Ustawa z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia

Ustawa określa

1)

zasady powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego, zwanego dalej „ubezpieczeniem zdrowotnym”;

2)

prawa i obowiązki ubezpieczonego;

3)

zasady, tryb i terminy

a)

zgłoszeń do ubezpieczenia zdrowotnego,

b)

ustalania składek na ubezpieczenie zdrowotne,

c)

opłacania i rozliczania składek na ubezpieczenie zdrowotne,

d)

prowadzenia ewidencji ubezpieczonych i płatników składek;

4)

organizację i zasady działania Narodowego Funduszu Zdrowia, zwanego dalej „Funduszem”;

5)

zasady zabezpieczania potrzeb zdrowotnych i organizację udzielania świadczeń zdrowotnych;

6)

zasady nadzoru i kontroli wykonywania zadań z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego.

Ubezpieczeni mają prawo do korzystania ze świadczeń zdrowotnych w ramach ubezpieczenia

zdrowotnego na zasadach określonych w ustawie.

1.

Obowiązki w zakresie ochrony zdrowia ubezpieczonych wykonują w szczególności

1)

organy administracji rządowej;

2)

jednostki samorządu terytorialnego;

3)

Fundusz.

2.

Wykonywanie zadań w zakresie ochrony zdrowia ubezpieczonych opiera się na zasadach

rzetelności, celowości oraz gospodarności.

Ubezpieczenie zdrowotne jest oparte w szczególności na zasadach

1)

równego traktowania obywateli oraz solidarności społecznej;

2)

zapewnienia ubezpieczonemu swobodnego dostępu do świadczeń zdrowotnych i wolnego wyboru

świadczeniodawców, na warunkach określonych w ustawie.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

„ambulatoryjnej opiece zdrowotnej” - rozumie się przez to udzielanie przez świadczeniodawców

świadczeń zdrowotnych osobom niewymagającym leczenia w warunkach całodobowych lub

całodziennych;

2)

„aptece” - rozumie się przez to aptekę ogólnodostępną, a także punkt apteczny w rozumieniu

ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. Nr 126, poz. 1381 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984, Nr 141, poz. 1181 i Nr 152, poz. 1265);

3)

„członku rodziny” - rozumie się przez to następujące osoby

a)

dziecko własne, dziecko małżonka, dziecko przysposobione, wnuka albo dziecko obce,

dla którego ustanowiono opiekę, albo dziecko obce w ramach rodziny zastępczej, do

ukończenia przez nie 18 lat, a jeżeli kształci się dalej - do ukończenia 26 lat, natomiast

jeżeli posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności lub inne traktowane

na równi - bez ograniczenia wieku,

b)

małżonka,

c)

wstępnych pozostających z ubezpieczonym we wspólnym gospodarstwie domowym;

4)

„felczerze ubezpieczenia zdrowotnego” - rozumie się przez to felczera lub starszego

felczera udzielającego świadczeń zdrowotnych u świadczeniodawcy, z którym to świadczeniodawcą

zawarto umowę o udzielanie świadczeń zdrowotnych;

5)

„inwalidzie wojennym lub wojskowym” - rozumie się przez to osobę, o której mowa w

art. 6-8 lub w art. 30 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych

i wojskowych oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 87 i Nr 181, poz. 1515);

6)

„kombatancie” - rozumie się przez to osobę, o której mowa w art. 1-4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach

będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego

(Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 i Nr 181, poz. 1515);

7)

„lekarzu podstawowej opieki zdrowotnej” - rozumie się przez to w szczególności lekarza

medycyny rodzinnej, medycyny ogólnej, chorób wewnętrznych lub pediatrii, udzielającego

świadczeń zdrowotnych w ramach podstawowej opieki zdrowotnej;

8)

„lekarzu ubezpieczenia zdrowotnego” - rozumie się przez to lekarza, lekarza stomatologa

będącego świadczeniodawcą lub lekarza, lekarza stomatologa wykonującego zawód u świadczeniodawcy,

z którym to świadczeniodawcą zawarto umowę o udzielanie świadczeń zdrowotnych;

9)

„leku podstawowym” - rozumie się przez to produkt leczniczy ratujący życie lub niezbędny

w terapii dla podtrzymania zdrowia, najbardziej uzasadniony w danej grupie produktów

leczniczych;

10)

„leku recepturowym” - rozumie się przez to produkt leczniczy sporządzony w aptece

na podstawie recepty lekarskiej;

11)

„leku uzupełniającym” - rozumie się przez to produkt leczniczy wspomagający lub uzupełniający

działanie leków podstawowych, a także produkt leczniczy najnowszej generacji o zbliżonych

właściwościach terapeutycznych, a wysokiej cenie;

12)

„najkorzystniejszej ofercie” - rozumie się przez to ofertę, która przedstawia najkorzystniejszy

bilans ceny i innych kryteriów odnoszących się do przedmiotu zamówienia, w tym

a)

zakres merytoryczny oferowanych świadczeń oraz stopień zapewnienia ubezpieczonemu

ciągłości dostępu do świadczeń zdrowotnych, w szczególności diagnostyki i terapii,

b)

dostępności świadczeń zdrowotnych dla ubezpieczonych,

c)

kwalifikacji osób wykonujących zawody medyczne,

d)

jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych ustalonej w oparciu o wewnętrzną oraz zewnętrzną

ocenę potwierdzoną certyfikatem jakości lub akredytacją;

13)

„minimalnym wynagrodzeniu” - rozumie się przez to minimalne wynagrodzenie, o którym

mowa w art. 2 ust. 3-5 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę

(Dz. U. Nr 200, poz. 1679);

14)

„nazwie handlowej leku” - rozumie się przez to nazwę leku zastrzeżoną przez wytwórcę;

15)

„nazwie międzynarodowej leku” - rozumie się przez to nazwę leku zalecaną przez Światową

Organizację Zdrowia;

16)

„osobie bezdomnej wychodzącej z bezdomności” - rozumie się przez to osobę objętą indywidualnym

programem wychodzenia z bezdomności zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, z późn. zm.;

17)

„osobie pobierającej emeryturę lub rentę” - rozumie się przez to osobę objętą zaopatrzeniem

emerytalnym lub rentowym lub pobierającą rentę strukturalną na podstawie odrębnych

przepisów;

18)

„osobie prowadzącej działalność pozarolniczą” - rozumie się przez to osobę, o której

mowa w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm.;

19)

„osobie współpracującej” - rozumie się przez to osoby, o których mowa w art. 8 ust.

11 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych;

20)

„pielęgniarce i położnej ubezpieczenia zdrowotnego” - rozumie się przez to pielęgniarkę

i położną będącą świadczeniodawcą, z którym zawarto umowę o udzielanie świadczeń zdrowotnych;

21)

„pielęgniarce i położnej podstawowej opieki zdrowotnej” - rozumie się przez to pielęgniarkę

i położną środowiskową, rodzinną, pielęgniarkę w środowisku nauczania i wychowania

oraz pielęgniarkę w opiece długoterminowej;

22)

„potrzebach zdrowotnych” - rozumie się przez to liczbę świadczeń zdrowotnych, która

powinna być zapewniona w celu zachowania, przywrócenia i poprawy zdrowia ubezpieczonym

w danym miejscu i czasie;

23)

„przeciętnym wynagrodzeniu” - rozumie się przez to przeciętne miesięczne wynagrodzenie

w sektorze przedsiębiorstw z poprzedniego kwartału, włącznie z wypłatami z zysku,

ogłaszane przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”;

24)

„świadczeniach pielęgniarskich i położniczych” - rozumie się przez to świadczenia

zdrowotne określone w art. 4 i 5 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach pielęgniarki i położnej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 57, poz. 602 i Nr 89, poz. 969);

25)

„świadczeniodawcy” - rozumie się przez to

a)

zakład opieki zdrowotnej wykonujący zadania określone w jego statucie, grupową praktykę

lekarską, grupową praktykę pielęgniarek lub położnych, osobę wykonującą zawód medyczny

w ramach indywidualnej lub specjalistycznej praktyki,

b)

osobę fizyczną inną niż wymieniona w lit. a, która uzyskała fachowe uprawnienia do

udzielania świadczeń zdrowotnych i udziela ich w ramach prowadzonej działalności gospodarczej,

c)

jednostkę budżetową tworzoną i nadzorowaną przez Ministra Obrony Narodowej, ministra

właściwego do spraw wewnętrznych lub Ministra Sprawiedliwości, posiadającą w strukturze

organizacyjnej ambulatorium, ambulatorium z izbą chorych lub lekarza podstawowej opieki

zdrowotnej, w której gromadzony jest środek specjalny na finansowanie wydatków związanych

z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;

26)

„świadczeniu zdrowotnym” - rozumie się przez to świadczenia określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej

(Dz. U. Nr 91, poz. 408, z późn. zm.; świadczenie zdrowotne obejmuje również transport sanitarny inny niż określony w

art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. Nr 113, poz. 1207 i Nr 154, poz. 1801 oraz z 2002 r. Nr 241, poz. 2073);

27)

„ubezpieczeniu społecznym” - rozumie się przez to ubezpieczenia określone w ustawie

o systemie ubezpieczeń społecznych;

28)

„ubezpieczeniu społecznym rolników” - rozumie się przez to ubezpieczenie określone

w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25, z późn. zm. oraz w ustawie z dnia 26 kwietnia 2001 r. o rentach strukturalnych w rolnictwie

(Dz. U. Nr 52, poz. 539);

29)

„wyrobach medycznych” - rozumie się przez to wyroby, które zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. Nr 126, poz. 1380 oraz z 2002 r. Nr 152, poz. 1264) mogą być przedmiotem obrotu w hurtowniach farmaceutycznych i aptekach.

1.

Ubezpieczonymi w Funduszu są osoby posiadające obywatelstwo polskie i zamieszkujące

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz cudzoziemcy przebywający na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy uprawniającej do podjęcia pracy, zezwolenia

na osiedlenie się lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli

1)

podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego;

2)

ubezpieczają się dobrowolnie.

2.

Ubezpieczonymi w Funduszu są także osoby posiadające obywatelstwo polskie, niezamieszkujące

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli podlegają obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego i są objęte

1)

ubezpieczeniem emerytalnym i rentowym na podstawie przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń

społecznych;

2)

ubezpieczeniem społecznym rolników.

1.

Ubezpieczonymi w Funduszu są również

1)

cudzoziemcy - studenci i uczestnicy studiów doktoranckich, którzy studiują w Rzeczypospolitej

Polskiej, oraz absolwenci, którzy odbywają w Rzeczypospolitej Polskiej obowiązkowy

staż,

2)

cudzoziemcy - członkowie zakonów oraz alumni wyższych seminariów duchownych i teologicznych,

postulanci, nowicjusze i junioryści zakonów i ich odpowiednicy przebywający na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony

- jeżeli ubezpieczają się dobrowolnie.

2.

Za ubezpieczonych uznaje się także zamieszkujących na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej członków rodzin osób, o których mowa w art. 6 ust. 1, jeżeli nie są osobami

podlegającymi obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, o których mowa w art. 9 ust.

1, z zastrzeżeniem art. 9 ust. 2.

W Funduszu, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 1 i art. 7, nie mogą ubezpieczać się cudzoziemcy

przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym cudzoziemcy zatrudnieni

w obcych przedstawicielstwach dyplomatycznych, urzędach konsularnych, misjach, misjach

specjalnych lub międzynarodowych instytucjach, chyba że umowy międzynarodowe ratyfikowane

przez Rzeczpospolitą Polską stanowią inaczej.

1.

Obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają

1)

osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniem społecznym lub ubezpieczeniem

społecznym rolników, z zastrzeżeniem art. 6 i 7, które są

a)

pracownikami w rozumieniu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych,

b)

rolnikami lub ich domownikami w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników,

c)

osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi,

d)

osobami wykonującymi pracę nakładczą,

e)

osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej

umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, lub osobami z nimi współpracującymi,

f)

osobami duchownymi,

g)

członkami rolniczych spółdzielni produkcyjnych, spółdzielni kółek rolniczych lub członkami

ich rodzin,

h)

osobami pobierającymi świadczenia socjalne wypłacane w okresie urlopu lub zasiłek

socjalny wypłacany na czas przekwalifikowania zawodowego i poszukiwania nowego zatrudnienia,

wynikające z odrębnych przepisów lub z układów zbiorowych pracy;

2)

żołnierze odbywający zasadniczą służbę wojskową, przeszkolenie wojskowe, ćwiczenia

wojskowe, o ile nie podlegają obowiązkowi ubezpieczenia z innego tytułu, oraz pełniący

służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, a także kandydaci

na żołnierzy zawodowych i poborowi odbywający służbę zastępczą;

3)

poborowi pełniący służbę w Policji, Straży Granicznej i Biurze Ochrony Rządu;

4)

żołnierze zawodowi oraz żołnierze odbywający nadterminową zasadniczą służbę wojskową

i służbę okresową;

5)

policjanci;

6)

funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

7)

funkcjonariusze Agencji Wywiadu;

8)

funkcjonariusze Biura Ochrony Rządu;

9)

funkcjonariusze Straży Granicznej;

10)

funkcjonariusze Służby Celnej;

11)

funkcjonariusze Służby Więziennej;

12)

funkcjonariusze Państwowej Straży Pożarnej;

13)

posłowie i senatorowie pobierający uposażenie poselskie albo senatorskie;

14)

sędziowie i prokuratorzy;

15)

osoby pobierające emeryturę lub rentę, osoby w stanie spoczynku pobierające uposażenie

lub uposażenie rodzinne oraz osoby pobierające uposażenie po zwolnieniu ze służby

lub świadczenie pieniężne o takim samym charakterze;

16)

uczniowie oraz słuchacze zakładów kształcenia nauczycieli w rozumieniu przepisów o

systemie oświaty niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

17)

dzieci przebywające w placówkach pełniących funkcje resocjalizacyjne, wychowawcze

lub opiekuńcze lub w domach pomocy społecznej niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego z innego tytułu;

18)

dzieci do czasu rozpoczęcia realizacji obowiązku szkolnego nieprzebywające w placówkach,

o których mowa w pkt 17, niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego

tytułu, z zastrzeżeniem art. 16 pkt 3;

19)

studenci i uczestnicy studiów doktoranckich niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego z innego tytułu, z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt

1;

20)

alumni wyższych seminariów duchownych i teologicznych, postulanci, nowicjusze i junioryści

zakonów męskich i żeńskich i ich odpowiedników, z wyłączeniem osób, o których mowa

w art. 7 ust. 1 pkt 2;

21)

słuchacze Krajowej Szkoły Administracji Publicznej;

22)

osoby pobierające stypendium sportowe po ukończeniu 15 roku życia niepodlegające obowiązkowi

ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

23)

bezrobotni niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

24)

osoby pobierające zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne oraz osoby

niepobierające zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego z przyczyn

określonych w art. 27 ust. 1 pkt 3-6 i ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i

przeciwdziałaniu bezrobociu

(Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56, z późn. zm. niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

25)

osoby pobierające rentę socjalną, zasiłek stały, zasiłek stały wyrównawczy lub gwarantowany

zasiłek okresowy z pomocy społecznej niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego

z innego tytułu;

26)

osoby bezdomne wychodzące z bezdomności niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego

z innego tytułu;

27)

kombatanci niepodlegający ubezpieczeniu społecznemu w Rzeczypospolitej Polskiej lub

niepobierający emerytury lub renty;

28)

osoby korzystające z urlopu wychowawczego niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego z innego tytułu;

29)

osoby uprawnione do świadczeń alimentacyjnych na podstawie ugody sądowej lub prawomocnego

orzeczenia sądu niepodlegające obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu;

30)

rolnicy i ich domownicy, którzy nie podlegają ubezpieczeniu społecznemu rolników z

mocy ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, niepodlegający obowiązkowi ubezpieczenia

zdrowotnego na podstawie pkt 1-29 i 31;

31)

członkowie rad nadzorczych pobierający z tego tytułu świadczenia pieniężne.

2.

Status członka rodziny osoby ubezpieczonej zwalnia z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego

osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 16-19, 23-25 i 29.

1.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego uważa się za spełniony po zgłoszeniu osoby podlegającej

temu obowiązkowi do Funduszu zgodnie z przepisami art. 17 i 18 oraz opłaceniu składki

w terminie i na zasadach określonych w ustawie.

2.

Osoba podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego po zgłoszeniu do Funduszu

uzyskuje prawo do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego.

3.

Osoba podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego ma obowiązek zgłosić do Funduszu

członków rodziny, o których mowa w art. 7 ust. 2, którzy uzyskują po zgłoszeniu prawo

do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego.

4.

Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 3, dokonuje się wraz ze zgłoszeniem osoby, o której

mowa w ust. 1.

5.

Prawo do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w ust. 2 i 3,

ustaje po upływie 30 dni od dnia wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego.

6.

Prawo do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego dla osób, które ukończyły szkołę średnią

lub wyższą, wygasa po upływie 4 miesięcy od zakończenia nauki lub skreślenia z listy

uczniów lub studentów.

7.

Osoba, o której mowa w ust. 2, pomimo wygaśnięcia obowiązku ubezpieczenia ma wraz

z członkami rodziny, o których mowa w art. 7 ust. 2, prawo do świadczeń z ubezpieczenia

zdrowotnego w okresie pobierania przez tę osobę zasiłku przyznanego na podstawie przepisów

o ubezpieczeniu chorobowym lub wypadkowym, którego nie zalicza się do podstawy wymiaru

składki na ubezpieczenie zdrowotne.

8.

Osoba ubiegająca się o przyznanie emerytury lub renty pomimo wygaśnięcia obowiązku

ubezpieczenia ma wraz z członkami rodziny, o których mowa w art. 7 ust. 2, prawo do

świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego w okresie trwania postępowania o przyznanie

tych świadczeń.

1.

Osoba niewymieniona w art. 9 ust. 1 może ubezpieczyć się dobrowolnie na podstawie

pisemnego wniosku złożonego w Funduszu.

2.

Osoba, o której mowa w ust. 1, ma obowiązek zgłosić do Funduszu członków rodziny,

o których mowa w art. 7 ust. 2.

3.

Podstawę wymiaru składki opłacanej przez

1)

osobę, o której mowa w ust. 1, stanowi kwota deklarowanego miesięcznego dochodu, nie

niższa jednak od kwoty odpowiadającej przeciętnemu wynagrodzeniu;

2)

osobę, o której mowa w art. 7 ust. 1, stanowi kwota odpowiadająca wysokości zasiłku

stałego z pomocy społecznej.

4.

Osoba, o której mowa w ust. 1, zostaje objęta ubezpieczeniem zdrowotnym z dniem określonym

w umowie zawartej przez tę osobę z Funduszem, a przestaje być nim objęta z dniem rozwiązania

umowy lub po upływie miesiąca nieprzerwanej zaległości w opłacaniu składek.

5.

Objęcie osoby, o której mowa w ust. 1, ubezpieczeniem zdrowotnym uzależnione jest

od wniesienia opłaty dodatkowej na rachunek Funduszu.

6.

Wysokość opłaty dodatkowej jest uzależniona od okresu, w którym osoba, o której mowa

w ust. 1, nie była objęta ubezpieczeniem zdrowotnym, i wynosi

1)

20% dochodów przyjętych jako podstawa wymiaru składki dla osoby, której przerwa w

ubezpieczeniu zdrowotnym i opłacaniu składek wynosi nieprzerwanie od 3 miesięcy do

roku;

2)

50% dochodów przyjętych jako podstawa wymiaru składki dla osoby, której przerwa w

ubezpieczeniu zdrowotnym i opłacaniu składek wynosi nieprzerwanie powyżej roku do

2 lat;

3)

100% dochodów przyjętych jako podstawa wymiaru składki dla osoby, której przerwa w

ubezpieczeniu zdrowotnym i opłacaniu składek wynosi nieprzerwanie powyżej 2 lat do

5 lat;

4)

150% dochodów przyjętych jako podstawa wymiaru składki dla osoby, której przerwa w

ubezpieczeniu zdrowotnym i opłacaniu składek wynosi nieprzerwanie powyżej 5 lat do

10 lat;

5)

200% dochodów przyjętych jako podstawa wymiaru składki dla osoby, której przerwa w

ubezpieczeniu zdrowotnym i opłacaniu składek wynosi nieprzerwanie powyżej 10 lat.

7.

Opłata dodatkowa, o której mowa w ust. 5, nie dotyczy osób wymienionych w art. 7.

8.

Przy obliczaniu opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 5, do okresu, w którym osoba

ubezpieczająca się dobrowolnie nie była objęta ubezpieczeniem zdrowotnym (przerwy

w ubezpieczeniu), dolicza się okres niepodlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu na podstawie

przepisów ustawy, o której mowa w art. 222.

9.

W uzasadnionych przypadkach, na wniosek osoby, o której mowa w ust. 1, Fundusz może

odstąpić od pobrania opłaty dodatkowej lub rozłożyć ją na raty miesięczne, jednak

nie więcej niż na 12 rat.

10.

Prawo do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego osoby, o której mowa w ust. 1, i zgłoszonych

do Funduszu członków jej rodziny, o których mowa w art. 7 ust. 2, przysługuje od dnia

objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i wygasa po upływie 30 dni od dnia ustania ubezpieczenia

zdrowotnego w Funduszu.

1.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 lit.

a, c-h, powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniu społecznym,

z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 lit.

b i pkt 30, powstaje od dnia zgłoszenia do ubezpieczenia w trybie przepisów o ubezpieczeniu

społecznym rolników, a ustaje z ostatnim dniem miesiąca, w którym ustały okoliczności

uzasadniające podleganie ubezpieczeniu.

3.

Pracownik korzystający z urlopu bezpłatnego ma prawo do świadczeń z ubezpieczenia

zdrowotnego na zasadach określonych w art. 10 ust. 5.

4.

Po wygaśnięciu obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego każda osoba może ubezpieczyć się

na zasadach określonych w art. 11.

1.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 2 i 3,

powstaje z dniem powołania lub skierowania do służby, a wygasa z dniem zwolnienia

z tej służby.

2.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 4-12

i 14, powstaje z dniem nawiązania stosunku służbowego, a wygasa z dniem jego ustania.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 13, powstaje

z dniem przyznania im uposażenia, a wygasa z dniem utraty prawa do pobierania uposażenia.

1.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego emerytów i rencistów powstaje od dnia, od którego

przysługuje wypłata emerytury lub renty, a wygasa z dniem zaprzestania pobierania

świadczenia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób w stanie spoczynku pobierających uposażenie

lub pobierających uposażenie rodzinne oraz osób pobierających uposażenie po zwolnieniu

ze służby lub świadczenie pieniężne o takim samym charakterze.

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego

1)

uczniów i słuchaczy, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 16, powstaje z dniem przyjęcia

do szkoły lub zakładu kształcenia nauczycieli, a wygasa z dniem ukończenia szkoły

lub zakładu kształcenia nauczycieli albo skreślenia z listy uczniów lub słuchaczy;

2)

dzieci, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 17, przebywających w placówkach pełniących

funkcje resocjalizacyjne, wychowawcze lub opiekuńcze lub w domach pomocy społecznej,

powstaje z dniem przyjęcia do placówki albo domu, a wygasa z końcem pobytu w placówce

bądź domu;

3)

dzieci, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 18, powstaje z dniem uznania przez ośrodek

pomocy społecznej zasadności objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, a wygasa z dniem uznania,

że ustała zasadność objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, nie później niż z dniem, w

którym dziecko rozpoczyna realizację obowiązku szkolnego; ośrodek pomocy społecznej

może odmówić uznania zasadności objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym lub uznać, że ustała

konieczność i zasadność objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym dziecka spełniającego przesłanki

określone w art. 9 ust. 1 pkt 18, jeżeli na podstawie wywiadu rodzinnego (środowiskowego)

stwierdzi, iż warunki materialne opiekunów prawnych lub faktycznych dziecka umożliwiają

jego ubezpieczenie zdrowotne na zasadach określonych w art. 11;

4)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 19 i 21, powstaje z dniem immatrykulacji

lub przyjęcia na studia doktoranckie i złożenia oświadczenia o niepodleganiu obowiązkowi

ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu, a wygasa z dniem ukończenia szkoły wyższej

lub studiów doktoranckich albo skreślenia z listy studentów lub skreślenia z listy

uczestników studiów doktoranckich;

5)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 20, powstaje z dniem przyjęcia do wyższego

seminarium duchownego albo teologicznego lub do zakonu albo jego odpowiedników, a

wygasa z dniem ukończenia 25 roku życia albo wystąpienia z wyższego seminarium duchownego

albo teologicznego lub zakonu albo jego odpowiedników;

6)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 22, powstaje z dniem przyznania stypendium,

a wygasa z dniem utraty prawa do jego pobierania;

7)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 23, powstaje z dniem uzyskania statusu bezrobotnego,

a wygasa z dniem utraty tego statusu;

8)

osób pobierających świadczenie przedemerytalne lub zasiłek przedemerytalny z urzędu

pracy obejmuje okres od dnia przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego do

dnia utraty prawa do jego pobierania, a w przypadku zasiłku przedemerytalnego - do

jego wygaśnięcia, a w odniesieniu do osób niepobierających zasiłku przedemerytalnego

lub świadczenia przedemerytalnego z przyczyn, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 24

- obejmuje okres od dnia zarejestrowania się w urzędzie pracy do dnia przyznania prawa

do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego;

9)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 25, obejmuje okres od dnia przyznania renty

lub zasiłku do dnia utraty prawa do ich pobierania;

10)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 26, powstaje od dnia rozpoczęcia realizacji

indywidualnego programu wychodzenia z bezdomności, a wygasa z dniem zakończenia realizacji

tego programu lub zaprzestania realizacji tego programu w rozumieniu przepisów o pomocy

społecznej;

11)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 27, powstaje z dniem złożenia w Urzędzie

do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych oświadczenia o niepodleganiu przepisom

o systemie ubezpieczeń społecznych i braku innego tytułu do objęcia ubezpieczeniem

zdrowotnym, a wygasa z dniem ustania tych warunków;

12)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 28, powstaje z dniem rozpoczęcia urlopu,

a wygasa z dniem zakończenia urlopu;

13)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 29, powstaje z dniem, w którym świadczenie

alimentacyjne staje się wymagalne, a wygasa w dniu, w którym świadczenie to przestaje

być wymagalne;

14)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 31, powstaje z dniem powołania na członka

rady nadzorczej i przyznania świadczenia pieniężnego, a wygasa w dniu zaprzestania

pełnienia tej funkcji.

1.

Do ubezpieczenia zdrowotnego osób objętych ubezpieczeniem społecznym lub ubezpieczeniem

społecznym rolników oraz wymienionych w ust. 4-17 i art. 18 stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące zasad, trybu i terminu zgłaszania do ubezpieczenia społecznego

lub do ubezpieczenia społecznego rolników, z zastrzeżeniem art. 19 i art. 28 ust.

6.

2.

Do ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 2-14, stosuje

się odpowiednio przepisy dotyczące zasad, trybu i terminu zgłaszania do ubezpieczenia

społecznego, z zastrzeżeniem art. 19.

3.

Osoby pobierające emeryturę lub rentę zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego Zakład

Ubezpieczeń Społecznych, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, właściwy organ

emerytalny lub bank dokonujący wypłaty emerytury lub renty z zagranicy do 15 dnia

miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek ubezpieczenia lub zaistniały

zmiany dotyczące tego obowiązku.

4.

Osoby pobierające uposażenie w stanie spoczynku lub uposażenie rodzinne, a także osoby

pobierające uposażenie po zwolnieniu ze służby lub świadczenie pieniężne o takim samym

charakterze zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego podmiot wypłacający to uposażenie

lub świadczenie.

5.

Osoby, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 16, 17 i 19, zgłaszają do ubezpieczenia

zdrowotnego odpowiednio szkoły, zakłady kształcenia nauczycieli, szkoły wyższe, jednostki

prowadzące studia doktoranckie, placówki pełniące funkcje resocjalizacyjne, wychowawcze

lub opiekuńcze i domy pomocy społecznej.

6.

Dzieci, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 18, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

ośrodek pomocy społecznej na wniosek opiekuna prawnego lub faktycznego dziecka albo

z własnej inicjatywy.

7.

Osoby, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 20, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

odpowiednio wyższe seminarium duchowne albo teologiczne lub zakon albo jego odpowiednik.

8.

Osoby, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 21, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

Krajowa Szkoła Administracji Publicznej.

9.

Osoby, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 22, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

podmiot wypłacający stypendium.

10.

Osoby, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 23 i 24, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

urząd pracy.

11.

Osoby, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 25, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

ośrodek pomocy społecznej.

12.

Osoby, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 26, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

ośrodek pomocy społecznej realizujący indywidualny program wychodzenia z bezdomności.

13.

Osoby, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 27, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.

14.

Osoby, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 28, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

w imiennym raporcie miesięcznym kierowanym do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pracodawca

albo rolnicza spółdzielnia produkcyjna, z zastrzeżeniem ust. 15.

15.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego osoby korzystające

z urlopu wychowawczego, którym wypłaca zasiłek wychowawczy.

16.

Osoby, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 30, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Osoby te obowiązane są zgłosić się w Kasie

Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w celu ich zarejestrowania.

17.

Osoby, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 31, zgłasza do ubezpieczenia zdrowotnego

podmiot wypłacający świadczenie pieniężne.

Osoby niewymienione w art. 17 zgłaszają się do ubezpieczenia zdrowotnego same.

1.

Zgłoszenia, o których mowa w art. 17 i 18, kierowane są do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

lub Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.

2.

Zgłoszenia, o których mowa w ust. 1, powinny zawierać

1)

wskazanie oddziału wojewódzkiego Funduszu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania

osoby zgłaszanej do ubezpieczenia zdrowotnego;

2)

nazwisko i imię;

3)

datę urodzenia;

4)

adres zamieszkania;

5)

numery PESEL i NIP, a w razie gdy ubezpieczonemu nie nadano tych numerów lub jednego

z nich - serię i numer dowodu osobistego lub paszportu.

3.

W przypadku zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego członków rodzin, o których mowa

w art. 7 ust. 2, podmiot obowiązany do zgłoszenia ubezpieczonego przesyła również

do Funduszu dane wymienione w ust. 2 oraz następujące dane dotyczące członka rodziny

1)

nazwisko i imię;

2)

datę urodzenia;

3)

adres zamieszkania;

4)

stopień pokrewieństwa;

5)

informację o znacznym stopniu niepełnosprawności;

6)

numery PESEL i NIP, a w razie gdy członkowi rodziny nie nadano tych numerów lub jednego

z nich - serię i numer dowodu osobistego lub paszportu;

7)

informację o pozostawaniu we wspólnym gospodarstwie domowym z ubezpieczonym.

1.

Dowodem objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym jest karta ubezpieczenia zdrowotnego.

2.

Karta ubezpieczenia zdrowotnego zawiera następujące dane osobowe

1)

imię i nazwisko;

2)

numer PESEL;

3)

kod płatnika składki;

4)

numer karty.

3.

Fundusz prowadzi Centralny Wykaz Ubezpieczonych w celu

1)

potwierdzenia prawa do świadczeń z ubezpieczenia zdrowotnego;

2)

gromadzenia danych o osobach ubezpieczonych w Funduszu.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór karty ubezpieczenia

zdrowotnego oraz tryb wydawania i unieważniania karty ubezpieczenia zdrowotnego, uwzględniając

dane wymienione w ust. 2 oraz konieczność ochrony tych danych zgodnie z odrębnymi

przepisami.

1.

Składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 9% podstawy wymiaru składki, z zastrzeżeniem

art. 22 ust. 1, art. 24 i 199.

2.

Składka jest miesięczna i niepodzielna.

1.

Składka na ubezpieczenie zdrowotne rolnika podlegającego ubezpieczeniu społecznemu

rolników jest równa kwocie odpowiadającej cenie połowy kwintala żyta z każdego hektara

przeliczeniowego użytków rolnych w prowadzonym gospodarstwie rolnym ustalonej dla

celów wymiaru podatku rolnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Podstawą wymiaru składki dla rolnika prowadzącego działy specjalne produkcji rolnej

jest ponadto deklarowana kwota odpowiadająca dochodowi ustalonemu dla opodatkowania

podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

3.

Podstawą wymiaru składki dla rolnika, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 30, oraz dla

domowników, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 30, jest kwota odpowiadająca

wysokości zasiłku stałego z pomocy społecznej.

4.

Składka rolnika na ubezpieczenie zdrowotne obejmuje członków jego rodziny, jeżeli

nie są oni domownikami w rozumieniu ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników.

1.

Do ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne osób, o których mowa

w art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. a, d-h, stosuje się przepisy określające podstawę wymiaru

składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe tych osób, z zastrzeżeniem ust. 6, 7

i 10.

2.

Podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne osób, o których mowa w art. 9

ust. 1 pkt 1 lit. c, stanowi zadeklarowana kwota, nie niższa jednak niż 75% przeciętnego

wynagrodzenia. Składka w nowej wysokości obowiązuje od trzeciego miesiąca następnego

kwartału.

3.

Do ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne osób, o których mowa

w art. 9 ust. 1 pkt 4-12, objętych ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi stosuje

się przepisy określające podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe

tych osób, z zastrzeżeniem ust. 6-8.

4.

Podstawę wymiaru składek dla osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 4-12, nieobjętych

ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi stanowi kwota odpowiadająca uposażeniu tych

osób.

5.

Podstawę wymiaru składek osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 2 i 3, stanowi kwota

odpowiadająca wysokości zasiłku stałego z pomocy społecznej.

6.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne osób, o których

mowa w ust. 1, nie stosuje się wyłączeń wynagrodzeń za czas niezdolności do pracy

wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną oraz nie stosuje się

ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

7.

Podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne pomniejsza się o kwoty składek

na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i chorobowe finansowanych przez ubezpieczonych

niebędących płatnikami składek, potrąconych przez płatników ze środków ubezpieczonego,

zgodnie z przepisami o systemie ubezpieczeń społecznych.

8.

Podstawę wymiaru składek dla funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej będących w

służbie kandydackiej stanowi kwota odpowiadająca wysokości minimalnego wynagrodzenia.

9.

Podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne dla

1)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 13 i 14, jest kwota odpowiadająca wysokości

uposażenia albo wynagrodzenia tych osób;

2)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 15, jest kwota emerytury, renty, z wyłączeniem

dodatków, zasiłków, świadczeń pieniężnych i ryczałtu energetycznego, ekwiwalentu pieniężnego

z tytułu prawa do bezpłatnego węgla oraz deputatu węglowego, albo kwota uposażenia

pobieranego w stanie spoczynku lub uposażenia rodzinnego, kwota uposażenia pobieranego

po zwolnieniu ze służby lub świadczenia pieniężnego o takim samym charakterze;

3)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 16-19, jest kwota odpowiadająca wysokości

zasiłku stałego z pomocy społecznej;

4)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 21 i 22, jest kwota odpowiadająca wysokości

pobieranego stypendium;

5)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 23, jest kwota odpowiadająca wysokości pobieranego

zasiłku dla bezrobotnych lub stypendium, a w przypadku niepobierania przez bezrobotnego

zasiłku lub stypendium - kwota odpowiadająca 40% wysokości zasiłku stałego z pomocy

społecznej;

6)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 24, jest kwota odpowiadająca wysokości zasiłku

przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, a w przypadku niepobierania zasiłku

przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego - kwota odpowiadająca 40% wysokości

zasiłku stałego z pomocy społecznej;

7)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 25, jest kwota odpowiadająca wysokości renty

socjalnej, zasiłku stałego, zasiłku stałego wyrównawczego lub gwarantowanego zasiłku

okresowego z pomocy społecznej;

8)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 26 i 27, jest kwota odpowiadająca wysokości

zasiłku stałego z pomocy społecznej;

9)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 28, jest kwota odpowiadająca wysokości pobieranego

zasiłku wychowawczego, a w przypadku niepobierania zasiłku - kwota odpowiadająca wysokości

zasiłku stałego z pomocy społecznej;

10)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 29, jest kwota odpowiadająca kwocie faktycznie

otrzymanych alimentów, nie wyższa jednak od wysokości zasiłku stałego z pomocy społecznej;

11)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 31, jest przychód w rozumieniu przepisów

o podatku dochodowym od osób fizycznych, otrzymywany z tytułu pełnionej funkcji.

10.

Podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne dla osób, o których mowa w art.

9 ust. 1 pkt 1 lit. f i pkt 20, z wyłączeniem osób duchownych będących podatnikami

podatku dochodowego od osób fizycznych lub zryczałtowanego podatku od przychodów osób

duchownych, jest kwota odpowiadająca wysokości zasiłku stałego z pomocy społecznej.

11.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób ustalania podstawy

wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne rolników, ich domowników oraz osób pobierających

emeryturę lub rentę rolniczą, a także terminy i tryb ich opłacania, uwzględniając

potrzebę zapewnienia terminowego opłacania składek.

1.

Jeżeli spełnione są przesłanki do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o

którym mowa w art. 9 ust. 1, z więcej niż jednego tytułu, składka na ubezpieczenie

zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie, z zastrzeżeniem ust. 4-8.

2.

Jeżeli ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego źródła przychodów w ramach

tego samego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa

w art. 9 ust. 1, składkę na ubezpieczenie zdrowotne opłaca się odrębnie od wszystkich

uzyskiwanych przychodów, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Jeżeli ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego źródła przychodów w ramach

tego samego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa

w art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c, składka na ubezpieczenie zdrowotne jest opłacana od

każdego ze źródeł przychodów.

4.

W przypadku zbiegu tytułów do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym

mowa w art. 9 ust. 1, składka finansowana z budżetu państwa jest opłacana tylko wtedy,

gdy nie ma innej podstawy do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego. W przypadku

zbiegu tytułów do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art.

9 ust. 1, składka finansowana z budżetu państwa jest opłacana wyłącznie z tytułu,

który powstał najwcześniej. Jeżeli tytuły powstały równocześnie, składka jest opłacana

z pierwszego zgłoszonego tytułu do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym.

5.

Składka na ubezpieczenie zdrowotne nie jest opłacana od dodatkowych przychodów z działalności

pozarolniczej przez osoby, których świadczenie emerytalne lub rentowe nie przekracza

miesięcznie kwoty minimalnego wynagrodzenia, w przypadku gdy osoby te

1)

uzyskują dodatkowe przychody z tej działalności w wysokości nieprzekraczającej miesięcznie

50% kwoty najniższej emerytury lub

2)

opłacają podatek dochodowy w formie karty podatkowej.

6.

Składka na ubezpieczenie zdrowotne nie jest opłacana przez osoby zaliczone do umiarkowanego

lub znacznego stopnia niepełnosprawności od dodatkowych przychodów z prowadzonej przez

te osoby działalności pozarolniczej, jeżeli osoby te

1)

uzyskują przychody z tej działalności w wysokości nieprzekraczającej miesięcznie 50%

kwoty najniższej emerytury lub

2)

opłacają podatek dochodowy w formie karty podatkowej.

7.

Jeżeli działalność pozarolnicza stanowi jedyne źródło przychodu osób, o których mowa

w ust. 6, składka opłacana jest w wysokości nieprzekraczającej kwoty należnej zaliczki

na podatek dochodowy od osób fizycznych.

8.

Osoba duchowna, która nie jest podatnikiem podatku ryczałtowego, a jedynym jej źródłem

przychodu jest zatrudnienie, pobierana emerytura bądź renta, opłaca składkę na ubezpieczenie

zdrowotne wyłącznie z tytułu zatrudnienia albo z tytułu pobierania emerytury bądź

renty.

1.

W przypadku gdy składka na ubezpieczenie zdrowotne obliczona przez płatnika, o którym

mowa w art. 27 ust. 1-11, zgodnie z przepisami art. 21-24 jest wyższa od zaliczki

na podatek dochodowy od osób fizycznych obliczonej przez tego płatnika zgodnie z przepisami

ustawy, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1, składkę obliczoną za poszczególne miesiące

obniża się do wysokości tej zaliczki.

2.

Jeżeli podstawę obliczenia składki na ubezpieczenie zdrowotne stanowi

1)

przychód ubezpieczonego wolny od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt

46 ustawy, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1, od którego płatnik nie oblicza zaliczki

na ten podatek,

2)

przychód ubezpieczonego wolny od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt

33 i pkt 66 ustawy, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1, od którego płatnik nie oblicza

zaliczki na ten podatek, w stosunku do ubezpieczonych, o których mowa w art. 9 ust.

1 pkt 1 i 15,

3)

kwota stanowiąca równowartość ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy przysługująca

na podstawie odrębnych przepisów osobom, o których mowa w art. 18 ust. 12 ustawy,

o której mowa w art. 5 pkt 18,

4)

przychód ubezpieczonego wolny od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt

74 ustawy, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1, od którego płatnik nie oblicza zaliczki

na ten podatek, w stosunku do ubezpieczonych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 15

- składkę na ubezpieczenie zdrowotne płatnik oblicza zgodnie z przepisami art. 21-24.

3.

Płatnik składek przekazuje w formie elektronicznej, w terminie, o którym mowa w art.

29 ust. 1, do właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu zestawienie składek na ubezpieczenie

zdrowotne, pobranych z uwzględnieniem obniżenia określonego w ust. 1, zawierające

informację o wysokości tych składek, jeżeli były ustalane zgodnie z przepisami niniejszego

rozdziału.

4.

Zestawienie, o którym mowa w ust. 3, powinno zawierać ponadto następujące dane

1)

imię i nazwisko ubezpieczonego;

2)

adres zamieszkania ubezpieczonego;

3)

numer PESEL oraz numer NIP ubezpieczonego;

4)

serię i numer dowodu osobistego lub paszportu ubezpieczonego - w przypadku nieposiadania

numerów, o których mowa w pkt 3, albo jednego z nich;

5)

nazwę (firmę), adres siedziby oraz kod płatnika;

6)

numer NIP oraz numer REGON płatnika.

5.

Płatnik składek rozliczający składki nie więcej niż za 5 osób może przekazywać zestawienia

składek, o których mowa w ust. 3, w formie dokumentu pisemnego według ustalonego przez

Fundusz wzoru.

Składkę na ubezpieczenie zdrowotne opłaca osoba podlegająca ubezpieczeniu zdrowotnemu,

z zastrzeżeniem art. 27 i 28.

1.

Za osobę pozostającą w stosunku pracy lub w stosunku służbowym składkę jako płatnik

oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza pracodawca, a w razie wypłaty

świadczeń pracowniczych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o którym

mowa w ustawie z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności

pracodawcy

(Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088, Nr 155, poz. 1287 i Nr 199, poz. 1673) - podmiot obowiązany do wypłaty tych świadczeń.

2.

Za funkcjonariuszy, o których mowa w art. 23 ust. 8, składkę oblicza, finansuje ze

środków własnych i odprowadza szkoła Państwowej Straży Pożarnej.

3.

Za osobę wykonującą pracę na podstawie umowy zlecenia, umowy agencyjnej lub innej

umowy o świadczenie usług oraz za osobę z nią współpracującą składkę jako płatnik

oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza zamawiający.

4.

Za osobę pobierającą świadczenie socjalne wypłacane w okresie urlopu lub zasiłek socjalny

wypłacany na czas przekwalifikowania zawodowego i poszukiwania nowego zatrudnienia

składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza podmiot

wypłacający świadczenie lub zasiłek.

5.

Za bezrobotnego pobierającego zasiłek lub stypendium, osobę pobierającą zasiłek przedemerytalny

lub świadczenie przedemerytalne składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego

i odprowadza właściwy urząd pracy.

6.

Za członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni kółek rolniczych oraz

członków ich rodzin składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego

i odprowadza spółdzielnia.

7.

Za osobę pobierającą uposażenie posła albo senatora składkę jako płatnik oblicza,

pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza Kancelaria Sejmu albo Kancelaria Senatu.

8.

Za osobę pobierającą emeryturę lub rentę składkę jako płatnik oblicza, pobiera z kwoty

emerytury lub renty, o której mowa w art. 23 ust. 9 pkt 2, i odprowadza Zakład Ubezpieczeń

Społecznych, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, inna instytucja emerytalno-rentowa

wypłacająca emeryturę lub rentę albo bank dokonujący wypłaty emerytury lub renty z

zagranicy.

9.

Za osobę pobierającą uposażenie w stanie spoczynku lub uposażenie rodzinne, uposażenie

po zwolnieniu ze służby lub świadczenie pieniężne o takim samym charakterze składkę

jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza wypłacający to

uposażenie lub świadczenie.

10.

Za osobę, o której mowa w art. 9 ust. 1 pkt 21, składkę jako płatnik oblicza, pobiera

z dochodu ubezpieczonego i odprowadza Krajowa Szkoła Administracji Publicznej.

11.

Za osobę, o której mowa w art. 9 ust. 1 pkt 22, składkę jako płatnik oblicza, pobiera

z dochodu ubezpieczonego i odprowadza podmiot wypłacający stypendium.

12.

Za osobę współpracującą z osobą prowadzącą pozarolniczą działalność składkę oblicza,

odprowadza i finansuje ze środków własnych osoba prowadząca pozarolniczą działalność.

13.

Za osobę korzystającą z urlopu wychowawczego składkę na ubezpieczenie zdrowotne oblicza

pracodawca, rolnicza spółdzielnia produkcyjna albo Zakład Ubezpieczeń Społecznych,

jeżeli wypłaca zasiłek wychowawczy.

14.

Za członka rady nadzorczej składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego

i odprowadza podmiot wypłacający to świadczenie pieniężne.

1.

Składki na ubezpieczenie zdrowotne

1)

rolników, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 30, oraz domowników, z

wyjątkiem rolników prowadzących działy specjalne produkcji rolnej, opłaca Kasa Rolniczego

Ubezpieczenia Społecznego;

2)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 2, opłaca Minister Obrony Narodowej;

3)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3, opłaca minister właściwy do spraw wewnętrznych;

4)

dzieci, uczniów i słuchaczy, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 16 i 17, przebywających

w placówce pełniącej funkcje resocjalizacyjne, wychowawcze, opiekuńcze lub lecznicze

lub w domu pomocy społecznej opłaca placówka lub dom, a uczniów i słuchaczy nieprzebywających

w takiej placówce, jeżeli nie podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego

tytułu, opłaca szkoła lub zakład kształcenia nauczycieli, do którego uczeń lub słuchacz

uczęszcza;

5)

dzieci, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 18, opłaca ośrodek pomocy społecznej;

6)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 19, opłaca szkoła wyższa lub jednostka organizacyjna

prowadząca studia doktoranckie, w której osoby te odbywają studia;

7)

bezrobotnych niepobierających zasiłku oraz osób niepobierających zasiłku przedemerytalnego

lub świadczenia przedemerytalnego z przyczyn, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 24,

opłaca właściwy urząd pracy;

8)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 25, opłaca podmiot wypłacający to świadczenie;

9)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 26, opłaca ośrodek pomocy społecznej realizujący

indywidualny program wychodzenia z bezdomności;

10)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 27, opłaca Urząd do Spraw Kombatantów i Osób

Represjonowanych;

11)

osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 28, opłaca Zakład Ubezpieczeń Społecznych;

12)

osób, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, jeżeli zostały uznane za osoby pochodzenia

polskiego w rozumieniu przepisów o repatriacji, opłaca szkoła wyższa lub jednostka

organizacyjna prowadząca studia doktoranckie, w której osoby te odbywają studia.

2.

Składki na ubezpieczenie zdrowotne osób, o których mowa w ust. 1, a także osób, którym

przyznano renty na podstawie przepisów o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych

oraz członków ich rodzin, jak również osób, które utraciły wzrok w wyniku działań

wojennych w latach 1939-1945 lub eksplozji niewypałów i niewybuchów pozostałych po

tych działaniach, otrzymujących dochody z tytułu emerytury lub renty zwolnione z podatku

dochodowego od osób fizycznych na podstawie odrębnych przepisów są finansowane z budżetu

państwa.

3.

Środki z budżetu państwa na składki wymienione w ust. 1 pkt 4 i 7 otrzymują jednostki

samorządu terytorialnego jako dotacje celowe na zadania z zakresu administracji rządowej.

4.

Składki na ubezpieczenie zdrowotne duchownych oraz alumnów wyższych seminariów duchownych

i teologicznych, postulantów, nowicjuszy i juniorystów i ich odpowiedników, z wyłączeniem

osób duchownych będących podatnikami podatku dochodowego od osób fizycznych lub zryczałtowanego

podatku od przychodów osób duchownych, są finansowane z Funduszu Kościelnego.

5.

Na opłacenie składek, o których mowa w ust. 4, Fundusz Kościelny otrzymuje dotacje

z budżetu państwa.

6.

Składka na ubezpieczenie zdrowotne osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 lit.

b, opłacana jest od pierwszego dnia miesiąca, w którym złożono zgłoszenie do ubezpieczenia

w trybie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników, do ostatniego dnia miesiąca,

w którym ustały okoliczności uzasadniające podleganie ubezpieczeniu zdrowotnemu.

1.

Osoby i jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 26-28, są obowiązane, bez uprzedniego

wezwania, opłacić składki na ubezpieczenie zdrowotne za każdy miesiąc kalendarzowy

w trybie i na zasadach oraz w terminie przewidzianym dla składek na ubezpieczenie

społeczne, a jeżeli do tych osób i jednostek nie stosuje się przepisów o ubezpieczeniu

społecznym - w terminie do 15 dnia następnego miesiąca.

2.

Od nieopłaconych w terminie składek na ubezpieczenie zdrowotne pobiera się odsetki

za zwłokę na zasadach i w wysokości określonych dla zaległości podatkowych.

3.

Składki na ubezpieczenie zdrowotne

1)

osób wymienionych w art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. a i c-h, pkt 2-29 i 31 oraz w art. 11

są opłacane i ewidencjonowane w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, z zastrzeżeniem

pkt 2;

2)

osób wymienionych w art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 15 pobierających świadczenia

emerytalno-rentowe z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego oraz osób wymienionych

w art. 9 ust. 1 pkt 30 są opłacane i ewidencjonowane w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego.

4.

Niezwłocznie, nie później niż w ciągu 3 dni roboczych od dnia wpływu składek na ubezpieczenie

zdrowotne, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przekazuje pobrane składki na

ubezpieczenie zdrowotne wraz z pobranymi odsetkami za zwłokę do centrali Funduszu.

5.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych przekazuje pobrane składki na ubezpieczenie zdrowotne

i należności pochodne od składek niezwłocznie do centrali Funduszu, nie później niż

w ciągu 3 dni roboczych od dnia ich wpływu na rachunek, o którym mowa w art. 47 ust.

4 pkt 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

6.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przekazują

do centrali Funduszu dane o ubezpieczonych, o których mowa w art. 141 ust. 2 pkt 1-5,

i przekazanych za nich składkach na ubezpieczenie zdrowotne i odsetkach za zwłokę,

nie później niż w ciągu 15 dni roboczych od dnia wpływu składek i odsetek oraz dokumentów

umożliwiających ustalenie ich wysokości i rozdzielenie ich na ubezpieczonych.

7.

Centrala Funduszu jest uprawniona do nieodpłatnego dostępu do informacji o ubezpieczonym

i opłacanej przez niego składce, w zakresie niezbędnym do realizacji ubezpieczenia

zdrowotnego, znajdujących się w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych oraz w Kasie Rolniczego

Ubezpieczenia Społecznego.

8.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przekazują

do centrali Funduszu dane, o których mowa w art. 141 ust. 2 pkt 1-7 i 9, przekazane

w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 19 ust. 1, po przeprowadzeniu ich weryfikacji,

polegającej na stwierdzeniu ich zgodności z danymi objętymi ewidencją PESEL.

9.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przekazują

do centrali Funduszu sprawozdanie zawierające informacje, w podziale na poszczególnych

ubezpieczonych, o należnej składce z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego za dany kwartał

nie później niż do ostatniego dnia drugiego miesiąca następującego po tym kwartale.

10.

Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres oraz sposób przekazywania do

centrali Funduszu przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Kasę Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego danych dotyczących osób objętych ubezpieczeniem zdrowotnym i płatników

składek, uwzględniając konieczność zapewnienia poufności przekazywanych danych.

11.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, terminy, zakres i tryb weryfikacji

danych ubezpieczonych, o której mowa w ust. 8, oraz sposób postępowania Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych i Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w razie stwierdzenia ich niezgodności,

uwzględniając tryb dokonywania niezbędnych korekt w przypadku stwierdzenia niezgodności

przekazywanych danych oraz konieczność zapewnienia poufności przekazywanych danych.

Koszty poboru i ewidencjonowania składek na ubezpieczenie zdrowotne potrącane są przez

Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego

w wysokości 0,25% kwoty tej części składek przekazanych do centrali Funduszu, które

zostały zidentyfikowane (przypisane do konkretnego ubezpieczonego) również w zakresie

wysokości wpłat.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, odrębny sposób ubezpieczania w stosunku

do osób, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 5-12, które ze względu na wymogi obronności

lub bezpieczeństwa państwa zostały oddelegowane do wykonywania pracy lub wyznaczone

do pełnienia służby poza macierzystą jednostkę, uwzględniając sposób zgłaszania do

ubezpieczenia zdrowotnego oraz opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Od kwoty nieprzekazanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Kasę Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego w terminie składek na ubezpieczenie zdrowotne wraz z należnymi odsetkami

Fundusz pobiera odsetki za zwłokę na zasadach i w wysokości określonych dla zaległości

podatkowych.

1.

Składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz należności z tytułu odsetek za zwłokę nieopłacone

w terminie podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w

administracji.

2.

Należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne ulegają przedawnieniu z upływem

5 lat, licząc od dnia, w którym składka stała się wymagalna.

3.

Bieg przedawnienia przerywa odroczenie terminu płatności, rozłożenie spłaty należności

na raty i każda inna czynność zmierzająca do ściągnięcia należności, jeżeli o czynności

tej został zawiadomiony dłużnik. Należności z tytułu składek nie można jednak dochodzić,

jeżeli od terminu ich wymagalności upłynęło 10 lat.

1.

Zwrot nadpłaconej składki następuje na zasadach określonych w przepisach o systemie

ubezpieczeń społecznych.

2.

Zwrotu nienależnie opłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne nie można dochodzić,

jeżeli od dnia ich opłacenia upłynęło 5 lat.

1.

Składka na ubezpieczenie zdrowotne podlega odliczeniu

1)

od podatku dochodowego od osób fizycznych - na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.;

2)

od zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu dochodów osiąganych przez osoby fizyczne

prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą oraz przez osoby duchowne - na zasadach

określonych w ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych

przychodów osiąganych przez osoby fizyczne

(Dz. U. Nr 144, poz. 930, z późn. zm..

2.

Odliczenia, o których mowa w ust. 1, nie mogą powodować zmniejszenia dochodów jednostek

samorządu terytorialnego.

1.

Tworzy się Narodowy Fundusz Zdrowia, który jest państwową jednostką organizacyjną

posiadającą osobowość prawną.

2.

Siedzibą Funduszu jest miasto stołeczne Warszawa.

3.

Fundusz działa na podstawie ustawy i statutu.

4.

Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, nadaje statut Funduszowi, uwzględniając

w szczególności strukturę organizacyjną Funduszu, siedziby oddziałów wojewódzkich

Funduszu oraz zakres rzeczowy działania centrali Funduszu i oddziałów wojewódzkich

Funduszu, a także kwoty, do wysokości których Zarząd uprawniony jest do podejmowania

samodzielnych decyzji dotyczących nabywania praw i zaciągania zobowiązań.

1.

Fundusz w celu zabezpieczenia świadczeń zdrowotnych ubezpieczonym zarządza środkami

finansowymi przekazywanymi na podstawie ustawy oraz zawiera umowy ze świadczeniodawcami.

2.

Fundusz finansuje świadczenia zdrowotne oraz zapewnia refundację leków w ramach posiadanych

środków finansowych.

1.

W skład Funduszu wchodzą

1)

centrala Funduszu;

2)

oddziały wojewódzkie Funduszu.

2.

Oddziałem wojewódzkim Funduszu kieruje dyrektor. Do kompetencji dyrektora oddziału

wojewódzkiego Funduszu należą sprawy określone w ustawie oraz statucie.

3.

Oddziały wojewódzkie Funduszu tworzone są zgodnie z podziałem terytorialnym państwa.

W oddziałach wojewódzkich mogą być tworzone placówki terenowe na zasadach wynikających

ze statutu Funduszu.

4.

Techniczno-organizacyjną obsługę organów Funduszu sprawuje centrala Funduszu.

5.

W jednostce organizacyjnej Funduszu, o której mowa w ust. 1 pkt 1, tworzy się komórkę

organizacyjną do spraw służb mundurowych.

6.

W jednostkach organizacyjnych Funduszu, o których mowa w ust. 1 pkt 2, tworzy się

komórki organizacyjne do spraw służb mundurowych.

7.

Kierowników komórek organizacyjnych, o których mowa w ust. 5 i 6, powołują na wspólny

wniosek Ministra Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości i ministra właściwego

do spraw wewnętrznych

1)

w centrali Funduszu - Prezes Funduszu,

2)

w oddziałach wojewódzkich Funduszu - dyrektor właściwego oddziału wojewódzkiego

- z zastrzeżeniem ust. 9.

8.

Prezes Funduszu występuje do Ministra Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości i

ministra właściwego do spraw wewnętrznych o przedstawienie wniosku, o którym mowa

w ust. 7. Wniosek powinien być przedstawiony w terminie do 30 dni.

9.

W przypadku nieprzedstawienia w terminie wniosku, o którym mowa w ust. 7, kierowników

komórek organizacyjnych, o których mowa w ust. 5 i 6, powołują odpowiednio

1)

w centrali Funduszu - Prezes Funduszu;

2)

w oddziałach wojewódzkich Funduszu - dyrektor właściwego oddziału wojewódzkiego.

1.

Do zakresu działania Funduszu należy w szczególności

1)

zabezpieczenie ubezpieczonym świadczeń zdrowotnych służących zachowaniu, ratowaniu,

przywracaniu i poprawie zdrowia, udzielanych w przypadku choroby, urazu, ciąży, porodu

i połogu oraz w celu zapobiegania chorobom, a także promocja zdrowia;

2)

przeprowadzanie konkursów ofert, rokowań i zawieranie umów o udzielanie świadczeń

zdrowotnych;

3)

określanie jakości i dostępności oraz analiza kosztów świadczeń zdrowotnych w zakresie

niezbędnym dla prawidłowego zawierania umów;

4)

wykonywanie zadań zleconych i finansowanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia;

5)

prowadzenie wydawniczej działalności promocyjnej i informacyjnej w zakresie ochrony

zdrowia;

6)

prowadzenie Centralnego Wykazu Ubezpieczonych.

2.

Fundusz nie prowadzi działalności gospodarczej.

3.

Fundusz nie prowadzi zakładów opieki zdrowotnej, nie może być ich właścicielem ani

nie może posiadać w jakiejkolwiek formie praw własności w stosunku do podmiotów prowadzących

zakłady opieki zdrowotnej lub apteki, w szczególności nie może być akcjonariuszem

lub udziałowcem spółek prowadzących zakłady opieki zdrowotnej, akcjonariuszem lub

udziałowcem spółek prowadzących obrót lekami.

4.

Zadania Funduszu określone w ust. 1 pkt 1-4 w odniesieniu do zakładów opieki zdrowotnej

tworzonych i nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości

i ministra właściwego do spraw wewnętrznych realizuje komórka organizacyjna oddziału

wojewódzkiego Funduszu, o której mowa w art. 38 ust. 6, z uwzględnieniem potrzeb wynikających

z planu zdrowotnego dla służb mundurowych.

1.

Organami Funduszu są

1)

Rada Funduszu;

2)

Zarząd Funduszu.

2.

W sprawach niezastrzeżonych do kompetencji Rady Funduszu i Prezesa Funduszu organem

właściwym jest Zarząd Funduszu.

1.

Rada Funduszu składa się z 13 osób spełniających wymagania określone w ust. 4, powoływanych

przez Prezesa Rady Ministrów na 5 lat, przy czym

1)

1 członka - Przewodniczącego Rady, powołuje się na wspólny wniosek ministra właściwego

do spraw zdrowia i ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

2)

4 członków powołuje się na wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia;

3)

1 członka powołuje się na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

4)

1 członka powołuje się na wniosek Ministra Obrony Narodowej;

5)

1 członka powołuje się na wniosek Ministra Sprawiedliwości;

6)

1 członka powołuje się na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

7)

1 członka powołuje się na wniosek ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego;

8)

2 członków powołuje się na wniosek Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych;

9)

1 członka powołuje się na wniosek Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego.

2.

W posiedzeniach Rady Funduszu mogą uczestniczyć

1)

1 przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej,

2)

1 przedstawiciel Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych,

3)

1 przedstawiciel Naczelnej Rady Aptekarskiej,

4)

1 przedstawiciel Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych,

przedstawiając wnioski i opinie w sprawach będących przedmiotem posiedzenia Rady.

3.

Prezes Rady Ministrów ustala wynagrodzenie członków Rady Funduszu.

4.

W skład Rady Funduszu mogą wchodzić wyłącznie osoby, które spełniają łącznie poniższe

kryteria

1)

nie zostały prawomocnie skazane za przestępstwo umyślne;

2)

posiadają wykształcenie wyższe;

3)

posiadają uprawnienia konieczne do zasiadania w radach nadzorczych jednoosobowych

spółek Skarbu Państwa, zgodnie z odrębnymi przepisami.

5.

Członkowie Rady Funduszu nie mogą być jednocześnie członkami Zarządu Funduszu, pracownikami

Funduszu, świadczeniodawcami, którzy zawarli umowę z Funduszem, właścicielami, pracownikami

lub osobami współpracującymi ze świadczeniodawcami, którzy zawarli z Funduszem umowę

o udzielanie świadczeń zdrowotnych, członkami organów lub pracownikami jednostek będących

organami założycielskimi zakładów opieki zdrowotnej, a także członkami organów zakładu

ubezpieczeń prowadzącego działalność ubezpieczeniową na podstawie ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej

(Dz. U. z 1996 r. Nr 11, poz. 62, z późn. zm..

6.

Do zadań Rady Funduszu należy w szczególności

1)

uchwalanie Krajowego Planu Zabezpieczenia Świadczeń Zdrowotnych i przyjmowanie sprawozdania

z jego wykonania;

2)

uchwalanie rocznego planu finansowego Funduszu, uchwalanie planu pracy Funduszu i

przyjmowanie rocznego sprawozdania z działalności Funduszu;

3)

uchwalanie regulaminu działania Zarządu Funduszu;

4)

ocena pracy Zarządu i przedstawianie wniosków do Prezesa Rady Ministrów;

5)

podejmowanie uchwał dotyczących majątku Funduszu, inwestycji przekraczających upoważnienia

statutowe dla Zarządu oraz nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości stanowiących

własność Funduszu;

6)

opiniowanie systemu wynagradzania pracowników Funduszu;

7)

wybór biegłego rewidenta wykonującego badanie rocznego sprawozdania finansowego Funduszu;

8)

opiniowanie sprawozdania finansowego Funduszu.

7.

Uchwały w sprawach określonych w ust. 6 pkt 1 i 2 oraz powoływania i odwoływania zastępców

Prezesa Funduszu podejmowane są przez Radę Funduszu większością 3/4 głosów, przy obecności

co najmniej połowy ustawowej liczby jej członków. W pozostałych sprawach Rada Funduszu

podejmuje uchwały większością głosów przy obecności co najmniej połowy ustawowej liczby

członków Rady. W przypadku równej liczby głosów rozstrzyga głos Przewodniczącego Rady.

8.

Przed upływem kadencji członka Rady Funduszu Prezes Rady Ministrów odwołuje w przypadku

1)

rezygnacji ze stanowiska;

2)

utraty zdolności do pełnienia powierzonych obowiązków na skutek długotrwałej choroby,

trwającej co najmniej 6 miesięcy, potwierdzonej orzeczeniem lekarskim;

3)

prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne.

9.

Przed upływem kadencji członka Rady Funduszu Prezes Rady Ministrów może odwołać także

na podstawie wniosku podmiotu, na wniosek którego został powołany.

10.

W przypadku odwołania członka Rady Funduszu albo jego śmierci przed upływem jego kadencji

Prezes Rady Ministrów powołuje nowego członka na okres do końca tej kadencji. Przepisy

ust. 1 stosuje się odpowiednio.

11.

Przepisu ust. 10 nie stosuje się w przypadku, gdy do końca kadencji członka Rady Funduszu

pozostało mniej niż 3 miesiące, licząc od dnia odwołania albo śmierci poprzedniego

jej członka.

12.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb zgłaszania kandydatów na członków Rady Funduszu,

2)

regulamin działania Rady Funduszu

- uwzględniając terminy zgłaszania członków, formę zgłoszeń oraz zakres zadań Rady

Funduszu.

1.

Działalnością Funduszu kieruje Prezes Funduszu, który reprezentuje Fundusz na zewnątrz.

2.

Prezesa Funduszu powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów. Prezes Rady Ministrów

ustala wynagrodzenie Prezesa Funduszu.

3.

Do zakresu działania Prezesa Funduszu należy w szczególności

1)

kierowanie pracami Zarządu;

2)

koordynowanie współpracy Funduszu z organami administracji rządowej, jednostkami samorządu

terytorialnego, innymi instytucjami działającymi na rzecz ochrony zdrowia, instytucjami

ubezpieczeń społecznych, samorządami zawodów medycznych, związkami zawodowymi i związkami

pracodawców;

3)

powoływanie i odwoływanie dyrektorów oddziałów wojewódzkich Funduszu oraz na ich wniosek

zastępców dyrektorów oraz głównych księgowych;

4)

powoływanie i odwoływanie rad społecznych przy oddziałach wojewódzkich Funduszu;

5)

wykonywanie czynności wynikających ze stosunku pracy wobec pracowników Funduszu;

6)

rozpatrywanie indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego.

4.

W przypadku nieobecności lub czasowej niemożności sprawowania funkcji, w okresie nie

dłuższym niż 6 miesięcy, Prezesa Funduszu zastępuje, na podstawie jego pisemnego upoważnienia,

jeden z zastępców Prezesa Funduszu. W przypadku śmierci Prezesa Funduszu lub niemożności

udzielenia przez niego takiego upoważnienia - upoważnienia udziela Rada Funduszu.

5.

Prezes Funduszu może udzielić zastępcom Prezesa, głównemu księgowemu, dyrektorom oddziałów

wojewódzkich Funduszu i innym pracownikom Funduszu pełnomocnictw do dokonywania określonych

czynności prawnych i upoważnień do dokonywania określonych czynności faktycznych.

6.

Pełnomocnictwa udzielone dyrektorom i innym pracownikom oddziałów wojewódzkich Funduszu

obejmują sprawy związane z

1)

wykonywaniem czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników oddziałów wojewódzkich;

2)

rozpatrywaniem indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego.

7.

Pełnomocnictwa i upoważnienia, o których mowa w ust. 4 i 5, są udzielane na piśmie

pod rygorem nieważności.

1.

W skład Zarządu Funduszu wchodzą

1)

Prezes Funduszu;

2)

trzech zastępców Prezesa - zastępca Prezesa do spraw medycznych, zastępca Prezesa

do spraw finansowych i zastępca Prezesa do spraw służb mundurowych.

2.

Zastępcą Prezesa do spraw medycznych jest lekarz.

3.

Zastępców Prezesa powołuje i odwołuje Rada Funduszu, na wniosek Prezesa Funduszu,

i ustala ich wynagrodzenie.

4.

Wniosek dotyczący powołania zastępców Prezesa Prezes Funduszu przedstawia Radzie Funduszu

po uzgodnieniu z

1)

ministrem właściwym do spraw zdrowia - w przypadku zastępcy Prezesa do spraw medycznych;

2)

ministrem właściwym do spraw finansów publicznych - w przypadku zastępcy Prezesa do

spraw finansowych;

3)

Ministrem Obrony Narodowej, Ministrem Sprawiedliwości i ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych - w przypadku zastępcy Prezesa do spraw służb mundurowych.

5.

Do zadań Zarządu należy w szczególności

1)

kierowanie działalnością Funduszu w zakresie niezastrzeżonym dla Prezesa Funduszu;

2)

bieżące zarządzanie funduszami i mieniem Funduszu;

3)

prowadzenie gospodarki finansowej Funduszu;

4)

wykonywanie uchwał Rady Funduszu;

5)

sporządzanie rocznych planów finansowych Funduszu i sprawozdań finansowych oraz przedkładanie

ich ministrowi właściwemu do spraw zdrowia oraz ministrowi właściwemu do spraw finansów

publicznych;

6)

sporządzanie projektu Krajowego Planu Zabezpieczenia Świadczeń Zdrowotnych i sprawozdań

z jego wykonania oraz przedkładanie ich, w terminie 7 dni od dnia przyjęcia przez

Radę Funduszu, ministrowi właściwemu do spraw zdrowia;

7)

realizacja rocznego planu finansowego i planu pracy Funduszu;

8)

sporządzanie projektów planu pracy Funduszu i rocznych sprawozdań z działalności Funduszu

i przedkładanie ich, w terminie 7 dni od dnia przyjęcia przez Radę Funduszu, ministrowi

właściwemu do spraw zdrowia;

9)

negocjowanie umów ze świadczeniodawcami, ich zawieranie i rozliczanie oraz kontrola

wykonywania;

10)

podejmowanie decyzji w sprawach określonych w ustawie;

11)

nadzorowanie działalności oddziałów wojewódzkich Funduszu;

12)

przekazywanie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia uchwał Zarządu i Rady Funduszu,

w terminie 7 dni od dnia ich uchwalenia;

13)

przygotowanie i przedstawianie Radzie Funduszu corocznych prognoz przychodów i kosztów;

14)

przedstawianie Radzie Funduszu innych informacji o pracy Funduszu - w formie, zakresie

i terminach określonych przez Radę Funduszu;

15)

przedstawianie Radzie Funduszu propozycji w sprawie ustalenia i zmian systemu wynagradzania

pracowników Funduszu.

6.

Szczegółowe zakresy obowiązków zastępców Prezesa do spraw

1)

finansowych - w zakresie gospodarki finansowej,

2)

medycznych - w zakresie zabezpieczenia świadczeń zdrowotnych i monitorowania ich realizacji,

3)

służb mundurowych - w zakresie zabezpieczenia świadczeń zdrowotnych dla służb mundurowych

- określa statut Funduszu.

7.

Do zakresu obowiązków zastępcy Prezesa do spraw służb mundurowych należy w szczególności

1)

nadzorowanie i koordynowanie działań komórek organizacyjnych do spraw służb mundurowych;

2)

koordynacja współpracy z Ministrem Obrony Narodowej, Ministrem Sprawiedliwości i ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych;

3)

nadzór nad realizacją planu zabezpieczenia świadczeń zdrowotnych w zakresie dotyczącym

służb mundurowych.

8.

Zarząd Funduszu może udzielić dyrektorom oddziałów wojewódzkich Funduszu i innym pracownikom

Funduszu pełnomocnictw do dokonywania określonych czynności prawnych oraz upoważnień

do dokonywania określonych czynności faktycznych.

9.

Członkowie Zarządu i pracownicy Funduszu nie mogą być jednocześnie członkami Rady

Funduszu, świadczeniodawcami współpracującymi z Funduszem, właścicielami, pracownikami

lub osobami współpracującymi ze świadczeniodawcami, którzy zawarli z Funduszem umowę

o udzielanie świadczeń zdrowotnych, członkami organów lub pracownikami jednostek samorządu

terytorialnego, a także członkami organów zakładu ubezpieczeń prowadzącego działalność

ubezpieczeniową na podstawie ustawy o działalności ubezpieczeniowej.

1.

Tryb działania Zarządu Funduszu określa regulamin uchwalany przez Radę Funduszu.

2.

Roczny plan finansowy Funduszu, sprawozdanie finansowe Funduszu, roczny plan pracy

Funduszu, sprawozdanie z działalności Funduszu minister właściwy do spraw zdrowia

w formie komunikatu kieruje do publikacji w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski B”.

3.

Projekty, plany i sprawozdania, o których mowa w art. 43 ust. 5, podlegają opublikowaniu

również na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw

zdrowia oraz na stronie internetowej Funduszu.

Fundusz w celach informacyjnych i promocyjnych wydaje Biuletyn Narodowego Funduszu

Zdrowia.

1.

Przy oddziałach wojewódzkich Funduszu Prezes Funduszu powołuje rady społeczne.

2.

Rada społeczna składa się z 14 osób spełniających wymagania określone w ust. 3, i

jest powoływana na pięcioletnią kadencję, przy czym

1)

2 członków powołuje się na wniosek właściwego sejmiku województwa;

2)

1 członka powołuje się na wniosek właściwego wojewody;

3)

2 członków powołuje się na wniosek wojewódzkich organów ogólnokrajowych organizacji

związkowych reprezentatywnych w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych

i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego

(Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.;

4)

2 członków powołuje się spośród kandydatów przedstawionych przez Związek Powiatów

Polskich i Związek Miast Polskich; każdy ze związków może przedstawić nie więcej niż

2 kandydatów do poszczególnych rad społecznych;

5)

1 członka powołuje się na wniosek właściwej okręgowej rady lekarskiej, a w przypadku

gdy na terenie województwa działa więcej niż jedna okręgowa rada lekarska, delegują

one wspólnego kandydata;

6)

1 członka powołuje się na wniosek właściwej okręgowej rady pielęgniarek i położnych,

a w przypadku gdy na terenie województwa działa więcej niż jedna okręgowa rada pielęgniarek

i położnych, delegują one wspólnego kandydata;

7)

1 członka powołuje się na wniosek Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych;

8)

1 członka powołuje się na wniosek właściwej okręgowej rady aptekarskiej, a w przypadku

gdy na terenie województwa działa więcej niż jedna okręgowa rada aptekarska, delegują

one wspólnego kandydata;

9)

1 członka powołuje się na wniosek właściwego szefa wojewódzkiego sztabu wojskowego;

10)

1 członka powołuje się na wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji;

11)

1 członka powołuje się na wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży

Pożarnej.

3.

W skład rady społecznej mogą wchodzić wyłącznie osoby, które

1)

korzystają z pełni praw publicznych;

2)

posiadają wykształcenie wyższe;

3)

nie zostały poprzednio skazane za przestępstwo umyślne.

4.

Do zadań rady społecznej należy

1)

opiniowanie wojewódzkiego planu zdrowotnego, o którym mowa w art. 101 pkt 1;

2)

opiniowanie projektu Krajowego Planu Zabezpieczenia Świadczeń Zdrowotnych, o którym

mowa w art. 106, w części odnoszącej się do danego województwa;

3)

dokonywanie okresowych analiz skarg i wniosków wnoszonych przez ubezpieczonych, z

wyłączeniem spraw podlegających nadzorowi medycznemu.

5.

Przed upływem kadencji rady społecznej, Prezes Funduszu odwołuje jej członka w przypadku

1)

rezygnacji z funkcji;

2)

wniosku podmiotu, na podstawie którego został powołany;

3)

utraty zdolności do pełnienia powierzonych obowiązków na skutek długotrwałej choroby

trwającej co najmniej 6 miesięcy, potwierdzonej orzeczeniem lekarskim;

4)

prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne.

6.

W przypadku odwołania członka rady społecznej albo jego śmierci przed upływem kadencji

Prezes Funduszu powołuje nowego członka na okres do końca tej kadencji. Przepisy ust.

2 stosuje się odpowiednio.

7.

Przepisu ust. 6 nie stosuje się w przypadku, gdy do końca kadencji rady społecznej

pozostało mniej niż 3 miesiące, licząc od dnia odwołania albo śmierci poprzedniego

jej członka.

8.

Członkom rady społecznej nie przysługuje wynagrodzenie. Członkom rady społecznej przysługuje

zwrot kosztów podróży, zakwaterowania i diety na zasadach określonych w przepisach

w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi

zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży

służbowej na obszarze kraju.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb zgłaszania

kandydatów na członków rady społecznej oraz regulamin działania rady społecznej, uwzględniając

terminy zgłaszania członków, formę zgłoszeń oraz zakres zadań rady społecznej.

1.

Ubezpieczeni mają, na zasadach określonych w ustawie, prawo do świadczeń zdrowotnych

mających na celu zachowanie zdrowia, zapobieganie chorobom i urazom, wczesne wykrywanie

chorób, leczenie oraz zapobieganie niepełnosprawności i jej ograniczanie, z wyłączeniem

1)

świadczeń, których sposób finansowania określają odrębne przepisy, w tym świadczeń

służby medycyny pracy;

2)

orzeczeń o zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz innych orzeczeń i

zaświadczeń lekarskich wydawanych na życzenie ubezpieczonego, jeżeli nie są one związane

z dalszym leczeniem, rehabilitacją, niezdolnością do pracy określoną w przepisach

o ubezpieczeniu społecznym i ubezpieczeniu społecznym rolników, kontynuowaniem nauki,

w tym w placówkach, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 16 i 17, uczestnictwem dzieci,

uczniów, słuchaczy zakładów kształcenia nauczycieli i studentów w zajęciach sportowych

i w zorganizowanym wypoczynku, a także jeżeli nie są wydawane dla celów pomocy społecznej

lub uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego;

3)

świadczeń zdrowotnych w szpitalach uzdrowiskowych i sanatoriach uzdrowiskowych niezwiązanych

z bezpośrednią przyczyną skierowania ubezpieczonego na leczenie uzdrowiskowe;

4)

świadczeń zdrowotnych z zakresu stomatologii innych niż określone w ustawie;

5)

szczepień ochronnych, z zastrzeżeniem ust. 3;

6)

ponadstandardowych świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków własnych ubezpieczonego;

7)

świadczeń zdrowotnych finansowanych z budżetu państwa.

2.

Ubezpieczony skierowany do zakładu opiekuńczo-leczniczego lub pielęgnacyjno-opiekuńczego

ponosi odpłatność za pobyt i wyżywienie ustaloną na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Fundusz finansuje koszty przeprowadzania obowiązkowych szczepień ochronnych, o których

mowa w przepisach o chorobach zakaźnych i zakażeniach.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

oraz Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz

ponadstandardowych świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uwzględniając

świadczenia zdrowotne, które nie są konieczne dla zachowania zdrowia, zapobiegania

chorobom i urazom, wczesnego wykrywania chorób, leczenia oraz zapobiegania niepełnosprawności

i jej ograniczania.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

oraz Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia, w

odniesieniu do świadczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 7

1)

wykaz, zakres i tryb udzielania tych świadczeń,

2)

tryb przekazywania środków publicznych na realizację tych świadczeń,

3)

sposób ustalania ceny tych świadczeń oraz ich finansowania,

4)

podmioty sprawujące ocenę ich jakości

- uwzględniając wymagania dotyczące szczególnych kwalifikacji personelu udzielającego

świadczeń i konieczność użycia specjalistycznej aparatury.

1.

Fundusz nie finansuje kosztów leczenia ubezpieczonego lub badań diagnostycznych poza

granicami kraju.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia może skierować ubezpieczonego do przeprowadzenia

poza granicami kraju leczenia lub badań diagnostycznych, których nie przeprowadza

się w kraju.

3.

Koszty leczenia lub badań diagnostycznych ubezpieczonego poza granicami kraju

1)

wynikające z umów międzynarodowych,

2)

na podstawie skierowania ministra właściwego do spraw zdrowia, o którym mowa w ust.

2, wraz z kosztami transportu ubezpieczonego za granicę i do kraju

- są finansowane z budżetu państwa.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób kierowania ubezpieczonego na leczenie lub

badania diagnostyczne poza granicami kraju i pokrywania kosztów tych świadczeń oraz

kosztów transportu ubezpieczonego za granicę i do kraju, a także wzór wniosku o skierowanie

na leczenie lub badanie diagnostyczne poza granicami kraju, uwzględniając zasadność

i skuteczność takiego leczenia lub badania diagnostycznego.

Ubezpieczony, w zakresie ubezpieczenia zdrowotnego, ma prawo do świadczeń zdrowotnych

odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej opartej na dowodach naukowych

i praktyki medycznej, w ramach posiadanych przez Fundusz środków finansowych.

1.

Fundusz realizuje uprawnienia ubezpieczonego do świadczeń na rzecz zachowania zdrowia,

zapobiegania chorobom i wczesnego wykrywania chorób poprzez finansowanie działań w

zakresie

1)

propagowania zachowań prozdrowotnych, w szczególności przez zachęcanie do indywidualnej

odpowiedzialności za własne zdrowie;

2)

prowadzenia działań w zakresie profilaktycznych badań lekarskich w celu wczesnego

rozpoznania chorób, ze szczególnym uwzględnieniem chorób układu krążenia oraz chorób

nowotworowych;

3)

prowadzenia działań profilaktycznych, w tym promocji zdrowia oraz profilaktyki stomatologicznej

obejmującej dzieci i młodzież do ukończenia 18 roku życia;

4)

prowadzenia badań profilaktycznych, w tym profilaktyki stomatologicznej obejmującej

kobiety w ciąży;

5)

profilaktycznej opieki zdrowotnej nad dziećmi i młodzieżą w środowisku nauczania i

wychowania;

6)

wykonywania szczepień ochronnych;

7)

wykonywania badań z zakresu medycyny sportowej obejmujących dzieci i młodzież do ukończenia

21 roku życia uprawiających sport amatorski.

2.

Fundusz realizuje uprawnienia ubezpieczonego do świadczeń, o których mowa w ust. 1,

w ramach profilaktycznych programów zdrowotnych

1)

realizowanych na zlecenie ministra właściwego do spraw zdrowia i finansowanych z budżetu

państwa;

2)

realizowanych i finansowanych przez Fundusz ze środków własnych;

3)

finansowanych z innych źródeł.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty

i wychowania, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, Naczelnej Rady Lekarskiej i

Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, określi, w drodze rozporządzeń, w odniesieniu

do działań, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 4, zakres świadczeń zdrowotnych, w szczególności

badań przesiewowych, wraz z okresami, w których te badania są przeprowadzane, uwzględniając

szczególną rolę profilaktyki.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury

fizycznej i sportu, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu i Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokonywania kwalifikacji do poszczególnych

dyscyplin sportu, zakres koniecznych badań lekarskich oraz ich częstotliwość w stosunku

do dzieci i młodzieży do ukończenia 21 roku życia ubiegających się o przyznanie licencji

na amatorskie uprawianie określonej dyscypliny sportu, uwzględniając potrzebę szczególnej

ochrony zdrowia dzieci i młodzieży.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw oświaty

i wychowania, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, Naczelnej Rady Lekarskiej i

Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia, zakres

i organizację profilaktycznej opieki zdrowotnej nad dziećmi i młodzieżą objętymi obowiązkiem

szkolnym oraz kształcącymi się w szkołach ponadgimnazjalnych do ukończenia 18 roku

życia, a także zakres informacji przekazywanych wojewodzie o świadczeniodawcach sprawujących

profilaktyczną opiekę nad tymi osobami, uwzględniając profilaktykę stomatologiczną

i promocję zdrowia, a w szczególności profilaktykę w środowisku nauczania.

1.

W jednostkach budżetowych tworzonych i nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej,

Ministra Sprawiedliwości lub ministra właściwego do spraw wewnętrznych, które posiadają

w strukturze organizacyjnej ambulatorium, ambulatorium z izbą chorych lub lekarza

podstawowej opieki zdrowotnej, może być gromadzony środek specjalny.

2.

Przychodem środka specjalnego, o którym mowa w ust. 1, są środki uzyskane na podstawie

umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych zawartej z Narodowym Funduszem Zdrowia, które

mogą być przeznaczone wyłącznie na finansowanie wydatków związanych z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej dla

1)

żołnierzy czynnej służby wojskowej, emerytów i rencistów wojskowych, pracowników wojska

oraz członków ich rodzin,

2)

poborowych i funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów oraz pracowników cywilnych

tych służb, a także ich rodzin.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wykaz jednostek, o których mowa w

ust. 1, w których może być gromadzony środek specjalny.

Ubezpieczony ma prawo do leczenia szpitalnego w szpitalu, który podpisał umowę z Funduszem,

na podstawie skierowania lekarza, lekarza stomatologa lub felczera, jeżeli cel leczenia

nie może być osiągnięty przez leczenie ambulatoryjne, z zastrzeżeniem art. 121.

1.

Ubezpieczony ma prawo do świadczeń rehabilitacji leczniczej w celu zapobieżenia niepełnosprawności,

jej usunięcia, ograniczenia lub złagodzenia jej skutków.

2.

Fundusz zapewnia ubezpieczonemu świadczenia, o których mowa w ust. 1, na podstawie

skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.

3.

W przypadku udzielania świadczeń, o których mowa w ust. 1, w zakładzie rehabilitacji

leczniczej, który udziela świadczeń całodobowych, koszty wyżywienia i zakwaterowania

pokrywane są na zasadach określonych w ustawie o zakładach opieki zdrowotnej dla osób

przebywających w zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych.

1.

Ubezpieczony ma prawo do bezpłatnych podstawowych świadczeń zdrowotnych lekarza stomatologa

oraz podstawowych materiałów stomatologicznych stosowanych przy udzielaniu tych świadczeń.

2.

Dzieci i młodzież do ukończenia 18 roku życia oraz kobiety w ciąży i w okresie połogu

mają prawo do bezpłatnych dodatkowych świadczeń zdrowotnych lekarza stomatologa oraz

materiałów stosowanych przy udzielaniu tych świadczeń.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu oraz Naczelnej

Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz podstawowych świadczeń lekarza

stomatologa oraz podstawowych materiałów stomatologicznych, uwzględniając konieczność

zapewnienia skuteczności leczenia.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu oraz Naczelnej

Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz dodatkowych świadczeń stomatologicznych

i materiałów stomatologicznych oraz rodzaj dokumentu potwierdzającego uprawnienia

do tych świadczeń, uwzględniając szczególne potrzeby zdrowotne osób, o których mowa

w ust. 2.

1.

Ubezpieczony ma prawo do świadczeń z zakresu badań diagnostycznych, w tym analityki

medycznej, wykonywanych na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego

lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu oraz Naczelnej

Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz badań diagnostycznych niezbędnych

przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej, uwzględniając

potrzeby zdrowotne ubezpieczonych.

1.

Zaopatrzenie w leki i wyroby medyczne przysługuje ubezpieczonemu na podstawie recepty

wystawionej przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.

2.

Zaopatrzenie w leki i wyroby medyczne przysługuje ubezpieczonemu także na podstawie

recepty wystawionej przez lekarza niebędącego lekarzem ubezpieczenia zdrowotnego,

jeżeli posiada on uprawnienia do wykonywania zawodu oraz zawarł z Funduszem umowę

upoważniającą go do wystawiania takich recept.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do felczera ubezpieczenia zdrowotnego

i felczera.

Ubezpieczonemu przyjętemu do szpitala lub innego zakładu opieki zdrowotnej w rozumieniu

art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, przeznaczonych dla osób

potrzebujących całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych, oraz przy wykonywaniu

zabiegów leczniczych i pielęgnacyjnych, diagnostycznych i rehabilitacyjnych przez

podmioty uprawnione do udzielania świadczeń z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego, a

także przy udzielaniu przez te podmioty pomocy doraźnej zapewnia się bezpłatnie leki

i wyroby medyczne, jeżeli są one konieczne do wykonania świadczenia.

1.

Leki podstawowe, leki uzupełniające i leki recepturowe są wydawane ubezpieczonemu

na podstawie recepty w aptekach ogólnodostępnych lub aptekach zakładowych podległych

Ministrowi Obrony Narodowej lub ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

1)

po wniesieniu opłaty ryczałtowej - za leki podstawowe i recepturowe;

2)

za odpłatnością w wysokości 30% albo 50% ceny leku - za leki uzupełniające.

2.

Opłata ryczałtowa oraz częściowa odpłatność dotyczy jednostkowego opakowania leku

określonego w wykazach, o których mowa w ust. 5 pkt 1.

3.

Opłata ryczałtowa nie może przekraczać 0,5% minimalnego wynagrodzenia w przypadku

leku podstawowego oraz 1,5% minimalnego wynagrodzenia w przypadku leku recepturowego.

4.

Leki niewpisane do Rejestru Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej i sprowadzone z zagranicy na warunkach i w trybie określonych

w art. 4 ustawy - Prawo farmaceutyczne mogą być wydawane po wniesieniu opłaty ryczałtowej,

pod warunkiem że konieczność ich sprowadzenia z zagranicy oraz refundacji potwierdzona

została przez Zarząd Funduszu.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, Naczelnej

Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Aptekarskiej, określa, w drodze rozporządzenia

1)

wykazy leków podstawowych i uzupełniających,

2)

wysokość opłaty ryczałtowej za leki podstawowe i recepturowe,

3)

wysokość odpłatności za leki uzupełniające,

4)

wykaz leków, które mogą być traktowane jako surowce farmaceutyczne przy sporządzaniu

leków recepturowych,

5)

ilość leku recepturowego, którego dotyczy opłata ryczałtowa, oraz sposób obliczania

kosztu sporządzania leku recepturowego

- uwzględniając w szczególności konieczność zapewnienia ochrony zdrowia społeczeństwa,

dostępność do leków oraz bezpieczeństwo ich stosowania, a także możliwości płatnicze

Funduszu.

6.

Wykazy leków podstawowych i uzupełniających, o których mowa w ust. 5 pkt 1, aktualizowane

są co najmniej dwa razy w roku.

1.

Osobom chorującym na choroby zakaźne lub psychiczne oraz upośledzonym umysłowo, a

także chorującym na niektóre choroby przewlekłe, wrodzone lub nabyte leki i wyroby

medyczne są przepisywane bezpłatnie, za opłatą ryczałtową lub za częściową odpłatnością

określoną w art. 57 ust. 1 pkt 2.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, Naczelnej

Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Aptekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz chorób, o których mowa w ust. 1,

2)

wykaz leków i wyrobów medycznych, które ze względu na choroby określone w wykazie,

o którym mowa w pkt 1, są przepisywane bezpłatnie, za opłatą ryczałtową lub za częściową

odpłatnością

- uwzględniając w szczególności konieczność zapewnienia ochrony zdrowia społeczeństwa,

dostępność do leków, bezpieczeństwo stosowania oraz możliwości płatnicze Funduszu.

1.

Ubezpieczonym w wieku powyżej 65 roku życia wydaje się, na podstawie recepty wystawionej

przez lekarza, o którym mowa w art. 55 ust. 1, leki podstawowe, z zastrzeżeniem ust.

2-4.

2.

Leki, o których mowa w ust. 1, są wydawane po wniesieniu opłaty za opakowanie jednostkowe

w wysokości 1 zł.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

i Naczelnej Rady Aptekarskiej, określa co najmniej raz w roku, w drodze rozporządzenia,

wykaz leków, o których mowa w ust. 1, uwzględniając możliwości finansowe systemu powszechnego

ubezpieczenia zdrowotnego oraz konieczność zapewnienia dostępności do leków.

4.

Wykazem leków, o którym mowa w ust. 3, mogą być objęte jedynie leki ujęte w wykazie

leków podstawowych, o którym mowa w art. 57 ust. 5 pkt 1, oraz ujęte w wykazie leków

przepisywanych za opłatą ryczałtową, o którym mowa w art. 58 ust. 2.

5.

Przepisy art. 55 ust. 2 i 3, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 oraz art. 66 ust. 3 stosuje

się odpowiednio.

1.

Wprowadza się limity cen leków zawartych w wykazach, o których mowa w art. 57 ust.

5 pkt 1 oraz art. 58 ust. 2 pkt 2, posiadających tę samą nazwę międzynarodową albo

różne nazwy międzynarodowe, ale podobne działanie terapeutyczne.

2.

Jednakowy limit ceny leku dotyczy leków, o których mowa w ust. 1, o tej samej dawce,

wielkości opakowania i postaci farmaceutycznej, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Apteka może wydać lek, o którym mowa w ust. 1, którego cena przekracza limit ceny,

pobierając dodatkową dopłatę w wysokości różnicy między ceną wydawanego leku a wysokością

limitu ceny.

4.

Różne limity cen leków, o których mowa w ust. 1, mogą zostać ustalone w przypadku,

gdy jest to uwarunkowane

1)

obniżeniem dopłaty wnoszonej przez pacjenta za nabywany lek;

2)

zapewnieniem ciągłych dostaw leku na rynek.

5.

Apteka ma obowiązek poinformować pacjenta o możliwości nabycia innego niż przepisany

na recepcie leku o tej samej nazwie międzynarodowej, dawce, postaci farmaceutycznej

i w tym samym wskazaniu terapeutycznym, którego cena nie przekracza limitu ceny. Nie

dotyczy to sytuacji, kiedy wystawiający receptę dokonał odpowiedniej adnotacji na

druku recepty wskazującej na niemożność dokonania zamiany przepisanego leku.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, Naczelnej

Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Aptekarskiej, ustala, w drodze rozporządzenia, limity

cen leków posiadających tę samą nazwę międzynarodową oraz leków o różnych nazwach

międzynarodowych, ale o podobnym działaniu terapeutycznym, wymienionych w wykazach

leków podstawowych i uzupełniających, o których mowa w art. 57 ust. 5 pkt 1, oraz

limity cen leków i wyrobów medycznych, o których mowa w art. 58 ust. 2 pkt 2, uwzględniając

w szczególności bezpieczeństwo ich stosowania.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określa, w drodze rozporządzenia, kryteria kwalifikacji

leków o różnych nazwach międzynarodowych, ale o podobnym działaniu terapeutycznym,

do grupy objętej wspólnym limitem ceny, biorąc pod uwagę wskazania terapeutyczne i

bezpieczeństwo ich stosowania.

Żołnierze zawodowi są objęci obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego i korzystają ze

świadczeń na zasadach określonych w ustawie z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym

ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391).

1.

Wytwórca lub importer leków i wyrobów medycznych, zwany dalej „wnioskodawcą”, może

składać do ministra właściwego do spraw zdrowia wnioski o ich umieszczenie w wykazach,

o których mowa w art. 57 ust. 5 pkt 1 i art. 58 ust. 2 pkt 2.

2.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, powinny zawierać w szczególności

1)

oznaczenie wnioskodawcy, jego siedzibę i adres;

2)

nazwę i proponowaną cenę leku lub wyrobu medycznego;

3)

wielkość realizowanych dostaw w okresie poprzedzającym złożenie wniosku i deklarowanych

w okresie późniejszym;

4)

dzienny koszt terapii oraz średni koszt standardowej terapii;

5)

uzasadnienie wniosku i proponowanej ceny.

3.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, rozpatruje Zespół do Spraw Gospodarki Lekami działający

na podstawie art. 7 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach

(Dz. U. Nr 97, poz. 1050 oraz z 2002 r. Nr 144, poz. 1204), zwany dalej „Zespołem”.

4.

W przypadku nieuwzględnienia wniosku Zespół informuje o tym wnioskodawcę, wskazując

uzasadnienie zajętego stanowiska. Wnioskodawca może, w terminie 14 dni od dnia otrzymania

tego stanowiska, zwrócić się do ministra właściwego do spraw zdrowia o ponowne rozpatrzenie

wniosku.

5.

Od decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Minister właściwy do spraw zdrowia określa, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres informacji zawartych we wnioskach, o których mowa w art. 62 ust.

1;

2)

sposób składania oraz tryb i terminy rozpatrywania wniosków, o których mowa w art.

62 ust. 1, uwzględniając w szczególności, że rozpatrywanie wniosku nie może trwać

dłużej niż 90 dni, licząc od dnia jego złożenia, z tym że w przypadku konieczności

uzupełnienia danych niezbędnych do umieszczenia danego leku i wyrobu medycznego we

właściwym wykazie bieg tego terminu ulega zawieszeniu do dnia otrzymania uzupełnienia

wniosku, oraz że w przypadku gdy procedura umieszczenia leku lub wyrobu medycznego

w wykazach, o których mowa w art. 57 ust. 5 pkt 1 i art. 58 ust. 2 pkt 2, występuje

łącznie z rozpatrywaniem informacji lub wniosku o ustalenie ceny urzędowej, łączny

termin nie może przekroczyć 180 dni, a w przypadku konieczności uzupełnienia danych

niezbędnych do rozpatrzenia wniosków łącznie, bieg tego terminu ulega zawieszeniu

do dnia otrzymania uzupełnienia wniosku.

1.

Ubezpieczonemu, który posiada tytuł „Zasłużonego Honorowego Dawcy Krwi”, przysługuje

bezpłatne zaopatrzenie w leki objęte wykazami leków podstawowych i uzupełniających

do wysokości limitu, o którym mowa w art. 60 ust. 1, na podstawie recepty wystawionej

przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego albo felczera ubezpieczenia zdrowotnego lub

lekarza albo felczera niebędącego lekarzem albo felczerem ubezpieczenia zdrowotnego,

jeżeli posiada uprawnienia do wykonywania zawodu oraz zawarł z Funduszem umowę upoważniającą

go do wystawiania takich recept.

2.

Osoba uprawniona okazuje legitymację „Zasłużonego Honorowego Dawcy Krwi” wydaną przez

Polski Czerwony Krzyż. Osoba przedstawiająca receptę do realizacji jest obowiązana

do okazania dokumentu osoby uprawnionej potwierdzającego jej uprawnienie.

1.

Inwalidom wojennym, ich współmałżonkom pozostającym na ich wyłącznym utrzymaniu oraz

wdowom i wdowcom po poległych żołnierzach i zmarłych inwalidach wojennych uprawnionym

do renty rodzinnej, a także osobom, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 2, przysługuje

bezpłatne zaopatrzenie w leki oznaczone symbolem „Rp” i wpisane do Rejestru Produktów

Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Receptę dla osób, o których mowa w ust. 1, może wystawić lekarz albo felczer, o którym

mowa w art. 64 ust. 1.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane do okazania lekarzowi albo felczerowi

wystawiającemu receptę dokumentu potwierdzającego przysługujące uprawnienie. Osoba

przedstawiająca receptę do realizacji jest obowiązana do okazania dokumentu osoby

uprawnionej potwierdzającego jej uprawnienie.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu oraz Naczelnej

Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Aptekarskiej, określa, w drodze rozporządzenia, wzór

recepty, o której mowa w ust. 2, rodzaj i numer dokumentu uprawniającego, sposób zaopatrywania,

przechowywania i rozliczania recept oraz kontroli ich wystawiania i realizacji.

1.

Osobom

1)

które są inwalidami wojskowymi,

2)

które doznały uszczerbku na zdrowiu w okolicznościach określonych w art. 7 i 8 ustawy,

o której mowa w art. 5 pkt 5, i nie zostały zaliczone do żadnej z grup inwalidów,

3)

wymienionym w art. 42 i 59 ustawy, o której mowa w art. 5 pkt 5

- przysługuje bezpłatne zaopatrzenie w leki objęte wykazami leków podstawowych i uzupełniających.

2.

Receptę dla osób, o których mowa w ust. 1, może wystawić lekarz albo felczer, o którym

mowa w art. 64 ust. 1.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane do okazania lekarzowi albo felczerowi

wystawiającemu receptę dokumentu potwierdzającego przysługujące uprawnienie. Osoba

przedstawiająca receptę do realizacji jest obowiązana do okazania dokumentu osoby

uprawnionej potwierdzającego jej uprawnienie.

4.

Bezpłatne zaopatrzenie w leki osób, o których mowa w ust. 1, przysługuje do wysokości

limitu, o którym mowa w art. 60 ust. 1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, Naczelnej

Rady Lekarskiej i Naczelnej Rady Aptekarskiej, określa, w drodze rozporządzenia, wzór

recept uprawniających do nabycia leku lub wyrobu medycznego, bezpłatnie lub za częściową

odpłatnością, sposób zaopatrywania w druki recept, ich przechowywania, sposób realizacji

recept oraz kontroli ich wystawiania i realizacji.

1.

Zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przysługuje ubezpieczonym

na zlecenie lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego

bezpłatnie, za częściową odpłatnością lub odpłatnie, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Inwalidom wojennym i wojskowym przysługuje prawo do bezpłatnych przedmiotów ortopedycznych

i środków pomocniczych na zlecenie lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera

ubezpieczenia zdrowotnego do wysokości limitu ceny, o którym mowa w ust. 5.

3.

Udział Funduszu w cenie przedmiotu ortopedycznego lub środka pomocniczego nie może

być niższy niż kwota stanowiąca 50% limitu ceny określonego na podstawie ust. 5 dla

przedmiotu ortopedycznego lub środka pomocniczego albo ceny nabycia przedmiotu ortopedycznego

i środka pomocniczego, jeżeli limit ceny nie został ustalony.

4.

Limit ceny określony dla naprawy przedmiotu ortopedycznego może być wykorzystany przez

ubezpieczonego dla dokonania naprawy użytkowanego przedmiotu ortopedycznego w okresie

używalności ustalonym dla danego przedmiotu ortopedycznego.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, może

wprowadzić, w drodze rozporządzenia, limit cen dla przedmiotów ortopedycznych i środków

pomocniczych, o takim samym zastosowaniu, ale różnych cenach - w zakresie którego

Fundusz finansuje to świadczenie, oraz limit cen dla napraw przedmiotów ortopedycznych,

uwzględniając dobro ubezpieczonego oraz możliwości płatnicze Funduszu.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu oraz Naczelnej

Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy wykaz przedmiotów ortopedycznych

i środków pomocniczych, wysokość udziału własnego ubezpieczonego w cenie ich nabycia,

kryteria ich przyznawania, okresy użytkowania, a także przedmioty ortopedyczne podlegające

naprawie w zależności od wskazań medycznych.

1.

Leczenie uzdrowiskowe przysługuje ubezpieczonemu na podstawie skierowania wystawionego

przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.

2.

Skierowanie, o którym mowa w ust. 1, wymaga potwierdzenia przez właściwy ze względu

na miejsce zamieszkania ubezpieczonego oddział wojewódzki Funduszu.

3.

Ubezpieczony ponosi koszty przejazdu na leczenie uzdrowiskowe i z leczenia uzdrowiskowego

oraz częściową odpłatność za koszty wyżywienia i zakwaterowania w sanatorium uzdrowiskowym,

z zastrzeżeniem ust. 4. Fundusz pokrywa do wysokości określonej w umowie z sanatorium

uzdrowiskowym różnicę kosztów wyżywienia i zakwaterowania ubezpieczonego oraz koszty,

o których mowa w ust. 4.

4.

Dzieci i młodzież do ukończenia lat 18, a jeżeli kształcą się dalej - do ukończenia

26 lat, dzieci niepełnosprawne w znacznym stopniu - bez ograniczenia wieku, a także

dzieci uprawnione do renty rodzinnej nie ponoszą odpłatności za koszty wyżywienia

i zakwaterowania w prewentorium uzdrowiskowym i sanatorium uzdrowiskowym.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu oraz Naczelnej

Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, sposób i warunki wystawiania skierowania

na leczenie uzdrowiskowe przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego oraz tryb potwierdzania

tego skierowania przez Fundusz, uwzględniając konieczność weryfikacji celowości skierowania

na leczenie uzdrowiskowe.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość częściowej odpłatności ubezpieczonego za koszty

wyżywienia i zakwaterowania w sanatorium uzdrowiskowym, uwzględniając sezonowość i

standard usług.

Żołnierze odbywający zasadniczą służbę wojskową, przeszkolenie wojskowe i ćwiczenia

wojskowe oraz pełniący służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny

są objęci obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego na zasadach określonych w ustawie

z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia

(Dz. U. Nr 45, poz. 391).

Żołnierze odbywający nadterminową zasadniczą służbę wojskową i służbę okresową są

objęci obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego na zasadach określonych w ustawie o powszechnym

ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia.

1.

Ubezpieczonemu na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera

ubezpieczenia zdrowotnego przysługuje bezpłatny przejazd środkami transportu sanitarnego

do najbliższego zakładu opieki zdrowotnej udzielającego świadczeń we właściwym zakresie

i z powrotem w przypadkach

1)

konieczności podjęcia natychmiastowego leczenia w zakładzie opieki zdrowotnej;

2)

wynikających z potrzeby zachowania ciągłości leczenia.

2.

Ubezpieczonemu na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera

ubezpieczenia zdrowotnego przysługuje bezpłatny przejazd środkami transportu sanitarnego

w przypadku dysfunkcji narządu ruchu uniemożliwiającej korzystanie ze środków transportu

publicznego w celu odbycia leczenia do najbliższego zakładu opieki zdrowotnej udzielającego

świadczeń we właściwym zakresie i z powrotem.

3.

W przypadkach niewymienionych w ust. 1 i 2 na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia

zdrowotnego ubezpieczonemu przysługuje przejazd środkami transportu sanitarnego odpłatnie

lub za częściową odpłatnością.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu oraz Naczelnej

Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz grup jednostek chorobowych,

stopnie niesprawności oraz wysokość udziału własnego ubezpieczonego, w przypadkach

określonych w ust. 3, w zależności od wskazań medycznych.

1.

Ubezpieczony ubiegający się o świadczenie z ubezpieczenia zdrowotnego jest obowiązany

przedstawić kartę ubezpieczenia zdrowotnego.

2.

W przypadku

1)

nagłego zachorowania, wypadku, urazu lub zatrucia,

2)

stanu zagrożenia życia,

3)

porodu

- karta może zostać przedstawiona w innym czasie, nie później niż w terminie 30 dni

od dnia rozpoczęcia udzielania świadczenia, o ile chory nadal przebywa w szpitalu.

3.

Jeżeli przedstawienie karty ubezpieczenia zdrowotnego w terminie określonym w ust.

2 nie jest możliwe, karta ubezpieczenia zdrowotnego może być przedstawiona w terminie

7 dni od dnia zakończenia udzielania świadczeń zdrowotnych.

4.

W razie nieprzedstawienia karty ubezpieczenia zdrowotnego w terminach, o których mowa

w ust. 2 i 3, lub w przypadku gdy ubezpieczony nie opłacił składki na ubezpieczenie

zdrowotne przez okres dłuższy niż miesiąc, świadczenie zostaje udzielone na koszt

ubezpieczonego.

5.

W razie nieodprowadzenia składki za ubezpieczonego przez zobowiązanego płatnika przez

okres dłuższy niż miesiąc Fundusz obciąża tego płatnika poniesionymi kosztami świadczeń

udzielonych ubezpieczonemu.

6.

Późniejsze niż przewidziane w ust. 2 i 3 przedstawienie karty ubezpieczenia zdrowotnego

nie może stanowić podstawy odmowy zwolnienia z kosztów, o których mowa w ust. 4, albo

ich zwrotu.

7.

Opłacenie zaległych składek wraz z odsetkami nie zwalnia z obowiązku pokrycia kosztów

udzielonego świadczenia zdrowotnego.

8.

Roszczenia przysługujące na podstawie ust. 4 i 5 ulegają przedawnieniu z upływem 5

lat od dnia, w którym stały się wymagalne.

9.

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do świadczeń zdrowotnych udzielanych dzieciom od

dnia urodzenia do ukończenia 6 miesiąca życia.

1.

Podstawą udzielania świadczeń zdrowotnych finansowanych przez Fundusz jest umowa o

udzielanie świadczeń zdrowotnych zawarta pomiędzy Funduszem i świadczeniodawcą.

2.

Świadczenia zdrowotne nieokreślone w umowie finansowane przez Fundusz udzielane są

na rzecz osób ubezpieczonych wyłącznie w przypadkach i na zasadach określonych w ustawie.

3.

Suma kwot zobowiązań Funduszu wobec świadczeniodawców nie może przekroczyć wysokości

kosztów przewidzianych na ten cel w planie finansowym Funduszu.

1.

Umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych są jawne.

2.

Fundusz realizuje zasadę jawności umów poprzez zamieszczenie na swojej stronie internetowej

informacji o każdej zawartej umowie, z uwzględnieniem rodzaju, liczby i ceny zakupionych

świadczeń oraz maksymalnej kwoty zobowiązań Funduszu wobec świadczeniodawcy wynikającej

ze wszystkich zawartych umów.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

oraz Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia, ogólne

warunki udzielania świadczeń zdrowotnych zawierające postanowienia, o których mowa

w art. 75 pkt 1-3 i 5, tryb wyboru przez ubezpieczonego lekarza podstawowej opieki

zdrowotnej, pielęgniarki i położnej podstawowej opieki zdrowotnej, uwzględniając równe

traktowanie świadczeniodawców, wskazania wynikające z aktualnej wiedzy i praktyki

medycznej oraz zasady uczciwej konkurencji.

Umowa o udzielanie świadczeń zdrowotnych określa w szczególności

1)

rodzaj i zakres udzielanych świadczeń;

2)

warunki udzielania świadczeń;

3)

zasady rozliczeń pomiędzy Funduszem a świadczeniodawcami;

4)

kwotę zobowiązania Funduszu wobec świadczeniodawcy;

5)

zasady rozpatrywania kwestii spornych i zażaleń.

1.

Przy zawieraniu umów o udzielanie świadczeń zdrowotnych nie stosuje się przepisów

o zamówieniach publicznych, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Przy zawieraniu umów o udzielanie świadczeń zdrowotnych stosuje się odpowiednio art. 17 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 664, Nr 113, poz. 984 i Nr 197, poz. 1661 oraz z 2003 r. Nr 2, poz. 16).

1.

Umowa o udzielanie świadczeń zdrowotnych może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą,

który został wybrany do udzielania świadczeń zdrowotnych na zasadach określonych w

ustawie.

2.

Fundusz nie może zawrzeć umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych z lekarzem, pielęgniarką,

położną, inną osobą wykonującą zawód medyczny lub psychologiem, jeżeli udzielają oni

świadczeń zdrowotnych u świadczeniodawcy, który zawarł umowę z Funduszem.

1.

Zawieranie przez Fundusz umów o udzielanie świadczeń zdrowotnych odbywa się po przeprowadzeniu

postępowania w trybie

1)

konkursu ofert albo

2)

rokowań.

2.

W celu przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy w trybie konkursu ofert

Fundusz zamieszcza ogłoszenie zgodnie z zasadami określonymi na podstawie ust. 5.

W celu przeprowadzenia rokowań oprócz zamieszczenia ogłoszenia Fundusz wysyła zaproszenie.

3.

Ogłoszenie zawiera w szczególności nazwę (firmę) i adres (siedzibę) zamawiającego,

określenie wartości i przedmiotu zamówienia, wymagane kwalifikacje zawodowe i techniczne

świadczeniodawców, z uwzględnieniem Polskich Norm wprowadzających normy europejskie

lub europejskich aprobat technicznych oraz klasyfikacji statystycznych wydanych na

podstawie przepisów o statystyce publicznej.

4.

W celu przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy Fundusz powołuje komisję.

Tryb pracy komisji w drodze regulaminu określa Rada Funduszu.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, Naczelnej

Rady Lekarskiej oraz Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia,

sposób ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych

przez Fundusz, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania

i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadania, uwzględniając równe traktowanie

świadczeniodawców oraz uczciwą konkurencję.

1.

Podstawowym trybem postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych

jest konkurs ofert.

2.

Konkurs ofert składa się z części jawnej i niejawnej.

3.

W części jawnej konkursu ofert komisja w obecności oferentów

1)

stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę złożonych ofert;

2)

otwiera koperty lub paczki z ofertami i ustala, które z ofert spełniają warunki, o

których mowa w art. 88;

3)

przyjmuje do protokołu zgłoszone przez oferentów wyjaśnienia lub oświadczenia.

4.

W części niejawnej konkursu ofert komisja może

1)

wybrać najkorzystniejszą ofertę;

2)

dokonać wyboru większej liczby ofert, jeżeli wykonywanie świadczeń zdrowotnych będących

przedmiotem konkursu ofert przez jednego oferenta jest niemożliwe lub utrudnione;

3)

odrzucić wszystkie oferty, jeżeli nie wynika z nich możliwość właściwego wykonywania

świadczeń zdrowotnych.

5.

Komisja może, jeśli zostało to przewidziane w ogłoszeniu, wybrać kilka ofert w celu

wykonania całości zadania.

6.

Komisja w części niejawnej konkursu ofert może przeprowadzić negocjacje z oferentami

w celu ustalenia

1)

liczby planowanych do udzielenia świadczeń zdrowotnych;

2)

ceny za udzielane świadczenia zdrowotne.

7.

Negocjacje przeprowadza się z oferentami, którzy złożyli najkorzystniejsze oferty.

8.

Komisja konkursowa ma obowiązek przeprowadzić negocjacje co najmniej z dwoma oferentami,

o ile w konkursie bierze udział więcej niż jeden oferent.

1.

W zakresie podstawowej opieki zdrowotnej składnikiem oferty jest lista zadeklarowanych

podopiecznych do lekarza, który udziela świadczeń zdrowotnych w ramach zakładu opieki

zdrowotnej lub praktyki lekarskiej.

2.

W zakresie podstawowej opieki zdrowotnej składnikiem oferty jest lista zadeklarowanych

podopiecznych do pielęgniarki lub położnej, które udzielają świadczeń zdrowotnych

w ramach zakładu opieki zdrowotnej, praktyki pielęgniarskiej lub praktyki położniczej.

1.

Fundusz może zawrzeć umowę o udzielanie świadczeń zdrowotnych w trybie rokowań wyłącznie

w przypadkach określonych w ustawie.

2.

Zawarcie umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych w trybie rokowań wymaga zgody Rady

Funduszu, jeżeli wartość przedmiotu umowy przekracza równowartość w złotych 200 000

euro po przeliczeniu według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski,

obowiązującego w dniu ogłoszenia o przeprowadzeniu postępowania w sprawie zawarcia

umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych.

1.

Przez rokowania rozumie się tryb zawierania umów o udzielanie świadczeń zdrowotnych,

w którym Fundusz prowadzi postępowanie w sprawie ustalenia ceny i liczby świadczeń

zdrowotnych z taką liczbą świadczeniodawców, która zapewni wybór najkorzystniejszej

oferty oraz sprawny przebieg postępowania, nie mniejszą jednak niż trzech, chyba że

ze względu na specjalistyczny charakter świadczeń zdrowotnych lub ograniczoną dostępność

do świadczeń jest mniej świadczeniodawców mogących ich udzielać.

2.

Rokowania składają się z części jawnej i niejawnej.

3.

Do części jawnej rokowań stosuje się odpowiednio art. 79 ust. 3.

4.

Do części niejawnej rokowań stosuje się odpowiednio art. 79 ust. 6.

Postępowanie w trybie rokowań może być przeprowadzone, jeżeli

1)

uprzednio prowadzone postępowanie w trybie konkursu ofert zostało unieważnione, a

szczegółowe warunki postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych

są takie same jak w konkursie ofert, lub

2)

zachodzi pilna potrzeba zawarcia umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych, której

wcześniej nie można było przewidzieć, lub

3)

jest tylko jeden świadczeniodawca mogący udzielać świadczeń zdrowotnych będących przedmiotem

postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń zdrowotnych.

W przypadku, o którym mowa w art. 83 pkt 1, Fundusz zaprasza do udziału w rokowaniach

świadczeniodawców

1)

którzy złożyli najkorzystniejsze oferty w unieważnionym konkursie ofert i

2)

których oferty nie zostały odrzucone w unieważnionym konkursie ofert.

Po przeprowadzeniu rokowań strony zawierają umowę o udzielanie świadczeń zdrowotnych,

z zastrzeżeniem art. 95 ust. 2.

1.

Fundusz obowiązany jest do traktowania na równych prawach wszystkich świadczeniodawców

ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych i prowadzenia

postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji.

2.

Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem

w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych udostępniane są świadczeniodawcom

na takich samych zasadach.

Zarząd Funduszu określa przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie

świadczeń zdrowotnych.

1.

Kryteria oceny spełniania warunków i warunki wymagane od świadczeniodawców nie podlegają

zmianie w toku postępowania.

2.

Świadczeniodawcy obowiązani są wykazać, że spełniają wymagane warunki, w terminie

określonym przez Fundusz.

3.

Kryteria oceny oraz warunki, o których mowa w ust. 1, określa Zarząd Funduszu, podając

je w ogłoszeniu.

1.

Odrzuca się ofertę

1)

złożoną przez świadczeniodawcę po terminie;

2)

gdy dostarczone przez świadczeniodawcę informacje są nieprawdziwe;

3)

gdy świadczeniodawca nie przedstawił wszystkich wymaganych dokumentów;

4)

gdy świadczeniodawca nie określił przedmiotu oferty lub nie podał proponowanej liczby

lub ceny świadczeń zdrowotnych.

2.

W przypadku gdy braki, o których mowa w ust. 1, dotyczą tylko części oferty, ofertę

można odrzucić w części dotkniętej brakiem, jeżeli jest to możliwe.

3.

W przypadku określonym w ust. 1 pkt 3 oraz gdy oferta zawiera braki formalne inne

niż określone w ust. 1 pkt 1, 2 lub 4, komisja może zobowiązać oferenta do usunięcia

tych braków w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia oferty.

1.

Zarząd Funduszu, na wniosek komisji, unieważnia postępowanie w sprawie zawarcia umowy

o udzielanie świadczeń zdrowotnych, gdy

1)

nie wpłynęła żadna oferta;

2)

wpłynęła jedna oferta niepodlegająca odrzuceniu, z zastrzeżeniem ust. 2;

3)

odrzucono wszystkie oferty;

4)

kwota najkorzystniejszej oferty przewyższa kwotę, którą Fundusz przeznaczył na finansowanie

świadczeń zdrowotnych;

5)

nastąpiła istotna zmiana okoliczności powodująca, że prowadzenie postępowania lub

zawarcie umowy nie leży w interesie ubezpieczonych, czego nie można było wcześniej

przewidzieć.

2.

Jeżeli w toku konkursu ofert wpłynęła tylko jedna oferta niepodlegająca odrzuceniu,

komisja może przyjąć tę ofertę, gdy z okoliczności wynika, że na ogłoszony ponownie

na tych samych warunkach konkurs ofert nie wpłynie więcej ofert.

Porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń

zdrowotnych obejmuje w szczególności ocenę

1)

zakresu merytorycznego oferowanych świadczeń zdrowotnych, kwalifikacji osób wykonujących

zawody medyczne oraz stopnia zapewnienia ubezpieczonemu ciągłości dostępu do świadczeń

zdrowotnych, w szczególności diagnostyki i terapii;

2)

jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych również w oparciu o wewnętrzną oraz zewnętrzną

ocenę, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją;

3)

ceny oferowanych świadczeń zdrowotnych.

1.

Jeżeli nie nastąpiło unieważnienie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie

świadczeń zdrowotnych, komisja ogłasza o rozstrzygnięciu postępowania.

2.

O rozstrzygnięciu konkursu ofert ogłasza się w miejscu i terminie określonych w ogłoszeniu

o konkursie ofert.

3.

O rozstrzygnięciu rokowań ogłasza się na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej

właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu.

4.

Ogłoszenie zawierające nazwę (firmę) lub imię i nazwisko, siedzibę i adres świadczeniodawcy,

który został wybrany, niezwłocznie zamieszcza się na tablicy informacyjnej oraz na

stronie internetowej właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu.

5.

Z chwilą ogłoszenia rozstrzygnięcia postępowania następuje jego zakończenie i komisja

ulega rozwiązaniu.

6.

Dyrektor oddziału wojewódzkiego jest obowiązany kierować do publikacji w Dzienniku

Urzędowym Wspólnot Europejskich ogłoszenia o wynikach rozstrzygniętych postępowań.

1.

Świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez

Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń

zdrowotnych, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art.

94 i 95.

2.

Środki odwoławcze nie przysługują na

1)

wybór trybu postępowania;

2)

niedokonanie wyboru świadczeniodawcy;

3)

unieważnienie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych.

1.

W toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych, do

czasu zakończenia postępowania, oferent może złożyć do komisji umotywowany protest

w terminie 2 dni roboczych od dnia dokonania zaskarżonej czynności.

2.

Do czasu rozpatrzenia protestu postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie

świadczeń zdrowotnych ulega zawieszeniu, chyba że z treści protestu wynika, że jest

on oczywiście bezzasadny.

3.

Komisja rozpatruje i rozstrzyga protest w ciągu 2 dni od dnia jego złożenia i udziela

pisemnej odpowiedzi składającemu protest.

4.

Protest złożony po terminie nie podlega rozpatrzeniu.

5.

Informację o wniesieniu protestu i jego rozstrzygnięciu niezwłocznie zamieszcza się

na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej właściwego oddziału wojewódzkiego

Funduszu.

6.

W przypadku uwzględnienia protestu komisja powtarza zaskarżoną czynność.

1.

Świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu może złożyć do Funduszu odwołanie dotyczące

rozstrzygnięcia postępowania w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o rozstrzygnięciu

postępowania. Odwołanie wniesione po terminie nie podlega rozpatrzeniu.

2.

Wniesione odwołanie wstrzymuje zawarcie umowy do czasu jego rozpatrzenia.

3.

Zarząd Funduszu lub osoba przez niego upoważniona rozpoznaje i rozstrzyga odwołanie

w ciągu 7 dni od dnia jego złożenia i udziela pisemnej odpowiedzi składającemu odwołanie.

4.

Informację o wniesieniu odwołania i jego rozstrzygnięciu niezwłocznie zamieszcza się

na tablicy ogłoszeń oraz na stronie internetowej właściwego oddziału wojewódzkiego

Funduszu.

5.

W przypadku uwzględnienia odwołania przeprowadza się ponownie postępowanie w sprawie

zawarcia umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych. Do ponownie przeprowadzanego postępowania

stosuje się odpowiednio również art. 83 pkt 1 oraz art. 84 pkt 2. Art. 84 pkt 1 nie

stosuje się.

6.

Świadczeniodawcy, którego odwołanie nie zostało uwzględnione, przysługuje skarga do

Sądu Okręgowego w Warszawie.

7.

Od wyroku sądu nie przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego.

1.

Do umów o udzielanie świadczeń zdrowotnych stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

2.

Umowa o udzielanie świadczeń zdrowotnych jest nieważna, jeżeli zawarto ją z oferentem,

którego oferta podlegała odrzuceniu z przyczyn wskazanych w ustawie, lub jeżeli zawarto

ją w wyniku postępowania, które zostało unieważnione.

3.

Umowa o udzielanie świadczeń zdrowotnych jest nieważna w części wykraczającej poza

przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych,

o którym mowa w art. 87.

1.

Umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych nie mogą być zawierane na czas nieoznaczony.

Zawarcie umowy na czas dłuższy niż 3 lata wymaga wcześniejszej zgody Rady Funduszu.

2.

W przypadku zawarcia umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych na okres dłuższy niż

rok świadczeniodawca przez okres obowiązywania umowy nie może ubiegać się o zawarcie

nowej umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych w tym samym zakresie i dotyczącej tego

samego przedmiotu. Nie dotyczy to przypadku, gdy spełnione są przesłanki do zawarcia

umowy określone w art. 83 pkt 2 lub 3.

Umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności.

Nieważna jest zmiana zawartej umowy, jeżeli ma dotyczyć warunków, które podlegały

ocenie przy wyborze najkorzystniejszej oferty, chyba że konieczność wprowadzenia takich

zmian wynika z okoliczności, których nie można było przewidzieć w chwili zawarcia

umowy.

Do zmiany umowy nie stosuje się przepisów o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy

o udzielanie świadczeń zdrowotnych.

W celu określenia potrzeb zdrowotnych ubezpieczonych oraz warunków należytego zabezpieczenia

tych potrzeb tworzy się

1)

plany zdrowotne województwa, zwane dalej „wojewódzkimi planami zdrowotnymi”, które

stanowią wytyczne dla wojewódzkiego planu zabezpieczenia świadczeń zdrowotnych;

2)

plan zdrowotny dla służb mundurowych, który stanowi wytyczne dla planu zabezpieczenia

świadczeń zdrowotnych dla służb mundurowych.

1.

Projekt wojewódzkiego planu zdrowotnego opracowuje zarząd województwa, a zatwierdza

sejmik województwa, w drodze uchwały.

2.

Projekt planu zdrowotnego dla służb mundurowych przygotowywany jest wspólnie przez

Ministra Obrony Narodowej, Ministra Sprawiedliwości i ministra właściwego do spraw

wewnętrznych.

3.

Plany, o których mowa w ust. 1 i 2, określają najważniejsze krótkoterminowe i długoterminowe

cele zdrowotne oraz proponowane sposoby ich osiągania.

4.

W wojewódzkim planie zdrowotnym na podstawie analizy sytuacji zdrowotnej obywateli

i jej uwarunkowań ustala się priorytety w zakresie zabezpieczenia potrzeb zdrowotnych

ubezpieczonych.

5.

W planie zdrowotnym dla służb mundurowych Minister Obrony Narodowej, Minister Sprawiedliwości

oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych, na podstawie analizy sytuacji zdrowotnej

ubezpieczonych wymienionych w art. 9 ust. 1 pkt 2-12 i członków ich rodzin oraz jej

uwarunkowań, wspólnie ustalają

1)

priorytety w zakresie zabezpieczenia potrzeb zdrowotnych ubezpieczonych wymienionych

w art. 9 ust. 1 pkt 2-12 i członków ich rodzin;

2)

zakłady opieki zdrowotnej wykonujące zadania w zakresie zabezpieczenia potrzeb zdrowotnych

ubezpieczonych wymienionych w art. 9 ust. 1 pkt 2-12 oraz świadczenia zdrowotne na

rzecz tych ubezpieczonych związane z realizacją zadań z zakresu obronności i bezpieczeństwa

państwa, z wyłączeniem świadczeń służby medycyny pracy.

6.

Wojewoda jest obowiązany do przekazywania zarządowi województwa gromadzonych danych

epidemiologicznych i statystycznych niezbędnych do przygotowania wojewódzkiego planu

zdrowotnego.

7.

Przy opracowywaniu wojewódzkiego planu zdrowotnego zarząd województwa zasięga opinii

wojewody, organów powiatów i samorządów zawodów medycznych.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, Naczelnej

Rady Lekarskiej, Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, Naczelnej Rady Aptekarskiej

oraz Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki,

jakim powinny odpowiadać wojewódzkie plany zdrowotne, oraz zakres danych niezbędnych

do przygotowania wojewódzkiego planu zdrowotnego, uwzględniając w szczególności zapewnienie

ubezpieczonym całodobowego dostępu do świadczeń zdrowotnych oraz tworzenie warunków

do życia w środowisku sprzyjającym zdrowiu.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, Ministrem

Sprawiedliwości oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii

Prezesa Funduszu, Naczelnej Rady Lekarskiej, Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych,

Naczelnej Rady Aptekarskiej oraz Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, określi,

w drodze rozporządzenia, warunki, jakim powinien odpowiadać plan zdrowotny dla służb

mundurowych, oraz zakres danych niezbędnych do przygotowania tego planu, uwzględniając

w szczególności potrzeby zdrowotne ubezpieczonych wymienionych w art. 9 ust. 1 pkt

2-12 i członków ich rodzin oraz specyfikę zadań wykonywanych przez ubezpieczonych

wymienionych w art. 9 ust. 1 pkt 2-12.

1.

Wojewódzkie plany zdrowotne i plan zdrowotny dla służb mundurowych są opracowywane

i uchwalane co najmniej na następny rok kalendarzowy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Plany zdrowotne, o których mowa w ust. 1, mogą uwzględniać długoterminowe cele zdrowotne

oraz proponowane sposoby ich osiągnięcia na 4 kolejne lata.

3.

W przypadku opracowania czteroletniego planu zdrowotnego podlega on corocznej aktualizacji.

Do aktualizacji planu zdrowotnego stosuje się odpowiednio przepisy o tworzeniu i zmianie

planu zdrowotnego, o których mowa w niniejszym rozdziale.

4.

Sejmik województwa przekazuje uchwalony wojewódzki plan zdrowotny do właściwego oddziału

wojewódzkiego Funduszu do dnia 15 kwietnia roku poprzedzającego rok, którego dotyczy

ten plan.

5.

Przygotowany i wspólnie przyjęty plan zdrowotny dla służb mundurowych Minister Obrony

Narodowej, Minister Sprawiedliwości i minister właściwy do spraw wewnętrznych przekazują

do centrali Funduszu do dnia 15 kwietnia roku poprzedzającego rok, którego dotyczy

ten plan.

1.

Właściwy wojewódzki oddział Funduszu opiniuje wojewódzki plan zdrowotny pod względem

zabezpieczenia dostępności do świadczeń zdrowotnych i ciągłości ich udzielania dla

ubezpieczonych.

2.

Wojewódzki oddział Funduszu na podstawie przedłożonego wojewódzkiego planu zdrowotnego

oraz analizy informacji statystycznych o realizacji świadczeń zdrowotnych na terenie

danego województwa w latach poprzednich przygotowuje projekt wojewódzkiego planu zabezpieczenia

świadczeń zdrowotnych, zwanego dalej „wojewódzkim planem zabezpieczenia”.

3.

Komórka organizacyjna centrali Funduszu, o której mowa w art. 38 ust. 5, na podstawie

przedłożonego planu zdrowotnego dla służb mundurowych przygotowuje projekt planu zabezpieczenia

świadczeń zdrowotnych dla służb mundurowych, zwanego dalej „planem zabezpieczenia

dla służb mundurowych”.

4.

Projekty planów, o których mowa w ust. 2 i 3, określają w szczególności liczbę i zakres

świadczeń zgodnie z potrzebami zdrowotnymi oraz w ramach posiadanych przez Fundusz

środków finansowych.

5.

Plan zabezpieczenia wraz z zaopiniowanym planem zdrowotnym właściwy oddział wojewódzki

Funduszu przekazuje najpóźniej do dnia 15 maja roku poprzedzającego rok, którego dotyczy

ten plan, do centrali Funduszu.

6.

W przypadku stwierdzenia, że plan zdrowotny nie gwarantuje zabezpieczenia dostępności

do świadczeń zdrowotnych i ciągłości ich udzielania, w opinii, o której mowa w ust.

1, właściwy oddział wojewódzki Funduszu zamieszcza propozycje zmian.

7.

Jeżeli sejmik województwa nie przedstawi właściwemu oddziałowi wojewódzkiemu Funduszu

wojewódzkiego planu zdrowotnego w terminie określonym w art. 104 ust. 4, plan ten

oraz wojewódzki plan zabezpieczenia przygotowuje, we współpracy z wojewodą, właściwy

oddział wojewódzki Funduszu i przekazuje go bezpośrednio do centrali Funduszu w terminie

do dnia 15 maja roku poprzedzającego rok, którego dotyczy ten plan.

8.

W przypadku gdy Minister Obrony Narodowej, Minister Sprawiedliwości i minister właściwy

do spraw wewnętrznych nie przekażą do Funduszu planu, o którym mowa w art. 102 ust.

2, w terminie, o którym mowa w art. 104 ust. 5, plan ten przygotowuje Zarząd Funduszu.

1.

Zarząd Funduszu na podstawie wojewódzkich planów zdrowotnych i planu zdrowotnego dla

służb mundurowych oraz wojewódzkich planów zabezpieczenia i planu zabezpieczenia dla

służb mundurowych opracowuje projekt Krajowego Planu Zabezpieczenia Świadczeń Zdrowotnych,

zwanego dalej „krajowym planem”, uwzględniając opinie, uwagi i propozycje oddziałów

wojewódzkich Funduszu.

2.

Krajowy plan opracowywany jest na rok kalendarzowy.

3.

Projekt krajowego planu określa w szczególności liczbę oraz zakres świadczeń zdrowotnych

finansowanych ze środków Funduszu.

4.

Zarząd Funduszu przedstawia projekt krajowego planu Radzie Funduszu w terminie do

dnia 15 czerwca roku poprzedzającego rok, którego dotyczy ten plan.

5.

Rada Funduszu przyjmuje projekt krajowego planu do dnia 30 czerwca roku poprzedzającego

rok, którego dotyczy ten plan.

6.

Przyjęty przez Radę Funduszu projekt krajowego planu przekazywany jest w ciągu 7 dni

1)

w części odnoszącej się do danego województwa - do właściwego sejmiku województwa

i wojewody;

2)

w zakresie planu zabezpieczenia dla służb mundurowych - do właściwych ministrów.

7.

Rada Funduszu wraz z projektem krajowego planu przedkłada ministrowi właściwemu do

spraw zdrowia wojewódzkie plany zdrowotne i plan zdrowotny dla służb mundurowych oraz

opinie i propozycje zmian do tych planów zgłoszone przez oddziały wojewódzkie Funduszu

oraz komórkę organizacyjną wymienioną w art. 38 ust. 5.

8.

Sejmik województwa i wojewoda, za pośrednictwem właściwego oddziału wojewódzkiego

Funduszu, może przedstawić opinie do przedłożonej mu części projektu krajowego planu

w terminie do dnia 21 lipca roku poprzedzającego rok, którego dotyczy ten plan.

9.

Minister Obrony Narodowej, Minister Sprawiedliwości i minister właściwy do spraw wewnętrznych

mogą przedstawić Zarządowi Funduszu opinie do przedłożonego im projektu krajowego

planu w terminie do dnia 21 lipca roku poprzedzającego rok, którego dotyczy ten plan.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia może wnieść uwagi do projektu krajowego planu w

terminie do dnia 21 lipca poprzedzającego rok, którego dotyczy ten plan.

1.

Zarząd Funduszu po rozpatrzeniu zgłoszonych opinii i uwag przedstawia projekt krajowego

planu Radzie Funduszu w terminie do dnia 10 sierpnia roku poprzedzającego rok, którego

dotyczy ten plan.

2.

Rada Funduszu rozpatruje i przyjmuje krajowy plan w terminie do dnia 31 sierpnia roku

poprzedzającego rok, którego dotyczy ten plan.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia zatwierdza krajowy plan w terminie do dnia 15 września

roku poprzedzającego rok, którego dotyczy ten plan.

4.

Zatwierdzony przez ministra właściwego do spraw zdrowia krajowy plan Zarząd Funduszu

przesyła niezwłocznie do właściwych oddziałów wojewódzkich Funduszu w celu jego realizacji

oraz do wiadomości właściwego zarządu województwa, wojewody, Ministra Obrony Narodowej,

Ministra Sprawiedliwości i ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1.

W krajowym planie określa się prognozowane środki przeznaczone na finansowanie świadczeń

zdrowotnych niezbędnych dla zabezpieczenia potrzeb zdrowotnych ubezpieczonych w kraju

oraz maksymalne ceny za poszczególne rodzaje świadczeń zdrowotnych.

2.

Przy ustalaniu krajowego planu Fundusz jest obowiązany do przestrzegania

1)

zasady zrównoważenia kosztów z przychodami;

2)

wymagań wynikających z aktualnej wiedzy i praktyki medycznej niezbędnych do realizacji

świadczeń zdrowotnych.

3.

Krajowy plan stanowi podstawę do sporządzania przez Zarząd Funduszu projektu planu

finansowego Funduszu.

1.

Krajowy plan tworzy się w podziale na oddziały wojewódzkie Funduszu, uwzględniając

możliwe do zabezpieczenia potrzeby zdrowotne ubezpieczonych.

2.

Realizacja krajowego planu następuje w drodze zawierania umów o udzielanie świadczeń

zdrowotnych ze świadczeniodawcami przez oddziały Funduszu.

1.

Fundusz może dokonać zmiany krajowego planu w trakcie roku, którego ten plan dotyczy

1)

w przypadku gdy jest to uzasadnione potrzebami zdrowotnymi osób ubezpieczonych, których

nie można było przewidzieć w chwili przyjmowania i zatwierdzania planu;

2)

w związku z innymi niż prognozowano wpływami do Funduszu.

2.

Każda zmiana krajowego planu musi odpowiadać zasadom określonym w art. 108 ust. 2.

1.

Zmiany krajowego planu dokonuje Rada Funduszu na wniosek złożony za pośrednictwem

Zarządu Funduszu.

2.

Uprawnionymi do wystąpienia z wnioskiem o zmianę krajowego planu są

1)

minister właściwy do spraw zdrowia;

2)

w zakresie ich dotyczącym

a)

na wspólny wniosek Minister Obrony Narodowej, Minister Sprawiedliwości i minister

właściwy do spraw wewnętrznych,

b)

sejmik województwa,

c)

oddziały wojewódzkie Funduszu.

3.

Zmiana krajowego planu wymaga zatwierdzenia przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

Nie dotyczy to przypadku, gdy krajowy plan został zmieniony na skutek uwzględnienia

w całości wniosku ministra właściwego do spraw zdrowia.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia na podstawie analizy długookresowych trendów epidemiologicznych,

wskaźników zdrowotnych, zmian czynników mających wpływ na stan zdrowotny obywateli

oraz wojewódzkich planów zdrowotnych i planu zdrowotnego dla służb mundurowych przygotowuje

wieloletni Narodowy Plan Zdrowotny, zwany dalej „Narodowym Planem”, w którym określa

priorytetowe cele polityki zdrowotnej oraz wytyczne do ich osiągnięcia.

2.

Narodowy Plan opracowywany jest co najmniej na 4 lata i zawiera również, opracowane

na podstawie wojewódzkich planów zdrowotnych i planu zdrowotnego dla służb mundurowych,

szczegółowe wytyczne na temat priorytetowych celów polityki zdrowotnej oraz wytyczne

ich osiągnięcia na najbliższy rok kalendarzowy.

3.

Narodowy Plan powinien uwzględniać rekomendacje Światowej Organizacji Zdrowia oraz

priorytety zdrowotne określone przez Radę Ministrów.

4.

Narodowy Plan aktualizowany jest każdego roku w oparciu o wojewódzkie plany zdrowotne

i plan zdrowotny dla służb mundurowych.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia przygotowuje Narodowy Plan w terminie do dnia 30

września roku poprzedzającego pierwszy rok obejmowany tym planem.

Narodowy Plan i jego zmiany publikuje się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”.

1.

Ubezpieczony ma prawo wyboru lekarza, pielęgniarki i położnej podstawowej opieki zdrowotnej

spośród lekarzy, pielęgniarek i położnych ubezpieczenia zdrowotnego nie częściej niż

dwa razy w roku.

2.

Wybór lekarza, pielęgniarki i położnej podstawowej opieki zdrowotnej potwierdza oświadczenie

woli ubezpieczonego złożone w formie deklaracji wyboru lekarza, deklaracji wyboru

pielęgniarki i deklaracji wyboru położnej, zwanej dalej „deklaracją wyboru”.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2, składane jest na formularzu Funduszu.

4.

Świadczeniodawca udzielający świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej ma obowiązek

każdorazowego sprawdzenia poprawności wypełnienia deklaracji wyboru. Świadczeniodawca

udzielający świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej przed przyjęciem deklaracji wyboru

sprawdza uprawnienia pacjenta do korzystania ze świadczeń zdrowotnych określonych

w ustawie.

5.

Wypełnione deklaracje wyboru świadczeniodawca przechowuje w swojej siedzibie, zapewniając

ich dostępność ubezpieczonym, którzy je złożyli, z zachowaniem wymogów wynikających

z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 i Nr 153, poz. 1271).

1.

Lekarz podstawowej opieki zdrowotnej jest obowiązany do podejmowania wszelkich działań

służących zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia, a w szczególności

do postępowania zgodnie z zakresem kompetencji lekarza podstawowej opieki zdrowotnej.

2.

W ramach świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej świadczeniodawca zapewnia ubezpieczonym

dostęp do badań diagnostycznych oraz dziennej i nocnej pomocy wyjazdowej zgodnie z

zakresem swoich kompetencji.

3.

Osoba udzielająca świadczeń zdrowotnych w ramach dziennej lub nocnej pomocy wyjazdowej

korzysta z ochrony prawnej przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.

4.

Świadczenia zdrowotne znajdujące się w kompetencji lekarza podstawowej opieki zdrowotnej

udzielane są przez świadczeniodawcę udzielającego świadczeń zdrowotnych z zakresu

podstawowej opieki zdrowotnej lub też na podstawie odpowiednich porozumień przez innych

świadczeniodawców.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, Naczelnej

Rady Lekarskiej oraz Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych, określi, w drodze rozporządzenia,

zakres kompetencji lekarza, pielęgniarki i położnej podstawowej opieki zdrowotnej,

uwzględniając konieczność zapewnienia kompleksowości udzielanych świadczeń.

1.

Zalecaną maksymalną liczbę ubezpieczonych w podstawowej opiece zdrowotnej dla świadczeniodawcy

udzielającego świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej ustala się w krajowym planie.

2.

W uzasadnionych przypadkach, uwzględniając konieczność zapewnienia dostępności do

świadczeń zdrowotnych, Zarząd Funduszu może, na wniosek świadczeniodawcy udzielającego

świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej, po uzyskaniu opinii właściwego sejmiku województwa,

ustalić maksymalną liczbę ubezpieczonych podstawowej opieki zdrowotnej indywidualnie.

Świadczeniodawca udzielający świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej może kierować

pacjentów na badania diagnostyczne i leczenie specjalistyczne do świadczeniodawców,

którzy zawarli z Funduszem umowę o udzielanie tych świadczeń zdrowotnych.

1.

Świadczenia ambulatoryjne z zakresu specjalistycznej opieki zdrowotnej są udzielane

w ramach porad specjalistycznych na podstawie skierowania lekarza ubezpieczenia zdrowotnego.

2.

Skierowanie dla ubezpieczonego nie jest wymagane do świadczeń

1)

ginekologa i położnika;

2)

stomatologa;

3)

dermatologa;

4)

wenerologa;

5)

onkologa;

6)

okulisty;

7)

psychiatry;

8)

dla osób chorych na gruźlicę;

9)

dla osób zakażonych wirusem HIV;

10)

dla inwalidów wojennych;

11)

dla osób uzależnionych od alkoholu, środków odurzających i substancji psychoaktywnych

- w zakresie lecznictwa odwykowego.

1.

Ubezpieczony ma prawo wyboru świadczeniodawcy udzielającego porad specjalistycznych

spośród tych świadczeniodawców, którzy zawarli umowy z Funduszem.

2.

Ubezpieczony ma prawo wyboru szpitala spośród szpitali, które zawarły umowę z Funduszem.

3.

Ubezpieczony ma prawo wyboru podmiotu prowadzącego długoterminową opiekę pielęgniarską,

który zawarł umowę z Funduszem.

Ambulatoryjne specjalistyczne świadczenie zdrowotne udzielone ubezpieczonemu bez skierowania

lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, jeżeli jest ono wymagane, opłaca ubezpieczony.

W stanach bezpośredniego zagrożenia życia lub porodu świadczenia zdrowotne są udzielane

bez wymaganego skierowania.

1.

Ubezpieczony ma prawo wyboru lekarza stomatologa spośród lekarzy ubezpieczenia zdrowotnego.

2.

Ubezpieczony ma prawo wyboru pielęgniarki, położnej i innych świadczeniodawców, którzy

zawarli umowę z Funduszem.

1.

Ubezpieczony ma prawo do refundacji przez Fundusz wydatków poniesionych w związku

z uzyskaniem świadczeń zdrowotnych w stanie bezpośredniego zagrożenia życia lub nagłego

porodu, udzielanych przez świadczeniodawców niezwiązanych umową z Funduszem, o ile

wykaże, że nie miał możliwości uzyskania tych świadczeń u świadczeniodawcy, który

zawarł z Funduszem umowę o udzielanie świadczeń zdrowotnych.

2.

Refundacja, o której mowa w ust. 1, przysługuje ubezpieczonemu do wysokości przeciętnych

kosztów takich świadczeń zdrowotnych ponoszonych przez Fundusz na podstawie umów o

udzielanie świadczeń zdrowotnych.

1.

Leki i wyroby medyczne są wydawane ubezpieczonym w aptece na zasadach określonych

w ustawie.

2.

Apteka ma obowiązek w szczególności

1)

zapewnić dostępność leków i wyrobów medycznych objętych wykazami leków podstawowych

i uzupełniających, o których mowa w art. 57, oraz leków i wyrobów medycznych, o których

mowa w art. 58;

2)

udostępniać do kontroli przez Fundusz lub na jego zlecenie przez organy nadzoru farmaceutycznego

dokumentację, którą apteka jest obowiązana prowadzić na podstawie odrębnych przepisów;

3)

przekazywać Funduszowi informacje zawarte w treści poszczególnych zrealizowanych recept

na refundowane leki i wyroby medyczne.

1.

Apteka po przedstawieniu Funduszowi zestawień, o których mowa w ust. 5 pkt 2, nie

częściej niż co 14 dni, otrzymuje refundację ceny leku lub wyrobu medycznego wydawanego

ubezpieczonym bezpłatnie lub za częściową odpłatnością.

2.

Refundacja, o której mowa w ust. 1, nie może przekraczać ustalonego limitu ceny, z

zastrzeżeniem art. 65 i 66 ust. 1, i dokonywana jest przez Fundusz na zasadach, o

których mowa w ust. 3-5.

3.

Po przeanalizowaniu przedstawionych przez aptekę zestawień zbiorczych recept, nie

później niż 15 dni od otrzymania zestawienia, Fundusz dokonuje refundacji, o której

mowa w ust. 1.

4.

W przypadku przekroczenia przez Fundusz terminu, o którym mowa w ust. 3, aptece przysługują

odsetki ustawowe.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Aptekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób przedstawiania przez apteki Funduszowi zbiorczych zestawień zrealizowanych

recept podlegających refundacji,

2)

wzór zbiorczego zestawienia recept podlegających refundacji

- uwzględniając terminy przedstawiania zestawień i warunki ich przedstawiania.

W przypadku nieprzekazania lub przekazania niezgodnie z ustawą danych, o których mowa

w art. 124 ust. 2 pkt 3, oraz danych określonych zgodnie z art. 143, termin, o którym

mowa w art. 125 ust. 3, może zostać przedłużony do czasu przekazania przez aptekę

kompletnych danych.

1.

Fundusz przeprowadza kontrolę realizacji umowy o udzielanie świadczeń, a w szczególności

kontrolę

1)

sposobu korzystania ze świadczeń przez ubezpieczonych, dostępności i jakości świadczeń

oraz zasad organizacji ich udzielania;

2)

stosowania procedur diagnostycznych i terapeutycznych pod względem jakości i zgodności

z przyjętymi standardami;

3)

sposobu korzystania ze świadczeń specjalistycznych i stosowanych technologii medycznych;

4)

zasadności wyboru leków i wyrobów medycznych oraz przedmiotów ortopedycznych i środków

pomocniczych stosowanych w diagnostyce, leczeniu i rehabilitacji;

5)

zasad wystawiania recept.

2.

Kontrola dokumentacji medycznej, jakości i zasadności udzielanych świadczeń zdrowotnych

może być przeprowadzana tylko przez upoważnionych pracowników Funduszu posiadających

wykształcenie medyczne z właściwej dziedziny medycyny.

3.

Kontrolę jakości i zasadności udzielanych świadczeń zdrowotnych Fundusz może zlecić,

w razie potrzeby, konsultantowi krajowemu lub wojewódzkiemu z właściwej dziedziny

medycyny lub innej osobie posiadającej wykształcenie medyczne we właściwej dziedzinie

medycyny.

4.

Do kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 156 ust. 2-6 oraz

art. 157-170.

5.

Podmiot kontrolowany stosuje się do zaleceń zawartych w wystąpieniu pokontrolnym.

Fundusz prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie.

Środki finansowe Funduszu są środkami publicznymi.

1.

Tworzy się fundusz podstawowy i fundusz zapasowy Funduszu.

2.

Fundusz zapasowy zwiększa się o zatwierdzony zysk netto za rok obrotowy.

3.

Fundusz zapasowy zmniejsza się o zatwierdzoną stratę netto za rok obrotowy.

1.

Przychodami Funduszu są

1)

należne składki z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego;

2)

dochody z lokat i papierów wartościowych emitowanych lub gwarantowanych przez Skarb

Państwa;

3)

odsetki od nieopłaconych w terminie składek;

4)

darowizny i zapisy;

5)

środki na zadania zlecone;

6)

środki uzyskane z tytułu roszczeń regresowych;

7)

inne przychody.

2.

Przychody Funduszu są przeznaczone na finansowanie kosztów, o których mowa w art.

132, oraz środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych służących realizacji

zadań zawartych w ustawie lub statucie.

Kosztami Funduszu są

1)

koszty świadczeń zdrowotnych dla ubezpieczonych;

2)

koszty refundacji leków;

3)

koszty działalności Funduszu, w szczególności koszty utrzymania nieruchomości, amortyzacji

środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wynagrodzenia wraz z pochodnymi,

diety i zwroty kosztów podróży;

4)

koszty poboru i ewidencji składek;

5)

odszkodowania;

6)

koszty zadań zleconych;

7)

inne koszty.

Fundusz jest obowiązany lokować swoje środki na rachunkach bankowych w bankach, których

kapitał własny wynosi co najmniej 100 000 000 zł, w taki sposób, aby osiągnąć jak

największy stopień bezpieczeństwa i rentowności przy jednoczesnym zachowaniu płynności

środków.

Wysokość przychodów i kosztów Funduszu na dany rok określa się w planie finansowym

Funduszu.

Wysokość środków na koszty administracyjne Funduszu określa corocznie Rada Funduszu

w planie finansowym.

1.

Fundusz sporządza na każdy rok plan finansowy zrównoważony w zakresie przychodów i

kosztów.

2.

W planowanych kosztach uwzględnia się rezerwę ogólną w wysokości 1% planowanych należnych

przychodów ze składek z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego.

3.

Rezerwy ogólnej, o której mowa w ust. 2, nie uwzględnia się po osiągnięciu przez fundusz

zapasowy wysokości 4% planowanych należnych przychodów ze składek z tytułu ubezpieczenia

zdrowotnego.

1.

Zarząd Funduszu przedstawia projekt planu finansowego Radzie Funduszu w terminie do

dnia 10 sierpnia roku poprzedzającego rok, którego dotyczy ten plan.

2.

Rada Funduszu uchwala plan finansowy nie później niż do dnia 31 sierpnia roku poprzedzającego

rok, którego dotyczy ten plan.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych zatwierdza plan finansowy w terminie do dnia 15 września roku poprzedzającego

rok, którego dotyczy ten plan.

4.

W przypadku niezatwierdzenia uchwały dotyczącej planu finansowego, jeżeli nieprawidłowości

uchwały nie zostaną w wyznaczonym terminie usunięte przez organ uchwałodawczy, oraz

w przypadku nieuchwalenia planu finansowego na rok następny do dnia 31 sierpnia minister

właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych

ustala plan finansowy w całości lub w części.

5.

Zatwierdzony plan finansowy Zarząd Funduszu przesyła niezwłocznie do oddziałów wojewódzkich

Funduszu w celu jego realizacji.

1.

Zatwierdzony zysk netto za dany rok obrotowy przeznacza się w szczególności na

1)

pokrycie strat z lat ubiegłych lub

2)

fundusz zapasowy Funduszu.

2.

O przeznaczeniu zysku decyduje Rada Funduszu, w drodze uchwały, z uwzględnieniem pierwszeństwa

pokrycia strat z lat ubiegłych.

1.

Fundusz w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych sporządza

coroczną prognozę przychodów i kosztów na kolejne 3 lata.

2.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, organy

administracji rządowej, jednostki samorządu terytorialnego, świadczeniodawcy oraz

inne instytucje udzielają nieodpłatnie Funduszowi informacji koniecznych do sporządzenia

prognoz, o których mowa w ust. 1. Fundusz przesyła prognozy ministrowi właściwemu

do spraw zdrowia oraz ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych niezwłocznie

po ich sporządzeniu.

1.

Fundusz przeprowadza coroczne badanie sprawozdania finansowego przez biegłych rewidentów

oraz prowadzi rachunkowość na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694), z wyłączeniem art. 80 ust. 3.

2.

Centrala Funduszu i oddziały wojewódzkie Funduszu sporządzają samodzielnie sprawozdanie

finansowe. Łączne sprawozdanie finansowe Funduszu sporządza centrala Funduszu.

1.

Fundusz jest uprawniony do uzyskiwania i przetwarzania danych osobowych osób ubezpieczonych

w celu

1)

stwierdzenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego;

2)

wystawienia dokumentów uprawniających do korzystania ze świadczeń finansowanych przez

Fundusz;

3)

stwierdzenia obowiązku płacenia składki i ustalenia kwoty składki;

4)

kontroli rodzaju, zakresu i przyczyny udzielanych świadczeń;

5)

rozliczenia ze świadczeniodawcami;

6)

rozliczenia z innymi instytucjami lub osobami w zakresie ich zobowiązań wobec Funduszu;

7)

kontroli przestrzegania zasad legalności, gospodarności, rzetelności i celowości finansowania

udzielanych świadczeń zdrowotnych;

8)

monitorowania stanu zdrowia i zapotrzebowania ubezpieczonych na świadczenia zdrowotne

oraz leki i wyroby medyczne.

2.

Dla realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, Fundusz ma prawo przetwarzania następujących

danych

1)

nazwisko i imię;

2)

nazwisko rodowe;

3)

numer identyfikacyjny PESEL;

4)

numer NIP - w przypadku osób, którym nadano ten numer;

5)

seria i numer dowodu osobistego lub paszportu - w przypadku osób, które nie mają nadanego

numeru PESEL lub numeru NIP;

6)

data urodzenia;

7)

płeć;

8)

stopień pokrewieństwa z opłacającym składkę;

9)

adres zamieszkania;

10)

stopień niepełnosprawności - w przypadku członka rodziny;

11)

rodzaj uprawnień oraz numer i data ważności dokumentu potwierdzającego uprawnienia

osób, o których mowa w art. 65 ust. 1 i art. 66 ust. 1, a także osób posiadających

na podstawie odrębnych przepisów szersze uprawnienia do świadczeń zdrowotnych lub

produktów leczniczych niż wynikające z ustawy;

12)

udzielone ubezpieczonemu świadczenia zdrowotne w zakresie określonym w rozporządzeniu,

o którym mowa w art. 143 ust. 1 pkt 1.

3.

Świadczeniodawcy działający w ramach umów z Funduszem obowiązani są do gromadzenia

i przekazywania Funduszowi danych dotyczących udzielanych świadczeń zdrowotnych.

4.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, osoby spośród wymienionych

w art. 9 ust. 1 pkt 2-8, wobec których z uwagi na konieczność zapewnienia form i metod

realizacji zadań stanowiących tajemnicę państwową stosuje się odrębny tryb przetwarzania

danych, o których mowa w ust. 2. Rozporządzenie powinno w szczególności określać dane

osobowe, które będą przetwarzane, sposób ich przetwarzania oraz podmiot uprawniony

do ich gromadzenia i przetwarzania.

1.

Apteki są obowiązane udostępniać do kontroli na żądanie Funduszu do wglądu recepty

i przekazywać niezbędne dane, o których mowa w art. 143 ust. 2.

2.

Świadczeniodawcy działający w ramach umów z Funduszem obowiązani są do gromadzenia

i przekazywania Funduszowi danych, o których mowa w art. 143 ust. 1 pkt 1.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Aptekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, tryb udostępniania Funduszowi do kontroli recept

zrealizowanych przez ubezpieczonych i związanych z tym informacji, uwzględniając potrzebę

ochrony danych osobowych.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

zakres niezbędnych informacji gromadzonych przez świadczeniodawców, szczegółowy sposób

rejestrowania tych informacji oraz ich przekazywania Funduszowi, wojewodom i sejmikom

województw, w tym także rodzaje wykorzystywanych nośników informacji oraz wzory dokumentów,

2)

zakres niezbędnych informacji gromadzonych w systemie informatycznym Funduszu oraz

wzory i sposób przekazywania ministrowi właściwemu do spraw zdrowia sprawozdań okresowych,

a także wzory i sposób przekazywania ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, wojewodom

i sejmikom województw zbiorczych informacji dotyczących świadczeń zdrowotnych udzielonych

ubezpieczonym

- biorąc pod uwagę zakres zadań wykonywanych przez te podmioty.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Funduszu oraz Naczelnej

Rady Aptekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, zakres niezbędnych informacji

gromadzonych i przekazywanych przez apteki Funduszowi i ministrowi właściwemu do spraw

zdrowia, uwzględniając zakres zadań wykonywanych przez te podmioty.

Minister właściwy do spraw zdrowia gromadzi i przetwarza dane z ubezpieczenia zdrowotnego

w zakresie niezbędnym do realizacji zadań wynikających z ustawy.

Fundusz na żądanie ubezpieczonego informuje go o udzielonych mu świadczeniach zdrowotnych

oraz ich kosztach.

1.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przeprowadzają

kontrolę wykonywania obowiązków płatników w zakresie zgłoszenia ubezpieczonych do

Funduszu i opłacania składki.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia, na wniosek Prezesa Funduszu, może zobowiązać Zakład

Ubezpieczeń Społecznych lub Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego do przeprowadzenia

kontroli, o której mowa w ust. 1, określając jednocześnie jej zakres przedmiotowy

i podmiotowy.

3.

Do zakresu kontroli, o której mowa w ust. 1, należy kontrola rzetelności

1)

zgłaszania do ubezpieczenia zdrowotnego osób objętych tym ubezpieczeniem;

2)

deklarowanych podstaw obliczania składki na ubezpieczenie zdrowotne, prawidłowości

obliczania, opłacania i odprowadzania składki.

4.

Fundusz analizuje uzyskane z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Kasy Rolniczego

Ubezpieczenia Społecznego dane, o których mowa w ust. 3, oraz występuje z wnioskami

do tych instytucji.

Organy władzy publicznej są obowiązane przekazywać Funduszowi informacje o stwierdzonych

przypadkach naruszenia przepisów ustawy, przepisów wydanych na jej podstawie oraz

przepisów odrębnych ustaw, w zakresie, w jakim dotyczą ubezpieczenia zdrowotnego,

a w szczególności dotyczących zgłaszania do ubezpieczenia zdrowotnego oraz obliczania,

rozliczania i opłacania składek.

1.

Do kompetencji Prezesa Funduszu należy rozpatrywanie indywidualnych spraw z zakresu

ubezpieczenia zdrowotnego. Do indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego

zalicza się w szczególności sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia

prawa do świadczeń.

2.

Do spraw, o których mowa w ust. 1, nie należą sprawy z zakresu wymierzania i pobierania

składek należące do właściwości organów ubezpieczenia społecznego.

3.

Od decyzji Prezesa Funduszu w indywidualnych sprawach z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego

przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminach i na zasadach określonych w przepisach

Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.

1.

Odwołanie od decyzji wydanej w sprawach, o których mowa w art. 148, wnosi się do Prezesa

Funduszu.

2.

Prezes Funduszu może zmienić lub uchylić decyzję w terminie 14 dni od dnia wniesienia

odwołania.

3.

Jeżeli odwołanie nie zostało uwzględnione w całości, Prezes Funduszu przekazuje niezwłocznie

sprawę do sądu ze szczegółowym uzasadnieniem wydanej decyzji.

Do postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego rolników i osób podlegających

ubezpieczeniu społecznemu rolników i pobierających emerytury lub renty rolnicze stosuje

się przepisy o ubezpieczeniu społecznym rolników.

Nadzór nad Funduszem sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia.

Osoby wykonujące w imieniu ministra właściwego do spraw zdrowia czynności nadzoru

nad Funduszem nie mogą być członkami organów lub pracownikami Funduszu, świadczeniodawcami

mającymi umowę z Funduszem ani pracownikami lub osobami współpracującymi ze świadczeniodawcami,

którzy zawarli umowy z Funduszem o udzielanie świadczeń zdrowotnych.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia sprawuje nadzór, stosując kryterium legalności,

nad działalnością

1)

Funduszu;

2)

świadczeniodawców w zakresie realizacji umów z Funduszem.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia sprawuje nadzór nad gospodarką finansową Funduszu,

stosując kryterium legalności, rzetelności, celowości i gospodarności oraz zgodności

dokumentacji ze stanem faktycznym.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia bada uchwały przyjmowane przez Zarząd i Radę Funduszu

i przesyłane mu niezwłocznie przez te organy, w zakresie zgodności z prawem, i stwierdza

nieważność uchwały w całości lub w części, jeżeli narusza ona prawo lub stwarza zagrożenie

wystąpienia ujemnego wyniku finansowego.

4.

Przepisów ust. 3 nie stosuje się do uchwał dotyczących krajowego planu, o którym mowa

w art. 106, oraz planu finansowego, o którym mowa w art. 137.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, rozpatruje i zatwierdza roczne sprawozdania finansowe Funduszu.

6.

W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może żądać dodatkowych

danych dotyczących sprawozdania finansowego.

W przypadku niezatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego Funduszu minister właściwy

do spraw zdrowia może wystąpić do

1)

Prezesa Rady Ministrów - po zasięgnięciu opinii Rady Funduszu o odwołanie Prezesa

Funduszu, lub

2)

Rady Funduszu - o odwołanie innych członków Zarządu.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może przeprowadzić w każdym czasie kontrolę działalności

i stanu majątkowego Funduszu, a także kontrolę świadczeniodawców - w zakresie realizacji

umów o udzielanie świadczeń zdrowotnych.

2.

Przy przeprowadzaniu kontroli minister właściwy do spraw zdrowia może korzystać z

usług podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz podmiotów uprawnionych

do kontroli jakości i kosztów świadczeń zdrowotnych finansowanych przez Fundusz.

3.

Jednostka kontrolowana obowiązana jest do przedkładania ministrowi właściwemu do spraw

zdrowia dokumentacji oraz udzielania wszelkich informacji w związku z zakresem kontroli.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia może wydawać zalecenia mające na celu usunięcie

stwierdzonych nieprawidłowości i dostosowanie działalności kontrolowanego podmiotu

do przepisów prawa.

1.

Przeprowadzenie kontroli ma na celu ustalenie stanu faktycznego w zakresie przestrzegania

przez jednostkę kontrolowaną przepisów ustawy oraz dokonanie oceny kontrolowanej działalności.

2.

Osoby wykonujące w imieniu ministra właściwego do spraw zdrowia czynności kontrolne

lub podmioty wymienione w art. 155 ust. 2 przeprowadzają kontrolę na podstawie upoważnienia

ministra właściwego do spraw zdrowia.

3.

Upoważnienie do kontroli, o którym mowa w ust. 2, określa

1)

jednostkę kontrolowaną;

2)

imię i nazwisko kontrolującego;

3)

stanowisko służbowe kontrolującego;

4)

serię i numer dowodu tożsamości kontrolującego;

5)

przedmiot kontroli i jej zakres;

6)

termin rozpoczęcia kontroli;

7)

przewidywany czas trwania kontroli.

4.

Kontrolujący podlega wyłączeniu z kontroli, jeżeli wyniki kontroli mogą oddziaływać

na jego prawa lub obowiązki, na prawa lub obowiązki jego małżonka albo osoby pozostającej

z nim faktycznie we wspólnym pożyciu, krewnych i powinowatych do drugiego stopnia

bądź osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli. Przepis

stosuje się również po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli.

5.

Kontrolujący może być wyłączony z kontroli w każdym czasie, jeżeli zachodzą uzasadnione

wątpliwości co do jego bezstronności.

6.

Z wnioskiem o wyłączenie kontrolującego z przeprowadzenia kontroli może wystąpić kontrolujący

lub kierownik jednostki kontrolowanej. O wyłączeniu lub odmowie wyłączenia decyduje

minister właściwy do spraw zdrowia.

1.

Przed przystąpieniem do kontroli kontrolujący jest obowiązany okazać kierownikowi

jednostki kontrolowanej dowód tożsamości oraz upoważnienie, o którym mowa w art. 156

ust. 2.

2.

Kontrolę przeprowadza się w jednostce kontrolowanej w dniach i godzinach pracy w niej

obowiązujących.

3.

W razie konieczności, na wniosek kontrolującego, kontrolę przeprowadza się także w

dniach wolnych od pracy lub poza godzinami pracy. W tym celu kierownik jednostki kontrolowanej

wydaje niezbędne polecenia.

4.

Czynności kontrolne mogą być przeprowadzane również w siedzibie urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw zdrowia.

1.

Kontrolujący co najmniej na 24 godziny przed przystąpieniem do czynności kontrolnych

powiadamia kierownika jednostki kontrolowanej o przedmiocie, zakresie, trybie i czasie

rozpoczęcia oraz trwania kontroli.

2.

Kierownik jednostki kontrolowanej będącej świadczeniodawcą powiadamia niezwłocznie

podmiot, który tę jednostkę utworzył, o rozpoczęciu kontroli.

3.

Kierownik jednostki kontrolowanej ma obowiązek przedstawiać na żądanie kontrolującego

wszelkie dokumenty i materiały niezbędne do przeprowadzenia kontroli oraz umożliwić

kontrolującemu dokonywanie czynności, o których mowa w ust. 4.

4.

Kontrolujący ma prawo do

1)

swobodnego wstępu do obiektów i pomieszczeń jednostek kontrolowanych, z zachowaniem

przepisów o ochronie informacji niejawnych;

2)

wglądu do wszelkich dokumentów związanych z działalnością jednostki kontrolowanej

i innych materiałów dowodowych, z zachowaniem przepisów o tajemnicy ustawowo chronionej;

3)

przeprowadzenia oględzin obiektów, składników majątkowych i przebiegu czynności;

4)

żądania od pracowników jednostki kontrolowanej ustnych i pisemnych wyjaśnień;

5)

korzystania z pomocy biegłych i specjalistów;

6)

zabezpieczania dowodów.

1.

Kontrolujący jest upoważniony do swobodnego poruszania się po terenie jednostki kontrolowanej.

2.

Kontrolujący podlega przepisom o bezpieczeństwie i higienie pracy oraz przepisom o

postępowaniu z materiałami i dokumentami ustawowo chronionymi obowiązującym w jednostce

kontrolowanej.

3.

Kierownik jednostki kontrolowanej zapewnia kontrolującemu warunki i środki niezbędne

do sprawnego przeprowadzenia kontroli. Dotyczy to w szczególności

1)

niezwłocznego przedstawienia kontrolującemu dokumentów i materiałów;

2)

terminowego udzielania wyjaśnień przez pracowników;

3)

udostępnienia urządzeń technicznych na koszt jednostki kontrolowanej.

1.

Kontrolujący dokonuje ustaleń stanu faktycznego na podstawie zebranych w toku kontroli

dowodów.

2.

Dowodami są w szczególności: dokumenty, zabezpieczone rzeczy, opinie biegłych, wyniki

oględzin, jak również pisemne wyjaśnienia i oświadczenia.

3.

Zebrane w toku postępowania kontrolnego dowody kontrolujący odpowiednio zabezpiecza,

w miarę potrzeby, przez

1)

oddanie na przechowanie kierownikowi jednostki kontrolowanej za pokwitowaniem;

2)

przechowanie w jednostce kontrolowanej w oddzielnym zamkniętym i opieczętowanym pomieszczeniu.

4.

Zabranie z jednostki kontrolowanej dokumentów może dotyczyć wyłącznie ich uwierzytelnionych

kopii, odpisów lub wyciągów.

5.

O zwolnieniu dowodów spod zabezpieczenia decyduje kontrolujący.

6.

Kontrolujący może żądać od kierownika jednostki kontrolowanej, na jej koszt, sporządzenia

niezbędnych do kontroli odpisów lub wyciągów z dokumentów, jak również zestawień i

obliczeń dokonanych na podstawie dokumentów.

7.

Zgodność odpisów i wyciągów z oryginałami oraz prawidłowość zestawień i obliczeń potwierdza

kierownik komórki organizacyjnej, której one dotyczą.

1.

W razie potrzeby ustalenia stanu obiektu, innych składników majątkowych albo przebiegu

określonych czynności kontrolujący może przeprowadzić oględziny.

2.

Oględziny przeprowadza się w obecności kierownika komórki organizacyjnej, odpowiedzialnego

za obiekt, składniki majątkowe lub czynności poddane oględzinom, a w razie jego nieobecności

- pracownika wyznaczonego przez kierownika jednostki kontrolowanej.

3.

Z przebiegu i wyniku oględzin sporządza się niezwłocznie protokół, który podpisuje

kontroler i osoba wymieniona w ust. 2.

1.

Pracownicy jednostki kontrolowanej są obowiązani udzielać, w wyznaczonym terminie,

wyjaśnień ustnych lub pisemnych w sprawach dotyczących przedmiotu kontroli. Z ustnych

wyjaśnień kontrolujący sporządza protokół, który podpisuje kontrolujący i osoba udzielająca

tych wyjaśnień.

2.

Kontrolujący może zwracać się również o wyjaśnienia do byłych pracowników jednostki

kontrolowanej.

3.

Odmowa udzielenia wyjaśnień przez pracowników jednostki kontrolowanej może nastąpić

jedynie w przypadkach, gdy wyjaśnienia mogą dotyczyć faktów i okoliczności, których

ujawnienie mogłoby narazić na odpowiedzialność karną lub majątkową wezwanego do złożenia

wyjaśnień, a także jego małżonka lub osobę pozostającą z nim faktycznie we wspólnym

pożyciu, krewnych i powinowatych do drugiego stopnia bądź osoby związane z nim z tytułu

przysposobienia, opieki lub kurateli. Kontrolujący przed przyjęciem wyjaśnień jest

obowiązany poinformować składającego wyjaśnienia o prawie do odmowy ich udzielenia.

4.

Każdy może złożyć kontrolującemu ustne lub pisemne oświadczenie dotyczące przedmiotu

kontroli.

5.

Kontrolujący nie może odmówić przyjęcia oświadczenia, jeżeli ma ono związek z przedmiotem

kontroli.

1.

W szczególnie uzasadnionych okolicznościach kontrolujący może zgłosić wniosek o zwołanie

w toku kontroli narady z pracownikami jednostki kontrolowanej w celu omówienia kwestii

związanych z przeprowadzaną kontrolą.

2.

Naradę zwołuje kierownik jednostki kontrolowanej.

Kontrolujący w toku kontroli w miarę potrzeby informuje kierownika jednostki kontrolowanej

o ustaleniach wskazujących na ujawnione nieprawidłowości i uchybienia w działalności

tej jednostki.

W razie ujawnienia w toku kontroli okoliczności wskazujących na popełnienie przestępstwa

kontrolujący niezwłocznie zawiadamia na piśmie ministra właściwego do spraw zdrowia.

Minister właściwy do spraw zdrowia zawiadamia o tym organ powołany do ścigania przestępstw.

1.

Wyniki przeprowadzonej kontroli kontrolujący przedstawia w protokole kontroli.

2.

Protokół kontroli zawiera opis stanu faktycznego stwierdzonego w toku kontroli działalności

jednostki kontrolowanej, w tym ustalonych nieprawidłowości, z uwzględnieniem przyczyn

powstania, zakresu i skutków tych nieprawidłowości oraz osób za nie odpowiedzialnych.

3.

Ponadto protokół kontroli powinien zawierać

1)

zastrzeżenie, że służy wyłącznie do użytku służbowego;

2)

nazwę jednostki kontrolowanej i jej adres oraz imię i nazwisko kierownika jednostki

kontrolowanej, a w miarę potrzeby - także kierowników kontrolowanych komórek organizacyjnych,

z uwzględnieniem zmian w okresie objętym kontrolą;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia kontroli, z wymienieniem przerw w kontroli;

4)

imię i nazwisko kontrolującego oraz numer i datę upoważnienia do kontroli;

5)

określenie przedmiotu kontroli i okresu objętego kontrolą;

6)

wzmiankę o poinformowaniu kierownika jednostki kontrolowanej o prawie zgłaszania zastrzeżeń,

o których mowa w art. 167, oraz o stanowisku zajętym wobec nich przez kontrolującego;

7)

wzmiankę o poinformowaniu kierownika jednostki kontrolowanej o prawie składania wyjaśnień

do protokołu, o których mowa w art. 167;

8)

wzmiankę o poinformowaniu kierownika jednostki kontrolowanej o prawie odmowy podpisania

protokołu;

9)

wzmiankę o doręczeniu egzemplarza protokołu kierownikowi jednostki kontrolowanej;

10)

podpisy kontrolującego i kierownika jednostki kontrolowanej oraz miejsce i datę podpisania

protokołu;

11)

parafy kontrolującego i kierownika jednostki kontrolowanej na każdej stronie protokołu;

12)

wzmiankę o odmowie podpisania protokołu.

4.

Protokół kontroli sporządza się w dwóch egzemplarzach; jeden egzemplarz protokołu

otrzymuje kierownik jednostki kontrolowanej.

1.

Protokół kontroli podpisują kontrolujący i kierownik jednostki kontrolowanej, a w

razie jego nieobecności - osoba pełniąca jego obowiązki.

2.

Kierownikowi jednostki kontrolowanej lub osobie pełniącej jego obowiązki przysługuje

prawo zgłoszenia przed podpisaniem protokołu kontroli umotywowanych zastrzeżeń co

do ustaleń zawartych w protokole.

3.

Zastrzeżenia należy zgłosić na piśmie w terminie 7 dni roboczych od dnia otrzymania

protokołu kontroli.

4.

W razie zgłoszenia zastrzeżeń, o których mowa w ust. 2, kontrolujący jest obowiązany

dokonać ich analizy i, w miarę potrzeby, podjąć dodatkowe czynności kontrolne, a w

przypadku stwierdzenia zasadności zastrzeżeń - zmienić lub uzupełnić odpowiednią część

protokołu kontroli.

5.

W razie nieuwzględnienia zastrzeżeń w całości lub w części kontrolujący przekazuje

na piśmie stanowisko zgłaszającemu zastrzeżenia.

6.

Kierownikowi jednostki kontrolowanej lub osobie pełniącej jego obowiązki przysługuje

prawo złożenia wyjaśnień co do przyczyn i okoliczności powstania nieprawidłowości

opisanych w protokole kontroli w terminie 7 dni roboczych od dnia otrzymania protokołu.

1.

Kierownik jednostki kontrolowanej lub osoba pełniąca jego obowiązki może odmówić podpisania

protokołu kontroli, składając, w terminie 7 dni roboczych od dnia jego otrzymania,

wyjaśnienie przyczyn tej odmowy.

2.

O odmowie podpisania protokołu kontroli i złożeniu wyjaśnienia kontrolujący czyni

wzmiankę w protokole.

3.

Odmowa podpisania protokołu przez osobę wymienioną w ust. 1 nie stanowi przeszkody

do podpisania protokołu przez kontrolującego i realizacji ustaleń kontroli.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia sporządza wystąpienie pokontrolne, które przekazuje

kierownikowi jednostki kontrolowanej.

2.

Wystąpienie pokontrolne zawiera ocenę kontrolowanej działalności wynikającą z ustaleń

opisanych w protokole kontroli, a także zalecenia, o których mowa w art. 155 ust.

4, zmierzające do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

3.

Kierownik jednostki kontrolowanej jest obowiązany, w terminie 14 dni od dnia otrzymania

wystąpienia pokontrolnego, do poinformowania ministra właściwego do spraw zdrowia

o sposobie wykorzystania uwag i wykonania wniosków pokontrolnych oraz o podjętych

działaniach lub przyczynach niepodjęcia tych działań.

1.

Kierownik jednostki kontrolowanej, w ciągu 7 dni od dnia otrzymania wystąpienia pokontrolnego,

może odwołać się do ministra właściwego do spraw zdrowia od zawartych w wystąpieniu

pokontrolnym ocen, uwag, wniosków i zaleceń.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia rozpatruje odwołanie w ciągu 14 dni od dnia jego

otrzymania i zajmuje stanowisko.

3.

Stanowisko ministra właściwego do spraw zdrowia jest ostateczne i wraz z uzasadnieniem

jest doręczane jednostce kontrolowanej.

1.

W razie niewykonywania zaleceń wynikających z wystąpienia pokontrolnego, o którym

mowa w art. 169 ust. 1, prowadzenia działalności z naruszeniem przepisów prawa lub

statutu, a także odmowy udzielenia wyjaśnień i informacji minister właściwy do spraw

zdrowia może

1)

nakładać na członka Zarządu Funduszu karę upomnienia lub karę pieniężną do wysokości

5-krotnego wynagrodzenia brutto tej osoby wyliczonego na podstawie wynagrodzenia za

ostatnie 3 miesiące przed nałożeniem kary;

2)

występować do Rady Funduszu z wnioskiem o odwołanie członka Zarządu;

3)

występować do Rady Funduszu z wnioskiem o zawieszenie w czynnościach członka Zarządu

do czasu rozpatrzenia wniosku o jego odwołanie.

2.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 pkt 1, podlegają egzekucji w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Na wniosek ministra właściwego do spraw zdrowia, właściwy minister jest uprawniony

do przeprowadzenia kontroli w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych i w Kasie Rolniczego

Ubezpieczenia Społecznego w zakresie realizacji zadań ubezpieczenia zdrowotnego określonych

przepisami ustawy. Przepisy art. 156 ust. 2-6 oraz art. 157-170 stosuje się odpowiednio.

1.

W sprawach nadzoru minister właściwy do spraw zdrowia wydaje decyzje administracyjne.

2.

Do postępowania przed ministrem właściwym do spraw zdrowia w sprawach nadzoru stosuje

się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Rada Ministrów przedstawia corocznie Sejmowi i Senatowi Rzeczypospolitej Polskiej,

nie później niż do końca lipca roku następnego, sprawozdanie z działalności Funduszu.

Kto

1)

nie zgłasza wymaganych przepisami ustawy danych lub zgłasza nieprawdziwe dane mające

wpływ na wymiar składek na ubezpieczenia zdrowotne albo udziela w tych sprawach nieprawdziwych

wyjaśnień lub odmawia ich udzielenia,

2)

udaremnia lub utrudnia przeprowadzenie kontroli w zakresie realizacji ubezpieczenia

zdrowotnego,

3)

nie odprowadza w terminie składek na ubezpieczenie zdrowotne,

4)

pobiera nienależne opłaty od ubezpieczonych za świadczenia objęte umową z Funduszem

o udzielanie świadczeń zdrowotnych,

5)

umyślnie uniemożliwia lub ogranicza w poważnym stopniu dostęp ubezpieczonych do świadczeń

zdrowotnych,

6)

wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 10 ust. 3 i art. 11 ust. 2, nie zgłasza do

Funduszu członków rodziny, o których mowa w art. 7 ust. 2,

7)

podaje w ofercie złożonej w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń

zdrowotnych finansowanych przez Fundusz nieprawdziwe informacje i dane

- podlega karze grzywny.

W razie ukarania za wykroczenie z art. 175 pkt 7 można orzec środek karny zakazu uczestniczenia

w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych finansowanych

przez Fundusz na czas od 6 miesięcy do 3 lat.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w art. 175 i 176, następuje w trybie przepisów

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88 i Nr 233, poz. 1955) w art. 10 w pkt 7 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 8 w

brzmieniu

„

8)

wniosku o wpis, o którym mowa w art. 205 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r.

o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391).

”

.

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 69 otrzymuje brzmienie

„

Art. 69.

Żołnierze odbywający zasadniczą służbę wojskową, przeszkolenie wojskowe i ćwiczenia

wojskowe oraz pełniący służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny

są objęci obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego na zasadach określonych w ustawie

z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia

(Dz. U. Nr 45, poz. 391).

”

;

2)

dodaje się art. 69a w brzmieniu

„

Art. 69a.

Żołnierze odbywający nadterminową zasadniczą służbę wojskową i służbę okresową są

objęci obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego na zasadach określonych w ustawie o powszechnym

ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia.

”

;

3)

uchyla się art. 129.

W ustawie z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 61 otrzymuje brzmienie

„

Art. 61.

Żołnierze zawodowi są objęci obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego i korzystają ze

świadczeń na zasadach określonych w ustawie z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym

ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391).

”

;

2)

w art. 99 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

świadczenia zdrowotne na zasadach określonych w ustawie o powszechnym ubezpieczeniu

w Narodowym Funduszu Zdrowia,

”

.

W ustawie z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska

państwowe

(Dz. U. Nr 20, poz. 101, z późn. zm. w art. 5a w ust. 2 wyrazy „powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym” zastępuje się wyrazami „powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia”.

W ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 36

a)

w ust. 1 w pkt 8 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 9 w brzmieniu

„

9)

wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne, z zastrzeżeniem ust.

1a.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Decyzje, o których mowa w ust. 1 pkt 9, Prezes Kasy wydaje w sprawach spornych.

”

;

2)

w art. 79 w ust. 2 wyrazy „przez Kasy Chorych” zastępuje się wyrazami „przez Narodowy Fundusz Zdrowia”.

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 14 w ust. 2 w pkt 10 w lit. b, w art. 23 w ust. 1 w pkt 58, w art. 27b w ust.

1 w pkt 1 i 2, w art. 32 w ust. 3b, w art. 33 w ust. 3a, w art. 34 w ust. 4a i ust.

9 w zdaniu końcowym, w art. 35 w ust. 9, w art. 37 w ust. 1a w pkt 4, w art. 38 w

ust. 1, w art. 41 w ust. 1a i w art. 43 w ust. 4 występujące w różnych przypadkach

wyrazy „powszechne ubezpieczenie zdrowotne” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „powszechne ubezpieczenie w Narodowym Funduszu Zdrowia”;

2)

w art. 26 w ust. 7b wyrazy „Kas Chorych” zastępuje się wyrazami „Narodowego Funduszu Zdrowia”.

W ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej

(Dz. U. Nr 91, poz. 408, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 50 dodaje się art. 50a w brzmieniu

„

Art. 50a.

1.

W jednostkach budżetowych tworzonych i nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej,

Ministra Sprawiedliwości lub ministra właściwego do spraw wewnętrznych, które posiadają

w strukturze organizacyjnej ambulatorium, ambulatorium z izbą chorych lub lekarza

podstawowej opieki zdrowotnej, może być gromadzony środek specjalny.

2.

Przychodem środka specjalnego, o którym mowa w ust. 1, są środki uzyskane na podstawie

umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych zawartej z Narodowym Funduszem Zdrowia, które

mogą być przeznaczone wyłącznie na finansowanie wydatków związanych z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej dla

1)

żołnierzy czynnej służby wojskowej, emerytów i rencistów wojskowych, pracowników wojska

oraz członków ich rodzin,

2)

poborowych i funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej

Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów oraz pracowników cywilnych

tych służb, a także ich rodzin.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wykaz jednostek, o których mowa w

ust. 1, w których może być gromadzony środek specjalny.

”

;

2)

w art. 66a w ust. 1, w art. 70d w ust. 1 w pkt 1 i w ust. 2 występujące w różnych

przypadkach wyrazy „kasy chorych” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „Narodowy Fundusz Zdrowia”.

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 16 w ust. 1

a)

w pkt 9 w lit. c wyrazy „powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym” zastępuje się wyrazami „powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia”;

b)

uchyla się pkt 62;

2)

w art. 17 w ust. 1

a)

pkt 4p otrzymuje brzmienie

„

4p)

dochody Narodowego Funduszu Zdrowia w części przeznaczonej na cele statutowe,

”

,

b)

uchyla się pkt 27.

W ustawie z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora

(Dz. U. Nr 73, poz. 350, z późn. zm. w art. 36 wyrazy „powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym” zastępuje się wyrazami „powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia”.

W ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych

przychodów osiąganych przez osoby fizyczne

(Dz. U. Nr 144, poz. 930, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 11 w ust. 4 wyrazy „Kas Chorych” zastępuje się wyrazami „Narodowego Funduszu Zdrowia”;

2)

w art. 13 w ust. 1, w art. 21 w ust. 2a w pkt 2, w art. 31 w ust. 1, 2, 4 i 5, w art.

44 w ust. 1 i 2, w art. 47 i w art. 52 w ust. 3 w pkt 4 występujące w różnych przypadkach

wyrazy „powszechne ubezpieczenie zdrowotne” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „powszechne ubezpieczenie w Narodowym Funduszu Zdrowia”.

W ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2003 r. Nr 15, poz. 148) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

Narodowy Fundusz Zdrowia;

”

;

2)

w art. 35d w ust. 1 pkt 13 otrzymuje brzmienie

„

13)

Narodowym Funduszu Zdrowia;

”

.

W ustawie z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami

prawnymi

(Dz. U. Nr 26, poz. 306, z 2001 r. Nr 85, poz. 924 i Nr 154, poz. 1799 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 uchyla się pkt 14 i 15;

2)

w art. 2 uchyla się pkt 8 i 9;

3)

w art. 5 w ust. 3, w art. 6 w ust. 1, w art. 10 w ust. 1 i 7 wyrazy „8-10” zastępuje wyrazem „10”;

4)

w art. 8 uchyla się pkt 9.

W ustawie z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. Nr 113, poz. 1207 i Nr 154, poz. 1801 oraz z 2002 r. Nr 241, poz. 2073) w art. 22 w ust. 4, w art. 34 w ust. 4, 5, w ust. 7 w pkt 6, w ust. 8, 10 i 12 oraz

w art. 45 w pkt 3 występujące w różnych przypadkach i liczbach wyrazy „kasa chorych” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach i liczbach wyrazami „Narodowy Fundusz Zdrowia”.

W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej

(Dz. U. Nr 100, poz. 1083 oraz z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052) w art. 47 w pkt 1 wyrazy „kas chorych” zastępuje się wyrazami „Narodowego Funduszu Zdrowia”.

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. Nr 126, poz. 1381 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984, Nr 141, poz. 1181 i Nr 152, poz. 1265) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 w ust. 7 w pkt 2 lit. c otrzymuje brzmienie

„

c)

sposób potwierdzania przez Zarząd Narodowego Funduszu Zdrowia okoliczności, o których

mowa w art. 57 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu

w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz. U. Nr 45, poz. 391),

”

;

2)

w art. 103 w ust. 2 w pkt 2 wyrazy „kasę chorych” zastępuje się wyrazami „Narodowy Fundusz Zdrowia”.

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach

(Dz. U. Nr 126, poz. 1384) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2

a)

pkt 13 otrzymuje brzmienie

„

13)

osoba ubezpieczona - osobę objętą ubezpieczeniem zdrowotnym na podstawie ustawy z

dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia

(Dz. U. Nr 45, poz. 391),

”

,

b)

pkt 23 otrzymuje brzmienie

„

23)

świadczeniodawca - świadczeniodawcę w rozumieniu art. 5 pkt 25 ustawy o powszechnym

ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia,

”

;

2)

w art. 6 w ust. 6, w art. 16 w ust. 1 oraz w art. 18 w ust. 4 wyrazy „kasy chorych” zastępuje się wyrazami „Narodowy Fundusz Zdrowia”;

3)

w art. 6 w ust. 7, w art. 16 w ust. 2, w art. 18 w ust. 5, w art. 19 w ust. 4, w art.

29 w ust. 1 i w art. 31 w ust. 3 wyrazy „powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym” zastępuje się wyrazami „powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia”.

W ustawie z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej, ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawy

o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, ustawy o zmianie ustawy o powszechnym ubezpieczeniu

zdrowotnym oraz niektórych innych ustaw, ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym,

ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo farmaceutyczne, ustawę o wyrobach medycznych

oraz ustawę o Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów

Biobójczych oraz o zmianie ustawy o zmianie ustawy o zawodzie lekarza oraz o zmianie

innych ustaw

(Dz. U. Nr 154, poz. 1801 oraz z 2002 r. Nr 32, poz. 300 i Nr 200, poz. 1689) wprowadza się następujące zmiany

1)

uchyla się art. 1-3;

2)

w art. 9 skreśla się wyrazy „, z wyjątkiem art. 1-3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.”.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o

1)

„kasie chorych” lub „instytucji powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego” - rozumie

się przez to Fundusz;

2)

„ustawie o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym” - rozumie się przez to niniejszą

ustawę;

3)

„powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym” - rozumie się przez to ubezpieczenie zdrowotne

określone w niniejszej ustawie;

4)

„symbolu kasy chorych” - rozumie się przez to oznaczenie właściwego oddziału wojewódzkiego

Funduszu;

5)

„Urzędzie Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych” - rozumie się przez to ministra właściwego

do spraw zdrowia.

Ubezpieczeni na podstawie ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

(Dz. U. Nr 28, poz. 153, z późn. zm. stają się, z dniem wejścia w życie ustawy, ubezpieczonymi na podstawie niniejszej

ustawy.

1.

Niniejsza ustawa nie narusza przepisów o świadczeniach zdrowotnych udzielanych bezpłatnie

przez zakłady opieki zdrowotnej bez względu na uprawnienia z tytułu ubezpieczenia

zdrowotnego

1)

art. 102 pkt 1 i art. 115 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm.;

2)

art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu

alkoholizmowi

(Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 i Nr 167, poz. 1372);

3)

art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. z 2003 r. Nr 24, poz. 198);

4)

art. 10 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. Nr 111, poz. 535, z późn. zm..

2.

Świadczenia zdrowotne

1)

związane z ciążą, porodem i połogiem,

2)

dzieciom do ukończenia 18 roku życia

- są udzielane bezpłatnie niezależnie od uprawnień z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego.

3.

Przez świadczenia zdrowotne, o których mowa w ust. 1 i 2, rozumie się także leki wydawane

na zasadach określonych w ustawie.

4.

Zasady i tryb finansowania z budżetu państwa kosztów świadczeń zdrowotnych związanych

ze zwalczaniem chorób zakaźnych i zakażeń udzielanych na rzecz osób nieposiadających

uprawnień z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego określają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach

(Dz. U. Nr 126, poz. 1384 oraz z 2003 r. Nr 45, poz. 391).

5.

Świadczenia zdrowotne, o których mowa w ust. 1 i 2, udzielane na rzecz osób nieposiadających

uprawnień z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego finansowane są z budżetu państwa.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb

finansowania świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 5, uwzględniając sposób

wydatkowania środków publicznych.

1.

Narodowy Fundusz Zdrowia zapewnia ciągłość udzielania świadczeń zdrowotnych ubezpieczonym,

w szczególności wstępuje w prawa i obowiązki kas chorych wynikające z umów o udzielanie

świadczeń zdrowotnych zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy między kasami chorych

a świadczeniodawcami.

2.

Umowy, o których mowa w ust. 1, obowiązują do czasu zawarcia nowych umów na warunkach

wynikających z niniejszej ustawy.

3.

Postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych wszczęte

przed dniem wejścia w życie ustawy prowadzi się na zasadach określonych w dotychczasowych

przepisach.

Wysokość składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 21, wynosi

1)

od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2003 r. - 8% podstawy wymiaru;

2)

od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 31 grudnia 2004 r. - 8,25% podstawy wymiaru;

3)

od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. - 8,5% podstawy wymiaru;

4)

od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. - 8,75% podstawy wymiaru.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia sprawuje nadzór nad organizowaniem Funduszu.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia podejmuje działania konieczne do realizacji celów

ustawy, a w szczególności

1)

powołuje Komisję Inwentaryzacyjną w celu ustalenia mienia kas chorych, które zostanie

przekazane do Funduszu;

2)

sporządza wykazy mienia kas chorych oraz wszystkich ich jednostek organizacyjnych;

3)

przygotowuje przejęcie przez Fundusz mienia kas chorych oraz wszystkich ich jednostek

organizacyjnych, a w szczególności środków trwałych i wyposażenia;

4)

przygotowuje przejęcie przez Fundusz praw majątkowych i niemajątkowych kas chorych

oraz wszystkich ich jednostek organizacyjnych;

5)

nadzoruje we współpracy z Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych zawieranie umów

o udzielanie świadczeń zdrowotnych na rok 2003 przez kasy chorych;

6)

dostosowuje istniejący system kas chorych do potrzeb Funduszu.

3.

Zadania, o których mowa w ust. 2, wykonuje jednostka organizacyjna utworzona przez

ministra właściwego do spraw zdrowia.

4.

Pracownicy jednostki, o której mowa w ust. 3, stają się z dniem wejścia w życie ustawy

pracownikami centrali Funduszu.

1.

Zarządy kas chorych są obowiązane do podejmowania działań koniecznych do realizacji

celów ustawy.

2.

Zarządy kas chorych obowiązane są do współpracy z ministrem właściwym do spraw zdrowia

w zakresie realizacji zadań, o których mowa w ust. 1 i w art. 200 ust. 2.

3.

W przypadku uchybienia obowiązkom, o których mowa w ust. 1 i 2, minister właściwy

do spraw zdrowia może odwołać zarząd kasy chorych i powołać w jego miejsce zarząd

tymczasowy.

4.

Zarząd tymczasowy kieruje działalnością kasy i wykonuje wszystkie zadania zastrzeżone

dla zarządu, do czasu powołania nowego zarządu przez radę kasy chorych.

5.

Zarząd tymczasowy liczy 1-3 członków.

1.

Fundusz z dniem wejścia w życie ustawy staje się podmiotem wszelkich praw i obowiązków

kas chorych, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Mienie kas chorych staje się z dniem wejścia w życie ustawy z mocy prawa mieniem Funduszu,

z tym że mienie otrzymane przez kasy chorych od Skarbu Państwa zalicza się na fundusz

podstawowy Funduszu.

3.

Umowy, na podstawie których kasy chorych lub ich oddziały nabyły prawo do używania

nieruchomości, wygasają po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, chyba

że w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia ustawy w życie Fundusz oświadczy drugiej

stronie umowy, iż pozostaje nią związany, z zastrzeżeniem ust. 4. Oświadczenie Fundusz

składa na piśmie.

4.

Przepis ust. 3 nie dotyczy umów, na podstawie których kasy chorych lub ich oddziały

nabyły własność lub użytkowanie wieczyste nieruchomości.

5.

Przejście praw i mienia kas chorych na Fundusz następuje nieodpłatnie oraz wolne jest

od podatków i opłat.

Fundusze rezerwowe kas chorych stają się z dniem wejścia w życie ustawy funduszem

zapasowym Funduszu.

Fundusz przejmuje zbiory danych prowadzone przez kasy chorych, w tym zbiory danych

osobowych.

1.

Ujawnienie w księgach wieczystych praw własności nieruchomości i użytkowania wieczystego

nieruchomości wynikających z przejęcia przez Fundusz mienia, o którym mowa w art.

202 ust. 2, następuje na wniosek właściwego ze względu na położenie nieruchomości

dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, na podstawie wyciągu z wykazu, o którym

mowa w art. 200 ust. 2 pkt 2, stwierdzającego przejście prawa własności lub użytkowania

wieczystego na rzecz Funduszu.

2.

Postępowanie w przedmiocie wpisów jest wolne od opłat sądowych.

Z dniem wejścia w życie ustawy

1)

regionalne kasy chorych przekształcają się z mocy prawa w oddziały wojewódzkie Funduszu;

2)

znosi się Urząd Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych.

Z dniem wejścia w życie ustawy centrala Branżowej Kasy Chorych dla Służb Mundurowych

wchodzi w skład centrali Funduszu, a oddziały terenowe Branżowej Kasy Chorych dla

Służb Mundurowych wchodzą w skład właściwych oddziałów wojewódzkich Funduszu.

1.

Pracownicy regionalnych kas chorych i oddziałów terenowych Branżowej Kasy Chorych

dla Służb Mundurowych z dniem wejścia w życie ustawy stają się pracownikami właściwych

oddziałów wojewódzkich Funduszu, z zastrzeżeniem art. 209.

2.

Pracownicy centrali Branżowej Kasy Chorych dla Służb Mundurowych z dniem wejścia w

życie ustawy stają się pracownikami centrali Funduszu, z zastrzeżeniem art. 209.

3.

Pracownicy Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych z dniem wejścia w życie ustawy stają

się pracownikami urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zdrowia, z zastrzeżeniem

art. 209.

1.

Stosunki pracy z pracownikami, o których mowa w art. 208, wygasają

1)

po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy - jeżeli przed upływem 2 miesięcy

od dnia wejścia ustawy w życie nie zostaną im zaproponowane nowe warunki pracy lub

płacy na dalszy okres, albo

2)

w razie odmowy przyjęcia nowych warunków pracy lub płacy, o których mowa w pkt 1,

przez pracownika w terminie nie późniejszym niż 2 tygodnie przed upływem 3 miesięcy

od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Pracodawca obowiązany jest powiadomić na piśmie pracownika odpowiednio o terminie

wygaśnięcia stosunku pracy i o skutkach nieprzyjęcia nowych warunków pracy i płacy.

3.

Wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy przez pracodawcę może nastąpić za wypowiedzeniem.

4.

Pracownicy, o których mowa w art. 208, zachowują uprawnienia pracownicze wynikające

z aktów, na podstawie których powstał ich stosunek pracy przed dniem wejścia w życie

ustawy, do dnia

1)

wymienionego w ust. 1 pkt 2 - jeżeli przyjęli proponowane warunki pracy lub płacy

na dalszy okres, albo

2)

wygaśnięcia stosunku pracy, o którym mowa w ust. 1, albo

3)

wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 3.

5.

W przypadku wygaśnięcia stosunku pracy, o którym mowa w ust. 1, lub wypowiedzenia,

o którym mowa w ust. 3, pracownikom przysługuje odprawa, o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy

(Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 980, Nr 135, poz. 1146 i Nr 200, poz. 1679).

6.

Przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się do urzędników służby cywilnej, do których stosuje

się przepisy ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483, z późn. zm..

1.

Mienie Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych z dniem wejścia w życie ustawy staje

się mieniem urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zdrowia.

2.

Postępowania wszczęte i niezakończone przed Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych

toczą się nadal przed ministrem właściwym do spraw zdrowia.

Plan finansowy Funduszu na rok 2003, zrównoważony w zakresie przychodów i kosztów,

sporządza minister właściwy do spraw zdrowia.

1.

Środki, które wpłynęły na rachunek ubezpieczenia zdrowotnego przed dniem wejścia w

życie ustawy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych przekazuje na wyodrębnione rachunki bankowe

Funduszu w terminie 3 dni roboczych od dnia ich wpływu na rachunek ubezpieczenia zdrowotnego.

2.

Do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym ustawa weszła w życie, Zakład

Ubezpieczeń Społecznych przekaże do centrali Funduszu informację o kwotach przesunięć

pomiędzy kasami chorych, które byłyby wynikiem rozliczenia zaliczek przekazanych kasom

chorych za okres od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia poprzedzającego dzień wejścia

w życie ustawy, dokonanego w sposób określony przepisami wydanymi na podstawie art.

169c ust. 6 ustawy, o której mowa w art. 222, oraz potrąci z bieżących wpłat składek

na ubezpieczenie zdrowotne w sposób określony tymi przepisami koszty poboru i ewidencjonowania

składek naliczone od składek zidentyfikowanych i przekazanych do dnia poprzedzającego

dzień wejścia w życie ustawy.

3.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie przekazuje do Funduszu informacji o składkach przekazanych

kasom chorych do końca 2002 r., a zidentyfikowanych po dniu 30 czerwca 2003 r.

1.

Do dnia 31 grudnia 2004 r. zgłoszenia, o których mowa w art. 19 ust. 3, przesyła się

do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego wraz

ze zgłoszeniem do ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 17.

2.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przekazują

do oddziałów wojewódzkich Funduszu dane określone w art. 141 ust. 2 pkt 1-9 przekazane

w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 19 ust. 3, po przeprowadzeniu ich weryfikacji polegającej

na stwierdzeniu ich zgodności z danymi objętymi ewidencją PESEL.

3.

Do weryfikacji danych, o której mowa w ust. 2, stosuje się przepisy wydane na podstawie

art. 29 ust. 11.

4.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przekażą

nieodpłatnie, do dnia 1 stycznia 2005 r., zbiory danych osobowych wynikających ze

zgłoszeń, o których mowa w art. 19 ust. 3.

Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej w stosunku

do osób posiadających obywatelstwo państw członkowskich Unii Europejskiej znosi się

warunek posiadania wizy uprawniającej do podjęcia pracy, zezwolenia na osiedlenie

się lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 6 i 7.

1.

Do czasu wydania ubezpieczonemu karty ubezpieczenia zdrowotnego, o której mowa w art.

20 ust. 1, dowodem ubezpieczenia zdrowotnego jest każdy dokument, który potwierdza

uprawnienia do świadczeń zdrowotnych, w szczególności dokument potwierdzający opłacanie

składek na ubezpieczenie zdrowotne.

2.

W przypadku emerytów i rencistów dokumentem potwierdzającym opłacanie składek na ubezpieczenie

zdrowotne, o którym mowa w ust. 1, jest dokument potwierdzający kwotę przekazanej

emerytury lub renty, w tym w szczególności odcinek przekazu lub wyciąg.

Oświadczenia woli ubezpieczonych o wyborze lekarza, pielęgniarki i położnej podstawowej

opieki zdrowotnej, złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, zachowują

swoją ważność.

1.

Do czasu utworzenia Centralnego Wykazu Ubezpieczonych Zakład Ubezpieczeń Społecznych

i Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przekazują informacje, o których mowa

w art. 29 ust. 6 i 8, do oddziału wojewódzkiego Funduszu wskazanego w zgłoszeniach,

o których mowa w art. 17 i 18, z zastrzeżeniem ust. 5.

2.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przekazują,

nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r., informacje o należnej składce, o której

mowa w art. 29 ust. 9, do centrali Funduszu w kwocie globalnej z podziałem na poszczególne

oddziały wojewódzkie Funduszu.

3.

Do dnia 31 grudnia 2005 r. poziom identyfikacji składek na ubezpieczenie zdrowotne

(przypisania do konkretnego ubezpieczonego) dokonywanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych

i Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w zakresie realizacji zadań określonych

w art. 29 ust. 6, 8 i 9 nie może być niższy niż 60% wpływających składek.

4.

Od dnia 1 stycznia 2006 r. poziom identyfikacji składek, o którym mowa w ust. 3, nie

może być niższy niż 90% wpływających składek.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, sposób przyporządkowania

do oddziałów wojewódzkich Funduszu ubezpieczonych zgłoszonych do ubezpieczenia zdrowotnego

przed dniem wejścia w życie ustawy w celu umożliwienia Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

i Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przekazywania danych, o których mowa

w art. 141 ust. 2 pkt 1-5, dotyczących składek opłaconych za tych ubezpieczonych po

dniu wejścia w życie ustawy.

Osoby ubezpieczające się dobrowolnie nie wnoszą opłaty dodatkowej, o której mowa w

art. 11 ust. 5, jeżeli ubezpieczą się w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

1.

Do czasu powołania przez Radę Funduszu osób, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2,

nie dłużej niż przez 3 miesiące od dnia wejścia w życie ustawy, obowiązki zastępców

Prezesa Funduszu pełnią osoby wyznaczone przez ministra właściwego do spraw zdrowia

na wniosek Prezesa Funduszu.

2.

Kadencja członków pierwszej Rady Funduszu wynosi 30 miesięcy w przypadku

1)

2 z członków, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2;

2)

1 członka, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 3;

3)

1 członka, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 6;

4)

1 członka, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 7;

5)

1 z członków, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 8.

3.

Członkowie Rady Funduszu powoływani są, po zakończeniu kadencji osób, o których mowa

w ust. 2, w trybie art. 41.

Pierwsze plany, o których mowa w rozdziale 7, przygotowywane są na rok 2004.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

niniejszej ustawy w zakresie, w jakim nie pozostają z nią w sprzeczności.

Traci moc ustawa z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

(Dz. U. Nr 28, poz. 153 i Nr 75, poz. 468, z 1998 r. Nr 117, poz. 756, Nr 137, poz. 887, Nr 144, poz. 929 i Nr 162, poz. 1116, z 1999 r. Nr 45, poz. 439, Nr 49, poz. 483, Nr 63, poz. 700, Nr 70, poz. 777, Nr 72, poz. 802, Nr 109, poz. 1236 i Nr 110, poz. 1255 i 1256, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 18, poz. 230, Nr 95, poz. 1041 i Nr 122, poz. 1311 i 1324, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 52, poz. 539, Nr 88, poz. 961, Nr 97, poz. 1050, Nr 126, poz. 1382 i 1384 i Nr 154, poz. 1796 i 1801 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 83, poz. 749, Nr 153, poz. 1271, Nr 200, poz. 1689, Nr 230, poz. 1920 i Nr 241, poz. 2074).

1.

Przepisy art. 76 ust. 2 i art. 92 ust. 6 stosuje się z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą

Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

2.

Przepis art. 78 ust. 3 stosuje się do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa

w Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi wżycie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 200, 201 i 211, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 136 ust. 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.