Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 stycznia 2003 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Radzie Ministrów

Rada Ministrów (Rząd) działa kolegialnie.

1

Rada Ministrów, wykonując ustanowione dla niej w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i ustawach zadania i kompetencje, rozpatruje sprawy i podejmuje rozstrzygnięcia na

posiedzeniach.

2.

Rada Ministrów może również rozstrzygać poszczególne sprawy w drodze korespondencyjnego

uzgodnienia stanowisk (drogą obiegową).

3

Organizację i tryb swojej pracy Rada Ministrów określa w regulaminie.

Przepisy ustawy dotyczące ministrów stosuje się również do osób, o których mowa w

art. 147 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

(skreślony).

1.

W okresie 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do głównego księgowego jednostki

sektora finansów publicznych nie stosuje się przepisu art. 35 ust. 2 pkt 4 ustawy

o finansach publicznych w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

W okresie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy audytorem wewnętrznym może być osoba,

która posiada co najmniej roczne doświadczenie na stanowisku związanym z przeprowadzaniem

kontroli lub audytu.

3.

W okresie 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do audytora wewnętrznego

nie stosuje się przepisu art. 35k pkt 5 ustawy o finansach publicznych w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

W celu wykonania zadań i kompetencji określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i ustawach, Prezes Rady Ministrów może w szczególności

1)

wyznaczyć ministrowi zakres spraw, w których minister ten działa z upoważnienia Prezesa

Rady Ministrów;

2)

żądać informacji, dokumentów i sprawozdań okresowych lub dotyczących poszczególnej

sprawy albo rodzaju spraw od ministra, kierownika urzędu centralnego lub wojewody

oraz od pracowników urzędów organów administracji rządowej po zawiadomieniu właściwego

ministra, kierownika urzędu centralnego lub wojewody;

3)

zarządzić przeprowadzenie korespondencyjnego uzgodnienia stanowisk członków Rady Ministrów;

4

zwoływać, brać udział i przewodniczyć posiedzeniom organów pomocniczych Rady Ministrów

lub Prezesa Rady Ministrów, bez względu na ich skład i zakres działania;

5

zwoływać posiedzenia, z udziałem właściwych ministrów, kierowników urzędów centralnych

lub wojewodów i im przewodniczyć;

6)

przekazać, z urzędu lub na wniosek właściwego organu albo na wniosek strony, sprawę

należącą do właściwości więcej niż jednego ministra lub kierownika centralnego urzędu

do załatwienia wskazanemu przez siebie ministrowi, zawiadamiając o tym wszystkie inne

właściwe organy oraz strony;

7)

rozstrzygać o zakresie działania ministrów w razie sporu kompetencyjnego między ministrami.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

1.

W razie nieobecności Prezesa Rady Ministrów lub w innym wypadku czasowej niemożności

wykonywania przez niego obowiązków w Radzie Ministrów, pracami Rady Ministrów kieruje

wiceprezes Rady Ministrów wyznaczony przez Prezesa Rady Ministrów lub jeden z ministrów,

jeżeli wiceprezes Rady Ministrów nie został powołany.

2.

Wiceprezes Rady Ministrów wykonuje, w imieniu Prezesa Rady Ministrów, zadania i kompetencje

w zakresie powierzonym przez Prezesa Rady Ministrów.

3.

(skreślony).

1

Członek Rady Ministrów uczestniczy, na zasadach określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w ustalaniu polityki państwa, ponosząc za treść i za realizację działań Rządu odpowiedzialność

w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

2.

Członek Rady Ministrów jest obowiązany do inicjowania i opracowywania, w zakresie

swojego działania, polityki Rządu, przedkładania inicjatyw i odpowiednich projektów

aktów normatywnych na posiedzenia Rady Ministrów.

3.

Członek Rady Ministrów realizuje politykę ustaloną przez Radę Ministrów.

4.

Członek Rady Ministrów, realizując politykę ustaloną przez Radę Ministrów, w szczególności

1)

współdziała z innymi członkami Rady Ministrów;

2)

nadzoruje działalność terenowych organów administracji rządowej;

3)

współdziała z samorządem terytorialnym, organizacjami społecznymi i przedstawicielstwami

środowisk zawodowych i twórczych;

4)

występuje do Prezesa Rady Ministrów o powołanie zespołów międzyresortowych do wykonywania

zadań wykraczających poza zakres jego działania;

5)

po zawiadomieniu Prezesa Rady Ministrów powołuje rady i zespoły, jako organy pomocnicze

w sprawach należących do zakresu jego działania.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Członek Rady Ministrów reprezentuje w swoich wystąpieniach stanowisko zgodne z ustaleniami

przyjętymi przez Radę Ministrów.

1.

Członek Rady Ministrów, upoważniony przez Radę Ministrów, reprezentuje Rząd przed

Sejmem Rzeczypospolitej Polskiej w sprawach rozpatrywanych z inicjatywy Rady Ministrów.

W takim wypadku minister składa, po porozumieniu się z Prezesem Rady Ministrów, wszelkie

oświadczenia w imieniu Rządu.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do reprezentowania Rządu w innych sprawach

rozpatrywanych przez Sejm. W takim wypadku upoważnienia do reprezentowania Rządu może,

w uzasadnionych wypadkach, udzielić ministrowi Prezes Rady Ministrów.

3.

Prezes Rady Ministrów może, na wniosek ministra

1)

udzielić upoważnienia do reprezentowania Rządu przed Sejmem sekretarzowi stanu lub

podsekretarzowi stanu w danym ministerstwie, pełnomocnikowi Rządu lub kierownikowi

urzędu centralnego;

2)

udzielić upoważnienia do reprezentowania Rządu w Sejmie, poza posiedzeniem plenarnym,

innej osobie czynnej w danym dziale administracji rządowej.

4.

Zasady określone w ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do wszystkich innych sytuacji

wymagających upoważnienia do reprezentowania Rządu przed innymi organami państwowymi,

w szczególności przed Senatem Rzeczypospolitej Polskiej i Trybunałem Konstytucyjnym.

5.

Zasady i tryb udzielania odpowiedzi na interpelacje i zapytania poselskie regulują

odrębne przepisy.

1

Rada Ministrów może ustanowić pełnomocnika Rządu do określonych spraw, których przekazanie

członkom Rady Ministrów nie jest celowe.

2.

Pełnomocnikiem Rządu może być sekretarz stanu lub podsekretarz stanu, a w szczególnie

uzasadnionych wypadkach, w zakresie zadań o zasięgu regionalnym - wojewoda.

3.

Pełnomocnika Rządu powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów.

4

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zakres udzielonych pełnomocnikowi

upoważnień, sposób sprawowania nadzoru nad jego działalnością oraz sposób zapewnienia

pełnomocnikowi obsługi merytorycznej, organizacyjno-prawnej, technicznej i kancelaryjno-biurowej.

5

W celu sfinansowania działalności ustanowionego pełnomocnika Rządu, Prezes Rady Ministrów

może, w drodze rozporządzenia, dokonywać przeniesienia planowanych dochodów i wydatków

budżetowych między częściami budżetu państwa, z zachowaniem przeznaczenia środków

publicznych, wynikającego z ustawy budżetowej.

(skreślony).

1.

Ministerstwa utworzone po raz pierwszy rozporządzeniem Rady Ministrów, wydanym na

podstawie art. 39 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 8, stają się odpowiednio, z mocy

prawa, stroną w stosunkach pracy z pracownikami dotychczasowych ministerstw w zakresie

zadań przejętych od tych ministerstw.

2.

O przejściu praw i obowiązków wynikających ze stosunków pracy, o których mowa w ust.

1, dyrektorzy generalni ministerstw obowiązani są niezwłocznie zawiadomić pracownika

na piśmie.

3.

Pracownicy, o których mowa w ust. 1, zachowują dotychczasowe warunki zatrudnienia

wynikające z aktów, na podstawie których powstał ich stosunek pracy. Warunki te mogą

być zmienione lub stosunek pracy może być rozwiązany zgodnie z przepisami ustaw, na

podstawie których został nawiązany stosunek pracy.

1.

Prezes Rady Ministrów, z własnej inicjatywy lub na wniosek członka Rady Ministrów,

może, w drodze zarządzenia, tworzyć organy pomocnicze Rady Ministrów lub Prezesa Rady

Ministrów, a w szczególności

1)

stały komitet lub komitety Rady Ministrów w celu inicjowania, przygotowania i uzgadniania

rozstrzygnięć albo stanowisk Rady Ministrów lub Prezesa Rady Ministrów w sprawach

należących do zadań i kompetencji tych organów;

2)

komitety do rozpatrywania określonych kategorii spraw lub określonej sprawy;

3)

rady i zespoły opiniodawcze lub doradcze w sprawach należących do zadań i kompetencji

Rady Ministrów lub Prezesa Rady Ministrów.

2.

Prezes Rady Ministrów, tworząc organy pomocnicze, o których mowa w ust. 1, określi

ich nazwę, skład, zakres działania oraz tryb postępowania.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, tworzyć komisje do opracowania projektów

kodyfikacji określonych dziedzin prawa, uwzględniając dorobek nauki i doświadczenia

praktyki. Rada Ministrów wydając rozporządzenie, określi nazwę i przedmiot działania

komisji oraz jej skład i tryb postępowania.

Rozporządzenia, o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 8, Prezes

Rady Ministrów wyda do dnia 31 grudnia 1999 r.

1

Rada Ministrów w uzgodnieniu z zainteresowaną instytucją lub środowiskiem społecznym

może powoływać, w drodze rozporządzenia, komisje wspólne, składające się z przedstawicieli

Rządu oraz tej instytucji lub środowiska. Rada Ministrów wydając rozporządzenie, określi

nazwę i przedmiot działania komisji wspólnej oraz jej skład i tryb postępowania.

2.

Celem komisji, o których mowa w ust. 1, jest wypracowanie wspólnego stanowiska w sprawach

ważnych dla polityki Rządu oraz interesów reprezentowanej w komisji instytucji lub

środowiska.

Prezes Rady Ministrów, działając na podstawie art. 12 ustawy zmienianej w art. 8,

powoła do dnia 31 grudnia 1999 r. organ opiniodawczo-doradczy, który dokona oceny

możliwości

1)

przekazania wojewodzie lub jednostkom samorządu terytorialnego zadań administracji

rządowej objętych zakresem działania danego działu,

2)

uchylenia przepisów określających zadania administracji rządowej niewymagających ustawowej

regulacji.

1.

Przy Prezesie Rady Ministrów działa Rada Legislacyjna.

2.

Prezes Rady Ministrów powołuje członków Rady Legislacyjnej.

3.

Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zadania oraz szczegółowe zasady

i tryb funkcjonowania Rady Legislacyjnej.

4.

Prezes Rady Ministrów po zasięgnięciu opinii Rady Legislacyjnej ustala, w drodze rozporządzenia

1)

zasady techniki prawodawczej;

2)

zasady rejestrowania normatywnych aktów prawnych wydawanych przez organy administracji

rządowej oraz zasady ogłaszania tych aktów, chyba że zostały one uregulowane w przepisach

odrębnych.

5

Prezes Rady Ministrów wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, określi

w szczególności elementy metodyki przygotowania i sposób redagowania projektów ustaw

i rozporządzeń oraz innych normatywnych aktów prawnych, a także warunki, jakim powinny

odpowiadać uzasadnienia projektów normatywnych aktów prawnych, jak również reguły

przeprowadzania zmian w systemie prawa. Stosowanie zasad techniki prawodawczej powinno

zapewnić w szczególności spójność i kompletność systemu prawa oraz przejrzystość tekstów

normatywnych aktów prawnych, z uwzględnieniem dorobku nauki i doświadczeń praktyki.

6

Prezes Rady Ministrów wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, określi

normatywne akty prawne podlegające rejestracji, organ prowadzący rejestr oraz sposób

jego prowadzenia, z uwzględnieniem dorobku nauki i doświadczeń praktyki.

Przy Prezesie Rady Ministrów działa Rządowe Centrum Legislacji jako państwowa jednostka

organizacyjna podległa Prezesowi Rady Ministrów.

Rządowe Centrum Legislacji, zwane dalej „Centrum”, zapewnia koordynację działalności

legislacyjnej Rady Ministrów, Prezesa Rady Ministrów i innych organów administracji

rządowej.

Centrum zapewnia obsługę prawną Rady Ministrów, a w szczególności

1)

opracowuje stanowiska prawno-legislacyjne do rządowych projektów aktów prawnych;

2

koordynuje przebieg uzgodnień rządowych projektów aktów prawnych, w tym sporządzania

ocen skutków społeczno-gospodarczych projektowanych regulacji;

3

opracowuje pod względem legislacyjnym rządowe projekty aktów prawnych skierowane do

rozpatrzenia przez Radę Ministrów, w tym poprzez ich ocenę pod względem prawnym i

redakcyjnym przez Komisję Prawniczą prowadzoną przez Centrum;

4)

opracowuje rządowe projekty aktów prawnych w zakresie ustalonym przez Prezesa Rady

Ministrów;

5)

redaguje Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej oraz Dziennik Urzędowy Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”;

6)

współdziała z Komitetem Integracji Europejskiej w sprawie harmonizacji prawa polskiego

z wymogami prawa Wspólnot Europejskich;

7)

współdziała z Radą Legislacyjną w zakresie opiniowania rządowych projektów aktów normatywnych

pod względem ich zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz spójności z systemem prawa;

8)

kontroluje wydawanie przez organy administracji rządowej przepisów wykonawczych do

ustaw;

9)

wykonuje inne zadania określone w odrębnych przepisach lub wskazane przez Prezesa

Rady Ministrów.

Centrum współdziała z jednostkami naukowymi w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o Komitecie Badań Naukowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 33, poz. 389) oraz innymi jednostkami organizacyjnymi prowadzącymi działalność związaną z zadaniami

Centrum.

1.

Centrum kieruje Prezes Centrum przy pomocy wiceprezesów Centrum oraz dyrektorów komórek

organizacyjnych Centrum.

2.

Prezesa Centrum powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów.

3.

Prezes Centrum wykonuje czynności ze stosunku pracy wobec osób zatrudnionych w Centrum

oraz inne czynności przewidziane w obowiązujących ustawach dla kierownika urzędu.

4.

Wiceprezesów Centrum powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, na wniosek Prezesa

Centrum.

1.

Do Prezesa, wiceprezesów, dyrektorów i wicedyrektorów komórek organizacyjnych Centrum

oraz zatrudnionych w nim legislatorów i pozostałych pracowników Centrum, zwanych dalej

„pracownikami Centrum”, ma zastosowanie przepis art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące

funkcjonowanie gospodarki i administracji publicznej

(Dz. U. Nr 106, poz. 497 i Nr 156, poz. 775).

2.

(skreślony).

1.

Wymagania kwalifikacyjne dotyczące legislatorów określają odrębne przepisy.

2.

Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady wynagradzania oraz

wymagania kwalifikacyjne pracowników Centrum, z uwzględnieniem ust. 1.

1.

Centrum prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w przepisach o finansach

publicznych dla jednostek budżetowych.

2.

Prezes Centrum dysponuje środkami budżetu państwa przeznaczonymi na finansowanie Centrum.

1.

Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, nadaje Centrum statut, w którym określa

jego organizację wewnętrzną.

2.

Prezes Centrum nadaje Centrum regulamin organizacyjny, który określa zakres zadań

i tryb pracy jego komórek organizacyjnych.

3.

Prezes Centrum może tworzyć i znosić stałe lub doraźne komisje oraz rady i zespoły

opiniodawcze lub doradcze w sprawach należących do zakresu działania Centrum, określając

ich nazwę, cel utworzenia, zakres zadań, skład i tryb pracy.

Przy Prezesie Rady Ministrów działa Rządowe Centrum Studiów Strategicznych jako państwowa

jednostka organizacyjna podległa Prezesowi Rady Ministrów.

1.

Rządowe Centrum Studiów Strategicznych, zwane dalej „RCSS”, prowadzi prace służące

Prezesowi Rady Ministrów, w tym związane z pracami Rady Ministrów, do programowania

strategicznego oraz prognozowania rozwoju gospodarczego i społecznego.

2.

Do zadań RCSS należy w szczególności

1)

przygotowywanie prognoz oraz długookresowych strategicznych programów rozwoju gospodarczego

i społecznego;

2)

przygotowywanie koncepcji i programów polityki zagospodarowania przestrzennego kraju

oraz długofalowych strategii rozwoju regionalnego kraju;

3)

opracowywanie ocen międzynarodowych uwarunkowań sytuacji kraju oraz długofalowych

koncepcji polityki zagranicznej;

4)

opracowywanie ocen funkcjonalności struktur państwa i sprawności ich działania;

5)

analizowanie zgodności przebiegu realizacji programów krótkookresowych i średniookresowych

ze strategicznymi programami długookresowymi oraz opracowywanie informacji o stwierdzonych

niezgodnościach;

6)

analizowanie zgodności przebiegu realizacji programów wojewódzkich z narodową strategią

rozwoju regionalnego i długofalową strategią rozwoju regionalnego kraju oraz opracowywanie

informacji o stwierdzonych niezgodnościach;

7)

sporządzanie ocen skutków społeczno-gospodarczych projektowanych regulacji;

8)

przygotowywanie innych analiz, prognoz, koncepcji, programów i ocen, zleconych przez

Prezesa Rady Ministrów.

RCSS współdziała z jednostkami naukowymi w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy o Komitecie

Badań Naukowych oraz innymi jednostkami organizacyjnymi prowadzącymi działalność związaną

z zadaniami RCSS.

1.

RCSS kieruje Prezes przy pomocy wiceprezesów oraz dyrektorów komórek organizacyjnych

RCSS.

2.

Prezesa RCSS powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów.

3.

Wiceprezesów RCSS powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek Prezesa RCSS.

1.

RCSS prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w przepisach o finansach

publicznych dla jednostek budżetowych.

2.

Prezes RCSS dysponuje środkami budżetu państwa przeznaczonymi na finansowanie RCSS.

1.

Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, nadaje RCSS statut, który określa jego

organizację wewnętrzną.

2.

Prezes RCSS nadaje RCSS regulamin organizacyjny, który określa zakres zadań i tryb

pracy jego komórek organizacyjnych.

3.

Prezes RCSS może tworzyć i znosić stałe lub doraźne komisje oraz rady i zespoły opiniodawcze

lub doradcze w sprawach należących do zakresu działania RCSS, określając ich nazwę,

cel utworzenia, zakres zadań, skład i tryb pracy.

1.

W celu sfinansowania działalności organów pomocniczych, komisji i komisji wspólnych,

o których mowa w art. 12, 12a i 13, Prezes Rady Ministrów może, w drodze rozporządzenia,

dokonywać przeniesienia planowanych dochodów i wydatków budżetowych między częściami

budżetu państwa, z zachowaniem przeznaczenia środków publicznych, wynikającego z ustawy

budżetowej.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób finansowania i obsługi organów

pomocniczych, komisji i komisji wspólnych, o których mowa w art. 12, 12a i 13.

(skreślony).

Prezes Rady Ministrów zwołuje posiedzenia Rady Ministrów, ustala ich porządek i im

przewodniczy.

1

Posiedzenie Rady Ministrów przygotowuje i obsługuje sekretarz Rady Ministrów, do którego

należą również sprawy związane z

1)

przyjmowaniem od wnioskodawców oraz przekazywaniem członkom Rady Ministrów projektów

dokumentów rządowych;

2)

opracowywaniem protokołu ustaleń przyjętych przez Radę Ministrów;

3)

przygotowywaniem dokumentów rozpatrywanych przez Radę Ministrów oraz przedkładanych

do podpisu Prezesowi Rady Ministrów;

4)

koordynowaniem działalności legislacyjnej Rady Ministrów i Prezesa Rady Ministrów.

2

Sekretarz Rady Ministrów uczestniczy w rozpatrywaniu spraw przez Radę Ministrów.

(skreślony).

(skreślony).

(skreślony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1997 r., z wyjątkiem

art. 14 pkt 2 i art. 17 pkt 2-13, które wchodzą w życie z dniem 8 kwietnia 1997 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 11 w zakresie dotyczącym Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu, art.

2, art. 3, art. 5 oraz art. 8 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.,

2)

art. 1 pkt 4 lit. b) w zakresie dotyczącym Głównego Urzędu Administracji Publicznej,

który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2000 r.

1

Posiedzenia Rady Ministrów są niejawne.

1a

Prezes Rady Ministrów, z własnej inicjatywy lub na wniosek członka Rady Ministrów,

może zezwolić zaproszonym osobom na przysłuchiwanie się posiedzeniu Rady Ministrów

w całości lub w części oraz na udzielanie wyjaśnień.

2.

Rada Ministrów jest obowiązana informować opinię publiczną o przedmiocie posiedzenia

oraz o podjętych rozstrzygnięciach. Nie dotyczy to spraw, w stosunku do których Prezes

Rady Ministrów zarządził tajność obrad.

(skreślony).

1.

Rada Ministrów może powierzyć Prezesowi Rady Ministrów ostateczną redakcję tekstów

przyjętych rozstrzygnięć.

2.

Rozstrzygnięcia Rady Ministrów podpisuje Prezes Rady Ministrów po ich przedstawieniu

i podpisaniu przez sekretarza Rady Ministrów.

(skreślony).

1.

Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, zwana dalej „Kancelarią”, zapewnia obsługę

1)

Rady Ministrów i Prezesa Rady Ministrów;

2)

wiceprezesów Rady Ministrów;

3)

(skreślony);

4)

Kolegium do Spraw Służb Specjalnych;

5

Rady Legislacyjnej.

2

Kancelaria może obsługiwać również pełnomocnika Rządu oraz wskazane przez Prezesa

Rady Ministrów organy pomocnicze, komisje i komisje wspólne, o których mowa w art.

12, 12a i 13.

Kancelarią kieruje Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, powoływany i odwoływany

przez Prezesa Rady Ministrów.

Prezes Rady Ministrów powołuje i odwołuje sekretarzy i podsekretarzy stanu w Kancelarii.

Do zadań, które z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów realizuje Kancelaria, należy

w szczególności

1)

kontrola realizacji zadań wskazanych przez Radę Ministrów i Prezesa Rady Ministrów

oraz przedstawianie wniosków z przeprowadzonych kontroli i przedkładanie propozycji

doskonalenia metod kontroli;

2)

wydawanie Dziennika Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej i Dziennika Urzędowego Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”;

3)

koordynacja realizacji polityki kadrowej w administracji rządowej, w zakresie określonym

w odrębnych przepisach;

4)

obsługa spraw kadrowych osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe w administracji

rządowej;

5)

koordynacja współdziałania Rady Ministrów i Prezesa Rady Ministrów z Sejmem Rzeczypospolitej

Polskiej, Senatem Rzeczypospolitej Polskiej, Prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej

i innymi organami państwowymi;

6)

obsługa informacyjna oraz prasowa Rady Ministrów, Prezesa Rady Ministrów oraz wewnętrznych

organów pomocniczych i opiniodawczo-doradczych Rady Ministrów;

7)

koordynacja działalności kontrolnej Prezesa Rady Ministrów wobec organów administracji

rządowej;

8)

wykonywanie zadań z zakresu obronności i bezpieczeństwa państwa określonych w odrębnych

przepisach;

9)

wykonywanie innych zadań określonych w odrębnych przepisach lub zleconych przez Prezesa

Rady Ministrów.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb przeprowadzania

kontroli, o której mowa w art. 29 pkt 1.

Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, nadaje Kancelarii statut, w którym określa

szczegółowy zakres zadań i organizację Kancelarii oraz jednostki organizacyjne nadzorowane

przez Szefa Kancelarii, z uwzględnieniem zasad określonych w art. 39 ust. 2-4.

(skreślony).

1.

Prezes Rady Ministrów ustala, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres działania ministra, niezwłocznie po powołaniu Rady Ministrów, a

jeżeli minister został powołany w innym czasie - niezwłocznie po jego powołaniu;

2

ministerstwo lub inny urząd administracji rządowej, który ma obsługiwać ministra,

a w wypadku ministra kierującego określonym działem administracji rządowej - również

organy jemu podległe lub przez niego nadzorowane, z zastrzeżeniem art. 34 ust. 2.

1a.

Prezes Rady Ministrów określając szczegółowy zakres działania ministra, w wypadku

ministra kierującego określonym działem administracji rządowej

1)

wskazuje, z uwzględnieniem przepisów o działach administracji rządowej, dział lub

działy, którymi kieruje minister;

2)

(skreślony);

3)

określa, z zastrzeżeniem przepisów odrębnych, zakres uprawnień ministra jako dysponenta

wyodrębnionej lub wyodrębnionych części budżetu państwa.

1b.

Prezes Rady Ministrów, realizując uprawnienia wynikające z art. 3 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej

(Dz. U. z 1999 r. Nr 82, poz. 928, z 2000 r. Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 48, poz. 550, Nr 62, poz. 718, Nr 70, poz. 816, Nr 73, poz. 852, Nr 109, poz. 1158 i Nr 122, poz. 1314 i 1321, z 2001 r. Nr 3, poz. 18, Nr 5, poz. 43 i 44, Nr 42, poz. 475, Nr 63, poz. 634, Nr 73, poz. 761, Nr 76, poz. 811, Nr 87, poz. 954, Nr 102, poz. 1116, Nr 113, poz. 1207, Nr 115, poz. 1229, Nr 123, poz. 1353, Nr 125, poz. 1371, Nr 126, poz. 1382, Nr 129, poz. 1441, Nr 130, poz. 1450 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 41, poz. 365, Nr 71, poz. 655, Nr 74, poz. 676, Nr 89, poz. 804, Nr 93, poz. 820, Nr 130, poz. 1112 i Nr 135, poz. 1145), dokonuje, w drodze rozporządzenia, przeniesień planowanych dochodów i wydatków budżetowych

między częściami, z zachowaniem przeznaczenia środków publicznych wynikającego z ustawy

budżetowej.

1c.

(skreślony).

1d

Minister kierujący określonym działem administracji rządowej ustala, w drodze obwieszczenia,

wykaz jednostek organizacyjnych jemu podległych lub przez niego nadzorowanych. Obwieszczenie

ogłasza się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

2.

Przepisy, o których mowa w ust. 1, tracą moc

1)

z dniem powołania nowej Rady Ministrów;

2)

z dniem powołania dla danego działu administracji rządowej nowego ministra.

3.

W wypadku uchylenia przepisów określonych w ust. 1, do dnia wejścia w życie nowych

przepisów Prezes Rady Ministrów wykonuje zadania ministra, którego uchylony przepis

dotyczy.

1.

Minister kieruje, nadzoruje i kontroluje działalność podporządkowanych organów, urzędów

i jednostek. W szczególności w tym zakresie

1)

tworzy i likwiduje jednostki organizacyjne, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej;

2)

powołuje i odwołuje kierowników jednostek organizacyjnych, chyba że przepisy odrębne

stanowią inaczej;

3)

organizuje kontrolę sprawności działania, efektywności gospodarowania oraz przestrzegania

prawa przez jednostki organizacyjne.

2.

Minister nadzoruje i kontroluje działalność organów i jednostek, w stosunku do których

uzyskał uprawnienia nadzorcze na podstawie przepisów ustawowych - na zasadach określonych

w tych przepisach. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

3.

Rada Ministrów może powołać przy ministrze komitet doradczy i określić zakres jego

zadań.

1.

Minister, w celu dostosowania do polityki ustalonej przez Radę Ministrów zasad i kierunków

działania podległych lub nadzorowanych centralnych organów administracji rządowej,

innych urzędów lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, może

wydawać kierownikom urzędów centralnych oraz kierownikom innych urzędów i jednostek

organizacyjnych wiążące ich wytyczne i polecenia.

2.

Wytyczne i polecenia, o których mowa w ust. 1, nie mogą dotyczyć rozstrzygnięć co

do istoty sprawy załatwianej w drodze decyzji administracyjnej.

3.

Wytyczne i polecenia, o których mowa w ust. 1, wydane ustnie, wymagają potwierdzenia

na piśmie.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do organów, urzędów i jednostek organizacyjnych

wchodzących w skład zespolonej administracji rządowej, chyba że przepisy szczególne

stanowią inaczej.

1.

Minister, do którego zakresu działania należy sprawowanie nadzoru nad określonym urzędem

centralnym, przedstawia sprawy dotyczące tego urzędu na posiedzeniu Rady Ministrów.

2.

Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, minister, o którym mowa w ust. 1

1)

składa Prezesowi Rady Ministrów wniosek o nadanie urzędowi centralnemu statutu;

2)

składa Prezesowi Rady Ministrów wnioski o powołanie i odwołanie kierownika urzędu

centralnego;

3)

powołuje zastępców kierownika urzędu centralnego;

4)

wykonuje w stosunku do urzędu centralnego uprawnienia określone w art. 34 ust. 1 pkt

3.

2a

Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, nadaje statut, o którym mowa w ust. 2

pkt 1.

3.

Minister zapewnia współdziałanie podległych urzędów centralnych.

4.

Minister przedstawia Radzie Ministrów lub Prezesowi Rady Ministrów projekty dokumentów

rządowych w sprawach dotyczących działania podległych mu urzędów centralnych.

W razie nieobsadzenia stanowiska ministra lub jego czasowej niezdolności do wykonywania

obowiązków, ministra zastępuje Prezes Rady Ministrów lub inny wskazany przez Prezesa

Rady Ministrów członek Rady Ministrów.

1.

Minister wykonuje swoje zadania przy pomocy sekretarza i podsekretarzy stanu oraz

gabinetu politycznego ministra.

2.

Zakres czynności sekretarza i podsekretarza stanu ustala właściwy minister, zawiadamiając

o tym Prezesa Rady Ministrów.

3.

Sekretarza stanu i podsekretarza stanu powołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek właściwego

ministra.

4.

Sekretarza i podsekretarza stanu odwołuje Prezes Rady Ministrów.

5.

Ministra zastępuje sekretarz stanu w zakresie przez niego ustalonym lub podsekretarz

stanu, jeżeli sekretarz stanu nie został powołany.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

W razie przyjęcia dymisji Rządu przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, dymisję

składają sekretarze i podsekretarze stanu oraz wojewodowie i wicewojewodowie. O przyjęciu

dymisji Prezes Rady Ministrów rozstrzyga w ciągu trzech miesięcy od dnia powołania

Rady Ministrów.

1.

Ministerstwo tworzy, znosi lub przekształca Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia.

1a.

W razie zniesienia lub przekształcenia ministerstwa, Prezes Rady Ministrów określa,

w drodze zarządzenia, przeznaczenie składników majątkowych, będących w posiadaniu

tego ministerstwa, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej, oraz ustala podmiot

i sposób przekazania spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jego zniesienia

lub przekształcenia.

1b

W razie zniesienia lub przekształcenia ministerstwa Prezes Rady Ministrów może, w

drodze rozporządzenia, dokonywać przeniesienia planowanych dochodów i wydatków budżetowych

między częściami budżetu państwa, z zachowaniem przeznaczenia środków publicznych

wynikającego z ustawy budżetowej.

1c

Prezes Rady Ministrów w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1b, może określić dla

utworzonego lub przekształconego ministerstwa limity zatrudnienia i kwoty wynagrodzeń

w podziale na części i działy budżetu państwa.

1d

Przepisy ust. 1b i 1c stosuje się również w przypadku zniesienia lub przekształcenia,

będących dysponentami części budżetowych, organów, urzędów i jednostek organizacyjnych

podległych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów albo ministra.

2.

W skład ministerstwa wchodzą komórki organizacyjne

1)

departamenty - do realizacji merytorycznych zadań ministerstwa;

2)

biura - do realizacji zadań w zakresie obsługi ministerstwa;

3)

sekretariaty - do obsługi ministra oraz komitetów, rad i zespołów;

4)

wydziały - jako komórki organizacyjne wewnątrz komórek wymienionych w pkt 1 i 2.

3.

W każdym ministerstwie tworzy się w szczególności

1)

gabinet polityczny ministra;

2)

komórki organizacyjne, biura, wydziały lub wyodrębnione stanowiska do spraw

a)

prawnych,

b)

informacji,

c)

budżetu i finansów,

d)

kadr, szkolenia i organizacji,

e)

integracji europejskiej i współpracy z zagranicą,

f)

informatyki,

g)

zamówień publicznych,

h)

administracyjno-gospodarczych,

i)

obronnych,

j)

kontroli, skarg i wniosków,

k)

ochrony informacji niejawnych,

l

audytu wewnętrznego.

4.

Bezpośredni nadzór nad komórkami organizacyjnymi wymienionymi w ust. 2 pkt 1-3 oraz

ust. 3 pkt 2 sprawuje dyrektor generalny, który zapewnia prawidłowe wykonywanie zadań

określonych przez ministra, sekretarza stanu i podsekretarza stanu. Prawa i obowiązki

dyrektora generalnego urzędu określają odrębne przepisy.

5

Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, nadaje ministerstwu statut, w którym

określa jego szczegółową strukturę organizacyjną.

6.

Minister ustala, w drodze zarządzenia, regulamin organizacyjny ministerstwa określający

zakres zadań i tryb pracy komórek organizacyjnych ministerstwa oraz jednostek organizacyjnych

podległych i nadzorowanych przez ministra.

7.

Dyrektor Generalny zatwierdza wewnętrzne regulaminy organizacyjne komórek organizacyjnych

ministerstwa oraz jednostek organizacyjnych podległych ministrowi.

8.

Przepisy ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio do kierowników urzędów centralnych oraz

utworzonych na podstawie ustawy państwowych jednostek organizacyjnych podległych kierownikom

urzędów centralnych.

Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych w ustawie - Przepisy wprowadzające

ustawy reformujące funkcjonowanie gospodarki i administracji publicznej.

Rządowe Centrum Studiów Strategicznych utworzone na podstawie ustawy, o której mowa

w art. 52, jest Rządowym Centrum Studiów Strategicznych, o którym mowa w art. 14j

ustawy zmienianej w art. 1 niniejszej ustawy.

Statuty nadane na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą ustawą zachowują moc

do czasu zastąpienia ich statutami nadanymi na podstawie przepisów zmienionych niniejszą

ustawą.

Właściwi ministrowie ustalą po raz pierwszy wykazy, o których mowa w art. 33 ust.

1d ustawy zmienianej w art. 1 niniejszej ustawy, do dnia 30 czerwca 2002 r.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż do dnia 30 czerwca 2002 r., zachowują moc przepisy dotychczasowe,

jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 pkt 5, który wchodzi w życie z dniem 10 stycznia 2002 r.,

2)

art. 32 pkt 1 i art. 41, które wchodzą w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

3)

art. 2 pkt 1 lit. b) i pkt 6, art. 5, art. 28 oraz art. 39, które wchodzą w życie

z dniem 1 lipca 2002 r.,

4)

art. 12 pkt 2 oraz art. 37 pkt 1-4, pkt 5 w zakresie art. 5 ust. 2, art. 8 ust. 2

i art. 13, oraz pkt 6, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

5)

art. 25 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 74, który wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2000 r.,

2)

art. 27 pkt 5 lit. b) i c), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

3)

art. 61, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r.