Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 marca 2003 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o kinematografii

Ustawa reguluje działalność związaną z produkcją filmów, obrotem filmami i upowszechnianiem

kultury filmowej oraz określa organizację i zasady finansowania kinematografii, gospodarkę

finansową instytucji filmowych, a także zasady wykonywania zawodów filmowych.

Kinematografia obejmuje twórczość filmową i produkcję filmów, obrót filmami, działalność

kin, upowszechnianie kultury filmowej, ochronę, gromadzenie, pomnażanie i udostępnianie

zasobów sztuki filmowej, badania naukowe i techniczne, uczestnictwo w kształceniu

kadr filmowych oraz działalność usługową i handlową na potrzeby filmu.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

„film” - serię następujących po sobie obrazów z dźwiękiem lub bez dźwięku, utrwalonych

na jakimkolwiek nośniku umożliwiającym wielokrotne odtwarzanie, wywołujących wrażenie

ruchu i składających się na oryginalną całość, wyrażającą akcję (treść) w indywidualnej

formie;

2)

„produkcja filmu” - czynności twórcze, techniczne, organizacyjne i ekonomiczne, prowadzące

do wytworzenia filmu i obejmujące w szczególności

a)

rejestrację obrazu, nagrań i przegrań dźwięku na jakimkolwiek nośniku,

b)

obróbkę nośnika,

c)

montaż za pomocą jakiejkolwiek techniki,

d)

wykonywanie kopii na jakimkolwiek nośniku;

3)

„opracowanie filmu” - przystosowanie filmu do eksploatacji w wersji językowej innej

niż ta, w której został wytworzony;

4)

„dystrybucja filmu” - nabycie prawa do eksploatacji filmu i przekazanie tego prawa,

obejmującego również wykonywanie kopii i opracowywanie filmu w celu rozpowszechniania;

5)

„rozpowszechnianie filmu”

a)

wyświetlanie filmu w kinie lub innym miejscu publicznym,

b)

wyświetlanie filmu w telewizji,

c)

prowadzenie we własnym imieniu i na własny rachunek działalności gospodarczej w zakresie

sprzedaży kopii filmu, wykonanej za pomocą jakiejkolwiek techniki i na jakimkolwiek

nośniku, do użytku kupującego,

d)

wynajem kopii filmu, wykonanej za pomocą jakiejkolwiek techniki i na jakimkolwiek

nośniku, do użytku najemcy.

1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

audiowizualnej rejestracji

a)

wykonań utworów słownych, muzycznych, słowno-muzycznych i scenicznych,

b)

zdarzeń z życia politycznego, społecznego, kulturalnego, religijnego, gospodarczego

i sportowego,

c)

sporządzanej na potrzeby nauki, nauczania, techniki, reklamy, promocji, informacji

i instruktażu,

d)

sporządzanej na użytek wewnętrzny kościołów i innych związków wyznaniowych, zawierającej

treści religijno-moralne,

e)

zdarzeń z życia prywatnego;

2)

wykonywania kopii lub odtwarzania filmu wyłącznie do własnego użytku osobistego.

2

Przepisów ustawy nie stosuje się również do filmów produkcji jednostek organizacyjnych

podległych Ministrowi Obrony Narodowej oraz ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

lub zlecanych do produkcji przez takie jednostki, przeznaczonych do wykonywania zadań

związanych z obronnością i bezpieczeństwem państwa lub porządkiem publicznym, a także

do filmów produkcji jednostek organizacyjnych więziennictwa podległych Ministrowi

Sprawiedliwości lub zlecanych do produkcji przez takie jednostki, przeznaczonych do

wykonywania zadań w zakresie instruktażu oraz działalności ochronnej i resocjalizacyjnej.

(skreślone).

1.

Zadania określone w ustawie realizuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego.

2.

Do zakresu działania ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

należy

1)

zapewnianie powszechnego dostępu społeczeństwa do dorobku polskiej i światowej sztuki

filmowej;

2)

tworzenie warunków do rozwoju wszystkich gatunków i rodzajów twórczości filmowej;

3)

projektowanie kierunków realizacji polityki kulturalnej państwa w dziedzinie kinematografii;

4)

ustalanie zasad produkcji, opracowywania, dystrybucji i rozpowszechniania filmów;

5)

ustalanie zasad ochrony, gromadzenia, pomnażania i udostępniania zasobów sztuki filmowej.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określa kierunki

działalności i rozwoju kinematografii, w szczególności przez

1)

ustalanie we współdziałaniu ze środowiskiem twórców warunków do uprawiania i rozwoju

sztuki filmowej oraz zapewnienia uczestnictwa kinematografii w rozwoju szkolnictwa

artystycznego w dziedzinie filmu, a także w kształceniu i doskonaleniu kadr na potrzeby

filmu i jego rozpowszechniania;

2)

ustalanie wytycznych programowych do produkcji, opracowania, dystrybucji i rozpowszechniania

filmów oraz upowszechniania kultury filmowej zgodnie z polityką kulturalną państwa;

3)

wydawanie instytucjom filmowym wytycznych do prowadzenia produkcji, opracowania, dystrybucji

i rozpowszechniania filmów;

4)

stwarzanie warunków do rozwoju artystycznego młodych twórców;

5)

ustalanie kierunków technicznej i gospodarczej działalności kinematografii, tworzenie

warunków do utrzymania w należytym stanie techniczno-eksploatacyjnym bazy kinematografii,

jej stałej modernizacji oraz rozwoju w oparciu o najnowsze rozwiązania techniczne;

6)

ustalanie preferencji programowych i ekonomicznych w rozpowszechnianiu filmów polskich

i szczególnie wartościowych dzieł kinematografii światowej;

7)

(skreślony);

8)

ustalanie form upowszechniania kultury filmowej i działania na rzecz rozwoju społecznego

ruchu filmowego oraz piśmiennictwa filmowego;

9)

dokumentację za pomocą audiowizualnej rejestracji dorobku kultury narodowej i zdarzeń

z życia społecznego oraz gromadzenie takiej dokumentacji w postaci zbiorów ważnych

dla kultury, życia społecznego i historii;

10)

określanie organizacji i form ochrony, gromadzenia i pomnażania oraz udostępniania

zasobów sztuki filmowej;

11)

(skreślony);

12)

dokonywanie analiz działalności kinematografii;

13)

ustalanie form współpracy kulturalnej z zagranicą w dziedzinie kinematografii;

14)

inicjowanie badań naukowych i technicznych w dziedzinie filmu.

W celu zapewnienia należytych warunków dokumentacji, o której mowa w art. 9 pkt 9,

tworzy się Wideotekę Narodową.

1.

(skreślony).

2.

Wykonując zadania określone w ustawie, minister właściwy do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego w szczególności

1)

wydaje decyzje w sprawach programu produkcji, opracowania, dystrybucji oraz rozpowszechniania

filmów;

2)

określa tryb prowadzenia produkcji, opracowania, dystrybucji oraz rozpowszechniania

filmów przez instytucje filmowe;

3)

(skreślony);

4)

(skreślony);

5

kieruje działalnością polskiej kinematografii za granicą.

(skreślony).

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określa, w drodze

zarządzenia, organizację oraz zakres i tryb działania Wideoteki Narodowej.

Jednostki organizacyjne kinematografii prowadzą działalność w zakresie produkcji filmów,

obrotu filmami, upowszechniania kultury filmowej, ochrony, gromadzenia i pomnażania

zasobów sztuki filmowej, badań naukowych i technicznych oraz działalność usługową

i handlową na potrzeby filmu.

1.

Jednostkami organizacyjnymi kinematografii są

1)

instytucje filmowe;

2)

przedsiębiorstwa państwowe, które prowadzą działalność w zakresie, o którym mowa w

art. 14;

3)

spółki handlowe utworzone przez podmioty, o których mowa w pkt 1 i 2.

2.

(skreślony).

1

Organem założycielskim dla państwowych jednostek organizacyjnych kinematografii, o

których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1 i 2, jest minister właściwy do spraw kultury i

ochrony dziedzictwa narodowego.

2.

(skreślony).

3

Organem założycielskim dla samorządowych jednostek organizacyjnych kinematografii

jest zarząd województwa.

1.

Państwowa instytucja filmowa jest powołana do produkcji i opracowywania filmów.

2.

Samorządowa instytucja filmowa jest powołana do dystrybucji lub rozpowszechniania

filmów.

1.

Instytucję filmową tworzy się po przeprowadzeniu postępowania przygotowawczego w celu

zbadania i oceny potrzeby oraz warunków jej utworzenia.

2

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego powołuje zespół

przygotowawczy w celu, o którym mowa w ust. 1.

3.

(skreślony).

1.

Jednostki samorządu terytorialnego mogą utworzyć samorządową instytucję filmową.

2.

Prowadzenie dystrybucji i rozpowszechniania filmów jest zadaniem własnym jednostki

samorządu terytorialnego.

Akt o utworzeniu instytucji filmowej określa jej nazwę, rodzaj, siedzibę i przedmiot

działania.

1.

Instytucja filmowa prowadzi działalność jako jednostka samodzielna pod względem prawnym,

organizacyjnym i ekonomiczno-finansowym.

2.

Załoga instytucji filmowej uczestniczy w zarządzaniu instytucją według zasad określonych

w przepisach o samorządzie załogi przedsiębiorstwa państwowego, z zastrzeżeniem art.

25, art. 33 ust. 2 i 3 i art. 39.

1.

Instytucja filmowa działa na podstawie statutu.

2.

Statut określa w szczególności cele, zadania i strukturę organizacyjną instytucji

filmowej oraz jej organy zarządzające.

3.

Statut instytucji filmowej może również przewidywać utworzenie zakładów i innych wewnętrznych

jednostek organizacyjnych.

4.

Statut uchwala ogólne zebranie pracowników instytucji filmowej w trybie określonym

w przepisach o przedsiębiorstwach państwowych, z zastrzeżeniem ust. 5.

5

Statut podlega zatwierdzeniu przez organ założycielski.

6.

Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio do zmiany statutu.

7

Instytucji filmowej nowo utworzonej statut nadaje organ założycielski.

8.

Zasady i tryb działania instytucji filmowej określa regulamin ustalony przez dyrektora

po zasięgnięciu opinii rady pracowniczej.

1.

Instytucja filmowa może rozpocząć działalność z chwilą wpisania do rejestru instytucji

filmowych, zwanego dalej „rejestrem”.

2

Rejestr prowadzi minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

3.

Wpis do rejestru następuje z urzędu.

4.

Instytucja filmowa nabywa osobowość prawną z chwilą wpisania do rejestru.

5

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określa, w drodze

rozporządzenia, sposób prowadzenia rejestru, uwzględniając w szczególności konieczność

prowadzenia odrębnej księgi rejestru dla każdej instytucji filmowej.

1.

Organami państwowej instytucji filmowej są

1)

dyrektor;

2)

ogólne zebranie pracowników i rada pracownicza.

2.

Dyrektor instytucji filmowej zarządza instytucją i reprezentuje ją.

3.

Dyrektor instytucji filmowej podejmuje decyzje samodzielnie i ponosi za nie odpowiedzialność.

Organizację samorządowej instytucji filmowej określa jej statut.

1

Dyrektora państwowej instytucji filmowej powołuje i odwołuje minister właściwy do

spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, na zasadach i w trybie przewidzianych

w przepisach o przedsiębiorstwach państwowych, dotyczących powołania i odwołania dyrektora

przedsiębiorstwa państwowego użyteczności publicznej.

2

W państwowej instytucji filmowej nowo utworzonej dyrektora powołuje minister właściwy

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

3.

Zastępców dyrektora instytucji filmowej oraz głównego księgowego powołuje i odwołuje

dyrektor instytucji za zgodą rady pracowniczej.

Instytucje filmowe można łączyć i dzielić na zasadach i w trybie przewidzianych do

ich tworzenia, po zasięgnięciu opinii rad pracowniczych.

1

Instytucja filmowa może ulec likwidacji na zasadach i w trybie przewidzianych do tworzenia

instytucji filmowych, po zasięgnięciu opinii, o której mowa w art. 25, jeżeli nie

spełnia zadań określonych w akcie o jej utworzeniu lub ustała społeczna potrzeba prowadzenia

przez nią dalszej działalności.

2.

Zarządzenie o likwidacji instytucji filmowej stanowi podstawę do wykreślenia jej z

rejestru.

1.

W razie likwidacji lub upadłości instytucji filmowej zgromadzone w tej instytucji

filmowej zasoby sztuki filmowej, które mają wejść w skład państwowego zasobu archiwalnego

w rozumieniu ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1396 i Nr 241, poz. 2074), przekazywane są nieodpłatnie Filmotece Narodowej, będącej instytucją kultury w rozumieniu

ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 13, poz. 123 oraz z 2002 r. Nr 41, poz. 364).

2.

Autorskie prawa majątkowe do filmów, przysługujące instytucji filmowej postawionej

w stan likwidacji lub w stosunku do której ogłoszono upadłość, stają się nieodpłatnie

własnością Filmoteki Narodowej, odpowiednio z dniem postawienia instytucji filmowej

w stan likwidacji lub ogłoszenia upadłości tej instytucji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1991 r., z wyjątkiem art. 5 i 14, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Instytucje filmowe, za zgodą organu założycielskiego, mogą tworzyć spółki na zasadach

określonych w przepisach prawa handlowego oraz spółki z udziałem zagranicznym na zasadach

określonych w odrębnych przepisach, a także zrzeszenia na zasadach określonych w przepisach

o przedsiębiorstwach państwowych dla tworzenia zrzeszeń przedsiębiorstw państwowych.

1a

Państwowa instytucja filmowa, na wniosek sejmiku województwa, może być przekazana

do prowadzenia samorządowi województwa na zasadach określonych w porozumieniu ministra

właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego z zarządem województwa.

2.

Zrzeszenia instytucji filmowych podlegają wpisowi do rejestru.

1.

Do komercjalizacji i prywatyzacji instytucji filmowych stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

2.

Komercjalizacja instytucji filmowej może być dokonana jedynie na wspólny wniosek dyrektora

i rady pracowniczej instytucji filmowej oraz jej organu założycielskiego.

3.

W razie podjęcia decyzji o prywatyzacji instytucji filmowej zasoby sztuki filmowej

zgromadzone w tej instytucji przekazywane są nieodpłatnie Filmotece Narodowej.

4.

Prywatyzacji nie podlegają autorskie prawa majątkowe do filmów przysługujące instytucji

filmowej. W razie prywatyzacji instytucji filmowej prawa te przejmuje nieodpłatnie

Skarb Państwa.

5.

Prawami, o których mowa w ust. 4, zarządza - w imieniu Skarbu Państwa - minister właściwy

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, który może powierzyć zarząd tymi

prawami instytucji filmowej, instytucji kultury, organizacji zbiorowego zarządzania

prawami autorskimi lub innemu wyspecjalizowanemu podmiotowi.

1.

W instytucjach filmowych, których przedmiotem działalności jest produkcja filmów,

mogą działać zespoły filmowe jako wewnętrzne jednostki organizacyjne.

2.

Zespół filmowy można utworzyć, jeżeli istnieje grupa twórców filmowych, mających odpowiednie

kwalifikacje zawodowe, oraz aspirantów do filmowych zawodów twórczych, skupiona wokół

wspólnych zamierzeń ideowych i artystycznych.

3

Zespół filmowy tworzy minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

na czas określony, na wniosek twórców filmowych, o których mowa w ust. 2, proponujących

również kandydatów na stanowisko kierownika artystycznego - po zasięgnięciu opinii

dyrektora instytucji filmowej, właściwego stowarzyszenia twórców oraz organizacji

politycznych, społecznych i zawodowych, działających w instytucji.

4.

(skreślony).

5

Kierownika artystycznego zespołu filmowego i jego zastępcę powołuje spośród kandydatów,

o których mowa w ust. 3, i odwołuje minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego po zasięgnięciu opinii, o których mowa w powołanym ustępie.

Zespół filmowy działa na podstawie statutu instytucji filmowej, w której został utworzony,

określającego w szczególności

1)

zadania zespołu filmowego oraz sposób i zakres wykonywania przez zespół czynności

producenta filmu;

2)

szczegółowy zakres działania oraz uprawnienia i obowiązki kierownika artystycznego

i innych osób wchodzących w skład zespołu.

1

Działalność zespołu filmowego podlega okresowym ocenom ministra właściwego do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

2

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w przypadku negatywnej

oceny, rozwiązuje zespół przed upływem czasu określonego przy jego utworzeniu.

3

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może również rozwiązać

zespół przed upływem czasu określonego przy jego utworzeniu, jeżeli działalność zespołu

narusza postanowienia statutu instytucji filmowej.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

2.

Kontrola i ocena działalności instytucji filmowej obejmuje w szczególności

1)

jej zgodność z prawem oraz z zasadami i celami polityki kulturalnej państwa;

2)

działalność artystyczną, jej poziom oraz stopień zaspokajania potrzeb kulturalnych

społeczeństwa;

3)

wyniki ekonomiczne.

1

W instytucji filmowej, w której został utworzony zespół filmowy, kierownik artystyczny

zespołu filmowego ponosi odpowiedzialność za działalność zespołu, o której mowa w

art. 31 ust. 2 pkt 2, przed ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego, a za działalność zespołu, o której mowa w art. 31 ust. 2 pkt 3 - przed

dyrektorem instytucji filmowej.

2

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego wydaje instytucji

filmowej zalecenia dotyczące usunięcia braków i niedociągnięć stwierdzonych w jej

działalności.

1.

Instytucja filmowa prowadzi działalność na podstawie planu zgodnego z celami narodowego

planu społeczno-gospodarczego i polityką kulturalną państwa.

2.

Plan działalności instytucji filmowej ustala dyrektor po zasięgnięciu opinii rady

pracowniczej oraz organów doradczych i opiniodawczych.

3.

Plan działania instytucji filmowej podlega zatwierdzeniu przez ministra właściwego

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 marca 1989 r.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

1)

produkcji poza planem określonego filmu;

2)

dystrybucji lub rozpowszechniania określonego filmu w oznaczony sposób.

2.

W wypadkach, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego

1.

W instytucjach filmowych, których przedmiotem działalności jest produkcja filmów,

działa

1)

w razie utworzenia więcej niż jednego zespołu filmowego - rada zespołów;

2)

w pozostałych wypadkach - rada artystyczno-programowa.

2.

Rada zespołów i rada artystyczno-programowa jest organem doradczym i opiniodawczym

dyrektora instytucji filmowej w sprawach związanych z działalnością artystyczną instytucji.

Do zadań rady zespołów i rady artystyczno-programowej należy w szczególności opiniowanie

1)

planów i zamierzeń artystyczno-programowych;

2)

podziału zadań i środków zgodnie z zamierzeniami programowymi;

3)

programów rozwoju i wykorzystania kadr twórczych i produkcyjnych.

1.

W skład rady zespołów wchodzą kierownicy artystyczni zespołów oraz jeden przedstawiciel

każdego zespołu, wybrany na ogólnym zebraniu zespołu, a także delegowani przedstawiciele

rady pracowniczej oraz organizacji politycznych i społecznych, właściwego stowarzyszenia

twórców i związku zawodowego, działających w instytucji filmowej.

2.

Pracami rady zespołów kieruje przewodniczący rady, powołany przez ministra właściwego

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

1.

W skład rady artystyczno-programowej wchodzą

1)

wybrani na ogólnym zebraniu pracowników twórczych ich przedstawiciele;

2)

delegowani przedstawiciele rady pracowniczej oraz organizacji politycznych i społecznych,

a także właściwego stowarzyszenia twórców i związku zawodowego, działających w instytucji

filmowej.

2.

Pracami rady artystyczno-programowej kieruje przewodniczący rady, powołany przez ministra

właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

W instytucjach filmowych, w których działa rada zespołów lub rada artystyczno-programowa,

sprawy artystyczne i programowe, w szczególności wymienione w art. 36, są wyłączone

z kompetencji stanowiących rady pracowniczej.

1.

W instytucjach filmowych, których przedmiotem działalności jest dystrybucja lub rozpowszechnianie

filmów, działają rady repertuarowe jako organy doradcze i opiniodawcze dyrektora instytucji.

2.

Do zadań rady repertuarowej należy w szczególności opiniowanie

1)

planów i zamierzeń repertuarowych;

2)

zakresu i sposobów rozpowszechniania filmów.

1

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określa, w drodze

rozporządzenia, liczbę i tryb wyboru członków rad zespołów i rady artystyczno-programowej

oraz sposób i tryb ich działania, uwzględniając zadania tych rad w odniesieniu do

działalności artystycznej instytucji filmowych.

2.

Statut instytucji filmowej określa skład, liczbę członków rady repertuarowej, tryb

ich powoływania oraz zasady i tryb jej działania.

(skreślone).

1.

Instytucja filmowa prowadzi gospodarkę finansową na podstawie planu rzeczowo-finansowego,

określającego podział zadań i środków na poszczególne rodzaje działalności.

2

Instytucja filmowa prowadzi samodzielnie gospodarkę finansową, pokrywając z uzyskanych

przychodów i dotacji koszty działalności i zobowiązania wobec budżetu państwa, banków,

dostawców i pracowników oraz wydatki na rozwój i inne potrzeby.

3

Minister Finansów

1.

Wykonywanie zawodów filmowych wymaga

1)

specjalistycznego wykształcenia;

2)

posiadania odpowiednich kwalifikacji zawodowych;

3)

wykazania się dorobkiem artystycznym.

2

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego stwierdza, w drodze

decyzji, posiadanie kwalifikacji zawodowych przez osoby zamierzające wykonywać zawód

filmowy wymagający specjalnych umiejętności.

3

Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego zasięga opinii komisji kwalifikacyjnej powołanej

przez siebie spośród wykonujących zawody bezpośrednio związane z produkcją filmów

osób, wskazanych przez ogólnokrajowe związki zawodowe działające w dziedzinie kinematografii

oraz stowarzyszenia kaskaderów filmowych, twórców filmowych, artystów wykonawców i

producentów filmowych.

4

Komisja kwalifikacyjna w celu wydania opinii, o której mowa w ust. 3, przeprowadza

postępowanie kwalifikacyjne. Za przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego przysługuje

wynagrodzenie.

5

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, zawody filmowe,

których wykonywanie wymaga specjalnych umiejętności, szczegółowe wymagania kwalifikacyjne

w tych zawodach, sposób i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego, z uwzględnieniem

w szczególności wykształcenia, stanu zdrowia i zakresu umiejętności praktycznych wymaganych

od osób zamierzających wykonywać zawód filmowy, liczby członków komisji kwalifikacyjnej

i jej zadań oraz sposobu wynagradzania członków komisji, a także sposobu i trybu przeprowadzania

egzaminów przez komisję.

6

Koszty postępowania kwalifikacyjnego ponosi osoba ubiegająca się o stwierdzenie posiadania

kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu filmowego.

W instytucjach filmowych można stosować przepisy o zasadach tworzenia zakładowych

systemów wynagradzania.

1.

Udział twórców, wykonawców i innych grup zawodowych w produkcji i opracowaniu filmów

opiera się na podstawie umowy o dzieło lub umowy zlecenia.

2.

Umowę o dzieło i umowę zlecenia na produkcję i opracowanie filmu można zawierać również

z pracownikami instytucji filmowej, jeżeli wynika to z charakteru wykonywanej pracy.

(skreślony).

(skreślony).

(skreślone).

Jednostki organizacyjne kinematografii upowszechniają kulturę filmową przez

1)

rozpowszechnianie filmów z użyciem jakiejkolwiek techniki, z wyjątkiem wyświetlania

w telewizji;

2)

prowadzenie sieci kin oraz innych placówek rozpowszechniania filmów;

3)

organizowanie przeglądów, festiwali, dni kultury filmowej, sympozjów i innej podobnej

działalności kulturalnej;

4)

wspieranie działań, o których mowa w pkt 3, instytucji kulturalnych, społecznego ruchu

filmowego oraz stowarzyszeń społeczno-kulturalnych w kraju i za granicą.

(skreślony).

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może określić,

w drodze zarządzenia, wysokość opłaty za korzystanie z prawa do eksploatacji filmów

wytworzonych lub nabytych przez podporządkowane mu jednostki organizacyjne.

3.

Instytucje filmowe, o których mowa w ust. 1, ustalą statuty i swoją organizację, dostosowując

je do przepisów ustawy, w ciągu trzech miesięcy od dnia jej wejścia w życie. Statuty

podlegają zatwierdzeniu przez Przewodniczącego Komitetu.

4.

Jednostki badawczo-rozwojowe, instytucje upowszechniania kultury oraz resortowe ośrodki

dokształcania i doskonalenia kadr, prowadzące w dniu wejścia ustawy w życie w całości

działalność w zakresie, o którym mowa w art. 14, od tego dnia podlegają nadzorowi

Przewodniczącego Komitetu.

1.

Przedsiębiorstwa państwowe prowadzące produkcję lub opracowanie filmów oraz dystrybucję

i rozpowszechnianie filmów, z wyłączeniem przedsiębiorstwa państwowego „Łódzkie Zakłady

Wytwórcze Kopii Filmowych”, stają się z dniem wejścia ustawy w życie instytucjami

filmowymi w rozumieniu ustawy, a ich pracownicy - pracownikami tych instytucji.

2.

Istniejące w dniu wejścia ustawy w życie Zrzeszenie Przedsiębiorstw Państwowych Kinematografii

staje się Zrzeszeniem Instytucji Filmowych, a jego pracownicy - pracownikami Zrzeszenia

Instytucji Filmowych.

3.

(pominięty).

4.

(pominięty).

Sądy prowadzące w dniu wejścia ustawy w życie rejestr instytucji filmowych, działających

dotychczas jako przedsiębiorstwa państwowe, przekażą rejestr tych jednostek oraz związaną

z tym dokumentację Przewodniczącemu Komitetu - w ciągu trzech miesięcy od dnia wejścia

ustawy w życie.

(pominięty).

1.

Podmioty obowiązane do uzyskania upoważnienia przewidzianego w art. 51 ust. 2, art.

52 ust. 4 i art. 53 ust. 4, które prowadziły działalność w zakresie produkcji, opracowania,

dystrybucji lub rozpowszechniania filmów i zamierzają nadal prowadzić taką działalność,

są obowiązane w ciągu miesiąca od dnia wejścia ustawy w życie złożyć wniosek o udzielenie

upoważnienia do dalszej działalności.

2.

W razie niezłożenia wniosku w czasie określonym w ust. 1, podmioty, o których mowa

w powołanym ustępie, są obowiązane do zaprzestania działalności w ciągu trzech miesięcy

od dnia wejścia ustawy w życie.

3.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, które pomimo złożenia wniosku nie uzyskały upoważnienia,

są obowiązane do zaprzestania działalności w ciągu trzech miesięcy od dnia doręczenia

zawiadomienia o odmowie udzielenia upoważnienia.

(pominięty).

Przepisy art. 26a stosuje się również do autorskich praw majątkowych do filmów przysługujących

instytucji filmowej, której likwidacji lub postępowania upadłościowego nie zakończono

przed dniem 1 kwietnia 2002 r. W takim wypadku prawa te stają się własnością Filmoteki

Narodowej z dniem 1 kwietnia 2002 r.

Do czasu wydania przepisów przewidzianych w ustawie zachowują moc przepisy wydane

na podstawie ustawy wymienionej w art. 63, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą,

nie dłużej

niż 6 miesięcy od dnia wejścia tej ustawy w życie.

(pominięty).

Traci moc ustawa z dnia 15 grudnia 1951 r. o kinematografii

(Dz. U. Nr 66, poz. 452, z 1961 r. Nr 10, poz. 53 i z 1968 r. Nr 12, poz. 64).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1987 r.

Przepisy wykonawcze wydane przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie upoważnień,

o których mowa w art. 1-43 pkt 1 i w art. 44-79, zachowują moc do czasu wydania przepisów

na podstawie upoważnień w brzmieniu określonym ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1989 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 31, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r.,

2)

art. 52 pkt 12 lit. a), art. 59, art. 62 pkt 1, art. 71 ust. 2 i art. 79, które wchodzą

w życie z dniem ogłoszenia,

3)

art. 1 ust. 1 pkt 1, ust. 5 oraz ust. 6 i art. 10 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem

31 marca 2002 r.,

4)

art. 50 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

5)

art. 2 ust. 3, art. 25, art. 36 pkt 1, 2 i 4, art. 41, art. 48, art. 52 pkt 5, art.

63 pkt 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2002 r.,

6)

art. 27 i art. 52 pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 33a ust. 1 pkt 9, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

7)

art. 2 ust. 1, art. 14, art. 33, art. 35, art. 46 pkt 1 i 4, art. 52 pkt 2, art. 54

oraz art. 63 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem przepisów art. 4

pkt 3 i 4, rozdziału 5 i 6 oraz art. 89, art. 90 i art. 98 ust. 1 i 2, które wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, oraz art. 13 w zakresie dotyczącym możliwości

realizacji określonych obowiązków za pośrednictwem rachunku w spółdzielczej kasie

oszczędnościowo-kredytowej, art. 79 oraz art. 88 ust. 2 i 3, które wchodzą w życie

po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.