Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 stycznia 2003 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

1.

Ustawa określa zasady przeciwdziałania narkomanii.

2.

Przeciwdziałanie narkomanii obejmuje

1)

działalność wychowawczą i zapobiegawczą;

2)

leczenie, rehabilitację i readaptację osób uzależnionych;

3)

nadzór nad substancjami, których używanie może prowadzić do narkomanii;

4)

zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania

substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii;

5)

nadzór nad uprawami roślin zawierających substancje, których używanie może prowadzić

do narkomanii;

6

ograniczanie szkód zdrowotnych spowodowanych używaniem środków odurzających lub substancji

psychotropowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do

1

środków farmaceutycznychśrodkach farmaceutycznychmateriałach medycznych

2)

trucizn i środków szkodliwych, które są prekursorami, w zakresie nieuregulowanym w

przepisach o substancjach trujących.

1

Zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii są realizowane przez organy administracji

rządowej i jednostek samorządu terytorialnego.

2.

Zadania dotyczące przeciwdziałania narkomanii są realizowane, w zakresie określonym

w ustawie, również przez

1)

szkoły i placówki objęte systemem oświaty oraz szkoły wyższe;

2)

zakłady opieki zdrowotnej i inne jednostki organizacyjne działające w dziedzinie ochrony

zdrowia;

3)

jednostki wojskowe i Policji;

4)

kluby sportowe;

5)

zakłady poprawcze, areszty śledcze i zakłady karne.

3.

W realizacji zadań z zakresu przeciwdziałania narkomanii mogą uczestniczyć w szczególności

stowarzyszenia, organizacje społeczne, fundacje, kościoły i inne związki wyznaniowe,

medyczne samorządy zawodowe, rodziny osób uzależnionych oraz grupy samopomocy osób

uzależnionych i ich rodzin.

1.

Ograniczenie używania środków odurzających i substancji psychotropowych jest celem

działania Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii, zwanego dalej „Biurem”.

2.

Biuro jest państwową jednostką budżetową.

3.

Biuro podlega ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

4.

Do zadań Biura należy w szczególności

1)

opracowywanie projektu Krajowego Programu Przeciwdziałania Narkomanii oraz koordynowanie

i monitorowanie jego wykonania, przy współpracy w tym zakresie z innymi podmiotami

realizującymi zadania wynikające z Krajowego Programu Przeciwdziałania Narkomanii;

2)

inicjowanie oraz wdrażanie działań merytorycznych i organizacyjnych zmierzających

do ograniczenia używania środków odurzających, substancji psychotropowych albo substancji

zastępczych;

3)

prowadzenie Centrum Informacji o Narkotykach i Narkomanii;

4)

inicjowanie, wspieranie i prowadzenie analiz oraz badań nad problematyką narkomanii,

w tym sporządzanie oceny epidemiologicznej zagrożeń narkomanią;

5)

inicjowanie i prowadzenie prac nad nowymi rozwiązaniami legislacyjnymi służącymi przeciwdziałaniu

narkomanii;

6)

dokonywanie okresowych ocen programów profilaktycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych

i readaptacyjnych pod kątem ich skuteczności w zakresie ograniczenia używania środków

odurzających, substancji psychotropowych albo substancji zastępczych;

7)

wypracowywanie standardów postępowania w zakresie profilaktyki uzależnień oraz leczenia,

rehabilitacji i readaptacji osób uzależnionych;

8)

organizowanie i prowadzenie szkoleń dla osób realizujących zadania w zakresie przeciwdziałania

narkomanii;

9)

udzielanie pomocy merytorycznej podmiotom realizującym zadania w zakresie przeciwdziałania

narkomanii, w tym jednostkom samorządu terytorialnego oraz innym podmiotom prowadzącym

działalność oświatowo-informacyjną, profilaktyczną, leczniczą, rehabilitacyjną i readaptacyjną;

10)

współpraca z organizacjami międzynarodowymi prowadzącymi działalność w zakresie przeciwdziałania

narkomanii;

11)

w ramach pełnomocnictwa ministra właściwego do spraw zdrowia zlecanie, finansowanie

(w formie udzielania dotacji oraz zakupu usług), monitorowanie i sprawowanie nadzoru

nad realizacją zadań zleconych z zakresu ochrony zdrowia obejmujących

-

promocję zdrowia, profilaktykę, leczenie, rehabilitację oraz readaptację osób uzależnionych,

-

inne formy służące ograniczaniu używania środków odurzających, substancji psychotropowych

lub substancji zastępczych,

-

zadania z zakresu minimalizacji szkód zdrowotnych i społecznych związanych z używaniem

środków odurzających, substancji psychotropowych albo substancji zastępczych;

12)

wykonywanie zadań wynikających z przepisów odrębnych.

1.

W skład Biura wchodzi Centrum Informacji o Narkotykach i Narkomanii, zwane dalej „Centrum”.

2.

Centrum wykonuje zadania związane z gromadzeniem informacji i monitorowaniem działań

podejmowanych na rzecz przeciwdziałania narkomanii na poziomie krajowym i międzynarodowym.

1.

Podstawę do działań w zakresie przeciwdziałania narkomanii stanowi Krajowy Program

Przeciwdziałania Narkomanii.

2

Krajowy Program Przeciwdziałania Narkomanii uchwala Rada Ministrów na wniosek ministra

właściwego do spraw zdrowia.

3.

Rada Ministrów składa corocznie Sejmowi, w terminie do dnia 30 czerwca, sprawozdanie

z realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Narkomanii.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania

Narkomanii działające na podstawie zarządzenia ministra właściwego do spraw zdrowia

staje się Biurem w rozumieniu ustawy, o której mowa w art. 1.

1.

Tworzy się Radę do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii, zwaną dalej „Radą”.

2.

Rada działa przy Prezesie Rady Ministrów.

3.

Rada jest organem opiniodawczo-doradczym w sprawach z zakresu przeciwdziałania narkomanii.

4

W skład Rady wchodzą przedstawiciele ministrów i centralnych organów administracji

rządowej zajmujących się problematyką przeciwdziałania narkomanii.

5.

W skład Rady mogą wchodzić również przedstawiciele stowarzyszeń, fundacji, kościołów

i innych związków wyznaniowych, samorządów zawodowych i innych jednostek działających

w zakresie przeciwdziałania narkomanii, skierowani przez te podmioty.

6.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, skład i zadania Rady oraz

szczegółowe warunki i tryb jej działania.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 1 pkt 8 lit. g) oraz lit. h) w części dotyczącej art. 23 ust. 13a, art. 1 pkt

15 lit. a) i b) w części dotyczącej art. 31 ust. 2 i 2a oraz art. 2 i 4, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

„prekursor” - każdą substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego, która może

być przetworzona na środek odurzający lub substancję psychotropową albo może służyć

do ich wytworzenia, określoną w wykazie prekursorów stanowiącym załącznik nr 1 do

ustawy;

2)

„środek odurzający” - każdą substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego działającą

na ośrodkowy układ nerwowy, określoną w wykazie środków odurzających stanowiącym załącznik

nr 2 do ustawy;

3

„substancja psychotropowa” - każdą substancję pochodzenia naturalnego (w tym grzyby

halucynogenne) lub syntetycznego działającą na ośrodkowy układ nerwowy, określoną

w wykazie substancji psychotropowych stanowiącym załącznik nr 3 do ustawy;

4)

„środek zastępczy” - substancję w każdym stanie fizycznym, która jest trucizną lub

środkiem szkodliwym, używaną zamiast lub w takich samych celach niemedycznych jak

środek odurzający lub substancja psychotropowa;

5)

„narkomania” - stałe lub okresowe używanie w celach niemedycznych środków odurzających

lub substancji psychotropowych albo środków zastępczych, w wyniku czego może powstać

lub powstało uzależnienie od nich;

6)

„uzależnienie od środków odurzających lub substancji psychotropowych” - zespół zjawisk

psychicznych lub fizycznych wynikających z działania tych środków lub substancji na

organizm ludzki, charakteryzujący się zmianą zachowania lub innymi reakcjami psychofizycznymi

i koniecznością używania stale lub okresowo tych środków lub substancji w celu doznania

ich wpływu na psychikę lub dla uniknięcia następstw wywołanych ich brakiem;

7)

„osoba zagrożona uzależnieniem” - osobę, u której zespół zjawisk psychicznych i oddziaływań

środowiskowych stwarza wysokie prawdopodobieństwo powstania zależności od środków

odurzających lub substancji psychotropowych, albo osobę sporadycznie używającą środki

odurzające lub substancje psychotropowe albo środki zastępcze;

8)

„osoba uzależniona” - osobę, która, w wyniku nadużywania środków odurzających, substancji

psychotropowych lub środków zastępczych albo używania ich w celach medycznych, znajduje

się w stanie uzależnienia od tych środków lub substancji;

9)

„używanie” - wprowadzanie do organizmu człowieka środka odurzającego, substancji psychotropowej

lub środka zastępczego, niezależnie od drogi podania;

9a

„leczenie” - leczenie uzależnienia, a nie wszelkich skutków zdrowotnych, będących

następstwem uzależnienia;

10)

„leczenie substytucyjne” - stosowanie, w ramach programu leczenia uzależnienia, środka

odurzającego lub substancji psychotropowej;

11)

„rehabilitacja” - działania w celu przywrócenia sprawności fizycznej lub psychicznej,

obniżonej lub utraconej z powodu narkomanii;

12)

„readaptacja” - działania w celu przystosowania do warunków zewnętrznego środowiska

społecznego lub zawodowego osoby, która w wyniku narkomanii wykazuje zaburzenia adaptacji

do środowiska;

13)

„mak” - roślinę z gatunku mak lekarski (Papaver somniferum L.), zwaną również makiem

ogrodowym albo uprawnym;

14)

„mak niskomorfinowy” - roślinę z gatunku mak lekarski należącą do odmiany, w której

zawartość morfiny w torebce (makówce) bez nasion, wraz z przylegającą do niej łodygą

o długości do 7 cm, wynosi poniżej 0,06% w przeliczeniu na zasadę morfiny i na suchą

masę wymienionych części rośliny;

15)

„mleczko makowe” - sok mleczny torebki (makówki) maku;

16)

„opium” - stężały sok mleczny torebki (makówki) maku;

17)

„słoma makowa” - torebkę (makówkę) maku bez nasion, wraz z łodygą, lub poszczególne

ich części;

18)

„konopie” - rośliny z rodzaju konopi (Cannabis L.);

19

„konopie włókniste” - rośliny z gatunku konopie siewne (Cannabis sativa L.) o zawartości

delta-9-tetrahydrokannabinolu poniżej 0,20 % w suchej masie ziela;

20)

„ziele konopi” - kwiatowe lub owocujące wierzchołki konopi, z których nie usunięto

żywicy;

21)

„żywica konopi” - żywicę i inne produkty konopi zawierające delta-9-tetrahydrokannabinol

lub inne aktywne biologicznie kannabinole;

22)

„uprawa maku lub konopi” - plantację tych roślin bez względu na powierzchnię uprawy;

22a

„grzyby halucynogenne” - grzyby zawierające substancje psychotropowe;

23)

„wytwarzanie” - czynności, za pomocą których mogą być otrzymywane środki odurzające

lub substancje psychotropowe albo ich prekursory, ich oczyszczanie, ekstrakcję surowców

i półproduktów oraz otrzymywanie soli tych środków lub substancji;

24)

„przetwarzanie” - czynności prowadzące do przemiany środków odurzających, substancji

psychotropowych lub prekursorów na inne środki odurzające, substancje psychotropowe

lub prekursory albo na substancje niebędące środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi

lub prekursorami;

25)

„przerób” - otrzymywanie stałych lub ciekłych mieszanin środków odurzających, substancji

psychotropowych lub prekursorów oraz nadawanie tym środkom lub substancjom postaci

stosowanej w lecznictwie;

26)

„preparat” - roztwór lub mieszaninę w każdym stanie fizycznym, zawierające jeden lub

więcej środków odurzających lub substancji psychotropowych albo ich prekursorów, stosowane

w lecznictwie jako leki

27)

(skreślony);

28

„producent” - podmiot wytwarzający środki odurzające lub substancje psychotropowe

albo ich prekursory;

29

„importer” - przedsiębiorcę dokonującego wprowadzenia środków odurzających lub substancji

psychotropowych albo ich prekursorów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

30

„wprowadzanie do obrotu” - wszelkie udostępnienie osobom trzecim odpłatnie lub nieodpłatnie

środków odurzających, substancji psychotropowych lub ich prekursorów.

1.

Działalność wychowawcza i zapobiegawcza obejmuje

1)

promocję zdrowia psychicznego;

2)

promocję zdrowego stylu życia;

3)

informowanie o szkodliwości środków i substancji, których używanie może prowadzić

do narkomanii, oraz o narkomanii i jej skutkach.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, są realizowane w szczególności przez

1)

wprowadzenie problematyki zapobiegania narkomanii do programów szkół i innych placówek

systemu oświaty;

2)

wprowadzenie problematyki zapobiegania narkomanii do programów przygotowania zawodowego

osób zajmujących się wychowaniem w szkołach i innych placówkach systemu oświaty;

3)

tworzenie placówek prowadzących działalność zapobiegawczą, zwłaszcza w środowiskach

zagrożonych uzależnieniem;

4)

wspieranie działań ogólnokrajowych i lokalnych organizacji, o których mowa w art.

3 ust. 3, oraz innych inicjatyw społecznych;

5)

uwzględnienie problematyki zapobiegania narkomanii w działalności telewizji publicznej

oraz innych środków masowego przekazu;

6)

prowadzenie badań naukowych nad problematyką narkomanii.

3.

Szczegółowe zadania z zakresu działalności wychowawczej i zapobiegawczej określi Krajowy

Program Przeciwdziałania Narkomanii.

1

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania uwzględni w podstawie programowej

kształcenia ogólnego problematykę promocji zdrowia psychicznego i zdrowego stylu życia,

ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień dotyczących zapobiegania narkomanii.

2

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia podejmie działania na rzecz uwzględnienia problematyki promocji zdrowia

psychicznego i zdrowego stylu życia, ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień dotyczących

zapobiegania narkomanii, w programach przygotowania zawodowego nauczycieli i osób

zajmujących się wychowaniem i nauczaniem dzieci i młodzieży w szkołach i innych placówkach

systemu oświaty.

1

Ministrowie właściwi do spraw oświaty i wychowania, zdrowia, kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego, rolnictwa, spraw wewnętrznych, administracji publicznej, transportu, Minister

Obrony Narodowej i Minister Sprawiedliwości, każdy w zakresie swojego działania, są

obowiązani rozwijać i popierać działalność informacyjną i kulturalną podejmowaną w

celu informowania społeczeństwa o szkodliwości narkomanii.

2

Organy wymienione w ust. 1, każdy w zakresie swojego działania, są obowiązane prowadzić

działalność wychowawczą i zapobiegawczą polegającą na

1)

promocji zdrowego stylu życia;

2)

tworzeniu placówek prowadzących działalność zapobiegawczą w środowiskach zagrożonych

uzależnieniem;

3)

wspieraniu działań ogólnokrajowych i lokalnych, o których mowa w art. 3 ust. 3, oraz

innych inicjatyw społecznych.

3

Zadania, o których mowa w ust. 1 i 2, są wykonywane przez jednostki samorządu terytorialnego

jako zadania własne. Zadania, o których mowa w ust. 2 pkt 2, są finansowane z budżetu

państwa w ramach dotacji celowej na zadania własne realizowane przez jednostki samorządu

terytorialnego.

4

Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe formy działalności

wychowawczej i zapobiegawczej wśród dzieci i młodzieży zagrożonych uzależnieniem.

(skreślony).

1.

Ministrowie właściwi do spraw zdrowia, oświaty i wychowania, spraw wewnętrznych, administracji

publicznej, transportu, pracy i Minister Sprawiedliwości oraz Przewodniczący Komitetu

Badań Naukowych, każdy w zakresie swojego działania, zapewnią prowadzenie badań naukowych

nad problematyką narkomanii, w tym badań statystycznych i epidemiologicznych.

2.

Instytucje naukowe lub specjalistyczne realizujące zadania w zakresie prowadzenia

badań naukowych nad problematyką narkomanii, jeżeli jest to niezbędne dla prowadzenia

takich badań, mogą posiadać, przechowywać oraz dokonywać zakupu środków odurzających,

substancji psychotropowych lub ich preparatów oraz prekursorów z grupy I-R.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

wewnętrznych, nauki oraz szkolnictwa wyższego, określi w drodze rozporządzenia zasady

i warunki przechowywania, zakupu oraz używania do celów naukowych środków odurzających,

substancji psychotropowych lub ich preparatów oraz prekursorów z grupy I-R przez instytucje

naukowe i specjalistyczne, o których mowa w ust. 2, a także tryb wchodzenia przez

te instytucje w posiadanie środków odurzających, substancji psychotropowych lub ich

preparatów oraz prekursorów z grupy I-R.

1.

Ministrowie właściwi do spraw zdrowia, oświaty i wychowania, spraw wewnętrznych, administracji

publicznej, transportu, pracy oraz Minister Obrony Narodowej i Minister Sprawiedliwości,

każdy w zakresie swojego działania, zapewnią przygotowanie niezbędnej liczby osób

do realizacji zadań, o których mowa w art. 1.

2.

Jednostki organizacyjne administracji rządowej oraz szkół wyższych prowadzące szkolenie

osób, o których mowa w ust. 1, mogą posiadać, przechowywać oraz nabywać środki odurzające,

substancje psychotropowe i ich preparaty oraz prekursory z grupy I-R w ilości niezbędnej

do prowadzenia tego szkolenia.

2a

Jednostki organizacyjne administracji rządowej wykonujące czynności operacyjno-rozpoznawcze

mogą wchodzić w posiadanie środków odurzających, substancji psychotropowych i ich

preparatów oraz prekursorów grupy I-R w ilości niezbędnej do przeprowadzenia stosownych

badań potwierdzających popełnienie przestępstwa.

3

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw

wewnętrznych, nauki oraz szkolnictwa wyższego, określi w drodze rozporządzenia zasady

i warunki nabywania, przechowywania oraz używania do celów szkoleniowych środków odurzających,

substancji psychotropowych lub ich preparatów oraz prekursorów z grupy I-R przez jednostki

organizacyjne, o których mowa w ust. 2, a także warunki przechowywania środków odurzających,

substancji psychotropowych, ich preparatów i prekursorów grupy I-R oraz sposób ich

niszczenia przez jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 2a, uwzględniając

zabezpieczenie tych substancji przed dostępem osób trzecich.

Poddanie się leczeniu, rehabilitacji lub readaptacji jest dobrowolne, o ile przepisy

ustawy nie stanowią inaczej.

1.

Leczenie i rehabilitację osoby uzależnionej prowadzi zakład opieki zdrowotnej lub

lekarz wykonujący indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską.

2.

Rehabilitację osoby uzależnionej mogą prowadzić także osoby posiadające specjalistyczne

wyższe wykształcenie niemedyczne.

2a

W rehabilitacji osób uzależnionych mogą uczestniczyć inne osoby niż wymienione w ust.

1 i 2, z wykształceniem co najmniej średnim, o ile ukończyły specjalistyczne szkolenie

w dziedzinie uzależnień, zgodne z programem zatwierdzonym i certyfikowanym przez ministra

właściwego do spraw zdrowia.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki jakie

powinien spełniać podmiot realizujący zadania, o których mowa w ust. 1 i 2.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz specjalności

lekarskich oraz zawodów niemedycznych mogących realizować działalność, o której mowa

w ust. 1 i 2.

5.

Readaptację osób uzależnionych mogą prowadzić podmioty wymienione w ust. 1 i 2 oraz

w art. 3 ust. 3.

6.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, 2 i 5, są udzielane przez zakład opieki zdrowotnej

osobie uzależnionej niezależnie od jej stałego miejsca zamieszkania w kraju. Za świadczenia

te od wymienionej osoby nie pobiera się opłat.

1.

Osoba uzależniona może być leczona zgodnie z programem przewidującym stosowanie leczenia

substytucyjnego.

2

Leczenie substytucyjne może prowadzić wyłącznie publiczny zakład opieki zdrowotnej

po uzyskaniu zezwolenia wojewody działającego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia.

3.

Zezwolenie na leczenie substytucyjne może otrzymać publiczny zakład opieki zdrowotnej,

który posiada odpowiednie warunki lokalowe i kadrowe zapewniające realizację programu

leczenia stacjonarnego albo prowadzenia leczenia systemem ambulatoryjnym.

4.

Zezwolenie na leczenie substytucyjne ulega cofnięciu, gdy zakład przestał spełniać

warunki stanowiące podstawę wydania zezwolenia.

5

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb

postępowania przy leczeniu substytucyjnym oraz warunki, które powinien spełniać zakład

prowadzący leczenie substytucyjne.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb postępowania leczniczego, rehabilitacyjnego

i readaptacyjnego w stosunku do osób uzależnionych, umieszczonych w

1)

zakładach poprawczych;

2)

zakładach karnych i aresztach śledczych.

1.

Na wniosek przedstawiciela ustawowego, krewnych w linii prostej, rodzeństwa lub faktycznego

opiekuna albo z urzędu, sąd rodzinny może skierować osobę uzależnioną, która nie ukończyła

18 lat, na przymusowe leczenie i rehabilitację.

2.

Czasu przymusowego leczenia i rehabilitacji nie określa się z góry, nie może on być

jednak dłuższy niż 2 lata.

3.

Jeżeli osoba uzależniona ukończy 18 lat przed zakończeniem leczenia lub rehabilitacji,

sąd rodzinny może je przedłużyć na czas niezbędny do osiągnięcia celu leczenia i rehabilitacji,

łącznie nie dłuższy jednak niż określony w ust. 2.

4.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według przepisów o postępowaniu

w sprawach nieletnich.

1.

Prekursory dzieli się na grupy w zależności od możliwości ich zastosowania do wytwarzania

środków odurzających, substancji psychotropowych lub innych prekursorów.

2.

Podział prekursorów na grupy I-R, IIA-R i IIB-R określa załącznik nr 1 do ustawy.

1.

Środki odurzające dzieli się na grupy w zależności od stopnia ryzyka powstania uzależnienia

w wypadku używania ich w celach niemedycznych oraz zakresu ich stosowania w celach

medycznych.

2.

Podział środków odurzających na grupy I-N, II-N, III-N i IV-N określa załącznik nr

2 do ustawy.

1.

Substancje psychotropowe dzieli się na grupy w zależności od stopnia ryzyka powstania

uzależnienia w wypadku używania ich w celach niemedycznych oraz zakresu ich stosowania

w celach medycznych.

2.

Podział substancji psychotropowych na grupy I-P, II-P, III-P i IV-P określa załącznik

nr 3 do ustawy.

1.

Środki odurzające grup I-N i II-N oraz substancje psychotropowe grup II-P, III-P i

IV-P mogą być używane wyłącznie w celach medycznych, przemysłowych lub prowadzenia

badań naukowych.

2.

Substancje psychotropowe grupy I-P mogą być używane wyłącznie w celu prowadzenia badań

naukowych, a środki odurzające grupy IV-N wyłącznie w celu prowadzenia badań naukowych

oraz w lecznictwie zwierząt - w zakresie wskazanym w załączniku nr 2 do ustawy.

1.

Środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty oraz prekursory grupy

I-R może posiadać wyłącznie przedsiębiorca

2

Posiadane bez uprawnienia środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty

oraz prekursory grupy I-R podlegają zabezpieczeniu przez organy ścigania lub organy

celne w trybie określonym w przepisach o postępowaniu karnym.

3.

O przepadku na rzecz Skarbu Państwa środków, substancji, preparatów lub prekursorów,

o których mowa w ust. 2, orzeka sąd w postępowaniu karnym.

4

W wypadku gdy nie zostało wszczęte postępowanie karne, o przepadku na rzecz Skarbu

Państwa środków, substancji, preparatów lub prekursorów, o których mowa w ust. 2,

orzeka sąd rejonowy na wniosek wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego.

5

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości oraz

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi w drodze rozporządzenia podmioty

uprawnione do przechowywania oraz niszczenia środków odurzających, substancji psychotropowych

lub ich preparatów oraz prekursorów z grupy I-R, o których mowa w ust. 4, a także

szczegółowe zasady i warunki ich przechowywania oraz niszczenia.

1.

Środki odurzające lub substancje psychotropowe może wytwarzać, przetwarzać lub przerabiać,

z zastrzeżeniem ust. 3, wyłącznie przedsiębiorcakoncesjęśrodków farmaceutycznych

2

Rrekursory grupy I-R może wytwarzać, przetwarzać lub przerabiać, z zastrzeżeniem ust.

3, wyłącznie przedsiębiorca

3

Środki odurzające grup I-N, II-N i IV-N, substancje psychotropowe grup I-P, II-P i

III-P lub prekursory grupy I-R może wytwarzać, przetwarzać lub przerabiać, w celu

prowadzenia badań naukowych, wyłącznie szkoła wyższa, jednostka badawczo-rozwojowa

lub inna placówka naukowa - w zakresie swojej działalności statutowej - po uzyskaniu

zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego

4.

Nie wymaga zezwolenia przerób środków odurzających lub substancji psychotropowych,

jeżeli jest dokonywany w aptece.

5.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być wydane po stwierdzeniu przez wojewódzkiego

inspektora farmaceutycznego, że przedsiębiorca

6.

(skreślony).

7.

(skreślony).

8.

Środki odurzające grupy IV-N lub substancje psychotropowe grupy I-P może stosować,

w celu prowadzenia badań naukowych, wyłącznie szkoła wyższa, jednostka badawczo-rozwojowa

lub inna placówka naukowa - w zakresie swojej działalności statutowej - po uzyskaniu

zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego

9

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1-3 i 8, mogą określać dozwoloną wielkość i cel

wytwarzania, przetwarzania, przerobu lub stosowania każdego środka odurzającego, substancji

psychotropowej lub prekursora oraz termin ważności zezwolenia.

10

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1-3 i 8, mogą być cofnięte w razie nieprzestrzegania

przepisów ustawy oraz niedotrzymania warunków określonych w zezwoleniu.

11

Środki odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory grupy I-R może stosować,

w celu prowadzenia badań naukowych, wyłącznie szkoła wyższa, jednostka badawczo-rozwojowa

lub placówka naukowa - w zakresie swojej działalności statutowej - po zgłoszeniu tego

faktu i uzyskaniu zgody wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego.

12.

(skreślony).

13

Producent, importer prekursorów lub inny podmiot wprowadzający do obrotu prekursory

grupy IIA-R i IIB-R prowadzi ewidencję produkcji lub obrotu, uwzględniającą wielkości

produkcji lub obrotu, zmiany w produkcji i w obrocie oraz dokonane transakcje.

13a

Producent, importer lub inny podmiot wprowadzający do obrotu prekursory grupy IIA-R

zgłasza do Inspektora do Spraw Substancji i Preparatów Chemicznych aktualne adresy

miejsc, gdzie dane prekursory są wytwarzane, lub miejsc, z których są wprowadzane

do obrotu.

13b

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób prowadzenia ewidencji produkcji lub obrotu prekursorów grupy IIA-R i IIB-R,

o której mowa w ust. 13, w tym sposób dokumentowania produkcji lub obrotu - z uwzględnieniem

wielkości produkcji lub obrotu, zmian w produkcji i w obrocie oraz dokonanych transakcji;

2)

tryb zgłaszania prekursorów grupy IIA-R, o których mowa w ust. 13a, z uwzględnieniem

danych dotyczących tych prekursorów oraz innych danych, niezbędnych do gromadzenia

i wykorzystania przez służby medyczne i ratownicze, informacji o zagrożeniach dla

zdrowia człowieka.

14

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1

szczegółowe warunki i tryb wydawania oraz cofania zezwoleń, o których mowa w ust.

1-3 i 8, a także obowiązki podmiotów posiadających te zezwolenia, w szczególności

w zakresie przechowywania środków objętych zezwoleniem oraz prowadzenia dokumentacji

dotyczącej ich posiadania i obrotu nimi;

2

szczegółowe warunki zgłaszania działalności, o której mowa w ust. 11, oraz obowiązki

podmiotów zobowiązanych do zgłoszenia takiej działalności.

1.

Dokumentacja dotycząca posiadania i obrotu prekursorami grupy I-R, IIA-R i IIB-R powinna

zawierać oświadczenie podmiotu nabywającego te prekursory o ich przeznaczeniu.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wzór oświadczenia,

o którym mowa w ust. 1, z uwzględnieniem niezbędnych danych dotyczących

1)

podmiotu składającego oświadczenie;

2)

celu i sposobu przeznaczenia prekursorów.

1.

Zbiór mleczka makowego i opium z maku oraz ziela konopi i żywicy konopi jest dozwolony

wyłącznie w celu prowadzenia badań naukowych, po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora

Farmaceutycznego

2

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb

wydawania i cofania zezwoleń, o których mowa w ust. 1.

3.

Sporządzanie wyciągów ze słomy makowej może odbywać się wyłącznie w zakładzie przemysłu

farmaceutycznego posiadającym zezwolenie na wytwarzanie środków odurzających, uzyskane

zgodnie z art. 23 ust. 1, oraz w szkole wyższej, jednostce badawczo-rozwojowej i Centralnym

Ośrodku Badania Odmian Roślin Uprawnych - w zakresie ich działalności statutowej.

1.

Przywóz z zagranicy lub wywóz za granicę środków odurzających lub substancji psychotropowych

może być dokonywany wyłącznie przez przedsiębiorców

2.

Przywóz z zagranicy środków odurzających lub substancji psychotropowych oraz prekursorów

grupy I-R może nastąpić po uzyskaniu, dla każdej przesyłki przywożonej do kraju, zezwolenia

na przywóz, wydanego przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego

3.

Wywóz za granicę środków odurzających lub substancji psychotropowych oraz prekursorów

grupy I-R może nastąpić po uzyskaniu, dla każdej przesyłki wywożonej z kraju, zezwolenia

na wywóz, wydanego przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego

4

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

i tryb wydawania zezwoleń i dokumentów, o których mowa w ust. 2, 3 i 9, wzory tych

zezwoleń i dokumentów, obowiązki podmiotów i osób posiadających te zezwolenia i dokumenty

w zakresie przechowywania środków objętych zezwoleniem, wydawania tych środków jednostkom

uprawnionym oraz prowadzenia dokumentacji w zakresie ich posiadania i obrotu nimi.

5.

Przywóz z zagranicy lub wywóz za granicę słomy makowej może być dokonany wyłącznie

przez przedsiębiorców

6.

Tranzyt środków odurzających grup I-N, II-N i IV-N oraz substancji psychotropowych

grup I-P i II-P jest dozwolony na podstawie zezwolenia na wywóz, wydanego przez właściwe

władze kraju wywozu, lub zezwolenia na przywóz, wydanego przez właściwe władze kraju

przywozu.

7.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do przywozu z zagranicy substancji psychotropowych

lub prekursorów do składu celnego i wywozu ich za granicę ze składu celnego. Przywóz

z zagranicy środków odurzających do składów celnych jest zabroniony.

8.

Przywóz z zagranicy lub tranzyt środków odurzających, substancji psychotropowych lub

prekursorów grupy I-R przez wolne obszary celne jest zabroniony.

9

Przywóz z zagranicy lub wywóz za granicę środków odurzających, substancji psychotropowych

lub prekursorów grupy I-R na własne potrzeby lecznicze może być dokonywany na podstawie

stosownych dokumentów.

1.

Do obrotu mogą być wprowadzane wyłącznie prekursory oznakowane.

2.

Oznakowanie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać nazwę umożliwiającą jednoznaczną

identyfikację prekursorów grupy I-R, IIA-R i IIB-R, zgodnie z wykazem prekursorów

określonym w załączniku nr 1 do ustawy.

Minister właściwy do spraw zdrowia

1.

Obrót hurtowy środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi może być prowadzony

wyłącznie przez przedsiębiorcękoncesję

2

Obrót hurtowy prekursorami grupy I-R może być prowadzony przez przedsiębiorcę posiadającego

koncesję

3.

(skreślony).

4.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być wydane po stwierdzeniu przez wojewódzkiego

inspektora farmaceutycznego, że przedsiębiorca

5.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być cofnięte w razie nieprzestrzegania

przepisów ustawy oraz niedotrzymania warunków określonych w zezwoleniu.

6

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb wydawania oraz cofania zezwoleń, o których mowa w ust.

1 i 2, a także obowiązki podmiotów posiadających te zezwolenia, w szczególności w

zakresie przechowywania środków objętych zezwoleniem, wydawania tych środków jednostkom

uprawnionym oraz prowadzenia dokumentacji dotyczącej ich posiadania i obrotu nimi;

2)

(skreślony).

1

Obrót detaliczny środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami

będącymi środkami farmaceutycznymi

2.

Preparaty zawierające środki odurzające lub substancje psychotropowe są wydawane z

apteki, z zastrzeżeniem ust. 3, wyłącznie na podstawie specjalnie oznakowanej recepty

albo zapotrzebowania.

3.

Preparaty zawierające środki odurzające grupy II-N oraz substancje psychotropowe grup

III-P i IV-P mogą być wydawane z apteki na podstawie recept innych niż określone w

ust. 2, a preparaty zawierające środki odurzające grupy III-N mogą być wydawane z

apteki bez recepty.

4

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1

szczegółowe warunki przechowywania przez apteki środków odurzających, substancji psychotropowych,

prekursorów grupy I-R i preparatów zawierających te środki lub substancje oraz sposób

prowadzenia dokumentacji w zakresie ich posiadania i obrotu, uwzględniając zabezpieczenie

tych substancji przed dostępem osób trzecich;

2)

preparaty, o których mowa w ust. 3;

3)

szczegółowe warunki wystawiania recept i zapotrzebowań na preparaty zawierające środki

odurzające lub substancje psychotropowe oraz wydawania tych preparatów z aptek.

1.

Preparaty zawierające środki odurzające grup I-N, II-N i III-N lub substancje psychotropowe

grup II-P, III-P i IV-P, które zostały dopuszczone do obrotu jako środki farmaceutyczne

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje preparatów

i ich ilości, jakie mogą posiadać podmioty, o których mowa w ust. 1, szczegółowe warunki

zaopatrywania, przechowywania tych preparatów oraz prowadzenia dokumentacji w zakresie

ich posiadania i stosowania, a także rodzaje podmiotów, których działalność wymaga

posiadania i stosowania preparatów, o których mowa w ust. 1, uwzględniając zabezpieczenie

tych substancji przed niewłaściwym użyciem.

1.

Przedsiębiorca

2

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

i tryb składania sprawozdań, o których mowa w ust. 1, w tym terminy ich składania

oraz niezbędne dane, jakie powinny zawierać.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 39 lit. a) i b) i art. 23, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia z mocą

od dnia 1 września 2001 r.,

2)

art. 1 pkt 50 lit. d), pkt 54 lit. a), c) i h), art. 2 pkt 9 oraz art. 3 pkt 23, które

wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.,

3)

art. 6 i 13, które wchodzą w życie z dniem 1 czerwca 2003 r.,

4)

art. 5 i 9, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2002 r.

1

Nadzór nad wytwarzaniem, przetwarzaniem, przerobem, przechowywaniem, obrotem i niszczeniem

środków odurzających i substancji psychotropowych będących środkami farmaceutycznymiśrodkach farmaceutycznychmateriałach medycznych

2

Nadzór nad prekursorami grup IIA-R i IIB-R sprawuje powiatowy inspektor sanitarnyInspekcji Sanitarnej

2a

Inspektor do Spraw Substancji i Preparatów Chemicznych prowadzi rejestr producentów,

importerów i innych podmiotów wprowadzających do obrotu prekursory grupy IIA-R uwzględniający

dane, o których mowa w art. 23 ust. 13a i 13b, oraz powiadamia o zgłoszeniu powiatowego inspektora sanitarnego

2b

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

i tryb postępowania ze środkami farmaceutycznymi

3

Minister Obrony Narodowej sprawuje nadzór nad przerobem, przechowywaniem, obrotem

oraz zapasami środków odurzających i substancji psychotropowych w podległych jednostkach

organizacyjnych - na zasadach i w trybie określonych w przepisach, o których mowa

w ust. 1 i 2.

4

Minister właściwy do spraw wewnętrznych sprawuje nadzór nad przerobem, przechowywaniem,

obrotem oraz zapasami prekursorów grupy IIA-R i IIB-R w podległych jednostkach organizacyjnych

- na zasadach i w trybie określonych w przepisach, o których mowa w ust. 2.

Producent, importer lub inny podmiot, wprowadzający do obrotu prekursory grupy I-R,

IIA-R i IIB-R, są obowiązani niezwłocznie informować właściwy organ nadzoru, o którym

mowa w art. 31 ust. 1 i 2, o transakcjach, które mogą budzić podejrzenie, że prekursory

wytwarzane lub wprowadzane do obrotu mogą służyć nielegalnej produkcji środków odurzających

lub substancji psychotropowych.

1.

Uprawa maku, z wyjątkiem maku niskomorfinowego, może być prowadzona wyłącznie na potrzeby

przemysłu farmaceutycznego i nasiennictwa.

2.

Uprawa maku niskomorfinowego może być prowadzona wyłącznie na cele spożywcze i nasiennictwa.

3

Uprawa konopi włóknistych może być prowadzona wyłącznie na potrzeby przemysłu włókienniczego,

chemicznego i celulozowo-papierniczego oraz nasiennictwa.

4.

Uprawa konopi innych niż wymienione w ust. 3 jest zabroniona.

1.

Uprawy maku i konopi włóknistych mogą być prowadzone na określonej powierzchni, w

wyznaczonych rejonach, w drodze kontraktacji i na podstawie zezwolenia.

2

Wojewoda, działając w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia oraz ministrem

właściwym do spraw rolnictwa, określa, w drodze rozporządzenia, ogólną powierzchnię

przeznaczoną corocznie pod uprawy maku lub konopi włóknistych oraz rejonizację tych

upraw.

3.

(skreślony).

4

Kontraktację upraw maku lub konopi włóknistych może prowadzić podmiot posiadający

zezwolenie wojewody właściwego dla miejsca położenia uprawy.

5.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 4, powinno określać zakres i cel kontraktacji. Zezwolenie

może być cofnięte w razie naruszenia warunków w nim określonych.

1.

Uprawy maku lub konopi włóknistych mogą być prowadzone, z zastrzeżeniem art. 33 ust.

1, na podstawie

1)

zezwolenia wójta lub burmistrza (prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce

położenia uprawy oraz

2

umowy kontraktacji, zawartej przez prowadzącego uprawę z podmiotem prowadzącym kontraktację

na podstawie zezwolenia wojewody właściwego dla miejsca położenia uprawy.

2.

Zezwolenie powinno określać odmianę maku lub konopi włóknistych, powierzchnię ich

uprawy oraz termin jego ważności.

3.

Organ odmówi wydania zezwolenia na prowadzenie uprawy maku lub konopi włóknistych,

jeżeli ubiegający się o jego wydanie nie daje gwarancji należytego zabezpieczenia

zbioru z tych upraw przed wykorzystaniem do celów innych niż określone w ustawie.

4.

Zezwolenie może być cofnięte w razie naruszenia warunków w nim określonych.

5.

Gmina prowadzi rejestr wydanych zezwoleń na uprawę maku lub konopi włóknistych.

1

Torebka (makówka) z nasionami, uzyskana z uprawy maku prowadzonej na potrzeby przemysłu

farmaceutycznego, wraz z przylegającą do niej łodygą o długości do 7 cm, powinny być

w całości przekazane podmiotowi prowadzącemu kontraktację upraw maku, na warunkach

określonych w umowie kontraktacji. Stoma makowa, pozostała po oddzieleniu torebki

(makówki) i przylegającej do niej łodygi o długości do 7 cm, powinna być zniszczona

przez prowadzącego uprawę w sposób określony w umowie kontraktacji.

2.

Słoma makowa z uprawy maku niskomorfinowego powinna być zniszczona przez prowadzącego

uprawę na jego koszt, w sposób określony w umowie kontraktacji.

3.

Pozostałe na polu resztki pożniwne maku powinny być zniszczone w miejscu prowadzenia

uprawy, w wyniku wykonania odpowiedniego zabiegu agrotechnicznego, na warunkach określonych

w umowie kontraktacji.

Przepisów art. 32-35, z wyjątkiem przepisów dotyczących obowiązku niszczenia słomy

makowej i resztek pożniwnych roślin maku, nie stosuje się do upraw maku i konopi prowadzonych

przez szkołę wyższą, jednostkę badawczo-rozwojową lub inną placówkę naukową oraz Centralny

Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych - jeżeli odbywa się to w ramach działalności

statutowej, a także przez podmiot zajmujący się hodowlą roślin i stosujący konopie

włókniste w celach izolacyjnych.

1

Nadzór nad uprawami maku lub konopi włóknistych sprawuje wójt lub burmistrz (prezydent

miasta) właściwy ze względu na miejsce położenia tych upraw.

2.

W ramach wykonywania nadzoru osoby upoważnione przez organ, o którym mowa w ust. 1,

są uprawnione do

1)

wejścia na grunty, na których są prowadzone uprawy maku lub konopi włóknistych, w

tym dojścia do tych gruntów przez inne nieruchomości;

2)

kontroli dokumentów uprawniających do prowadzenia upraw maku lub konopi włóknistych;

3)

żądania wyjaśnień i oświadczeń od prowadzącego uprawy maku lub konopi włóknistych.

3.

Osoby upoważnione do wykonywania czynności określonych w ust. 2 mają obowiązek okazania

upoważnienia wydanego przez organ sprawujący nadzór.

4.

W razie stwierdzenia prowadzenia upraw maku lub konopi włóknistych wbrew warunkom

określonym w art. 34, wójt lub burmistrz (prezydent miasta) wydaje nakaz zniszczenia

tych upraw przez zaoranie lub przekopanie gruntu, na koszt prowadzącego uprawę; decyzja

ta podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Zadania, o których mowa w art. 34 i 37, są wykonywane przez gminę jako zadania zlecone

z zakresu administracji rządowej.

Rada Ministrów może rozszerzyć, w drodze rozporządzenia, przepisy dotyczące upraw

maku i konopi na inne rośliny, które zawierają substancje odurzające lub psychotropowe.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, wytwarza, przetwarza albo przerabia środki odurzające

lub substancje psychotropowe albo przetwarza mleczko makowe lub słomę makową,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,

substancji psychotropowych, mleczka makowego albo słomy makowej lub czyn ten został

popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, sprawca

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3

1.

Kto wyrabia, posiada, przechowuje, zbywa lub nabywa przyrządy, jeżeli z okoliczności

wynika, że służą one lub są przeznaczone do niedozwolonego wytwarzania, przetwarzania

lub przerobu środków odurzających lub substancji psychotropowych,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2

2.

Tej samej karze podlega, kto

1)

przystosowuje do niedozwolonego wytwarzania, przetwarzania lub przerobu środków odurzających

lub substancji psychotropowych naczynia i przyrządy, choćby były wytworzone w innym

celu, albo

2)

wchodzi w porozumienie z inną osobą w celu popełnienia przestępstwa określonego w

art. 40 ust. 2.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, przywozi z zagranicy, wywozi za granicę lub przewozi

w tranzycie środki odurzające, substancje psychotropowe, mleczko makowe lub słomę

makową,

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 5

2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku

3.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,

substancji psychotropowych, mleczka makowego lub słomy makowej albo czyn ten został

popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 i grzywny.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, wprowadza do obrotu środki odurzające, substancje psychotropowe,

mleczko makowe lub słomę makową albo uczestniczy w takim obrocie,

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8

2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku

3.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,

substancji psychotropowych, mleczka makowego lub słomy makowej, sprawca

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 10

1.

Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 42 ust. 1 lub art. 43 ust.

1,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2

2.

Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 42 ust. 3 lub art. 43 ust.

3,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

1

Kto, wbrew przepisom ustawy, udziela innej osobie środka odurzającego lub substancji

psychotropowej, ułatwia albo umożliwia ich użycie albo nakłania do użycia takiego

środka lub substancji,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, udziela środka odurzającego lub substancji

psychotropowej małoletniemu lub nakłania go do użycia takiego środka lub substancji

albo udziela ich w znacznych ilościach innej osobie,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.

1.

Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, udziela innej osobie środka

odurzającego lub substancji psychotropowej, ułatwia użycie albo nakłania do użycia

takiego środka lub substancji,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

2.

Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, udziela środka odurzającego lub substancji

psychotropowej małoletniemu, ułatwia użycie albo nakłania go do użycia takiego środka

lub substancji,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2

1.

Kto, będąc właścicielem lub działającym w jego imieniu zarządcą albo kierownikiem

zakładu gastronomicznego, lokalu rozrywkowego lub prowadząc inną działalność usługową,

mając wiarygodną wiadomość o popełnieniu przestępstwa określonego w art. 43, 45 lub

46 na terenie tego lokalu, nie powiadamia o tym niezwłocznie organów ścigania,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Nie podlega karze, kto zaniechał zawiadomienia z obawy przed odpowiedzialnością karną

grożącą jemu samemu lub jego najbliższym.

Kto, wbrew przepisom ustawy, w celu niedozwolonego wytworzenia środka odurzającego

lub substancji psychotropowej, wytwarza, przetwarza, przerabia, przywozi z zagranicy,

wywozi za granicę, przewozi w tranzycie, nabywa, posiada lub przechowuje prekursory,

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 5.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku

3.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających

lub substancji psychotropowych, sprawca

podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 5

4.

(skreślony).

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, uprawia mak, z wyjątkiem maku niskomorfinowego, lub konopie,

z wyjątkiem konopi włóknistych,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2

2.

Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisom ustawy zbiera mleczko makowe, opium,

słomę makową, żywicę lub ziele konopi.

Kto zabiera, w celu przywłaszczenia, środki odurzające, substancje psychotropowe,

mleczko makowe lub słomę makową, podlega odpowiedzialności karnej jak za przestępstwo

kradzieży mienia, niezależnie od wartości przedmiotu zaboru.

Kto, wbrew przepisom ustawy, uprawia mak niskomorfinowy lub konopie włókniste,

podlega karze grzywny.

Kto, wbrew przepisom ustawy, wytwarza, przetwarza, przerabia, stosuje, przywozi z

zagranicy, wywozi za granicę, przewozi w tranzycie, nabywa, posiada lub przechowuje

prekursory,

podlega karze grzywny.

Kto, wbrew przepisom wydanym na podstawie art. 23 lub 27, nie dopełnia obowiązku prowadzenia

ewidencji wytwarzania, przetwarzania, przerobu środków odurzających, substancji psychotropowych

lub prekursorów i obrotu nimi albo w inny sposób narusza przepisy określające zasady

stosowania środków, substancji lub prekursorów i obrotu nimi,

podlega karze grzywny.

1

Orzekanie w sprawach o czyny określone w art. 51-53 następuje w trybie przepisów o

postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

2

W razie ukarania za wykroczenie określone w art. 51 lub 52, orzeka się przepadek przedmiotów

wykroczenia, a także przedmiotów pochodzących bezpośrednio lub pośrednio z wykroczenia,

nawet jeżeli nie były one własnością sprawcy. Sąd, orzekając przepadek przedmiotów,

może zarządzić ich zniszczenie. Z czynności zniszczenia sporządza się protokół.

1.

W razie skazania za przestępstwa określone w art. 40-47, 49 i 50, orzeka się przepadek

przedmiotu przestępstwa oraz przedmiotów i narzędzi, które służyły lub były przeznaczone

do jego popełnienia, nawet jeżeli nie były własnością sprawcy.

2

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 48 oraz w razie umorzenia lub warunkowego

umorzenia postępowania karnego, orzeka się przepadek środka odurzającego lub substancji

psychotropowej, nawet jeżeli nie był własnością sprawcy. Sąd, orzekając przepadek

przedmiotów, może zarządzić ich zniszczenie. Z czynności zniszczenia sporządza się

protokół.

3

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 40-49, sąd może orzec na cele zapobiegania

i zwalczania narkomanii nawiązkę w wysokości do 50 000 zł.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do sprawcy przestępstwa określonego w art. 48 ust.

1 lub 2, jeżeli jest on osobą uzależnioną.

1.

W razie skazania osoby uzależnionej za przestępstwo pozostające w związku z używaniem

środków odurzających lub psychotropowych na karę pozbawienia wolności, której wykonanie

warunkowo zawieszono, sąd zobowiązuje skazanego do poddania się leczeniu, rehabilitacji

lub readaptacji w odpowiednim zakładzie opieki zdrowotnej lub zakładzie prowadzonym

przez podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 3, i oddaje go pod dozór wyznaczonej

osoby, instytucji lub stowarzyszenia.

2.

Sąd może, na wniosek osoby, instytucji lub stowarzyszenia sprawującego nadzór nad

skazanym, o którym mowa w ust. 1, a także na wniosek zakładu prowadzącego leczenie,

rehabilitację lub readaptację, zarządzić wykonanie zawieszonej kary pozbawienia wolności,

jeżeli skazany w okresie próby uchyla się od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo

dopuszcza się rażącego naruszenia regulaminu zakładu, do którego został skierowany.

3.

W razie skazania osoby uzależnionej, z uwzględnieniem warunków określonych w ust.

1, na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, sąd może

orzec umieszczenie sprawcy przed wykonaniem kary w odpowiednim zakładzie opieki zdrowotnej.

4.

Czasu pobytu w zakładzie leczniczym nie określa się z góry, nie może on jednak być

dłuższy niż 2 lata; o zwolnieniu z zakładu rozstrzyga sąd na podstawie wyników leczenia

i rehabilitacji. Jeżeli skazany nie poddaje się leczeniu i rehabilitacji albo dopuszcza

się rażącego naruszenia regulaminu zakładu opieki zdrowotnej, zwolnienie może nastąpić

także na wniosek zakładu prowadzącego leczenie.

5.

Sąd rozstrzyga po zakończeniu leczenia i rehabilitacji, czy orzeczoną karę pozbawienia

wolności należy wykonać.

6

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb postępowania w przedmiocie leczenia,

rehabilitacji i readaptacji osób uzależnionych, o których mowa w ust. 1-3.

1.

Jeżeli osoba uzależniona, której zarzucono popełnienie przestępstwa zagrożonego karą

nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności, podda się leczeniu odwykowemu w odpowiednim

zakładzie opieki zdrowotnej, prokurator może zawiesić postępowanie do czasu zakończenia

leczenia.

2.

Po podjęciu postępowania prokurator, uwzględniając wyniki leczenia, postanawia o dalszym

prowadzeniu postępowania albo występuje do sądu z wnioskiem o warunkowe umorzenie

postępowania.

3.

Na postanowienie o dalszym prowadzeniu postępowania podejrzanemu przysługuje zażalenie.

4.

W wypadku wskazanym w ust. 2 warunkowe umorzenie można zastosować do sprawcy przestępstwa

zagrożonego karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności.

W zakresie uregulowanym w niniejszym rozdziale nie stosuje się art. 96-98 Kodeksu karnego.

W ustawie z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

(Dz. U. Nr 28, poz. 153) w art. 165 w ust. 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

(Dz. U. Nr 75, poz. 468)”.

”

(pominięty).

Zezwolenia wydane przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej na podstawie dotychczasowych

przepisów o zapobieganiu narkomanii zachowują moc po wejściu ustawy w życie.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak

niż przez okres roku od dnia jej wejścia w życie, zachowują moc obowiązującą dotychczasowe

przepisy wykonawcze, jeżeli nie są sprzeczne z ustawą.

(pominięty).

Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o zapobieganiu narkomanii

(Dz. U. Nr 4, poz. 15 i Nr 15, poz. 66, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 89, poz. 517 oraz z 1991 r. Nr 105, poz. 452).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 31, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2002 r.,

2)

art. 52 pkt 12 lit. a), art. 59, art. 62 pkt 1, art. 71 ust. 2 i art. 79, które wchodzą

w życie z dniem ogłoszenia,

3)

art. 1 ust. 1 pkt 1, ust. 5 oraz ust. 6 i art. 10 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem

31 marca 2002 r.,

4)

art. 50 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

5)

art. 2 ust. 3, art. 25, art. 36 pkt 1, 2 i 4, art. 41, art. 48, art. 52 pkt 5, art.

63 pkt 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2002 r.,

6)

art. 27 i art. 52 pkt 13 w zakresie dotyczącym art. 33a ust. 1 pkt 9, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

7)

art. 2 ust. 1, art. 14, art. 33, art. 35, art. 46 pkt 1 i 4, art. 52 pkt 2, art. 54

oraz art. 63 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.

28-81, art. 82 pkt 1 i 6 oraz art. 83-99 wchodzą wżycie w dniu wyborów do organów

stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzonych w związku z zakończeniem

kadencji tych organów wybranych w dniu 11 października 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.