pracy przez okres co najmniej 12 miesięcy.

6.

Pracodawca, który nie spełnił warunku, o którym mowa w ust. 5, obowiązany jest do

zwrotu kosztów szkolenia finansowanych ze środków Funduszu Pracy.

1

Dodatek szkoleniowy przysługuje bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które

został skierowany przez starostę.

1a

Dodatek szkoleniowy nie przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie odbywania szkolenia

przysługuje mu z tego tytułu stypendium, dieta lub innego rodzaju świadczenie pieniężne

w wysokości wyższej niż dodatek szkoleniowy.

2.

Wysokość dodatku szkoleniowego wynosi miesięcznie 20% zasiłku, o którym mowa w art.

24 ust. 1.

3

W przypadku skierowania bezrobotnego lub żołnierza rezerwy na szkolenie koszty tego

szkolenia są finansowane z Funduszu Pracy, z zastrzeżeniem ust. 3a i 4.

3a

Starosta, na wniosek bezrobotnego, może wyrazić zgodę na częściowe sfinansowanie z

Funduszu Pracy kosztów szkolenia, jeżeli skierowanie na to szkolenie nastąpiło na

prośbę bezrobotnego albo innej organizacji lub instytucji pokrywającej część kosztów

tego szkolenia. Przepisy art. 15 ust. 1-4 stosuje się odpowiednio.

4.

Osoba, która z własnej winy nie ukończyła szkolenia, obowiązana jest do zwrotu kosztów

szkolenia, chyba że powodem nieukończenia szkolenia było podjęcie zatrudnienia.

5.

(uchylony).

6.

(uchylony).

7

Osobom skierowanym na szkolenie przez starostę, z wyjątkiem posiadających z tego tytułu

prawo do stypendium, przysługuje odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia od następstw

nieszczęśliwych wypadków powstałych w związku ze szkoleniem oraz w drodze do i z miejsca

szkolenia - wypłacane przez instytucję ubezpieczeniową, w której osoby te zostały

ubezpieczone.

8.

Jednostka szkoleniowa obowiązana jest ubezpieczyć osobę, o której mowa w ust. 7, od

następstw nieszczęśliwych wypadków.

9.

(uchylony).

10

Starosta może sfinansować z Funduszu Pracy koszty szkolenia osoby poszukującej pracy,

skierowanej na szkolenie, która

1)

jest w okresie wypowiedzenia stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy;

2)

jest zatrudniona u przedsiębiorcy, wobec którego ogłoszono upadłość lub który jest

w stanie likwidacji, z wyłączeniem likwidacji w celu prywatyzacji;

3)

otrzymuje świadczenie socjalne przysługujące na urlopie górniczym lub górniczy zasiłek

socjalny - przewidziane w Układzie zbiorowym pracy dla pracowników zakładów górniczych

z dnia 21 grudnia 1991 r. i w ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania

w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1112, z 2001 r. Nr 5, poz. 41 i Nr 154, poz. 1802 oraz z 2002 r. Nr 216, poz. 1826 i Nr 238, poz. 2020) lub w odrębnych przepisach;

4)

pobiera gwarantowany zasiłek okresowy z pomocy społecznej.

1

W celu umożliwienia podjęcia zatrudnienia wymagającego szczególnych kwalifikacji,

starosta może na wniosek bezrobotnego i żołnierza rezerwy udzielić mu pożyczki na

sfinansowanie kosztów szkolenia do wysokości czterokrotnego przeciętnego wynagrodzenia

obowiązującego w dniu podpisania z nim umowy.

2.

Pożyczka, o której mowa w ust. 1, jest nieoprocentowana, a okres jej spłaty może wynosić

do 18 miesięcy od ustalonego w umowie dnia zakończenia szkolenia.

3.

W przypadku wykorzystania pożyczki na inne cele niż określone w umowie, niepodjęcia

lub nieukończenia szkolenia, pożyczka podlega bezzwłocznemu zwrotowi w całości, wraz

z odsetkami ustawowymi. Odsetki ustawowe ustala się także od kwoty pożyczki niespłaconej

w terminie.

4.

Przepis art. 15 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Poradnictwo zawodowe polega na udzieleniu bezrobotnym i innym osobom poszukującym

pracy pomocy w wyborze odpowiedniego zawodu i miejsca zatrudnienia oraz pracodawcom

w doborze kandydatów do pracy na stanowiska wymagające szczególnych predyspozycji

psychofizycznych.

2.

Poradnictwo zawodowe kieruje się następującymi zasadami

1)

dostępności usług dla wszystkich osób bezrobotnych i innych osób poszukujących pracy

oraz dla pracodawców;

2)

dobrowolności korzystania z usług poradnictwa zawodowego;

3)

równości w korzystaniu z usług poradnictwa zawodowego bez względu na narodowość, płeć,

wyznanie, przynależność do organizacji politycznych i społecznych oraz inne okoliczności;

4)

swobody wyboru zawodu i miejsca zatrudnienia;

5)

bezpłatności korzystania z usług poradnictwa zawodowego;

6)

poufności i ochrony danych osobistych bezrobotnych i innych osób poszukujących pracy,

korzystających z usług poradnictwa zawodowego.

3

Poradnictwo zawodowe prowadzą powiatowe urzędy pracy oraz centra informacji i planowania

kariery zawodowej wojewódzkich urzędów pracy.

4.

Poradnictwo zawodowe świadczone jest w formie porad indywidualnych i grupowych.

5.

Porady indywidualne mogą być poprzedzone specjalistycznymi badaniami lekarskimi i

psychologicznymi. Koszty badań nie obciążają bezrobotnego i innych osób poszukujących

pracy.

6.

Przeprowadzenie badań, o których mowa w ust. 5, może nastąpić wyłącznie za zgodą bezrobotnego

lub innej osoby poszukującej pracy.

1

Starosta może udzielać z Funduszu Pracy pożyczek

1)

pracodawcom na zorganizowanie dodatkowych miejsc pracy dla bezrobotnych skierowanych

na te miejsca;

2)

bezrobotnym, pracownikom w okresie wypowiedzenia zwalnianym z pracy z przyczyn dotyczących

zakładu pracy oraz poszukującym pracy otrzymującym świadczenie socjalne przysługujące

na urlopie górniczym lub górniczy zasiłek socjalny, przewidziane w Układzie zbiorowym

pracy dla pracowników zakładów górniczych z dnia 21 grudnia 1991 r. i w ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania

w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1112, z 2001 r. Nr 5, poz. 41 i Nr 154, poz. 1802 oraz z 2002 r. Nr 216, poz. 1826 i Nr 238, poz. 2020) lub odrębnych przepisach - na podjęcie pozarolniczej działalności lub działalności

rolniczej, z wyjątkiem zakupu ziemi.

2.

Wysokość pożyczki nie może przekraczać dwudziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia;

w razie pożyczki na zorganizowanie dodatkowych miejsc pracy wysokość ta dotyczy utworzenia

jednego miejsca pracy.

3.

Pracodawca, któremu udzielono pożyczki, jest zobowiązany do zorganizowania dodatkowych

miejsc pracy w terminach określonych w umowie pożyczki i zatrudniania skierowanych

bezrobotnych przez okres co najmniej 24 miesięcy.

4.

Pożyczka dla osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2, może być umorzona na wniosek pożyczkobiorcy

przez starostę do wysokości 50%, pod warunkiem prowadzenia działalności przez okres

co najmniej 24 miesięcy oraz po spełnieniu innych warunków określonych w umowie.

4a

Starosta może odroczyć termin spłaty, rozłożyć na raty albo po zasięgnięciu opinii

powiatowej rady zatrudnienia umorzyć w części lub w całości pożyczkę, o której mowa

w ust. 1, jeżeli

1)

w wyniku postępowania egzekucyjnego lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów

stwierdzono, że pożyczkobiorca nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności;

2)

w wyniku egzekucji pożyczkobiorca lub osoby pozostające na jego utrzymaniu byłyby

pozbawione niezbędnych środków utrzymania;

3)

pożyczkobiorca zmarł nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności;

4)

wydatki egzekucyjne będą wyższe od należności;

5)

przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykaże, że za umorzeniem przemawiają szczególne

względy gospodarcze lub społeczne.

4b.

Umorzenie pożyczki, za spłatę której odpowiada solidarnie więcej niż jeden dłużnik,

może nastąpić, gdy okoliczności uzasadniające umorzenie, o których mowa w ust. 4a,

zachodzą co do wszystkich zobowiązanych.

4c

Od należności, której termin zapłaty odroczono lub którą rozłożono na raty, nie pobiera

się odsetek za zwłokę za okres od wydania decyzji do upływu terminu zapłaty określonego

w decyzji.

4d

Jeżeli pożyczkobiorca nie spłaci w terminie albo w pełnej wysokości rat ustalonych

w decyzji, pozostała do spłaty należność staje się natychmiast wymagalna wraz z należnymi

odsetkami za zwłokę, w tym również z odsetkami, o których mowa w ust. 4c.

5

Warunki udzielania pożyczek, wysokość stopy procentowej oraz warunki spłaty określa

się w umowie zawieranej przez starostę z pożyczkobiorcą.

5a.

Umowa zawarta z osobą, o której mowa w ust. 1 pkt 2, może przewidywać dokonanie przez

powiatowy urząd pracy zwrotu do 80% udokumentowanych kosztów szkolenia, konsultacji

lub doradztwa dotyczących podejmowanej działalności, poniesionych w okresie do 6 miesięcy

od dnia udzielenia pożyczki, w kwocie nieprzekraczającej jednak przeciętnego wynagrodzenia.

6.

Wykazy pracodawców i osób, którym udzielono pożyczki, podawane są do wiadomości publicznej

w powiatowym urzędzie pracy.

7.

Przepisy ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2, 3, 5 i 6 stosuje się odpowiednio do jednoosobowego

przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej, zwanego dalej „jednoosobowym

przedsiębiorcą”, jeżeli zamierza zatrudnić pracownika.

8.

(uchylony).

9.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

udzielania pożyczek, wysokość stopy procentowej oraz warunki spłat, o których mowa

w ust. 5.

1.

Starosta zwraca pracodawcy, który zatrudnił w ramach prac interwencyjnych na okres

do 6 miesięcy skierowanych bezrobotnych, część kosztów poniesionych na wynagrodzenia,

nagrody oraz składki na ubezpieczenie społeczne skierowanych bezrobotnych w wysokości

uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty ustalonej jako iloczyn liczby

zatrudnionych w miesiącu w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz kwoty zasiłku

określonej w art. 24 ust. 1 obowiązującej w ostatnim dniu zatrudnienia każdego rozliczanego

miesiąca i składki na ubezpieczenie społeczne od refundowanego wynagrodzenia.

2.

Starosta może dokonywać, w zakresie i na zasadach określonych w ust. 1, zwrotu poniesionych

przez pracodawcę kosztów, z tytułu zatrudnienia do 12 miesięcy skierowanych bezrobotnych

w ramach prac interwencyjnych, w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej

jednak najniższego wynagrodzenia i składki na ubezpieczenie społeczne od refundowanego

wynagrodzenia za każdego bezrobotnego, jeżeli refundacja obejmuje koszty poniesione

za co drugi miesiąc ich zatrudnienia.

2a

Starosta może skierować bezrobotnych, którzy ukończyli 53 lata - kobiety i 58 lat

- mężczyźni, z którymi rozwiązanie stosunku pracy w ostatnim zakładzie pracy nastąpiło

z przyczyn dotyczących zakładu pracy, do wykonywania pracy w ramach prac interwencyjnych

przez okres do 24 miesięcy oraz dokonać na zasadach określonych w ust. 1 zwrotu poniesionych

przez pracodawcę kosztów.

3

Jeżeli pracodawca bezpośrednio po zakończeniu prac interwencyjnych trwających co najmniej

6 miesięcy zatrudniał skierowanego bezrobotnego przez okres dalszych 6 miesięcy, zawierając

po upływie tego okresu umowę o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu

pracy, starosta może przyznać pracodawcy jednorazową refundację wynagrodzenia w wysokości

uprzednio uzgodnionej, nie wyższej jednak niż 150% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego

w dniu spełnienia tego warunku.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do jednoosobowego przedsiębiorcy, jeżeli

zamierza zatrudnić bezrobotnego w ramach prac interwencyjnych.

5

Starosta, kierując bezrobotnego do prac interwencyjnych, ma obowiązek wziąć pod uwagę

jego wiek, stan zdrowia oraz rodzaje uprzednio wykonywanej pracy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2001 r., z tym że

1)

art. 2 pkt 1, art. 3, 8 i 9 wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

art. 11 ust. 2 wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1

Starosta zwraca organizatorowi robót publicznych, który zatrudniał skierowanych bezrobotnych

przez okres do 6 miesięcy, część kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz

składki na ubezpieczenia społeczne bezrobotnych w wysokości uprzednio uzgodnionej,

nieprzekraczającej jednak kwoty ustalonej jako iloczyn liczby zatrudnionych w miesiącu

w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz 50% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego

w ostatnim dniu zatrudnienia każdego rozliczanego miesiąca i składki na ubezpieczenia

społeczne od refundowanego wynagrodzenia.

2.

Starosta może dokonywać, w zakresie i na zasadach określonych w ust. 1, zwrotu poniesionych

przez organizatora robót publicznych kosztów, z tytułu zatrudnienia do 12 miesięcy

skierowanych bezrobotnych, w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak

przeciętnego wynagrodzenia i składki na ubezpieczenie społeczne od refundowanego wynagrodzenia

za każdego bezrobotnego, jeżeli refundacja obejmuje koszty poniesione za co drugi

miesiąc ich zatrudnienia.

3.

Na wniosek organizatora robót publicznych starosta może przyznawać zaliczki ze środków

Funduszu Pracy na poczet wypłat wynagrodzeń oraz składki na ubezpieczenie społeczne,

a także rzeczowych kosztów organizacji robót publicznych.

4

Na wniosek organizatora robót publicznych, w powiatach (gminach) zagrożonych szczególnie

wysokim bezrobociem strukturalnym, starosta, po uzyskaniu opinii powiatowej rady zatrudnienia,

może wyrazić zgodę na refundowanie do 20% rzeczowych kosztów organizacji robót publicznych,

jednakże w wysokości nie wyższej niż 15% kwoty wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia

społeczne bezrobotnych, finansowanych z Funduszu Pracy.

5.

Przepis art. 19 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

6.

(uchylony).

1.

Starosta zwraca organowi samorządu terytorialnego, który zatrudnił skierowanego bezrobotnego

w ramach robót publicznych trwających nie dłużej niż 7 dni w miesiącu, wynagrodzenie

w wysokości jednej dwudziestej piątej najniższego wynagrodzenia wraz ze składką na

ubezpieczenie społeczne za każdy dzień zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy.

2.

Przepis art. 19 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób

i tryb organizowania prac interwencyjnych i robót publicznych oraz przyznawania zaliczek,

mając na uwadze

1)

wskazanie podmiotów uprawnionych do organizowania robót publicznych i prac interwencyjnych;

2)

wskazanie preferencji przy kierowaniu osób do robót publicznych i prac interwencyjnych;

3)

treść wniosku o organizowanie robót publicznych lub prac interwencyjnych;

4)

określenie trybu i warunków zawieranych umów z uprawnionymi pracodawcami;

5)

warunki zwrotu wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne.

1.

Starosta może zawrzeć z pracodawcą umowę przewidującą zrefundowanie poniesionych kosztów

z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne w związku z zatrudnieniem skierowanego

bezrobotnego.

2.

Kwota zrefundowanych składek, o których mowa w ust. 1, nie może przekroczyć trzykrotnej

wysokości najniższego wynagrodzenia obowiązującego w dniu spełnienia warunków wymienionych

w ust. 3.

3.

Refundacja następuje w przypadku, gdy

1)

pracodawca zatrudniał skierowanego bezrobotnego w pełnym wymiarze czasu pracy przez

okres co najmniej 12 miesięcy oraz

2)

po upływie 12 miesięcy zatrudnienia umowa o pracę będzie nadal umową o pracę na czas

nieokreślony.

Starosta może zawrzeć z pracodawcą lub organizacją zrzeszającą pracodawców umowę przewidującą

refundowanie poniesionych kosztów na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia społeczne

młodocianych pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania

zawodowego, w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty, o

której mowa w art. 57 ust. 3, z uwzględnieniem wykazu zawodów, o którym mowa w art.

5 ust. 1 pkt 13.

1.

Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7

dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem

art. 27, jeżeli

1)

nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych,

robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz

2)

w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co

najmniej 365 dni

a

był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia,

od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku

opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 54; w okresie tym nie

uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, z

zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2,

b)

wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą, jeżeli osiągał z tego tytułu

dochód w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia,

c)

wykonywał pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo współpracował

przy wykonywaniu tych umów, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne

i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia,

d)

podlegał ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu z tytułu prowadzenia

pozarolniczej działalności lub współpracy, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie

społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co

najmniej najniższe wynagrodzenie,

e)

wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia

wolności, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy

stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia,

f)

wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub w spółdzielni kółek rolniczych

(usług rolniczych), będąc członkiem tej spółdzielni, jeżeli podstawę wymiaru składki

na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego

wynagrodzenia,

g

opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej

pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego,

g

opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej

pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niebędącym członkiem

Unii Europejskiej,

h)

był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,

i

był zatrudniony lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód,

od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

2.

Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy

1)

zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia

wojskowego absolwentów szkół wyższych, służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata

na żołnierza zawodowego, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej oraz zasadniczej

służby w obronie cywilnej i służby zastępczej;

2)

urlopu wychowawczego, udzielonego na podstawie odrębnych przepisów;

2a)

(uchylony);

3)

pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, świadczenia rehabilitacyjnego

oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo

zaprzestania prowadzenia pozarolniczej działalności - okresy pobierania zasiłku chorobowego,

macierzyńskiego lub opiekuńczego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków stanowiła

kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia;

4)

niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które opłacana była składka na ubezpieczenie społeczne

i Fundusz Pracy lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru

składki stanowiła kwota wynosząca co najmniej najniższe wynagrodzenie;

5)

okres, za który przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania

przez pracodawcę stosunku pracy (stosunku służbowego), oraz okres, za który wypłacono

pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę.

3.

(uchylony).

4

Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów

śledczych, zarejestrowanym w okresie 30 dni od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów,

o których mowa w ust. 1 pkt 2 i w ust. 2, przypadających w okresie 18 miesięcy przed

ostatnim pozbawieniem wolności, oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności

wynosiła co najmniej 365 dni, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne

i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia.

W przypadku pozbawienia wolności w okresie pobierania zasiłku, po zwolnieniu z zakładu

karnego lub aresztu śledczego przysługuje prawo do zasiłku na okres skrócony o okres

pobierania zasiłku przed pozbawieniem wolności i w trakcie przerw w odbywaniu kary.

4a

Prawo do zasiłku przysługuje również bezrobotnym zwolnionym po odbyciu zasadniczej

służby wojskowej, jeżeli okres jej odbywania wynosił co najmniej 350 dni i przypadał

w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się w powiatowym urzędzie

pracy.

5.

W razie równoczesnego spełnienia kilku warunków uprawniających do zasiłku, bezrobotnemu

przysługuje wybór podstawy jego przyznania.

6.

W przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po

upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, lecz w okresie

posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania

tego prawa na okres, o którym mowa w art. 25 ust. 1.

7

Osobom posiadającym obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej do okresu

wymaganego do nabycia prawa do zasiłku zalicza się także, na zasadach określonych

w ust. 1 i 2, okres zatrudnienia, innej pracy zarobkowej oraz prowadzenia pozarolniczej

działalności na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej.

1

Wysokość zasiłku wynosi 476,70 zł miesięcznie, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz 6a.

2

Bezrobotnemu, którego łączne okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej

działalności, wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2, oraz okresy, o których mowa w art.

23 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5, zwane dalej „okresem uprawniającym do zasiłku”, wynoszą

do 5 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 80% kwoty zasiłku określonego w ust. 1.

2

Bezrobotnemu, którego łączne okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej

działalności, wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2, okresy, o których mowa w art. 23

ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5, oraz okresy, o których mowa w art. 23 ust. 7, zwane dalej

„okresem uprawniającym do zasiłku”, wynoszą do 5 lat, przysługuje zasiłek w wysokości

80% kwoty zasiłku określonego w ust. 1.

3.

Bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, przysługuje

zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w ust. 1.

4.

Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania

zasiłku, zalicza się również okresy pobierania, na podstawie przepisów o pomocy społecznej,

gwarantowanego zasiłku okresowego, okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę

w celu przygotowania zawodowego młodocianych pracowników, okres zatrudnienia za granicą

osoby, która przesiedliła się do kraju na warunkach repatriacji w rozumieniu przepisów

o obywatelstwie polskim oraz okresy urlopu bezpłatnego, udzielonego na podstawie przepisów

w sprawie bezpłatnych urlopów dla matek pracujących, opiekujących się małymi dziećmi,

innych udzielonych w tym celu urlopów bezpłatnych, a także okresy niewykonywania pracy

przed dniem 8 czerwca 1968 r. stanowiące przerwę w zatrudnieniu spowodowaną opieką

nad dzieckiem

1)

w wieku do 4 lat - w granicach do 3 lat na każde dziecko oraz łącznie z okresami,

o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 2 - bez względu na liczbę dzieci - do 6 lat;

2)

na które ze względu na jego stan fizyczny, psychiczny lub psychofizyczny przysługuje

pielęgnacyjny zasiłek rodzinny - dodatkowo do 3 lat na każde dziecko.

4a

Do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość i okres pobierania

zasiłku, zalicza się również okresy zatrudnienia, o których mowa w art. 73a.

5.

(uchylony).

6.

(uchylony).

6a.

Zasiłki podlegają waloryzacji o wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych

ogółem w poprzednim półroczu, w terminach 1 marca i 1 września. Zasiłki nie podlegają

waloryzacji w przypadku, gdy wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem

nie uległ zmianie lub był ujemny.

6b.

Minister właściwy do spraw pracy, na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego, ogłasza, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, kwoty zasiłków po waloryzacji.

6c.

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłasza w formie komunikatu w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” do 20 dnia pierwszego miesiąca każdego

półrocza wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem za poprzednie półrocze.

7.

Zasiłki wypłaca się w okresach miesięcznych z dołu. Zasiłek za niepełny miesiąc ustala

się dzieląc kwotę przysługującego zasiłku przez 30 i mnożąc przez liczbę dni kalendarzowych

przypadających w okresie, za który przysługuje zasiłek.

7a.

Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio do dodatków szkoleniowych, zasiłków przedemerytalnych,

świadczeń przedemerytalnych i stypendiów.

8

Uprawnionym do zasiłku, dodatku szkoleniowego, stypendium oraz świadczenia przedemerytalnego

przysługują odsetki ustawowe, jeżeli powiatowy urząd pracy z przyczyn niezależnych

od uprawnionych osób nie dokonał ich wypłaty w terminie.

1.

Okres pobierania zasiłku, z zastrzeżeniem ust. 1a, 5, 8, 11 i 12, wynosi

1)

6 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze

działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu

30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała przeciętnej

stopy bezrobocia w kraju;

2)

12 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze

działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu

30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała przeciętną

stopę bezrobocia w kraju;

3)

18 miesięcy dla bezrobotnych

a)

zamieszkałych w dniu nabycia prawa do zasiłku oraz w okresie jego pobierania na obszarze

działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu

30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 2-krotnie

przeciętną stopę bezrobocia w kraju, oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni

okres uprawniający do zasiłku lub

b

którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek

bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu

jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego.

1a.

Okres pobierania zasiłku przez bezrobotnych zamieszkałych w miejscowościach, które

w okresie pobierania zasiłku zostały objęte obszarem działania innego powiatowego

urzędu pracy, nie ulega zmianie.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

4.

(uchylony).

4a.

(uchylony).

5.

W razie urodzenia dziecka przez kobietę pobierającą zasiłek w okresie, o którym mowa

w ust. 1, lub w ciągu miesiąca po jego zakończeniu, okres ten ulega przedłużeniu o

czas, przez który przysługiwałby jej, zgodnie z odrębnymi przepisami, zasiłek macierzyński.

6.

(uchylony).

7.

(uchylony).

8

Okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 5, ulega skróceniu o okres zatrudnienia

w ramach prac interwencyjnych i robót publicznych przypadających na okres, w którym

przysługiwałby zasiłek, oraz o okres nieprzysługiwania zasiłku z przyczyn wymienionych

w art. 27 ust. 1 i 3.

9.

(uchylony).

10.

(uchylony).

11

Bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu

podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania

dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie i

zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 7 dni od dnia

ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia

pozarolniczej działalności lub osiągania dochodu przekraczającego połowę najniższego

wynagrodzenia miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania

zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 8.

11a.

Przepis ust. 11 stosuje się odpowiednio w przypadku powołania i zwolnienia z zasadniczej

służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego

absolwentów szkół wyższych, służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata na

żołnierza zawodowego, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej oraz zasadniczej

służby w obronie cywilnej i służby zastępczej.

11b

Przepisy ust. 11 stosuje się odpowiednio w przypadku bezrobotnych odbywających szkolenia

lub staże organizowane przez inny podmiot niż powiatowy urząd pracy oraz w przypadku

podjęcia stażu zawodowego, praktyk lub szkoleń finansowanych z europejskich funduszy

przedakcesyjnych i strukturalnych.

12

Osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu

kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 23, uzyskuje prawo do zasiłku

na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których

mowa w ust. 8.

13.

(uchylony).

14.

Okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności oraz uzyskiwania

dochodu, o którym mowa w ust. 11, wlicza się do okresów, o których mowa w art. 27

ust. 2.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

Bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 5 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu

zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności oraz o zaistnieniu

innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do

zasiłku.

1.

Prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który

1)

(uchylony);

2)

odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia,

szkolenia, wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych;

3)

w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał

stosunek pracy (stosunek służbowy) za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron,

chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub

zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących pracodawcy albo rozwiązanie stosunku

pracy za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca

zamieszkania;

4)

w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował

rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy (stosunku służbowego) bez wypowiedzenia;

5)

otrzymał przewidziane Układem zbiorowym pracy dla pracowników zakładów górniczych

z dnia 21 grudnia 1991 r. oraz w przepisach ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania

w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1112, z 2001 r. Nr 5, poz. 41 i Nr 154, poz. 1802 oraz z 2002 r. Nr 216, poz. 1826 i Nr 238, poz. 2020) świadczenie w postaci jednorazowego ekwiwalentu pieniężnego za urlop górniczy, jednorazowej

odprawy socjalnej, zasiłkowej, pieniężnej lub pieniężnej bezwarunkowej;

6

otrzymał odszkodowanie za skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę.

2.

Bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 23 zasiłek

przysługuje

1)

po okresie 90 dni - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2;

2)

po okresie 90 dni, od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku

wymienionym w ust. 1 pkt 3;

3)

po okresie 180 dni, od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku

wymienionym w ust. 1 pkt 4;

4)

po upływie okresu, za który otrzymał ekwiwalent, odprawę lub odszkodowanie, o których

mowa w ust. 1 pkt 5 i 6.

3

Bezrobotny, który w okresie krótszym niż 30 dni przebywa za granicą lub pozostaje

w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje

pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji

powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy.

Zasiłek za ten okres nie przysługuje.

3

Bezrobotny, który w okresie krótszym niż 30 dni przebywa za granicą lub pozostaje

w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje

pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji

powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy.

Zasiłek za ten okres nie przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 3a i 3b.

3a

Bezrobotny będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który nabył

w Rzeczypospolitej Polskiej prawo do świadczeń z tytułu bezrobocia i udaje się do

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu poszukiwania pracy, zachowuje

prawo do tych świadczeń.

3b

Świadczenia przysługujące bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 3a, są wypłacane na zasadach

określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich

Unii Europejskiej.

4

Bezrobotny jest obowiązany do składania lub przesyłania powiatowemu urzędowi pracy

co miesiąc pisemnego oświadczenia o dochodach oraz innych dokumentów niezbędnych do

ustalenia jego uprawnień do świadczeń przewidzianych w ustawie. W razie niedokonania

tych czynności zasiłek lub inne świadczenia przysługują od dnia złożenia oświadczenia

i innych wymaganych dokumentów.

1

Osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, obowiązana jest do zwrotu,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z

przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz

składką na ubezpieczenie zdrowotne.

2.

Za nienależnie pobrane świadczenie w rozumieniu ust. 1 uważa się

1)

świadczenie wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do

jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach;

2)

świadczenie wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów

albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy

przez osobę pobierającą to świadczenie;

3

zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium, świadczenie przedemerytalne lub inne świadczenie

pieniężne finansowane z Funduszu Pracy, wypłacone osobie za okres, za który nabyła

prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej lub renty

rodzinnej, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia

na zasadach określonych w art. 29;

4)

koszty szkolenia, w przypadku określonym w art. 16 ust. 4;

5

zasiłek lub świadczenie przedemerytalne wypłacone za okres, za który, w związku z

orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie

z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę;

6

świadczenie wypłacone z Funduszu Pracy za okres po śmierci uprawnionego.

3

Roszczenia z tytułu zasiłków, dodatków szkoleniowych, stypendiów, świadczeń przedemerytalnych

i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu

z upływem 3 lat od dnia spełnienia warunków do ich nabycia przez uprawnioną osobę,

natomiast roszczenia powiatowego urzędu pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat

od dnia ich wypłaty.

4.

(uchylony).

5.

Roszczenia pracodawców i jednoosobowych przedsiębiorców z tytułu refundacji z Funduszu

Pracy należnych świadczeń ulegają przedawnieniu z upływem 12 miesięcy od dnia, w którym

roszczenie stało się wymagalne.

6.

(uchylony).

7.

Kwoty nienależnie pobranych świadczeń, o których mowa w ust. 2, podlegają ściągnięciu

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

8

starosta może w szczególnie uzasadnionych przypadkach odroczyć, rozłożyć na raty lub

po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć całość lub część nienależnie

pobranego świadczenia.

Należności przysługujące bezrobotnym i innym uprawnionym osobom stanowią ich prawa

majątkowe i przechodzą po ich śmierci, w równych częściach, na małżonka oraz inne

osoby spełniające warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej w myśl przepisów o

emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W razie braku takich osób

prawa te wchodzą do spadku.

1

Bezrobotnemu lub innej uprawnionej osobie, którym przyznano prawo do emerytury, renty

z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej lub renty rodzinnej w wysokości

przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia za okres, za który wypłacono zasiłek,

dodatek szkoleniowy, stypendium, świadczenie przedemerytalne lub inne świadczenie

pieniężne finansowane z Funduszu Pracy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz inne organy

rentowe, które przyznały świadczenie, wypłacają to świadczenie pomniejszone o kwotę

odpowiadającą wysokości wypłaconych za ten okres zasiłków, dodatków szkoleniowych,

stypendiów, świadczeń przedemerytalnych lub innych świadczeń pieniężnych przed odliczeniem

składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych

i przekazują te kwoty na konto Funduszu Pracy właściwego powiatowego urzędu pracy.

2.

Kwota pomniejszenia, o której mowa w ust. 1, nie może być wyższa niż przyznana za

ten okres kwota emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej

lub renty rodzinnej.

1.

Okresy pobierania zasiłku oraz stypendiów, przyznanych na podstawie art. 37a i 37b,

wlicza się do okresu pracy wymaganego do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych

oraz okresów składkowych w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

2.

Okresów pobierania zasiłków oraz stypendiów, o których mowa w ust. 1, nie wlicza się

jednak do

1)

okresów wymaganych do nabycia prawa i długości okresu pobierania zasiłku;

2)

okresu zatrudnienia, od którego zależy nabycie prawa do urlopu wypoczynkowego;

3)

stażu pracy określonego w odrębnych przepisach, wymaganego do wykonywania niektórych

zawodów.

3.

Przepisy ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 3 stosuje się odpowiednio do okresu pobierania świadczeń

socjalnych przysługujących na urlopie górniczym lub górniczych zasiłków socjalnych

przewidzianych w Układzie zbiorowym pracy dla pracowników zakładów górniczych z dnia

21 grudnia 1991 r. i w ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania

w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1112, z 2001 r. Nr 5, poz. 41 i Nr 154, poz. 1802 oraz z 2002 r. Nr 216, poz. 1826 i Nr 238, poz. 2020) lub odrębnych przepisach.

2

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2, przysługują również członkowi rodziny

osoby pobierającej zasiłek lub stypendium.

3

Świadczenia wymienione w ust. 1 pkt 2 przysługują bezrobotnemu nieuprawnionemu do

zasiłku, dla którego nie ma propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub szkolenia albo

skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe

miejsce pracy, oraz członkom jego rodziny.

1.

(uchylony).

2.

(pominięty).

3.

(pominięty).

3a

Bezrobotnym uprawnionym do zasiłku lub stypendium przysługują one również za okres

udokumentowanej niezdolności do pracy, za który na podstawie odrębnych przepisów pracownicy

zachowują prawo do wynagrodzenia lub przysługują im zasiłki z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby lub macierzyństwa bez potrzeby orzekania przez lekarza orzecznika

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przedłużeniu okresu zasiłkowego.

4.

Powiatowy urząd pracy wydaje osobie skierowanej w celu podjęcia zatrudnienia poza

miejscem stałego zamieszkania bilet kredytowy na przejazd do miejsca przyszłego zatrudnienia

najtańszym środkiem komunikacji publicznej. W przypadku niepodjęcia zatrudnienia z

przyczyn niezawinionych przez osobę skierowaną, bilet powrotny wydaje powiatowy urząd

pracy właściwy dla pracodawcy, do którego wydano skierowanie.

5.

(uchylony).

6.

Starosta może dokonać zwrotu części lub całości kosztów dojazdów do pracy i zakwaterowania

osobie zamieszkałej w powiecie (gminie) uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem

strukturalnym, która została skierowana i podjęła zatrudnienie, staż lub szkolenie

poza miejscem stałego zamieszkania.

7.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i okres,

przez który mogą być finansowane koszty, o których mowa w ust. 6, oraz szczegółowe

warunki i tryb dokonywania zwrotu tych kosztów.

8

Minister właściwy do spraw pracy może określić, w drodze rozporządzenia, powiaty (gminy)

nieuznane za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, w których starosta

może dokonywać zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 6.

Kadencja Rady Ochrony Pracy, Naczelnej Rady Zatrudnienia oraz wojewódzkich i powiatowych

rad zatrudnienia, a także Rady Statystyki, Krajowej Rady Konsultacyjnej do Spraw Osób

Niepełnosprawnych, Rady Nadzorczej Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

i Rady Nadzorczej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych trwająca w dniu ogłoszenia ustawy

upływa z dniem 30 czerwca 2002 r.

(uchylony).

(uchylony).

Kwoty zasiłków, dodatków szkoleniowych, stypendiów i świadczeń przedemerytalnych za

należny okres zaokrągla się w górę do 10 groszy.

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego w terminie do dnia 30 września każdego roku

ogłasza w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski” przeciętną stopę bezrobocia w kraju oraz na obszarze działania powiatowych

urzędów pracy według stanu na dzień 30 czerwca danego roku.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 1 miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 21 i 22, art. 25 pkt 2 oraz art. 31, które wchodzą w życie po upływie 2 miesięcy

od dnia powołania pierwszego składu Komisji,

1a)

art. 16-18, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2002 r.,

2)

art. 19, 24, 26, 28 i 29, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2002 r.

1.

Minister właściwy do spraw pracy określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

1)

prowadzenia pośrednictwa pracy, poradnictwa zawodowego, organizowania szkoleń bezrobotnych

oraz tworzenia zaplecza metodycznego dla potrzeb informacji zawodowej i poradnictwa

zawodowego;

2)

prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy;

3)

przyznawania świadczeń określonych w ustawie;

4)

ustalania trybu opłacania składek na Fundusz Pracy przez osoby, o których mowa w art.

53 ust. 1 pkt 3;

5)

organizowania i finansowania klubów pracy.

2.

Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady organizacji i realizacji

programów specjalnych, zakres ich stosowania, sposób klasyfikacji grup ryzyka oraz

wysokość i sposób finansowania tych programów z Funduszu Pracy.

3.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, klasyfikację zawodów

i specjalności dla potrzeb rynku pracy oraz zakres jej stosowania.

1.

Pośrednictwo pracy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą mogą prowadzić

podmioty prowadzące działalność gospodarczą lub statutową w tym zakresie, inne niż

urzędy pracy, zwane dalej „agencjami pośrednictwa pracy”, po uzyskaniu wpisu do rejestru

agencji zatrudnienia.

2.

Na zlecenie pracodawców mogą być świadczone odpłatnie usługi w zakresie doradztwa

personalnego. Usługi doradztwa personalnego mogą prowadzić podmioty prowadzące działalność

gospodarczą, zwane dalej „agencjami doradztwa personalnego”, po uzyskaniu wpisu do

rejestru agencji zatrudnienia.

3.

Doradztwo personalne polega w szczególności na

1)

prowadzeniu analizy zatrudnienia w przedsiębiorstwach, określaniu kwalifikacji pracowników

i ich predyspozycji oraz innych cech niezbędnych do wykonywania określonej pracy;

2)

wskazywaniu źródeł i metod pozyskania kandydatów na określone stanowiska pracy;

3)

weryfikacji kandydatów pod względem oczekiwanych kwalifikacji i predyspozycji, z zastosowaniem

narzędzi i metod psychologicznych.

4.

Usługi w zakresie zatrudniania pracowników w celu ich udostępniania stronie trzeciej,

którą może być osoba fizyczna lub prawna, zwana dalej „przedsiębiorcą użytkownikiem”,

wykonują wyłącznie agencje pracy tymczasowej. Przedsiębiorca użytkownik wyznacza pracownikowi

agencji pracy tymczasowej zadania i kontroluje ich wykonanie.

5.

Agencją pracy tymczasowej może być podmiot prowadzący działalność gospodarczą, po

uzyskaniu wpisu do rejestru agencji zatrudnienia.

6.

W dokumentach, ogłoszeniach i ofertach publikowanych przez agencję pracy tymczasowej

jest niezbędne podawanie wraz z nazwą własną określenia „agencja pracy tymczasowej”.

Oferty pracy ogłaszane przez agencję pracy tymczasowej należy oznaczać jako oferty

pracy czasowej.

7.

Minister właściwy do spraw pracy prowadzi rejestr agencji zatrudnienia.

8.

Minister właściwy do spraw pracy dokonuje wpisu do rejestru agencji zatrudnienia po

wpłaceniu przez agencję na konto dysponenta Funduszu Pracy, o którym mowa w art. 52

ust. 2, jednorazowej wpłaty w wysokości przeciętnego wynagrodzenia. Z opłat są zwolnione

organizacje pożytku publicznego, o których mowa w odrębnych przepisach, o ile działalność

w zakresie pośrednictwa pracy jest zgodna z celami statutowymi tych organizacji. W

przypadku odmowy dokonania wpisu do rejestru agencji zatrudnienia dokonana wpłata

nie podlega zwrotowi.

9.

Minister właściwy do spraw pracy potwierdza dokonanie wpisu do rejestru agencji zatrudnienia,

wydaje certyfikat oraz określa warunki prowadzenia działalności agencji; prowadzenie

pośrednictwa pracy za granicą wymaga potwierdzenia w formie odrębnego certyfikatu,

10.

Jeżeli warunki określone w certyfikacie nie są przestrzegane, minister właściwy do

spraw pracy może wykreślić agencję zatrudnienia z rejestru agencji zatrudnienia.

11.

Agencja zatrudnienia ma obowiązek informowania ministra właściwego do spraw pracy

o każdej zmianie siedziby, otwarciu i likwidacji oddziałów (filii), zaprzestaniu działalności,

a także dostarczania wszelkich wymaganych przez niego informacji.

12.

Przetwarzanie danych przez agencję zatrudnienia odbywa się zgodnie z ustawą o ochronie

danych osobowych; dane powinny dotyczyć jedynie kwalifikacji i doświadczenia zawodowego

zainteresowanych osób.

13.

Agencja zatrudnienia nie może dyskryminować ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność,

rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, orientację seksualną, przekonania, zwłaszcza

polityczne i religijne, lub ze względu na przynależność związkową, osób, dla których

poszukuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

14.

Agencja zatrudnienia nie może pobierać od osób, dla których poszukuje zatrudnienia

lub innej pracy zarobkowej, opłat innych niż wymienione w art. 47 ust. 2 pkt 8.

15.

Agencja zatrudnienia ma obowiązek przedstawiania ministrowi właściwemu do spraw pracy

oraz marszałkowi województwa i wojewodzie informacji o działalności w okresach rocznych,

w terminie do dnia 15 stycznia.

16.

Agencja zatrudnienia ma obowiązek współpracować z organami zatrudnienia w zakresie

realizacji polityki rynku pracy.

17.

Nie wymaga wpisu do rejestru agencji zatrudnienia gromadzenie w postaci elektronicznej

i udostępnianie informacji o wolnych i poszukiwanych miejscach pracy za pośrednictwem

Internetu i innych sieci telekomunikacyjnych.

18.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki

dokonywania wpisu do rejestru agencji zatrudnienia, odmowy dokonania wpisu, a także

przypadki wykreślenia z rejestru, wzory wniosku i formularza certyfikatu, rodzaje

dokumentów wymaganych do uzyskania wpisu, sposób prowadzenia ewidencji osób przez

agencje, zakres składanych informacji oraz treść zawieranych umów w przypadku prowadzenia

pośrednictwa poza granicami kraju, mając na względzie tworzenie warunków do rozwoju

pośrednictwa pracy.

Osoby pobierające świadczenie przedemerytalne nie mają obowiązku zgłaszania się do

powiatowego urzędu pracy w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Osoby te

mogą być za ich zgodą skierowane przez powiatowy urząd pracy na szkolenie, do prac

interwencyjnych lub robót publicznych.

Absolwentowi skierowanemu przez starostę na szkolenie przysługuje, w okresie jego

odbywania, stypendium w wysokości 60% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust.

1; przepisy art. 16 ust. 4 oraz art. 31 ust. 3a stosuje się odpowiednio.

1

Starosta może, na wniosek lub za zgodą absolwenta, skierować go do odbycia u pracodawcy

stażu przez okres nieprzekraczający 12 miesięcy.

2.

Staż, o którym mowa w ust. 1, odbywa się na podstawie umowy zawartej przez starostę

3.

Nadzór nad odbywaniem stażu przez absolwenta sprawuje starosta

4

Starosta może, za zgodą pracodawcy, powierzyć na podstawie umowy zlecenia sprawowanie

nadzoru nad odbywaniem stażu, przez skierowanego absolwenta, wyznaczonemu przez tego

pracodawcę pracownikowi i przyznać mu z Funduszu Pracy wynagrodzenie miesięczne w

wysokości do 10% łącznej kwoty stypendium przysługującego nadzorowanym absolwentom.

5

Absolwentowi w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości zasiłku,

o którym mowa w art. 24 ust. 1, wypłacane przez starostę

5a

Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do organizacji pożytku publicznego, o którym

mowa w odrębnych przepisach.

6.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

odbywania stażu, o którym mowa w ust. 1.

1.

Starosta ustala i opłaca w wysokości i na zasadach określonych w odrębnych przepisach

składkę na ubezpieczenie emerytalne, rentowe i wypadkowe od stypendiów wypłaconych

na podstawie art. 37a i 37b.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

1

Bezrobotnemu zamieszkałemu w powiecie (gminie) uznanym za zagrożony szczególnie wysokim

bezrobociem strukturalnym, który po utracie statusu absolwenta, w okresie 6 miesięcy

podjął dalszą naukę w systemie wieczorowym lub zaocznym w szkole ponadpodstawowej,

ponadgimnazjalnej albo w szkole wyższej, starosta, na wniosek bezrobotnego, przyznaje

stypendium w wysokości 60% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1, wypłacane

przez okres 12 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 1a-3.

1a

Stypendium przysługuje pod warunkiem nieprzekroczenia wysokości dochodu na osobę w

rodzinie, w rozumieniu przepisów o pomocy społecznej, uprawniającego do świadczeń

z pomocy społecznej.

2.

Podstawą wypłaty stypendium jest zaświadczenie wystawione przez szkołę, potwierdzające

kontynuowanie nauki.

3.

Stypendium nie przysługuje w przypadku przerwania nauki, podjęcia zatrudnienia lub

utraty statusu bezrobotnego.

1.

Starosta może dokonywać z Funduszu Pracy, przez okres do 12 miesięcy, zwrotu poniesionych

przez pracodawcę, z tytułu zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy skierowanego

absolwenta, kosztów wypłaconego mu wynagrodzenia, nagród oraz składki na ubezpieczenie

społeczne w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty zasiłku

określonej w art. 24 ust. 1, i składki na ubezpieczenie społeczne od tej kwoty, obowiązującej

w ostatnim dniu każdego rozliczanego miesiąca.

2.

Starosta może dokonywać z Funduszu Pracy, przez okres do 18 miesięcy, zwrotu poniesionych

przez pracodawcę, z tytułu zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy skierowanego

absolwenta, kosztów wypłaconego mu wynagrodzenia, nagród oraz składki na ubezpieczenie

społeczne w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak najniższego

wynagrodzenia, i składki na ubezpieczenie społeczne od tego wynagrodzenia, jeżeli

zwrot obejmuje koszty poniesione za co drugi miesiąc.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do jednoosobowego przedsiębiorcy, jeżeli

zamierza zatrudnić absolwenta.

1.

Absolwenci, na swój wniosek lub za ich zgodą, mogą zostać skierowani przez starostę,

na zasadach robót publicznych, do wykonywania przez okres do 6 miesięcy pracy niezwiązanej

z wyuczonym zawodem, w wymiarze nieprzekraczającym połowy wymiaru czasu pracy w instytucjach

użyteczności publicznej oraz organizacjach zajmujących się problematyką: kultury,

oświaty, sportu i turystyki, opieki zdrowotnej oraz opieki społecznej.

2

Starosta zwraca pracodawcy, który zatrudnił absolwentów skierowanych do prac, o których

mowa w ust. 1, część poniesionych kosztów na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na

ubezpieczenie społeczne w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak

kwoty ustalonej jako iloczyn liczby zatrudnionych absolwentów i połowy najniższego

wynagrodzenia obowiązującego w ostatnim dniu zatrudnienia każdego rozliczanego miesiąca,

łącznie ze składką na ubezpieczenie społeczne od refundowanego wynagrodzenia.

(uchylony).

1.

Rada Ministrów, przyjmując jako podstawowe kryteria stopę bezrobocia i przewidywany

jego wzrost, określa, w drodze rozporządzenia, powiaty (gminy) zagrożone szczególnie

wysokim bezrobociem strukturalnym, w których na podstawie odrębnych przepisów mogą

być stosowane szczególne instrumenty ekonomiczno-finansowe i inne preferencje w celu

ograniczenia bezrobocia i jego skutków.

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

1.

Programy inicjowane przez organy samorządu województwa mające na celu

-

utrzymanie i tworzenie miejsc pracy,

-

zmniejszenie negatywnych skutków bezrobocia,

-

wsparcie przebiegu restrukturyzacji zatrudnienia w przedsiębiorstwach

mogą zostać wsparte z rezerwy Funduszu Pracy pozostającej w dyspozycji ministra właściwego

do spraw pracy, zgodnie z art. 57a ust. 7.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, zakres i tryb

wspierania ze środków Funduszu Pracy realizacji programów, o których mowa w ust. 1.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, powiaty (gminy) zagrożone strukturalną

recesją i degradacją społeczną, w których mogą być stosowane, określone na podstawie

odrębnych przepisów, wszystkie lub niektóre instrumenty ekonomiczno-finansowe i inne

preferencje, o których mowa w art. 37h ust. 1, biorąc pod uwagę przepisy wynikające

z odrębnych ustaw, mogące mieć do nich odpowiednie zastosowanie.

(uchylony).

1.

Świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie, spełniającej

określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku,

jeżeli

1

osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający

do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub

2

do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących

zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła

co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do

emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub

3

do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym

była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający

do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub

4

do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres

uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn,

a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w

rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności

pracodawcy

(Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088 i Nr 155, poz. 1287), lub

5

zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia

go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub

4.

2

Wysokość świadczenia przedemerytalnego wynosi 80% kwoty emerytury określonej w decyzji

organu rentowego ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia świadczenia przedemerytalnego,

nie mniej jednak niż 120% i nie więcej niż 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust.

1.

3.

Decyzję ustalającą wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego

organ rentowy wydaje na wniosek powiatowego urzędu pracy.

4.

Do postępowania w sprawie ustalenia wysokości emerytury w celu ustalenia wysokości

świadczenia przedemerytalnego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące postępowania

w sprawie świadczeń emerytalnych.

5.

Od decyzji organu rentowego, o której mowa w ust. 3, przysługują środki odwoławcze,

określone w odrębnych przepisach.

6

W przypadku braku możliwości ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego z powodu

trwającego postępowania dotyczącego ustalenia wysokości emerytury, świadczenie przedemerytalne

wypłaca się w kwocie zaliczkowej, w wysokości 120% zasiłku, o którym mowa w art. 24

ust. 1.

7

Pracodawca obowiązany jest do przekazywania powiatowym urzędom pracy dokumentacji

umożliwiającej wydanie decyzji ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości

świadczenia przedemerytalnego. Przepisy dotyczące przygotowania wniosku o emeryturę

stosuje się odpowiednio.

7a.

Kwotę emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego oblicza się

zgodnie z art. 53 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 70, poz. 774, Nr 72, poz. 801 i 802 i Nr 106, poz. 1215, z 2000 r. Nr 2, poz. 26, Nr 9, poz. 118, Nr 19, poz. 238, Nr 56, poz. 678 i Nr 84, poz. 948, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 27, poz. 298, Nr 85, poz. 924, Nr 89, poz. 968, Nr 111, poz. 1194 i Nr 154, poz. 1792 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 199, poz. 1673, Nr 200, poz. 1679, Nr 240, poz. 2054 i Nr 241, poz. 2074).

8.

(uchylony).

8a.

(uchylony).

9

Pracownikowi byłego państwowego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługuje świadczenie

przedemerytalne, jeżeli w dniu 7 listopada 2001 r. posiadał status bezrobotnego oraz

spełniał łącznie następujące warunki

1)

osiągnął wiek - co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna;

2)

posiadał okres uprawniający do emerytury - wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet

i 25 lat dla mężczyzn;

3)

był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w państwowym przedsiębiorstwie gospodarki

rolnej przez okres co najmniej 10 lat;

4)

zamieszkiwał w powiecie (gminie) uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem

strukturalnym.

10

Osobom wymienionym w ust. 9 przysługuje świadczenie przedemerytalne w wysokości 120%

zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1.

1

Prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki

do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Prawo do świadczenia

przedemerytalnego ustala się na wniosek tej osoby.

2

Świadczenia przedemerytalne przysługują od następnego dnia po dniu zarejestrowania

się uprawnionej osoby w powiatowym urzędzie pracy albo od następnego dnia po dniu

złożenia wniosku i dokumentów niezbędnych do ustalenia tych uprawnień, z zastrzeżeniem

art. 27 ust. 1 pkt 3-6 i ust. 2 pkt 2-4.

2a.

(uchylony).

3

Świadczenia przedemerytalne podlegają waloryzacji na zasadach przewidzianych dla zasiłków

dla bezrobotnych.

1

Do osób pobierających świadczenie przedemerytalne przepisy art. 23 ust. 4, art. 26

oraz art. 34 stosuje się odpowiednio.

1a

Powiatowe urzędy pracy wypłacają zasiłek pogrzebowy osobie, która poniosła koszty

pogrzebu po śmierci

1)

osoby pobierającej zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne;

2)

członka rodziny osoby, o której mowa w pkt 1, pozostającego na jej utrzymaniu i spełniającego

warunki do uzyskania renty rodzinnej.

1b

Zasiłek pogrzebowy przysługuje w wysokości określonej w przepisach o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

1c

W razie zbiegu prawa do zasiłku pogrzebowego na podstawie niniejszej ustawy z prawem

do zasiłku pogrzebowego na podstawie odrębnych przepisów zasiłek pogrzebowy przysługuje

na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Zasiłki, o których mowa w ust. 1a oraz art. 31 ust. 1 pkt 1, finansowane są ze środków

Funduszu Pracy.

3

Okresy pobierania świadczenia przedemerytalnego są okresami nieskładkowymi w rozumieniu

przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

1.

Prawo do świadczenia przedemerytalnego ustaje z dniem, w którym osoba uprawniona przestała

spełniać warunki, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Prawo do świadczenia przedemerytalnego ulega zawieszeniu w przypadku

1)

podjęcia pozarolniczej działalności;

2)

podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli łączna kwota przychodów,

w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskanych w danym

miesiącu z tytułu zatrudnienia i innej pracy zarobkowej oraz otrzymywanego świadczenia

przedemerytalnego byłaby wyższa od kwoty 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust.

1;

3

osiągania przychodów z innych tytułów niż wymienione w pkt 1 i 2, z wyłączeniem przychodów

uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych

na rachunku podatnika, podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych

oraz uzyskiwania diet i innych należności pieniężnych przez osoby wykonujące czynności

związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich, jeżeli łączna kwota

uzyskanych przychodów w danym miesiącu z tych tytułów oraz z tytułu świadczenia przedemerytalnego

byłaby wyższa od kwoty 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1.

1

Prawo do świadczeń przedemerytalnych ustala i przyznaje starosta, a wypłaca je powiatowy

urząd pracy.

2

Świadczenia przedemerytalne są finansowane z budżetu państwa, w ramach dotacji dla

Funduszu Pracy, z zastrzeżeniem ust. 3.

3

Świadczenia przedemerytalne przyznane na podstawie art. 37k ust. 9 są finansowane

ze środków Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa przekazywanych na ten cel Funduszowi

Pracy.

4

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb

przekazywania Funduszowi Pracy przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa środków,

o których mowa w ust. 3, oraz ich rozliczania.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

Osobom podlegającym ubezpieczeniu społecznemu rolników, które zostały zwolnione z

pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy i nie są uprawnione do zasiłku dla bezrobotnych,

przysługują świadczenia na warunkach i w zakresie określonych w niniejszym rozdziale.

Świadczenia obejmują

1)

pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne rolników za osobę, o której mowa w art.

38, w okresie 1 kwietnia 2002 r. pierwszych czterech kwartałów po rozwiązaniu stosunku

pracy;

2)

finansowanie kosztów szkolenia w celu podjęcia zatrudnienia lub pozarolniczej działalności

poza gospodarstwem rolnym; przepis art. 16 ust. 4 stosuje się odpowiednio;

3)

prawo do dodatku szkoleniowego określonego w art. 16 ust. 2;

4

odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków powstałych

w związku z odbywaniem szkolenia, na zasadach przewidzianych dla bezrobotnych;

5)

jednorazową pożyczkę, o której mowa w art. 18, na podjęcie pozarolniczej działalności

lub na zakup ziemi, nie wyłączając działalności wytwórczej lub usługowej związanej

z rolnictwem.

Świadczenia określone w art. 39 przysługują osobie, o której mowa w art. 38, jeżeli

1)

w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zgłoszenia wniosku o przyznanie świadczenia

pozostawała w stosunku pracy i osiągała wynagrodzenie stanowiące podstawę wymiaru

składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy, wynoszące co najmniej najniższe

wynagrodzenie przez okres 365 dni i stosunek ten został rozwiązany z przyczyn dotyczących

zakładu pracy;

2)

podatek z gospodarstwa rolnego lub działu specjalnego nie przekracza kwoty podatku

rolnego z 5 ha przeliczeniowych albo w przeliczeniu na 1 członka gospodarstwa domowego

niemającego stałych pozarolniczych źródeł dochodu nie przekracza kwoty podatku rolnego

z 1 ha przeliczeniowego.

Pokrycie składek, przewidziane w art. 39 pkt 1, polega na przekazaniu z Funduszu Pracy

na odpowiednie fundusze ubezpieczenia społecznego rolników, na podstawie decyzji właściwego

starosty, wydanej na wniosek rolnika zobowiązanego do zapłacenia składki, kwot należności

z tytułu poszczególnych rat kwartalnych. Świadczenie to przysługuje począwszy od najbliższej

raty kwartalnej, której wymagalność przypada po dniu rozwiązania stosunku pracy.

1.

Zadania w zakresie zatrudnienia wykonują także ochotnicze hufce pracy.

2.

Ochotnicze hufce pracy są państwową jednostką organizacyjną sektora finansów publicznych,

nadzorowaną przez ministra właściwego do spraw pracy.

1.

Ochotnicze Hufce Pracy wykonują we współdziałaniu z jednostkami samorządu terytorialnego

zadania państwa w zakresie kształcenia, dokształcania, zatrudnienia i wychowania młodzieży,

a w szczególności

1)

prowadzenia działalności wychowawczej, profilaktycznej i resocjalizacyjnej oraz udzielanie

pomocy młodzieży zagrożonej bezrobociem, niedostosowanej społecznie oraz wymagającej

specjalnej troski i oddziaływań;

2)

organizowania zatrudnienia młodzieży;

3)

tworzenia warunków uzyskania oraz podwyższenia kwalifikacji zawodowych i ogólnych,

a także przekwalifikowania zawodowego młodzieży;

4)

prowadzenia pośrednictwa pracy bez konieczności uzyskania wpisu do rejestru agencji

zatrudnienia, o którym mowa w art. 37.

2

Ochotnicze Hufce Pracy mogą dokonywać zwrotu poniesionych przez pracodawcę kosztów

na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia społeczne młodocianych pracowników zatrudnionych

na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, w wysokości uprzednio

uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty, o której mowa w art. 57 ust. 3, z uwzględnieniem

wykazu zawodów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 13.

1

Zadania, o których mowa w art. 43, są realizowane przez Komendanta Głównego Ochotniczych

Hufców Pracy przy pomocy Komendy Głównej Ochotniczych Hufców Pracy, wojewódzkich komendantów

ochotniczych hufców pracy oraz podległych im jednostek organizacyjnych.

2.

Współdziałanie ochotniczych hufców pracy z jednostkami samorządu terytorialnego odbywa

się na zasadach określonych w zawieranych umowach lub porozumieniach określających

cele i zadania do realizacji na rzecz młodzieży oraz wzajemne zobowiązania.

3

Komendanta Głównego Ochotniczych Hufców Pracy powołuje i odwołuje minister właściwy

do spraw pracy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem art. 43, który wchodzi

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister właściwy do spraw pracy określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zadania

oraz organizację i szczegółowe zasady funkcjonowania ochotniczych hufców pracy.

Obywatele polscy mogą podejmować pracę za granicą u pracodawców zagranicznych w trybie

i na zasadach obowiązujących w kraju zatrudnienia oraz określonych w umowach międzynarodowych.

1

Zatrudnienie za granicą następuje w drodze bezpośrednich uzgodnień i umów zawieranych

przez obywateli polskich z pracodawcami zagranicznymi albo zawieranych za pośrednictwem

organów zatrudnienia lub za pośrednictwem agencji pośrednictwa pracy, zwanych dalej

„jednostkami kierującymi”.

2.

Kierowanie do zatrudnienia za granicą przez upoważnione jednostki kierujące odbywa

się na podstawie umów cywilnoprawnych zawieranych przez te jednostki z obywatelami

polskimi. Umowy te powinny określać

1)

pracodawcę zagranicznego;

2)

okres zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej;

3)

rodzaj oraz warunki pracy i wynagradzania, a także przysługujące kierowanej osobie

świadczenia socjalne;

4)

zasady i warunki ubezpieczenia społecznego oraz od następstw nieszczęśliwych wypadków

i chorób tropikalnych;

5)

obowiązki i uprawnienia osoby kierowanej oraz jednostki kierującej;

6)

inne zobowiązania stron;

7)

zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego

wykonania umowy zawartej między jednostką kierującą a obywatelem polskim oraz tryb

dochodzenia związanych z tym roszczeń;

8)

kwotę należną jednostce kierującej z tytułu faktycznie poniesionych kosztów związanych

ze skierowaniem do pracy za granicą;

9

informację o zezwoleniach na pracę.

3.

Jednostka kierująca ma obowiązek poinformować osobę kierowaną do pracy za granicą

o przysługujących jej uprawnieniach, o których mowa w art. 48.

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

1.

Jeżeli umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej, udokumentowane okresy zatrudnienia

obywateli polskich za granicą u pracodawców zagranicznych zaliczane są do okresów

pracy w Polsce w zakresie uprawnień pracowniczych, pod warunkiem opłacania składek

na Fundusz Pracy.

2.

Okres zatrudnienia oraz wykonywania innej pracy zarobkowej obywateli polskich za granicą

jest traktowany jak okres zatrudnienia w Polsce w zakresie uprawnień, o których mowa

w ust. 1, od dnia

1)

zawiadomienia właściwego terytorialnie powiatowego urzędu pracy o podjęciu pracy za

granicą i przystąpienia do płatności składki na Fundusz Pracy w wysokości 9,75% przeciętnego

wynagrodzenia za każdy miesiąc tego zatrudnienia; jeżeli zawiadomienie i przystąpienie

do opłacania składek następuje w ciągu miesiąca, podstawę wymiaru składki dzieli się

przez 30 i mnoży przez liczbę dni, za które składka ma być opłacona;

2)

(uchylony).

3.

(uchylony).

1.

Minister właściwy do spraw pracy określa, w drodze rozporządzenia

1)

tryb dokonywania wpłat na Fundusz Pracy, o których mowa w art. 48 ust. 2 pkt 1;

2)

(uchylony);

3)

(uchylony).

2

Minister właściwy do spraw gospodarki określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i kryteria rozdziału limitu zatrudnienia pracowników polskich za granicą w

celu realizacji umów o dzieło przez polskich przedsiębiorców, jeżeli został on ustanowiony

w umowie międzynarodowej.

1

Cudzoziemiec może wykonywać pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli

posiada zezwolenie na pracę wydane przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę

pracodawcy. Z obowiązku tego są zwolnieni cudzoziemcy posiadający zezwolenie na osiedlenie

się lub status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej.

1

Cudzoziemiec może wykonywać pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli

posiada zezwolenie na pracę wydane przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę

pracodawcy. Z obowiązku tego są zwolnieni

1)

cudzoziemcy posiadający zezwolenie na osiedlenie się;

2)

cudzoziemcy, którym nadano status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

cudzoziemcy posiadający obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

4)

cudzoziemcy - członkowie rodziny cudzoziemca posiadającego obywatelstwo państwa członkowskiego

Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska, który na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej wykonuje pracę lub prowadzi działalność gospodarczą;

5)

cudzoziemcy - członkowie rodziny cudzoziemca posiadającego obywatelstwo państwa członkowskiego

Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie przepisów o prawie stałego pobytu, obowiązujących państwa członkowskie

Unii Europejskiej;

6)

cudzoziemcy - członkowie rodziny cudzoziemca posiadającego obywatelstwo państwa członkowskiego

Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie przepisów o prawie pobytu pracowników i osób pracujących na

własny rachunek, które zakończyły działalność zawodową, obowiązujących państwa członkowskie

Unii Europejskiej;

7)

cudzoziemcy - członkowie rodziny cudzoziemca posiadającego obywatelstwo państwa członkowskiego

Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie przepisów dotyczących prawa pobytu studentów, obowiązujących

państwa członkowskie Unii Europejskiej;

8)

cudzoziemcy zwolnieni z obowiązku uzyskania pozwolenia na pracę na podstawie odrębnych

przepisów.

2.

Warunkiem wydania cudzoziemcowi zezwolenia na pracę jest wcześniejsze uzyskanie przez

pracodawcę przyrzeczenia i uzyskanie przez cudzoziemca odpowiedniej wizy lub zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

W przypadku gdy cudzoziemiec posiada odpowiednią wizę lub zezwolenie na zamieszkanie

na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wojewoda wydaje decyzję

w sprawie zezwolenia na pracę. Przepisy ust. 4-8 stosuje się odpowiednio.

4

O wydanie przyrzeczenia cudzoziemcowi, który wykonuje pracę u pracodawcy mającego

siedzibę lub miejsce zamieszkania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, skierowanemu

przez tego pracodawcę do wykonywania pracy przez okres przekraczający jeden miesiąc

w ciągu roku u pracodawcy mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

występuje pracodawca zagraniczny lub pracodawca, u którego będzie wykonywane zadanie

określone przez delegującego. Decyzję w sprawie przyrzeczenia wydaje wojewoda właściwy

ze względu na siedzibę pracodawcy, u którego będzie wykonywane zadanie określone przez

delegującego.

5.

Przepis ust. 4 nie narusza przepisów wydanych na podstawie art. 51 ust. 2 dotyczących

trybu zatrudniania cudzoziemców przy realizacji usług eksportowych świadczonych przez

pracodawców zagranicznych w Polsce.

6.

O przyrzeczenie i zezwolenie na pracę dla cudzoziemców pełniących funkcje w zarządach

osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą występuje podmiot upoważniony do

powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy.

7.

Przyrzeczenie i zezwolenie na pracę cudzoziemca w jednostkach podległych ministrowi

właściwemu do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, ministrowi właściwemu

do spraw kultury fizycznej i sportu, ministrowi właściwemu do spraw nauki, ministrowi

właściwemu do spraw turystyki, ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego,

ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, ministrowi właściwemu do spraw oświaty i wychowania

oraz Prezesowi Polskiej Akademii Nauk są wydawane przez wojewodę, jeżeli są spełnione

warunki określone w przepisach tej ustawy oraz w odrębnych przepisach.

8.

Przyrzeczenie wydaje pracodawcy wojewoda, uwzględniając sytuację na lokalnym rynku

pracy oraz kryteria, o których mowa w art. 6c ust. 1 pkt 3. Przyrzeczenie i zezwolenie

na pracę są wydawane na czas oznaczony dla określonego cudzoziemca i pracodawcy, na

określone stanowisko lub rodzaj wykonywanej pracy.

9.

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, pracodawca zawiera z cudzoziemcem umowę

dotyczącą zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej na czas udzielonego

zezwolenia.

10.

Jeżeli odrębne przepisy uzależniają możliwość zajmowania określonego stanowiska, wykonywania

zawodu lub innej działalności od uzyskania zgody właściwego organu na ich wykonywanie,

pracodawca przed wystąpieniem do wojewody obowiązany jest uzyskać taką zgodę.

11.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, podlega cofnięciu przez wojewodę, jeżeli cudzoziemiec

wykonuje pracę niezgodnie z uzyskanym zezwoleniem albo nastąpiła utrata uprawnień

do wykonywania pracy, a także w sytuacji, gdy cudzoziemiec wykonujący za pracodawcę

będącego jednostką organizacyjną czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w sposób

rażący i uporczywy narusza te przepisy. Cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust.

1, w przypadku naruszenia przepisów prawa pracy następuje na wniosek właściwego inspektora

pracy.

12.

Cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, przed upływem okresu, na który zostało

wydane, zobowiązuje pracodawcę do rozwiązania umowy z cudzoziemcem nie później niż

w ciągu 3 dni od dnia powiadomienia go o cofnięciu zezwolenia na pracę. W przypadku

cudzoziemca delegowanego pracodawca jest zobowiązany do niezwłocznego odwołania go

z delegacji.

13.

Przepisy ust. 1-5 i 7-9 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy oraz do osoby fizycznej,

zamierzających powierzyć cudzoziemcowi wykonywanie pracy.

14.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się w przypadku, gdy pracodawca powierza cudzoziemcowi

wykonywanie pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

15

Wojewoda wydaje pracodawcy decyzję w sprawie, o której mowa w ust. 2 i 3, po wpłaceniu

na konto dysponenta Funduszu Pracy, o którym mowa w art. 52 ust. 2, jednorazowej wpłaty

w wysokości najniższego wynagrodzenia, za każdą osobę. W przypadku ubiegania się o

przedłużenie ważności zezwolenia na pracę wpłata wynosi połowę najniższego wynagrodzenia.

1.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

i tryb wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców, wzory wniosków o przyrzeczenie

i innych dokumentów, z uwzględnieniem, że

1)

przyrzeczenie wydawane jest na wniosek pracodawcy na czas określony;

2

zezwolenie jest wydawane na czas określony w przyrzeczeniu, na okres nie dłuższy niż

czas pobytu określony w odpowiedniej wizie lub okres ważności zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

i tryb wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców zatrudnionych przy realizacji

usług eksportowych świadczonych przez pracodawców zagranicznych w Rzeczypospolitej

Polskiej oraz wzory wniosków o przyrzeczenie i innych dokumentów, kierując się zasadami

określonymi w ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw pracy, może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady i warunki wykonywania pracy przez cudzoziemców w ramach usług artystycznych,

mając w szczególności na względzie, że cudzoziemiec powinien posiadać kwalifikacje

i staż pracy wymagane wobec obywateli polskich oraz znać język polski, jeżeli jest

to niezbędne do wykonywania pracy w ramach usług artystycznych.

4.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, przypadki, w których

powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę, wynikające w szczególności

z umów i porozumień międzynarodowych, programów szkoleniowych lub doradczych prowadzonych

w ramach Unii Europejskiej, a także ze specyfiki wykonywanego zawodu.

5.

Minister właściwy do spraw pracy może określić, w drodze rozporządzenia, przypadki,

w których przyrzeczenie i zezwolenie na pracę cudzoziemca wydawane są przez wojewodę

bez względu na sytuację na lokalnym rynku pracy i kryteria, o których mowa w art.

6c ust. 1 pkt 3, kierując się w szczególności zasadą wzajemności.

1.

Fundusz Pracy jest państwowym funduszem celowym, zwanym dalej „Funduszem Pracy”.

2.

Dysponentem Funduszu Pracy jest minister właściwy do spraw pracy

1.

Obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru

składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym

mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887 i Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 26, poz. 228, Nr 60, poz. 636, Nr 72, poz. 802, Nr 78, poz. 875 i Nr 110, poz. 1256, z 2000 r. Nr 9, poz. 118, Nr 95, poz. 1041, Nr 104, poz. 1104 i Nr 119, poz. 1249, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 27, poz. 298, Nr 39, poz. 459, Nr 72, poz. 748, Nr 100, poz. 1080, Nr 110, poz. 1189, Nr 111, poz. 1194, Nr 130, poz. 1452 i Nr 154, poz. 1792 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676, Nr 155, poz. 1287, Nr 169, poz. 1387, Nr 199, poz. 1673, Nr 200, poz. 1679 i Nr 241, poz. 2074), wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca co najmniej minimalne wynagrodzenie,

a w przypadku osób, o których mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę

(Dz. U. Nr 200, poz. 1679), co najmniej wynagrodzenie, o którym mowa w tym przypisie, opłacają

1)

pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne za osoby

a)

pozostające w stosunku pracy lub stosunku służbowym,

b)

wykonujące pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą, umowy agencyjnej lub umowy

zlecenia oraz za osoby z nimi współpracujące,

c)

wykonujące pracę w okresie odbywania kary pozbawienia wolności,

d)

pobierające stypendia sportowe,

e)

będące członkami zespołów adwokackich,

f)

otrzymujące świadczenie socjalne przysługujące na urlopie górniczym lub górniczy zasiłek

socjalny - przewidziane w Układzie zbiorowym pracy dla pracowników zakładów górniczych

z dnia 21 grudnia 1991 r. i w ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o dostosowaniu górnictwa węgla kamiennego do funkcjonowania

w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1112, z 2001 r. Nr 5, poz. 41 i Nr 154, poz. 1802 oraz z 2002 r. Nr 216, poz. 1826 i Nr 238, poz. 2020) lub odrębnych przepisach;

2)

rolnicze spółdzielnie produkcyjne i spółdzielnie kółek rolniczych (usług rolniczych)

za swoich członków, z wyjątkiem członków, którzy wnieśli wkład gruntowy o powierzchni

użytków rolnych powyżej 2 ha przeliczeniowych;

3)

inne niż wymienione w pkt 1 i 2 osoby podlegające ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu

emerytalnemu, z wyjątkiem osób duchownych, osób pobierających, na podstawie przepisów

o pomocy społecznej, zasiłek stały lub gwarantowany zasiłek okresowy i osób podlegających

ubezpieczeniu społecznemu rolników, a także żołnierzy niezawodowych w służbie czynnej,

osób odbywających zastępcze formy służby wojskowej, osób przebywających na urlopach

wychowawczych oraz pobierających zasiłek macierzyński.

2.

Wysokość składki, o której mowa w ust. 1, określa ustawa budżetowa.

3.

W przypadku gdy kwoty, o których mowa w ust. 1, pochodzą z różnych źródeł, obowiązek

opłacania składek na Fundusz Pracy powstaje wtedy, gdy łączna kwota stanowiąca podstawę

wymiaru składek ustalona zgodnie z ust. 1 wynosi co najmniej najniższe wynagrodzenie.

4.

Osoba, do której ma zastosowanie przepis ust. 3, składa stosowne oświadczenie każdemu

pracodawcy bądź w oddziale Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli sama opłaca składki

na ubezpieczenie społeczne.

Przedsiębiorcy Polskiego Związku Głuchych i Polskiego Związku Niewidomych oraz Związku

Ociemniałych Żołnierzy Rzeczypospolitej Polskiej, Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi,

Zakład Opieki dla Niewidomych w Laskach oraz zakłady aktywizacji zawodowej nie opłacają

składek na Fundusz Pracy za zatrudnionych pracowników o znacznym lub umiarkowanym

stopniu niepełnosprawności.

1.

Dochodami Funduszu Pracy są

1)

obowiązkowe składki na Fundusz Pracy;

2

dotacje budżetu państwa;

3)

(uchylony);

4)

wpłaty dokonywane przez partnerów zagranicznych z tytułu rekrutacji pracowników polskich

zatrudnionych w ramach umów międzynarodowych;

4a

odsetki od środków Funduszu Pracy pozostających na rachunkach bankowych dysponenta,

o którym mowa w art. 52 ust. 2, oraz samorządów województw i powiatów;

4b

dochody z tytułu wykonywania praw z akcji i udziałów oraz zbycia akcji i udziałów

nabytych ze środków Funduszu Pracy przed dniem 1 stycznia 2000 r.;

4c

odsetki od pożyczek udzielonych z Funduszu Pracy;

4d

wpłaty, o których mowa w art. 37 ust. 8;

5)

inne wpływy.

2

Dochodami Funduszu Pracy są również wpłaty dokonywane przez obywateli polskich podejmujących

zatrudnienie za granicą u pracodawców zagranicznych, o których mowa w art. 48 ust.

2 pkt 1, oraz wpłaty pracodawców z tytułu uzyskania zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemca,

o których mowa w art. 50 ust. 15.

3

Za zgodą ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dysponent Funduszu Pracy

może zaciągać kredyty i pożyczki na uzupełnienie środków niezbędnych na wypłatę zasiłków,

zasiłków przedemerytalnych i świadczeń przedemerytalnych.

4.

(uchylony).

5.

(uchylony).

1.

Składki na Fundusz Pracy opłaca się za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego

i rentowych w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenia społeczne.

2

Poboru składek na Fundusz Pracy dokonuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych na wyodrębniony

rachunek bankowy prowadzony dla składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych i przekazuje na rachunek bankowy Funduszu Pracy dysponenta,

o którym mowa w art. 52 ust. 2, niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 3 dni

roboczych od ich otrzymania, w formie zaliczek, część składek zgromadzonych na koncie

odpowiadającą udziałowi stopy procentowej składek na Fundusz Pracy w sumie stóp procentowych

składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Zakład

ostatecznie rozlicza pobrane składki na Fundusz Pracy do 10 dnia następnego miesiąca.

2a

Koszty poboru składek na Fundusz Pracy obciążają ten fundusz i są zwracane Zakładowi

Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 0,5% kwoty składek przekazanych na Fundusz Pracy.

3

Od składek na Fundusz Pracy nieopłaconych w terminie Zakład Ubezpieczeń Społecznych

pobiera odsetki za zwłokę, na zasadach i w wysokości określonych przepisami Ordynacji

podatkowej. Składki te oraz należności z tytułu odsetek za zwłokę i dodatkowych opłat,

o których mowa w ust. 4, nieopłacone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3a

W przypadku nieprzekazania w terminach, o których mowa w ust. 2, składek na rachunek

bankowy Funduszu Pracy dysponenta, o którym mowa w art. 52 ust. 2, należne są od Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych odsetki ustawowe.

4.

W razie nieopłacania składek na Fundusz Pracy lub opłacenia ich w niższej od należnej

wysokości, Zakład Ubezpieczeń Społecznych może obciążyć pracodawcę lub osobę podlegającą

ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu dodatkową opłatą do wysokości

100% należnej kwoty składek.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Środki Funduszu Pracy przeznacza się na finansowanie

1)

kosztów przejazdu i wynagrodzenia członków rad zatrudnienia, o których mowa w art.

10 ust. 8 i 9;

2)

kosztów szkolenia pracowników, o których mowa w art. 15 ust. 5 i w art. 16 ust. 10,

bezrobotnych i innych uprawnionych osób;

3)

dodatków szkoleniowych, o których mowa w art. 16, pożyczek szkoleniowych, o których

mowa w art. 16a, oraz badań, o których mowa w art. 17 ust. 5;

3a)

(uchylony);

4)

pożyczek i kosztów szkolenia, o których mowa w art. 18, kosztów obsługi, a także kosztów

postępowania sądowego i egzekucyjnego oraz, w przypadku zawarcia porozumienia w sprawie

udzielania kredytów przez instytucje finansowe bezrobotnym i uprawnionym do pożyczek

z Funduszu Pracy osobom, różnicy między stopą procentową kredytu refinansowego a preferencyjną

stopą procentową stosowaną wobec pożyczkobiorców Funduszu Pracy;

5)

kosztów, o których mowa w art. 19-21 i 37f, refundowanych z tytułu zatrudnienia bezrobotnych

w ramach prac interwencyjnych i robót publicznych, oraz składek na ubezpieczenie społeczne,

o których mowa w art. 22a;

6)

zasiłków wypłacanych bezrobotnym oraz składek na ubezpieczenie społeczne od tych zasiłków,

a także zasiłków przedemerytalnych i świadczeń przedemerytalnych;

7)

kosztów, o których mowa w art. 37e, z tytułu zatrudnienia skierowanego absolwenta;

7a

zwrotu składek, o których mowa w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół

(Dz. U. Nr 122, poz. 1325 i Nr 154, poz. 1793 oraz z 2002 r. Nr 112, poz. 975);

8)

biletów kredytowych wydawanych osobom skierowanym w celu zatrudnienia w innej miejscowości,

o których mowa w art. 31 ust. 4, oraz poborowym skierowanym do odbycia służby zastępczej;

9)

opracowywania i rozpowszechniania informacji zawodowych oraz wyposażenia dla prowadzenia

poradnictwa zawodowego we współpracy z instytucjami wykonującymi statutowe zadania

w zakresie informacji i poradnictwa zawodowego;

10)

wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom, zatrudnionym na podstawie umowy o

pracę w celu przygotowania zawodowego, oraz składki na ubezpieczenie społeczne od

refundowanych wynagrodzeń;

11)

opracowywania, wydawania i rozpowszechniania informacji o usługach organów zatrudnienia

oraz innych partnerów na rynku pracy, dla bezrobotnych i innych osób poszukujących

pracy oraz pracodawców;

12)

(uchylony);

13)

przedsięwzięć związanych z realizacją programów specjalnych;

14)

składek na ubezpieczenie społeczne rolników, o których mowa w art. 39;

15

kosztów wysyłki wezwań, zawiadomień, zakupu lub druku kart rejestracyjnych niezbędnych

do ustalenia uprawnień, przekazywania bezrobotnym należnych świadczeń pieniężnych

oraz kosztów korespondencji z pracodawcami;

16)

badań, opracowania programów, ekspertyz, analiz, wydawnictw i konkursów dotyczących

rynku pracy;

17

kosztów wprowadzania, rozwijania i eksploatacji systemu informatycznego w organach

zatrudnienia;

18)

wydatków związanych z promocją oraz pomocą prawną zatrudnionym za granicą w ramach

umów międzynarodowych;

19)

kosztów opracowywania i rozpowszechniania materiałów informacyjno-szkoleniowych dla

klubów pracy, ich wyposażenia oraz kosztów prowadzenia zajęć przez instytucje oraz

osoby niebędące pracownikami urzędów pracy,

20)

kosztów postępowania sądowego i egzekucyjnego nienależnie pobranych świadczeń i innych

wypłat z Funduszu Pracy;

21)

części kosztów realizacji zadań na rzecz bezrobotnych, wykonywanych w ramach działań

statutowych przez organizacje i instytucje;

22)

(uchylony);

23)

(uchylony);

24)

(uchylony);

25)

odsetek za nieterminowe regulowanie zobowiązań finansowych z Funduszu Pracy;

26)

stypendiów, o których mowa w art. 37a i 37b, oraz składek na ubezpieczenie społeczne

od tych stypendiów, a także stypendiów, o których mowa w art. 37d;

27

wynagrodzeń, o których mowa w art. 37b ust. 4, oraz opłaconych od nich składek na

ubezpieczenia społeczne;

28)

kosztów poboru składek, o których mowa w art. 56 ust. 2a;

29)

kosztów zakwaterowania i dojazdów do pracy, o których mowa w art. 31 ust. 6;

30

zasiłków pogrzebowych wypłaconych osobom, o których mowa w art. 37m ust. 1a;

30a)

kosztów badań lekarskich absolwentów kierowanych na staż, o którym mowa w art. 37b;

31)

kosztów szkolenia kadr realizujących zadania objęte ustawą;

32)

spłaty i obsługi kredytów i pożyczek wraz z odsetkami, zaciągniętych przez Fundusz

Pracy;

33

wsparcia programów, o których mowa w art. 37i ust. 1.

2.

Środki Funduszu Pracy mogą być przeznaczone na finansowanie zadań zleconych Ochotniczym

Hufcom Pracy przez dysponentów Funduszu Pracy, określonych w ust. 1 pkt 2, 9-13 i

19, które wynikają z realizowanych przez nie zadań.

2a.

(uchylony).

3

Wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 10, są zwracane z Funduszu Pracy do wysokości

najniższych stawek, określonych w odrębnych przepisach obowiązujących w okresie, za

który jest dokonywana refundacja.

4.

Minister właściwy do spraw pracy

5.

(uchylony).

6.

Minister właściwy do spraw pracy określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

finansowania wydatków z Funduszu Pracy, o których mowa w ust. 1, oraz sposób współpracy

organów zatrudnienia z bankami i instytucjami finansującymi.

6a.

(uchylony).

7.

(uchylony).

8

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób,

warunki i tryb refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym

pracownikom zatrudnionym przez pracodawców na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania

zawodowego oraz składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanych wynagrodzeń, mając

na uwadze

1)

określenie podmiotów uprawnionych do składania wniosku;

2)

treść wniosku;

3)

sposób i tryb składania i rozpatrywania wniosku;

4)

sposób refundacji.

1.

Minister właściwy do spraw pracy przekazuje na wyodrębniony rachunek samorządom województw

i powiatom środki Funduszu Pracy na finansowanie zadań realizowanych w województwie

do wysokości kwot ustalonych zgodnie z ust. 2 i 4-9.

2.

Kwoty na finansowanie zadań w województwie, w tym fakultatywnych zadań, są ustalane

przez ministra właściwego do spraw pracy według algorytmu określonego przez Radę Ministrów,

w drodze rozporządzenia, o którym mowa w ust. 9.

3.

Minister właściwy do spraw pracy ustala i przekazuje na rachunek sum na zlecenie dla

Ochotniczych Hufców Pracy kwotę środków Funduszu Pracy z przeznaczeniem na refundowanie

wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne młodocianych pracowników.

4.

Środki Funduszu Pracy na wypłatę zasiłków i innych obligatoryjnych świadczeń i wypłat

są uwzględniane w algorytmie i przekazywane do wysokości faktycznych potrzeb.

5.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, może określać, w kwocie ustalonej dla województwa,

udział środków przeznaczonych na finansowanie zadań realizowanych przez samorząd województwa.

6.

Kwoty dla samorządów powiatowych są ustalane przez samorząd województwa, według kryteriów

określonych przez sejmik województwa, w ramach kwoty, o której mowa w ust. 2. Określając

kryteria, sejmik województwa powinien wziąć pod uwagę w szczególności

1)

stopę bezrobocia;

2)

skalę napływów do bezrobocia i odpływów z bezrobocia;

3)

udział długotrwale bezrobotnych w ogólnej liczbie bezrobotnych;

4)

udział absolwentów w ogólnej liczbie bezrobotnych.

7.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 9, Rada Ministrów określi wysokość rezerwy

na finansowanie programów aktywnego przeciwdziałania bezrobociu i innych fakultatywnych

zadań, będącej w dyspozycji ministra właściwego do spraw pracy, nie większej jednak

niż 10% środków Funduszu Pracy.

8.

Decyzję w sprawie wyboru form aktywizacji zawodowej bezrobotnych i innych uprawnionych

osób, w ramach łącznej kwoty ustalanej dla samorządu powiatu na finansowanie programów

na rzecz aktywnego przeciwdziałania bezrobociu oraz innych fakultatywnych zadań, podejmuje

starosta, po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia.

9.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej

Rady Zatrudnienia oraz Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego, algorytm,

o którym mowa w ust. 2, oraz szczegółowe zasady ustalania kwot środków z Funduszu

Pracy, o których mowa w ust. 5, oraz przeznaczania rezerwy, o której mowa w ust. 7;

przy ustalaniu kwot dla województw na finansowanie programów na rzecz aktywnego przeciwdziałania

bezrobociu algorytm powinien w szczególności uwzględniać

1)

stopę bezrobocia;

2)

udział długotrwale bezrobotnych w ogólnej liczbie bezrobotnych;

3)

udział absolwentów w ogólnej liczbie bezrobotnych.

1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

2.

Ustawa obowiązuje do dnia 31 grudnia2002 r., z wyjątkiem art. 2 pkt 1-5, art. 4, art.

5, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 16 ust. 1, 2, 4 i 5, art. 18, art.

22, art. 23, art. 31, art. 34, art. 35, art. 42 ust. 8, art. 43, art. 44, art. 44a,

art. 45, art. 45a, art. 46, art. 54 i art. 55, które zachowują moc po dniu 31 grudnia

2002 r., oraz art. 2 pkt 9, art. 3 ust. 2, art. 39 ust. 2, art. 40 i art. 56a, które

zachowują moc do dnia 31 grudnia 2003 r. w zakresie wyliczenia wpłat gmin górniczych

na 2003 r.

Dochody Funduszu Pracy zwolnione są od podatku dochodowego.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy o finansach publicznych w zakresie gospodarki funduszami celowymi.

1

Wojewodowie sprawują kontrolę przestrzegania przepisów ustawy.

2.

Kontrola obejmuje badanie przestrzegania

1

legalności zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności, a także wykonywania

pracy przez cudzoziemca;

2)

obowiązku informowania powiatowych urzędów pracy o zatrudnianiu osoby zarejestrowanej

jako bezrobotna lub powierzeniu jej wykonywania innej pracy zarobkowej;

3)

obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy;

4

warunków zawartych w certyfikatach, o których mowa w art. 37 ust. 9.

3

Kontrolą mogą być objęte jednostki, wobec których zachodzi podejrzenie, że prowadzą

agencję zatrudnienia bez wymaganego wpisu do rejestru agencji zatrudnienia.

4.

Kontrolą mogą być objęci pracodawcy, jednoosobowi przedsiębiorcy i inne instytucje

oraz osoby fizyczne.

5.

Przeprowadzający kontrolę mogą badać dokumenty objęte jej zakresem, sporządzać niezbędne

ich kopie, przesłuchiwać świadków, sprawdzać tożsamość osób zatrudnionych i wykonujących

inne prace zarobkowe, a także innych osób w celu ustalenia charakteru pobytu na terenie

kontrolowanej jednostki w czasie przeprowadzania kontroli.

6.

Kontrolowani obowiązani są udostępniać wszelkie dokumenty i udzielać wyjaśnień w sprawach

objętych zakresem kontroli.

7

Przeprowadzający kontrolę są uprawnieni do przeprowadzenia kontroli bez uprzedzenia.

Kontrolujący obowiązani są do okazania legitymacji służbowej i upoważnienia.

8

W przypadku podejrzenia, że przepisy ustawy w zakresie, o którym mowa w ust. 2 i 3,

nie są przestrzegane, a nie ma możliwości ustalenia nazwy jednostki kontrolowanej,

wystawia się upoważnienie w formie uproszczonej.

1.

Wojewodowie

2.

Organy Policji, w razie uzasadnionej potrzeby oraz w celu zapewnienia bezpieczeństwa

kontrolującym, zobowiązane są, na wniosek właściwego wojewody

3.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, organizację i tryb przeprowadzania

przez wojewodów

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem

1)

art. 45 pkt 3, art. 50 ust. 3 i art. 56, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia,

2)

art. 40, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2003 r.

1.

Wojewodowie przekazują ministrowi właściwemu do spraw pracy, do końca pierwszego kwartału

roku, wyniki przeprowadzonych w roku poprzednim kontroli oraz ocenę przestrzegania

przepisów ustawy.

2.

Wojewodowie niezwłocznie powiadamiają ministra właściwego do spraw pracy o stwierdzonych

przypadkach prowadzenia agencji zatrudnienia bez wymaganego wpisu do rejestru agencji

zatrudnienia oraz o przypadkach naruszenia warunków określonych w certyfikacie.

3.

Wojewodowie niezwłocznie powiadamiają właściwego starostę o stwierdzonych przypadkach

naruszenia przepisów ustawy przez bezrobotnego oraz przez pracodawcę.

1.

Kto zatrudnia lub powierza wykonywanie innej pracy zarobkowej bezrobotnemu, nie zawiadamiając

o tym właściwego powiatowego urzędu pracy, podlega karze grzywny nie niższej niż 500

zł, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Jeżeli zatrudniającym lub powierzającym wykonanie innej pracy zarobkowej jest przedsiębiorca

lub osoba działająca w jego imieniu, podlega on karze grzywny nie niższej niż 3 000

zł.

3.

Bezrobotny, który podjął zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub działalność przynoszącą

dochód bez powiadomienia o tym właściwego urzędu pracy, podlega karze grzywny nie

niższej niż 500 zł.

Statuty nadane na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą ustawą zachowują moc

do czasu zastąpienia ich statutami nadanymi na podstawie przepisów zmienionych niniejszą

ustawą.

1.

Kto powierza wykonywanie pracy cudzoziemcowi nieposiadającemu zezwolenia, o którym

mowa w art. 50 ust. 1, lub na innym stanowisku albo na innych warunkach niż określone

w zezwoleniu, podlega karze grzywny nie niższej niż 3 000 zł.

2.

Cudzoziemiec nieposiadający zezwolenia na osiedlenie się lub statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej

Polskiej, który wykonuje pracę bez zezwolenia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, podlega

karze grzywny nie niższej niż 1 000 zł lub wydaleniu zgodnie z przepisami o cudzoziemcach.

1.

Kto bez wymaganego wpisu do rejestru agencji zatrudnienia prowadzi agencję zatrudnienia,

podlega karze grzywny nie niższej niż 3 000 zł.

2.

Tej samej karze podlega, kto, prowadząc agencję zatrudnienia, pobiera od osoby, dla

której poszukuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, dodatkowe opłaty niewymienione

w art. 47 ust. 2 pkt 8.

Kto

1)

nie dopełnia obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy lub nie opłaca ich w przewidzianym

przepisami terminie,

2)

nie zgłasza wymaganych przepisami danych lub zgłasza nieprawdziwe dane mające wpływ

na wymiar składek na Fundusz Pracy bądź udziela w powyższym zakresie nieprawdziwych

wyjaśnień lub odmawia ich udzielania,

3)

ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość,

orientację seksualną, przekonania, zwłaszcza polityczne i religijne, lub ze względu

na przynależność związkową - odmówi zatrudnienia kandydata na wolnym miejscu zatrudnienia

lub miejscu przygotowania zawodowego,

4)

prowadząc agencję zatrudnienia, nie przestrzega zasady zakazu dyskryminacji ze względu

na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, orientację

seksualną, przekonania, zwłaszcza polityczne lub religijne, lub ze względu na przynależność

związkową

- podlega karze grzywny nie niższej niż 3 000 zł.

Kto udaremnia lub utrudnia przeprowadzenie kontroli przestrzegania przepisów ustawy,

podlega karze grzywny nie niższej niż 3 000 zł.

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 63-67, następuje w trybie przepisów

o postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w art. 210 po wyrazach „ubezpieczeń społecznych” skreśla się przecinek i dodaje wyrazy

„oraz z zakresu zatrudnienia i bezrobocia”.

(pominięte).

W ustawie z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych

(Dz. U. Nr 46, poz. 201, Nr 80, poz. 350 i Nr 110, poz. 472, z 1992 r. Nr 21, poz. 85 oraz z 1993 r. Nr 11, poz. 50 i Nr 28, poz. 127) w art. 26 w ust. 1 w pkt 2 wyraz „bezrobotni” zastępuje się wyrazami „poszukujący

pracy”.

Koncesje, zezwolenia i inne decyzje wydane przez znoszone organy zachowują ważność

do upływu określonych w nich terminów ważności, chyba że na podstawie odrębnych przepisów

wcześniej zostaną zmienione lub utracą ważność.

W ustawie z dnia 10 marca 1994 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu oraz

o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 43, poz. 165) skreśla się art. 3.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z tym że

1)

art. 6 ust. 7 wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 września 1997 r.,

2)

art. 21 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.,

3)

art. 31 ust. 1 pkt 2 oraz art. 59 wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Należności i zobowiązania, w tym z tytułu pożyczek, kredytów i poręczeń, likwidowanych

urzędów lub agencji stają się, z zastrzeżeniem ust. 2, należnościami i zobowiązaniami

odpowiednio urzędów obsługujących organy, które przejęły ich zadania i kompetencje,

lub urzędów albo agencji, które wykonują ich zadania.

2.

Prawa i obowiązki wynikające z umów i porozumień zawartych przez likwidowane urzędy

lub agencje, lub na ich rzecz, przyjmują odpowiednio urzędy obsługujące organy, które

przejęty ich zadania i kompetencje, lub urzędy albo agencje, które wykonują ich zadania.

W ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu oraz

o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

(Dz. U. Nr 108, poz. 516) skreśla się art. 3.

1.

Z dniem likwidacji pracownicy likwidowanych urzędów i agencji stają się odpowiednio

pracownikami urzędów obsługujących organy, które przejmują ich zadania i kompetencje,

lub pracownikami agencji, które przejmują ich zadania, z zastrzeżeniem art. 71a.

1.

Bezrobotnemu, który z mocy art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu utracił prawo do zasiłku, przyznane na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu

(Dz. U. Nr 75, poz. 446, z 1990 r. Nr 9, poz. 57 i Nr 56, poz. 323 oraz z 1991 r. Nr 7, poz. 24 i Nr 46, poz. 201), przywraca się, od dnia 1 stycznia 1995 r., prawo do zasiłku uzupełniającego przez

okres do 9 miesięcy, jeżeli od dnia utraty prawa do zasiłku posiada status bezrobotnego.

2.

Przywrócenie prawa do zasiłku na okres uzupełniający, o którym mowa w ust. 1, następuje

na wniosek bezrobotnego.

(pominięty).

1.

Zasiłki, zasiłki szkoleniowe oraz inne świadczenia przyznane bezrobotnym przed dniem

wejścia w życie ustawy wypłaca się nadal według dotychczas obowiązujących przepisów,

z zastrzeżeniem ust. 2 i 4.

2.

Skrócenie okresu pobierania zasiłku, o którym mowa w art. 25 ust. 8, może nastąpić

jedynie, gdy przyczyny wymienione w art. 27 ust. 1 pkt 1-3 wystąpiły po dniu wejścia

w życie ustawy.

1.

(pominięty).

2.

(pominięty).

3.

(uchylony).

4.

Prawo do zasiłku i innych świadczeń przewidzianych dla bezrobotnych ustaje z dniem

utraty statusu bezrobotnego.

Okresy zatrudnienia obywateli polskich w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej

i w byłej Czechosłowackiej Republice Socjalistycznej na podstawie umów i porozumień

międzynarodowych, przypadające przed dniem 1 grudnia 1991 r., traktowane są jak okresy

zatrudnienia w Państwie Polskim w zakresie uprawnień pracowniczych.

1.

Okres urlopu bezpłatnego udzielonego pracownikowi na okres skierowania do pracy za

granicą na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych praw

i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicą w celu realizacji budownictwa

eksportowego i usług związanych z eksportem

(Dz. U. z 1990 r. Nr 44, poz. 259, z 1991 r. Nr 78, poz. 346 i z 1993 r. Nr 99, poz. 452), a także przypadający bezpośrednio po zakończeniu tego urlopu okres niezdolności

do pracy z powodu choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną - wlicza się

do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze, jeżeli pracownik podjął

zatrudnienie u macierzystego pracodawcy w terminie przewidzianym w tym rozporządzeniu.

2.

Okres zatrudnienia za granicą pracownika, który nie pozostawał w stosunku pracy przed

skierowaniem do pracy za granicą na podstawie rozporządzenia, o którym mowa w ust.

1, jest traktowany jak okres zatrudnienia w Polsce w zakresie uprawnień pracowniczych.

Dotyczy to także pracownika, któremu udzielono urlopu bezpłatnego na okres skierowania

do pracy za granicą, a który nie podjął pracy u macierzystego pracodawcy po zakończeniu

pracy za granicą lub podjął pracę u macierzystego pracodawcy, lecz po upływie terminu

przewidzianego w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1.

1.

Po dniu wejścia w życie ustawy rady zatrudnienia działają w składzie powołanym według

dotychczasowych przepisów do końca kadencji, na którą zostały powołane, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

W przypadku gdy na obszarze rejonu rządowej administracji ogólnej działa więcej niż

jedna rejonowa rada zatrudnienia, powołuje się nową rejonową radę zatrudnienia na

zasadach określonych w niniejszej ustawie.

3.

Do czasu powołania rejonowych rad zatrudnienia, o których mowa w ust. 2, działają

rejonowe rady zatrudnienia powołane na podstawie dotychczasowych przepisów.

Przepisy wykonawcze, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

upoważnień zmienianych w ustawach nowelizowanych tą ustawą, zachowują moc do dnia

30 czerwca 2000 r.

(pominięty).

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak

niż przez okres 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, obowiązują dotychczasowe akty

wykonawcze, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 71, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r.,

2)

art. 5 pkt 6 i 8, art. 8 pkt 3, art. 25 pkt 26 i art. 29 pkt 2, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r.,

3)

art. 24 pkt 6-10 i art. 41 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2000 r.,

4)

art. 63 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2000 r.,

5)

art. 2, art. 14 pkt 2 lit. a), c)-e), pkt 3, 4 i 5 lit. a), art. 15 pkt 10 lit. d),

art. 26 pkt 1, art. 30 pkt 1, art. 39 pkt 1 lit. a), art. 40 pkt 2 lit. b), art. 46

pkt 1 i 3 i art. 62, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

6)

art. 25 pkt 20, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2001 r.,

7)

art. 46 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

(pominięty).

Ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o

1)

„rejonowym urzędzie pracy” - należy przez to rozumieć powiatowy urząd pracy;

2

„staroście” - należy przez to rozumieć prezydenta miasta w miastach na prawach powiatu.

Traci moc ustawa z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu

(Dz. U. Nr 106, poz. 457, z 1992 r. Nr 21, poz. 84 i Nr 78, poz. 394 oraz z 1994 r. Nr 43, poz. 165 i Nr 108, poz. 516).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 31, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r.,

2)

art. 52 pkt 12 lit. a), art. 59, art. 62 pkt 1, art. 71 ust. 2 i art. 79, które wchodzą

w życie z dniem ogłoszenia,

3)

art. 1 ust. 1 pkt 1, ust. 5 oraz ust. 6 i art. 10 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem

31 marca 2002 r.,

4)

art. 50 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

5)

art. 2 ust. 3, art. 25, art. 36 pkt 1, 2 i 4, art. 41, art. 48, art. 52 pkt 5, art.

63 pkt 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2002 r.,

6)

art. 27 i art. 52 pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 33a ust. 1 pkt 9, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

7)

art. 2 ust. 1, art. 14, art. 33, art. 35, art. 46 pkt 1 i 4, art. 52 pkt 2, art. 54

oraz art. 63 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., z wyjątkiem art. 3, art. 7, art. 9, art. 10, art. 20, art. 24, art. 32, art. 34, art. 37, art.

45-47, art. 50, art. 66, art. 73 ust. 1, 2 i 4, art. 74, art. 76, art. 79, art. 80

i art. 82, które wchodzą w życie z dniem 1 października 1996 r., oraz art. 41, który

wchodzi w życie z dniem wejścia w życie ustawy konstytucyjnej z dnia 21 czerwca 1996 r.

o zmianie ustawy konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach

między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie

terytorialnym

(Dz. U. Nr 106, poz. 488).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1999 r., z tym że

1)

art. 54, 56, 59, 79 i 83 wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

art. 80 wchodzi w życie z dniem 1 listopada 1999 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z tym że przepisy art. 12-98 wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.

28-81, art. 82 pkt 1 i 6 oraz art. 83-99 wchodzą w życie w dniu wyborów do organów

stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzonych w związku z zakończeniem

kadencji tych organów wybranych w dniu 11 października 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem

1)

art. 24-31, 33, 73 ust. 2, art. 74 ust. 1 i 5, art. 75 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 2, 9

i 10 oraz ust. 3, art. 109, 117 ust. 2-4, art. 119 i 120, które wchodzą w życie po

upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

art. 108, który wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 1998 r.,

3)

art. 39 ust. 1-4, który wchodzi w życie z dniem 1 października 1999 r.,

4)

art. 15 ust. 2, art. 22 ust. 1 pkt 4 i ust. 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2000 r.,

5)

art. 22 ust. 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Właściwi ministrowie do dnia 30 czerwca 2000 r. ogłoszą w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej jednolite teksty ustaw, o których mowa w art. 14, 15, 18, 19, 23, 27, 33,

36, 47, 50-53, 60, 61, 62, 64, 74-76, 78, 82, 86, 90, 91, 97, 107, 126, 137, 139,

z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania jednolitych

tekstów ustaw.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 167 i 168, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z tym że art. 182 wchodzi w życie

z dniem 1 stycznia 2004 r.