Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi automatyczne dla pojedynczych ładunków

§ 1. U˝yte w rozporzàdzeniu okreÊlenia oznaczajà

1) waga — przyrzàd pomiarowy do wa˝enia, bez

udzia∏u operatora, uformowanych pojedynczych

∏adunków;

2) urzàdzenie wskazujàce — cz´Êç wagi, która wyÊwietla wynik wa˝enia w jednostkach miary masy

i mo˝e wskazywaç dodatkowo ró˝nic´ mi´dzy

masà ∏adunku a wartoÊcià nominalnà albo wartoÊç Êrednià lub odchylenie standardowe eksperymentalne b∏´du dla okreÊlonej liczby kolejnych

wa˝eƒ;

3) nominalna wartoÊç nastawy — wartoÊç wyra˝ona

w jednostkach miary masy, nastawiona przez operatora, s∏u˝àca do ustalenia wartoÊci granicznych

masy poszczególnych grup ∏adunków;

4) obcià˝enie maksymalne (Max) — najwi´ksza dopuszczalna wartoÊç obcià˝enia wagi bez uwzgl´dnienia wartoÊci granicznej zakresu dodajàcego

urzàdzenia tarujàcego;

5) obcià˝enie minimalne (Min) — wartoÊç obcià˝enia, poni˝ej którego wyniki wa˝enia mogà byç

obarczone nadmiernym b∏´dem wzgl´dnym;

6) zakres wa˝enia — przedzia∏ mi´dzy obcià˝eniem

minimalnym a obcià˝eniem maksymalnym;

7) wartoÊç dzia∏ki elementarnej (d) — wyra˝ona

w jednostkach miary masy wartoÊç ró˝nicy mi´dzy wartoÊciami

a) odpowiadajàcymi dwóm sàsiednim wskazom

podzia∏ki, przy wskazaniu analogowym,

b) dwóch kolejnych wskazaƒ, przy wskazaniu cyfrowym;

———————

1) Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Spo∏ecznej kieruje

dzia∏em administracji rzàdowej — gospodarka, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 2003 r. w sprawie szczegó∏owego

zakresu dzia∏ania Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki

Spo∏ecznej (Dz. U. Nr 1, poz. 5).

2) Zmiany wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U.

z 2001 r. Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 155, poz. 1286

i Nr 166, poz. 1360 oraz z 2003 r. Nr 170, poz. 1652.

10) waga wielozakresowa — waga z dwoma lub wi´cej zakresami wa˝enia o ró˝nych obcià˝eniach

maksymalnych i ró˝nych wartoÊciach dzia∏ek dla

tej samej noÊni ∏adunku, w której ka˝dy zakres

obejmuje obcià˝enie od zera do jego obcià˝enia

maksymalnego;

11) b∏àd wskazania wagi — ró˝nica mi´dzy wskazaniem wagi a poprawnà wartoÊcià masy;

–

12) b∏àd Êredni (X) — wartoÊç Êrednia b∏´dów wskazaƒ dla okreÊlonej liczby kolejnych automatycznych wa˝eƒ ∏adunków o tej samej wartoÊci nominalnej masy lub ∏adunków o zbli˝onej masie;

13) odchylenie standardowe eksperymentalne b∏´du

(s) — odchylenie standardowe b∏´du wskazania

dla okreÊlonej liczby kolejnych automatycznych

wa˝eƒ ∏adunków o tej samej wartoÊci nominalnej

masy lub ∏adunków o zbli˝onej masie;

14) b∏´dy graniczne dopuszczalne wagi — okreÊlone

wartoÊci skrajne b∏´du;

15) klasa dok∏adnoÊci — klasa wag spe∏niajàcych okreÊlone wymagania metrologiczne i których b∏´dy sà

zawarte w wyznaczonych granicach.

Rozdzia∏ 2

Wymagania metrologiczne w zakresie konstrukcji

i wykonania wag

§ 2. Waga mo˝e byç skonstruowana jako

1) waga kontrolujàca, rozdzielajàca ∏adunki o ró˝nych

masach na dwie lub wi´cej grup na podstawie ró˝nicy mi´dzy ich wartoÊcià masy a nominalnà wartoÊcià nastawy;

2) waga segregujàca, rozdzielajàca ∏adunki o ró˝nych

masach na kilka grup, charakteryzujàcych si´ okreÊlonym zakresem masy, w tym waga z dodatkowà

funkcjà obliczania op∏at wed∏ug ustalonej taryfy;

3) waga etykietujàca, nanoszàca na ka˝dy ∏adunek

etykiet´ z wynikiem wa˝enia, w tym waga etykie-

tujàca kalkulacyjna, obliczajàca nale˝noÊç za wa˝ony ∏adunek;

wa˝enia ∏adunków netto jest w wadze odpowiednio

zmniejszony.

4) waga za∏adunkowa, zainstalowana w pojeêdzie,

która wa˝y pojedyncze ∏adunki nieopakowane

podczas ich za∏adunku.

§ 5. 1. Je˝eli waga jest wyposa˝ona w korektor dynamiki, ka˝dy dost´p do niego powinien byç w sposób automatyczny i nieusuwalny rejestrowany.

§ 3. 1. W sk∏ad wagi wchodzà w szczególnoÊci

2. W wadze wyposa˝onej we wskaênik poziomu

powinno byç mo˝liwe jej ustawienie z pochyleniem

nie wi´kszym ni˝ 1 %.

1) noÊnia ∏adunku, przeznaczona do przyjmowania

∏adunku;

2) zespó∏ wagowy, wyznaczajàcy mas´ ∏adunku;

3) zespó∏ sterujàcy pracà wagi podczas wa˝enia automatycznego;

4) urzàdzenie wskazujàce analogowe albo cyfrowe;

5) urzàdzenie tarujàce, s∏u˝àce do nastawiania wskazania zerowego, gdy noÊnia ∏adunku jest obcià˝ona;

6) urzàdzenie zerujàce, s∏u˝àce do nastawiania wskazania zerowego, gdy noÊnia ∏adunku jest nieobcià˝ona.

2. Waga mo˝e byç dodatkowo wyposa˝ona

w szczególnoÊci w

3. W wagach, z wyjàtkiem wag klasy dok∏adnoÊci

X (x ≤ 0,01) i Y (I), elementy adiustacji powinny byç

zabezpieczone przed dost´pem osób nieuprawnionych.

§ 6. 1. Urzàdzenie wskazujàce powinno umo˝liwiaç

∏atwe i jednoznaczne odczytanie wyników wa˝enia

w warunkach u˝ytkowania wagi.

2. B∏àd odczytu dla urzàdzenia wskazujàcego analogowego nie powinien przekraczaç 0,2 wartoÊci dzia∏ki legalizacyjnej.

3. Wyniki wa˝enia powinny zawieraç nazwy lub

oznaczenia legalnych jednostek miary masy.

1) urzàdzenie drukujàce wyniki wa˝enia;

4. WartoÊç dzia∏ki elementarnej powinna byç wyra˝ona w postaci 1 x 10k; 2 x 10k lub 5 x 10k, gdzie

k jest liczbà ca∏kowità albo zerem.

2) wskaênik poziomu ustawienia wagi;

5. Wskazanie wagi nie powinno byç wi´ksze ni˝

3) korektor dynamiki przeznaczony do eliminowania

zmiany wskazania wagi spowodowanej przez dynamiczne oddzia∏ywanie ∏adunku;

4) pomocnicze urzàdzenia wskazujàce;

5) urzàdzenia elektroniczne, realizujàce okreÊlone

funkcje, b´dàce oddzielnymi zespo∏ami wagi, zwanej dalej „wagà elektronicznà”.

§ 4. 1. W wagach mogà byç stosowane urzàdzenia

zerujàce lub urzàdzenia tarujàce, w których nastawienie wskazania zerowego mo˝e byç dokonywane

1) nieautomatycznie;

2) pó∏automatycznie;

3) automatycznie.

2. Urzàdzenie zerujàce mo˝e byç

1) inicjujàce, w którym automatyczne nastawianie

wskazania zerowego jest dokonywane przez w∏àczanie wagi przed jej gotowoÊcià do pracy;

1) dla wag klasy dok∏adnoÊci X, wi´ksza z nast´pujàcych wartoÊci

a) obcià˝enie maksymalne powi´kszone o wartoÊç

9 dzia∏ek legalizacyjnych,

b) obcià˝enie maksymalne powi´kszone o trzykrotnà granicznà dopuszczalnà wartoÊç odchylenia standardowego eksperymentalnego

b∏´du s podczas zatwierdzenia typu i legalizacji;

2) dla wag klasy dok∏adnoÊci Y, obcià˝enie maksymalne powi´kszone o wartoÊç 9 dzia∏ek legalizacyjnych.

§ 7. WartoÊç dzia∏ki elementarnej urzàdzenia

wskazujàcego lub urzàdzenia drukujàcego odpowiadajàca

1) wartoÊç masy pojedynczego ∏adunku — powinna

byç równa wartoÊci dzia∏ki legalizacyjnej lub wartoÊci dzia∏ki elementarnej pomocniczego urzàdzenia wskazujàcego;

2) podtrzymujàce zero, w którym wskazanie zerowe

jest automatycznie utrzymywane w danych granicach.

2) wartoÊç b∏´du Êredniego lub odchylenia standardowego eksperymentalnego b∏´du dla kolejnych

wa˝eƒ ∏adunku — mo˝e byç mniejsza ni˝ wartoÊç

dzia∏ki legalizacyjnej.

3. Urzàdzenie tarujàce mo˝e byç urzàdzeniem zadajàcym tar´, w którym zadana wartoÊç tary odejmowana jest od wartoÊci brutto lub netto i wynik odejmowania jest wskazywany, przy dzia∏aniu, którego zakres

§ 8. 1. Urzàdzenie wskazujàce z wi´kszà rozdzielczoÊcià, które tymczasowo zmienia wartoÊç dzia∏ki

elementarnej na wartoÊç mniejszà ni˝ wartoÊç dzia∏ki

legalizacyjnej

1) nie powinno byç stosowane w wagach z pomocniczym urzàdzeniem wskazujàcym, w którym wartoÊç dzia∏ki elementarnej jest mniejsza od wartoÊci

dzia∏ki legalizacyjnej;

2) powinno dzia∏aç w czasie nieprzekraczajàcym 5 sekund od momentu jego uruchomienia.

2. Podczas dzia∏ania urzàdzenia wskazujàcego

z wi´kszà rozdzielczoÊcià nie powinno byç mo˝liwe

drukowanie wyników wa˝enia.

§ 9. 1. W urzàdzeniu drukujàcym wyniki wa˝enia

wydruk powinien

1) byç wyraêny i trwa∏y w warunkach u˝ytkowania

wagi;

Poz. 2314

3. Po rozpocz´ciu wa˝enia automatycznego urzàdzenie zerujàce automatyczne powinno dzia∏aç

1) w danym okresie czasu podczas ka˝dego cyklu wa˝enia, bez mo˝liwoÊci jego wy∏àczenia lub zmiany

ustawienia czasu dzia∏ania albo

2) w programowanym przedziale czasu, o danej wartoÊci maksymalnej.

§ 12. 1. Urzàdzenie podtrzymujàce zero powinno

dzia∏aç tylko wtedy, gdy

1) wskazanie jest równe zeru lub ma ujemnà wartoÊç

masy netto, odpowiadajàcà wskazaniu zero dla

masy brutto;

2) spe∏nione sà kryteria stabilnoÊci;

2) mieç wysokoÊç znaków co najmniej 2 mm;

3) zmiana wskazania jest mniejsza ni˝ 0,5 e na sekund´.

3) zawieraç nazw´ lub oznaczenie jednostki miary

mas, umieszczone po prawej stronie wartoÊci liczbowej lub powy˝ej kolumny, w której podane sà

wartoÊci liczbowe.

2. Gdy wskazanie zerowe jest wyÊwietlone po wytarowaniu, zakres dzia∏ania urzàdzenia podtrzymujàcego zero nie powinien przekraczaç wartoÊci 4 % obcià˝enia maksymalnego wokó∏ rzeczywistej wartoÊci zera.

2. Drukowanie wyników wa˝enia podczas wa˝enia

nieautomatycznego powinno byç mo˝liwe, je˝eli sà

spe∏nione nast´pujàce kryteria stabilnego po∏o˝enia

równowagi, zwane dalej „kryteriami stabilnoÊci”

§ 13. 1. Urzàdzenie tarujàce powinno umo˝liwiaç

ustawienie wskazania zerowego z b∏´dem nie wi´kszym ni˝ ±0,25 e.

1) w okresie 5 sekund po wydruku sà wskazywane

nie wi´cej ni˝ dwie sàsiednie wartoÊci masy, z których jedna jest równa wartoÊci wydrukowanej;

2) urzàdzenia zerujàce i tarujàce dzia∏ajà poprawnie.

§ 10. 1. Urzàdzenie zerujàce powinno umo˝liwiaç

zerowanie wagi z b∏´dem nieprzekraczajàcym

1) ±0,25 e albo

2) ±0,5 d — dla wag wyposa˝onych w pomocnicze

urzàdzenie wskazujàce.

2. Zakres dzia∏ania urzàdzenia zerujàcego

1) nie powinien przekraczaç 4 % obcià˝enia maksymalnego;

2) inicjujàcego nie powinien przekraczaç 20 % obcià˝enia maksymalnego, chyba ˝e sà spe∏nione wymagania, okreÊlone w za∏àcznikach nr 2 i 3 do rozporzàdzenia, dla dowolnego obcià˝enia z zakresu

dzia∏ania tego urzàdzenia.

§ 11. 1. Urzàdzenie zerujàce pó∏automatyczne powinno dzia∏aç tylko wtedy, gdy kasuje poprzednià wartoÊç tary i spe∏nione sà kryteria stabilnoÊci.

2. Urzàdzenie zerujàce automatyczne powinno

dzia∏aç

1) gdy spe∏nione sà kryteria stabilnoÊci;

2) z cz´stotliwoÊcià zapewniajàcà utrzymanie zera

w granicach ±0,5 e.

2. Urzàdzenie tarujàce w wagach wyposa˝onych

w pomocnicze urzàdzenie wskazujàce powinno umo˝liwiaç ustawienie wskazania zerowego z b∏´dem nie

wi´kszym ni˝ ±0,5 d.

3. Urzàdzenie tarujàce w wagach wielodzia∏kowych, gdzie e1 jest wartoÊcià dzia∏ki legalizacyjnej

pierwszego podzakresu wa˝enia, powinno umo˝liwiaç

ustawienie wskazania zerowego z b∏´dem nie wi´kszym ni˝ ±0,25 e1.

4. Dzia∏anie urzàdzenia tarujàcego powinno byç

1) mo˝liwe powy˝ej zera i w zakresie tarowania;

2) w widoczny sposób sygnalizowane przez wag´ za

pomocà symboli „NET” i „T” albo wyrazów

„NETTO” i „TARA”.

5. Pó∏automatyczne lub automatyczne urzàdzenie

tarujàce powinno dzia∏aç tylko wtedy, gdy sà spe∏nione kryteria stabilnoÊci.

§ 14. 1. WartoÊç dzia∏ki urzàdzenia zadajàcego tar´

powinna byç równa wartoÊci dzia∏ki elementarnej lub

automatycznie do niej zaokràglona.

2. WartoÊç zadanej tary

1) w wadze wielozakresowej przenoszona z jednego

zakresu wa˝enia do innego zakresu z wi´kszà wartoÊcià dzia∏ki legalizacyjnej powinna byç zaokràglona do wi´kszej wartoÊci dzia∏ki;

2) w wadze wielodzia∏kowej nie powinna przekraczaç

wartoÊci obcià˝enia maksymalnego pierwszego

podzakresu wa˝enia Max1;

3) powinna byç oznaczona symbolem „PT” lub wyrazami „ZADANA TARA”.

§ 15. 1. Urzàdzenia zerujàce i tarujàce nieautomatyczne i pó∏automatyczne nie powinny dzia∏aç podczas wa˝enia automatycznego.

2. Urzàdzenie zerujàce i tarujàce pó∏automatyczne

mogà byç obs∏ugiwane za pomocà tego samego przycisku, pod warunkiem ˝e dzia∏ajà niezale˝nie od siebie.

§ 16. 1. Waga etykietujàca powinna byç wyposa˝ona w co najmniej jedno urzàdzenie wskazujàce, które

mo˝e byç u˝ywane do kontroli nominalnych wartoÊci

nastawy i wartoÊci zadanej tary, a w przypadku wag

etykietujàcych kalkulacyjnych — cen jednostkowych

oraz nazw towarów.

2. Waga etykietujàca kalkulacyjna powinna

1) sprawdzaç aktualne wartoÊci ceny jednostkowej

i zadanej wartoÊci tary, podczas wa˝enia automatycznego;

2) obliczaç nale˝noÊci poprzez mno˝enie wskazywanych wartoÊci masy przez cen´ jednostkowà, a nast´pnie zaokràglenie do najbli˝szej wartoÊci dzia∏ki elementarnej nale˝noÊci, przy czym

a) wartoÊç dzia∏ki elementarnej nale˝noÊci powinna wynosiç 1 grosz,

b) cena jednostkowa powinna byç ograniczona

wy∏àcznie do ceny za 100 g lub 1 kg.

3. W wadze, o której mowa w ust. 2

1) powinno byç mo˝liwe drukowanie danych dotyczàcych wartoÊci masy, ceny jednostkowej i nale˝noÊci;

2) nie powinno byç mo˝liwe drukowanie

a) powtórne danych przechowywanych w pami´ci

wagi,

b) wartoÊci masy poni˝ej obcià˝enia minimalnego

wagi.

§ 17. 1. Waga elektroniczna powinna byç tak skonstruowana i wykonana, aby w przypadku zak∏óceƒ

1) nie wystàpi∏o odchylenie znaczàce, rozumiane jako ró˝nica mi´dzy b∏´dem wskazania wagi a jej

b∏´dem wskazania wyznaczonym w warunkach

odniesienia, przekraczajàca wartoÊç dzia∏ki legalizacyjnej albo

2) po wystàpieniu odchyleƒ znaczàcych poda∏a sygna∏ ostrzegawczy, optyczny lub akustyczny,

trwajàcy do momentu podj´cia przez operatora

dzia∏aƒ lub znikni´cia odchylenia albo przesta∏a

dzia∏aç.

2. Waga elektroniczna powinna mieç mo˝liwoÊç

kontroli wyÊwietlacza, inicjowanej automatycznie przy

Poz. 2314

w∏àczaniu wagi, polegajàcej na wskazaniu wszystkich

znaków wyÊwietlonych przez urzàdzenie wskazujàce

w czasie wystarczajàcym do wykonania obserwacji

przez operatora.

3. Podczas nagrzewania wagi elektronicznej

1) nie powinna ona wskazywaç i przesy∏aç wyników

wa˝enia,

2) jej automatyczne dzia∏anie powinno byç wstrzymane.

4. Waga elektroniczna mo˝e byç wyposa˝ona w interfejs pozwalajàcy na po∏àczenie wagi z urzàdzeniem

peryferyjnym, którego u˝ycie nie powinno

1) wp∏ywaç na w∏aÊciwoÊci metrologiczne wagi i na

poprawnoÊç jej dzia∏ania;

2) umo˝liwiaç wprowadzania do wagi instrukcji lub

danych

a) które nie sà zdefiniowane i mog∏yby byç mylone z wynikiem wa˝enia,

b) s∏u˝àcych do fa∏szowania wyÊwietlanych, przetwarzanych lub zapami´tanych wyników wa˝enia,

c) w celu dokonania przez osoby nieuprawnione

adiustacji wagi.

§ 18. Waga zasilana z baterii, po spadku napi´cia

poni˝ej danej wartoÊci, powinna nadal dzia∏aç prawid∏owo albo wy∏àczaç si´ automatycznie.

§ 19. 1. Na wadze powinny byç w sposób trwa∏y

i czytelny zamieszczone w szczególnoÊci nast´pujàce

oznaczenia

1) nazwa lub znak producenta;

2) numer i znak fabryczny;

3) nadany znak zatwierdzenia typu;

4) oznaczenie klasy dok∏adnoÊci;

5) wartoÊç dzia∏ki legalizacyjnej;

6) obcià˝enie maksymalne, w postaci „Max ...”;

7) obcià˝enie minimalne, w postaci „Min ...”;

8) granica zakresu tarowania dodajàcego urzàdzenia

tarujàcego, w postaci „T = + ...”;

9) granica zakresu tarowania odejmujàcego urzàdzenia tarujàcego, w postaci „T = – ...”;

10) wartoÊç napi´cia zasilajàcego;

11) wartoÊç cz´stotliwoÊci napi´cia zasilajàcego.

2. Na wadze powinny byç zamieszczone dodatkowo, je˝eli majà zastosowanie

1) nazwa lub znak identyfikacyjny importera;

2) wartoÊç dzia∏ki elementarnej, w postaci: „d...”;

3) maksymalna wydajnoÊç wa˝enia,

„.......... ∏adunków na minut´”;

w

postaci

4) maksymalna pr´dkoÊç transportu ∏adunku, w postaci: „........... m/s”;

5) specjalny zakres temperatury pracy „.... °C/.... °C”;

6) ciÊnienie robocze;

7) zakres regulacji nominalnej wartoÊci nastawy,

w postaci „± ... g” lub „... %” wartoÊci punktu nastawy.

3. Oznaczenia mogà byç przedstawione na programowalnym wyÊwietlaczu danych, przy zapewnieniu

automatycznej i nieusuwalnej rejestracji ka˝dej zmiany programu oznakowania.

4. W przypadku zastosowania wyÊwietlacza danych na wadze powinny byç zamieszczone w sposób

trwa∏y i czytelny w szczególnoÊci

1) typ wagi;

2) nazwa lub znak producenta;

3) nadany znak zatwierdzenia typu;

4) wartoÊç napi´cia zasilajàcego;

5) wartoÊç cz´stotliwoÊci napi´cia zasilajàcego;

6) ciÊnienie robocze.

Rozdzia∏ 3

Charakterystyki metrologiczne wag

§ 20. 1. Wagi kontrolujàce powinny byç wykonywane jako wagi klasy dok∏adnoÊci X, w której zawarte

sà podklasy oznaczone przez wspó∏czynnik x o wartoÊci równej 1; 2, albo 1 x 10k; 2 x 10k; 5 x 10k, gdzie k jest

liczbà ca∏kowità ujemnà.

2. Wagi segregujàce, etykietujàce i za∏adunkowe

powinny byç wykonywane jako wagi klasy dok∏adnoÊci Y, w której zawarte sà cztery podklasy I, II, a, b.

3. Waga mo˝e byç zakwalifikowana jednoczeÊnie

do klasy dok∏adnoÊci X i Y, je˝eli spe∏nia wymagania

dla ka˝dej z tych klas.

§ 21. WartoÊci dzia∏ek legalizacyjnych i liczb´ dzia∏ek legalizacyjnych wag, w zale˝noÊci od klasy dok∏adnoÊci wagi, okreÊla za∏àcznik nr 1 do rozporzàdzenia.

§ 22. 1. Dla wag wielozakresowych

1) wartoÊç dzia∏ki legalizacyjnej, okreÊlonà w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia, zast´puje si´ odpowiednio wartoÊciami dzia∏ek legalizacyjnych e1,

e2, ... er, gdzie e1 < e2 < ... er ;

2) obcià˝enie minimalne, obcià˝enie maksymalne oraz

liczb´ dzia∏ek legalizacyjnych n zast´puje si´ odpo-

Poz. 2314

wiadajàcymi ka˝demu zakresowi i (i = 1, 2, ..., r) wartoÊciami Mini , Maxi , ni .

2. Dla wag klasy dok∏adnoÊci Y obcià˝enie minimalne nie powinno byç mniejsze ni˝

1) 100 e

— dla wag klasy Y (I);

2) 20 e przy

0,001 g ≤ e ≤ 0,05 g — dla wag klasy Y (II);

3) 50 e przy e ≥ 0,1 g

— dla wag klasy Y (II);

4) 20 e

— dla wag klasy Y (a);

5) 10 e

— dla wag klasy Y (b);

6) 5 e

— dla wag dowolnej klasy

stosowanych do okreÊlania op∏at.

§ 23. W wadze wielodzia∏kowej

1) ka˝dy podzakres wa˝enia (i) jest okreÊlony przez jego

a) wartoÊç dzia∏ki legalizacyjnej ei; ei + 1 > ei,

b) obcià˝enie maksymalne Maxi,

c) obcià˝enie minimalne Mini: Mini = Max(i–1)

i Min1 = Min,

Maxi

d) liczb´ dzia∏ek legalizacyjnych ni = –—— ;

ei

2) wartoÊç dzia∏ki legalizacyjnej ei, i liczba dzia∏ek legalizacyjnych ni powinny spe∏niaç wymagania

okreÊlone w za∏àczniku nr 1 do rozporzàdzenia;

3) wartoÊç ilorazu Maxi / ei+1, z wyjàtkiem ostatniego

podzakresu, powinna wynosiç co najmniej

a) 50 000 — dla wag klasy dok∏adnoÊci X (x ≤ 0,01)

i Y (I),

b) 5 000 — dla wag klasy dok∏adnoÊci X (x ≤ 0,1)

i Y (II),

c) 500

— dla wag klasy dok∏adnoÊci X (x ≤ 1)

i Y (a),

d) 50

— dla wag klasy dok∏adnoÊci X (2) i Y (b).

§ 24. 1. W wagach wyposa˝onych w pomocnicze

urzàdzenia wskazujàce z wyró˝nionà dzia∏kà

1) wyró˝niona dzia∏ka powinna znajdowaç si´ na prawo od znaku dziesi´tnego;

2) wartoÊç dzia∏ki legalizacyjnej e powinna byç równa

10k kg i powinna byç wi´ksza od wartoÊci dzia∏ki elementarnej d, lecz nie wi´cej ni˝ o jej 10-krotnà wartoÊç, gdzie k jest liczbà ca∏kowità ujemnà, dodatnià

lub zerem, przy czym dla wag klasy dok∏adnoÊci

X (x ≤ 0,01) i klasy dok∏adnoÊci Y (I) z d < 0,1 mg

przyjmuje si´ wartoÊç dzia∏ki legalizacyjnej e równà

1 mg;

3) obcià˝enie minimalne powinno byç okreÊlone

zgodnie z wymaganiami, o których mowa w § 22

ust. 2, po zastàpieniu wartoÊci dzia∏ki legalizacyjnej wartoÊcià dzia∏ki elementarnej;

5) przy pod∏u˝nym lub poprzecznym pochyleniu podstawy wagi równym 5 % dla wag niezainstalowanych na sta∏e i niewyposa˝onych we wskaênik poziomu;

4) liczba dzia∏ek legalizacyjnych n mo˝e byç mniejsza

ni˝ 50 000 dla wagi klasy dok∏adnoÊci X (x ≤ 0,01)

lub wagi klasy dok∏adnoÊci Y (I) z dzia∏kà d < 0,1 mg.

6) przy pochyleniu pod∏u˝nym i poprzecznym

§ 25. 1. Graniczne dopuszczalne wartoÊci

–

1) b∏´du Êredniego X dla wag klasy dok∏adnoÊci X,

przy automatycznym wa˝eniu okreÊlonej liczby ∏adunków o masie m, zawartej w zakresie wa˝enia

wagi;

2) odchylenia standardowego eksperymentalnego

b∏´du dla wag klasy dok∏adnoÊci X (1), przy automatycznym wa˝eniu okreÊlonej liczby ∏adunków

o masie m, zawartej w zakresie wa˝enia wagi,

okreÊla za∏àcznik nr 2 do rozporzàdzenia.

2. Graniczne dopuszczalne wartoÊci odchylenia

standardowego eksperymentalnego b∏´du dla pozosta∏ych wag klas dok∏adnoÊci X oblicza si´ poprzez iloczyn wspó∏czynnika x i granicznych dopuszczalnych

wartoÊci odchylenia standardowego eksperymentalnego b∏´du, o których mowa w za∏àczniku nr 2 do rozporzàdzenia.

§ 26. B∏´dy graniczne dopuszczalne wagi

1) dla wag klasy dok∏adnoÊci Y przy automatycznym

wa˝eniu dowolnego ∏adunku o masie m, zawartej

w zakresie wa˝enia wagi,

2) dla wag klasy dok∏adnoÊci X i klasy dok∏adnoÊci Y przy nieautomatycznym wa˝eniu dowolnego ∏adunku o masie m, zawartej w zakresie wa˝enia wagi,

a) równym 10 % albo

b) danej wartoÊci, lecz nie mniejszej ni˝ 5 % — je˝eli waga jest wyposa˝ona w ogranicznik pochylenia,

dla wag za∏adunkowych;

7) przy wilgotnoÊci wzgl´dnej 85 % w temperaturze

równej wartoÊci górnej granicy zakresu temperatury pracy wagi dla wag elektronicznych klasy dok∏adnoÊci Y (a), Y (b), X (x > 0,1) i Y (II), X (0,01 < x ≤ 0,1)

gdy e ≥ 1 g;

8) przy ka˝dym niecentrycznym po∏o˝eniu ∏adunku

o masie równej

a) 1/3 sumy obcià˝enia maksymalnego i, je˝eli ma

to zastosowanie, maksymalnej wartoÊci tary

dodajàcej albo

1

b) ——– sumy obcià˝enia maksymalnego i, je˝eli

a – 1 ma to zastosowanie, maksymalnej wartoÊci tary dodajàcej — w przypadku liczby punktów podparcia noÊni ∏adunku

a > 4,

dla wag, które mogà byç w czasie wa˝enia obcià˝ane niecentrycznie.

2. Wskazanie zerowe wagi nie powinno zmieniaç

si´ o wi´cej ni˝ o wartoÊç jednej dzia∏ki legalizacyjnej

na skutek zmiany temperatury otoczenia o

1) 1 °C, dla wag klasy dok∏adnoÊci X (x ≤ 0,01) i Y (I);

okreÊla za∏àcznik nr 3 do rozporzàdzenia.

2) 5 °C, dla wag pozosta∏ych klas dok∏adnoÊci.

§ 27. 1. Przy zatwierdzeniu typu i legalizacji wagi

powinny spe∏niaç wymagania okreÊlone w za∏àcznikach nr 2 i 3 do rozporzàdzenia

§ 28. StabilnoÊç przedzia∏u wskazaƒ wagi elektronicznej, z wy∏àczeniem wag klasy X (x ≤ 0,01) i Y (I),

powinna byç taka, aby wartoÊç bezwzgl´dna ró˝nicy

mi´dzy b∏´dami wskazania wagi dla ∏adunku o masie

zbli˝onej do obcià˝enia maksymalnego, dla dowolnego z dwóch pomiarów, nie przekracza∏a 50 % wartoÊci

bezwzgl´dnej b∏´dów granicznych dopuszczalnych

wagi przy zatwierdzeniu typu i legalizacji, okreÊlonych

w za∏àcznikach nr 2 i 3 do rozporzàdzenia.

1) w zakresie temperatury pracy od –10 °C do 40 °C;

2) w innym zakresie temperatury pracy ni˝ okreÊlony

w pkt 1, dla wag o zastosowaniach specjalnych,

w przedziale nie mniejszym ni˝

a) 5 °C dla wag klasy dok∏adnoÊci X (x ≤ 0,01) i Y(I),

b) 15 °C dla wag klasy dok∏adnoÊci X (x ≤ 0,1)

i Y(II),

c) 30 °C dla wag pozosta∏ych klas dok∏adnoÊci;

3) przy zmianach napi´cia w zakresie (–15 ÷ 10) % jego wartoÊci nominalnej dla wag zasilanych napi´ciem o cz´stotliwoÊci sieciowej;

4) przy spadku napi´cia poni˝ej jego wartoÊci nominalnej o danà wartoÊç dla wagi zasilanej napi´ciem sta∏ym;

Rozdzia∏ 4

Przepis koƒcowy

§ 29. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie z dniem

1 stycznia 2004 r.

Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Spo∏ecznej

w z. J. Banach

Za∏àczniki do rozporzàdzenia Ministra Gospodarki, Pracy

i Polityki Spo∏ecznej z dnia 30 grudnia 2003 r. (poz. 2314)

Za∏àcznik nr 1

WARTOÂå DZIA¸KI LEGALIZACYJNEJ E I LICZBA DZIA¸EK LEGALIZACYJNYCH WAG

W ZALE˚NOÂCI OD KLASY DOK¸ADNOÂCI

Za∏àcznik nr 2

–

GRANICZNE DOPUSZCZALNE WARTOÂCI B¸¢DU ÂREDNIEGO X

I ODCHYLENIA STANDARDOWEGO EKSPERYMENTALNEGO B¸¢DU

–

1. Graniczne dopuszczalne wartoÊci b∏´du Êredniego X przy automatycznym wa˝eniu okreÊlonej liczby

∏adunków o masie m, zawartej w zakresie wa˝enia wagi, dla wag klasy X

2. Graniczne dopuszczalne wartoÊci odchylenia standardowego ekspermentalnego b∏´du s, przy automatycznym wa˝eniu okreÊlonej liczby ∏adunków o masie m, dla wag klasy X (1)

Za∏àcznik nr 3

B¸¢DY GRANICZNE DOPUSZCZALNE WAG

1. B∏´dy graniczne dopuszczalne dla wag klasy dok∏adnoÊci Y, przy automatycznym wa˝eniu dowolnego

∏adunku o masie m, zawartej w zakresie wa˝enia wagi

2. B∏´dy graniczne dopuszczalne dla wag klasy dok∏adnoÊci X i klasy dok∏adnoÊci Y, przy nieautomatycznym wa˝eniu dowolnego ∏adunku o masie m

2314

ROZPORZÑDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPO¸ECZNEJ1)

z dnia 30 grudnia 2003 r.

w sprawie wymagaƒ metrologicznych, którym powinny odpowiadaç wagi automatyczne

dla pojedynczych ∏adunków

Na podstawie art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja

2001 r. — Prawo o miarach (Dz. U. Nr 63, poz. 636,

z póên. zm.2)) zarzàdza si´, co nast´puje

8) wartoÊç dzia∏ki legalizacyjnej (e) — umowna wartoÊç wyra˝ona w jednostkach miary masy stosowana do badaƒ, kontroli i klasyfikacji wagi;

Rozdzia∏ 1

9) waga wielodzia∏kowa — waga z jednym zakresem

wa˝enia podzielonym na podzakresy, w których

wartoÊci dzia∏ek sà ró˝ne, a podzakresy wa˝enia

wybierane sà samoczynnie, odpowiednio do

wzrastajàcego i malejàcego obcià˝enia;

Przepis ogólny