Ustawa z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o autostradach płatnych oraz niektórych ustaw

W ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 110, poz. 1192, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

tytuł ustawy otrzymuje brzmienie „o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym”;

2)

w art. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Ustawa określa także zasady finansowania dróg krajowych, w tym autostrad, ze środków

Krajowego Funduszu Drogowego, zwanego dalej „Funduszem”, z wyłączeniem dróg krajowych

w miastach na prawach powiatu, finansowanych z budżetów tych miast.

”

;

3)

uchyla się art. 3;

4)

w art. 18 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

projektu rozporządzenia w sprawie ustalania opłat za przejazdy autostradami,

”

;

5)

w art. 32 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Odszkodowanie za wywłaszczone nieruchomości jest wypłacane ze środków budżetu państwa,

których dysponentem jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad.

”

;

6)

w art. 33 w ust. 2 zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

Za straty poniesione na skutek rozwiązania umowy przysługuje odszkodowanie wypłacane

ze środków budżetu państwa, których dysponentem jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych

i Autostrad.

”

;

7)

dodaje się rozdziały 5a i 5b w brzmieniu

„

Rozdział 5a

Opłaty za przejazd

Art. 37a.

1.

Za przejazd autostradą są pobierane opłaty, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, pobiera spółka, która posiada koncesję udzieloną

na zasadach określonych w ustawie, zwana dalej „koncesjonariuszem”.

3.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może pobierać opłaty za przejazd autostradą

w okresie nieobjętym koncesją, pod warunkiem przystosowania autostrady do poboru tych

opłat.

Art. 37b.

1.

Opłaty za przejazd autostradą pobrane przez koncesjonariusza stanowią jego przychód,

z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

W przypadku, w którym opłaty za przejazd autostradą stanowią przychód koncesjonariusza,

umowa koncesyjna określi warunki i zakres podziału zysku pomiędzy koncesjonariuszem

a Funduszem.

3.

W przypadku finansowania budowy autostrady środkami z obligacji przychodowych wyemitowanych

przez koncesjonariusza, część przychodów z opłat za przejazd autostradą określona

w umowie koncesyjnej stanowi przychód koncesjonariusza przeznaczony wyłącznie na pokrycie

zobowiązań wobec obligatariuszy z tytułu tych obligacji.

Art. 37c.

Opłaty za przejazd autostradą pobrane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i

Autostrad stanowią przychód Funduszu.

Art. 37d.

1.

Wysokość opłat za przejazd autostradą, o których mowa w art. 37a ust. 2, ustala umowa

koncesyjna, z uwzględnieniem przepisów wydanych na podstawie ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób ustalania, dokonywania zmian wysokości opłat za przejazd autostradą oraz ich

pobierania,

2)

kategorie pojazdów, od których pobiera się opłaty za przejazd autostradą,

3)

sposób ogłaszania wysokości tych opłat

- uwzględniając poziom ruchu, ilość przejechanych kilometrów, nacisk na oś lub ciężar

pojazdu, kategorię pojazdu oraz dostępność informacji o wysokości opłat za przejazd

autostradą.

Art. 37e.

1.

Wysokość opłat za przejazd autostradą, o których mowa w art. 37a ust. 3, nie może

przekraczać stawek maksymalnych za przejazd 1 km autostrady dla kategorii pojazdów,

określonych w załączniku do ustawy.

2.

Stawki maksymalne, o których mowa w ust. 1, od roku 2005 ulegają zmianie w stopniu

odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych

trzech kwartałów roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego

okresu roku poprzedniego.

3.

Wskaźnik wzrostu cen, o którym mowa w ust. 2, ustala się na podstawie komunikatów

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłaszanych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, w terminie 30 dni po upływie każdego kwartału.

4.

Minister właściwy do spraw transportu ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, stawki maksymalne, o których

mowa w ust. 1, z uwzględnieniem zasady wynikającej z ust. 2, zaokrąglając je w górę

do pełnych groszy.

Art. 37f.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat

za przejazd autostradą, o których mowa w art. 37a ust. 3, w granicach stawek maksymalnych,

o których mowa w art. 37e.

Art. 37g.

Od opłat za przejazd, o których mowa w art. 37a ust. 2 i 3, są zwolnione pojazdy uprzywilejowane,

wykonujące zadania w zakresie określonym w art. 53 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515, Nr 124, poz. 1152, Nr 130, poz. 1190, Nr 137, poz. 1302, Nr 149, poz. 1451 i 1452, Nr 162, poz. 1568, Nr 200, poz. 1953 i Nr 210, poz. 2036).

Rozdział 5b

Opłata paliwowa

Art. 37h.

Wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanego do napędu

pojazdów samochodowych przystosowanych technicznie do zasilania tym paliwem podlega

opłacie, zwanej dalej „opłatą paliwową”.

Art. 37i.

Opłata paliwowa stanowi przychód Funduszu.

Art. 37j.

1.

Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych ciąży na

1)

producencie paliw silnikowych,

2)

importerze paliw silnikowych.

2.

Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od gazu, o którym mowa w art. 37h, ciąży na podmiocie

dokonującym sprzedaży detalicznej tego gazu.

Art. 37k.

Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem sprzedaży lub przemieszczenia

poza teren zakładu, w którym paliwa zostały wyprodukowane, a w przypadku importu -

z dniem powstania długu celnego.

Art. 37l.

Podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu,

o którym mowa w art. 37h, od jakich producent paliw silnikowych, importer paliw silnikowych

lub podmiot dokonujący sprzedaży detalicznej tego gazu są obowiązani zapłacić podatek

akcyzowy.

Art. 37m.

1.

Stawka opłaty paliwowej wynosi 105 zł za tonę paliwa silnikowego lub gazu, o którym

mowa w art. 37h.

2.

Stawka opłaty paliwowej, o której mowa w ust. 1, od roku 2005 ulega zmianie w stopniu

odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych

trzech kwartałów roku, w którym stawka ulega zmianie, w stosunku do analogicznego

okresu roku poprzedniego.

3.

Wskaźnik wzrostu cen, o którym mowa w ust. 2, ustala się zgodnie z art. 37e ust. 3.

4.

Minister właściwy do spraw transportu ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, stawkę opłaty paliwowej obliczoną

z uwzględnieniem zasady, o której mowa w ust. 2, zaokrąglając ją w górę do pełnych

groszy.

Art. 37n.

1.

Organami właściwymi w sprawie opłaty paliwowej są naczelnicy urzędów celnych oraz

dyrektorzy izb celnych.

2.

Organami właściwymi miejscowo w sprawach opłaty paliwowej są odpowiednio

1)

naczelnik urzędu celnego właściwy miejscowo w sprawach podatku akcyzowego oraz dyrektor

izby celnej właściwy dla naczelnika tego urzędu - w przypadkach, o których mowa w

art. 37j ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2,

2)

naczelnik urzędu celnego właściwy ze względu na miejsce powstania długu celnego oraz

dyrektor izby celnej właściwy dla naczelnika tego urzędu - w przypadku, o którym mowa

w art. 37j ust. 1 pkt 2.

Art. 37o.

1.

Podmioty, o których mowa w art. 37j, są obowiązane składać informację o opłacie paliwowej

odpowiednio naczelnikowi urzędu celnego, o którym mowa w art. 37n ust. 2 pkt 1 albo

pkt 2, oraz obliczać i wpłacać opłatę paliwową w terminie

1)

do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek zapłaty

- w przypadkach, o których mowa w art. 37j ust. 1 pkt 1 i ust. 2,

2)

określonym dla należności celnych - w przypadku, o którym mowa w art. 37j ust. 1 pkt

2

- na wyodrębniony rachunek bankowy izby celnej, którą kieruje dyrektor właściwy dla

naczelnika tego urzędu celnego.

2.

W razie powstania nadpłaty w opłacie paliwowej dyrektor izby celnej, o którym mowa

w ust. 1, dokonuje zwrotu tej nadpłaty ze środków Funduszu.

3.

Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca

roku kalendarzowego, w którym zapłata powinna nastąpić.

4.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór informacji

w sprawie opłaty paliwowej, o której mowa w ust. 1, mając na uwadze zapewnienie jednolitości

informacji składanych przez podmioty, o których mowa w art. 37j, oraz zapewnienie

możliwości kontroli wysokości dokonywanych wpłat.

Art. 37p.

Dyrektor izby celnej, o którym mowa w art. 37o ust. 1, przekazuje kwoty pobranej opłaty

paliwowej na rachunek Funduszu, w terminie 14 dni od dnia jej pobrania.

Art. 37q.

Do ponoszenia i postępowania w sprawie opłaty paliwowej stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 92, poz. 1062, z 2000 r. Nr 94, poz. 1037, Nr 116, poz. 1216, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315, z 2001 r. Nr 16, poz. 166, Nr 39, poz. 459, Nr 42, poz. 475, Nr 110, poz. 1189, Nr 125, poz. 1368 i Nr 130, poz. 1452, z 2002 r. Nr 89, poz. 804, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 169, poz. 1387 oraz z 2003 r. Nr 130, poz. 1188, Nr 137, poz. 1302 i Nr 170, poz. 1660), z zastrzeżeniem art. 37o ust. 3.

”

.

8)

rozdział 6 otrzymuje brzmienie

„

Rozdział 6

Krajowy fundusz drogowy

Art. 38.

1.

Budowę autostrad, z zastrzeżeniem ust. 2, finansuje się

1)

ze środków własnych koncesjonariuszy oraz uzyskanych przez nich kredytów bankowych

i pożyczek, a także ze środków pochodzących z emisji obligacji, w tym obligacji przychodowych,

2)

ze środków pochodzących z budżetu państwa ustalanych corocznie w ustawie budżetowej,

3)

ze środków Funduszu,

4)

z innych źródeł.

2.

W przypadku gdy przewiduje się udzielenie koncesji wyłącznie na eksploatację autostrady

lub jej odcinka, budowę tej autostrady lub jej odcinka finansuje się na zasadach dotyczących

finansowania i budowy dróg publicznych określonych w odrębnych przepisach oraz ze

środków Funduszu.

3.

Koncesjonariuszowi mogą być udzielone przez Skarb Państwa gwarancje i poręczenia zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb

Państwa oraz niektóre osoby prawne

(Dz. U. z 2003 r. Nr 174, poz. 1689).

Art. 39.

W Banku Gospodarstwa Krajowego tworzy się Fundusz.

Art. 39a.

Fundusz

1)

gromadzi środki finansowe na przygotowanie, budowę, przebudowę, remonty, utrzymanie

i ochronę autostrad, dróg ekspresowych, a także innych dróg krajowych,

2)

finansuje realizację zadań, o których mowa w pkt 1,

3)

może finansować wykup nieruchomości pod drogę.

Art. 39b.

Środki Funduszu pochodzą z

1)

opłaty paliwowej,

2)

odsetek z tytułu oprocentowania środków Funduszu oraz odsetek od lokat okresowo wolnych

środków Funduszu w bankach,

3)

przychodów ze sprzedaży akcji i udziałów w spółkach, przekazanych ministrowi właściwemu

do spraw transportu przez Skarb Państwa, w celu zasilenia Funduszu,

4)

przychodów z akcji i udziałów, o których mowa w pkt 3,

5)

środków pochodzących z opłat za przejazdy, pobieranych przez Generalnego Dyrektora

Dróg Krajowych i Autostrad,

6)

płatności dokonywanych przez koncesjonariuszy, zgodnie z warunkami umów koncesyjnych,

w tym przewidzianych na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad,

7)

wpływów uzyskanych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z tytułu

odpłatnego udostępniania nieruchomości nabytych na cele budowy dróg,

8)

środków pochodzących ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi,

9)

wpływów z opłat za specyfikacje warunków kwalifikacji wstępnej, o których mowa w art.

42 ust. 2 pkt 2, opłat za informacje o warunkach przetargu, o których mowa w art.

48 ust. 2, oraz wpływów z opłat za udzielenie koncesji, o których mowa w art. 55 ust.

3,

10)

środków z kredytów lub pożyczek zaciągniętych na rzecz Funduszu przez Bank Gospodarstwa

Krajowego,

11)

wpływów z obligacji emitowanych na rzecz Funduszu przez Bank Gospodarstwa Krajowego,

12)

darowizn i zapisów,

13)

wpływów z innych środków publicznych,

14)

wpływów z innych tytułów.

Art. 39c.

1.

W celu zasilenia Funduszu, minister właściwy do spraw Skarbu Państwa może, w imieniu

Skarbu Państwa, na wniosek ministra właściwego do spraw transportu, przekazać nieodpłatnie

temu ministrowi akcje i udziały w spółkach, stanowiące własność Skarbu Państwa, z

uwzględnieniem zakresu dofinansowania ze środków Funduszu przewidzianego w programie,

o którym mowa w art. 39g, oraz wartości tych akcji i udziałów.

2.

Akcje i udziały Skarbu Państwa, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw

Skarbu Państwa zbywa, na wniosek ministra właściwego do spraw transportu, w uzgodnieniu

z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.

3.

Do przekazania akcji i udziałów, o których mowa w ust. 1, oraz do ich zbywania nie

stosuje się przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397 i Nr 240, poz. 2055 oraz z 2003 r. Nr 60, poz. 535 i Nr 90, poz. 844) oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących

Skarbowi Państwa

(Dz. U. Nr 106, poz. 493 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 106, poz. 673, Nr 115, poz. 741 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 155, poz. 1014, z 2000 r. Nr 48, poz. 550, z 2001 r. Nr 4, poz. 26 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 240, poz. 2055).

Art. 39d.

1.

Bank Gospodarstwa Krajowego może zaciągać kredyty i pożyczki oraz emitować obligacje

w kraju i za granicą, na rzecz Funduszu i z przeznaczeniem na realizację zadań wynikających

z programu, o którym mowa w art. 39g.

2.

Na realizację zadań wynikających z programu, o którym mowa w art. 39g, za zobowiązania

Banku Gospodarstwa Krajowego z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz wyemitowanych

obligacji mogą być udzielane przez Skarb Państwa gwarancje i poręczenia, zgodnie z

przepisami ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb

Państwa oraz niektóre osoby prawne.

3.

Gwarancje i poręczenia, o których mowa w ust. 2, są zwolnione z opłat prowizyjnych.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych wykonuje czynności zmierzające do

odzyskania kwot zapłaconych z tytułu wykonania umowy poręczenia lub gwarancji zawartej

pod warunkiem przeznaczenia kredytu, pożyczki lub środków pochodzących z emisji obligacji

na realizację zadań wynikających z programu, o którym mowa w art. 39g, na zasadach określonych przepisami ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach

i gwarancjach udzielanych przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne, z wyłączeniem art. 43 tej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Jeżeli odzyskanie wierzytelności Skarbu Państwa, powstałych z tytułu udzielonego poręczenia

lub gwarancji, nie jest możliwe, Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do

spraw finansów publicznych, może umorzyć wierzytelność w całości lub części.

Art. 39e.

1.

Okresowo wolne środki Funduszu, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, Bank Gospodarstwa Krajowego

może lokować w innych bankach.

2.

Suma lokat, o których mowa w ust. 1, w jednym banku lub grupie banków powiązanych

ze sobą kapitałowo lub organizacyjnie, nie może przekroczyć 25% okresowo wolnych środków

Funduszu.

3.

Wysokość środków Funduszu przeznaczonych na lokaty, o których mowa w ust. 1, Bank

Gospodarstwa Krajowego uzgadnia z ministrem właściwym do spraw transportu.

Art. 39f.

1.

Środki Funduszu mogą być przeznaczone na

1)

dofinansowanie nabywania nieruchomości pod drogi krajowe, przygotowania, budowy, przebudowy,

remontów, utrzymania i ochrony inwestycji drogowych realizowanych przez Generalnego

Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad,

2)

płatności na rzecz koncesjonariuszy z tytułu realizacji przez nich obowiązków wynikających

z umowy koncesyjnej i koncesji, obejmujące w szczególności

a)

zwrot kosztów ponoszonych z tytułu zachowania nieprzerwanej dostępności autostrady,

jej utrzymania i przejezdności,

b)

zmienne kwoty uzależnione od spełnienia przez koncesjonariusza wymogów określonych

w koncesji lub w umowie koncesyjnej,

c)

dopłaty udzielane koncesjonariuszom na pokrycie całości lub części niedoborów bieżących

przychodów z tytułu eksploatacji autostrady, w celu zapewnienia płynności wydatków

związanych z bieżącą obsługą i spłatą kredytów lub pożyczek bądź obligacji wyemitowanych

w związku z budową autostrady.

2.

Ze środków Funduszu dokonuje się spłaty kredytów i pożyczek oraz wykupu obligacji,

o których mowa w art. 39d ust. 1, oraz spłaty zobowiązań wynikających z wykonania

przez Skarb Państwa obowiązków z tytułu gwarancji i poręczeń, o których mowa w art.

39d ust. 2.

3.

Ze środków Funduszu dokonuje się wypłaty wynagrodzenia prowizyjnego przysługującego

Bankowi Gospodarstwa Krajowego oraz dokonuje zwrotu nadpłaty, o której mowa w art.

37o ust. 2.

Art. 39g.

1.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw transportu, ustala, w drodze

rozporządzenia, Program rzeczowo-finansowy dla inwestycji drogowych realizowanych

z wykorzystaniem środków Funduszu, zwany dalej „Programem”, na okres od roku do lat

sześciu, z uwzględnieniem zasad określonych w ust. 2-4.

2.

Program określa

1)

wykaz poszczególnych drogowych projektów inwestycyjnych, ze wskazaniem przewidywanej

wysokości źródeł finansowania tych projektów, w tym ze środków Funduszu,

2)

przewidywaną wysokość pożyczek lub kredytów wymaganych do zaciągnięcia przez Bank

Gospodarstwa Krajowego na rzecz Funduszu w zakresie niezbędnym do realizacji zadań

rzeczowych określonych w pkt 1,

3)

wykaz drogowych projektów inwestycyjnych przewidzianych do realizacji przez koncesjonariuszy

lub Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad,

4)

łączną kwotę przewidywanych wypłat z tytułu zdarzeń, określonych w umowach koncesyjnych,

za które odpowiedzialność odszkodowawczą przyjmuje Skarb Państwa.

3.

Projekt Programu opracowuje Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie

założeń zatwierdzonych przez ministra właściwego do spraw transportu.

4.

Projekt Programu - w zakresie wysokości finansowania drogowych projektów inwestycyjnych

ze środków Funduszu opracowywany jest w porozumieniu z Bankiem Gospodarstwa Krajowego.

Art. 39h.

Program jest realizowany przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad i

Bank Gospodarstwa Krajowego pod nadzorem ministra właściwego do spraw transportu oraz

ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Art. 39i.

Warunki finansowania ze środków Funduszu, zgodnie z ustaleniami Programu w odniesieniu

do

1)

projektów przewidzianych do realizacji w systemie koncesyjnym - są określone w umowie

koncesyjnej,

2)

projektów przewidzianych do realizacji przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad - są określone w umowach zawieranych z wykonawcami robót.

Art. 39j.

1.

Wypłaty ze środków Funduszu wynikające z umowy koncesyjnej mogą być gwarantowane i

poręczane przez Skarb Państwa.

2.

Do gwarancji i poręczeń, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb

Państwa oraz niektóre osoby prawne, z wyjątkiem art. 2a, art. 2b, art. 31, 44, 44a, 44b, 46 i 47.

3.

Gwarancje i poręczenia, o których mowa w ust. 1

1)

są udzielane przez Radę Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw finansów

publicznych uzgodniony z ministrem właściwym do spraw transportu,

2)

nie mogą przekraczać zakresu ustalonego w Programie,

3)

są ograniczone w czasie terminem ustalonym w Programie.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych wykonuje czynności zmierzające do

odzyskania kwot zapłaconych z tytułu wykonania umów poręczenia lub gwarancji, o których

mowa w ust. 1, oraz dochodzi spłaty tych kwot ze środków Funduszu, z zastrzeżeniem

ust. 5.

5.

Jeżeli odzyskanie wierzytelności Skarbu Państwa, powstałych z tytułu udzielonego poręczenia

lub gwarancji, nie jest możliwe, Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do

spraw finansów publicznych, może umorzyć wierzytelność w całości lub części.

Art. 39k.

Bank Gospodarstwa Krajowego, na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad,

dokonuje wypłat ze środków Funduszu odpowiednio na rzecz koncesjonariuszy lub wykonawców

robót, w wysokości i terminach wynikających z umów, o których mowa w art. 39i.

Art. 39l.

Minister właściwy do spraw transportu zawiera z Bankiem Gospodarstwa Krajowego porozumienie

określające szczegółowy sposób i terminy dokonywania wypłat ze środków Funduszu, o

których mowa w art. 39k, sposób i terminy dokonywania przez Bank Gospodarstwa Krajowego

lokat, o których mowa w art. 39e ust. 1, sposób i termin zwrotu nadpłaty opłaty paliwowej,

o której mowa w art. 37o ust. 2, oraz sposób i tryb przekazywania przez Generalnego

Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przychodów z opłat za przejazdy autostradami.

Art. 39m.

Nadzór nad gospodarowaniem środkami Funduszu sprawuje Rada Nadzorcza Banku Gospodarstwa

Krajowego.

Art. 39n.

Bank Gospodarstwa Krajowego

1)

wyodrębnia w swoim planie finansowym plan finansowy Funduszu opracowany zgodnie z

Programem, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu,

2)

sporządza dla Funduszu odrębny bilans oraz rachunek zysków i strat, wchodzące w skład

sprawozdania finansowego tego banku,

3)

składa ministrowi właściwemu do spraw transportu, w terminie do końca miesiąca następującego

po każdym kwartale, informacje o realizacji planu finansowego Funduszu.

Art. 39o.

1.

Bank Gospodarstwa Krajowego pobiera wynagrodzenie prowizyjne z tytułu prowadzenia

Funduszu.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia, o którym

mowa w ust. 1, oraz sposób i terminy jego wypłaty, uwzględniając koszty Banku Gospodarstwa

Krajowego ponoszone w związku z prowadzeniem Funduszu.

”

;

9)

w art. 42

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zaprasza do udziału w kwalifikacji wstępnej

przez umieszczenie ogłoszenia w prasie o zasięgu krajowym oraz Dzienniku Urzędowym

Unii Europejskiej.

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad określa wysokość i tryb uiszczenia opłaty,

o której mowa w ust. 2 pkt 2.

”

;

10)

uchyla się art. 42a;

11)

art. 43 otrzymuje brzmienie

„

Art. 43.

1.

W postępowaniu przetargowym mogą uczestniczyć, z zastrzeżeniem ust. 3, spółki akcyjne

lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Rzeczypospolitej Polskiej

lub w państwach członkowskich Unii Europejskiej, których przedmiotem działalności

jest, zgodnie ze statutem lub umową spółki, wyłącznie budowa lub eksploatacja dróg,

o kapitale zakładowym nie mniejszym niż równowartość

1)

5 mln euro w przypadku postępowania przetargowego na budowę i eksploatację autostrady,

2)

2 mln euro w przypadku postępowania przetargowego wyłącznie na eksploatację autostrady.

2.

Wyrażone w euro wartości, o których mowa w ust. 1, przelicza się na złote według średniego

kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na dzień ukazania się ogłoszenia,

o którym mowa w art. 42 ust. 1, w prasie o zasięgu ogólnokrajowym.

3.

Na etapie kwalifikacji wstępnej dokumentację mogą składać uczestnicy, którzy nie spełniają

warunków określonych w ust. 1. Uczestnicy, którzy złożyli dokumentację do kwalifikacji

wstępnej, mogą brać udział w dalszych etapach postępowania przetargowego pod warunkiem,

że przed złożeniem ofert spełnią wymogi, o których mowa w ust. 1.

”

;

12)

po art. 47 dodaje się art. 47a w brzmieniu

„

Art. 47a.

Jeżeli komisja przetargowa dokonała wyboru mniej niż dwóch oferentów, Generalny Dyrektor

Dróg Krajowych i Autostrad uznaje kwalifikację wstępną za bezskuteczną oraz zawiadamia

o tym ministra właściwego do spraw transportu oraz uczestników kwalifikacji wstępnej.

”

;

13)

w art. 49

a)

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

stopień zdolności oferenta do finansowania budowy bez gwarancji i poręczeń, o których

mowa w art. 38 ust. 3.

”

,

b)

uchyla się pkt 5;

14)

w art. 50b ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad

jest obowiązany do opracowania projektu wytycznych prowadzenia negocjacji, z uwzględnieniem

w szczególności wymagań dotyczących stopnia zdolności oferenta do finansowania budowy

i eksploatacji autostrady przy ograniczonym korzystaniu ze środków publicznych oraz

terminu realizacji procesu inwestycyjnego.

4.

Projekt wytycznych, o których mowa w ust. 3, podlega zatwierdzeniu przez ministra

właściwego do spraw transportu.

”

;

15)

w art. 54 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 i 3 w brzmieniu

„

2.

Minister właściwy do spraw transportu odmówi udzielenia koncesji, jeżeli stwierdzi,

że postępowanie przetargowe nie spełnia warunków wynikających z ustawy lub kryteriów

ocen ustalonych dla poszczególnych etapów postępowania przetargowego.

3.

Minister właściwy do spraw transportu może odmówić udzielenia koncesji w przypadku

zagrożenia ważnego interesu gospodarki narodowej, obronności lub bezpieczeństwa państwa

albo zagrożenia bezpieczeństwa ludzi.

”

;

16)

w art. 55 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Organem właściwym do udzielenia, odmowy udzielenia i cofnięcia koncesji jest minister

właściwy do spraw transportu.

2.

Udzielenie, odmowa udzielenia i cofnięcie koncesji następuje w drodze decyzji administracyjnej.

”

;

17)

w art. 56 pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

wysokość i formy dofinansowania budowy autostrady ze środków Funduszu,

”

;

18)

w art. 60 w ust. 1 uchyla się pkt 3;

19)

po art. 60 dodaje się art. 60a w brzmieniu

„

Art. 60a.

Minister właściwy do spraw transportu może, na wniosek koncesjonariusza, któremu udzielono

koncesji i z którym została zawarta umowa koncesyjna, dokonać przeniesienia całości

lub części praw i obowiązków wynikających z koncesji i umowy koncesyjnej na inną spółkę

z zachowaniem poniższych warunków

1)

kapitał zakładowy spółki jest objęty w 100% przez koncesjonariusza lub struktura akcjonariuszy

lub udziałowców w spółce jest taka sama jak w spółce koncesjonariusza,

2)

spółka spełnia warunki, o których mowa w art. 43 ust. 1,

3)

spółka wstępuje w prawa i obowiązki dotychczasowego koncesjonariusza Wynikające z

koncesji i umowy koncesyjnej.

”

;

20)

w art. 62 w ust. 1 w pkt 7 lit. d otrzymuje brzmienie

„

d)

ustalania, w uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej, limitu zwolnień pojazdów Sił

Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz sił zbrojnych państw sojuszniczych od opłat

za przejazdy autostradami,

”

;

21)

w art. 29 w ust. 1, dwukrotnie w art. 36 w ust. 2, w art. 41, w art. 44 w ust. 1 i

2, w art. 46 w ust. 2, w art. 48 w ust. 2, w art. 50b w ust. 1, w art. 57 w pkt 6,

w art. 60 w ust. 1, w art. 62 w ust. 1 w pkt 4 i pkt 10 użyte w różnych przypadkach

wyrazy „Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad” zastępuje się użytymi w odpowiednich przypadkach wyrazami „Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad”;

22)

dodaje się załącznik do ustawy w brzmieniu określonym w załączniku do niniejszej ustawy.

W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3a

a)

w § 1

-

zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

W zakresie zobowiązań: powstałych w przypadkach określonych w art. 8 i art. 21 § 1

pkt 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, długów celnych powstałych w przypadkach określonych

w art. 209 § 1 oraz art. 217 § 1 Kodeksu celnego, podatków wykazanych w zgłoszeniu celnym, składek na ubezpieczenie społeczne, a także

opłat paliwowych, o których mowa w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym

(Dz. U. z 2001 r. Nr 110, poz. 1192, z 2002 r. Nr 25, poz. 253 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 721, Nr 139, poz. 1325, Nr 162, poz. 1568 i Nr 217, poz. 2124), stosuje się również egzekucję administracyjną, jeżeli wynikają one odpowiednio

”

,

-

w pkt 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

z informacji o opłacie paliwowej.

”

,

b)

w § 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

w deklaracji, w zeznaniu, w zgłoszeniu celnym, w deklaracji rozliczeniowej albo w

informacji o opłacie paliwowej zostało zamieszczone pouczenie, że stanowią one podstawę

do wystawienia tytułu wykonawczego,

”

;

2)

w art. 5 w § 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego

decyzji, postanowień lub mandatów karnych oraz z przyjętych przez naczelnika urzędu

celnego zgłoszeń celnych, deklaracji albo informacji o opłacie paliwowej - właściwy

dla tego naczelnika dyrektor izby celnej.

”

.

W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 13a otrzymuje brzmienie

„

Art. 13a.

Zadania w zakresie budowy i eksploatacji autostrad i dróg ekspresowych mogą być realizowane

1)

na zasadach ogólnych określonych w ustawie,

2)

na zasadach określonych w przepisach o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym.

”

;

2)

w art. 18 w ust. 2 w pkt 7 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 8 w brzmieniu

„

8)

pobieranie opłat za przejazd zgodnie z przepisami o autostradach płatnych oraz o Krajowym

Funduszu Drogowym.

”

.

W ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska

(Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 982, z późn. zm. art. 19 otrzymuje brzmienie

„

Art. 19.

W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącym

przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w przepisach

o ochronie środowiska, oraz w sprawie ustalenia lokalizacji autostrad oraz dróg ekspresowych,

jeżeli przepisy ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym mają

zastosowanie do tych dróg, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska przysługują

prawa strony w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu przed sądem administracyjnym,

jeżeli zgłosi swój udział w postępowaniu.

”

.

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, z późn. zm. w art. 17 w ust. 1 pkt 4k otrzymuje brzmienie

„

4k)

dochody Banku Gospodarstwa Krajowego prowadzącego Krajowy Fundusz Mieszkaniowy, Fundusz

Termomodernizacji i Krajowy Fundusz Drogowy oraz banku prowadzącego kasę mieszkaniową,

stanowiące równowartość dochodu uzyskanego przez te Fundusze lub kasę mieszkaniową

z tytułów określonych w odrębnych przepisach - w części przeznaczonej wyłącznie na

realizację wymienionych w tych przepisach celów, odpowiednio Funduszy lub kasy mieszkaniowej,

”

.

Źródłem finansowania dróg publicznych są również środki finansowe określone przepisami

o drogach publicznych, przepisami o transporcie drogowym i przepisami o autostradach

płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.

W ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym

(Dz. U. z 2000 r. Nr 9, poz. 131, z późn. zm. w art. 14 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Nie nalicza się obowiązkowej opłaty rocznej od aktywów Krajowego Funduszu Mieszkaniowego,

Krajowego Funduszu Poręczeń Kredytowych, Funduszu Termomodernizacji oraz Krajowego

Funduszu Drogowego, utworzonych w Banku Gospodarstwa Krajowego, oraz od środków zgromadzonych

na rachunku rezerw poręczeniowych i gwarancyjnych Skarbu Państwa w tym banku.

”

.

W ustawie z dnia 29 czerwca 1995 r. o obligacjach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 120, poz. 1300 oraz z 2002 r. Nr 216, poz. 1824) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 23a

a)

w ust. 2 w pkt 4 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

koncesjonariusz, o którym mowa w art. 37a ust. 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz

o Krajowym Funduszu Drogowym

(Dz. U. z 2001 r. Nr 110, poz. 1192, z 2002 r. Nr 25, poz. 253 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 721, Nr 139, poz. 1325, Nr 162, poz. 1568 i Nr 217, poz. 2124).

”

,

b)

w ust. 3 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Z zastrzeżeniem art. 37b ust. 3 ustawy, o której mowa w ust. 2 pkt 5, uchwała o emisji

obligacji przychodowych powinna określać rodzaj i cel przedsięwzięcia, sposób obliczenia

przychodów z przedsięwzięcia, a także wskazywać, do jakiej części przychodów z przedsięwzięcia

lub majątku z przedsięwzięcia służy obligatariuszom prawo pierwszeństwa, o którym

mowa w ust. 1.

”

;

2)

w art. 23b ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Z zastrzeżeniem art. 37b ust. 3 ustawy, o której mowa w art. 23a ust. 2 pkt 5, w przypadku

przyznania obligatariuszom, zgodnie z art. 23a ust. 1, prawa do zaspokojenia swoich

roszczeń z przychodów z określonego przedsięwzięcia, wszystkie przychody z takiego

przedsięwzięcia powinny wpływać na rachunek bankowy, przeznaczony wyłącznie do ich

gromadzenia i dokonywania wypłat, zgodnie z ust. 2 i 3.

”

;

3)

art. 23c ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Środki zgromadzone na rachunku bankowym, o którym mowa w art. 23b ust. 1, są wyłączone

z masy upadłości emitentów, o których mowa w art. 23a ust. 2 pkt 2-5.

”

;

4)

w art. 28

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Emitent, o którym mowa w art. 23a ust. 2 pkt 5, może przeznaczyć środki pochodzące

z emisji obligacji przychodowych wyłącznie na finansowanie budowy autostrady, drogi

ekspresowej lub ich odcinków.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Emitenci inni niż określeni w ust. 1 i 1a nie mogą przeznaczyć środków pochodzących

z emisji obligacji na inny cel, jeżeli cel emisji został określony.

”

.

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, z późn. zm. w art. 2 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym

(Dz. U. z 2001 r. Nr 110, poz. 1192, z 2002 r. Nr 25, poz. 253 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 721, Nr 139, poz. 1325, Nr 162, poz. 1568 i i Nr 217, poz. 2124),

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o finansowaniu dróg publicznych

(Dz. U. Nr 123, poz. 780, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przepisy ustawy nie mają zastosowania do autostrad płatnych budowanych i eksploatowanych

na zasadach określonych przepisami o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym, z zastrzeżeniem art. 4a.

”

;

2)

art. 5 otrzymuje brzmienie

„

Art. 5.

Źródłem finansowania dróg publicznych są również środki finansowe określone przepisami

o drogach publicznych, przepisami o transporcie drogowym i przepisami o autostradach

płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.

”

.

W ustawie z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej

(Dz. U. Nr 72, poz. 802, z późn. zm. w art. 1 w ust. 2 po pkt 3b dodaje się pkt 3c w brzmieniu

„

3c)

pobór opłaty paliwowej,

”

.

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm. w art. 46 w ust. 4 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

decyzja o ustaleniu lokalizacji autostrady, wydawana na podstawie ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym

(Dz. U. z 2001 r. Nr 110, poz. 1192, z 2002 r. Nr 25, poz. 253 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 721, Nr 139, poz. 1325, Nr 162, poz. 1568 i Nr 217, poz. 2124), gdy decyzja ta dotyczy odcinków, które we wskazaniach lokalizacyjnych zostały wskazane

jako newralgiczne z uwagi na uwarunkowania ochrony środowiska lub możliwość wystąpienia

konfliktów społecznych,

”

.

W ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o Banku Gospodarstwa Krajowego

(Dz. U. Nr 65, poz. 594) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 8 w ust. 3 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

przedstawiciel ministra właściwego do spraw transportu.

”

;

2)

w art. 10 ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4.

Prezesa Zarządu powołuje Rada Nadzorcza na wniosek ministra właściwego do spraw instytucji

finansowych.

5.

Wiceprezesa - pierwszego zastępcę prezesa powołuje Rada Nadzorcza, na wniosek ministra

właściwego do spraw transportu, a wiceprezesów i pozostałych członków Zarządu powołuje

Rada Nadzorcza, na wniosek prezesa Zarządu.

”

.

W ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji

inwestycji w zakresie dróg krajowych

(Dz. U. Nr 80, poz. 721) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 22 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Koszty nabycia nieruchomości pod drogi, w tym odszkodowania, finansowane są na podstawie

przepisów o finansowaniu dróg publicznych, przepisów o drogach publicznych oraz przepisów

o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.

”

;

2)

art. 44 otrzymuje brzmienie

„

Art. 44.

W okresie obowiązywania niniejszej ustawy do lokalizacji autostrad oraz do nabywania

nieruchomości pod autostrady nie stosuje się art. 21-37 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym

Funduszu Drogowym

(Dz. U. z 2001 r. Nr 110, poz. 1192, z 2002 r. Nr 25, poz. 253 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 721, Nr 139, poz. 1325, Nr 162, poz. 1568 i Nr 217, poz. 2124).

”

.

Zadania w zakresie budowy i eksploatacji autostrad i dróg ekspresowych mogą być realizowane

1)

na zasadach ogólnych określonych w ustawie,

2)

na zasadach określonych w przepisach o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym.

1.

Koncesje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy oraz zawarte umowy koncesyjne

pozostają w mocy.

2.

Do postępowania przetargowego, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 1, wszczętego

przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się odpowiednio przepisy ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przy czym wszystkie dotychczasowe

czynności pozostają w mocy.

Do dnia wejścia w życie przepisów, o których mowa w art. 39g ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1, inwestycje drogowe są realizowane zgodnie z dotychczasowymi zasadami.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o „ustawie o autostradach płatnych”

lub o „Krajowym Funduszu Autostradowym”, rozumie się przez to odpowiednio „ustawę

o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym” oraz „Krajowy Fundusz Drogowy”.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącym

przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w przepisach

o ochronie środowiska, oraz w sprawie ustalenia lokalizacji autostrad oraz dróg ekspresowych,

jeżeli przepisy ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym mają

zastosowanie do tych dróg, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska przysługują

prawa strony w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu przed sądem administracyjnym,

jeżeli zgłosi swój udział w postępowaniu.

1.

Za przejazd autostradą są pobierane opłaty, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, pobiera spółka, która posiada koncesję udzieloną

na zasadach określonych w ustawie, zwana dalej „koncesjonariuszem”.

3.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może pobierać opłaty za przejazd autostradą

w okresie nieobjętym koncesją, pod warunkiem przystosowania autostrady do poboru tych

opłat.

1.

Opłaty za przejazd autostradą pobrane przez koncesjonariusza stanowią jego przychód,

z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

W przypadku, w którym opłaty za przejazd autostradą stanowią przychód koncesjonariusza,

umowa koncesyjna określi warunki i zakres podziału zysku pomiędzy koncesjonariuszem

a Funduszem.

3.

W przypadku finansowania budowy autostrady środkami z obligacji przychodowych wyemitowanych

przez koncesjonariusza, część przychodów z opłat za przejazd autostradą określona

w umowie koncesyjnej stanowi przychód koncesjonariusza przeznaczony wyłącznie na pokrycie

zobowiązań wobec obligatariuszy z tytułu tych obligacji.

Opłaty za przejazd autostradą pobrane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i

Autostrad stanowią przychód Funduszu.

1.

Wysokość opłat za przejazd autostradą, o których mowa w art. 37a ust. 2, ustala umowa

koncesyjna, z uwzględnieniem przepisów wydanych na podstawie ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób ustalania, dokonywania zmian wysokości opłat za przejazd autostradą oraz ich

pobierania,

2)

kategorie pojazdów, od których pobiera się opłaty za przejazd autostradą,

3)

sposób ogłaszania wysokości tych opłat

- uwzględniając poziom ruchu, ilość przejechanych kilometrów, nacisk na oś lub ciężar

pojazdu, kategorię pojazdu oraz dostępność informacji o wysokości opłat za przejazd

autostradą.

1.

Wysokość opłat za przejazd autostradą, o których mowa w art. 37a ust. 3, nie może

przekraczać stawek maksymalnych za przejazd 1 km autostrady dla kategorii pojazdów,

określonych w załączniku do ustawy.

2.

Stawki maksymalne, o których mowa w ust. 1, od roku 2005 ulegają zmianie w stopniu

odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych

trzech kwartałów roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego

okresu roku poprzedniego.

3.

Wskaźnik wzrostu cen, o którym mowa w ust. 2, ustala się na podstawie komunikatów

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłaszanych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, w terminie 30 dni po upływie każdego kwartału.

4.

Minister właściwy do spraw transportu ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, stawki maksymalne, o których

mowa w ust. 1, z uwzględnieniem zasady wynikającej z ust. 2, zaokrąglając je w górę

do pełnych groszy.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat

za przejazd autostradą, o których mowa w art. 37a ust. 3, w granicach stawek maksymalnych,

o których mowa w art. 37e.

Od opłat za przejazd, o których mowa w art. 37a ust. 2 i 3, są zwolnione pojazdy uprzywilejowane,

wykonujące zadania w zakresie określonym w art. 53 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515, Nr 124, poz. 1152, Nr 130, poz. 1190, Nr 137, poz. 1302, Nr 149, poz. 1451 i 1452, Nr 162, poz. 1568, Nr 200, poz. 1953 i Nr 210, poz. 2036).

Wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanego do napędu

pojazdów samochodowych przystosowanych technicznie do zasilania tym paliwem podlega

opłacie, zwanej dalej „opłatą paliwową”.

Opłata paliwowa stanowi przychód Funduszu.

1.

Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych ciąży na

1)

producencie paliw silnikowych,

2)

importerze paliw silnikowych.

2.

Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od gazu, o którym mowa w art. 37h, ciąży na podmiocie

dokonującym sprzedaży detalicznej tego gazu.

Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem sprzedaży lub przemieszczenia

poza teren zakładu, w którym paliwa zostały wyprodukowane, a w przypadku importu -

z dniem powstania długu celnego.

Podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu,

o którym mowa w art. 37h, od jakich producent paliw silnikowych, importer paliw silnikowych

lub podmiot dokonujący sprzedaży detalicznej tego gazu są obowiązani zapłacić podatek

akcyzowy.

1.

Stawka opłaty paliwowej wynosi 105 zł za tonę paliwa silnikowego lub gazu, o którym

mowa w art. 37h.

2.

Stawka opłaty paliwowej, o której mowa w ust. 1, od roku 2005 ulega zmianie w stopniu

odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych

trzech kwartałów roku, w którym stawka ulega zmianie, w stosunku do analogicznego

okresu roku poprzedniego.

3.

Wskaźnik wzrostu cen, o którym mowa w ust. 2, ustala się zgodnie z art. 37e ust. 3.

4.

Minister właściwy do spraw transportu ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, stawkę opłaty paliwowej obliczoną

z uwzględnieniem zasady, o której mowa w ust. 2, zaokrąglając ją w górę do pełnych

groszy.

1.

Organami właściwymi w sprawie opłaty paliwowej są naczelnicy urzędów celnych oraz

dyrektorzy izb celnych.

2.

Organami właściwymi miejscowo w sprawach opłaty paliwowej są odpowiednio

1)

naczelnik urzędu celnego właściwy miejscowo w sprawach podatku akcyzowego oraz dyrektor

izby celnej właściwy dla naczelnika tego urzędu - w przypadkach, o których mowa w

art. 37j ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2,

2)

naczelnik urzędu celnego właściwy ze względu na miejsce powstania długu celnego oraz

dyrektor izby celnej właściwy dla naczelnika tego urzędu - w przypadku, o którym mowa

w art. 37j ust. 1 pkt 2.

1.

Podmioty, o których mowa w art. 37j, są obowiązane składać informację o opłacie paliwowej

odpowiednio naczelnikowi urzędu celnego, o którym mowa w art. 37n ust. 2 pkt 1 albo

pkt 2, oraz obliczać i wpłacać opłatę paliwową w terminie

1)

do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek zapłaty

- w przypadkach, o których mowa w art. 37j ust. 1 pkt 1 i ust. 2,

2)

określonym dla należności celnych - w przypadku, o którym mowa w art. 37j ust. 1 pkt

2

- na wyodrębniony rachunek bankowy izby celnej, którą kieruje dyrektor właściwy dla

naczelnika tego urzędu celnego.

2.

W razie powstania nadpłaty w opłacie paliwowej dyrektor izby celnej, o którym mowa

w ust. 1, dokonuje zwrotu tej nadpłaty ze środków Funduszu.

3.

Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca

roku kalendarzowego, w którym zapłata powinna nastąpić.

4.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór informacji

w sprawie opłaty paliwowej, o której mowa w ust. 1, mając na uwadze zapewnienie jednolitości

informacji składanych przez podmioty, o których mowa w art. 37j, oraz zapewnienie

możliwości kontroli wysokości dokonywanych wpłat.

Dyrektor izby celnej, o którym mowa w art. 37o ust. 1, przekazuje kwoty pobranej opłaty

paliwowej na rachunek Funduszu, w terminie 14 dni od dnia jej pobrania.

Do ponoszenia i postępowania w sprawie opłaty paliwowej stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 i Nr 92, poz. 1062, z 2000 r. Nr 94, poz. 1037, Nr 116, poz. 1216, Nr 120, poz. 1268 i Nr 122, poz. 1315, z 2001 r. Nr 16, poz. 166, Nr 39, poz. 459, Nr 42, poz. 475, Nr 110, poz. 1189, Nr 125, poz. 1368 i Nr 130, poz. 1452, z 2002 r. Nr 89, poz. 804, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 169, poz. 1387 oraz z 2003 r. Nr 130, poz. 1188, Nr 137, poz. 1302 i Nr 170, poz. 1660), z zastrzeżeniem art. 37o ust. 3.

1.

Budowę autostrad, z zastrzeżeniem ust. 2, finansuje się

1)

ze środków własnych koncesjonariuszy oraz uzyskanych przez nich kredytów bankowych

i pożyczek, a także ze środków pochodzących z emisji obligacji, w tym obligacji przychodowych,

2)

ze środków pochodzących z budżetu państwa ustalanych corocznie w ustawie budżetowej,

3)

ze środków Funduszu,

4)

z innych źródeł.

2.

W przypadku gdy przewiduje się udzielenie koncesji wyłącznie na eksploatację autostrady

lub jej odcinka, budowę tej autostrady lub jej odcinka finansuje się na zasadach dotyczących

finansowania i budowy dróg publicznych określonych w odrębnych przepisach oraz ze

środków Funduszu.

3.

Koncesjonariuszowi mogą być udzielone przez Skarb Państwa gwarancje i poręczenia zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb

Państwa oraz niektóre osoby prawne

(Dz. U. z 2003 r. Nr 174, poz. 1689).

W Banku Gospodarstwa Krajowego tworzy się Fundusz.

Fundusz

1)

gromadzi środki finansowe na przygotowanie, budowę, przebudowę, remonty, utrzymanie

i ochronę autostrad, dróg ekspresowych, a także innych dróg krajowych,

2)

finansuje realizację zadań, o których mowa w pkt 1,

3)

może finansować wykup nieruchomości pod drogę.

Środki Funduszu pochodzą z

1)

opłaty paliwowej,

2)

odsetek z tytułu oprocentowania środków Funduszu oraz odsetek od lokat okresowo wolnych

środków Funduszu w bankach,

3)

przychodów ze sprzedaży akcji i udziałów w spółkach, przekazanych ministrowi właściwemu

do spraw transportu przez Skarb Państwa, w celu zasilenia Funduszu,

4)

przychodów z akcji i udziałów, o których mowa w pkt 3,

5)

środków pochodzących z opłat za przejazdy, pobieranych przez Generalnego Dyrektora

Dróg Krajowych i Autostrad,

6)

płatności dokonywanych przez koncesjonariuszy, zgodnie z warunkami umów koncesyjnych,

w tym przewidzianych na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad,

7)

wpływów uzyskanych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z tytułu

odpłatnego udostępniania nieruchomości nabytych na cele budowy dróg,

8)

środków pochodzących ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi,

9)

wpływów z opłat za specyfikacje warunków kwalifikacji wstępnej, o których mowa w art.

42 ust. 2 pkt 2, opłat za informacje o warunkach przetargu, o których mowa w art.

48 ust. 2, oraz wpływów z opłat za udzielenie koncesji, o których mowa w art. 55 ust.

3,

10)

środków z kredytów lub pożyczek zaciągniętych na rzecz Funduszu przez Bank Gospodarstwa

Krajowego,

11)

wpływów z obligacji emitowanych na rzecz Funduszu przez Bank Gospodarstwa Krajowego,

12)

darowizn i zapisów,

13)

wpływów z innych środków publicznych,

14)

wpływów z innych tytułów.

1.

W celu zasilenia Funduszu, minister właściwy do spraw Skarbu Państwa może, w imieniu

Skarbu Państwa, na wniosek ministra właściwego do spraw transportu, przekazać nieodpłatnie

temu ministrowi akcje i udziały w spółkach, stanowiące własność Skarbu Państwa, z

uwzględnieniem zakresu dofinansowania ze środków Funduszu przewidzianego w programie,

o którym mowa w art. 39g, oraz wartości tych akcji i udziałów.

2.

Akcje i udziały Skarbu Państwa, o których mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw

Skarbu Państwa zbywa, na wniosek ministra właściwego do spraw transportu, w uzgodnieniu

z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.

3.

Do przekazania akcji i udziałów, o których mowa w ust. 1, oraz do ich zbywania nie

stosuje się przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1397 i Nr 240, poz. 2055 oraz z 2003 r. Nr 60, poz. 535 i Nr 90, poz. 844) oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących

Skarbowi Państwa

(Dz. U. Nr 106, poz. 493 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r. Nr 106, poz. 673, Nr 115, poz. 741 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 155, poz. 1014, z 2000 r. Nr 48, poz. 550, z 2001 r. Nr 4, poz. 26 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 240, poz. 2055).

1.

Bank Gospodarstwa Krajowego może zaciągać kredyty i pożyczki oraz emitować obligacje

w kraju i za granicą, na rzecz Funduszu i z przeznaczeniem na realizację zadań wynikających

z programu, o którym mowa w art. 39g.

2.

Na realizację zadań wynikających z programu, o którym mowa w art. 39g, za zobowiązania

Banku Gospodarstwa Krajowego z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek oraz wyemitowanych

obligacji mogą być udzielane przez Skarb Państwa gwarancje i poręczenia, zgodnie z

przepisami ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb

Państwa oraz niektóre osoby prawne.

3.

Gwarancje i poręczenia, o których mowa w ust. 2, są zwolnione z opłat prowizyjnych.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych wykonuje czynności zmierzające do

odzyskania kwot zapłaconych z tytułu wykonania umowy poręczenia lub gwarancji zawartej

pod warunkiem przeznaczenia kredytu, pożyczki lub środków pochodzących z emisji obligacji

na realizację zadań wynikających z programu, o którym mowa w art. 39g, na zasadach określonych przepisami ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach

i gwarancjach udzielanych przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne, z wyłączeniem art. 43 tej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Jeżeli odzyskanie wierzytelności Skarbu Państwa, powstałych z tytułu udzielonego poręczenia

lub gwarancji, nie jest możliwe, Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do

spraw finansów publicznych, może umorzyć wierzytelność w całości lub części.

1.

Okresowo wolne środki Funduszu, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, Bank Gospodarstwa Krajowego

może lokować w innych bankach.

2.

Suma lokat, o których mowa w ust. 1, w jednym banku lub grupie banków powiązanych

ze sobą kapitałowo lub organizacyjnie, nie może przekroczyć 25% okresowo wolnych środków

Funduszu.

3.

Wysokość środków Funduszu przeznaczonych na lokaty, o których mowa w ust. 1, Bank

Gospodarstwa Krajowego uzgadnia z ministrem właściwym do spraw transportu.

1.

Środki Funduszu mogą być przeznaczone na

1)

dofinansowanie nabywania nieruchomości pod drogi krajowe, przygotowania, budowy, przebudowy,

remontów, utrzymania i ochrony inwestycji drogowych realizowanych przez Generalnego

Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad,

2)

płatności na rzecz koncesjonariuszy z tytułu realizacji przez nich obowiązków wynikających

z umowy koncesyjnej i koncesji, obejmujące w szczególności

a)

zwrot kosztów ponoszonych z tytułu zachowania nieprzerwanej dostępności autostrady,

jej utrzymania i przejezdności,

b)

zmienne kwoty uzależnione od spełnienia przez koncesjonariusza wymogów określonych

w koncesji lub w umowie koncesyjnej,

c)

dopłaty udzielane koncesjonariuszom na pokrycie całości lub części niedoborów bieżących

przychodów z tytułu eksploatacji autostrady, w celu zapewnienia płynności wydatków

związanych z bieżącą obsługą i spłatą kredytów lub pożyczek bądź obligacji wyemitowanych

w związku z budową autostrady.

2.

Ze środków Funduszu dokonuje się spłaty kredytów i pożyczek oraz wykupu obligacji,

o których mowa w art. 39d ust. 1, oraz spłaty zobowiązań wynikających z wykonania

przez Skarb Państwa obowiązków z tytułu gwarancji i poręczeń, o których mowa w art.

39d ust. 2.

3.

Ze środków Funduszu dokonuje się wypłaty wynagrodzenia prowizyjnego przysługującego

Bankowi Gospodarstwa Krajowego oraz dokonuje zwrotu nadpłaty, o której mowa w art.

37o ust. 2.

1.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw transportu, ustala, w drodze

rozporządzenia, Program rzeczowo-finansowy dla inwestycji drogowych realizowanych

z wykorzystaniem środków Funduszu, zwany dalej „Programem”, na okres od roku do lat

sześciu, z uwzględnieniem zasad określonych w ust. 2-4.

2.

Program określa

1)

wykaz poszczególnych drogowych projektów inwestycyjnych, ze wskazaniem przewidywanej

wysokości źródeł finansowania tych projektów, w tym ze środków Funduszu,

2)

przewidywaną wysokość pożyczek lub kredytów wymaganych do zaciągnięcia przez Bank

Gospodarstwa Krajowego na rzecz Funduszu w zakresie niezbędnym do realizacji zadań

rzeczowych określonych w pkt 1,

3)

wykaz drogowych projektów inwestycyjnych przewidzianych do realizacji przez koncesjonariuszy

lub Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad,

4)

łączną kwotę przewidywanych wypłat z tytułu zdarzeń, określonych w umowach koncesyjnych,

za które odpowiedzialność odszkodowawczą przyjmuje Skarb Państwa.

3.

Projekt Programu opracowuje Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie

założeń zatwierdzonych przez ministra właściwego do spraw transportu.

4.

Projekt Programu - w zakresie wysokości finansowania drogowych projektów inwestycyjnych

ze środków Funduszu opracowywany jest w porozumieniu z Bankiem Gospodarstwa Krajowego.

Program jest realizowany przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad i

Bank Gospodarstwa Krajowego pod nadzorem ministra właściwego do spraw transportu oraz

ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Warunki finansowania ze środków Funduszu, zgodnie z ustaleniami Programu w odniesieniu

do

1)

projektów przewidzianych do realizacji w systemie koncesyjnym - są określone w umowie

koncesyjnej,

2)

projektów przewidzianych do realizacji przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych

i Autostrad - są określone w umowach zawieranych z wykonawcami robót.

1.

Wypłaty ze środków Funduszu wynikające z umowy koncesyjnej mogą być gwarantowane i

poręczane przez Skarb Państwa.

2.

Do gwarancji i poręczeń, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb

Państwa oraz niektóre osoby prawne, z wyjątkiem art. 2a, art. 2b, art. 31, 44, 44a, 44b, 46 i 47.

3.

Gwarancje i poręczenia, o których mowa w ust. 1

1)

są udzielane przez Radę Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw finansów

publicznych uzgodniony z ministrem właściwym do spraw transportu,

2)

nie mogą przekraczać zakresu ustalonego w Programie,

3)

są ograniczone w czasie terminem ustalonym w Programie.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych wykonuje czynności zmierzające do

odzyskania kwot zapłaconych z tytułu wykonania umów poręczenia lub gwarancji, o których

mowa w ust. 1, oraz dochodzi spłaty tych kwot ze środków Funduszu, z zastrzeżeniem

ust. 5.

5.

Jeżeli odzyskanie wierzytelności Skarbu Państwa, powstałych z tytułu udzielonego poręczenia

lub gwarancji, nie jest możliwe, Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do

spraw finansów publicznych, może umorzyć wierzytelność w całości lub części.

Bank Gospodarstwa Krajowego, na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad,

dokonuje wypłat ze środków Funduszu odpowiednio na rzecz koncesjonariuszy lub wykonawców

robót, w wysokości i terminach wynikających z umów, o których mowa w art. 39i.

Minister właściwy do spraw transportu zawiera z Bankiem Gospodarstwa Krajowego porozumienie

określające szczegółowy sposób i terminy dokonywania wypłat ze środków Funduszu, o

których mowa w art. 39k, sposób i terminy dokonywania przez Bank Gospodarstwa Krajowego

lokat, o których mowa w art. 39e ust. 1, sposób i termin zwrotu nadpłaty opłaty paliwowej,

o której mowa w art. 37o ust. 2, oraz sposób i tryb przekazywania przez Generalnego

Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przychodów z opłat za przejazdy autostradami.

Nadzór nad gospodarowaniem środkami Funduszu sprawuje Rada Nadzorcza Banku Gospodarstwa

Krajowego.

Bank Gospodarstwa Krajowego

1)

wyodrębnia w swoim planie finansowym plan finansowy Funduszu opracowany zgodnie z

Programem, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu,

2)

sporządza dla Funduszu odrębny bilans oraz rachunek zysków i strat, wchodzące w skład

sprawozdania finansowego tego banku,

3)

składa ministrowi właściwemu do spraw transportu, w terminie do końca miesiąca następującego

po każdym kwartale, informacje o realizacji planu finansowego Funduszu.

1.

Bank Gospodarstwa Krajowego pobiera wynagrodzenie prowizyjne z tytułu prowadzenia

Funduszu.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia, o którym

mowa w ust. 1, oraz sposób i terminy jego wypłaty, uwzględniając koszty Banku Gospodarstwa

Krajowego ponoszone w związku z prowadzeniem Funduszu.

1.

W postępowaniu przetargowym mogą uczestniczyć, z zastrzeżeniem ust. 3, spółki akcyjne

lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Rzeczypospolitej Polskiej

lub w państwach członkowskich Unii Europejskiej, których przedmiotem działalności

jest, zgodnie ze statutem lub umową spółki, wyłącznie budowa lub eksploatacja dróg,

o kapitale zakładowym nie mniejszym niż równowartość

1)

5 mln euro w przypadku postępowania przetargowego na budowę i eksploatację autostrady,

2)

2 mln euro w przypadku postępowania przetargowego wyłącznie na eksploatację autostrady.

2.

Wyrażone w euro wartości, o których mowa w ust. 1, przelicza się na złote według średniego

kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na dzień ukazania się ogłoszenia,

o którym mowa w art. 42 ust. 1, w prasie o zasięgu ogólnokrajowym.

3.

Na etapie kwalifikacji wstępnej dokumentację mogą składać uczestnicy, którzy nie spełniają

warunków określonych w ust. 1. Uczestnicy, którzy złożyli dokumentację do kwalifikacji

wstępnej, mogą brać udział w dalszych etapach postępowania przetargowego pod warunkiem,

że przed złożeniem ofert spełnią wymogi, o których mowa w ust. 1.

W okresie obowiązywania niniejszej ustawy do lokalizacji autostrad oraz do nabywania

nieruchomości pod autostrady nie stosuje się art. 21-37 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym

Funduszu Drogowym

(Dz. U. z 2001 r. Nr 110, poz. 1192, z 2002 r. Nr 25, poz. 253 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 721, Nr 139, poz. 1325, Nr 162, poz. 1568 i Nr 217, poz. 2124).

Jeżeli komisja przetargowa dokonała wyboru mniej niż dwóch oferentów, Generalny Dyrektor

Dróg Krajowych i Autostrad uznaje kwalifikację wstępną za bezskuteczną oraz zawiadamia

o tym ministra właściwego do spraw transportu oraz uczestników kwalifikacji wstępnej.

Minister właściwy do spraw transportu może, na wniosek koncesjonariusza, któremu udzielono

koncesji i z którym została zawarta umowa koncesyjna, dokonać przeniesienia całości

lub części praw i obowiązków wynikających z koncesji i umowy koncesyjnej na inną spółkę

z zachowaniem poniższych warunków

1)

kapitał zakładowy spółki jest objęty w 100% przez koncesjonariusza lub struktura akcjonariuszy

lub udziałowców w spółce jest taka sama jak w spółce koncesjonariusza,

2)

spółka spełnia warunki, o których mowa w art. 43 ust. 1,

3)

spółka wstępuje w prawa i obowiązki dotychczasowego koncesjonariusza Wynikające z

koncesji i umowy koncesyjnej.