Ustawa z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o zawodzie felczera

W ustawie z dnia 20 lipca 1950 r. o zawodzie felczera

(Dz. U. Nr 36, poz. 336, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia potwierdza w drodze decyzji kwalifikacje zawodowe

felczera osobom, które posiadają dyplom wydany w państwie innym niż państwo członkowskie

Unii Europejskiej, uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny na podstawie umów

międzynarodowych lub odrębnych przepisów.

2.

Naczelna Rada Lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu i używania tytułu felczera

osobom, które

1)

ukończyły liceum felczerskie lub szkołę felczerską w Polsce albo

2)

posiadają decyzję, o której mowa w ust. 1, oraz dyplom wydany w państwie innym niż

państwo członkowskie Unii Europejskiej, uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny

na podstawie umów międzynarodowych, albo

3)

posiadają kwalifikacje do wykonywania zawodu felczera nabyte w państwie członkowskim

Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska, uznane na zasadach określonych

w ustawie z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich

Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych

(Dz. U. Nr 87, poz. 954, z 2002 r. Nr 71, poz. 655 oraz z 2003 r. Nr 190, poz. 1864) oraz

4)

posiadają pełną zdolność do czynności prawnych,

5)

posiadają stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu felczera,

6)

władają językiem polskim w mowie i w piśmie, w stopniu niezbędnym do wykonywania zawodu

felczera,

7)

przedstawią zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze państwa, w którym został

wydany dyplom, że posiadają na terenie tego państwa prawo do wykonywania zawodu felczera,

które nie zostało zawieszone ani którego nie zostali pozbawieni, oraz że nie toczy

się przeciwko nim postępowanie w sprawach pozbawienia albo zawieszenia prawa wykonywania

zawodu.

3.

W odniesieniu do obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej wystarczającym dokumentem

potwierdzającym znajomość języka polskiego jest oświadczenie o znajomości języka polskiego

w mowie i w piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu felczera.

4.

W odniesieniu do obywateli innych państw niż państwa członkowskie Unii Europejskiej

dokumentem potwierdzającym znajomość języka polskiego jest zaświadczenie o złożeniu

egzaminu z języka polskiego.

5.

Egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez Naczelną Radę Lekarską.

Egzamin przeprowadza się na wniosek cudzoziemca, po uiszczeniu opłaty za egzamin.

6.

Opłatę za egzamin, o której mowa w ust. 5, ponosi felczer, a wpływy z tego tytułu

stanowią przychód Naczelnej Rady Lekarskiej.

7.

Wysokość opłaty nie może przewyższać planowanych kosztów przeprowadzenia egzaminu.

8.

Podstawą zaliczenia egzaminu jest suma punktów uzyskana z egzaminu, która musi przekroczyć

50% ogólnej sumy punktów przewidzianej dla całości egzaminu.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres znajomości języka polskiego w mowie i w piśmie konieczny do wykonywania zawodu

felczera, uwzględniając w szczególności zakres uprawnień zawodowych felczera,

2)

skład komisji egzaminacyjnej oraz sposób i tryb przeprowadzania i składania egzaminu,

mając na uwadze zapewnienie sprawdzenia umiejętności, o których mowa w ust. 2 pkt

6,

3)

wysokość opłaty za egzamin, mając na względzie przepis ust. 7.

”

;

2)

po art. 1 dodaje się art. 1a-1c w brzmieniu

„

Art. 1a.

1.

W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu felczer przedstawia Naczelnej Radzie Lekarskiej

odpowiednie dokumenty i oświadczenia stwierdzające spełnienie wymagań określonych

w art. 1 ust. 2 pkt 1-7 oraz w ust. 3 i 4.

2.

Za wystarczające w stosunku do obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

w zakresie spełnienia wymagań, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 5, uznaje się dokumenty

odnoszące się do stanu zdrowia wymagane dla wykonywania zawodu felczera w państwie

członkowskim, którego obywatelem jest felczer, lub w państwie członkowskim, z którego

felczer przybywa; w przypadku gdy dokumenty tego rodzaju nie są wymagane, za wystarczające

uważa się dokumenty wydane w tym państwie odnoszące się do stanu zdrowia.

3.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być przedstawiane w ciągu 3 miesięcy

od daty ich wydania.

4.

Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, Naczelna

Rada Lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu felczera i wydaje dokument „Prawo

wykonywania zawodu felczera”.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, wzór dokumentu „Prawo wykonywania zawodu felczera”,

uwzględniając w szczególności niezbędne dane osobowe felczera, numer prawa wykonywania

zawodu, adnotacje o wpisie do rejestru oraz dane dotyczące kwalifikacji felczera.

Art. 1b.

1.

Przyznanie prawa wykonywania zawodu felczera albo odmowa przyznania tego prawa przez

Naczelną Radę Lekarską powinna być dokonana nie później niż w ciągu 3 miesięcy od

dnia złożenia wszystkich dokumentów określonych ustawą.

2.

Jeżeli Naczelna Rada Lekarska posiada informacje dotyczące ważnych zdarzeń, które

wystąpiły poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed podjęciem w Polsce działalności

przez cudzoziemca, a które mogą mieć wpływ na podjęcie lub wykonywanie zawodu felczera,

może poinformować o tych zdarzeniach państwo, którego obywatelstwo cudzoziemiec posiada,

lub państwo, z którego cudzoziemiec przybywa, wnosząc o weryfikację tych informacji

oraz o zawiadomienie o wszelkich dalszych działaniach, które zostały podjęte w odniesieniu

do dokumentów wydanych przez to państwo.

3.

Bieg terminu, o którym mowa w ust. 1, ulega zawieszeniu, w przypadku gdy Naczelna

Rada Lekarska poinformowała o zdarzeniach, o których mowa w ust. 2, do czasu otrzymania

odpowiedzi, nie dłużej jednak niż na trzy miesiące.

Art. 1c.

1.

Felczer, który uzyskał prawo wykonywania zawodu, podlega wpisowi do rejestru prowadzonego

przez Naczelną Radę Lekarską.

2.

Naczelna Rada Lekarska określi szczegółowy tryb postępowania w sprawach przyznawania

prawa wykonywania zawodu felczera i prowadzenia rejestru felczerów.

”

;

3)

w art. 2

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wykonywanie zawodu felczera polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, a w szczególności

1)

badaniu stanu zdrowia,

2)

rozpoznawaniu chorób i zapobieganiu im,

3)

udzielaniu pomocy w stanach zagrożenia życia i zdrowia,

4)

wykonywaniu czynności 2 zakresu medycyny pracy, zapobieganiu i zwalczaniu chorób zakaźnych,

5)

sprawowaniu nadzoru nad artykułami żywnościowymi i produktami użytkowymi,

6)

stwierdzaniu zgonów,

7)

udziale w procesie leczenia pod nadzorem lub przy współpracy z lekarzem.

”

,

b)

w ust. 2 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Czynności określone w ust. 1 felczer wykonuje

”

;

4)

po art. 2 dodaje się art. 2a-2e w brzmieniu

„

Art. 2a.

1.

Felczer traci prawo wykonywania zawodu z mocy prawa w przypadku ubezwłasnowolnienia.

2.

Felczer lub starszy felczer posiadający prawo wykonywania zawodu, który nie wykonuje

go przez okres dłuższy niż 5 lat, a zamierza podjąć jego wykonywanie, ma obowiązek

zawiadomienia o tym Naczelnej Rady Lekarskiej i odbycia przeszkolenia.

3.

Przepisów ust. 2 nie stosuje się do felczera będącego obywatelem państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, który posiada kwalifikacje, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt

3, i dotychczas nie uzyskał prawa wykonywania zawodu felczera na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

Art. 2b.

1.

Jeżeli zaistnieją przesłanki uzasadniające podejrzenie niedostatecznego przygotowania

zawodowego felczera, Naczelna Rada Lekarska powołuje komisję złożoną z lekarzy o odpowiednich

kwalifikacjach zawodowych, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym felczera.

Felczer ma obowiązek stawienia się przed komisją.

2.

O powołaniu komisji Naczelna Rada Lekarska powiadamia niezwłocznie felczera, którego

postępowanie dotyczy. Termin stawienia się felczera przed komisją powinien być tak

wyznaczony, aby między doręczeniem felczerowi zawiadomienia a dniem stawienia się

przed komisją upłynęło co najmniej 14 dni.

3.

Naczelna Rada Lekarska, na podstawie opinii komisji, o której mowa w ust. 1, może

zobowiązać felczera do odbycia przeszkolenia uzupełniającego organizowanego i przeprowadzanego

przez okręgową radę lekarską właściwą dla miejsca zamieszkania felczera oraz zawiesić

prawo wykonywania zawodu do czasu ukończenia przeszkolenia uzupełniającego, zwanego

dalej „przeszkoleniem”.

4.

Okręgowa rada lekarska ustala program, miejsce oraz sposób przeszkolenia.

5.

Przeszkolenie trwa nie dłużej niż 1 rok i obejmuje zajęcia teoretyczne i praktyczne.

Koszt przeszkolenia teoretycznego ponosi felczer, a wpływy z tego tytułu stanowią

przychód okręgowej rady lekarskiej. Wysokość opłaty za przeszkolenie teoretyczne nie

może przewyższać planowanych kosztów związanych z jego przeprowadzeniem.

6.

Warunki odbywania przeszkolenia praktycznego określa umowa o prowadzenie przeszkolenia

praktycznego, zawarta między felczerem a podmiotem realizującym to przeszkolenie.

7.

W razie nieusprawiedliwionego niestawienia się felczera przed komisją, o której mowa

w ust. 1, lub uchylania się od uczestnictwa w przeszkoleniu Naczelna Rada Lekarska

zawiesza prawo wykonywania zawodu do czasu ukończenia przeszkolenia.

Art. 2c.

1.

Jeżeli zaistnieją przesłanki uzasadniające podejrzenie niezdolności felczera do wykonywania

zawodu ze względu na stan zdrowia, Naczelna Rada Lekarska powołuje komisję złożoną

z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny. Komisja ta wydaje orzeczenie

w przedmiocie niezdolności felczera do wykonywania zawodu felczera.

2.

O powołaniu komisji minister właściwy do spraw zdrowia powiadamia niezwłocznie felczera,

którego postępowanie dotyczy. Termin stawienia się felczera przed komisją powinien

być tak wyznaczony, aby między doręczeniem felczerowi zawiadomienia a dniem stawienia

się przed komisją upłynęło co najmniej 14 dni.

3.

Felczer ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w ust. 1, i poddania

się niezbędnym badaniom.

4.

Felczer, którego dotyczy postępowanie, o którym mowa w ust. 1, jest uprawniony do

uczestnictwa w posiedzeniu komisji w czasie rozpatrywania sprawy.

5.

Komisja powinna wydać orzeczenie nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia powołania.

6.

W razie nieusprawiedliwionego niestawienia się felczera przed komisją, o której mowa

w ust. 1, Naczelna Rada Lekarska zawiesza prawo wykonywania zawodu do czasu zakończenia

postępowania przed komisją.

7.

Naczelna Rada Lekarska, na podstawie orzeczenia komisji o niezdolności felczera do

wykonywania zawodu, zawiesza prawo wykonywania zawodu felczera na okres trwania niezdolności

lub stwierdza o utracie prawa wykonywania zawodu.

8.

Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, jest poufne.

Art. 2d.

Zadania Naczelnej Rady Lekarskiej, o których mowa w art. 1 ust. 2, art. 1a-1c, oraz

prace komisji, o których mowa w art. 2b i 2c, są finansowane z budżetu państwa, z

części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia. Członkom komisji

przysługuje za każde posiedzenie komisji wynagrodzenie w wysokości 10% przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłaty nagród z zysku za

ubiegły rok, ogłaszanego, w drodze obwieszczenia, przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Art. 2e.

1.

Jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej w sprawach, o których mowa w art. 1a ust.

4, art. 1b ust. 1, art. 1c ust. 1, art. 2a ust. 1, art. 2b ust. 1, 2, 3 i 7 oraz w

art. 2c ust. 1, 6 i 7, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych.

2.

Od rozstrzygnięcia w sprawach, o których mowa w ust. 1, przysługuje wniosek do Naczelnej

Rady Lekarskiej o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

3.

Uchwały Naczelnej Rady Lekarskiej w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, podpisują

prezes albo wiceprezes oraz sekretarz Naczelnej Rady Lekarskiej.

”

;

5)

w art. 3

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Starszy felczer czynności określone w art. 2 ust. 1 wykonuje samodzielnie w zakładach

opieki zdrowotnej.

”

,

b)

uchyla się ust. 3;

6)

art. 4 otrzymuje brzmienie

„

Art. 4.

1.

Felczer lub starszy felczer mają prawo przepisywać na recepcie produkty lecznicze

i wyroby medyczne, które są dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

z wyłączeniem leków bardzo silnie działających oraz niektórych środków odurzających

i psychotropowych.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres uprawnień zawodowych felczera, uwzględniając w szczególności czynności

wykonywane samodzielnie i czynności wykonywane pod kierunkiem lekarza,

2)

wykaz leków spośród środków odurzających i psychotropowych oraz leków silnie działających,

które mogą być przepisywane na recepcie przez felczera, uwzględniając w szczególności

wskazania terapeutyczne i bezpieczeństwo stosowania leków,

3)

sposób oznaczania recept wystawianych przez felczera, z uwzględnieniem danych dotyczących

felczera.

”

;

7)

uchyla się art. 5;

8)

w art. 7 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

gdy tak stanowią ustawy,

”

;

9)

uchyla się art. 10.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia potwierdza w drodze decyzji kwalifikacje zawodowe

felczera osobom, które posiadają dyplom wydany w państwie innym niż państwo członkowskie

Unii Europejskiej, uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny na podstawie umów

międzynarodowych lub odrębnych przepisów.

2.

Naczelna Rada Lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu i używania tytułu felczera

osobom, które

1)

ukończyły liceum felczerskie lub szkołę felczerską w Polsce albo

2)

posiadają decyzję, o której mowa w ust. 1, oraz dyplom wydany w państwie innym niż

państwo członkowskie Unii Europejskiej, uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny

na podstawie umów międzynarodowych, albo

3)

posiadają kwalifikacje do wykonywania zawodu felczera nabyte w państwie członkowskim

Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska, uznane na zasadach określonych

w ustawie z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich

Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych

(Dz. U. Nr 87, poz. 954, z 2002 r. Nr 71, poz. 655 oraz z 2003 r. Nr 190, poz. 1864) oraz

4)

posiadają pełną zdolność do czynności prawnych,

5)

posiadają stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu felczera,

6)

władają językiem polskim w mowie i w piśmie, w stopniu niezbędnym do wykonywania zawodu

felczera,

7)

przedstawią zaświadczenie wydane przez odpowiednie władze państwa, w którym został

wydany dyplom, że posiadają na terenie tego państwa prawo do wykonywania zawodu felczera,

które nie zostało zawieszone ani którego nie zostali pozbawieni, oraz że nie toczy

się przeciwko nim postępowanie w sprawach pozbawienia albo zawieszenia prawa wykonywania

zawodu.

3.

W odniesieniu do obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej wystarczającym dokumentem

potwierdzającym znajomość języka polskiego jest oświadczenie o znajomości języka polskiego

w mowie i w piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu felczera.

4.

W odniesieniu do obywateli innych państw niż państwa członkowskie Unii Europejskiej

dokumentem potwierdzającym znajomość języka polskiego jest zaświadczenie o złożeniu

egzaminu z języka polskiego.

5.

Egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez Naczelną Radę Lekarską.

Egzamin przeprowadza się na wniosek cudzoziemca, po uiszczeniu opłaty za egzamin.

6.

Opłatę za egzamin, o której mowa w ust. 5, ponosi felczer, a wpływy z tego tytułu

stanowią przychód Naczelnej Rady Lekarskiej.

7.

Wysokość opłaty nie może przewyższać planowanych kosztów przeprowadzenia egzaminu.

8.

Podstawą zaliczenia egzaminu jest suma punktów uzyskana z egzaminu, która musi przekroczyć

50% ogólnej sumy punktów przewidzianej dla całości egzaminu.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres znajomości języka polskiego w mowie i w piśmie konieczny do wykonywania zawodu

felczera, uwzględniając w szczególności zakres uprawnień zawodowych felczera,

2)

skład komisji egzaminacyjnej oraz sposób i tryb przeprowadzania i składania egzaminu,

mając na uwadze zapewnienie sprawdzenia umiejętności, o których mowa w ust. 2 pkt

6,

3)

wysokość opłaty za egzamin, mając na względzie przepis ust. 7.

1.

W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu felczer przedstawia Naczelnej Radzie Lekarskiej

odpowiednie dokumenty i oświadczenia stwierdzające spełnienie wymagań określonych

w art. 1 ust. 2 pkt 1-7 oraz w ust. 3 i 4.

2.

Za wystarczające w stosunku do obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

w zakresie spełnienia wymagań, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 5, uznaje się dokumenty

odnoszące się do stanu zdrowia wymagane dla wykonywania zawodu felczera w państwie

członkowskim, którego obywatelem jest felczer, lub w państwie członkowskim, z którego

felczer przybywa; w przypadku gdy dokumenty tego rodzaju nie są wymagane, za wystarczające

uważa się dokumenty wydane w tym państwie odnoszące się do stanu zdrowia.

3.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być przedstawiane w ciągu 3 miesięcy

od daty ich wydania.

4.

Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, Naczelna

Rada Lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu felczera i wydaje dokument „Prawo

wykonywania zawodu felczera”.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, wzór dokumentu „Prawo wykonywania zawodu felczera”,

uwzględniając w szczególności niezbędne dane osobowe felczera, numer prawa wykonywania

zawodu, adnotacje o wpisie do rejestru oraz dane dotyczące kwalifikacji felczera.

1.

Przyznanie prawa wykonywania zawodu felczera albo odmowa przyznania tego prawa przez

Naczelną Radę Lekarską powinna być dokonana nie później niż w ciągu 3 miesięcy od

dnia złożenia wszystkich dokumentów określonych ustawą.

2.

Jeżeli Naczelna Rada Lekarska posiada informacje dotyczące ważnych zdarzeń, które

wystąpiły poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed podjęciem w Polsce działalności

przez cudzoziemca, a które mogą mieć wpływ na podjęcie lub wykonywanie zawodu felczera,

może poinformować o tych zdarzeniach państwo, którego obywatelstwo cudzoziemiec posiada,

lub państwo, z którego cudzoziemiec przybywa, wnosząc o weryfikację tych informacji

oraz o zawiadomienie o wszelkich dalszych działaniach, które zostały podjęte w odniesieniu

do dokumentów wydanych przez to państwo.

3.

Bieg terminu, o którym mowa w ust. 1, ulega zawieszeniu, w przypadku gdy Naczelna

Rada Lekarska poinformowała o zdarzeniach, o których mowa w ust. 2, do czasu otrzymania

odpowiedzi, nie dłużej jednak niż na trzy miesiące.

1.

Felczer, który uzyskał prawo wykonywania zawodu, podlega wpisowi do rejestru prowadzonego

przez Naczelną Radę Lekarską.

2.

Naczelna Rada Lekarska określi szczegółowy tryb postępowania w sprawach przyznawania

prawa wykonywania zawodu felczera i prowadzenia rejestru felczerów.

1.

Osoby, które uzyskały prawo wykonywania zawodu i używania tytułu felczera lub starszego

felczera przed dniem wejścia w życie ustawy, zachowują je, jeżeli do dnia 31 grudnia

2004 r. dokonają wymiany dotychczasowego dokumentu na dokument, o którym mowa w art.

1a ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy.

2.

Starszy felczer, który przed dniem wejścia w życie ustawy ukończył kurs dokształcający,

o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, i

zatrudniony jest na stanowisku, do zajmowania którego wymagane było ukończenie kursu,

pozostaje na tym stanowisku.

3.

Sprawy dotyczące przyznania prawa wykonywania zawodu felczera, wszczęte i niezakończone

przed dniem wejścia w życie ustawy, prowadzi się nadal na podstawie przepisów niniejszej

ustawy.

1.

Felczer traci prawo wykonywania zawodu z mocy prawa w przypadku ubezwłasnowolnienia.

2.

Felczer lub starszy felczer posiadający prawo wykonywania zawodu, który nie wykonuje

go przez okres dłuższy niż 5 lat, a zamierza podjąć jego wykonywanie, ma obowiązek

zawiadomienia o tym Naczelnej Rady Lekarskiej i odbycia przeszkolenia.

3.

Przepisów ust. 2 nie stosuje się do felczera będącego obywatelem państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, który posiada kwalifikacje, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt

3, i dotychczas nie uzyskał prawa wykonywania zawodu felczera na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Jeżeli zaistnieją przesłanki uzasadniające podejrzenie niedostatecznego przygotowania

zawodowego felczera, Naczelna Rada Lekarska powołuje komisję złożoną z lekarzy o odpowiednich

kwalifikacjach zawodowych, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym felczera.

Felczer ma obowiązek stawienia się przed komisją.

2.

O powołaniu komisji Naczelna Rada Lekarska powiadamia niezwłocznie felczera, którego

postępowanie dotyczy. Termin stawienia się felczera przed komisją powinien być tak

wyznaczony, aby między doręczeniem felczerowi zawiadomienia a dniem stawienia się

przed komisją upłynęło co najmniej 14 dni.

3.

Naczelna Rada Lekarska, na podstawie opinii komisji, o której mowa w ust. 1, może

zobowiązać felczera do odbycia przeszkolenia uzupełniającego organizowanego i przeprowadzanego

przez okręgową radę lekarską właściwą dla miejsca zamieszkania felczera oraz zawiesić

prawo wykonywania zawodu do czasu ukończenia przeszkolenia uzupełniającego, zwanego

dalej „przeszkoleniem”.

4.

Okręgowa rada lekarska ustala program, miejsce oraz sposób przeszkolenia.

5.

Przeszkolenie trwa nie dłużej niż 1 rok i obejmuje zajęcia teoretyczne i praktyczne.

Koszt przeszkolenia teoretycznego ponosi felczer, a wpływy z tego tytułu stanowią

przychód okręgowej rady lekarskiej. Wysokość opłaty za przeszkolenie teoretyczne nie

może przewyższać planowanych kosztów związanych z jego przeprowadzeniem.

6.

Warunki odbywania przeszkolenia praktycznego określa umowa o prowadzenie przeszkolenia

praktycznego, zawarta między felczerem a podmiotem realizującym to przeszkolenie.

7.

W razie nieusprawiedliwionego niestawienia się felczera przed komisją, o której mowa

w ust. 1, lub uchylania się od uczestnictwa w przeszkoleniu Naczelna Rada Lekarska

zawiesza prawo wykonywania zawodu do czasu ukończenia przeszkolenia.

1.

Jeżeli zaistnieją przesłanki uzasadniające podejrzenie niezdolności felczera do wykonywania

zawodu ze względu na stan zdrowia, Naczelna Rada Lekarska powołuje komisję złożoną

z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny. Komisja ta wydaje orzeczenie

w przedmiocie niezdolności felczera do wykonywania zawodu felczera.

2.

O powołaniu komisji minister właściwy do spraw zdrowia powiadamia niezwłocznie felczera,

którego postępowanie dotyczy. Termin stawienia się felczera przed komisją powinien

być tak wyznaczony, aby między doręczeniem felczerowi zawiadomienia a dniem stawienia

się przed komisją upłynęło co najmniej 14 dni.

3.

Felczer ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w ust. 1, i poddania

się niezbędnym badaniom.

4.

Felczer, którego dotyczy postępowanie, o którym mowa w ust. 1, jest uprawniony do

uczestnictwa w posiedzeniu komisji w czasie rozpatrywania sprawy.

5.

Komisja powinna wydać orzeczenie nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia powołania.

6.

W razie nieusprawiedliwionego niestawienia się felczera przed komisją, o której mowa

w ust. 1, Naczelna Rada Lekarska zawiesza prawo wykonywania zawodu do czasu zakończenia

postępowania przed komisją.

7.

Naczelna Rada Lekarska, na podstawie orzeczenia komisji o niezdolności felczera do

wykonywania zawodu, zawiesza prawo wykonywania zawodu felczera na okres trwania niezdolności

lub stwierdza o utracie prawa wykonywania zawodu.

8.

Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, jest poufne.

Zadania Naczelnej Rady Lekarskiej, o których mowa w art. 1 ust. 2, art. 1a-1c, oraz

prace komisji, o których mowa w art. 2b i 2c, są finansowane z budżetu państwa, z

części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia. Członkom komisji

przysługuje za każde posiedzenie komisji wynagrodzenie w wysokości 10% przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłaty nagród z zysku za

ubiegły rok, ogłaszanego, w drodze obwieszczenia, przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

1.

Jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej w sprawach, o których mowa w art. 1a ust.

4, art. 1b ust. 1, art. 1c ust. 1, art. 2a ust. 1, art. 2b ust. 1, 2, 3 i 7 oraz w

art. 2c ust. 1, 6 i 7, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych.

2.

Od rozstrzygnięcia w sprawach, o których mowa w ust. 1, przysługuje wniosek do Naczelnej

Rady Lekarskiej o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące odwołań od decyzji.

3.

Uchwały Naczelnej Rady Lekarskiej w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, podpisują

prezes albo wiceprezes oraz sekretarz Naczelnej Rady Lekarskiej.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy, zachowują

moc dotychczasowe przepisy, o ile nie są sprzeczne z ustawą, nie dłużej jednak niż

do dnia 31 grudnia 2004 r.

1.

Felczer lub starszy felczer mają prawo przepisywać na recepcie produkty lecznicze

i wyroby medyczne, które są dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

z wyłączeniem leków bardzo silnie działających oraz niektórych środków odurzających

i psychotropowych.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres uprawnień zawodowych felczera, uwzględniając w szczególności czynności

wykonywane samodzielnie i czynności wykonywane pod kierunkiem lekarza,

2)

wykaz leków spośród środków odurzających i psychotropowych oraz leków silnie działających,

które mogą być przepisywane na recepcie przez felczera, uwzględniając w szczególności

wskazania terapeutyczne i bezpieczeństwo stosowania leków,

3)

sposób oznaczania recept wystawianych przez felczera, z uwzględnieniem danych dotyczących

felczera.

Przepisy art. 1 ust. 2 pkt 3, ust. 3, art. 1a ust. 2, art. 1b ust. 2, ustawy wymienionej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii

Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.