Ustawa z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o Policji

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 7 w ust. 1 w pkt 6 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje pkt 7 w brzmieniu

„

7)

zasady etyki zawodowej policjantów, po zasięgnięciu opinii związku zawodowego policjantów.

”

;

2)

w art. 13

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Jednostki samorządu terytorialnego, państwowe jednostki organizacyjne, stowarzyszenia,

fundacje, banki oraz instytucje ubezpieczeniowe mogą uczestniczyć w pokrywaniu wydatków

inwestycyjnych, modernizacyjnych lub remontowych oraz kosztów utrzymania i funkcjonowania

jednostek organizacyjnych Policji, a także zakupu niezbędnych dla ich potrzeb towarów

i usług. Gospodarkę przeznaczonymi na te cele środkami finansowymi prowadzi się w

Policji w ramach wyodrębnionego środka specjalnego.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Na wniosek rady powiatu lub rady gminy liczba etatów Policji w rewirach dzielnicowych

i posterunkach Policji na terenie powiatu lub gminy może ulec zwiększeniu ponad liczbę

ustaloną na zasadach określonych w art. 12 ust. 2, jeżeli organy te zapewnią pokrywanie

kosztów utrzymania etatów Policji przez okres co najmniej 5 lat, na warunkach określonych

w porozumieniu zawartym między organem powiatu lub gminy a właściwym komendantem wojewódzkim

Policji i zatwierdzonym przez Komendanta Głównego Policji.

”

;

3)

w art. 13a ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Środki finansowe w wysokości 20% wpływów uzyskanych przez Skarb Państwa tytułem przepadku

rzeczy pochodzących z ujawnionych przez Policję przestępstw przeciwko mieniu, gospodarczych

i skarbowych przeznacza się na usprawnienie funkcjonowania Policji i nagrody dla policjantów,

którzy przyczynili się bezpośrednio do ujawnienia tych przestępstw. Gospodarkę tymi

środkami prowadzi się w Policji w ramach wyodrębnionego środka specjalnego.

”

;

4)

w art. 39 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu

postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne,

ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

2.

Policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu

postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne,

ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to

celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3

miesiące.

”

;

5)

w art. 41

a)

w ust. 1

-

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne,

ścigane z oskarżenia publicznego,

”

,

-

po pkt 4 dodaje się pkt 4a w brzmieniu

„

4a)

wymierzenia przez sąd prawomocnym orzeczeniem środka karnego w postaci zakazu wykonywania

zawodu policjanta,

”

,

b)

w ust. 2

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe inne

niż określone w ust. 1 pkt 4,

”

,

-

w pkt 7 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje pkt 8 w brzmieniu

„

8)

popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie

czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.

”

,

c)

uchyla się ust. 3a i 3b;

6)

w art. 42 po ust. 6 dodaje się ust. 7 w brzmieniu

„

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się także do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie

art. 41 ust. 2 pkt 8, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem

uniewinniającym bądź orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia

przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego.

”

;

7)

w art. 43 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić

po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów.

”

;

8)

w art. 67

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Policjanci mogą zrzeszać się w związku zawodowym policjantów.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Szczegółowe zasady współdziałania związku zawodowego policjantów z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych i Komendantem Głównym Policji określi statut tego związku, zarejestrowany

w sądzie.

”

;

9)

art. 87 otrzymuje brzmienie

„

Art. 87.

1.

Policjantowi, który wzorowo wykonuje obowiązki, przejawia inicjatywę w służbie i doskonali

kwalifikacje zawodowe, mogą być udzielane wyróżnienia

1)

pochwała,

2)

krótkoterminowy dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze do 10 dni roboczych,

3)

przyznanie odznaki resortowej,

4)

przedterminowe mianowanie na wyższy stopień policyjny.

2.

Wyróżnienia udziela policjantowi uprawniony przełożony, o którym mowa w art. 32 ust.

1.

3.

Wyróżnienia nie udziela się policjantowi

1)

ukaranemu karą dyscyplinarną, przed jej zatarciem,

2)

skazanemu wyrokiem sądu lub w stosunku do którego postępowanie karne zostało warunkowo

umorzone, przez okres roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb postępowania przy udzielaniu wyróżnień policjantom, uwzględniając zakres uprawnień

przełożonych do udzielania wyróżnień oraz formę udzielania wyróżnień.

”

;

10)

w art. 110

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Policjantowi mogą być przyznawane nagrody roczne, nagrody uznaniowe w formie pieniężnej

lub rzeczowej i zapomogi.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Nagrody uznaniowe przyznaje przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1.

”

;

11)

w art. 114 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Policjant zwalniany ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4a oraz ust. 2 pkt

8 otrzymuje 50% odprawy oraz ekwiwalent pieniężny za urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe

niewykorzystane w latach poprzedzających rok zwolnienia ze służby.

”

;

12)

art. 129 otrzymuje brzmienie

„

Art. 129.

Uprawnienia przewidziane w art. 12, art. 101 ust. 2, art. 102, art. 104 ust. 6, art.

105 ust. 3, art. 110 ust. 1, art. 112 ust. 1, art. 113 i art. 120 ust. 2 minister

właściwy do spraw wewnętrznych wykonuje po zasięgnięciu opinii związku zawodowego

policjantów.

”

;

13)

art. 132 otrzymuje brzmienie

„

Art. 132.

1.

Policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego

na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.

2.

Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu

uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów

i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

3.

Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności

1)

odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu

uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów

i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2,

2)

zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy,

3)

niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach

prawa,

4)

wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to lub

mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie,

5)

postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia dyscypliny służbowej

w podległej jednostce organizacyjnej lub komórce organizacyjnej Policji,

6)

stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka

oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach

lub na terenach zajmowanych przez Policję,

7)

utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej,

8)

utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby

nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi lub stworzyło zagrożenie dla porządku

publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego,

9)

utrata dokumentu zawierającego informacje stanowiące tajemnicę państwową lub służbową.

4.

Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa

lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności

dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej.

”

;

14)

po art. 132 dodaje się art. 132a i 132b w brzmieniu

„

Art. 132a.

Przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant

1)

ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego

popełnienia, na to się godzi,

2)

nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności

wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i

powinien przewidzieć.

Art. 132b.

1.

Policjant odpowiada dyscyplinarnie, jeżeli popełnia przewinienie dyscyplinarne sam

albo wspólnie lub w porozumieniu z inną osobą, a także w przypadku, gdy kieruje popełnieniem

przez innego policjanta przewinienia dyscyplinarnego.

2.

Policjant odpowiada dyscyplinarnie także w przypadku, gdy nakłania innego policjanta

do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego albo ułatwia jego popełnienie.

3.

Każdy z policjantów, o których mowa w ust. 1 i 2, odpowiada w granicach swojej winy,

niezależnie od odpowiedzialności pozostałych osób.

”

;

15)

art. 133 otrzymuje brzmienie

„

Art. 133.

1.

Przełożonym dyscyplinarnym jest przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3. Taką samą władzę dyscyplinarną posiada policjant, któremu powierzono pełnienie

obowiązków na stanowisku służbowym, o którym mowa w art. 32 ust. 1.

2.

Przełożonym dyscyplinarnym policjanta delegowanego do czasowego pełnienia służby lub

któremu powierzono pełnienie obowiązków służbowych albo którego skierowano na szkolenie

zawodowe, studia w Wyższej Szkole Policji lub kurs doskonalenia zawodowego w szkole

policyjnej lub ośrodku szkolenia Policji jest przełożony dyscyplinarny w miejscu pełnienia

służby, odbywania szkolenia lub nauki, z wyłączeniem możliwości orzekania kar określonych

w art. 134 pkt 3-6, które wymierza przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1.

3.

Przełożonym dyscyplinarnym policjanta delegowanego do pełnienia służby poza granicami

państwa jest dowódca kontyngentu policyjnego, w którym policjant pełni służbę, z wyłączeniem

możliwości orzekania kar określonych w art. 134 pkt 3-6, które wymierza przełożony,

o którym mowa w art. 32 ust. 1.

4.

W przypadku przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej

Policji i związanej z tym zmiany właściwości przełożonego dyscyplinarnego, postępowanie

dyscyplinarne wszczęte wobec policjanta przejmuje i orzeka w pierwszej instancji nowy

przełożony dyscyplinarny.

5.

Policjant oddelegowany do pełnienia zadań służbowych poza Policją podlega władzy dyscyplinarnej

przełożonego, o którym mowa w art. 32 ust. 1.

6.

Przełożony dyscyplinarny może w formie pisemnej upoważnić swoich zastępców lub innych

policjantów z kierowanej przez niego jednostki organizacyjnej Policji do załatwiania

spraw dyscyplinarnych w jego imieniu w ustalonym zakresie.

7.

Wątpliwości w zakresie ustalenia właściwości przełożonego w sprawach dyscyplinarnych

rozstrzyga wyższy przełożony dyscyplinarny w drodze postanowienia.

8.

Wyższymi przełożonymi dyscyplinarnymi w postępowaniu dyscyplinarnym są

1)

komendant wojewódzki Policji - w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) Policji,

2)

Komendant Stołeczny Policji - w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) i

rejonowego Policji,

3)

Komendant Główny Policji - w stosunku do komendanta wojewódzkiego Policji, Komendanta

Stołecznego Policji, komendanta szkoły policyjnej i dowódcy kontyngentu policyjnego.

”

;

16)

art. 134 otrzymuje brzmienie

„

Art. 134.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

nagana,

2)

zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania,

3)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku,

4)

wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe,

5)

obniżenie stopnia,

6)

wydalenie ze służby.

”

;

17)

po art. 134 dodaje się art. 134a-134i w brzmieniu

„

Art. 134a.

Kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego

postępowania.

Art. 134b.

1.

Kara zakazu opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania oznacza zakaz opuszczania

wyznaczonego miejsca przebywania przez ukaranego pełniącego służbę w systemie skoszarowanym.

Karę wymierza się na okres od 3 do 14 dni.

2.

W czasie odbywania kary zakazu opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania ukarany

jest obowiązany

1)

w czasie wolnym od zajęć służbowych przebywać w jednostce organizacyjnej Policji,

w której pełni służbę, lub innym miejscu wyznaczonym przez przełożonego,

2)

zgłaszać się do przełożonego lub innego wskazanego policjanta w określonych odstępach

czasu, nie częściej jednak niż cztery razy na dobę.

Art. 134c.

Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku oznacza wytknięcie

ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni

przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w

trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną.

Art. 134d.

1.

Kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oznacza odwołanie lub zwolnienie z

dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i powołanie lub mianowanie na stanowisko

służbowe niższe od dotychczas zajmowanego. Wymierzenie kary wyznaczenia na niższe

stanowisko służbowe powoduje utratę uprawnień, o których mowa w art. 6e ust. 3 i art.

103 ust. 2.

2.

Przed zatarciem kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe policjanta nie można

powołać lub mianować na wyższe stanowisko służbowe.

Art. 134e.

1.

Kara obniżenia stopnia oznacza obniżenie posiadanego stopnia policyjnego.

2.

Karę obniżenia stopnia można wymierzyć tylko obok kary wyznaczenia na niższe stanowisko

służbowe lub kary wydalenia ze służby.

Art. 134f.

Kara wydalenia ze służby oznacza zwolnienie ze służby w Policji.

Art. 134g.

1.

Za popełnione przewinienie dyscyplinarne można wymierzyć tylko jedną karę dyscyplinarną.

2.

Za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną,

odpowiednio surowszą.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się z zastrzeżeniem art. 134e ust. 2.

Art. 134h.

1.

Wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego

i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia

przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień

naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego

przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy

przebieg służby.

2.

Na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego

1)

działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po użyciu

alkoholu lub innego podobnie działającego środka,

2)

popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej

mu kary dyscyplinarnej,

3)

poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji

zadań Policji lub naruszenia dobrego imienia Policji,

4)

działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.

3.

Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego

1)

nieumyślność jego popełnienia,

2)

podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków.

3)

brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych,

4)

dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia

dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego.

4.

Przełożony dyscyplinarny uwzględnia okoliczności, o których mowa w ust. 1-3, wyłącznie

w stosunku do policjanta, którego one dotyczą.

Art. 134i.

1.

Przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez

policjanta przewinienia dyscyplinarnego

1)

wszczyna postępowanie dyscyplinarne

a)

z własnej inicjatywy,

b)

na wniosek bezpośredniego przełożonego policjanta,

c)

na polecenie wyższego przełożonego,

d)

na żądanie sądu lub prokuratora,

2)

może wszcząć postępowanie dyscyplinarne na wniosek pokrzywdzonego.

2.

Wyższy przełożony dyscyplinarny może wszcząć lub przejąć do prowadzenia postępowanie

dyscyplinarne przed wydaniem orzeczenia, jeżeli w jego ocenie jest to konieczne z

uwagi na charakter sprawy.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. d) i pkt 2, przełożony dyscyplinarny

zawiadamia odpowiednio sąd lub prokuratora albo pokrzywdzonego o wszczęciu postępowania

dyscyplinarnego i wyniku tego postępowania, przesyłając odpis wydanego orzeczenia

lub postanowienia. Materiały przekazane przez sąd, prokuratora albo pokrzywdzonego

włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego.

4.

Jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji

prawnej albo tożsamości sprawcy, przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony

dyscyplinarny zleca przeprowadzenie czynności wyjaśniających. Czynności te należy

ukończyć w terminie 30 dni.

5.

Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia o wszczęciu

postępowania dyscyplinarnego. Policjanta, co do którego wydano postanowienie o wszczęciu

postępowania dyscyplinarnego, uważa się za obwinionego.

6.

Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera

1)

oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego,

2)

datę wydania postanowienia,

3)

stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego,

4)

opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z jego kwalifikacją

prawną,

5)

uzasadnienie faktyczne zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego,

6)

oznaczenie rzecznika dyscyplinarnego prowadzącego postępowanie,

7)

podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego,

8)

pouczenie o uprawnieniach przysługujących obwinionemu w toku postępowania dyscyplinarnego.

”

;

18)

art. 135 otrzymuje brzmienie

„

Art. 135.

1.

Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza

1)

jeżeli czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego,

2)

po upływie terminów określonych w ust. 4 i 5,

3)

w razie śmierci policjanta,

4)

jeżeli w tej samej sprawie zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne lub toczy się

postępowanie dyscyplinarne.

2.

Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz orzeczenie o umorzeniu

postępowania dyscyplinarnego doręcza się pokrzywdzonemu, jeżeli złożył on wniosek

o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony może

wnieść odpowiednio zażalenie lub odwołanie, w terminie 7 dni od dnia ich doręczenia.

3.

Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia

przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego.

4.

Kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego. Zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu.

5.

Jeżeli przewinieniem dyscyplinarnym jest czyn zawierający jednocześnie znamiona przestępstwa

lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, upływ terminu

określonego w ust. 4 nie może nastąpić wcześniej niż terminów przedawnienia karalności

tych przestępstw lub wykroczeń.

6.

W przypadku wydania orzeczenia o ukaraniu w pierwszej instancji przed upływem roku

od dnia wszczęcia postępowania dyscyplinarnego postępowanie to uważa się za zakończone

z upływem terminu do wniesienia odwołania, a jeżeli wniesiono odwołanie, z chwilą

wydania orzeczenia przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego.

”

;

19)

po art. 135 dodaje się art. 135a-135s w brzmieniu

„

Art. 135a.

1.

Postępowanie dyscyplinarne oraz czynności wyjaśniające, o których mowa w art. 134i

ust. 4, prowadzi rzecznik dyscyplinarny.

2.

Przełożony dyscyplinarny wyznacza rzeczników dyscyplinarnych na okres 4 lat spośród

policjantów w służbie stałej.

3.

Przełożony dyscyplinarny do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego oraz czynności

wyjaśniających, o których mowa w art. 134i ust. 4, wyznacza rzecznika dyscyplinarnego

w stopniu

1)

co najmniej młodszego aspiranta, jeżeli postępowanie ma dotyczyć policjanta posiadającego

stopień w korpusie szeregowych, podoficerów lub aspirantów,

2)

co najmniej podkomisarza, jeżeli postępowanie ma dotyczyć policjanta posiadającego

stopień podkomisarza, komisarza lub nadkomisarza albo policjanta ze stopniem, o którym

mowa w pkt 1,

3)

co najmniej podinspektora, jeżeli postępowanie ma dotyczyć policjanta posiadającego

stopień podinspektora lub wyższy albo policjanta ze stopniem, o którym mowa w pkt

2.

Art. 135b.

1.

Przełożony dyscyplinarny odwołuje rzecznika dyscyplinarnego w przypadkach

1)

zaistnienia okoliczności, które stanowią podstawę zwolnienia go ze służby w Policji,

2)

prawomocnego ukarania go karą dyscyplinarną,

3)

przeniesienia go do innej jednostki organizacyjnej Policji niepodlegającej bezpośrednio

przełożonemu dyscyplinarnemu.

2.

Rzecznik dyscyplinarny, za zgodą przełożonego dyscyplinarnego, może skorzystać z pomocy

innego rzecznika dyscyplinarnego przy przeprowadzaniu czynności dowodowych.

Art. 135c.

1.

Przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny podlegają wyłączeniu od udziału

w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli

1)

sprawa dotyczy go bezpośrednio,

2)

jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym obwinionego lub osoby przez niego pokrzywdzonej

w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania karnego,

3)

był świadkiem czynu,

4)

między nim a obwinionym lub osobą pokrzywdzoną przez obwinionego zachodzi stosunek

osobisty mogący wywołać wątpliwości co do jego bezstronności.

2.

Przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego można wyłączyć od udziału

w postępowaniu dyscyplinarnym także z innych uzasadnionych przyczyn.

3.

O okolicznościach uzasadniających wyłączenie od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny zawiadamiają niezwłocznie odpowiednio

wyższego przełożonego dyscyplinarnego i przełożonego dyscyplinarnego.

4.

Wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu

dyscyplinarnym może nastąpić również na wniosek obwinionego lub jego obrońcy, jeżeli

został ustanowiony.

5.

Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o wyłączeniu lub odmowie wyłączenia

rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.

6.

Wyższy przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o wyłączeniu lub o odmowie wyłączenia

przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.

Art. 135d.

1.

W przypadku wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

na podstawie art. 135c ust. 1 i 2, postępowanie dyscyplinarne przejmuje wyższy przełożony

dyscyplinarny albo wyznacza przełożonego dyscyplinarnego z równorzędnej jednostki

organizacyjnej Policji.

2.

W przypadku wyłączenia Komendanta Głównego Policji od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

na podstawie art. 135c ust. 1 i 2, postępowanie dyscyplinarne przejmuje jeden z jego

zastępców.

3.

W przypadku wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

na podstawie art. 135c ust. 1 i 2, postępowanie dyscyplinarne przejmuje do prowadzenia

inny wyznaczony rzecznik dyscyplinarny.

4.

Do czasu wydania przez przełożonego dyscyplinarnego postanowienia o wyłączeniu rzecznik

dyscyplinarny podejmuje wyłącznie czynności niecierpiące zwłoki.

Art. 135e.

1.

Rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do

wyjaśnienia sprawy. W szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje

od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin. Z czynności tych sporządza protokoły. Rzecznik

dyscyplinarny może także zlecić przeprowadzenie odpowiednich badań.

2.

Z czynności innych niż wymienione w ust. 1 sporządza się protokół, jeżeli przepis

szczególny tego wymaga albo przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny uzna

to za potrzebne. W pozostałych przypadkach można ograniczyć się do sporządzenia notatki

urzędowej.

3.

Protokół powinien zawierać

1)

oznaczenie czynności, jej czasu i miejsca, osób w niej uczestniczących lub obecnych

oraz charakteru ich uczestnictwa,

2)

opis przebiegu czynności,

3)

w miarę potrzeby

a)

stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności,

b)

oświadczenia i wnioski uczestników czynności,

c)

pouczenie o uprawnieniach i obowiązkach.

4.

Wyjaśnienia, zeznania, oświadczenia i wnioski oraz stwierdzenia określonych okoliczności

przez rzecznika dyscyplinarnego lub kierownika jednostki organizacyjnej Policji, o

którym mowa w ust. 8, zapisuje się w protokole z możliwą dokładnością, a osoby biorące

udział w czynności mają prawo żądać zapisania w protokole z pełną dokładnością wszystkiego,

co dotyczy ich praw i interesów.

5.

Osoby biorące udział w czynności, z której jest sporządzany protokół, a także osoby

obecne, po zapoznaniu się z treścią protokołu, podpisują każdą jego stronę. Odmowę

zapoznania się z treścią protokołu, a także odmowę lub brak podpisu którejkolwiek

osoby należy omówić w protokole.

6.

Rzecznik dyscyplinarny w toku postępowania wydaje postanowienia, jeżeli ich wydanie

nie jest zastrzeżone do właściwości przełożonego dyscyplinarnego.

7.

Postanowienie wydane w toku postępowania, z wyjątkiem postanowienia o wszczęciu postępowania

dyscyplinarnego, powinno zawierać

1)

oznaczenie wydającego postanowienie rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego,

2)

datę wydania postanowienia,

3)

podstawę prawną wydania postanowienia,

4)

stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego,

5)

rozstrzygnięcie,

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne,

7)

pouczenie, czy i w jakim trybie przysługuje prawo złożenia zażalenia,

8)

podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska wydającego postanowienie.

8.

W przypadku konieczności przeprowadzenia czynności poza miejscowością, w której toczy

się postępowanie dyscyplinarne, przełożony dyscyplinarny może zwrócić się o ich przeprowadzenie

do kierownika jednostki organizacyjnej Policji właściwego według miejsca, w którym

czynność ma być dokonana.

9.

Jeżeli czyn będący przedmiotem postępowania dyscyplinarnego jest lub był przedmiotem

innego postępowania, w tym postępowania przygotowawczego, przełożony dyscyplinarny

może zwrócić się do właściwego organu o udostępnienie akt tego postępowania w całości

lub w części. Za zgodą tego organu, potrzebne odpisy lub wyciągi z udostępnionych

akt włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego.

10.

Jeżeli zebrany materiał dowodowy to uzasadnia, przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie

o zmianie lub uzupełnieniu zarzutów.

Art. 135f.

1.

W toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do

1)

odmowy składania wyjaśnień,

2)

zgłaszania wniosków dowodowych,

3)

przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich notatek, z

zastrzeżeniem ust. 2,

4)

ustanowienia obrońcy za jego zgodą spośród policjantów,

5)

wnoszenia do przełożonego dyscyplinarnego zażaleń na postanowienia wydane w toku postępowania

przez rzecznika dyscyplinarnego, w terminie 3 dni od dnia doręczenia i w przypadkach

wskazanych w ustawie; od postanowień wydanych przez przełożonego dyscyplinarnego zażalenie

przysługuje do wyższego przełożonego dyscyplinarnego, z zastrzeżeniem art. 135k ust.

4.

2.

Rzecznik dyscyplinarny może, w drodze postanowienia, odmówić udostępnienia akt, jeżeli

sprzeciwia się temu dobro postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie przysługuje

zażalenie.

3.

Ustanowienie obrońcy uprawnia go do działania w całym postępowaniu dyscyplinarnym,

nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia, jeżeli nie zawiera ograniczeń.

O zmianie zakresu pełnomocnictwa uprawniającego do działania w postępowaniu dyscyplinarnym

lub o jego cofnięciu obwiniony niezwłocznie zawiadamia obrońcę oraz rzecznika dyscyplinarnego.

4.

Obrońca nie może podejmować czynności na niekorzyść obwinionego. Może on zrezygnować

z reprezentowania obwinionego w toku postępowania dyscyplinarnego, zawiadamiając o

tym obwinionego oraz rzecznika dyscyplinarnego. Do czasu ustanowienia nowego obrońcy,

jednak nie dłużej niż 14 dni od dnia zawiadomienia obwinionego, obrońca jest obowiązany

podejmować niezbędne czynności.

5.

Udział obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym nie wyłącza osobistego działania w nim

obwinionego.

6.

Orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania

dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony.

W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje

odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia

doręczenia, które nastąpiło wcześniej.

7.

Wniosek dowodowy obwiniony zgłasza na piśmie rzecznikowi dyscyplinarnemu, który rozstrzyga

o uwzględnieniu wniosku albo odmawia, w drodze postanowienia, uwzględnienia wniosku,

jeżeli

1)

okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy

albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy,

2)

dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności lub nie da się przeprowadzić,

3)

przeprowadzenie dowodu jest sprzeczne z prawem.

8.

Na postanowienie w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku dowodowego przysługuje zażalenie.

9.

Nieusprawiedliwiona nieobecność obwinionego w służbie, zwolnienie obwinionego od zajęć

służbowych z powodu choroby oraz nieusprawiedliwione niestawiennictwo na wezwanie

rzecznika dyscyplinarnego nie wstrzymują biegu postępowania dyscyplinarnego, a czynności,

w których jest przewidziany udział obwinionego, nie przeprowadza się albo przeprowadza

się w miejscu jego pobytu.

10.

Udział w czynnościach dowodowych oraz zapoznanie z aktami postępowania dyscyplinarnego

obwinionego zwolnionego od zajęć służbowych z powodu choroby wymaga zgody lekarza,

który orzekł czasową niezdolność obwinionego do służby. W przypadku braku możliwości

nawiązania kontaktu z lekarzem lub zmiany lekarza zgody takiej może udzielić lekarz,

który obecnie leczy obwinionego, a w dalszej kolejności lekarz o takiej samej specjalności.

Art. 135g.

1.

Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać

okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.

2.

Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona

prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść

obwinionego.

Art. 135h.

1.

Czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym powinny być zakończone w terminie

miesiąca od dnia wszczęcia tego postępowania. Wyższy przełożony dyscyplinarny, w drodze

postanowienia, może przedłużyć termin prowadzenia czynności dowodowych do 2 miesięcy.

2.

Komendant Główny Policji, w drodze postanowienia, może przedłużyć termin prowadzenia

czynności dowodowych na czas oznaczony powyżej 2 miesięcy.

3.

Przełożony dyscyplinarny może zawiesić postępowanie dyscyplinarne z powodu zaistnienia

długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania. Na postanowienie

o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego przysługuje zażalenie w terminie 7 dni

od dnia doręczenia postanowienia. Jeżeli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte

z inicjatywy pokrzywdzonego, zażalenie to może również złożyć pokrzywdzony.

4.

Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania

dyscyplinarnego po ustaniu przeszkody, o której mowa w ust. 3.

Art. 135i.

1.

Rzecznik dyscyplinarny, po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu, że zostały

wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, zapoznaje obwinionego z aktami postępowania

dyscyplinarnego.

2.

Obrońca może zapoznać się z aktami postępowania dyscyplinarnego, o których mowa w

ust. 1, nie później niż do dnia zapoznania obwinionego z tymi aktami.

3.

Z czynności zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego sporządza się protokół.

4.

Odmowa zapoznania się z aktami postępowania lub złożenia podpisu stwierdzającego tę

okoliczność nie wstrzymuje postępowania. Rzecznik dyscyplinarny dokonuje wzmianki

o odmowie w aktach postępowania.

5.

Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego

zgłosić wniosek o ich uzupełnienie. Na wydane przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienie

o odmowie uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego obwinionemu służy prawo złożenia

zażalenia.

6.

Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z uzupełnionymi aktami

postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie w zakresie wynikającym

z przeprowadzonych czynności dowodowych uzupełniających akta tego postępowania.

7.

Rzecznik dyscyplinarny, po zapoznaniu obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego,

wydaje postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych oraz sporządza sprawozdanie,

które

1)

wskazuje prowadzącego postępowanie i przełożonego dyscyplinarnego, który wydał postanowienie

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego,

2)

wskazuje obwinionego oraz określa zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne, z opisem

stanu faktycznego ustalonym na podstawie zebranych dowodów,

3)

przedstawia wnioski dotyczące uniewinnienia, odstąpienia od ukarania lub wymierzenia

kary albo umorzenia postępowania.

Art. 135j.

1.

Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony

dyscyplinarny wydaje orzeczenie o

1)

uniewinnieniu albo

2)

odstąpieniu od ukarania, albo

3)

ukaraniu, albo

4)

umorzeniu postępowania.

2.

Orzeczenie powinno zawierać

1)

oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego,

2)

datę wydania orzeczenia,

3)

stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego,

4)

opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną,

5)

rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu

kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego,

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia,

7)

pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania,

8)

podpis, z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego, oraz

pieczęć jednostki organizacyjnej Policji.

3.

Przełożony dyscyplinarny uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 135i ust. 7, oraz

przekazuje akta sprawy rzecznikowi dyscyplinarnemu do uzupełnienia, w przypadku stwierdzenia,

że nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy.

4.

Przełożony dyscyplinarny umarza postępowanie dyscyplinarne w przypadkach, o których

mowa w art. 135 ust. 1, albo gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innej przyczyny.

5.

Przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień

szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości

i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie,

że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz

zasad etyki zawodowej.

6.

Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem sporządza się na piśmie nie

później niż w terminie 14 dni od dnia wydania postanowienia o zakończeniu czynności

dowodowych.

7.

Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, doręcza się niezwłocznie obwinionemu.

8.

Jeżeli przełożony dyscyplinarny, o którym mowa w art. 133 ust. 2 i 3, uzna, że należy

wymierzyć karę dyscyplinarną, do której wymierzenia nie jest uprawniony, wniosek w

tej sprawie wraz z aktami postępowania dyscyplinarnego przesyła przełożonemu dyscyplinarnemu

uprawnionemu do wymierzenia tej kary.

9.

W przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby w Policji przełożony dyscyplinarny,

przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego, wzywa obwinionego do raportu w celu wysłuchania

go. W raporcie uczestniczy rzecznik dyscyplinarny. O terminie raportu należy zawiadomić

zarząd właściwej organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Przedstawiciel

zarządu może uczestniczyć w raporcie, chyba że obwiniony nie wyrazi na to zgody. Obwinionemu

doręcza się sprawozdanie w terminie umożliwiającym zapoznanie się z nim przed raportem.

10.

Przepisu ust. 9 nie stosuje się w przypadku

1)

tymczasowego aresztowania obwinionego,

2)

odmowy obwinionego stawienia się do raportu lub nieusprawiedliwionej nieobecności

w wyznaczonym terminie raportu,

3)

zaistnienia innej przeszkody uniemożliwiającej obwinionemu stawienie się do raportu

w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych.

Art. 135k.

1.

Postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia wydanego w pierwszej

instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

2.

Odwołanie składa się do wyższego przełożonego dyscyplinarnego za pośrednictwem przełożonego,

który wydał orzeczenie w pierwszej instancji.

3.

Wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia,

jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne.

Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

4.

Jeżeli orzeczenie lub postanowienie w pierwszej instancji wydał Komendant Główny Policji,

odwołanie lub zażalenie nie przysługuje. Obwiniony może jednak w terminie, o którym

mowa w ust. 1, zwrócić się do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie

sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od orzeczeń.

Art. 135l.

1.

W postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego

ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego

wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy,

zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie

czynności dowodowych, określając ich zakres.

2.

Z materiałami uzyskanymi w wyniku czynności dowodowych, o których mowa w ust. 1, rzecznik

dyscyplinarny zapoznaje obwinionego. W terminie 3 dni od dnia zapoznania obwiniony

ma prawo zgłoszenia wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu, o którym mowa w ust. 1,

uwag dotyczących przeprowadzonych czynności dowodowych. Przepisy art. 135i ust. 1-4

stosuje się odpowiednio.

Art. 135m.

1.

Wyższy przełożony dyscyplinarny w terminie 7 dni od dnia wniesienia odwołania może

powołać komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia, zwaną dalej „komisją”. W przypadku

odwołania od orzeczenia o ukaraniu karą, o której mowa w art. 134 pkt 4-6, wyższy

przełożony dyscyplinarny jest obowiązany powołać komisję.

2.

Komisja składa się z trzech oficerów w służbie stałej, z których dwóch wyznacza wyższy

przełożony dyscyplinarny, a jednego właściwy zarząd wojewódzki związku zawodowego

policjantów, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

O wyznaczeniu przedstawiciela związku zawodowego do składu komisji przewodniczący

zarządu wojewódzkiego związku zawodowego policjantów zawiadamia wyższego przełożonego

dyscyplinarnego w terminie 3 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o powołaniu takiej

komisji. W przypadku niewyznaczenia przedstawiciela związku zawodowego, trzeciego

członka komisji wyznacza wyższy przełożony dyscyplinarny.

4.

Wyższy przełożony dyscyplinarny wyznacza przewodniczącego spośród członków komisji.

5.

Przepisy art. 135c ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do członków komisji.

6.

Komisja może wysłuchać rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego lub jego obrońcę.

7.

Niestawiennictwo prawidłowo zawiadomionych: rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego

lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznawania sprawy.

8.

Komisja może wystąpić do wyższego przełożonego dyscyplinarnego o uzupełnienie materiału

dowodowego w trybie art. 135l ust. 1.

Art. 135n.

1.

Z przeprowadzonych czynności komisja sporządza sprawozdanie wraz z wnioskiem dotyczącym

sposobu załatwienia odwołania.

2.

Komisja przedstawia wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu sprawozdanie, o którym mowa

w ust. 1, w terminie 21 dni od dnia jej powołania.

3.

Rozpatrzenie odwołania przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego powinno nastąpić

w terminie 14 dni od dnia wpływu odwołania, a w przypadku powołania komisji - w terminie

7 dni od dnia otrzymania sprawozdania, o którym mowa w ust. 1.

4.

Wyższy przełożony dyscyplinarny może zaskarżone orzeczenie

1)

utrzymać w mocy albo

2)

uchylić w całości albo w części i w tym zakresie uniewinnić obwinionego, odstąpić

od ukarania, względnie wymierzyć inną karę, bądź uchylając to orzeczenie - umorzyć

postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji, albo

3)

uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego

dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych

w całości lub w znacznej części.

5.

Postępowanie odwoławcze umarza się w przypadku cofnięcia odwołania.

6.

W postępowaniu odwoławczym wyższy przełożony dyscyplinarny nie może wymierzyć surowszej

kary dyscyplinarnej, chyba że zaskarżone orzeczenie rażąco narusza prawo lub interes

służby.

Art. 135o.

1.

Orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne

1)

z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono,

2)

w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy.

2.

Przełożony dyscyplinarny, po uprawomocnieniu się orzeczenia lub postanowienia, niezwłocznie

wykonuje orzeczoną karę. Przy orzeczeniu kary zakazu opuszczania wyznaczonego miejsca

przebywania przełożony dyscyplinarny określa termin rozpoczęcia i zakończenia kary,

jednocześnie powiadamia o tym ukaranego.

3.

Przełożony właściwy w sprawach osobowych po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie

wykonuje karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

4.

Przełożony, o którym mowa w ust. 3, po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie

wykonuje karę: wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, obniżenia stopnia lub wydalenia

ze służby przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o: zwolnieniu lub odwołaniu

ukaranego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i powołaniu lub mianowaniu

go na niższe stanowisko służbowe, obniżeniu stopnia lub zwolnieniu ukaranego policjanta

ze służby. Przepis art. 134e ust. 2 stosuje się odpowiednio.

5.

Prawomocne orzeczenie o odstąpieniu od ukarania albo o ukaraniu oraz prawomocne postanowienie

o odstąpieniu od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego włącza się do akt osobowych

policjanta.

Art. 135p.

1.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje

się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania

kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również

art. 184 Kodeksu postępowania karnego.

2.

O zwolnieniu od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania osoby pozostającej z obwinionym

w szczególnie bliskim stosunku osobistym rozstrzyga rzecznik dyscyplinarny. Na odmowę

zwolnienia od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania służy zażalenie w terminie

3 dni od dnia doręczenia postanowienia.

Art. 135q.

1.

Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą.

2.

Kary dyscyplinarne podlegają zatarciu po upływie

1)

6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary nagany lub kary zakazu opuszczania

wyznaczonego miejsca przebywania,

2)

12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności

do służby na zajmowanym stanowisku,

3)

18 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko

służbowe.

3.

W przypadku nienagannej służby, stwierdzonej w opinii służbowej, przełożony dyscyplinarny,

o którym mowa w art. 32 ust. 1, może zatrzeć karę dyscyplinarną przed upływem terminu

określonego w ust. 2, jednak nie wcześniej niż przed upływem

1)

3 miesięcy od dnia orzeczenia kary nagany lub kary zakazu opuszczania wyznaczonego

miejsca przebywania,

2)

6 miesięcy od dnia orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby

na zajmowanym stanowisku,

3)

12 miesięcy od dnia orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

4.

Za wykazanie męstwa lub odwagi oraz za poważne osiągnięcia w wykonywaniu zadań służbowych

przełożony dyscyplinarny, o którym mowa w art. 32 ust. 1, może w każdym czasie zatrzeć

karę dyscyplinarną.

5.

Jeżeli policjant zostanie ponownie ukarany przed zatarciem kary dyscyplinarnej, okres

wymagany do zatarcia nieodbytej kary biegnie na nowo od dnia orzeczenia nowej kary.

6.

W przypadku jednoczesnego wykonywania więcej niż jednej kary dyscyplinarnej zatarcie

kar następuje z upływem terminu przewidzianego dla kary surowszej.

7.

Zatarcie kary dyscyplinarnej powoduje usunięcie z akt osobowych policjanta orzeczenia

o ukaraniu. Orzeczenie o odstąpieniu od ukarania usuwa się z akt osobowych po upływie

6 miesięcy od dnia jego uprawomocnienia się, przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

Art. 135r.

1.

Postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli

1)

dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się

fałszywe,

2)

zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania

dyscyplinarnego,

3)

orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ

na treść orzeczenia,

4)

orzeczenie zostało wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostały

następnie uchylone lub zmienione.

2.

Postępowanie dyscyplinarne wznawia się na wniosek ukaranego lub obwinionego, albo

w przypadku jego śmierci na wniosek członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej,

jeżeli w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie

przepis prawny będący podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wniosek o wznowienie składa się w terminie miesiąca

od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

4.

Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się na niekorzyść ukaranego po ustaniu karalności

przewinienia dyscyplinarnego.

5.

Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się po upływie 5 lat od dnia uprawomocnienia

się orzeczenia.

6.

Przełożony dyscyplinarny, który wydał prawomocne orzeczenie dyscyplinarne, wznawia

postępowanie dyscyplinarne z urzędu lub na wniosek ukaranego lub obwinionego albo,

w przypadku jego śmierci, na wniosek członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej.

O wznowieniu postępowania dyscyplinarnego z urzędu zawiadamia się ukaranego lub obwinionego

albo, w przypadku jego śmierci, członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej.

7.

Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego,

który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym

obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

8.

Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność przełożonego dyscyplinarnego,

o którym mowa w ust. 6, o wznowieniu rozstrzyga wyższy przełożony dyscyplinarny.

9.

Na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego ukaranemu oraz

członkowi rodziny uprawnionemu do renty rodzinnej, o którym mowa w ust. 6, służy zażalenie

do wyższego przełożonego dyscyplinarnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia, z tym

że na postanowienie wydane przez Komendanta Głównego Policji przysługuje jedynie w

takim samym terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Art. 135s.

1.

Po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza się czynności dowodowe ograniczone

do przyczyn wznowienia, a po ich zakończeniu, stosownie do poczynionych ustaleń, wydaje

się orzeczenie

1)

uchylające dotychczasowe orzeczenie i stwierdzające uniewinnienie ukaranego lub umorzenie

postępowania dyscyplinarnego albo

2)

zmieniające dotychczasowe orzeczenie i wymierzające inną karę dyscyplinarną, albo

3)

odmawiające uchylenia dotychczasowego orzeczenia.

2.

Zmiana dotychczasowego orzeczenia i wymierzenie innej kary dyscyplinarnej nie może

nastąpić po ustaniu karalności przewinienia dyscyplinarnego.

3.

Orzeczenie kary surowszej od dotychczasowej jest możliwe tylko wtedy, gdy wznowienie

następuje z urzędu i orzeczona kara jest rażąco niewspółmierna do popełnionego przewinienia

dyscyplinarnego.

4.

Jeżeli w następstwie wznowienia postępowania wymierzono karę łagodniejszą, ulegają

uchyleniu skutki kary dotychczasowej, a w razie wymierzenia kary surowszej, jej wykonanie

rozpoczyna się od dnia wymierzenia.

5.

Na orzeczenie i postanowienie wydane w trybie wznowienia postępowania dyscyplinarnego

służy ukaranemu lub obwinionemu, a w przypadku jego śmierci, członkowi rodziny uprawnionemu

do renty rodzinnej, odwołanie lub zażalenie do wyższego przełożonego dyscyplinarnego

w terminie 7 dni od dnia doręczenia, z tym że na orzeczenia i postanowienia wydane

przez Komendanta Głównego Policji przysługuje jedynie, w takim samym terminie, wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepisy art. 135n ust. 4-6 stosuje się odpowiednio.

6.

Termin zatarcia kary zmienionej w następstwie wznowienia postępowania liczy się od

dnia uprawomocnienia się orzeczenia o wymierzeniu nowej kary. Na poczet okresu zatarcia

nowej kary zalicza się okres zatarcia, który upłynął od uprawomocnienia się orzeczenia

kary dotychczasowej.

”

;

20)

art. 138 otrzymuje brzmienie

„

Art. 138.

Od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi

przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

”

;

21)

art. 139 otrzymuje brzmienie

„

Art. 139.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do

policjantów, w tym obieg dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, prostowanie

błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, oraz określi wzory

postanowień i innych dokumentów sporządzanych w postępowaniu dyscyplinarnym, mając

na względzie sprawność prowadzonego postępowania.

”

;

22)

uchyla się art. 140 i 141;

23)

w art. 145e ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Policjantowi, o którym mowa w ust. 1, mogą być przyznawane dodatki do uposażenia,

świadczenia z tytułu uszczerbku na zdrowiu, podróży i przejazdów oraz inne należności

pieniężne związane z delegowaniem, wypłacane w walucie polskiej lub obcej.

”

.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do postępowań dyscyplinarnych niezakończonych prawomocnym

orzeczeniem do dnia jej wejścia w życie.

2.

Czynności dokonane w postępowaniach dyscyplinarnych niezakończonych prawomocnym orzeczeniem

do dnia 30 września 2003 r. są skuteczne, jeżeli ich dokonano z zachowaniem przepisów

dotychczasowych.

3.

Postępowania toczące się przed sądami honorowymi niezakończone prawomocnym orzeczeniem

do dnia wejścia w życie ustawy umarza się.

4.

Kary dyscyplinarne orzeczone i niezatarte do dnia wejścia w życie ustawy podlegają

zatarciu po upływie

1)

1 miesiąca od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary upomnienia lub kary zakazu

opuszczania miejsca zakwaterowania;

2)

3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary nagany;

3)

6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary surowej nagany lub kary nagany

z ostrzeżeniem;

4)

12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności

do służby na zajmowanym stanowisku;

5)

18 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko

lub kary obniżenia stopnia oraz kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby.

5.

W przypadku nienagannej służby stwierdzonej w opinii służbowej kary dyscyplinarne,

orzeczone i niezatarte do dnia wejścia w życie ustawy, z wyjątkiem kar wymienionych

w ust. 4 pkt 1 i 2, mogą być zatarte przed upływem terminów określonych w ust. 4,

jednak nie wcześniej niż przed upływem

1)

3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary surowej nagany lub kary nagany

z ostrzeżeniem;

2)

6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności

do służby na zajmowanym stanowisku;

3)

9 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko

służbowe lub kary obniżenia stopnia oraz kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności

do służby.

6.

Przepisy art. 135q ust. 4-7 ustawy, o której mowa w art. 1, stosuje się odpowiednio.

1.

Za czyn podlegający odpowiedzialności dyscyplinarnej popełniony przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy może być wymierzona kara dyscyplinarna upomnienia lub kary

dyscyplinarne, o których mowa w art. 134 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Kara upomnienia oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego

postępowania.

3.

Kara upomnienia podlega zatarciu po upływie 1 miesiąca od dania uprawomocnienia się

orzeczenia o ukaraniu.

1.

Do dnia 31 grudnia 2003 r. przez sąd administracyjny, o którym mowa w art. 1 pkt 20

niniejszej ustawy, należy rozumieć Naczelny Sąd Administracyjny, o którym mowa w ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym

(Dz. U. Nr 74, poz. 368, z późn. zm..

2.

W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju

sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052 oraz z 2003 r. Nr 124, poz. 1153 i Nr 171, poz. 1663) uchyla się art. 18.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Policjantowi, który wzorowo wykonuje obowiązki, przejawia inicjatywę w służbie i doskonali

kwalifikacje zawodowe, mogą być udzielane wyróżnienia

1)

pochwała,

2)

krótkoterminowy dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze do 10 dni roboczych,

3)

przyznanie odznaki resortowej,

4)

przedterminowe mianowanie na wyższy stopień policyjny.

2.

Wyróżnienia udziela policjantowi uprawniony przełożony, o którym mowa w art. 32 ust.

1.

3.

Wyróżnienia nie udziela się policjantowi

1)

ukaranemu karą dyscyplinarną, przed jej zatarciem,

2)

skazanemu wyrokiem sądu lub w stosunku do którego postępowanie karne zostało warunkowo

umorzone, przez okres roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb postępowania przy udzielaniu wyróżnień policjantom, uwzględniając zakres uprawnień

przełożonych do udzielania wyróżnień oraz formę udzielania wyróżnień.

Uprawnienia przewidziane w art. 12, art. 101 ust. 2, art. 102, art. 104 ust. 6, art.

105 ust. 3, art. 110 ust. 1, art. 112 ust. 1, art. 113 i art. 120 ust. 2 minister

właściwy do spraw wewnętrznych wykonuje po zasięgnięciu opinii związku zawodowego

policjantów.

1.

Policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego

na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.

2.

Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu

uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów

i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.

3.

Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności

1)

odmowa wykonania albo niewykonanie rozkazu lub polecenia przełożonego, względnie organu

uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń policjantom, z wyłączeniem rozkazów

i poleceń, o których mowa w art. 58 ust. 2,

2)

zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy,

3)

niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach

prawa,

4)

wprowadzenie w błąd przełożonego lub innego policjanta, jeżeli spowodowało to lub

mogło spowodować szkodę służbie, policjantowi lub innej osobie,

5)

postępowanie przełożonego w sposób przyczyniający się do rozluźnienia dyscypliny służbowej

w podległej jednostce organizacyjnej lub komórce organizacyjnej Policji,

6)

stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka

oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach

lub na terenach zajmowanych przez Policję,

7)

utrata służbowej broni palnej, amunicji lub legitymacji służbowej,

8)

utrata przedmiotu stanowiącego wyposażenie służbowe, którego wykorzystanie przez osoby

nieuprawnione wyrządziło szkodę obywatelowi lub stworzyło zagrożenie dla porządku

publicznego lub bezpieczeństwa powszechnego,

9)

utrata dokumentu zawierającego informacje stanowiące tajemnicę państwową lub służbową.

4.

Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne, wypełniający jednocześnie znamiona przestępstwa

lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, podlega odpowiedzialności

dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej.

Przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant

1)

ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego

popełnienia, na to się godzi,

2)

nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności

wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i

powinien przewidzieć.

1.

Policjant odpowiada dyscyplinarnie, jeżeli popełnia przewinienie dyscyplinarne sam

albo wspólnie lub w porozumieniu z inną osobą, a także w przypadku, gdy kieruje popełnieniem

przez innego policjanta przewinienia dyscyplinarnego.

2.

Policjant odpowiada dyscyplinarnie także w przypadku, gdy nakłania innego policjanta

do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego albo ułatwia jego popełnienie.

3.

Każdy z policjantów, o których mowa w ust. 1 i 2, odpowiada w granicach swojej winy,

niezależnie od odpowiedzialności pozostałych osób.

1.

Przełożonym dyscyplinarnym jest przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3. Taką samą władzę dyscyplinarną posiada policjant, któremu powierzono pełnienie

obowiązków na stanowisku służbowym, o którym mowa w art. 32 ust. 1.

2.

Przełożonym dyscyplinarnym policjanta delegowanego do czasowego pełnienia służby lub

któremu powierzono pełnienie obowiązków służbowych albo którego skierowano na szkolenie

zawodowe, studia w Wyższej Szkole Policji lub kurs doskonalenia zawodowego w szkole

policyjnej lub ośrodku szkolenia Policji jest przełożony dyscyplinarny w miejscu pełnienia

służby, odbywania szkolenia lub nauki, z wyłączeniem możliwości orzekania kar określonych

w art. 134 pkt 3-6, które wymierza przełożony, o którym mowa w art. 32 ust. 1.

3.

Przełożonym dyscyplinarnym policjanta delegowanego do pełnienia służby poza granicami

państwa jest dowódca kontyngentu policyjnego, w którym policjant pełni służbę, z wyłączeniem

możliwości orzekania kar określonych w art. 134 pkt 3-6, które wymierza przełożony,

o którym mowa w art. 32 ust. 1.

4.

W przypadku przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej

Policji i związanej z tym zmiany właściwości przełożonego dyscyplinarnego, postępowanie

dyscyplinarne wszczęte wobec policjanta przejmuje i orzeka w pierwszej instancji nowy

przełożony dyscyplinarny.

5.

Policjant oddelegowany do pełnienia zadań służbowych poza Policją podlega władzy dyscyplinarnej

przełożonego, o którym mowa w art. 32 ust. 1.

6.

Przełożony dyscyplinarny może w formie pisemnej upoważnić swoich zastępców lub innych

policjantów z kierowanej przez niego jednostki organizacyjnej Policji do załatwiania

spraw dyscyplinarnych w jego imieniu w ustalonym zakresie.

7.

Wątpliwości w zakresie ustalenia właściwości przełożonego w sprawach dyscyplinarnych

rozstrzyga wyższy przełożony dyscyplinarny w drodze postanowienia.

8.

Wyższymi przełożonymi dyscyplinarnymi w postępowaniu dyscyplinarnym są

1)

komendant wojewódzki Policji - w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) Policji,

2)

Komendant Stołeczny Policji - w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) i

rejonowego Policji,

3)

Komendant Główny Policji - w stosunku do komendanta wojewódzkiego Policji, Komendanta

Stołecznego Policji, komendanta szkoły policyjnej i dowódcy kontyngentu policyjnego.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

nagana,

2)

zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania,

3)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku,

4)

wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe,

5)

obniżenie stopnia,

6)

wydalenie ze służby.

Kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego

postępowania.

1.

Kara zakazu opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania oznacza zakaz opuszczania

wyznaczonego miejsca przebywania przez ukaranego pełniącego służbę w systemie skoszarowanym.

Karę wymierza się na okres od 3 do 14 dni.

2.

W czasie odbywania kary zakazu opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania ukarany

jest obowiązany

1)

w czasie wolnym od zajęć służbowych przebywać w jednostce organizacyjnej Policji,

w której pełni służbę, lub innym miejscu wyznaczonym przez przełożonego,

2)

zgłaszać się do przełożonego lub innego wskazanego policjanta w określonych odstępach

czasu, nie częściej jednak niż cztery razy na dobę.

Kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku oznacza wytknięcie

ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni

przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w

trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną.

1.

Kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oznacza odwołanie lub zwolnienie z

dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i powołanie lub mianowanie na stanowisko

służbowe niższe od dotychczas zajmowanego. Wymierzenie kary wyznaczenia na niższe

stanowisko służbowe powoduje utratę uprawnień, o których mowa w art. 6e ust. 3 i art.

103 ust. 2.

2.

Przed zatarciem kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe policjanta nie można

powołać lub mianować na wyższe stanowisko służbowe.

1.

Kara obniżenia stopnia oznacza obniżenie posiadanego stopnia policyjnego.

2.

Karę obniżenia stopnia można wymierzyć tylko obok kary wyznaczenia na niższe stanowisko

służbowe lub kary wydalenia ze służby.

Kara wydalenia ze służby oznacza zwolnienie ze służby w Policji.

1.

Za popełnione przewinienie dyscyplinarne można wymierzyć tylko jedną karę dyscyplinarną.

2.

Za popełnienie kilku przewinień dyscyplinarnych można wymierzyć jedną karę dyscyplinarną,

odpowiednio surowszą.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się z zastrzeżeniem art. 134e ust. 2.

1.

Wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego

i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia

przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień

naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego

przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy

przebieg służby.

2.

Na zaostrzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego

1)

działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po użyciu

alkoholu lub innego podobnie działającego środka,

2)

popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez policjanta przed zatarciem wymierzonej

mu kary dyscyplinarnej,

3)

poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji

zadań Policji lub naruszenia dobrego imienia Policji,

4)

działanie w obecności podwładnego, wspólnie z nim lub na jego szkodę.

3.

Na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego

1)

nieumyślność jego popełnienia,

2)

podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków.

3)

brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych,

4)

dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia

dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego.

4.

Przełożony dyscyplinarny uwzględnia okoliczności, o których mowa w ust. 1-3, wyłącznie

w stosunku do policjanta, którego one dotyczą.

1.

Przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez

policjanta przewinienia dyscyplinarnego

1)

wszczyna postępowanie dyscyplinarne

a)

z własnej inicjatywy,

b)

na wniosek bezpośredniego przełożonego policjanta,

c)

na polecenie wyższego przełożonego,

d)

na żądanie sądu lub prokuratora,

2)

może wszcząć postępowanie dyscyplinarne na wniosek pokrzywdzonego.

2.

Wyższy przełożony dyscyplinarny może wszcząć lub przejąć do prowadzenia postępowanie

dyscyplinarne przed wydaniem orzeczenia, jeżeli w jego ocenie jest to konieczne z

uwagi na charakter sprawy.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. d) i pkt 2, przełożony dyscyplinarny

zawiadamia odpowiednio sąd lub prokuratora albo pokrzywdzonego o wszczęciu postępowania

dyscyplinarnego i wyniku tego postępowania, przesyłając odpis wydanego orzeczenia

lub postanowienia. Materiały przekazane przez sąd, prokuratora albo pokrzywdzonego

włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego.

4.

Jeżeli zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji

prawnej albo tożsamości sprawcy, przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony

dyscyplinarny zleca przeprowadzenie czynności wyjaśniających. Czynności te należy

ukończyć w terminie 30 dni.

5.

Postępowanie dyscyplinarne wszczyna się z dniem wydania postanowienia o wszczęciu

postępowania dyscyplinarnego. Policjanta, co do którego wydano postanowienie o wszczęciu

postępowania dyscyplinarnego, uważa się za obwinionego.

6.

Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera

1)

oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego,

2)

datę wydania postanowienia,

3)

stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego,

4)

opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z jego kwalifikacją

prawną,

5)

uzasadnienie faktyczne zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego,

6)

oznaczenie rzecznika dyscyplinarnego prowadzącego postępowanie,

7)

podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego,

8)

pouczenie o uprawnieniach przysługujących obwinionemu w toku postępowania dyscyplinarnego.

1.

Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza

1)

jeżeli czynności wyjaśniające nie potwierdziły zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego,

2)

po upływie terminów określonych w ust. 4 i 5,

3)

w razie śmierci policjanta,

4)

jeżeli w tej samej sprawie zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne lub toczy się

postępowanie dyscyplinarne.

2.

Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz orzeczenie o umorzeniu

postępowania dyscyplinarnego doręcza się pokrzywdzonemu, jeżeli złożył on wniosek

o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego oraz na orzeczenie o umorzeniu tego postępowania pokrzywdzony może

wnieść odpowiednio zażalenie lub odwołanie, w terminie 7 dni od dnia ich doręczenia.

3.

Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia

przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego.

4.

Kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia

dyscyplinarnego. Zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu.

5.

Jeżeli przewinieniem dyscyplinarnym jest czyn zawierający jednocześnie znamiona przestępstwa

lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, upływ terminu

określonego w ust. 4 nie może nastąpić wcześniej niż terminów przedawnienia karalności

tych przestępstw lub wykroczeń.

6.

W przypadku wydania orzeczenia o ukaraniu w pierwszej instancji przed upływem roku

od dnia wszczęcia postępowania dyscyplinarnego postępowanie to uważa się za zakończone

z upływem terminu do wniesienia odwołania, a jeżeli wniesiono odwołanie, z chwilą

wydania orzeczenia przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego.

1.

Postępowanie dyscyplinarne oraz czynności wyjaśniające, o których mowa w art. 134i

ust. 4, prowadzi rzecznik dyscyplinarny.

2.

Przełożony dyscyplinarny wyznacza rzeczników dyscyplinarnych na okres 4 lat spośród

policjantów w służbie stałej.

3.

Przełożony dyscyplinarny do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego oraz czynności

wyjaśniających, o których mowa w art. 134i ust. 4, wyznacza rzecznika dyscyplinarnego

w stopniu

1)

co najmniej młodszego aspiranta, jeżeli postępowanie ma dotyczyć policjanta posiadającego

stopień w korpusie szeregowych, podoficerów lub aspirantów,

2)

co najmniej podkomisarza, jeżeli postępowanie ma dotyczyć policjanta posiadającego

stopień podkomisarza, komisarza lub nadkomisarza albo policjanta ze stopniem, o którym

mowa w pkt 1,

3)

co najmniej podinspektora, jeżeli postępowanie ma dotyczyć policjanta posiadającego

stopień podinspektora lub wyższy albo policjanta ze stopniem, o którym mowa w pkt

2.

1.

Przełożony dyscyplinarny odwołuje rzecznika dyscyplinarnego w przypadkach

1)

zaistnienia okoliczności, które stanowią podstawę zwolnienia go ze służby w Policji,

2)

prawomocnego ukarania go karą dyscyplinarną,

3)

przeniesienia go do innej jednostki organizacyjnej Policji niepodlegającej bezpośrednio

przełożonemu dyscyplinarnemu.

2.

Rzecznik dyscyplinarny, za zgodą przełożonego dyscyplinarnego, może skorzystać z pomocy

innego rzecznika dyscyplinarnego przy przeprowadzaniu czynności dowodowych.

1.

Przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny podlegają wyłączeniu od udziału

w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli

1)

sprawa dotyczy go bezpośrednio,

2)

jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym obwinionego lub osoby przez niego pokrzywdzonej

w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania karnego,

3)

był świadkiem czynu,

4)

między nim a obwinionym lub osobą pokrzywdzoną przez obwinionego zachodzi stosunek

osobisty mogący wywołać wątpliwości co do jego bezstronności.

2.

Przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego można wyłączyć od udziału

w postępowaniu dyscyplinarnym także z innych uzasadnionych przyczyn.

3.

O okolicznościach uzasadniających wyłączenie od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny zawiadamiają niezwłocznie odpowiednio

wyższego przełożonego dyscyplinarnego i przełożonego dyscyplinarnego.

4.

Wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu

dyscyplinarnym może nastąpić również na wniosek obwinionego lub jego obrońcy, jeżeli

został ustanowiony.

5.

Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o wyłączeniu lub odmowie wyłączenia

rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.

6.

Wyższy przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o wyłączeniu lub o odmowie wyłączenia

przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym.

1.

W przypadku wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

na podstawie art. 135c ust. 1 i 2, postępowanie dyscyplinarne przejmuje wyższy przełożony

dyscyplinarny albo wyznacza przełożonego dyscyplinarnego z równorzędnej jednostki

organizacyjnej Policji.

2.

W przypadku wyłączenia Komendanta Głównego Policji od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

na podstawie art. 135c ust. 1 i 2, postępowanie dyscyplinarne przejmuje jeden z jego

zastępców.

3.

W przypadku wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym

na podstawie art. 135c ust. 1 i 2, postępowanie dyscyplinarne przejmuje do prowadzenia

inny wyznaczony rzecznik dyscyplinarny.

4.

Do czasu wydania przez przełożonego dyscyplinarnego postanowienia o wyłączeniu rzecznik

dyscyplinarny podejmuje wyłącznie czynności niecierpiące zwłoki.

1.

Rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do

wyjaśnienia sprawy. W szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje

od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin. Z czynności tych sporządza protokoły. Rzecznik

dyscyplinarny może także zlecić przeprowadzenie odpowiednich badań.

2.

Z czynności innych niż wymienione w ust. 1 sporządza się protokół, jeżeli przepis

szczególny tego wymaga albo przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny uzna

to za potrzebne. W pozostałych przypadkach można ograniczyć się do sporządzenia notatki

urzędowej.

3.

Protokół powinien zawierać

1)

oznaczenie czynności, jej czasu i miejsca, osób w niej uczestniczących lub obecnych

oraz charakteru ich uczestnictwa,

2)

opis przebiegu czynności,

3)

w miarę potrzeby

a)

stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności,

b)

oświadczenia i wnioski uczestników czynności,

c)

pouczenie o uprawnieniach i obowiązkach.

4.

Wyjaśnienia, zeznania, oświadczenia i wnioski oraz stwierdzenia określonych okoliczności

przez rzecznika dyscyplinarnego lub kierownika jednostki organizacyjnej Policji, o

którym mowa w ust. 8, zapisuje się w protokole z możliwą dokładnością, a osoby biorące

udział w czynności mają prawo żądać zapisania w protokole z pełną dokładnością wszystkiego,

co dotyczy ich praw i interesów.

5.

Osoby biorące udział w czynności, z której jest sporządzany protokół, a także osoby

obecne, po zapoznaniu się z treścią protokołu, podpisują każdą jego stronę. Odmowę

zapoznania się z treścią protokołu, a także odmowę lub brak podpisu którejkolwiek

osoby należy omówić w protokole.

6.

Rzecznik dyscyplinarny w toku postępowania wydaje postanowienia, jeżeli ich wydanie

nie jest zastrzeżone do właściwości przełożonego dyscyplinarnego.

7.

Postanowienie wydane w toku postępowania, z wyjątkiem postanowienia o wszczęciu postępowania

dyscyplinarnego, powinno zawierać

1)

oznaczenie wydającego postanowienie rzecznika dyscyplinarnego lub przełożonego dyscyplinarnego,

2)

datę wydania postanowienia,

3)

podstawę prawną wydania postanowienia,

4)

stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego,

5)

rozstrzygnięcie,

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne,

7)

pouczenie, czy i w jakim trybie przysługuje prawo złożenia zażalenia,

8)

podpis z podaniem stopnia, imienia i nazwiska wydającego postanowienie.

8.

W przypadku konieczności przeprowadzenia czynności poza miejscowością, w której toczy

się postępowanie dyscyplinarne, przełożony dyscyplinarny może zwrócić się o ich przeprowadzenie

do kierownika jednostki organizacyjnej Policji właściwego według miejsca, w którym

czynność ma być dokonana.

9.

Jeżeli czyn będący przedmiotem postępowania dyscyplinarnego jest lub był przedmiotem

innego postępowania, w tym postępowania przygotowawczego, przełożony dyscyplinarny

może zwrócić się do właściwego organu o udostępnienie akt tego postępowania w całości

lub w części. Za zgodą tego organu, potrzebne odpisy lub wyciągi z udostępnionych

akt włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego.

10.

Jeżeli zebrany materiał dowodowy to uzasadnia, przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie

o zmianie lub uzupełnieniu zarzutów.

1.

W toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do

1)

odmowy składania wyjaśnień,

2)

zgłaszania wniosków dowodowych,

3)

przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich notatek, z

zastrzeżeniem ust. 2,

4)

ustanowienia obrońcy za jego zgodą spośród policjantów,

5)

wnoszenia do przełożonego dyscyplinarnego zażaleń na postanowienia wydane w toku postępowania

przez rzecznika dyscyplinarnego, w terminie 3 dni od dnia doręczenia i w przypadkach

wskazanych w ustawie; od postanowień wydanych przez przełożonego dyscyplinarnego zażalenie

przysługuje do wyższego przełożonego dyscyplinarnego, z zastrzeżeniem art. 135k ust.

4.

2.

Rzecznik dyscyplinarny może, w drodze postanowienia, odmówić udostępnienia akt, jeżeli

sprzeciwia się temu dobro postępowania dyscyplinarnego. Na postanowienie przysługuje

zażalenie.

3.

Ustanowienie obrońcy uprawnia go do działania w całym postępowaniu dyscyplinarnym,

nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia, jeżeli nie zawiera ograniczeń.

O zmianie zakresu pełnomocnictwa uprawniającego do działania w postępowaniu dyscyplinarnym

lub o jego cofnięciu obwiniony niezwłocznie zawiadamia obrońcę oraz rzecznika dyscyplinarnego.

4.

Obrońca nie może podejmować czynności na niekorzyść obwinionego. Może on zrezygnować

z reprezentowania obwinionego w toku postępowania dyscyplinarnego, zawiadamiając o

tym obwinionego oraz rzecznika dyscyplinarnego. Do czasu ustanowienia nowego obrońcy,

jednak nie dłużej niż 14 dni od dnia zawiadomienia obwinionego, obrońca jest obowiązany

podejmować niezbędne czynności.

5.

Udział obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym nie wyłącza osobistego działania w nim

obwinionego.

6.

Orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania

dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony.

W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje

odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia

doręczenia, które nastąpiło wcześniej.

7.

Wniosek dowodowy obwiniony zgłasza na piśmie rzecznikowi dyscyplinarnemu, który rozstrzyga

o uwzględnieniu wniosku albo odmawia, w drodze postanowienia, uwzględnienia wniosku,

jeżeli

1)

okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy

albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy,

2)

dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności lub nie da się przeprowadzić,

3)

przeprowadzenie dowodu jest sprzeczne z prawem.

8.

Na postanowienie w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku dowodowego przysługuje zażalenie.

9.

Nieusprawiedliwiona nieobecność obwinionego w służbie, zwolnienie obwinionego od zajęć

służbowych z powodu choroby oraz nieusprawiedliwione niestawiennictwo na wezwanie

rzecznika dyscyplinarnego nie wstrzymują biegu postępowania dyscyplinarnego, a czynności,

w których jest przewidziany udział obwinionego, nie przeprowadza się albo przeprowadza

się w miejscu jego pobytu.

10.

Udział w czynnościach dowodowych oraz zapoznanie z aktami postępowania dyscyplinarnego

obwinionego zwolnionego od zajęć służbowych z powodu choroby wymaga zgody lekarza,

który orzekł czasową niezdolność obwinionego do służby. W przypadku braku możliwości

nawiązania kontaktu z lekarzem lub zmiany lekarza zgody takiej może udzielić lekarz,

który obecnie leczy obwinionego, a w dalszej kolejności lekarz o takiej samej specjalności.

1.

Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać

okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego.

2.

Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona

prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść

obwinionego.

1.

Czynności dowodowe w postępowaniu dyscyplinarnym powinny być zakończone w terminie

miesiąca od dnia wszczęcia tego postępowania. Wyższy przełożony dyscyplinarny, w drodze

postanowienia, może przedłużyć termin prowadzenia czynności dowodowych do 2 miesięcy.

2.

Komendant Główny Policji, w drodze postanowienia, może przedłużyć termin prowadzenia

czynności dowodowych na czas oznaczony powyżej 2 miesięcy.

3.

Przełożony dyscyplinarny może zawiesić postępowanie dyscyplinarne z powodu zaistnienia

długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania. Na postanowienie

o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego przysługuje zażalenie w terminie 7 dni

od dnia doręczenia postanowienia. Jeżeli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte

z inicjatywy pokrzywdzonego, zażalenie to może również złożyć pokrzywdzony.

4.

Przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania

dyscyplinarnego po ustaniu przeszkody, o której mowa w ust. 3.

1.

Rzecznik dyscyplinarny, po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu, że zostały

wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, zapoznaje obwinionego z aktami postępowania

dyscyplinarnego.

2.

Obrońca może zapoznać się z aktami postępowania dyscyplinarnego, o których mowa w

ust. 1, nie później niż do dnia zapoznania obwinionego z tymi aktami.

3.

Z czynności zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego sporządza się protokół.

4.

Odmowa zapoznania się z aktami postępowania lub złożenia podpisu stwierdzającego tę

okoliczność nie wstrzymuje postępowania. Rzecznik dyscyplinarny dokonuje wzmianki

o odmowie w aktach postępowania.

5.

Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego

zgłosić wniosek o ich uzupełnienie. Na wydane przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienie

o odmowie uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego obwinionemu służy prawo złożenia

zażalenia.

6.

Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z uzupełnionymi aktami

postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie w zakresie wynikającym

z przeprowadzonych czynności dowodowych uzupełniających akta tego postępowania.

7.

Rzecznik dyscyplinarny, po zapoznaniu obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego,

wydaje postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych oraz sporządza sprawozdanie,

które

1)

wskazuje prowadzącego postępowanie i przełożonego dyscyplinarnego, który wydał postanowienie

o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego,

2)

wskazuje obwinionego oraz określa zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne, z opisem

stanu faktycznego ustalonym na podstawie zebranych dowodów,

3)

przedstawia wnioski dotyczące uniewinnienia, odstąpienia od ukarania lub wymierzenia

kary albo umorzenia postępowania.

1.

Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony

dyscyplinarny wydaje orzeczenie o

1)

uniewinnieniu albo

2)

odstąpieniu od ukarania, albo

3)

ukaraniu, albo

4)

umorzeniu postępowania.

2.

Orzeczenie powinno zawierać

1)

oznaczenie przełożonego dyscyplinarnego,

2)

datę wydania orzeczenia,

3)

stopień, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego,

4)

opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną,

5)

rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu

kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego,

6)

uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia,

7)

pouczenie o prawie, terminie i trybie wniesienia odwołania,

8)

podpis, z podaniem stopnia, imienia i nazwiska przełożonego dyscyplinarnego, oraz

pieczęć jednostki organizacyjnej Policji.

3.

Przełożony dyscyplinarny uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 135i ust. 7, oraz

przekazuje akta sprawy rzecznikowi dyscyplinarnemu do uzupełnienia, w przypadku stwierdzenia,

że nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy.

4.

Przełożony dyscyplinarny umarza postępowanie dyscyplinarne w przypadkach, o których

mowa w art. 135 ust. 1, albo gdy stało się ono bezprzedmiotowe z innej przyczyny.

5.

Przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień

szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości

i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie,

że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz

zasad etyki zawodowej.

6.

Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem sporządza się na piśmie nie

później niż w terminie 14 dni od dnia wydania postanowienia o zakończeniu czynności

dowodowych.

7.

Orzeczenie, o którym mowa w ust. 1, doręcza się niezwłocznie obwinionemu.

8.

Jeżeli przełożony dyscyplinarny, o którym mowa w art. 133 ust. 2 i 3, uzna, że należy

wymierzyć karę dyscyplinarną, do której wymierzenia nie jest uprawniony, wniosek w

tej sprawie wraz z aktami postępowania dyscyplinarnego przesyła przełożonemu dyscyplinarnemu

uprawnionemu do wymierzenia tej kary.

9.

W przypadku zamiaru wymierzenia kary wydalenia ze służby w Policji przełożony dyscyplinarny,

przed wydaniem orzeczenia dyscyplinarnego, wzywa obwinionego do raportu w celu wysłuchania

go. W raporcie uczestniczy rzecznik dyscyplinarny. O terminie raportu należy zawiadomić

zarząd właściwej organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Przedstawiciel

zarządu może uczestniczyć w raporcie, chyba że obwiniony nie wyrazi na to zgody. Obwinionemu

doręcza się sprawozdanie w terminie umożliwiającym zapoznanie się z nim przed raportem.

10.

Przepisu ust. 9 nie stosuje się w przypadku

1)

tymczasowego aresztowania obwinionego,

2)

odmowy obwinionego stawienia się do raportu lub nieusprawiedliwionej nieobecności

w wyznaczonym terminie raportu,

3)

zaistnienia innej przeszkody uniemożliwiającej obwinionemu stawienie się do raportu

w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych.

1.

Postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia wydanego w pierwszej

instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

2.

Odwołanie składa się do wyższego przełożonego dyscyplinarnego za pośrednictwem przełożonego,

który wydał orzeczenie w pierwszej instancji.

3.

Wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia,

jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne.

Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

4.

Jeżeli orzeczenie lub postanowienie w pierwszej instancji wydał Komendant Główny Policji,

odwołanie lub zażalenie nie przysługuje. Obwiniony może jednak w terminie, o którym

mowa w ust. 1, zwrócić się do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie

sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od orzeczeń.

1.

W postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego

ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego

wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy,

zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie

czynności dowodowych, określając ich zakres.

2.

Z materiałami uzyskanymi w wyniku czynności dowodowych, o których mowa w ust. 1, rzecznik

dyscyplinarny zapoznaje obwinionego. W terminie 3 dni od dnia zapoznania obwiniony

ma prawo zgłoszenia wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu, o którym mowa w ust. 1,

uwag dotyczących przeprowadzonych czynności dowodowych. Przepisy art. 135i ust. 1-4

stosuje się odpowiednio.

1.

Wyższy przełożony dyscyplinarny w terminie 7 dni od dnia wniesienia odwołania może

powołać komisję do zbadania zaskarżonego orzeczenia, zwaną dalej „komisją”. W przypadku

odwołania od orzeczenia o ukaraniu karą, o której mowa w art. 134 pkt 4-6, wyższy

przełożony dyscyplinarny jest obowiązany powołać komisję.

2.

Komisja składa się z trzech oficerów w służbie stałej, z których dwóch wyznacza wyższy

przełożony dyscyplinarny, a jednego właściwy zarząd wojewódzki związku zawodowego

policjantów, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

O wyznaczeniu przedstawiciela związku zawodowego do składu komisji przewodniczący

zarządu wojewódzkiego związku zawodowego policjantów zawiadamia wyższego przełożonego

dyscyplinarnego w terminie 3 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o powołaniu takiej

komisji. W przypadku niewyznaczenia przedstawiciela związku zawodowego, trzeciego

członka komisji wyznacza wyższy przełożony dyscyplinarny.

4.

Wyższy przełożony dyscyplinarny wyznacza przewodniczącego spośród członków komisji.

5.

Przepisy art. 135c ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do członków komisji.

6.

Komisja może wysłuchać rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego lub jego obrońcę.

7.

Niestawiennictwo prawidłowo zawiadomionych: rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego

lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznawania sprawy.

8.

Komisja może wystąpić do wyższego przełożonego dyscyplinarnego o uzupełnienie materiału

dowodowego w trybie art. 135l ust. 1.

1.

Z przeprowadzonych czynności komisja sporządza sprawozdanie wraz z wnioskiem dotyczącym

sposobu załatwienia odwołania.

2.

Komisja przedstawia wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu sprawozdanie, o którym mowa

w ust. 1, w terminie 21 dni od dnia jej powołania.

3.

Rozpatrzenie odwołania przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego powinno nastąpić

w terminie 14 dni od dnia wpływu odwołania, a w przypadku powołania komisji - w terminie

7 dni od dnia otrzymania sprawozdania, o którym mowa w ust. 1.

4.

Wyższy przełożony dyscyplinarny może zaskarżone orzeczenie

1)

utrzymać w mocy albo

2)

uchylić w całości albo w części i w tym zakresie uniewinnić obwinionego, odstąpić

od ukarania, względnie wymierzyć inną karę, bądź uchylając to orzeczenie - umorzyć

postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji, albo

3)

uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego

dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych

w całości lub w znacznej części.

5.

Postępowanie odwoławcze umarza się w przypadku cofnięcia odwołania.

6.

W postępowaniu odwoławczym wyższy przełożony dyscyplinarny nie może wymierzyć surowszej

kary dyscyplinarnej, chyba że zaskarżone orzeczenie rażąco narusza prawo lub interes

służby.

1.

Orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne

1)

z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono,

2)

w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy.

2.

Przełożony dyscyplinarny, po uprawomocnieniu się orzeczenia lub postanowienia, niezwłocznie

wykonuje orzeczoną karę. Przy orzeczeniu kary zakazu opuszczania wyznaczonego miejsca

przebywania przełożony dyscyplinarny określa termin rozpoczęcia i zakończenia kary,

jednocześnie powiadamia o tym ukaranego.

3.

Przełożony właściwy w sprawach osobowych po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie

wykonuje karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

4.

Przełożony, o którym mowa w ust. 3, po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie

wykonuje karę: wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, obniżenia stopnia lub wydalenia

ze służby przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o: zwolnieniu lub odwołaniu

ukaranego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i powołaniu lub mianowaniu

go na niższe stanowisko służbowe, obniżeniu stopnia lub zwolnieniu ukaranego policjanta

ze służby. Przepis art. 134e ust. 2 stosuje się odpowiednio.

5.

Prawomocne orzeczenie o odstąpieniu od ukarania albo o ukaraniu oraz prawomocne postanowienie

o odstąpieniu od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego włącza się do akt osobowych

policjanta.

1.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje

się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania

kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również

art. 184 Kodeksu postępowania karnego.

2.

O zwolnieniu od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania osoby pozostającej z obwinionym

w szczególnie bliskim stosunku osobistym rozstrzyga rzecznik dyscyplinarny. Na odmowę

zwolnienia od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania służy zażalenie w terminie

3 dni od dnia doręczenia postanowienia.

1.

Zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą.

2.

Kary dyscyplinarne podlegają zatarciu po upływie

1)

6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary nagany lub kary zakazu opuszczania

wyznaczonego miejsca przebywania,

2)

12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności

do służby na zajmowanym stanowisku,

3)

18 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko

służbowe.

3.

W przypadku nienagannej służby, stwierdzonej w opinii służbowej, przełożony dyscyplinarny,

o którym mowa w art. 32 ust. 1, może zatrzeć karę dyscyplinarną przed upływem terminu

określonego w ust. 2, jednak nie wcześniej niż przed upływem

1)

3 miesięcy od dnia orzeczenia kary nagany lub kary zakazu opuszczania wyznaczonego

miejsca przebywania,

2)

6 miesięcy od dnia orzeczenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby

na zajmowanym stanowisku,

3)

12 miesięcy od dnia orzeczenia kary wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

4.

Za wykazanie męstwa lub odwagi oraz za poważne osiągnięcia w wykonywaniu zadań służbowych

przełożony dyscyplinarny, o którym mowa w art. 32 ust. 1, może w każdym czasie zatrzeć

karę dyscyplinarną.

5.

Jeżeli policjant zostanie ponownie ukarany przed zatarciem kary dyscyplinarnej, okres

wymagany do zatarcia nieodbytej kary biegnie na nowo od dnia orzeczenia nowej kary.

6.

W przypadku jednoczesnego wykonywania więcej niż jednej kary dyscyplinarnej zatarcie

kar następuje z upływem terminu przewidzianego dla kary surowszej.

7.

Zatarcie kary dyscyplinarnej powoduje usunięcie z akt osobowych policjanta orzeczenia

o ukaraniu. Orzeczenie o odstąpieniu od ukarania usuwa się z akt osobowych po upływie

6 miesięcy od dnia jego uprawomocnienia się, przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli

1)

dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się

fałszywe,

2)

zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania

dyscyplinarnego,

3)

orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ

na treść orzeczenia,

4)

orzeczenie zostało wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostały

następnie uchylone lub zmienione.

2.

Postępowanie dyscyplinarne wznawia się na wniosek ukaranego lub obwinionego, albo

w przypadku jego śmierci na wniosek członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej,

jeżeli w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie

przepis prawny będący podstawą wydania orzeczenia dyscyplinarnego.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wniosek o wznowienie składa się w terminie miesiąca

od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

4.

Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się na niekorzyść ukaranego po ustaniu karalności

przewinienia dyscyplinarnego.

5.

Postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się po upływie 5 lat od dnia uprawomocnienia

się orzeczenia.

6.

Przełożony dyscyplinarny, który wydał prawomocne orzeczenie dyscyplinarne, wznawia

postępowanie dyscyplinarne z urzędu lub na wniosek ukaranego lub obwinionego albo,

w przypadku jego śmierci, na wniosek członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej.

O wznowieniu postępowania dyscyplinarnego z urzędu zawiadamia się ukaranego lub obwinionego

albo, w przypadku jego śmierci, członka rodziny uprawnionego do renty rodzinnej.

7.

Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego,

który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym

obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

8.

Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność przełożonego dyscyplinarnego,

o którym mowa w ust. 6, o wznowieniu rozstrzyga wyższy przełożony dyscyplinarny.

9.

Na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego ukaranemu oraz

członkowi rodziny uprawnionemu do renty rodzinnej, o którym mowa w ust. 6, służy zażalenie

do wyższego przełożonego dyscyplinarnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia, z tym

że na postanowienie wydane przez Komendanta Głównego Policji przysługuje jedynie w

takim samym terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

1.

Po wznowieniu postępowania dyscyplinarnego przeprowadza się czynności dowodowe ograniczone

do przyczyn wznowienia, a po ich zakończeniu, stosownie do poczynionych ustaleń, wydaje

się orzeczenie

1)

uchylające dotychczasowe orzeczenie i stwierdzające uniewinnienie ukaranego lub umorzenie

postępowania dyscyplinarnego albo

2)

zmieniające dotychczasowe orzeczenie i wymierzające inną karę dyscyplinarną, albo

3)

odmawiające uchylenia dotychczasowego orzeczenia.

2.

Zmiana dotychczasowego orzeczenia i wymierzenie innej kary dyscyplinarnej nie może

nastąpić po ustaniu karalności przewinienia dyscyplinarnego.

3.

Orzeczenie kary surowszej od dotychczasowej jest możliwe tylko wtedy, gdy wznowienie

następuje z urzędu i orzeczona kara jest rażąco niewspółmierna do popełnionego przewinienia

dyscyplinarnego.

4.

Jeżeli w następstwie wznowienia postępowania wymierzono karę łagodniejszą, ulegają

uchyleniu skutki kary dotychczasowej, a w razie wymierzenia kary surowszej, jej wykonanie

rozpoczyna się od dnia wymierzenia.

5.

Na orzeczenie i postanowienie wydane w trybie wznowienia postępowania dyscyplinarnego

służy ukaranemu lub obwinionemu, a w przypadku jego śmierci, członkowi rodziny uprawnionemu

do renty rodzinnej, odwołanie lub zażalenie do wyższego przełożonego dyscyplinarnego

w terminie 7 dni od dnia doręczenia, z tym że na orzeczenia i postanowienia wydane

przez Komendanta Głównego Policji przysługuje jedynie, w takim samym terminie, wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepisy art. 135n ust. 4-6 stosuje się odpowiednio.

6.

Termin zatarcia kary zmienionej w następstwie wznowienia postępowania liczy się od

dnia uprawomocnienia się orzeczenia o wymierzeniu nowej kary. Na poczet okresu zatarcia

nowej kary zalicza się okres zatarcia, który upłynął od uprawomocnienia się orzeczenia

kary dotychczasowej.

Od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi

przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do

policjantów, w tym obieg dokumentów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, prostowanie

błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, oraz określi wzory

postanowień i innych dokumentów sporządzanych w postępowaniu dyscyplinarnym, mając

na względzie sprawność prowadzonego postępowania.