Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

Ustawa określa

1)

zasady powoływania do zawodowej służby wojskowej;

2)

przebieg służby wojskowej żołnierzy zawodowych;

3)

podstawowe uprawnienia i obowiązki służbowe żołnierzy zawodowych, w tym uprawnienia

w zakresie działalności publicznej;

4)

zasady otrzymywania uposażenia i innych należności pieniężnych przez żołnierzy zawodowych;

5)

zasady zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej;

6)

przebieg służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych;

7)

przebieg służby wojskowej żołnierzy zawodowych i kandydatów na żołnierzy zawodowych

w razie ogłoszenia mobilizacji, stanu wojennego i w czasie wojny.

Ustawa określa uposażenie i inne należności pieniężne żołnierzy odbywających zasadniczą

służbę wojskową, nadterminową zasadniczą służbę wojskową, przeszkolenie wojskowe,

ćwiczenia wojskowe i okresową służbę wojskową oraz pełniących służbę wojskową w razie

ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

Żołnierzem zawodowym może być osoba posiadająca wyłącznie obywatelstwo polskie, o

nieposzlakowanej opinii, której wierność dla Rzeczypospolitej Polskiej nie budzi wątpliwości,

posiadająca odpowiednie kwalifikacje oraz zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia

zawodowej służby wojskowej.

1.

Żołnierze zawodowi są żołnierzami w czynnej służbie wojskowej.

2.

Żołnierze zawodowi pełnią zawodową służbę wojskową dla dobra Rzeczypospolitej Polskiej.

Służba ta wymaga zdyscyplinowania, lojalności i poświęcenia.

3.

Państwo zapewnia żołnierzom zawodowym godne warunki życia, umożliwiające oddanie się

służbie Narodowi i Ojczyźnie, rekompensując odpowiednio trud, ograniczenia i wyrzeczenia

związane z pełnieniem zawodowej służby wojskowej.

1.

Żołnierze zawodowi stanowią kadrę zawodową Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

zwanych dalej „Siłami Zbrojnymi”.

2.

Kadra zawodowa Sił Zbrojnych dzieli się na

1)

korpus oficerów zawodowych;

2)

korpus podoficerów zawodowych;

3)

korpus szeregowych zawodowych.

3.

Korpusy oficerów, podoficerów i szeregowych zawodowych dzielą się na korpusy osobowe

składające się z grup osobowych.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, liczbę stanowisk służbowych w poszczególnych

korpusach kadry zawodowej Sił Zbrojnych, uwzględniając planowaną strukturę Sił Zbrojnych.

5.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi korpusy osobowe

oraz ustala ich podział na grupy osobowe, zapewniając zaspokojenie potrzeb Sił Zbrojnych.

6.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze zarządzenia, nazwy stanowisk służbowych

oraz ich liczbę, wraz z zaszeregowaniem do określonego stopnia etatowego, grupy uposażenia

oraz korpusu osobowego i grupy osobowej.

1.

Zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa

komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie wojskowej komisji

lekarskiej jest decyzją.

2.

Do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się

1)

żołnierza zawodowego - z urzędu albo na jego wniosek;

2)

żołnierza i inną osobę, która zgłosiła chęć pełnienia zawodowej służby wojskowej -

z urzędu.

3.

Do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się z urzędu żołnierzy zawodowych

1)

gdy nie wykonują zadań służbowych z powodu choroby trwającej nieprzerwanie przez trzy

miesiące;

2)

jeżeli w ich stanie zdrowia nastąpiło pogorszenie uniemożliwiające lub utrudniające

wykonywanie zadań służbowych;

3)

gdy ulegli wypadkom pozostającym w związku z pełnieniem zawodowej służby wojskowej

lub u których została stwierdzona choroba powstała w związku ze szczególnymi właściwościami

lub warunkami służby wojskowej;

4)

w celu przeprowadzenia okresowych lub okolicznościowych badań lekarskich - jeżeli

zaliczeni zostali do określonych grup osobowych;

5)

przed skierowaniem do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa

oraz po powrocie do kraju;

6)

jeżeli orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest niezbędne w postępowaniu karnym

lub w sprawach o wykroczenia.

4.

Do wojskowej komisji lekarskiej można skierować z urzędu żołnierza zawodowego również

w innych niż wymienione w ust. 3 przypadkach uzasadnionych potrzebami Sił Zbrojnych,

w tym w szczególności

1)

przed wyznaczeniem na stanowisko służbowe;

2)

w związku z przeniesieniem do innego korpusu osobowego albo innej grupy osobowej;

3)

przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej z przyczyn innych niż ze względu na

stan zdrowia.

5.

Do wojskowej komisji lekarskiej kierują

1)

wojskowy komendant uzupełnień - żołnierzy i inne osoby ubiegające się o powołanie

do zawodowej służby wojskowej;

2)

dowódca jednostki wojskowej - w przypadkach wymienionych w ust. 3 pkt 1-4 i ust. 4

pkt 3, a także, po uzgodnieniu z organem właściwym do wyznaczenia żołnierza zawodowego

na stanowisko służbowe, w przypadkach wymienionych w ust. 3 pkt 5 oraz ust. 4 pkt

1 i 2, jak również żołnierzy nadterminowej zasadniczej służby wojskowej i zasadniczej

służby wojskowej ubiegających się o powołanie do zawodowej służby wojskowej;

3)

sąd, prokurator, komendant jednostki organizacyjnej Żandarmerii Wojskowej oraz inny

organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawach o przestępstwo lub wykroczenie

- w przypadku wymienionym w ust. 3 pkt 6;

4)

Minister Obrony Narodowej - wszystkich żołnierzy zawodowych.

6.

Ustala się następujące kategorie zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby

wojskowej

1)

kategoria Z - zdolny do zawodowej służby wojskowej, co oznacza zdolność do pełnienia

zawodowej służby wojskowej oraz służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego;

2)

kategoria N - trwale lub czasowo niezdolny do zawodowej służby wojskowej oraz niezdolny

do służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego.

7.

Orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza lub innej osoby do jednej z kategorii, o

których mowa w ust. 6, właściwe wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania

lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych

rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych,

z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji

szpitalnej.

8.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby

wojskowej oraz do służby poza granicami państwa;

2)

wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do pełnienia służby

w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych

stanowiskach służbowych wymagających szczególnych predyspozycji zdrowotnych;

3)

właściwość i tryb postępowania wojskowych komisji lekarskich;

4)

tryb kierowania do wojskowych komisji lekarskich żołnierzy zawodowych i osób ubiegających

się o powołanie do zawodowej służby wojskowej;

5)

szczegółowe warunki orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej;

6)

szczegółowe warunki orzekania o zdolności do służby wojskowej poza granicami państwa;

7)

sposób ustalania związku chorób oraz śmierci ze służbą wojskową.

9.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8, należy wskazać kategorie zdolności do zawodowej

służby wojskowej orzekane w razie stwierdzenia poszczególnych chorób lub ułomności

oraz uwzględnić oznaczenie chorób lub ułomności według paragrafów i punktów w celu

zapewnienia ochrony danych osobowych w procesie orzeczniczym, a także określić tryb

kierowania do wojskowych komisji lekarskich i tryb postępowania tych komisji, z uwzględnieniem

prowadzenia dodatkowych badań specjalistycznych wymaganych w poszczególnych rodzajach

Sił Zbrojnych i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, a

także do służby poza granicami państwa, tryb wydawania orzeczeń i ich zatwierdzania,

niezbędne elementy orzeczenia, tryb rozpatrywania odwołań i sprzeciwów od tych orzeczeń

oraz ich uchylania w trybie nadzoru, niezbędną dokumentację lekarską i inne dokumenty

mogące stanowić podstawę orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, wzór skierowania

do wojskowych komisji lekarskich, jak również wzory orzeczeń i certyfikatów wydawanych

przez te komisje. Rozporządzenie zapewni, aby do zawodowej służby wojskowej były powoływane

i pełniły ją osoby posiadające stan zdrowia odpowiadający warunkom zawodowej służby

wojskowej.

1.

W rozumieniu ustawy następujące określenia oznaczają

1)

żołnierze zawodowi - żołnierzy powołanych do zawodowej służby wojskowej i pełniących

tę służbę na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej lub kontraktu na pełnienie

służby terminowej, z wyjątkiem żołnierzy zawodowych aplikantów, asesorów i sędziów

sądów wojskowych, którzy na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych

(Dz. U. Nr 117, poz. 753, z późn. zm. pełnią służbę stałą;

2)

potrzeby Sił Zbrojnych - celowość

a)

powołania do zawodowej służby wojskowej,

b)

wyznaczenia na stanowisko służbowe,

c)

zwolnienia ze stanowiska służbowego,

d)

przeniesienia do rezerwy kadrowej lub dyspozycji albo do innego korpusu osobowego,

e)

zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej

- w ramach liczby stanowisk w poszczególnych korpusach kadry zawodowej Sił Zbrojnych;

3)

stanowisko służbowe - usytuowanie żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki

organizacyjnej, z określonymi dla tego stanowiska

a)

nazwą,

b)

stopniem etatowym,

c)

wymaganiami kwalifikacyjnymi,

d)

opisem stanowiska,

e)

grupą uposażenia,

f)

korpusem osobowym,

g)

grupą osobową;

4)

stopień etatowy - określony dla danego stanowiska służbowego stopień wojskowy;

5)

wyższe stanowisko służbowe - stanowisko służbowe, którego stopień etatowy jest wyższy

od stopnia etatowego poprzednio zajmowanego stanowiska służbowego;

6)

równorzędne stanowisko służbowe - stanowisko służbowe, którego stopień etatowy jest

równy stopniowi etatowemu poprzednio zajmowanego stanowiska służbowego;

7)

stanowiska główne - stanowiska służbowe przeznaczone dla oficerów zawodowych, na których

ponosi się bezpośrednią odpowiedzialność za zdolność bojową pododdziałów, oddziałów

i innych jednostek organizacyjnych bądź bezpośrednią odpowiedzialność za istotny element

funkcjonowania Sił Zbrojnych w okresie pokoju lub wojny;

8)

stanowiska pośrednie - stanowiska służbowe przeznaczone dla oficerów zawodowych, wyodrębnione

spośród wszystkich stanowisk służbowych, na których pełnienie służby przygotowuje

ich do objęcia stanowisk głównych;

9)

stanowiska zasadnicze - grupę stanowisk służbowych obejmującą stanowiska główne i

pośrednie;

10)

stanowiska szczególne - stanowiska służbowe specyficzne z uwagi na rodzaj i charakter

wykonywanych obowiązków oraz wymagań kwalifikacyjnych, do których przygotowanie nie

jest realizowane w systemie szkolenia i doskonalenia zawodowego w ramach szkolnictwa

wojskowego;

11)

stanowiska zabezpieczające - stanowiska służbowe przeznaczone dla oficerów zawodowych,

wyodrębnione spośród wszystkich stanowisk służbowych, z wyłączeniem stanowisk zasadniczych

i szczególnych;

12)

kadencja na stanowisku - okres pełnienia przez żołnierza zawodowego służby na stanowisku

służbowym określony w opisie stanowiska służbowego, jakie żołnierz ten zajmuje, oraz

w decyzji personalnej wyznaczającej go na to stanowisko;

13)

kontrakt - pisemną umowę zawartą między osobą zgłaszającą chęć pełnienia zawodowej

służby wojskowej lub służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego a organem

właściwym do zawarcia takiej umowy;

14)

modele przebiegu służby wojskowej - przewidzianą dla poszczególnych korpusów kadry

zawodowej Sił Zbrojnych kolejność zajmowania poszczególnych stanowisk służbowych,

na podstawie której planuje się rozwój służbowy żołnierzy zawodowych;

15)

sędziowie sądów wojskowych - żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową

na stanowiskach sędziów w sądach wojskowych i w Departamencie Sądów Wojskowych Ministerstwa

Sprawiedliwości;

16)

prokuratorzy wojskowi - żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na

stanowiskach prokuratorów w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury;

17)

objęcie stanowiska służbowego - określony w rozkazie dowódcy jednostki wojskowej dzień

przystąpienia żołnierza zawodowego do wykonywania obowiązków służbowych na stanowisku

służbowym, na które żołnierz ten został wyznaczony decyzją uprawnionego organu;

18)

adres zameldowania - adres miejsca zameldowania żołnierza zawodowego na pobyt stały.

2.

Ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o

1)

jednostce wojskowej - należy przez to rozumieć jednostkę wojskową, o której mowa w

przepisach ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z późn. zm., oraz jednostki organizacyjne podporządkowane Ministrowi Obrony Narodowej i przez

niego nadzorowane, przedsiębiorstwa państwowe, dla których jest on organem założycielskim,

oraz komórki organizacyjne Ministerstwa Obrony Narodowej;

2)

decyzji - należy przez to rozumieć również rozkaz personalny.

1.

Żołnierzowi delegowanemu do wykonywania zadań służbowych poza stałym miejscem odbywania

służby przysługują należności za podróże służbowe.

2.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość, tryb przyznawania należności za podróże służbowe,

z uwzględnieniem sposobu obliczania czasu podróży służbowej oraz rodzaju należności

i sposobu ustalania ich wysokości oraz terminów i trybu wypłaty tych należności.

1.

Jeżeli żołnierz zwolniony z czynnej służby nie spełnia warunków do nabycia prawa do

emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, od uposażenia wypłaconego żołnierzowi

po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia zwolnienia ze służby, od którego nie odprowadzono

składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, przekazuje się do Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych składki za ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm..

2.

Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i

rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się

1)

kwotę najniższego wynagrodzenia ustalaną na podstawie odrębnych przepisów - za okres

służby wojskowej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego przed dniem 1 stycznia

2003 r.,

2)

kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w grudniu roku poprzedniego,

ustalonego na podstawie odrębnych przepisów - za okres służby wojskowej w charakterze

kandydata na żołnierza zawodowego po dniu 31 grudnia 2002 r.,

3)

uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na podstawie art. 18 ustawy, o której

mowa w ust. 1 - za pozostałe okresy służby.

3.

Składki, o których mowa w ust. 1, przekazuje się również w przypadku, gdy żołnierz

spełnia jedynie warunki do nabycia prawa do wojskowej renty inwalidzkiej. Przekazanie

składek następuje na wniosek żołnierza.

4.

Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek określonym na podstawie

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z późn. zm..

5.

Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie ust. 4, stosuje

się odpowiednio art. 19 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, o której mowa

w ust. 1.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się również do żołnierza, który pozostawał w służbie przed

dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, pomimo spełnienia warunków

do nabycia prawa do emerytury wojskowej, zgłosił wniosek o przyznanie emerytury z

tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych, zwaloryzowanych składek przekazuje

się niezwłocznie na podstawie zawiadomienia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych o

nabyciu przez żołnierza prawa do emerytury przewidzianej w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

8.

Kwota należnych, zwaloryzowanych składek stanowi przychody Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

9.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia

społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania do Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz jednostki

do tego właściwe, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego, niezwłocznego

wykonywania czynności związanych z przekazywaniem tych składek.

10.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania

do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, za

żołnierzy zawodowych pełniących służbę w jednostkach podległych ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych oraz jednostki do tego właściwe, mając na uwadze konieczność

zapewnienia prawidłowego i niezwłocznego wykonywania czynności związanych z przekazywaniem

tych składek.

1.

Przewidziane w ustawie uprawnienia i obowiązki dowódców jednostek wojskowych w stosunku

do żołnierzy zawodowych

1)

pełniących zawodową służbę wojskową w jednostkach organizacyjnych podporządkowanych

Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych, przedsiębiorstwach państwowych,

dla których jest on organem założycielskim, albo komórkach organizacyjnych Ministerstwa

Obrony Narodowej - przysługują odpowiednio dyrektorom (szefom, komendantom, kierownikom,

prezesom) tych jednostek i komórek organizacyjnych;

2)

zajmujących stanowiska dowódców jednostek wojskowych (dyrektorów, szefów, komendantów,

kierowników, prezesów) - przysługują ich bezpośrednim przełożonym.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do kierowników instytucji cywilnych, o których

mowa w art. 22 ust. 1.

1.

Od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz

zawodowy może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia, na zasadach określonych

w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., a także, z zastrzeżeniem ust. 2, skargę do właściwego sądu administracyjnego, na

zasadach określonych w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych

(Dz. U. Nr 153, poz. 1269).

2.

Skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach

1)

wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia

do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji;

2)

mianowania na stopień wojskowy;

3)

przeniesienia do innego korpusu osobowego lub do innej grupy osobowej;

4)

delegowania do wykonywania zadań służbowych poza jednostką wojskową.

1.

Stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej powstaje w drodze powołania, na podstawie

dobrowolnego zgłoszenia do tej służby, po spełnieniu łącznie następujących warunków

1)

wydaniu rozkazu personalnego o powołaniu do zawodowej służby wojskowej;

2)

podpisaniu kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej;

3)

stawieniu się osoby powołanej, z którą zawarto kontrakt, do pełnienia zawodowej służby

wojskowej.

2.

Termin i miejsce rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej określa kontrakt.

3.

Rozkaz personalny o powołaniu do zawodowej służby wojskowej wydaje, uwzględniając

potrzeby Sił Zbrojnych, Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

Do zawodowej służby wojskowej

1)

w korpusie oficerów zawodowych

a)

powołuje się żołnierza mianowanego na stopień wojskowy podporucznika (podporucznika

marynarki) po ukończeniu przez niego

-

wyższej szkoły wojskowej i uzyskaniu tytułu zawodowego magistra (równorzędnego),

-

szkolenia wojskowego, w przypadku posiadania tytułu zawodowego magistra (równorzędnego),

b)

może być powołany oficer rezerwy posiadający tytuł zawodowego magistra (równorzędny);

2)

w korpusie podoficerów zawodowych

a)

powołuje się żołnierza mianowanego na stopień wojskowy kaprala (mata), posiadającego

świadectwo dojrzałości, po ukończeniu przez niego nauki w szkole podoficerskiej,

b)

może być powołany podoficer rezerwy posiadający świadectwo dojrzałości;

3)

w korpusie szeregowych zawodowych może być powołany

a)

żołnierz rezerwy, który ukończył co najmniej gimnazjum i posiada przygotowanie zawodowe

oraz odbył w pełnym wymiarze zasadniczą służbę wojskową,

b)

żołnierz nadterminowej zasadniczej służby wojskowej i zasadniczej służby wojskowej,

który ukończył co najmniej gimnazjum i posiada przygotowanie zawodowe

- jeżeli posiada kwalifikacje przydatne w korpusie osobowym, w jakim ma pełnić zawodową

służbę wojskową, i po mianowaniu go na stopień wojskowy starszego szeregowego (starszego

marynarza), jeżeli posiada niższy stopień wojskowy.

Jeżeli przemawiają za tym uzasadnione potrzeby Sił Zbrojnych, do zawodowej służby

wojskowej można powołać, w korpusie szeregowych zawodowych, pomimo niespełniania warunków

określonych w art. 10 pkt 3, osobę, która ukończyła co najmniej gimnazjum i posiada

przygotowanie zawodowe oraz szczególne kwalifikacje lub umiejętności, po mianowaniu

na stopień wojskowy starszego szeregowego (starszego marynarza).

1.

Kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej może być zawarty jako

1)

kontrakt na pełnienie służby stałej;

2)

kontrakt na pełnienie służby terminowej.

2.

Właściwym do zawierania kontraktów jest organ uprawniony do wyznaczenia żołnierza

zawodowego na stanowisko służbowe, na którym żołnierz będzie pełnił zawodową służbę

wojskową.

3.

Kontrakt na pełnienie służby terminowej zawiera się na okres do sześciu lat.

1.

Z żołnierzami powołanymi do zawodowej służby wojskowej zawiera się kontrakty na pełnienie

służby terminowej, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Z żołnierzami, którzy ukończyli wyższą szkołę wojskową lub szkolenie wojskowe, o których

mowa w art. 10 pkt 1 lit. a, albo szkołę podoficerską z oceną ogólną bardzo dobrą

lub dobrą, mogą być zawarte kontrakty na pełnienie służby stałej.

1.

Najpóźniej na dwanaście miesięcy przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty

kontrakt na pełnienie służby terminowej, żołnierz zawodowy może wystąpić z wnioskiem

o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie służby terminowej.

2.

Z żołnierzem zawodowym pełniącym zawodową służbę wojskową w ramach kontraktu na pełnienie

służby terminowej może być podpisany, na jego wniosek, kontrakt na pełnienie służby

stałej, jeżeli posiada bardzo dobrą ocenę w ostatniej opinii okresowej.

3.

Z inicjatywą zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie służby terminowej lub kontraktu

na pełnienie służby stałej może wystąpić również dowódca jednostki wojskowej, w której

żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową.

Kontrakt powinien zawierać

1)

oznaczenie stron - stopień wojskowy, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe dowódcy

jednostki wojskowej, a także stopień wojskowy, imię i nazwisko, imię ojca, datę urodzenia,

adres zameldowania, serię i numer dowodu tożsamości oraz numer PESEL i numer identyfikacji

podatkowej żołnierza lub innej osoby powoływanej do zawodowej służby wojskowej;

2)

datę i miejsce podpisania;

3)

określenie dnia rozpoczęcia zawodowej służby wojskowej, a w przypadku kontraktu na

pełnienie służby terminowej, również dnia, do którego kontrakt obowiązuje;

4)

określenie rodzaju stanowisk służbowych, na których będzie pełniona zawodowa służba

wojskowa - w przypadku kontraktu na pełnienie służby terminowej;

5)

oświadczenie żołnierza lub innej osoby powoływanej do zawodowej służby wojskowej,

że znane są im zasady pełnienia tej służby;

6)

podpisy stron.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb powoływania do zawodowej służby wojskowej oraz nadawania

pierwszych stopni wojskowych osobom, o których mowa w art. 10 pkt 1 lit. a, pkt 2

lit. a i pkt 3 oraz art. 11;

2)

szczegółowy tryb zawierania kontraktów i wzory kontraktów.

Rozporządzenie powinno zagwarantować, aby nabór do zawodowej służby wojskowej, przy

uwzględnieniu kryteriów przewidzianych w ustawie, miał charakter otwarty i był konkurencyjny.

1.

Przepisów art. 9, art. 10 pkt 1, art. 12, art. 13 ust. 1 oraz art. 14 i 15 nie stosuje

się w przypadku powołania do zawodowej służby wojskowej aplikantów, asesorów i sędziów

w sądach wojskowych.

2.

Powołanie do zawodowej służby wojskowej aplikantów, asesorów i sędziów w sądach wojskowych

reguluje ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych.

1.

Pracownik powołany do zawodowej służby wojskowej zachowuje prawo do ostatnio pobieranego

wynagrodzenia od pracodawcy do końca miesiąca kalendarzowego, w którym jest obowiązany

stawić się do pełnienia tej służby.

2.

Stosunek pracy z pracownikiem powołanym do zawodowej służby wojskowej wygasa z dniem

stawienia się do tej służby.

Żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową

1)

na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, z zastrzeżeniem art. 22 ust. 1 i art.

24 ust. 1;

2)

w rezerwie kadrowej;

3)

w dyspozycji.

1.

Żołnierz zawodowy zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego może być

przeniesiony do rezerwy kadrowej organu określonego w ust. 3, jeżeli przewiduje się

wyznaczenie go na inne stanowisko służbowe.

2.

Okres pozostawania żołnierza zawodowego w rezerwie kadrowej nie może być jednorazowo

dłuższy niż dwa lata, z zastrzeżeniem ust. 4.

3.

Organem wojskowym właściwym do przeniesienia żołnierza zawodowego do rezerwy kadrowej

jest

1)

Minister Obrony Narodowej - w przypadku żołnierza zawodowego zwolnionego ze stanowiska

służbowego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesa Rady Ministrów i Ministra

Obrony Narodowej;

2)

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego - w przypadku żołnierza zawodowego zwolnionego

ze stanowiska służbowego w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego i podległych jednostkach

organizacyjnych oraz w rodzajach Sił Zbrojnych, Komendzie Głównej Żandarmerii Wojskowej

i podległych im jednostkach wojskowych;

3)

dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego w sprawach kadr - w

pozostałych przypadkach.

4.

Jeżeli przeniesienie do rezerwy kadrowej następuje w związku ze skierowaniem żołnierza

zawodowego na studia zagraniczne, czas pozostawania w rezerwie kadrowej obejmuje okres

tych studiów.

1.

Żołnierz zawodowy, w stosunku do którego została wydana decyzja o zwolnieniu z zawodowej

służby wojskowej, może być na okres do dnia zwolnienia z tej służby przeniesiony do

dyspozycji.

2.

Żołnierza zawodowego z dniem przeniesienia do dyspozycji zwalnia się z dotychczas

zajmowanego stanowiska służbowego.

3.

Organem uprawnionym do przeniesienia żołnierza zawodowego do dyspozycji jest organ,

który wydał decyzję o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej, pozostawiając

tego żołnierza na zaopatrzeniu w dotychczasowej lub innej jednostce Wojskowej.

4.

Żołnierza zawodowego przeniesionego do dyspozycji właściwy dowódca może zwolnić z

wykonywania zadań służbowych.

1.

Żołnierz zawodowy, za jego pisemną zgodą, może pełnić zawodową służbę wojskową na

stanowiskach służbowych w

1)

Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

Biurze Bezpieczeństwa Narodowego, Departamencie Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości

lub Agencji Wywiadu,

2)

innych instytucjach i podmiotach realizujących szczególne zadania na rzecz obronności

i bezpieczeństwa Państwa

- zwanych dalej „instytucjami cywilnymi”.

2.

Stanowiska służbowe, o których mowa w ust. 1, ujmuje się w wykazie prowadzonym przez

Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

3.

Żołnierza zawodowego, o którym mowa w ust. 1, wyznacza na wskazane stanowisko służbowe

kierownik instytucji cywilnej w formie przewidzianej dla tego stanowiska.

4.

Żołnierzowi zawodowemu pełniącemu zawodową służbę wojskową w instytucji cywilnej przysługują

uprawnienia i świadczenia, w tym uposażenie i inne należności pieniężne, określone

w przepisach dla żołnierzy zawodowych pełniących służbę w jednostkach wojskowych,

z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Do żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w instytucjach cywilnych

stosuje się odpowiednio obowiązujące na zajmowanych przez nich stanowiskach służbowych

przepisy prawa pracy lub przepisy dotyczące stosunku służbowego, odnoszące się do

obowiązków pracodawcy i pracownika, regulaminów pracy, wyróżnień niezwiązanych z przebiegiem

zawodowej służby wojskowej, odpowiedzialności materialnej pracowników, rozkładu czasu

pracy oraz bezpieczeństwa i higieny pracy, jak również tworzenia funduszu nagród,

a także przyznawania nagród innych niż wynikające z przepisów ustawy z dnia 4 września 1997 r. o dyscyplinie wojskowej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 370 i Nr 240, poz. 2052).

6.

Minister Obrony Narodowej sprawuje nadzór w zakresie pełnienia czynnej służby wojskowej

nad żołnierzem zawodowym, o którym mowa w ust. 1.

7.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

instytucje cywilne, o których mowa w ust. 1 pkt 2;

2)

szczegółowy tryb postępowania przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych na stanowiska

służbowe w instytucjach cywilnych i odwoływania ze stanowisk;

3)

sposób wykonywania przez Ministra Obrony Narodowej nadzoru, o którym mowa w ust. 6;

4)

szczegółowe warunki i tryb opiniowania żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę

wojskową w instytucjach cywilnych oraz przełożonych uprawnionych do sporządzenia opinii.

8.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 7, ustali w szczególności informacje, które powinien

zawierać wniosek o wyznaczenie żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe w instytucji

cywilnej, oraz kompetencje w zakresie wyznaczania na stanowiska służbowe w instytucjach

cywilnych i odwoływania z tych stanowisk przez Ministra Obrony Narodowej i kierowników

instytucji cywilnych.

Tryb postępowania i warunki wymagane przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych na stanowiska

służbowe aplikantów, asesorów i sędziów w sądach wojskowych oraz aplikantów, asesorów

i prokuratorów w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury i odwoływania

z tych stanowisk określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych i ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 206 i Nr 213, poz. 1802).

1.

Żołnierz zawodowy może być wyznaczony lub skierowany do pełnienia zawodowej służby

wojskowej poza granicami państwa.

2.

Do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa wyznacza lub kieruje

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Żołnierzy zawodowych, o których mowa w art. 44 ust. 1 pkt 1, do pełnienia zawodowej

służby wojskowej poza granicami państwa wyznacza lub kieruje Minister Obrony Narodowej.

4.

W czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa żołnierz zawodowy

podlega organowi, który wyznaczył lub skierował go do tej służby. Podczas wykonywania

zadań służbowych poza granicami państwa żołnierz zawodowy może podlegać, w zależności

od miejsca pełnienia zawodowej służby wojskowej, również innym przełożonym.

5.

Żołnierzom zawodowym wyznaczonym do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami

państwa przysługują, w szczególności, następujące uprawnienia i świadczenia

1)

prawo przebywania w miejscu pełnienia służby wraz z małżonkiem i dziećmi;

2)

prawo do nieodpłatnego zakwaterowania w lokalu mieszkalnym, wraz z niezbędnym umeblowaniem

i wyposażeniem, zgodnie z warunkami miejscowymi, odpowiednio do zajmowanego stanowiska

służbowego i liczby przebywających z nim członków rodziny; w przypadku braku możliwości

zapewnienia lokalu mieszkalnego żołnierzowi przysługuje równoważnik pieniężny;

3)

zwrot opłat związanych z nauką dzieci w szkole podstawowej, gimnazjum i szkole średniej;

4)

zwrot niezbędnych, udokumentowanych kosztów leczenia w państwie, w którym pełni służbę,

oraz kosztów leczenia przebywających z nim członków rodziny.

6.

Niezależnie od świadczeń, o których mowa w ust. 5, żołnierzom zawodowym udającym się

poza granice państwa w celu objęcia stanowiska służbowego oraz żołnierzom pełniącym

służbę poza granicami państwa wyznaczonym na kolejne stanowisko za granicą w innym

państwie niż dotychczas, a także żołnierzom powracającym do kraju po zakończeniu pełnienia

służby poza granicami państwa przysługuje zwrot kosztów

1)

podróży żołnierza i przebywających z nim członków rodziny;

2)

przewozu rzeczy osobistego użytku i przedmiotów gospodarstwa domowego;

3)

przejazdu do miejsca pełnienia służby za granicą i z powrotem do kraju członków rodziny

nieprzebywających z nim za granicą

a)

raz na dwa lata, jeżeli członek rodziny żołnierza nie przesiedlał się za granicę do

miejsca pełnienia służby żołnierza,

b)

jeden raz, jeżeli członek rodziny przebywał z żołnierzem za granicą i żołnierzowi

pokryto koszty jego podróży, po upływie nie mniej niż jednego roku po przesiedleniu.

7.

Żołnierzom zawodowym skierowanym do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami

państwa przysługują, w szczególności, następujące uprawnienia i świadczenia

1)

bezpłatne zakwaterowanie i wyżywienie;

2)

bezpłatne świadczenia zdrowotne oraz bezpłatne zaopatrzenie w leki i artykuły sanitarne;

3)

bezpłatny przewóz

a)

z kraju do miejsca pełnienia służby i z powrotem, w związku z rozpoczęciem i zakończeniem

pełnienia służby poza granicami państwa,

b)

z miejsca pełnienia służby do kraju i z powrotem, w razie śmierci członka najbliższej

rodziny;

4)

urlop zdrowotny po powrocie do kraju, po zakończeniu pełnienia służby poza granicami

państwa;

5)

ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków zaistniałych w czasie pełnienia

służby poza granicami państwa, wskutek których nastąpiło uszkodzenie ciała, rozstrój

zdrowia lub śmierć żołnierza.

8.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, przypadki, w których następuje wyznaczenie,

a w których skierowanie do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa,

szczegółowy tryb postępowania przy wyznaczaniu lub kierowaniu żołnierzy zawodowych

do pełnienia służby poza granicami państwa, a także odwoływania do kraju z tej służby,

warunki pełnienia przez żołnierzy służby poza granicami państwa, w tym zakres podległości,

o której mowa w ust. 4, warunki przyznawania świadczeń żołnierzom wyznaczonym lub

skierowanym do pełnienia służby poza granicami państwa oraz świadczeń przysługujących

żołnierzom w związku z wyznaczeniem lub skierowaniem do pełnienia służby poza granicami

państwa. Rozporządzenie, określając obowiązki i uprawnienia żołnierzy zawodowych wyznaczonych

lub skierowanych do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa, powinno

w szczególności uwzględnić specyfikę wykonywanych zadań, zagrożenia dla zdrowia lub

życia tych żołnierzy, a także istniejące w danym państwie warunki miejscowe.

1.

Dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy jest wyznaczony na stanowisko

służbowe, może dodatkowo powierzyć żołnierzowi czasowe pełnienie obowiązków służbowych

w tej jednostce na stanowisku nieobsadzonym lub obsadzonym, na którym wyznaczony żołnierz

czasowo nie wykonuje zadań służbowych.

2.

Okres, o którym mowa w ust. 1, nie może być jednorazowo dłuższy niż piętnaście miesięcy.

3.

W wyjątkowych przypadkach podoficerowi zawodowemu można dodatkowo powierzyć czasowe

pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku służbowym przewidzianym dla oficera

zawodowego zaszeregowanym do stopnia etatowego kapitana (kapitana marynarki) włącznie,

jeżeli nie wiąże się z tym powierzeniem stosunek przełożeństwa nad oficerami.

4.

Żołnierza zawodowego, któremu dodatkowo powierzono czasowe pełnienie obowiązków służbowych

na innym stanowisku służbowym, nie zwalnia się ze stanowiska dotychczas zajmowanego.

5.

Przepisy ust. 1-4 mają zastosowanie również w przypadku czasowego powierzenia żołnierzowi

zawodowemu obowiązków pracownika wojska, z tym że w takim przypadku okres, o którym

mowa w ust. 2, nie może być jednorazowo dłuższy niż sześć miesięcy.

1.

Żołnierz zawodowy podlega opiniowaniu służbowemu w formie

1)

opiniowania okresowego - przeprowadzanego na sześć miesięcy przed dniem upływu kadencji

lub kontraktu na pełnienie służby terminowej;

2)

opiniowania specjalnego - przeprowadzanego w przypadkach określonych w ust. 2.

2.

Specjalną opinię służbową sporządza się w razie

1)

ukończenia studiów lub nauki w szkole wojskowej;

2)

ukończenia w trybie dziennym studiów doktoranckich lub podyplomowych albo kursu trwającego

co najmniej trzy miesiące;

3)

zakończenia pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku służbowym poza granicami

państwa;

4)

wystąpienia o opinię przez organ właściwy do wyznaczenia na stanowisko służbowe;

5)

wystąpienia o opinię przez sąd, prokuratora, Żandarmerię Wojskową, Wojskowe Służby

Informacyjne, rzecznika dyscyplinarnego lub rzecznika dyscypliny finansów publicznych,

Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo Policję.

3.

Opinia służbowa ma na celu ocenę wykonywania przez żołnierza zawodowego obowiązków

służbowych i stanowi podstawę do określenia dalszego przebiegu jego służby.

4.

W okresowej opinii służbowej przełożony dokonuje oceny wywiązywania się przez żołnierza

zawodowego z poszczególnych obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym

określonych w opisie tego stanowiska, wyrażoną w skali: spełnia wymagania, spełnia

wymagania w ograniczonym zakresie lub nie spełnia wymagań.

5.

Na podstawie ocen, o których mowa w ust. 4, przełożony wystawia ogólną ocenę opiniowanego

żołnierza zawodowego, wyrażoną w skali od 2 do 5 (niedostateczna, dostateczna, dobra

i bardzo dobra). W okresowej opinii służbowej określa się również prognozę przebiegu

zawodowej służby wojskowej żołnierza bliższą, dalszą i perspektywiczną.

6.

Opinię służbową sporządza pismem odręcznym bezpośredni przełożony żołnierza zawodowego.

7.

Przełożony jest obowiązany doręczyć, za pokwitowaniem, potwierdzoną kopię opinii służbowej

żołnierzowi zawodowemu, którego ona dotyczy, w ciągu czternastu dni od dnia jej sporządzenia.

W opinii służbowej zamieszcza się pouczenie o przysługującym żołnierzowi zawodowemu

prawie wniesienia odwołania od opinii.

8.

Żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo wniesienia odwołania od opinii służbowej

do wyższego przełożonego w terminie czternastu dni od dnia jej otrzymania. Odwołanie

wniesione po terminie nie podlega rozpoznaniu.

9.

Wyższy przełożony rozstrzyga ostatecznie sprawę przez

1)

utrzymanie w mocy opinii służbowej;

2)

zmianę opinii służbowej lub jej uzupełnienie;

3)

uchylenie i wydanie nowej opinii służbowej.

10.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i

tryb opiniowania żołnierzy zawodowych, zapoznawania ich z treścią opinii służbowych

oraz wnoszenia i rozpatrywania od nich odwołań, a także wzór arkusza opiniodawczego.

Rozporządzenie powinno uwzględniać, aby sporządzona opinia służbowa w sposób jednoznaczny

określała o przydatności lub braku przydatności żołnierza zawodowego na zajmowanym

stanowisku służbowym, cechy osobowości żołnierza, w tym w szczególności odporność

psychofizyczną na trudy zawodowej służby wojskowej, poziom i rzetelność wykonywania

zadań służbowych oraz predyspozycje do zajmowania wyższych stanowisk, a także organy

sporządzające specjalne opinie służbowe oraz zakres informacji zawartej w opinii specjalnej.

Powinno ono zagwarantować, aby opiniowanie było oparte na zasadzie jawności, przy

zachowaniu godności osobistej opiniowanego żołnierza zawodowego.

1.

Stopniami wojskowymi żołnierzy zawodowych są stopnie ustanowione w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Nadanie żołnierzowi zawodowemu pierwszego i kolejnych stopni wojskowych następuje

w drodze mianowania.

3.

Pierwszym stopniem wojskowym jest

1)

w korpusie oficerów zawodowych - stopień wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki);

2)

w korpusie podoficerów zawodowych - stopień wojskowy kaprala (mata);

3)

w korpusie szeregowych zawodowych - stopień wojskowy starszego szeregowego (starszego

marynarza).

Warunkiem mianowania na stopień wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki) jest

ukończenie wyższej szkoły wojskowej i posiadanie tytułu zawodowego magistra (równorzędnego)

albo posiadanie tytułu zawodowego magistra (równorzędnego) i odbycie szkolenia wojskowego

oraz zdanie egzaminu na oficera.

1.

Na stopień wojskowy kaprala (mata) mianuje się żołnierza spełniającego warunki określone

w art. 10 pkt 2 lit. a, w związku z powołaniem do zawodowej służby wojskowej.

2.

Jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, na stopień wojskowy kaprala (mata)

może być mianowany, po zdaniu egzaminu na podoficera, szeregowy zawodowy, który posiada

świadectwo dojrzałości i bardzo dobrą ogólną ocenę w opinii służbowej oraz nie ukończył

trzydziestego roku życia.

Przez żołnierzy zawodowych, o których mowa w art. 5 pkt 1 lit. c), rozumie się również

żołnierzy odbywających nadterminową zasadniczą służbę wojskową, którzy rozpoczęli

odbywanie tej służby przed dniem 1 lipca 2004 r.

Na stopień wojskowy starszego szeregowego (starszego marynarza) mianuje się żołnierza

spełniającego warunki określone w art. 10 pkt 3 lub art. 11, w związku z powołaniem

do zawodowej służby wojskowej.

1.

Żołnierza zawodowego mianuje się na stopień wojskowy odpowiadający stopniowi etatowemu

stanowiska służbowego, na jakie żołnierz ma być wyznaczony, z zastrzeżeniem ust. 2.

Mianowanie następuje z dniem objęcia obowiązków na stanowisku służbowym.

2.

Warunkiem objęcia obowiązków na stanowisku służbowym jest mianowanie żołnierza zawodowego

przez uprawniony organ wojskowy na stopień wojskowy odpowiadający stopniowi etatowemu

stanowiska, na jakie ma być wyznaczony.

1.

Na stopnie wojskowe w korpusie oficerów zawodowych, z wyjątkiem stopnia wojskowego

podporucznika (podporucznika marynarki) i stopni wojskowych generałów (admirałów),

mianuje Minister Obrony Narodowej.

2.

Mianowanie żołnierzy zawodowych na stopień wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki)

i stopnie wojskowe generałów (admirałów) następuje z uwzględnieniem zasad określonych

w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej.

3.

Na stopnie wojskowe w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych mianuje

organ właściwy do wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe, z zastrzeżeniem

ust. 4.

4.

Na pierwszy stopień wojskowy w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych

mianuje Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

Utrata stopnia wojskowego oraz degradacja następują na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej i w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm..

1.

Żołnierza zawodowego zalicza do określonego korpusu osobowego oraz grupy osobowej

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w decyzji o powołaniu go do zawodowej służby

wojskowej.

2.

Żołnierz zawodowy może być przeniesiony do innego korpusu osobowego lub do innej grupy

osobowej przez organ właściwy do wyznaczenia go na stanowisko służbowe, stosownie

do posiadanych kwalifikacji, ze względu na

1)

stan zdrowia stwierdzony orzeczeniem wojskowej komisji lekarskiej;

2)

potrzeby Sił Zbrojnych.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do aplikantów, asesorów i sędziów w sądach wojskowych.

1.

Żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe stosownie do potrzeb Sił

Zbrojnych, w zależności od wymaganych kwalifikacji zawodowych określonych w opisie

stanowiska oraz od posiadanej opinii służbowej, a żołnierza pełniącego zawodową służbę

wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej - od ustalonej dla niego

indywidualnej prognozy przebiegu służby.

2.

Określenie indywidualnej prognozy przebiegu służby oficera zawodowego i podoficera

zawodowego, o której mowa w ust. 1, odbywa się w oparciu o modele przebiegu służby.

1.

Minimalne wymagania kwalifikacyjne do wyznaczenia na stanowiska służbowe są następujące

1)

stanowiska dla szeregowych zawodowych zaszeregowane do stopnia etatowego starszego

szeregowego (starszego marynarza) - ukończenie gimnazjum oraz posiadanie przygotowania

zawodowego i ukończenie szkolenia wojskowego;

2)

stanowiska dla podoficerów zawodowych zaszeregowane do stopnia etatowego

a)

kaprala (mata) i starszego kaprala (starszego mata) - posiadanie świadectwa dojrzałości

i ukończenie szkoły podoficerskiej,

b)

plutonowego (bosmanmata) - ukończenie kursu specjalistycznego dla plutonowych (bosmanmatów),

c)

sierżanta (bosmana) - ukończenie kursu specjalistycznego dla sierżantów (bosmanów),

d)

starszego sierżanta (starszego bosmana) - ukończenie kursu specjalistycznego dla starszych

sierżantów (starszych bosmanów),

e)

młodszego chorążego (młodszego chorążego marynarki) - ukończenie kursu specjalistycznego

dla młodszych chorążych (młodszych chorążych marynarki),

f)

chorążego (chorążego marynarki) - ukończenie kursu specjalistycznego dla chorążych

(chorążych marynarki),

g)

starszego chorążego (starszego chorążego marynarki) - ukończenie kursu specjalistycznego

dla starszych chorążych (starszych chorążych marynarki),

h)

starszego chorążego sztabowego (starszego chorążego sztabowego marynarki) - ukończenie

kursu specjalistycznego dla starszych chorążych sztabowych (starszych chorążych sztabowych

marynarki);

3)

stanowiska dla oficerów zawodowych zaszeregowane do stopnia etatowego

a)

podporucznika (podporucznika marynarki) - ukończenie wyższej szkoły wojskowej i posiadanie

tytułu zawodowego magistra (równorzędnego) lub posiadanie tytułu zawodowego magistra

(równorzędnego) oraz odbycie szkolenia wojskowego i zdanie egzaminu na oficera,

b)

porucznika (porucznika marynarki) - ukończenie kursu specjalistycznego dla poruczników

(poruczników marynarki),

c)

kapitana (kapitana marynarki) - ukończenie kursu specjalistycznego dla kapitanów (kapitanów

marynarki),

d)

majora (komandora podporucznika) - ukończenie studiów podyplomowych w Akademii Obrony

Narodowej lub Akademii Marynarki Wojennej,

e)

podpułkownika (komandora porucznika) - ukończenie kursu specjalistycznego dla podpułkowników

(komandorów poruczników),

f)

pułkownika (komandora) - ukończenie studium operacyjno-strategicznego,

g)

generała brygady (kontradmirała), generała dywizji (wiceadmirała), generała broni

(admirała floty) i generała (admirała) - ukończenie studium polityki obronnej.

2.

Do celów określonych w ust. 1 pkt 2 i 3 na równi ze świadectwem lub dyplomem szkoły

wojskowej są traktowane świadectwa lub dyplomy równorzędnych zagranicznych kursów,

szkół i uczelni, a w przypadku stanowisk szczególnych - również innych równorzędnych

kursów, szkół i uczelni zagranicznych i krajowych na kierunkach zgodnych z opisem

stanowiska.

W okresie choroby, urlopu i zwolnienia od zajęć służbowych żołnierz zachowuje prawo

do pobieranego ostatnio uposażenia i innych należności pieniężnych, z uwzględnieniem

powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na wysokość uposażenia zasadniczego

lub na prawo do dodatków i innych należności pieniężnych.

1.

Żołnierz zawodowy pełniący zawodową służbę wojskową

1)

na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej - pełni tę służbę na stanowiskach

służbowych przez czas określony kadencjami;

2)

na podstawie kontraktu na pełnienie służby terminowej - pełni tę służbę na stanowiskach

służbowych przez czas kadencji, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Okres kadencji wynosi od roku do trzech lat.

3.

Kadencję lub kadencje dla żołnierzy zawodowych, o których mowa w ust. 1 pkt 2, określa

się w ten sposób, aby suma czasu trwania tych kadencji równała się okresowi, na jaki

został zawarty kontrakt.

4.

Okres kadencji na stanowisku służbowym dla każdego żołnierza zawodowego ustala w decyzji

organ uprawniony do wyznaczenia na stanowisko służbowe, zgodnie z ustaleniami w tym

zakresie zawartymi w opisie stanowiska służbowego, na jakie żołnierz ma być wyznaczony.

5.

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę

wojskową na stanowiskach służbowych aplikantów, asesorów i sędziów w sądach wojskowych

oraz aplikantów, asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury

oraz w instytucjach cywilnych.

1.

Żołnierzowi, który został zawieszony w czynnościach służbowych albo tymczasowo aresztowany,

zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę połowy uposażenia zasadniczego

oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym.

2.

W razie umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienia prawomocnym

wyrokiem sądu żołnierz otrzymuje zawieszoną część uposażenia wraz z odsetkami ustawowymi

od dnia, w którym uposażenie stało się wymagalne, choćby umorzenie lub uniewinnienie

nastąpiło po zwolnieniu żołnierza z czynnej służby wojskowej.

1.

Wyznaczenie oficera zawodowego na kolejne wyższe stanowisko główne jest uzależnione

od

1)

pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku lub stanowiskach pośrednich, z

zastrzeżeniem ust. 2;

2)

uzyskania w okresowych opiniach służbowych ogólnej oceny bardzo dobrej lub dobrej,

z zastrzeżeniem ust. 5.

2.

Warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie stosuje się przy wyznaczeniu oficera zawodowego

na stanowiska główne zaszeregowane do stopnia etatowego podporucznika (podporucznika

marynarki) oraz od stopnia etatowego generała dywizji (wiceadmirała) wzwyż.

3.

Na pierwsze stanowisko pośrednie oficer zawodowy może być wyznaczony jedynie ze stanowiska

głównego.

4.

Służba na poszczególnych stanowiskach zasadniczych jest pełniona przez jedną kadencję,

z zastrzeżeniem art. 43 ust. 2.

5.

W przypadku uzyskania przez oficera zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową

na stanowiskach zasadniczych w okresowej opinii służbowej ogólnej oceny bardzo dobrej

lub dobrej może być on wyznaczony na stanowisko służbowe zabezpieczające o tym samym

stopniu etatowym, jakie zajmował.

6.

W przypadku uzyskania przez oficera zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową

na stanowiskach zasadniczych w okresowej opinii służbowej ogólnej oceny dostatecznej

1)

wyznacza się go na stanowisko służbowe zabezpieczające o tym samym stopniu etatowym,

jakie zajmował;

2)

może być on zwolniony z zawodowej służby wojskowej.

1.

Wyznaczenie oficera zawodowego na pierwsze stanowisko zabezpieczające jest uzależnione

od pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej na stanowisku zasadniczym.

2.

Oficer zawodowy pełniący zawodową służbę wojskową na stanowisku zabezpieczającym może

być wyznaczony na stanowisko pośrednie o tym samym stopniu etatowym w przypadku uzyskania

w okresowej opinii służbowej ogólnej oceny bardzo dobrej.

3.

W przypadku uzyskania przez oficera zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową

na stanowisku zabezpieczającym w okresowej opinii służbowej ogólnej oceny dostatecznej

1)

wyznacza się go na to samo lub inne równorzędne stanowisko zabezpieczające;

2)

może być on zwolniony z zawodowej służby wojskowej.

1.

Wyznaczenie oficera zawodowego na stanowisko szczególne uzależnione jest od posiadania

przez niego szczególnych kwalifikacji lub spełniania wymagań warunkujących wykonywanie

niektórych zawodów.

2.

Wyznaczenie oficera zawodowego na wyższe stanowisko szczególne może nastąpić w zależności

od wolnych stanowisk służbowych i od okresu zajmowania dotychczasowego stanowiska,

a także od ogólnej oceny bardzo dobrej lub dobrej w okresowej opinii służbowej.

3.

Oficer zawodowy pełniący zawodową służbę wojskową na stanowisku szczególnym może być

wyznaczony, jeżeli przemawiają za tym uzasadnione potrzeby Sił Zbrojnych, na stanowisko

zasadnicze lub na stanowisko zabezpieczające o tym samym stopniu etatowym w przypadku

uzyskania w okresowej opinii służbowej ogólnej oceny bardzo dobrej lub dobrej.

4.

W przypadku uzyskania przez oficera zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową

na stanowisku szczególnym w okresowej opinii służbowej ogólnej oceny dostatecznej

1)

wyznacza się go na to samo lub inne równorzędne stanowisko szczególne;

2)

może być on zwolniony z zawodowej służby wojskowej.

5.

Przepisów ust. 2 i 4 nie stosuje się do żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę

wojskową na stanowiskach służbowych aplikantów, asesorów i sędziów w sądach wojskowych.

1.

Z uposażenia żołnierza odbywającego okresową służbę wojskową mogą być dokonywane potrącenia

w granicach i na zasadach określonych w przepisach szczególnych stosowanych do wynagrodzeń

za pracę, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 43.

2.

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, należy rozumieć uposażenie zasadnicze i

dodatki do uposażenia zasadniczego wymienione w art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2, ekwiwalent

pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, wymieniony w art. 27 ust. 1 pkt 3,

i odprawę, o której mowa w art. 27 ust. 2.

3.

Odprawa z tytułu zwolnienia z okresowej służby wojskowej, o której mowa w art. 27

ust. 2, podlega egzekucji wyłącznie na zaspokojenie zaległych świadczeń alimentacyjnych,

z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z ust. 1.

1.

Wyznaczenie podoficera zawodowego na wyższe stanowisko służbowe może nastąpić w zależności

od wolnych stanowisk i od okresu zajmowania dotychczasowego stanowiska, a także od

ogólnej oceny bardzo dobrej lub dobrej w okresowej opinii służbowej oraz od odbycia,

w zależności od potrzeb, stosownego kursu specjalistycznego.

2.

W przypadku uzyskania przez podoficera zawodowego w okresowej opinii służbowej ogólnej

oceny dostatecznej

1)

wyznacza się go na to samo lub inne równorzędne stanowisko służbowe;

2)

może być on zwolniony z zawodowej służby wojskowej.

1.

Z uposażenia żołnierza odbywającego nadterminową zasadniczą służbę wojskową mogą być

dokonywane potrącenia w granicach i na zasadach określonych w przepisach szczególnych

stosowanych do wynagrodzeń za pracę, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 43.

2.

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, należy rozumieć uposażenie zasadnicze i

dodatki do uposażenia zasadniczego, wymienione w art. 30, odprawę, o której mowa w

art. 32 ust. 2, i ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, wymieniony

w art. 32a.

3.

Odprawa z tytułu zwolnienia z nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, o której

mowa w art. 32 ust. 2, podlega egzekucji wyłącznie na zaspokojenie zaległych świadczeń

alimentacyjnych, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z ust. 1.

1.

Pełnienie zawodowej służby wojskowej w korpusie szeregowych zawodowych odbywa się

na podstawie kontraktu na pełnienie służby terminowej.

2.

W przypadku uzyskania przez szeregowego zawodowego w okresowej opinii służbowej ogólnej

oceny dostatecznej

1)

wyznacza się go na to samo lub inne równorzędne stanowisko służbowe;

2)

może być on zwolniony z zawodowej służby wojskowej.

1.

Z uposażenia żołnierzy odbywających zasadniczą służbę wojskową, ćwiczenia wojskowe

lub przeszkolenie wojskowe albo pełniących służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji

i w czasie wojny mogą być dokonywane potrącenia tylko na zaspokojenie roszczeń z tytułu

szkody wyrządzonej jednostce wojskowej i kary pieniężne orzeczone w postępowaniu dyscyplinarnym,

z tym że łączna wysokość potrąceń nie może przekroczyć 50% miesięcznego uposażenia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do odpraw, o których mowa w art. 32 ust. 1,

3 i 4.

1.

Wyznaczenie na stanowiska służbowe Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego i dowódców

rodzajów Sił Zbrojnych następuje z uwzględnieniem odrębnych przepisów.

2.

Kadencja na stanowiskach służbowych Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego i dowódców

rodzajów Sił Zbrojnych wynosi trzy lata, z możliwością wyznaczenia na ponowną kadencję,

z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Żołnierz zawodowy zajmujący stanowisko służbowe Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego

lub dowódcy rodzaju Sił Zbrojnych może być zwolniony z zajmowanego stanowiska przed

upływem kadencji przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w porozumieniu lub na

wniosek Ministra Obrony Narodowej, jeżeli przemawiają za tym uzasadnione potrzeby

Sił Zbrojnych.

Przepisów art. 40-42 nie stosuje się do zaliczek pobranych przez żołnierza do rozliczenia,

które potrąca się z uposażenia i innych należności pieniężnych w pełnej wysokości,

niezależnie od potrąceń dokonywanych z innych tytułów.

1.

Organami właściwymi do wyznaczania na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk

żołnierzy zawodowych są

1)

Minister Obrony Narodowej - w odniesieniu do stanowisk służbowych o stopniach etatowych

pułkownika (komandora) i generałów (admirałów) oraz na które wyznacza na podstawie

przepisów odrębnych ustaw, a także na stanowiska wymienione w rozporządzeniu wydanym

na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 2;

2)

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego - w odniesieniu do stanowisk służbowych do

stopnia etatowego podpułkownika (komandora porucznika) włącznie w komórkach organizacyjnych

wchodzących w skład Sztabu Generalnego Wojska Polskiego i w podległych Szefowi Sztabu

Generalnemu Wojska Polskiego jednostkach organizacyjnych, a także w dowództwie Garnizonu

Warszawa oraz w podległych jednostkach organizacyjnych, z zastrzeżeniem pkt 1 i 4-6;

3)

dowódca rodzaju Sił Zbrojnych, Szef Wojskowych Służb Informacyjnych i Komendant Główny

Żandarmerii Wojskowej - w odniesieniu do stanowisk służbowych do stopnia etatowego

podpułkownika (komandora porucznika) włącznie w podległych jednostkach wojskowych,

z zastrzeżeniem pkt 4-6;

4)

dowódca okręgu wojskowego, dowódca korpusu, dowódca Garnizonu Warszawa i komendant

akademii wojskowej - w odniesieniu do stanowisk służbowych do stopnia etatowego kapitana

(kapitana marynarki) włącznie w podległych jednostkach wojskowych, z zastrzeżeniem

pkt 5 i 6;

5)

dowódca dywizji, flotylli i brygady niewchodzącej w skład dywizji oraz komendant wyższej

szkoły oficerskiej - w odniesieniu do stanowisk służbowych do stopnia etatowego starszego

chorążego sztabowego (starszego chorążego sztabowego marynarki) włącznie w podległych

jednostkach wojskowych, z zastrzeżeniem pkt 6;

6)

dowódca brygady wchodzącej w skład dywizji, dowódca pułku i batalionu oraz dowódca

zajmujący równorzędne stanowisko służbowe - w odniesieniu do stanowisk służbowych

do stopnia etatowego starszego sierżanta (starszego bosmana) włącznie w podległej

jednostce wojskowej;

7)

dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr - w odniesieniu

do stanowisk służbowych do stopnia etatowego podpułkownika (komandora porucznika)

włącznie w pozostałych, niewymienionych w pkt 2-6, jednostkach organizacyjnych oraz

po zaopiniowaniu przez Dyrektora Generalnego Ministerstwa Obrony Narodowej - w zakresie

zgodności z liczbą i strukturą etatu w komórkach organizacyjnych Ministerstwa Obrony

Narodowej, z wyjątkiem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

2.

Do przenoszenia żołnierza zawodowego z jednostki wojskowej, w której zajmował stanowisko

służbowe, do innej jednostki wojskowej jest uprawniony organ, któremu podlegają obie

te jednostki, przy zachowaniu posiadanych uprawnień do wyznaczania na stanowiska.

1.

Żołnierza zawodowego zwalnia się z zajmowanego stanowiska służbowego

1)

jeżeli wojskowa komisja lekarska orzekła jego niezdolność do pełnienia zawodowej służby

wojskowej w określonych jednostkach wojskowych albo na zajmowanym stanowisku służbowym;

2)

gdy zlikwidowano zajmowane przez niego stanowisko służbowe;

3)

gdy upłynął termin kadencji określony w decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe.

2.

Żołnierza zawodowego można zwolnić z zajmowanego stanowiska służbowego w przypadku

potrzeby wyznaczenia na równorzędne lub wyższe stanowisko.

3.

Żołnierza zawodowego zwolnionego ze stanowiska służbowego w przypadkach wymienionych

w ust. 1 i 2 oraz żołnierza zawodowego pozostającego w rezerwie kadrowej zwalnia się

z zawodowej służby wojskowej, gdy odmówi pełnienia służby na innym równorzędnym lub

wyższym stanowisku.

4.

Zwolnienie żołnierza zawodowego ze stanowiska służbowego aplikanta, asesora i sędziego

sądu wojskowego oraz aplikanta, asesora i prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej

prokuratury następuje z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych i ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze.

1.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania

z tych stanowisk, w tym zasady i tryb organizacji oraz kierowania żołnierzy na kursy

specjalistyczne przed wyznaczeniem na stanowiska;

2)

inne niż wymienione w art. 44 ust. 1 pkt 1 stanowiska służbowe, na które wyznacza

i z których zwalnia Minister Obrony Narodowej;

3)

szczegółowe warunki i tryb zaliczania i przenoszenia żołnierzy zawodowych do innego

korpusu osobowego lub grupy osobowej;

4)

tryb przenoszenia żołnierzy zawodowych do rezerwy kadrowej, warunki i sposób pełnienia

przez nich zawodowej służby wojskowej w tym okresie, a także sposób nakładania na

nich zadań służbowych oraz rozliczania z ich wykonania oraz limit żołnierzy zawodowych

pozostających w rezerwie kadrowej dla poszczególnych organów wymienionych w art. 20

ust. 3, w ramach ogólnej liczby stanowisk służbowych określonej na podstawie art.

4 ust. 4.

2.

Rozporządzenie powinno w szczególności

1)

przewidywać możliwość równego dostępu żołnierzy zawodowych do wyższych stanowisk służbowych,

po spełnieniu przez nich warunków określonych w ustawie, modelu przebiegu zawodowej

służby wojskowej i w opisie stanowiska;

2)

zapewnić sprawność kierowania przez Ministra Obrony Narodowej podległymi i nadzorowanymi

jednostkami organizacyjnymi;

3)

określić, że podstawowym kryterium zaliczenia lub przeniesienia żołnierza zawodowego

do innego korpusu osobowego lub grupy osobowej powinno być wykształcenie żołnierza,

jego kwalifikacje zawodowe, w tym specjalistyczne, stan zdrowia, a także przydatność

na nowym stanowisku służbowym;

4)

przewidywać, że żołnierze zawodowi w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej podlegają

regułom pełnienia zawodowej służby wojskowej i wykonują zadania służbowe określone

przez organ, który przeniósł ich do rezerwy kadrowej.

1.

Dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy jest wyznaczony na stanowisko

służbowe, może skierować żołnierza do wykonywania zadań służbowych poza jednostką,

na czas nie dłuższy niż trzy miesiące w ciągu roku kalendarzowego.

2.

Skierowany żołnierz zawodowy pozostaje na stanowisku służbowym w dotychczasowej jednostce

wojskowej.

3.

Skierowanie aplikantów, asesorów i sędziów w sądach wojskowych oraz aplikantów, asesorów

i prokuratorów w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury określają przepisy

ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych i przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze.

1.

Żołnierzom zawodowym wydaje się wojskowy dokument osobisty stwierdzający pełnienie

zawodowej służby wojskowej oraz, w szczególnych przypadkach, dokument osobisty stwierdzający

pełnienie tej służby w określonej jednostce wojskowej.

2.

Żołnierzy zawodowych obejmuje się ewidencją wojskową, prowadzoną przez dyrektora departamentu

Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr, organ właściwy do wyznaczania

na stanowisko służbowe i dowódcę jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni zawodową

służbę wojskową, oraz wojskowego komendanta uzupełnień.

3.

W ewidencji, o której mowa w ust. 2, ujmuje się dane osobowe żołnierza zawodowego

oraz dane dotyczące przebiegu czynnej służby wojskowej, stanu zdrowia, wykształcenia,

kwalifikacji, stanu cywilnego i rodzinnego, wyróżnień, a także orzeczeń wydanych w

stosunku do żołnierza w postępowaniu sądowym, administracyjnym lub dyscyplinarnym

oraz odpowiedzialności zawodowej.

4.

Dane osobowe, o których mowa w ust. 3, obejmują: nazwisko i imiona, nazwisko rodowe,

nazwisko i imiona poprzednie, imiona rodziców, nazwiska rodowe rodziców, imię i nazwisko

małżonka oraz jego nazwisko rodowe, imiona dzieci, płeć, datę i miejsce urodzenia,

obywatelstwo, numer PESEL, numer identyfikacji podatkowej, stopień wojskowy, adres

zameldowania oraz rodzaj, serię i numer dokumentu tożsamości.

5.

Ewidencję, o której mowa w ust. 2, prowadzi się w formie teczki akt personalnych i

karty ewidencyjnej.

6.

Do przetwarzania przez organy wymienione w ust. 2 danych, o których mowa w ust. 3,

do celów związanych z przebiegiem zawodowej służby wojskowej nie stosuje się przepisów

rozdziału 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 i Nr 153, poz. 1271).

7.

Wojskowy dokument osobisty wydaje się żołnierzowi zawodowemu niezwłocznie po rozpoczęciu

pełnienia zawodowej służby wojskowej.

8.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory wojskowych dokumentów osobistych oraz sposób dokonywania wpisów w tych dokumentach

i postępowania z nimi, a także organy właściwe do ich wydawania;

2)

zakres i sposób prowadzenia ewidencji wojskowej.

Rozporządzenie powinno w szczególności określić terminy ważności wojskowych dokumentów

osobistych, okoliczności uzasadniające ich wymianę i zwrot, zadania przełożonych w

zakresie wydawania wojskowych dokumentów osobistych i sposobu dokonywania w nich wpisów,

postępowanie w razie utraty wojskowych dokumentów osobistych, a także szczegółowe

wymogi dotyczące ochrony danych osobowych żołnierzy zawodowych objętych ewidencją

wojskową.

1.

Żołnierzom zawodowym wydaje się karty i tabliczki tożsamości.

2.

Karty tożsamości wydawane żołnierzom zawodowym wyjeżdżającym w celach służbowych za

granicę stanowią również dowód tożsamości, o którym mowa w art. III ust. 2 lit. a Umowy między Państwami-Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego

dotyczącej statusu ich sił zbrojnych, sporządzonej w Londynie dnia 19 czerwca 1951 r.

(Dz. U. z 2000 r. Nr 21, poz. 257).

3.

Zasady wydawania żołnierzom zawodowym tabliczek tożsamości określają przepisy Konwencji o ochronie ofiar wojny, podpisanych w Genewie dnia 12 sierpnia 1949 r.

(Dz. U. z 1956 r. Nr 38, poz. 171 oraz z 1992 r. Nr 41, poz. 175).

4.

Żołnierzom zawodowym wyjeżdżającym w celach służbowych za granicę wydaje się również

indywidualny lub zbiorowy rozkaz wyjazdu.

5.

W kartach tożsamości wydawanych żołnierzom zawodowym zamieszcza się

1)

nazwisko i imię (imiona);

2)

datę urodzenia;

3)

stopień wojskowy i oznaczenie wojskowego dokumentu osobistego;

4)

numer PESEL;

5)

rodzaj służby wojskowej;

6)

grupę krwi;

7)

fotografię i podpis żołnierza;

8)

suchy odcisk pieczęci organu wystawiającego;

9)

nazwę państwa wystawiającego;

10)

serię i numer;

11)

elementy zabezpieczające.

6.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje oraz wzory kart

i tabliczek tożsamości wydawanych żołnierzom zawodowym, organy właściwe do ich wydawania

i ewidencjonowania, doręczania i postępowania w razie zniszczenia lub utraty, a także

wzór rozkazu wyjazdu, mając na względzie przeznaczenie kart i tabliczek tożsamości

oraz sposób ich wykorzystania.

1.

Żołnierze zawodowi w czasie wykonywania zadań służbowych są obowiązani do noszenia

umundurowania, odznak i oznak wojskowych.

2.

W przypadkach określonych przez dowódcę jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy

jest wyznaczony na stanowisko służbowe, jest on obowiązany do noszenia uzbrojenia

lub orderów i odznaczeń.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory, szczegółowe zasady, okoliczności i sposób noszenia umundurowania oraz oznak

wojskowych;

2)

warunki, okoliczności i sposób noszenia uzbrojenia;

3)

przypadki, w których żołnierze zawodowi są zwolnieni od obowiązku noszenia umundurowania

i oznak wojskowych w czasie wykonywania zadań służbowych;

4)

warunki i sposób noszenia orderów, odznaczeń i odznak.

4.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, powinno w szczególności zapewnić, aby wzory

umundurowania były praktyczne i estetyczne, zapewniały możliwość wykorzystywania umundurowania

w różnych warunkach klimatycznych i pogodowych. Rozporządzenie powinno uwzględnić

także podział umundurowania na galowe, wyjściowe, służbowe, ćwiczebne, polowe, specjalne,

robocze i wieczorowe oraz uwzględnić zestawy ubiorcze dla żołnierzy zawodowych poszczególnych

rodzajów wojsk i służb, z uwzględnieniem płci żołnierza. W rozporządzeniu należy przewidzieć

różne okoliczności noszenia umundurowania, a zwłaszcza w czasie szkolenia i ćwiczeń,

służby garnizonowej i wewnętrznej, zajęć służbowych oraz w czasie podróży. Ponadto

w rozporządzeniu należy uwzględnić przypadki zwolnienia żołnierzy zawodowych od obowiązku

noszenia umundurowania i oznak wojskowych w czasie wykonywania zajęć służbowych.

1.

Żołnierze zawodowi są obowiązani zachować w tajemnicy wszystkie informacje niejawne,

z którymi zapoznali się podczas lub w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej,

w tym również informacje stanowiące tajemnicę innego państwa chronioną na zasadzie

wzajemności na podstawie zawartych umów międzynarodowych.

2.

Obowiązek zachowania tajemnicy trwa zarówno w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej,

jak i po zwolnieniu z niej.

3.

Od obowiązku zachowania tajemnicy może zwolnić żołnierza w czynnej służbie wojskowej

dowódca rodzaju Sił Zbrojnych, a żołnierza zwolnionego z czynnej służby wojskowej

- Minister Obrony Narodowej, z zastrzeżeniem przypadków określonych w przepisach ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm..

1.

Żołnierz zawodowy może pobierać naukę, jeżeli nie koliduje to z wykonywaniem zadań

służbowych.

2.

O fakcie pobierania nauki żołnierz zawodowy pisemnie informuje dowódcę jednostki wojskowej,

w której zajmuje stanowisko służbowe.

3.

Żołnierz zawodowy może wystąpić do organu, o którym mowa w ust. 5, o udzielenie pomocy

w związku z pobieraniem nauki.

4.

Pomoc, o której mowa w ust. 3, może być udzielona wyłącznie w przypadkach, gdy poziom

i kierunek nauki są zbieżne z wymaganiami kwalifikacyjnymi na zajmowanym lub na planowanym

do wyznaczenia stanowisku służbowym.

5.

Decyzję w sprawie udzielenia pomocy, o której mowa w ust. 3, podejmuje organ uprawniony

do wyznaczenia żołnierza zawodowego na wyższe od zajmowanego stanowiska służbowego.

Żołnierz zawodowy może być kierowany na studia lub naukę do szkoły wojskowej albo

niewojskowej oraz na staż naukowy lub kurs w kraju lub za granicą.

1.

Żołnierz zawodowy będący absolwentem szkoły wojskowej i żołnierz skierowany na studia

lub naukę oraz na staż naukowy lub kurs trwający ponad pięć miesięcy, który wypowiedział

stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej lub został z niej zwolniony na podstawie

art. 111 pkt 1, 4, 6, 7, 9 lit. a oraz pkt 11-16, a także art. 112 pkt 1, w okresie

nieprzekraczającym okresu dwa razy dłuższego od czasu trwania studiów, nauki, stażu

lub kursu albo okresu pobierania stypendium, licząc od dnia ukończenia tych studiów,

nauki, stażu lub kursu - jest zobowiązany do zwrotu zwaloryzowanej na dzień zwolnienia

ze służby równowartości kosztów poniesionych na jego utrzymanie i naukę, z zastrzeżeniem

ust. 5 i 6.

2.

Obowiązkiem zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 1, obciąża się również żołnierza

zawodowego, o którym mowa w art. 52 ust. 3, który uzyskał od organów wojskowych pomoc

na tę naukę, jeżeli wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej w okresie

nieprzekraczającym okresu odpowiadającego czasowi trwania studiów lub nauki, licząc

od dnia ukończenia tych studiów lub nauki.

3.

Waloryzacja kosztów, o której mowa w ust. 1, następuje corocznie w drodze pomnożenia

ich równowartości na dzień ukończenia studiów lub nauki oraz stażu lub kursu przez

średnioroczny wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, określony

w ustawie budżetowej na dany rok.

4.

Decyzję o ustaleniu równowartości kosztów, o których mowa w ust. 1 i 2, odroczeniu

terminu ich zwrotu lub rozłożeniu kosztów na raty wydaje dowódca jednostki wojskowej,

w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową.

5.

Zwrot kosztów określony w ust. 1 i 2 następuje w wysokości proporcjonalnej do czasu

zawodowej służby wojskowej, jaki żołnierzowi zawodowemu pozostał do odbycia.

6.

Minister Obrony Narodowej może zwolnić żołnierza zawodowego, o którym mowa w ust.

1 i 2, z obowiązku zwrotu kosztów w całości lub w części w przypadkach uzasadnionych

potrzebami Sił Zbrojnych oraz ze względu na

1)

zaistnienie wypadku losowego;

2)

trudną sytuację rodzinną i materialną;

3)

powołanie do innej służby publicznej.

7.

W przypadku gdy żołnierz zawodowy nie uiścił dobrowolnie kosztów ustalonych w decyzji,

ich wyegzekwowanie następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, z późn. zm..

1.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb udzielenia pomocy żołnierzom zawodowym w związku z pobieraniem przez nich nauki,

rodzaj i zakres tej pomocy oraz warunki i tryb jej otrzymywania;

2)

szczegółowy zakres i tryb kierowania żołnierzy zawodowych na studia lub naukę oraz

organy właściwe w tych sprawach;

3)

szczegółowy sposób ustalania równowartości kosztów, o których mowa w art. 54 ust.

1 i 2, oraz warunki i tryb ich zwrotu.

2.

Rozporządzenie powinno w szczególności

1)

określać formy udzielanej pomocy, w tym finansowej, oraz szczegółowe warunki odmowy

jej przyznania lub wstrzymania;

2)

uwzględnić rodzaje i formy nauki, na którą żołnierz może być skierowany, tryb kierowania,

a także rodzaj i zakres świadczeń udzielanych żołnierzom w trakcie studiów lub nauki;

3)

wyspecyfikować, jakie koszty podlegają zwrotowi, w tym zakwaterowania, wyżywienia,

umundurowania i nauki oraz dojazdu do miejsca jej pobierania, aby stanowiły one rzeczywiste

koszty poniesione na kształcenie żołnierza zawodowego na dzień ukończenia studiów

lub nauki oraz stażu lub kursu.

1.

Żołnierzowi zawodowemu nie wolno, z zastrzeżeniem ust. 3, podejmować pracy zarobkowej.

2.

Za pracę zarobkową w rozumieniu ust. 1 uważa się pracę świadczoną w ramach stosunku

pracy lub pracę świadczoną osobiście na podstawie innego tytułu, o ile ma ona charakter

stały i przynosi stały przychód.

3.

Dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy zajmuje stanowisko służbowe,

może zezwolić żołnierzowi na wykonywanie pracy zarobkowej poza jednostką, jeżeli nie

koliduje to z wykonywaniem zadań służbowych przez żołnierza oraz wpływa na podwyższenie

jego kwalifikacji, a także nie narusza prestiżu zawodu żołnierza zawodowego.

4.

Dowódca jednostki wojskowej w przypadku naruszenia warunków, o których mowa w ust.

3, może cofnąć zezwolenie na wykonywanie pracy zarobkowej.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i

tryb postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 3 i 4. Rozporządzenie powinno

w szczególności określić dane, jakie powinien zawierać wniosek żołnierza zawodowego

o udzielenie zezwolenia na pracę, z uwzględnieniem miejsca, charakteru i czasu pracy,

jaka ma być wykonywana, a także szczegółowe warunki odmowy lub cofnięcia zezwolenia.

1.

Żołnierz zawodowy nie może wchodzić w skład organów spółek, innych przedsiębiorców

oraz fundacji, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Żołnierz zawodowy może uczestniczyć w zgromadzeniach akcjonariuszy lub zgromadzeniach

wspólników.

1.

Żołnierz zawodowy zajmujący stanowisko służbowe dowódcy jednostki wojskowej, jego

zastępcy lub głównego księgowego jest obowiązany do złożenia oświadczenia o swoim

stanie majątkowym. Oświadczenie o stanie majątkowym dotyczy majątku odrębnego oraz

objętego małżeńską wspólnością majątkową. Oświadczenie to powinno zawierać w szczególności

informacje o posiadanych zasobach pieniężnych, nieruchomościach, udziałach i akcjach

w spółkach handlowych, a ponadto o nabytym przez żołnierza zawodowego albo jego małżonka

od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby prawnej, jednostek samorządu terytorialnego

lub ich związków mieniu, które podlegało zbyciu w drodze przetargu. Oświadczenie to

powinno również zawierać dane dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej oraz

pełnienia przez małżonka żołnierza zawodowego funkcji w spółkach handlowych lub spółdzielniach,

z wyjątkiem funkcji w radzie nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej.

2.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, żołnierz zawodowy składa Ministrowi Obrony Narodowej,

który dokonuje analizy zawartych w nim danych.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, składa się przed objęciem stanowiska służbowego,

a następnie co roku do dnia 31 marca, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego,

a także w dniu zwolnienia ze stanowiska służbowego.

4.

Informacje zawarte w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 1, stanowią tajemnicę służbową,

chyba że żołnierz zawodowy, który złożył oświadczenie, wyraził pisemną zgodę na ich

ujawnienie. W szczególnie uzasadnionych przypadkach Minister Obrony Narodowej może

je ujawnić pomimo braku zgody składającego oświadczenie.

5.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, przechowuje się przez sześć lat.

6.

Do złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio formularz

określony przepisami wydanymi na podstawie art. 11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności

gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne

(Dz. U. Nr 106, poz. 679, z późn. zm., dotyczącymi oświadczenia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 tej ustawy.

1.

Żołnierz zawodowy jest obowiązany poinformować pisemnie dowódcę jednostki wojskowej,

w której zajmuje stanowisko służbowe, o zamiarze wyjazdu i pobytu za granicą w celach

niezwiązanych z zawodową służbą wojskową.

2.

Dowódca jednostki wojskowej może zakazać żołnierzowi zawodowemu wyjazdu za granicę

w celach niezwiązanych z zawodową służbą wojskową, jeżeli wymaga tego wzgląd na przestrzeganie

przepisów ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. Nr 11, poz. 95, z późn. zm. albo istotne sprawy organizacyjne.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, tryb informowania przez

żołnierza zawodowego o zamiarze wyjazdu i pobytu za granicą oraz postępowania w sprawach

wydawania zakazu wyjazdu za granicę. Rozporządzenie to określi w szczególności formę

zawiadomienia i dane, jakie powinny być w nim zawarte, oraz szczegółowe warunki i

tryb wydania zakazu, z uwzględnieniem uproszczonych procedur małego ruchu granicznego.

1.

Wymiar czasu służby żołnierzy zawodowych jest określony ich zadaniami służbowymi,

z zachowaniem prawa do wypoczynku i do czasu wolnego.

2.

Zadania służbowe żołnierzy zawodowych powinny być ustalane przez przełożonych w sposób

pozwalający na ich wykonanie w ramach czterdziestu godzin służby w tygodniu, z uwzględnieniem

trzymiesięcznego okresu rozliczeniowego dla czasu służby ponad tę normę, z zastrzeżeniem

ust. 3.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do żołnierzy zawodowych pełniących etatowe dyżury

i etatowe służby dyżurne, odbywających ćwiczenia i szkolenia poligonowe, przebywających

w podróży służbowej, pobierających naukę w kraju i za granicą w trybie stacjonarnym

oraz pełniących zawodową służbę wojskową poza granicami państwa.

4.

W zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 żołnierzowi zawodowemu

przysługuje czas wolny od służby w takim samym wymiarze.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, dodatkowe dni wolne od

służby oraz rozkład czasu służby w tygodniu. Rozporządzenie powinno zagwarantować

żołnierzowi zawodowemu prawo do wypoczynku i czasu wolnego, a także ustalać w szczególności

tryb udzielania ekwiwalentnego czasu wolnego w zamian za wykonywanie zadań służbowych

poza normalnymi godzinami służby oraz sposób prowadzenia ewidencji czasu służby.

1.

Żołnierze zawodowi otrzymują corocznie urlop wypoczynkowy w wymiarze dwudziestu sześciu

dni roboczych.

2.

Jeżeli ważne względy służbowe nie pozwalają na udzielenie żołnierzowi zawodowemu urlopu

wypoczynkowego w całości lub w części w danym roku kalendarzowym, urlopu tego udziela

się w ciągu następnego roku kalendarzowego.

3.

Decyzję w sprawie przesunięcia żołnierzowi zawodowemu urlopu wypoczynkowego podejmuje

dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zajmuje stanowisko służbowe. Dowódca

jednostki wojskowej jest zobowiązany skierować żołnierza na przesunięty urlop wypoczynkowy,

aby wykorzystał go najpóźniej w terminie określonym w ust. 2.

4.

Za dni robocze, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 62 ust. 1-4 i 7, ust. 8 pkt 2

oraz ust. 11, uważa się wszystkie dni, z wyjątkiem niedziel i świąt określonych w

przepisach ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy

(Dz. U. Nr 4, poz. 28, z późn. zm. oraz dodatkowych dni wolnych od służby określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie

art. 60 ust. 5.

1.

Żołnierz zawodowy zajmujący stanowisko służbowe pracownika naukowego, naukowo-dydaktycznego,

dydaktycznego lub badawczo-technicznego otrzymuje corocznie dodatkowy urlop wypoczynkowy

w wymiarze dwunastu dni roboczych.

2.

Żołnierz zawodowy pełniący zawodową służbę wojskową w warunkach uciążliwych lub szkodliwych

dla zdrowia otrzymuje corocznie, w zależności od ustalonego w odrębnych przepisach

stopnia szkodliwości, dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze

1)

pięciu dni roboczych - przy pierwszym stopniu szkodliwości;

2)

siedmiu dni roboczych - przy drugim stopniu szkodliwości;

3)

dziesięciu dni roboczych - przy trzecim stopniu szkodliwości;

4)

piętnastu dni roboczych - przy czwartym stopniu szkodliwości.

3.

Żołnierz zawodowy, jeżeli jest to uzasadnione szczególnymi właściwościami zajmowanego

stanowiska służbowego, otrzymuje dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze do piętnastu

dni roboczych rocznie.

4.

Żołnierzowi zawodowemu, w zależności od stażu czynnej służby wojskowej, udziela się

corocznie dodatkowego urlopu wypoczynkowego w wymiarze

1)

pięciu dni roboczych - po osiągnięciu piętnastu lat czynnej służby wojskowej;

2)

dziesięciu dni roboczych - po osiągnięciu dwudziestu lat czynnej służby wojskowej;

3)

piętnastu dni roboczych - po osiągnięciu dwudziestu pięciu lat czynnej służby wojskowej.

5.

Żołnierz zawodowy zajmujący stanowisko służbowe sędziego wojskowego lub prokuratora

wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury otrzymuje dodatkowy urlop wypoczynkowy

na zasadach i w wymiarze określonych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze.

6.

W razie zbiegu uprawnień do dodatkowych urlopów wypoczynkowych z różnych tytułów żołnierzowi

zawodowemu przysługuje tylko jeden urlop w wymiarze najkorzystniejszym, z wyjątkiem

dodatkowego urlopu z tytułu szkodliwych dla zdrowia warunków służby, z zastrzeżeniem

ust. 7.

7.

Łączny wymiar urlopu wypoczynkowego i dodatkowych urlopów wypoczynkowych w danym roku

kalendarzowym nie może przekroczyć pięćdziesięciu dni roboczych.

8.

Żołnierzowi zawodowemu może być udzielony urlop

1)

zdrowotny - w wymiarze do sześciu miesięcy;

2)

okolicznościowy - w wymiarze jednorazowo nie dłuższym niż pięć dni roboczych, z zastrzeżeniem

ust. 12.

9.

Żołnierzowi zawodowemu skierowanemu przez właściwy organ na naukę i żołnierzowi, któremu

udzielono pomocy finansowej w związku z pobieraniem nauki, przysługuje urlop szkoleniowy.

10.

Dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy zajmuje stanowisko służbowe,

udziela żołnierzowi urlopu wypoczynkowego i dodatkowego urlopu wypoczynkowego, przysługującego

w danym roku kalendarzowym, na podstawie planu urlopów.

11.

Żołnierz zawodowy może otrzymać zwolnienie od zajęć służbowych w razie konieczności

sprawowania osobistej opieki nad najbliższym członkiem rodziny, nieprzekraczające

jednak łącznie pięćdziesięciu dni roboczych w roku kalendarzowym.

12.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach żołnierzowi zawodowemu, który wykorzystał

zwolnienie od zajęć służbowych w związku z koniecznością sprawowania opieki nad najbliższym

członkiem rodziny i nadal opiekę tę musi osobiście sprawować, może być udzielony urlop

okolicznościowy w wymiarze do dziesięciu miesięcy.

13.

Najbliższym członkiem rodziny żołnierza zawodowego, o którym mowa w ust. 11 i 12,

są jego małżonek, dzieci i rodzice.

1.

Żołnierza zawodowego można odwołać z urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego urlopu

wypoczynkowego, a także wstrzymać udzielenie mu urlopu w całości lub w części z ważnych

względów służbowych. Termin urlopu może być także przesunięty na wniosek żołnierza

zawodowego, umotywowany ważnymi względami.

2.

Żołnierzowi zawodowemu odwołanemu z urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego urlopu wypoczynkowego

albo któremu wstrzymano udzielenie takiego urlopu przysługuje zwrot kosztów spowodowanych

odwołaniem lub wstrzymaniem urlopu.

3.

Odwołania żołnierza zawodowego z urlopu wypoczynkowego i dodatkowego urlopu wypoczynkowego

lub wstrzymania udzielenia takiego urlopu może dokonać dowódca jednostki wojskowej,

w której żołnierz zajmuje stanowisko służbowe.

4.

Dowódca jednostki wojskowej, który odwołał żołnierza zawodowego z urlopu wypoczynkowego

lub dodatkowego urlopu wypoczynkowego albo wstrzymał udzielenie takiego urlopu, orzeka,

na wniosek żołnierza, o zwrocie kosztów spowodowanych odwołaniem lub wstrzymaniem

urlopu.

1.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

stanowiska służbowe, na których pełnienie zawodowej służby wojskowej jest uciążliwe

lub szkodliwe dla zdrowia albo posiadające szczególne właściwości, ze względu na zajmowanie

których udziela się dodatkowego urlopu wypoczynkowego;

2)

tryb orzekania o potrzebie udzielenia urlopu zdrowotnego i organy właściwe w tych

sprawach;

3)

szczegółowe warunki i tryb udzielania urlopów, o których mowa w art. 61 i art. 62

ust. 1-4 i 12, oraz wymiar urlopu, o którym mowa w art. 62 ust. 3 i ust. 8 pkt 2 oraz

ust. 9;

4)

szczegółowe warunki i tryb odwoływania z urlopu wypoczynkowego i dodatkowego urlopu

wypoczynkowego, a także wstrzymania udzielenia takiego urlopu oraz zwracania kosztów

spowodowanych odwołaniem lub wstrzymaniem urlopu i sposób ich obliczania;

5)

szczegółowe warunki i tryb udzielania żołnierzom zawodowym zwolnienia od zajęć służbowych,

o którym mowa w art. 62 ust. 11.

2.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, określając stanowiska służbowe, na których

pełnienie zawodowej służby wojskowej jest uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia albo

które posiadają szczególne właściwości, a także określając wymiar urlopu szkoleniowego,

powinno nawiązywać do podobnych lub takich samych stanowisk ustalonych na podstawie

przepisów prawa pracy. Określając warunki odwoływania żołnierzy zawodowych z urlopu

wypoczynkowego i dodatkowego urlopu wypoczynkowego lub wstrzymania udzielenia urlopu,

rozporządzenie powinno ograniczyć taką możliwość do przypadków wyjątkowych, a także

przewidywać, że zwrot kosztów poniesionych przez żołnierza w związku z odwołaniem

lub wstrzymaniem udzielenia urlopu powinien następować w pełnej wysokości. Rozporządzenie

powinno przewidywać, że zwolnienie żołnierza zawodowego od zajęć służbowych w celu

sprawowania osobistej opieki nad najbliższym członkiem rodziny powinno mieć w szczególności

miejsce dopiero wtedy, gdy opieki takiej nie może sprawować małżonek żołnierza lub

inny członek rodziny.

1.

Żołnierzom zawodowym - kobietom będącym w ciąży i po porodzie przysługuje urlop macierzyński

na zasadach i w wymiarze określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm..

2.

Zasad udzielania urlopu macierzyńskiego nie stosuje się do żołnierzy zawodowych -

mężczyzn.

1.

Żołnierze zawodowi otrzymują umundurowanie, wyekwipowanie i uzbrojenie oraz, w określonych

przypadkach, wyżywienie albo równoważnik pieniężny w zamian za te należności.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i normy umundurowania oraz wyekwipowania, w tym w ubiory cywilne,

żołnierzy zawodowych;

2)

szczegółowe warunki i normy uzbrojenia żołnierzy zawodowych;

3)

przypadki, w których żołnierzom zawodowym przysługuje bezpłatne wyżywienie, i normy

tego wyżywienia.

Rozporządzenie powinno w szczególności uwzględniać specyfikę umundurowania poszczególnych

rodzajów wojsk i służb oraz charakter wykonywania zadań służbowych. Rozporządzenie,

określając szczegółowe warunki i normy umundurowania, wyekwipowania, uzbrojenia, a

także wyżywienia, powinno ustalać w szczególności rodzaje tych norm oraz krąg żołnierzy

zawodowych uprawnionych do bezpłatnego wyżywienia.

3.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie,

w tym za ubiory cywilne, niewydane w naturze, oraz warunki i tryb ich wypłacania,

a także organy właściwe w tych sprawach;

2)

wysokość równoważników pieniężnych przysługujących w zamian za bezpłatne wyżywienie,

niewydane w naturze, oraz warunki i tryb ich wypłacania, a także organy właściwe w

tych sprawach.

4.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 3, powinno w szczególności uwzględniać rodzaje

umundurowania i wyekwipowania żołnierzy zawodowych, którym ono przysługuje, i terminy

wypłacania równoważnika. Ponadto powinno określać warunki wypłacania równoważnika

w przypadku szycia przedmiotów wydawanych w naturze, szytych na miarę i za wykonywanie

(uzupełnienie) haftów. W rozporządzeniu należy określić sposób postępowania w przypadku

konieczności wykonania poprawek krawieckich i zasady wypłacania równoważnika za przedłużenie

okresu używalności należnych przedmiotów wydawanych w naturze. Rozporządzenie powinno

uregulować tryb postępowania w stosunku do żołnierzy zawodowych, którzy nie wykorzystują

równoważnika zgodnie z jego przeznaczeniem. W rozporządzeniu należy określić wysokość

poszczególnych równoważników. W zakresie równoważników pieniężnych przysługujących

w zamian za bezpłatne wyżywienie rozporządzenie powinno w szczególności uwzględniać

żołnierzy zawodowych, którym przysługuje równoważnik pieniężny w zamian za to wyżywienie,

i przypadki jego wypłacania oraz warunki określania jego wartości pieniężnej i przysługującej

wysokości.

1.

Żołnierzom zawodowym przysługuje prawo do świadczeń zdrowotnych udzielanych przez

zakłady opieki zdrowotnej w zakresie określonym w ustawie z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu

Zdrowia

(Dz. U. Nr 45, poz. 391, z późn. zm..

2.

Żołnierzom zawodowym przysługują bezpłatne badania profilaktyczne na zasadach określonych

w przepisach ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy

(Dz. U. Nr 96, poz. 593, z późn. zm..

3.

Żołnierzy zawodowych skierowanych do służby poza granicami państwa obejmuje się bezpłatnymi

badaniami lekarskimi i szczepieniami profilaktycznymi.

4.

Żołnierzy zawodowych powracających do kraju po zakończeniu służby poza granicami państwa

obejmuje się bezpłatnymi badaniami, z możliwością skierowania na turnusy leczniczo-profilaktyczne.

5.

Turnusy leczniczo-profilaktyczne obejmują działania leczniczo-rehabilitacyjne, którym

podlegają żołnierze zawodowi chorzy lub ranni po wyleczeniu oraz którzy doznali urazu

psychicznego, zapewniając im fachową opiekę leczniczo-profilaktyczną.

6.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 3 i 4;

2)

rodzaje i wzory dokumentów wystawionych po przeprowadzeniu obowiązujących badań przed

wyjazdem i po zakończeniu służby poza granicami państwa;

3)

kalendarz obowiązujących szczepień przed wyjazdem do służby poza granicami państwa;

4)

grupy żołnierzy zawodowych, którzy kierowani są na turnusy leczniczo-profilaktyczne;

5)

tryb kierowania żołnierzy zawodowych na turnusy leczniczo-profilaktyczne oraz program

tych turnusów.

7.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 6, powinno określić w szczególności jednostki

organizacyjne wykonujące badania oraz wzory i rodzaje wydawanych dokumentów. Rozporządzenie

ustali także organ kierujący żołnierzy na turnusy leczniczo-profilaktyczne oraz miejsce

i szczegółowy program turnusów. Przedstawiony kalendarz szczepień musi być zgodny

z obowiązującymi przepisami sanitarnymi. Rozporządzenie powinno przewidywać możliwości

ewentualnego dalszego leczenia (rehabilitacji) żołnierzy po zakończeniu pobytu na

turnusie leczniczo-profilaktycznym.

1.

Żołnierzowi zawodowemu oraz jego małżonkowi i dzieciom pozostającym na jego utrzymaniu

przysługuje prawo do bezpłatnego przejazdu raz w roku do wybranej miejscowości w kraju

i z powrotem. Koszty przejazdu pokrywa się z części budżetu państwa, której dysponentem

jest Minister Obrony Narodowej.

2.

W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu żołnierz zawodowy oraz inne osoby

uprawnione, o których mowa w ust. 1, otrzymują zryczałtowany ekwiwalent pieniężny

w kwocie odpowiadającej cenie biletu pociągu pospiesznego na odległość jednego tysiąca

kilometrów, z uwzględnieniem przysługującej klasy pociągu i posiadanych uprawnień

do przejazdów ulgowych.

3.

Żołnierzowi zawodowemu korzystającemu z zakwaterowania tymczasowego i posiadającemu

małżonka lub dzieci pozostające na jego utrzymaniu przysługuje raz w miesiącu prawo

do bezpłatnego przejazdu do miejsca zamieszkania tych osób i z powrotem. Koszty przejazdu

pokrywa się z części budżetu państwa, której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej.

4.

Osobom, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznane także inne świadczenia socjalno-bytowe

w postaci pomocy finansowej i rzeczowej.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb korzystania z uprawnień, o których mowa w ust. 1-3;

2)

rodzaj i zakres świadczeń, o których mowa w ust. 4.

6.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5, powinno w szczególności określić formę realizacji

prawa do przejazdu, którego koszt pokrywa się z części budżetu państwa, której dysponentem

jest Minister Obrony Narodowej, z uwzględnieniem przejazdu środkiem transportu wybranym

przez żołnierza zawodowego, i sposób wyznaczania trasy przejazdu oraz obliczania kosztów

tego przejazdu, a także termin wypłaty ekwiwalentu w przypadku niewykorzystania przysługującego

przejazdu. W przypadku świadczeń socjalno-bytowych rozporządzenie powinno w szczególności

określać rodzaj i zakres podmiotowy świadczenia, warunki korzystania z tego świadczenia,

sposób jego realizacji, a w przypadku świadczeń finansowych ich wysokość, sposób obliczania,

terminy rozliczeń oraz terminy ich wypłaty.

Żołnierz zawodowy ma prawo do zakwaterowania oraz innych świadczeń z tym związanych

na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368, z późn. zm..

1.

Przełożeni ponoszą odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i higieny służby żołnierzy

zawodowych i są obowiązani zapewnić warunki ochrony ich życia i zdrowia przez zapewnienie

bezpiecznych i higienicznych warunków pracy.

2.

Żołnierz zawodowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów i zasad bezpieczeństwa

i higieny pracy.

3.

W zakresie wymienionym w ust. 1 i 2 do żołnierzy zawodowych stosuje się odpowiednio

przepisy działu dziesiątego ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, z wyjątkiem art. 209, art. 210, art. 230 § 2, art. 232, art. 234 § 2, art. 235,

art. 237, art. 237

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki stosowania

do żołnierzy zawodowych przepisów Kodeksu pracy w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, uwzględniające szczególny charakter

zawodowej służby wojskowej oraz struktury organizacyjne Sił Zbrojnych. Rozporządzenie

powinno także określać organy wojskowe i zakres ich kompetencji w dziedzinie bezpieczeństwa

i higieny pracy podczas wykonywania zadań służbowych przez żołnierzy zawodowych.

1.

Żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie.

2.

Przeciętne uposażenie żołnierzy zawodowych stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której

wysokość określa ustawa budżetowa.

3.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, wielokrotność

kwoty bazowej, o której mowa w ust. 2. Ustalając wielokrotność kwoty bazowej, rozporządzenie

powinno uwzględnić prestiż zawodu żołnierza zawodowego, a także warunki, o których

mowa w art. 3 ust. 3.

4.

Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 2, rozumie się uposażenie wraz z

miesięczną równowartością dodatkowego uposażenia rocznego.

1.

Uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do

uposażenia.

2.

Z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno

uposażenie.

1.

Żołnierze zawodowi otrzymują następujące inne należności pieniężne

1)

zasiłki na zagospodarowanie;

2)

dodatkowe uposażenie roczne;

3)

nagrody i zapomogi;

4)

nagrody jubileuszowe;

5)

należności za podróże i przeniesienia służbowe;

6)

gratyfikacje urlopowe;

7)

dodatkowe wynagrodzenie za dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych

i za wykonywanie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego

stanowiska służbowego;

8)

należności związane z pełnieniem zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa;

9)

należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.

2.

W razie śmierci żołnierza zawodowego lub członka jego rodziny przysługują

1)

zasiłek pogrzebowy;

2)

odprawa pośmiertna;

3)

pokrycie kosztów pogrzebu z części budżetu państwa, której dysponentem jest Minister

Obrony Narodowej.

1.

Wypłaty uposażenia oraz innych należności, o których mowa w art. 73, dokonuje jednostka

wojskowa lub instytucja cywilna, na której zaopatrzeniu finansowym żołnierz pozostaje,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Żołnierzowi pełniącemu służbę w instytucji cywilnej oraz w jednostce organizacyjnej,

dla której Minister Obrony Narodowej jest organem założycielskim albo nadzorowanej

przez Ministra Obrony Narodowej, niebędącej jednostką budżetową

1)

zasiłek na zagospodarowanie,

2)

nagrodę jubileuszową,

3)

gratyfikację urlopową,

4)

należności za przeniesienie służbowe,

5)

należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, z wyjątkiem ekwiwalentu

pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe,

6)

należności i świadczenia pośmiertne, o których mowa w art. 73 ust. 2

- wypłaca wojskowa jednostka budżetowa, na której zaopatrzeniu logistycznym żołnierz

pozostaje.

1.

Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności, o których mowa w art.

73, ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało

się wymagalne.

2.

Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych należności, o

których mowa w art. 73, przerywa

1)

każda czynność przed organem właściwym do rozpatrzenia roszczenia podjęta bezpośrednio

w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia;

2)

uznanie roszczenia.

3.

W razie zwłoki w wypłacie uposażenia i innych należności, o których mowa w art. 73,

żołnierzowi zawodowemu przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie lub

inna należność pieniężna stały się wymagalne.

1.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem rozpoczęcia przez żołnierza zawodowego pełnienia

zawodowej służby wojskowej.

2.

Zmiana wysokości uposażenia następuje

1)

z dniem powstania okoliczności uzasadniających tę zmianę - w przypadku zaistnienia

okoliczności powodujących podwyższenie uposażenia;

2)

z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności

uzasadniające tę zmianę - w razie zaistnienia okoliczności powodujących obniżenie

uposażenia.

3.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub podwyższenie wysokości tego uposażenia nastąpiło

w trakcie miesiąca kalendarzowego, uposażenie za czas do końca tego miesiąca oblicza

się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia za każdy dzień.

4.

Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym żołnierz zawodowy został

zwolniony z zawodowej służby wojskowej, zaginął lub zmarł.

Uposażenie i inne należności, o których mowa w art. 73, pobrane przez żołnierza zawodowego,

przysługujące mu według zasad obowiązujących w dniu wypłaty, nie podlegają zwrotowi,

jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej.

1.

Wysokość uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego jest uzależniona od grupy uposażenia,

do której zostało zaszeregowane zajmowane przez niego stanowisko służbowe.

2.

Żołnierz powołany do zawodowej służby wojskowej otrzymuje do czasu objęcia pierwszego

stanowiska służbowego uposażenie zasadnicze najniższe w danym korpusie kadry zawodowej

Sił Zbrojnych.

3.

Żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu na stanowisko służbowe uposażenie zasadnicze w

wysokości wynikającej z ust. 1 przysługuje od dnia objęcia tego stanowiska.

4.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, grupy uposażenia dla poszczególnych stopni etatowych. Rozporządzenie

powinno umożliwić zróżnicowanie grup uposażenia w zależności od rangi stanowiska,

zakresu wykonywanych zadań służbowych, ponoszonej odpowiedzialności i wymaganych kwalifikacji.

Uwzględniając powyższe uwarunkowania, rozporządzenie może określać jedną grupę lub

kilka grup uposażenia na stanowiskach służbowych o określonym stopniu etatowym.

5.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, stawki uposażenia zasadniczego dla poszczególnych grup uposażenia,

z uwzględnieniem, że stawka uposażenia zasadniczego dla najniższej grupy uposażenia

nie będzie niższa niż wysokość kwoty bazowej, o której mowa w art. 71 ust. 2.

Żołnierz zawodowy wyznaczony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy

uposażenia zachowuje prawo do stawki uposażenia zasadniczego pobieranego na poprzednio

zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia zasadniczego.

1.

Żołnierze zawodowi otrzymują następujące dodatki do uposażenia zasadniczego

1)

dodatek specjalny - za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby

wojskowej;

2)

dodatek służbowy - za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach

dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych;

3)

dodatek za długoletnią służbę wojskową.

2.

W przypadku gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę

wojskową na stanowisku służbowym aplikanta, asesora lub sędziego sądu wojskowego albo

aplikanta, asesora lub prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury

jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku

aplikanta, asesora lub sędziego sądu powszechnego albo aplikanta, asesora lub prokuratora

powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, żołnierzowi przysługuje dodatek

wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na

zajmowanym stanowisku.

3.

Dodatki do uposażenia zasadniczego mogą być ustalone w stawkach miesięcznych, dziennych

albo za wykonanie określonych czynności; dodatki ustalone w stawkach miesięcznych

są dodatkami o charakterze stałym.

4.

Dodatki do uposażenia przyznaje, w formie decyzji, organ, o którym mowa w art. 104.

5.

Organ, który przyznał dodatek do uposażenia, w przypadku niewykonywania zadań uzasadniających

wypłacanie dodatku, może zawiesić, obniżyć albo wstrzymać jego wypłacanie, w formie

decyzji.

6.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki otrzymywania dodatków do uposażenia zasadniczego

oraz ich wysokość. Rozporządzenie powinno przede wszystkim określić szczególne właściwości

lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej uprawniające żołnierzy zawodowych

do otrzymywania dodatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, stanowiska służbowe, których

zajmowanie uprawnia do dodatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, oraz okresy czynnej

służby wojskowej, od których jest uzależniona wysokość dodatku, o którym mowa w ust.

1 pkt 3, a także szczegółowe warunki i tryb ich przyznawania, zawieszania, obniżania

i wstrzymywania.

7.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki otrzymywania dodatku wyrównawczego, o którym mowa w ust. 2, z uwzględnieniem

określenia składników uposażenia i wynagrodzenia przyjmowanych przy obliczaniu dodatku

wyrównawczego, oraz sposób ustalania porównywanego wynagrodzenia aplikantów i asesorów

wynikający z obowiązujących żołnierzy zawodowych zasad opłacania składek na powszechne

obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe, wypadkowe i chorobowe, a także terminy

wypłacania tego dodatku.

1.

Uposażenie zasadnicze i dodatki o charakterze stałym są wypłacane miesięcznie z góry,

w pierwszym dniu roboczym miesiąca, za który przysługują.

2.

Dodatki do uposażenia zasadniczego inne niż wymienione w ust. 1 wypłaca się nie później

niż do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym żołnierz zawodowy

spełnił warunki uzasadniające ich przyznanie.

3.

Inne należności, o których mowa w art. 73, wypłaca się w terminie czternastu dni od

dnia, w którym żołnierz zawodowy spełnił warunki uzasadniające otrzymanie tych należności

albo właściwy organ podjął decyzję o przyznaniu żołnierzowi tych należności, w przypadku

gdy przyznanie prawa do należności lub określenie ich wysokości jest uzależnione od

wydania takiej decyzji, z zastrzeżeniem art. 83 ust. 5, art. 92 ust. 2 i art. 96 ust.

6.

4.

Uposażenie i inne należności, o których mowa w art. 73, są płatne bezpośrednio do

rąk żołnierza zawodowego, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Uposażenie i inne należności, o których mowa w art. 73, mogą być wypłacane w formie

bezgotówkowej, na warunkach ustalonych w pisemnym porozumieniu między płatnikiem i

żołnierzem zawodowym.

1.

Żołnierzowi zawodowemu, z którym po raz pierwszy zawarto kontrakt na pełnienie służby

stałej lub kontrakt na pełnienie służby terminowej przez okres nie krótszy niż pięć

lat, przysługuje zasiłek na zagospodarowanie po objęciu stanowiska służbowego.

2.

Zasiłek na zagospodarowanie przysługuje w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego

wraz z dodatkami o charakterze stałym.

1.

Żołnierz zawodowy pełniący zawodową służbę wojskową przez okres całego roku kalendarzowego

nabywa prawo do dodatkowego uposażenia rocznego w wysokości jednomiesięcznego uposażenia

zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym.

2.

W razie pełnienia przez żołnierza zawodowego zawodowej służby wojskowej przez część

roku kalendarzowego dodatkowe uposażenie roczne przysługuje, z zastrzeżeniem ust.

3 i 4, w wysokości proporcjonalnej do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych, za które

żołnierzowi wypłacono uposażenie.

3.

Żołnierzowi zawodowemu powołanemu do zawodowej służby wojskowej w trakcie roku kalendarzowego

dodatkowe uposażenie roczne za ten rok przysługuje, jeżeli żołnierz pełnił służbę

przez okres co najmniej sześciu miesięcy kalendarzowych.

4.

Dodatkowe uposażenie roczne nie przysługuje w przypadku

1)

nieobecności żołnierza zawodowego w służbie przez okres dłuższy niż dwa dni robocze

w ciągu roku, która nie została usprawiedliwiona;

2)

zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w

art. 111 pkt 6 i 11-14.

5.

Dodatkowe uposażenie roczne wypłaca się nie później niż w okresie pierwszych trzech

miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje to uposażenie,

przyjmując za podstawę jego obliczenia uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze

stałym należne w dniu 31 grudnia roku kalendarzowego, za który uposażenie przysługuje.

W przypadku zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej w trakcie

roku kalendarzowego podstawę obliczenia dodatkowego uposażenia rocznego stanowi uposażenie

należne żołnierzowi w ostatnim dniu pełnienia służby.

6.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki przyznawania dodatkowego uposażenia rocznego.

Rozporządzenie powinno w szczególności określać tryb przyznawania i terminy wypłacania

dodatkowego uposażenia rocznego.

1.

Żołnierzom zawodowym mogą być przyznawane

1)

nagrody - w szczególności w związku z przejawianiem inicjatywy w służbie albo wykonywaniem

zadań służbowych wymagających szczególnie dużego nakładu pracy, w tym poza określonym

czasem służby, w skróconych terminach lub warunkach szczególnie utrudnionych;

2)

zapomogi - w przypadku zdarzeń losowych, klęsk żywiołowych, długotrwałej choroby lub

śmierci członka rodziny oraz z innych przyczyn powodujących istotne pogorszenie warunków

materialnych.

2.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy i ministrem

właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, zasady

tworzenia i wysokość funduszu na nagrody i zapomogi, z uwzględnieniem jednostek

wojskowych, w których tworzy się fundusz, sposobu ustalania środków finansowych przeznaczonych

na nagrody i zapomogi, a także sposobu ustalania wielkości środków pozostających w

dyspozycji dowódców jednostek wojskowych.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki przyznawania

żołnierzom zawodowym nagród i zapomóg, uwzględniając okoliczności uzasadniające przyznanie

żołnierzowi nagrody lub zapomogi i tryb postępowania w tych sprawach.

1.

Żołnierzom zawodowym przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości

1)

po dwudziestu latach czynnej służby wojskowej - 75%,

2)

po dwudziestu pięciu latach czynnej służby wojskowej - 100%,

3)

po trzydziestu latach czynnej służby wojskowej - 150%,

4)

po trzydziestu pięciu latach czynnej służby wojskowej - 200%,

5)

po czterdziestu latach czynnej służby wojskowej - 300%

- miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, okresy wliczane do okresu

czynnej służby wojskowej, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej,

oraz tryb jej obliczania i wypłacania, uwzględniając okresy służby, pracy i nauki

powodujące nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, sposób dokumentowania tych okresów

oraz postępowania w przypadku zbiegu praw do kilku nagród, a także termin wypłacania

nagrody.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do aplikantów, asesorów i sędziów sądów wojskowych oraz

aplikantów, asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury,

którym gratyfikacje jubileuszowe przysługują w wysokości i na zasadach określonych

odpowiednio w przepisach ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm. oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze.

1.

Żołnierzowi zawodowemu przeniesionemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej w innej

miejscowości albo skierowanemu do wykonywania zadań służbowych poza stałym miejscem

pełnienia służby lub miejscem zamieszkania przysługują należności za przeniesienia

i podróże służbowe.

2.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość oraz tryb przyznawania należności za przeniesienia

i podróże służbowe, z uwzględnieniem sposobu obliczania czasu podróży służbowej oraz

rodzaju należności i sposobu ustalania ich wysokości oraz terminów i trybu wypłaty

tych należności.

1.

Żołnierzowi zawodowemu przysługuje raz w roku prawo do gratyfikacji urlopowej.

2.

Przy ustalaniu wysokości gratyfikacji urlopowej uwzględnia się również małżonka, a

także dzieci pozostające na utrzymaniu żołnierza zawodowego.

3.

Wysokość gratyfikacji urlopowej dla jednej osoby uwzględnianej przy ustalaniu jej

wysokości nie może być niższa niż 30% najniższego uposażenia zasadniczego żołnierza

zawodowego.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe

warunki wypłacania gratyfikacji urlopowej, z uwzględnieniem terminów i trybu jej wypłacania.

1.

Żołnierzowi zawodowemu, któremu przez okres co najmniej dwóch miesięcy dodatkowo powierzono

czasowe pełnienie obowiązków służbowych w trybie określonym w art. 25, przysługuje

dodatkowe wynagrodzenie.

2.

Żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie również za wykonywanie czynności

powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska

służbowego.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe

warunki i tryb wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, o którym

mowa w ust. 1 i 2, z uwzględnieniem czynności powierzonych wykraczających poza zadania

wynikające z zajmowanych przez żołnierzy stanowisk służbowych, które uprawniają do

dodatkowego wynagrodzenia, a także stawek oraz terminów jego wypłacania. Określając

wysokość dodatkowego wynagrodzenia, rozporządzenie powinno uwzględniać charakter i

zakres wykonywanych czynności, pracochłonność i stopień wykorzystania czasu pozasłużbowego

niezbędnego przy ich wykonywaniu, a także kwalifikacje i doświadczenie żołnierza zawodowego

niezbędne przy wykonywaniu tych czynności.

W okresie urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby albo pozostawania

w rezerwie kadrowej lub dyspozycji żołnierz zawodowy otrzymuje, z zastrzeżeniem art.

90 ust. 1, uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na

ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie

zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość.

1.

Żołnierzowi zawodowemu, któremu udzielono urlopu okolicznościowego w związku ze sprawowaniem

opieki nad najbliższym członkiem rodziny, o którym mowa w art. 62 ust. 12, przysługuje

75% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio

zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym czasie zmian mających

wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość, oraz inne należności pieniężne.

2.

Należności pieniężne określone w art. 94-98, przysługujące żołnierzowi zawodowemu,

o którym mowa w ust. 1, albo członkom jego rodziny, wypłaca się w wysokości ustalonej

z uwzględnieniem pełnej kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należnego żołnierzowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

1.

Żołnierzowi zawodowemu skierowanemu na studia lub naukę do szkoły wojskowej albo niewojskowej

oraz na staż naukowy lub kurs w kraju przysługuje uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami

o charakterze stałym, należne na stanowisku służbowym zajmowanym bezpośrednio przed

skierowaniem, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo

do uposażenia lub jego wysokość.

2.

Żołnierzowi zawodowemu skierowanemu na studia lub naukę do szkoły wojskowej albo niewojskowej

oraz na staż naukowy lub kurs za granicą przysługuje uposażenie, o którym mowa w ust.

1, oraz mogą być przyznane

1)

stypendium miesięczne na pokrycie kosztów utrzymania za granicą;

2)

zwrot kosztów zakwaterowania;

3)

jednorazowy zwrot uzasadnionych wydatków rzeczowych związanych z przygotowaniem pracy

dyplomowej, doktorskiej lub habilitacyjnej;

4)

zwrot kosztów przejazdów i dojazdów;

5)

zwrot opłat wizowych.

3.

Należności określone w ust. 2 nie przysługują lub podlegają odpowiedniemu obniżeniu,

jeżeli państwo przyjmujące żołnierza zawodowego na studia, naukę, staż naukowy lub

kurs pokrywa je w całości lub w części z własnych środków finansowych.

4.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe warunki i tryb wypłacania należności,

o których mowa w ust. 2, z uwzględnieniem sposobu ustalania wysokości tych należności

oraz terminów, miejsca i sposobów ich wypłacania.

1.

Żołnierzowi zawodowemu, który został zawieszony w czynnościach służbowych albo tymczasowo

aresztowany, zawiesza się od najbliższego terminu płatności połowę ostatnio otrzymanego

uposażenia zasadniczego oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym, a także wypłatę

należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.

2.

W razie umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienia prawomocnym

wyrokiem sądu żołnierz zawodowy otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz zawieszone

należności pieniężne, wraz z odsetkami ustawowymi, od dnia, w którym uposażenie lub

inna należność pieniężna stała się wymagalna, choćby umorzenie lub uniewinnienie nastąpiło

po zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej.

1.

Żołnierzowi zawodowemu, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia zawodowej służby

wojskowej lub poza nim pozostaje albo odmawia pełnienia służby bądź wykonania obowiązku

wynikającego z tej służby, zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę

uposażenia oraz innych należności pieniężnych. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną

wypłaca się żołnierzowi zawieszone uposażenie i inne należności pieniężne.

2.

Za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności żołnierz zawodowy traci prawo do

1/30 części miesięcznego uposażenia. Jeżeli żołnierz pobrał już uposażenie za ten

czas, odpowiednią kwotę uposażenia potrąca się przy najbliższej jego wypłacie.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w razie stwierdzenia zawinionej przez żołnierza

zawodowego niemożności wykonywania zadań służbowych.

1.

Żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje, z zastrzeżeniem

ust. 4 i 5, odprawa w wysokości

1)

po roku służby - 100%,

2)

po pięciu latach służby - 200%,

3)

po dziesięciu latach służby - 300%

- kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w

ostatnim dniu pełnienia służby.

2.

Wysokość odprawy, o której mowa w ust. 1 pkt 3, ulega zwiększeniu o 20% uposażenia

zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy rok zawodowej służby wojskowej

pełnionej ponad dziesięć lat, nie więcej jednak niż do wysokości 600%.

3.

Do okresu zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w ust. 1 i 2, zalicza się okresy

pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, z wyłączeniem okresów zawieszenia

w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem

postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania,

zostało umorzone bądź żołnierz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku

lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym.

4.

Żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej wskutek rozformowania jednostki

wojskowej lub zmniejszenia jej stanu etatowego w korpusie kadry zawodowej Sił Zbrojnych,

w którym żołnierz pełnił zawodową służbę wojskową, albo likwidacji stanowiska służbowego,

które żołnierz zajmował, przysługuje odprawa w wysokości, w przypadku zawarcia kontraktu

1)

na pełnienie służy stałej - 600% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze

stałym;

2)

na pełnienie służby terminowej - wynikającej z ust. 1 i 2, z tym że za dzień zwolnienia

z zawodowej służby wojskowej przyjmuje się ostatni dzień okresu, na jaki zawarto kontrakt.

5.

Żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 1,

6, 15 i 16 albo wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej

służby wojskowej w czasie trwania kontraktu na pełnienie służby terminowej lub kontraktu

na pełnienie służby stałej, jeżeli pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy

niż dziesięć lat - przysługuje 50% kwoty odprawy, o której mowa w ust. 1 i 2.

6.

Odprawa nie przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej na podstawie

art. 111 pkt 11-14.

Żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której

mowa w art. 94, przysługują następujące należności pieniężne

1)

przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie

pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby;

2)

ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, w tym za dodatkowy urlop wypoczynkowy,

niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz za lata poprzednie, nie więcej jednak

niż za trzy lata;

3)

dodatkowe uposażenie roczne za rok, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby;

4)

zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany w roku zwolnienia ze służby

przejazd na koszt wojska;

5)

gratyfikacja urlopowa niewykorzystana w roku zwolnienia ze służby;

6)

zwrot kosztów jednorazowego przejazdu żołnierza i członków jego rodziny oraz zwrot

kosztów przewozu urządzenia domowego do obranego przez żołnierza miejsca zamieszkania

w kraju - w wysokości i na zasadach określonych jak dla żołnierzy zawodowych przeniesionych

do pełnienia służby w innej miejscowości.

1.

Świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, z zastrzeżeniem

ust. 2-4, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej

piętnastu lat. Przepis art. 94 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

2.

Świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, przysługuje również żołnierzowi

zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, który nie spełnia warunku określonego w

ust. 1, jeżeli żołnierz został zwolniony wskutek

1)

rozformowania jednostki wojskowej lub zmniejszenia jej stanu etatowego w korpusie

kadry zawodowej Sił Zbrojnych, w którym żołnierz pełnił służbę, albo likwidacji stanowiska

służbowego, które żołnierz zajmował, a brak było możliwości wyznaczenia go na inne

stanowisko służbowe;

2)

orzeczenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby

wojskowej, w razie gdy utrata tej zdolności została spowodowana wypadkiem pozostającym

w związku z pełnieniem służby lub chorobą powstałą w związku ze szczególnymi warunkami

służby.

3.

W razie zbiegu uprawnień do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1,

i świadczenia emerytalnego żołnierzowi przysługuje, według jego wyboru, tylko jedno

z tych świadczeń.

4.

Świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, nie przysługuje żołnierzowi

w przypadkach, o których mowa w art. 94 ust. 5 i 6.

5.

Żołnierz, który posiada uprawnienia do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art.

95 pkt 1, może je pobrać jednorazowo z góry za cały należny okres.

6.

Świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, wypłaca się żołnierzowi zwolnionemu

z zawodowej służby wojskowej w terminach określonych w art. 81 ust. 1, a w przypadku

gdy żołnierz wystąpił o wypłatę tego świadczenia, za cały należny okres jednorazowo

z góry, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia zwolnienia żołnierza ze

służby.

7.

Wypłaty świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1, zwrotu kosztów jednorazowego

przejazdu żołnierza i członków jego rodziny oraz zwrotu kosztów przewozu urządzenia

domowego do obranego przez żołnierza miejsca zamieszkania w kraju dokonuje wojskowy

organ emerytalny właściwy dla adresu zameldowania żołnierza.

Ekwiwalent pieniężny za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego

urlopu wypoczynkowego wynosi 1/22 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz

z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby

wojskowej.

1.

W razie śmierci żołnierza zawodowego przysługuje odprawa pośmiertna w takiej wysokości,

w jakiej przysługiwałaby temu żołnierzowi, na podstawie art. 94 ust. 1 i 2, odprawa

przy zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej oraz należności pieniężne określone w

art. 95 pkt 2-6.

2.

Należności pieniężne, o których mowa w ust. 1, przysługują małżonkowi, a w razie braku

małżonka - dzieciom, wnukom, rodzicom lub rodzeństwu, jeżeli w dniu śmierci żołnierza

zawodowego spełniali warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej, określone w przepisach

ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz

ich rodzin

(Dz. U. z 2002 r. Nr 11, poz. 108, z późn. zm..

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadkach, o których mowa w art. 113

ust. 2 i 3.

4.

Podstawę obliczenia należności pieniężnych, o których mowa w ust. 3, stanowi uposażenie

należne żołnierzowi zawodowemu na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym przed zaginięciem

lub uznaniem za zmarłego, z uwzględnieniem zmian mających wpływ na wysokość uposażenia.

1.

W razie śmierci żołnierza zawodowego, niezależnie od należności pieniężnych określonych

w art. 98, przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

pięciokrotności kwoty najniższego uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego obowiązującego

w dniu śmierci żołnierza -jeżeli koszty pogrzebu poniósł małżonek, dzieci, wnuki,

rodzice lub rodzeństwo albo inna osoba, która prowadziła z tym żołnierzem wspólne

gospodarstwo domowe;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, nie wyższych jednak niż kwota określona w pkt 1

-jeżeli koszty pogrzebu poniosła inna osoba.

2.

Jeżeli śmierć żołnierza zawodowego nastąpiła wskutek wypadku pozostającego w związku

z zawodową służbą wojskową, koszty jego pogrzebu pokrywa się z części budżetu państwa,

której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej.

3.

W razie pokrycia kosztów pogrzebu żołnierza zawodowego z części budżetu państwa, której

dysponentem jest Minister Obrony Narodowej, osobom wymienionym w ust. 1 pkt 1 przysługuje

zasiłek pogrzebowy w wysokości 50%.

1.

W razie śmierci członka rodziny żołnierza zawodowego osobie, która pokryła koszty

pogrzebu, przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

1)

trzykrotności kwoty najniższego uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego obowiązującego

w dniu śmierci członka rodziny żołnierza - jeżeli koszty pogrzebu pokrył żołnierz

zawodowy;

2)

kosztów rzeczywiście poniesionych, nie wyższych jednak niż kwota określona w pkt 1

- jeżeli koszty pogrzebu pokryta inna osoba.

2.

Zasiłek pogrzebowy, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w związku z pokryciem kosztów

pogrzebu następujących członków rodziny żołnierza zawodowego

1)

małżonka albo byłego małżonka żołnierza, wobec którego w dniu śmierci żołnierz był

obowiązany do świadczeń alimentacyjnych;

2)

dziecka własnego żołnierza, dziecka jego małżonka, dziecka przysposobionego i przyjętego

na wychowanie, w tym w ramach rodziny zastępczej, albo innego dziecka, którego opiekunem

prawnym został ustanowiony żołnierz lub jego małżonek;

3)

rodziców i byłych prawnych opiekunów żołnierza albo jego małżonka.

3.

Jeżeli w związku ze śmiercią członka rodziny żołnierza zawodowego przysługuje również

zasiłek pogrzebowy na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym lub innych przepisów

szczególnych, żołnierzowi lub innej osobie, o której mowa w ust. 1, wypłaca się tylko

wyrównanie zasiłku w wysokości różnicy między zasiłkiem pogrzebowym a zasiłkiem przysługującym

z innego tytułu.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, sposób dokumentowania

uprawnień do zasiłków pogrzebowych, o których mowa w art. 99 i 100, a także warunki

i tryb pokrywania kosztów pogrzebu żołnierza zawodowego z części budżetu państwa,

której dysponentem jest Minister Obrony Narodowej, z uwzględnieniem dokumentów wymaganych

przy wypłacie zasiłku.

1.

Żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami

państwa przysługuje uposażenie zasadnicze ustalone z uwzględnieniem grupy uposażenia

określonej dla stanowiska służbowego, na jakie został wyznaczony do pełnienia służby

poza granicami państwa.

2.

Żołnierzowi zawodowemu skierowanemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami

państwa przysługuje uposażenie zasadnicze ustalone z uwzględnieniem grupy uposażenia

według stanowiska służbowego zajmowanego przed skierowaniem.

3.

Żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w ust. 1 i 2, w czasie wykonywania obowiązków

służbowych poza granicami państwa przysługuje należność zagraniczna oraz mogą być

przyznane inne należności pieniężne, odpowiednio do warunków pełnienia zawodowej służby

wojskowej poza granicami państwa.

4.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość i szczegółowe warunki przyznawania i wypłaty należności

zagranicznej oraz innych należności pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym

wyznaczonym albo skierowanym do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami

państwa, ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju, wysokości i trybu przyznawania tych

świadczeń.

1.

Z uposażenia żołnierza zawodowego mogą być dokonywane potrącenia w granicach i na

zasadach określonych w przepisach o wynagrodzeniu za pracę, z zastrzeżeniem ust. 2-4.

2.

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, należy rozumieć uposażenie wymienione w

art. 72 ust. 1, dodatkowe uposażenie roczne, o którym mowa w art. 83, dodatkowe wynagrodzenie,

o którym mowa w art. 88, odprawę z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej,

o której mowa w art. 94, i należności pieniężne wymienione w art. 95 pkt 1 i 2.

3.

Odprawa z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, o której mowa w art. 94,

podlega egzekucji wyłącznie na zaspokojenie zaległych świadczeń alimentacyjnych, z

uwzględnieniem ograniczeń wynikających z ust. 1.

4.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do zaliczek pobranych przez żołnierza zawodowego

do rozliczenia, które potrąca się z uposażenia, i innych należności, o których mowa

w art. 73, w pełnej wysokości, niezależnie od potrąceń dokonywanych z innych tytułów.

1.

Jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych

w przepisach niniejszego rozdziału są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska

służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe -

w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową

w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy.

2.

W stosunku do dowódców jednostek wojskowych i ich zastępców oraz żołnierzy zawodowych

pełniących zawodową służbę wojskową w jednostkach wojskowych, których dowódcy zajmują

stanowisko niższe niż określone w ust. 1, właściwymi organami są bezpośredni przełożeni

dowódców tych jednostek.

3.

Stanowiskami służbowymi równorzędnymi stanowisku dowódcy batalionu są stanowiska

1)

dowódcy dywizjonu lub eskadry;

2)

dowódcy okrętu II rangi;

3)

inne stanowiska dowódców jednostek wojskowych, jeżeli stanowiska te zostały zaszeregowane

do stopnia etatowego co najmniej majora (komandora podporucznika).

Żołnierzowi zawodowemu przysługują prawa obywatelskie do udziału w życiu publicznym,

z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawach.

1.

W czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej żołnierzowi zawodowemu nie wolno

1)

być członkiem partii politycznej ani stowarzyszenia, organizacji lub ruchu obywatelskiego,

stawiających sobie cele polityczne;

2)

brać udziału w zgromadzeniach o charakterze politycznym;

3)

prowadzić działalności politycznej.

2.

Zastrzeżenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie dotyczy zgromadzeń związanych z wyborami

władz państwowych i samorządowych. Żołnierzom zawodowym uczestniczącym w takich zgromadzeniach

nie wolno nosić umundurowania oraz odznak i oznak wojskowych.

3.

Z dniem rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej ustaje dotychczasowe członkostwo

żołnierza zawodowego w partii politycznej, stowarzyszeniu, organizacji lub ruchu obywatelskim,

o których mowa w ust. 1 pkt 1.

1.

Żołnierz zawodowy pisemnie informuje dowódcę jednostki wojskowej, w której zajmuje

stanowisko służbowe, o swojej przynależności do stowarzyszenia i innej organizacji

krajowej.

2.

Przynależność żołnierza zawodowego do stowarzyszenia i innej organizacji zagranicznej

lub międzynarodowej wymaga zezwolenia Ministra Obrony Narodowej.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, może być przez Ministra Obrony Narodowej zawieszone

lub cofnięte, jeżeli wymagają tego względy ochrony tajemnicy państwowej lub służbowej

oraz potrzeby Sił Zbrojnych.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb postępowania

w sprawach, o których mowa w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem danych, jakie powinien zawierać

wniosek żołnierza zawodowego.

1.

Żołnierzom zawodowym nie wolno tworzyć i zrzeszać się w związkach zawodowych.

2.

Z dniem rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej ustaje dotychczasowe członkostwo

żołnierza zawodowego w związku zawodowym.

3.

W jednostkach wojskowych żołnierze zawodowi mogą tworzyć organy przedstawicielskie

poszczególnych korpusów kadry zawodowej Sił Zbrojnych.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki organizacji, funkcjonowania

i tryb wyboru oraz okresy kadencji, zadania i uprawnienia organów przedstawicielskich

żołnierzy zawodowych, a także formy ich współpracy z dowódcami jednostek wojskowych,

z uwzględnieniem doradczego charakteru tych organów.

1.

Żołnierz zawodowy może kandydować do Sejmu i Senatu, na kierownicze stanowiska państwowe

obsadzane na podstawie wyboru oraz do organów samorządu terytorialnego.

2.

Na czas trwania kampanii wyborczej udziela się żołnierzowi zawodowemu urlopu bezpłatnego.

Ograniczenia określone w niniejszym rozdziale nie naruszają prawa przynależności żołnierzy

zawodowych do kościołów i innych związków wyznaniowych mających osobowość prawną.

Żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek

1)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa;

2)

wybrania na posła, senatora, na kierownicze stanowisko państwowe obsadzane na podstawie

wyboru oraz do organów wykonawczych samorządu terytorialnego;

3)

ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby;

4)

odmowy przyjęcia skierowania do wojskowej komisji lekarskiej lub nieusprawiedliwionego

niezgłoszenia się do tej komisji w określonym terminie i miejscu albo niepoddania

się badaniom, do których został zobowiązany przez komisję lekarską;

5)

osiągnięcia wieku sześćdziesięciu lat;

6)

otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w okresowej opinii służbowej;

7)

odmowy pełnienia służby na równorzędnym lub wyższym stanowisku służbowym, w razie

zwolnienia z zajmowanego stanowiska, w przypadkach, o których mowa w art. 45 ust.

1-3;

8)

upływu czasu określonego w kontrakcie, jeżeli nie nastąpi zawarcie kolejnego kontraktu;

9)

upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego

przez

a)

żołnierza zawodowego,

b)

właściwy organ;

10)

niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej;

11)

utraty stopnia wojskowego albo degradacji;

12)

prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej usunięcia z zawodowej służby

wojskowej;

13)

prawomocnego orzeczenia środków karnych pozbawienia praw publicznych, wydalenia z

zawodowej służby wojskowej lub zakazu wykonywania zawodu żołnierza zawodowego;

14)

skażania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego)

bez warunkowego zawieszenia jej wykonania;

15)

prawomocnego ukarania przez organ właściwego samorządu zawodowego karą zawieszenia

lub pozbawienia prawa wykonywania zawodu (specjalności zawodowej);

16)

nieobecności w służbie jednorazowo przez okres trzech dni roboczych, która nie została

usprawiedliwiona.

Żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek

1)

skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego) z

warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary;

2)

odmowy wydania lub pozbawienia żołnierza wymaganego poświadczenia bezpieczeństwa;

3)

niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję;

4)

otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w okresowej opinii służbowej;

5)

zaistnienia potrzeb Sił Zbrojnych - za pisemną zgodą żołnierza.

1.

Z dniem śmierci żołnierza zawodowego stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej

wygasa.

2.

Stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej wygasa również w przypadku, gdy żołnierz

zawodowy

1)

został uznany za zmarłego;

2)

zaginął.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, żołnierza zawodowego skreśla się z ewidencji

rozkazem personalnym Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

1.

Żołnierz zawodowy może w każdym czasie wypowiedzieć stosunek służbowy zawodowej służby

wojskowej bez podawania przyczyny.

2.

Dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy

organ może nastąpić, gdy jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową

służbę wojskową, uległa rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy w korpusie

kadry zawodowej Sił Zbrojnych, w którym żołnierz pełni służbę, albo gdy uległo likwidacji

stanowisko służbowe, które żołnierz zajmował, a brak jest możliwości wyznaczenia go

na inne stanowisko odpowiadające jego kwalifikacjom zawodowym.

3.

Wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ

jest decyzją.

4.

Organem właściwym do wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej,

o którym mowa w ust. 3, jest

1)

Minister Obrony Narodowej - w odniesieniu do żołnierzy zawodowych, o których mowa

w art. 44 ust. 1 pkt 1;

2)

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego - w odniesieniu do pozostałych żołnierzy

zawodowych.

5.

Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego wskutek dokonanego wypowiedzenia

stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej następuje po upływie sześciu miesięcy

od dnia złożenia wypowiedzenia, w ostatnim dniu miesiąca.

6.

Okres wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, o którym mowa

w ust. 5, może być skrócony za pisemną zgodą zwalnianego żołnierza zawodowego i właściwego

organu, przy czym kończyć się musi ostatniego dnia miesiąca.

1.

Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt

4, 6, 7, 9 lit. a, pkt 10 i 16 oraz art. 112, następuje decyzją

1)

Ministra Obrony Narodowej - w odniesieniu do żołnierzy zawodowych, o których mowa

w art. 44 ust. 1 pkt 1;

2)

Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego - w odniesieniu do pozostałych żołnierzy

zawodowych.

2.

Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt

1-3, 5, 8, 9 lit. b i pkt 11-15, następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się

odpowiedniego orzeczenia lub decyzji albo zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę

zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, organ, który wyznaczył żołnierza zawodowego

na stanowisko służbowe, stwierdza fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej

rozkazem personalnym, wydanym do celów ewidencyjnych.

4.

Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach niewymienionych w ust. 2 następuje

z dniem określonym w decyzji organu, o którym mowa w ust. 1.

1.

W razie uchylenia orzeczenia, o którym mowa w art. 111 pkt 11 i 13-15 albo art. 112

pkt 1, ulegają uchyleniu skutki tego orzeczenia, jakie wynikły dla żołnierza zawodowego

z tego orzeczenia w jego stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, data zwolnienia z zawodowej służby wojskowej

nie ulega zmianie, przy czym uznaje się, że zwolnienie żołnierza zawodowego nastąpiło

w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez

właściwy organ.

3.

Skutki uchylenia orzeczenia, o którym mowa w art. 111 pkt 12, regulują przepisy ustawy z dnia 4 września 1997 r. o dyscyplinie wojskowej.

W zakresie zwalniania z zawodowej służby wojskowej żołnierzy zawodowych, których stosunek

służbowy lub wykonywanie zawodu jest unormowane w odrębnych przepisach, stosuje się

również te przepisy.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i

tryb zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej. Rozporządzenie

to powinno przewidywać, że postępowanie związane ze zwolnieniem żołnierza zawodowego

z zawodowej służby wojskowej jest w stosunku do niego jawne.

1.

Żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej z powodu, o którym mowa w art. 111

pkt 3, 8, 9 lit. b i pkt 10 oraz art. 112 pkt 3-5, korzysta z pierwszeństwa w zatrudnieniu,

w szczególności w administracji publicznej oraz na stanowiskach pracy związanych z

obronnością kraju.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, stanowiska pracy związane

z obronnością kraju. Rozporządzenie powinno w szczególności zagwarantować, aby na

stanowiskach pracy związanych z obronnością kraju mogli być zatrudnieni byli żołnierze

zawodowi.

3.

Minister właściwy do spraw pracy, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb kierowania byłych żołnierzy zawodowych

do pracy na stanowiska, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem rodzaju i charakteru

pracy, do jakiej ma być skierowany były żołnierz zawodowy, oraz jego wykształcenia,

doświadczenia wojskowego i wiedzy specjalistycznej.

1.

Były żołnierz zawodowy, o którym mowa w art. 119 ust. 1, w okresie dwóch lat od dnia

zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, z zastrzeżeniem ust. 3, może korzystać z

pomocy w zakresie przekwalifikowania, doradztwa zawodowego lub pośrednictwa pracy,

udzielanej przez właściwe organy.

2.

W ramach pomocy, o której mowa w ust. 1, mogą być pokrywane koszty

1)

przekwalifikowania zawodowego lub przyuczenia do zawodu, doradztwa zawodowego albo

odbywania praktyk zawodowych;

2)

przejazdów z miejsca zamieszkania byłego żołnierza zawodowego do ośrodków szkolenia,

w których następuje przekwalifikowanie zawodowe lub przyuczenie do zawodu, albo miejsca

odbywania praktyk zawodowych;

3)

zakwaterowania w okresie szkolenia lub przyuczenia do zawodu albo odbywania praktyk

zawodowych.

3.

Pomocą, o której mowa w ust. 1, może być objęty również żołnierz zawodowy przeniesiony

do dyspozycji, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej, w którego dyspozycji żołnierz

ten pozostaje, oraz żołnierz zawodowy w okresie wypowiedzenia stosunku służbowego

zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i

tryb korzystania przez żołnierzy zawodowych i byłych żołnierzy zawodowych z uprawnień,

o których mowa w ust. 1-3, z uwzględnieniem szczególnego traktowania tych żołnierzy,

którzy zostali zwolnieni z zawodowej służby wojskowej ze względu na zmiany organizacyjne,

o których mowa w art. 114 ust. 2, i nie posiadają uprawnień do świadczeń emerytalnych

lub rentowych.

Okres pełnienia zawodowej służby wojskowej wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia

w zakresie wszystkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem. Były żołnierz zawodowy,

który podjął pracę w roku kalendarzowym, w którym nastąpiło jego zwolnienie z zawodowej

służby wojskowej, nabywa prawo do urlopu wypoczynkowego w następnym roku kalendarzowym.

1.

Żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej przenosi się do rezerwy, jeżeli

ze względu na wiek podlegają obowiązkowi służby wojskowej i zostali uznani za zdolnych

do tej służby. Żołnierze ci mogą posługiwać się posiadanym stopniem wojskowym z określeniem

„w rezerwie”.

2.

Żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej, którzy ze względu na wiek albo

stan zdrowia nie podlegają obowiązkowi służby wojskowej, przenosi się w stan spoczynku.

Żołnierze ci mogą posługiwać się posiadanym stopniem wojskowym z określeniem „w stanie

spoczynku”.

1.

Żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej wydaje się niezwłocznie świadectwo

służby.

2.

Były żołnierz zawodowy może żądać sprostowania świadectwa służby w terminie siedmiu

dni od dnia jego doręczenia.

3.

W przypadku niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa służby byłemu

żołnierzowi przysługuje odszkodowanie z tytułu poniesionej przez niego w związku z

tym szkody.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, dane, które należy podać

w świadectwie służby, wzór świadectwa służby, a także tryb wydawania i prostowania

tych świadectw, uwzględniając w szczególności tryb przyznawania odszkodowania z tytułu

szkody wyrządzonej niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa służby,

a także to, iż wzór powinien odpowiadać stosownym wzorom świadectw pracy i służby

dla innych grup zawodowych.

1.

Kandydaci na żołnierzy zawodowych pełnią czynną służbę wojskową jako służbę kandydacką.

2.

Stosunek służbowy służby kandydackiej powstaje w drodze powołania, na podstawie dobrowolnego

zgłoszenia, po spełnieniu łącznie następujących warunków

1)

wydaniu rozkazu personalnego o powołaniu do służby kandydackiej;

2)

podpisaniu kontraktu na pełnienie służby kandydackiej;

3)

stawieniu się osoby powołanej, z którą zawarto kontrakt, do pełnienia służby kandydackiej.

3.

Rozkaz personalny o powołaniu do służby kandydackiej wydaje, uwzględniając potrzeby

Sił Zbrojnych, Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

4.

Kontrakt na pełnienie służby kandydackiej z kandydatem do tej służby podpisuje komendant

szkoły wojskowej.

5.

Stosunek służbowy służby kandydackiej wygasa z mocy prawa, jeżeli żołnierz pełniący

służbę kandydacką nie ukończy nauki w szkole wojskowej.

6.

Do służby kandydackiej może być powołana osoba niekarana sądownie, posiadająca wyłącznie

obywatelstwo polskie, odpowiednią zdolność fizyczną i psychiczną do zawodowej służby

wojskowej, wiek co najmniej osiemnastu lat i odpowiednie wykształcenie, po złożeniu

pisemnego zobowiązania do pełnienia zawodowej służby wojskowej po ukończeniu szkoły

wojskowej.

7.

Osobę ubiegającą się o powołanie do służby kandydackiej kieruje się do wojskowej komisji

lekarskiej w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby

wojskowej.

1.

Osoby powołane do służby kandydackiej stają się żołnierzami w czynnej służbie wojskowej

z dniem stawienia się do tej służby, po podpisaniu kontraktu, o którym mowa w art.

124 ust. 4. Przepisy art. 15 i 18 stosuje się odpowiednio.

2.

Z dniem rozpoczęcia pełnienia służby kandydackiej żołnierze pełniący służbę kandydacką

otrzymują bez szczególnego nadania tytuł

1)

podchorążego, jeżeli kształcą się na oficera zawodowego;

2)

elewa, jeżeli kształcą się na podoficera zawodowego.

1.

Kandydatów na żołnierzy zawodowych kształci się w szkołach wojskowych.

2.

Osoby ubiegające się o przyjęcie do szkół wojskowych składają egzaminy wstępne.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 2, wnoszą opłaty z tytułu udziału w egzaminach wstępnych.

Szkołami wojskowymi kształcącymi kandydatów na żołnierzy zawodowych są

1)

na potrzeby korpusu oficerów zawodowych - akademie wojskowe i wyższe szkoły oficerskie;

2)

na potrzeby korpusu podoficerów zawodowych - szkoły podoficerskie.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia

1)

tworzy i znosi szkoły podoficerskie;

2)

określi szczegółowe warunki i tryb składania egzaminów końcowych w szkołach podoficerskich

oraz odbywania praktyk, a także wzór świadectwa stwierdzającego jej ukończenie.

Rozporządzenie powinno w szczególności określać cele i szczegółowe zadania szkół podoficerskich

oraz organizację i podstawowe założenia procesu kształcenia w szkołach podoficerskich.

1.

Stopniami wojskowymi żołnierzy pełniących służbę kandydacką są stopnie ustanowione

w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Osoba powołana do służby kandydackiej otrzymuje bez szczególnego nadania stopień wojskowy

szeregowego (marynarza) z dniem rozpoczęcia pełnienia tej służby, o ile nie posiada

wyższego stopnia wojskowego. Nadanie wyższych stopni wojskowych następuje w drodze

mianowania.

1.

Żołnierzom pełniącym służbę kandydacką przysługuje uposażenie zasadnicze, dodatki

do uposażenia zasadniczego i inne należności pieniężne.

2.

W sprawach dotyczących uposażenia i innych należności pieniężnych przysługujących

żołnierzom pełniącym służbę kandydacką stosuje się odpowiednio przepisy art. 2 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2 i 4, art. 3, art. 4, art. 6-10, art. 30 ust. 2, art.

33 i 36, art. 38 ust. 2, art. 39, art. 42 i 43, art. 45 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz

art. 45a ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy niezawodowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693, z późn. zm..

3.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, stawki uposażenia zasadniczego dla żołnierzy pełniących służbę

kandydacką. Rozporządzenie, określając stawki uposażenia, powinno ustalić je na poziomie

nie niższym niż uposażenie żołnierzy odbywających zasadniczą służbę wojskową.

Żołnierze pełniący służbę kandydacką otrzymują umundurowanie, wyekwipowanie i uzbrojenie

oraz - w określonych przypadkach - wyżywienie; przepisy art. 66 ust. 2 i 3 stosuje

się odpowiednio.

Do żołnierzy pełniących służbę kandydacką stosuje się odpowiednio przepisy art. 8,

art. 26 ust. 2-9, art. 48-51, art. 56, 57, 59, 70 i art. 105-110.

Żołnierzom pełniącym służbę kandydacką oraz członkom ich rodzin przysługują szczególne

uprawnienia i ulgi przewidziane w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej dla żołnierzy odbywających zasadniczą służbę wojskową i członków ich rodzin, z wyjątkiem

uprawnień do zasiłków przewidzianych w art. 128 ust. 1 i art. 128a oraz należności

i opłat przewidzianych w art. 131 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.

1.

Żołnierza pełniącego służbę kandydacką zwalnia się ze służby kandydackiej wskutek

1)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa;

2)

wybrania na posła, senatora, na kierownicze stanowisko państwowe obsadzane na podstawie

wyboru oraz do organów wykonawczych samorządu terytorialnego;

3)

ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do zawodowej służby wojskowej;

4)

niespełnienia wymogów określonych w regulaminie studiów lub nauki;

5)

utraty stopnia wojskowego albo degradacji;

6)

prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej usunięcia z czynnej służby

wojskowej pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego;

7)

prawomocnego orzeczenia środków karnych pozbawienia praw publicznych lub zakazu wykonywania

zawodu żołnierza;

8)

skazania prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności lub aresztu wojskowego,

w tym również z warunkowym zawieszeniem jej wykonania;

9)

wniosku żołnierza.

2.

Żołnierzowi pełniącemu służbę kandydacką - kobiecie, w razie zajścia w ciążę, na okres

ciąży i połogu udziela się urlopu bezpłatnego w wymiarze nie dłuższym niż dwanaście

miesięcy.

3.

W przypadku niepodjęcia służby kandydackiej po upływie okresu, o którym mowa w ust.

2, oraz w przypadku ponownego zajścia w ciążę żołnierza pełniącego służbę kandydacką

- kobietę zwalnia się ze służby kandydackiej.

4.

Zwolnienie ze służby kandydackiej następuje decyzją Szefa Sztabu Generalnego Wojska

Polskiego.

5.

W razie zwolnienia ze służby kandydackiej okres tej służby zalicza się żołnierzowi

do czasu trwania zasadniczej służby wojskowej, określonej w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Żołnierze pełniący służbę kandydacką są obowiązani do zwrotu równowartości kosztów

zakwaterowania, umundurowania i wyżywienia oraz innych nieodpłatnych świadczeń pieniężnych

i rzeczowych otrzymanych w związku z nauką w przypadku zwolnienia ich ze służby kandydackiej

z przyczyn określonych w art. 134 ust. 1 pkt 1 i 4-9.

2.

Decyzję o ustaleniu równowartości kosztów, o których mowa w ust. 1, odroczeniu terminu

ich zwrotu, rozłożeniu kosztów na raty lub o zwolnieniu żołnierza pełniącego służbę

kandydacką z obowiązku ich zwrotu w całości lub części wydaje komendant szkoły wojskowej.

3.

W przypadku gdy żołnierz pełniący służbę kandydacką nie uiścił dobrowolnie kosztów

ustalonych w decyzji, ich wyegzekwowanie następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Okres pełnienia służby kandydackiej wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia

w zakresie wszystkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem.

1.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb powoływania do służby kandydackiej;

2)

szczegółowe warunki i tryb przyjmowania do szkół wojskowych;

3)

wysokość opłat z tytułu egzaminów wstępnych dla osób ubiegających się o przyjęcie

do szkół wojskowych oraz szczegółowy tryb ich pobierania;

4)

warunki i tryb mianowania na stopnie wojskowe żołnierzy pełniących służbę kandydacką;

5)

sposób ustalania równowartości kosztów, o których mowa w art. 135 ust. 1, oraz warunki

i tryb ich zwracania, a także przypadki, w których może nastąpić zwolnienie z obowiązku

zwrotu kosztów lub rozłożenie ich na raty i odroczenie terminu płatności;

6)

przebieg służby kandydackiej, warunki i tryb opiniowania żołnierzy pełniących służbę

kandydacką, ich uprawnienia inne niż określone w ustawie oraz tryb postępowania związany

ze zwalnianiem ze służby kandydackiej.

2.

Rozporządzenie powinno w szczególności

1)

ustalić, że nabór do służby kandydackiej jest otwarty i konkurencyjny;

2)

określić tryb ubiegania się o przyjęcie do szkół wojskowych, dokumenty wymagane przy

ubieganiu się o przyjęcie do tych szkół oraz zakres i terminy składania egzaminów

wstępnych;

3)

określić, aby opłaty z tytułu egzaminów były porównywalne do opłat ponoszonych przy

ubieganiu się do innych szkół publicznych;

4)

określić, aby warunki mianowania uwzględniały poszczególne okresy nauki, opinie oraz

wyniki uzyskiwane w nauce przez żołnierzy pełniących służbę kandydacką;

5)

uwzględnić koszty faktycznie poniesione na zakwaterowanie, wyżywienie i umundurowanie

oraz ich coroczną waloryzację, która następuje w drodze pomnożenia ich równowartości

na dzień ukończenia kolejnego roku nauki przez średnioroczny wskaźnik wzrostu cen

towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, określony w ustawie budżetowej na dany rok;

6)

określić przebieg i czas trwania nauki, z uwzględnieniem praktyk zawodowych i przerw

wakacyjnych oraz urlopów z różnych tytułów.

1.

Żołnierzom zawodowym, którzy w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego

i w czasie wojny będą pełnili zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych

innych niż te, które zajmują w czasie pokoju, nadaje się przydziały mobilizacyjne

na stanowiska przewidziane do objęcia w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu

wojennego i w czasie wojny.

2.

W przydziale mobilizacyjnym określa się stanowisko służbowe żołnierza zawodowego w

jednostce wojskowej na czas wojny.

3.

Przydział mobilizacyjny żołnierzowi zawodowemu nadaje się w formie rozkazu personalno-mobilizacyjnego.

4.

Rozkaz personalno-mobilizacyjny wydają w czasie pokoju organy, o których mowa w art.

44 ust. 1 i 2.

5.

Doręczenie żołnierzowi zawodowemu rozkazu personalno-mobilizacyjnego jest równoznaczne

z nadaniem przydziału mobilizacyjnego.

6.

Przydziały mobilizacyjne mogą być nadawane również żołnierzom pełniącym służbę kandydacką.

7.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb nadawania

oraz unieważniania przydziałów mobilizacyjnych żołnierzom zawodowym i żołnierzom pełniącym

służbę kandydacką, z uwzględnieniem w szczególności postępowania przy nadawaniu oraz

unieważnianiu przydziałów mobilizacyjnych.

Żołnierze zawodowi i żołnierze pełniący służbę kandydacką, którzy w razie ogłoszenia

mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny pełnią odpowiednio zawodową

służbę wojskową albo służbę kandydacką, stają się z mocy prawa żołnierzami pełniącymi

czynną służbę wojskową w czasie wojny.

1.

Żołnierze zawodowi i żołnierze pełniący służbę kandydacką, którym nadano przydziały

mobilizacyjne, w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie

wojny stawiają się niezwłocznie do pełnienia czynnej służby wojskowej w jednostkach

wojskowych, do których nadano im przydziały mobilizacyjne.

2.

Dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy lub żołnierz pełniący służbę

kandydacką pełni służbę w czasie pokoju, niezwłocznie kieruje żołnierza, o którym

mowa w ust. 1, zgodnie z posiadanym przez niego przydziałem mobilizacyjnym, a ubycie

żołnierza stwierdza w rozkazie dziennym.

3.

Objęcie przez żołnierza zawodowego lub żołnierza pełniącego służbę kandydacką stanowiska

służbowego określonego w nadanym przydziale mobilizacyjnym stwierdza w rozkazie dziennym

dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz objął stanowisko służbowe. Stwierdzenie

to jest równoznaczne ze zwolnieniem z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego.

Do żołnierzy zawodowych i żołnierzy pełniących służbę kandydacką w razie ogłoszenia

mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny stosuje się przepisy ustawy,

z wyłączeniem art. 8-18, 26, 28-30, 32, 34 ust. 1, art. 35-47, 54, 56, 60-65, 67-104,

111-123, 130 i 133-137.

1.

Żołnierze zawodowi pełniący zawodową służbę wojskową w czasie pokoju na stanowiskach

służbowych w instytucjach cywilnych pełnią w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia

stanu wojennego i w czasie wojny nadal tę służbę na tych stanowiskach, jeżeli stanowiska

te występują w strukturze organizacyjnej tych jednostek na czas wojny.

2.

Żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w czasie pokoju w instytucjach

cywilnych na stanowiskach służbowych niewystępujących w strukturze organizacyjnej

na czas wojny w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie

wojny kierownik instytucji cywilnej niezwłocznie kieruje do dyrektora departamentu

Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr w celu wyznaczenia do pełnienia

służby w określonej jednostce wojskowej.

3.

Żołnierze zawodowi w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w

czasie wojny mogą być kierowani do pełnienia zawodowej służby wojskowej na odpowiednich

stanowiskach służbowych poza Siłami Zbrojnymi.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb wyznaczania

żołnierzy zawodowych do służby poza Siłami Zbrojnymi w razie ogłoszenia mobilizacji,

ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny, w tym szczególności jednostki organizacyjne

i stanowiska służbowe poza Siłami Zbrojnymi, w których żołnierze mogą pełnić zawodową

służbę wojskową, oraz uprawnienia żołnierzy pełniących służbę w tych jednostkach.

1.

Żołnierza zawodowego i żołnierza pełniącego służbę kandydacką wyznacza się w razie

ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny na stanowisko

służbowe stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od kwalifikacji, predyspozycji

i opinii służbowej.

2.

Organami właściwymi do wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe w razie

ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny i zwalniania z

tych stanowisk są

1)

Minister Obrony Narodowej - na wszystkie stanowiska służbowe do stopnia etatowego

generała (admirała) włącznie oraz których wyznaczenie wynika z postanowień odrębnych

ustaw, z wyjątkiem stanowisk służbowych, na które wyznacza i z których zwalnia Naczelny

Dowódca Sił Zbrojnych;

2)

Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych - na wszystkie stanowiska służbowe do stopnia etatowego

generała (admirała) włącznie w podległych mu jednostkach wojskowych, z zastrzeżeniem

pkt 3-7;

3)

Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, dowódca rodzaju Sił Zbrojnych, Szef Wojskowych

Służb Informacyjnych i Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej - w odniesieniu do stanowisk

służbowych do stopnia etatowego pułkownika (komandora) włącznie w podległych jednostkach

wojskowych, z zastrzeżeniem pkt 4-7;

4)

dowódca korpusu, dowódca okręgu wojskowego, dowódca Garnizonu Warszawa i komendant

akademii wojskowej - w odniesieniu do stanowisk służbowych do stopnia etatowego podpułkownika

(komandora porucznika) włącznie w podległych jednostkach wojskowych, z zastrzeżeniem

pkt 5-7;

5)

dowódca dywizji, flotylli i brygady niewchodzącej w skład dywizji oraz komendant wyższej

szkoły oficerskiej - w odniesieniu do stanowisk służbowych do stopnia etatowego majora

(komandora podporucznika) włącznie w podległych jednostkach wojskowych, z zastrzeżeniem

pkt 6 i 7;

6)

dowódca brygady wchodzącej w skład dywizji i dowódca pułku - w odniesieniu do stanowisk

służbowych do stopnia etatowego kapitana (kapitana marynarki) włącznie w podległych

jednostkach wojskowych, z zastrzeżeniem pkt 7;

7)

pozostali niewymienieni w pkt 2-6 dowódcy jednostek wojskowych - w odniesieniu do

stanowisk służbowych do stopnia etatowego starszego chorążego sztabowego (starszego

chorążego sztabowego marynarki) włącznie w podległych jednostkach wojskowych;

8)

dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr - w odniesieniu

do stanowisk służbowych do stopnia etatowego pułkownika (komandora) włącznie w pozostałych

niewymienionych w pkt 2-7 jednostkach organizacyjnych.

3.

Do przenoszenia żołnierza zawodowego z jednostki wojskowej, w której zajmował stanowisko

służbowe, do innej jednostki wojskowej jest uprawniony organ, któremu podlegają obie

te jednostki, przy zachowaniu posiadanych uprawnień do wyznaczania na stanowiska.

4.

Jeżeli właściwy organ nie ma możliwości wyznaczenia żołnierza zawodowego lub żołnierza

pełniącego służbę kandydacką na stanowisko służbowe, kieruje tego żołnierza do stanu

zmiennego pododdziału uzupełnienia kadrowego bezpośredniego przełożonego.

5.

Dowódcy jednostek wojskowych wykonujący na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej poza granicami państwa

(Dz. U. Nr 162, poz. 1117) zadania poza granicami państwa posiadają uprawnienia do wyznaczania żołnierzy zawodowych,

o których mowa w ust. 2, na stanowiska służbowe w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia

stanu wojennego i w czasie wojny, przysługujące ich bezpośrednim przełożonym.

6.

Warunkiem objęcia stanowiska służbowego jest posiadanie lub mianowanie na stopień

wojskowy odpowiadający stopniowi etatowemu stanowiska, na jakie żołnierz zawodowy

ma być wyznaczony.

1.

Żołnierza zawodowego i żołnierza pełniącego służbę kandydacką w razie ogłoszenia mobilizacji,

ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny zwalania się z zajmowanego stanowiska

służbowego

1)

jeżeli stwierdzono nieprzydatność na zajmowanym stanowisku, stwierdzoną w opinii specjalnej;

2)

jeżeli wojskowa komisja lekarska orzekła jego niezdolność do pełnienia służby na zajmowanym

stanowisku;

3)

gdy uległo likwidacji zajmowane przez niego stanowisko.

2.

Żołnierza zawodowego i żołnierza pełniącego służbę kandydacką w razie ogłoszenia mobilizacji,

ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny można zwolnić z zajmowanego stanowiska

służbowego

1)

jeżeli złożył wniosek o zwolnienie z zajmowanego stanowiska;

2)

w przypadku uzasadnionym potrzebami Sił Zbrojnych.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb wyznaczania

żołnierzy zawodowych i żołnierzy pełniących służbę kandydacką na stanowiska służbowe

oraz zwalniania z tych stanowisk w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu

wojennego i w czasie wojny, ze szczególnym uwzględnieniem struktury stanowisk, wymogów

kwalifikacyjnych i zdrowotnych, opinii oraz wymaganej wiedzy specjalistycznej i ogólnej.

1.

Mianowanie żołnierza zawodowego i żołnierza pełniącego służbę kandydacką w razie ogłoszenia

mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny na wyższy stopień wojskowy,

w obrębie korpusu kadry zawodowej Sił Zbrojnych, odpowiadający stopniowi etatowemu

stanowiska służbowego, na jakie został wyznaczony, następuje z dniem objęcia stanowiska

służbowego.

2.

Mianowanie na wyższy stopień wojskowy następuje

1)

w przypadku stopnia wojskowego podporucznika (podporucznika marynarki) - w drodze

postanowienia Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych;

2)

w przypadku stopni wojskowych generałów (admirałów) - w drodze postanowienia Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych lub Ministra

Obrony Narodowej;

3)

w pozostałych przypadkach - decyzjami organów, o których mowa w art. 143 ust. 2.

3.

Dowódca jednostki wojskowej może czasowo powierzyć żołnierzowi zawodowemu lub żołnierzowi

pełniącemu służbę kandydacką wykonywanie obowiązków służbowych na stanowisku służbowym

zaszeregowanym do stopnia etatowego podporucznika (podporucznika marynarki), gdy posiada

on niższy stopień wojskowy.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i

tryb mianowania żołnierzy zawodowych i żołnierzy pełniących służbę kandydacką na wyższe

stopnie wojskowe w związku z wyznaczeniem na wyższe stanowisko służbowe, ze szczególnym

uwzględnieniem maksymalnego uproszczenia procedur dotyczących obiegu dokumentów w

tych sprawach.

1.

W razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny żołnierze

zawodowi i żołnierze pełniący służbę kandydacką podlegają opiniowaniu specjalnemu.

2.

Opinię specjalną sporządza się

1)

na zakończenie szkolenia trwającego co najmniej jeden miesiąc;

2)

w przypadku niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym;

3)

w razie wystąpienia o opinię przez sąd, prokuratora, Żandarmerię Wojskową lub Wojskowe

Służby Informacyjne;

4)

na żądanie dowódcy jednostki wojskowej zajmującego stanowisko służbowe nie niższe

niż dowódca pułku (równorzędne);

5)

na zarządzenie szefa organu kadrowego szczebla co najmniej dowódcy rodzaju Sił Zbrojnych;

6)

w przypadku zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej.

1.

Przełożony, który sporządził opinię, zapoznaje niezwłocznie żołnierza zawodowego lub

żołnierza pełniącego służbę kandydacką z jej treścią.

2.

Żołnierz zawodowy lub żołnierz pełniący służbę kandydacką potwierdza własnoręcznym

podpisem zapoznanie się z opinią; w razie odmowy złożenia podpisu zapoznający czyni

na opinii adnotację o tej odmowie.

3.

Żołnierzowi zawodowemu i żołnierzowi pełniącemu służbę kandydacką przysługuje prawo

wniesienia odwołania od wydanej o nim opinii do wyższego przełożonego, w terminie

czternastu dni od dnia zapoznania się z treścią opinii.

4.

Wyższy przełożony, do którego wniesiono odwołanie od opinii, rozstrzyga ostatecznie

o treści tej opinii przez

1)

utrzymanie jej w mocy;

2)

zmianę jej treści w całości lub części.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i

tryb opiniowania żołnierzy zawodowych i żołnierzy pełniących służbę kandydacką, zapoznawania

ich z treścią opinii oraz wnoszenia i rozpatrywania od nich odwołań, z uwzględnieniem

poziomu wykształcenia i kwalifikacji zawodowych, w tym przydatności do służby na zajmowanym

stanowisku służbowym, cech osobowości żołnierza, w tym szczególnie odporności psychofizycznej

na trudy służby, poziomu wykonywania zadań służbowych oraz predyspozycji do zajmowania

wyższych stanowisk służbowych.

1.

W razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny żołnierzowi

zawodowemu i żołnierzowi pełniącemu służbę kandydacką może być udzielony urlop

1)

okolicznościowy - w wymiarze jednorazowo do piętnastu dni kalendarzowych;

2)

zdrowotny - w wymiarze określonym przez wojskową komisję lekarską;

3)

w drodze wyróżnienia - w wymiarze i na podstawie przepisów o dyscyplinie wojskowej.

2.

Urlopu, o którym mowa w ust. 1, udziela dowódca jednostki wojskowej.

3.

Żołnierzowi zawodowemu i żołnierzowi pełniącemu służbę kandydacką udającemu się na

urlop przysługuje prawo do bezpłatnego przejazdu do wybranej miejscowości w kraju

i z powrotem.

4.

Odwołanie żołnierza zawodowego i żołnierza pełniącego służbę kandydacką z urlopu przez

dowódcę jednostki wojskowej może nastąpić w każdym czasie, jeżeli przemawiają za tym

ważne względy służbowe.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i

tryb udzielania oraz odwoływania z urlopów, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem

sposobu postępowania w przypadku odwołania z urlopu żołnierza zawodowego lub żołnierza

pełniącego służbę kandydacką.

W razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny żołnierzowi

zawodowemu i żołnierzowi pełniącemu służbę kandydacką przysługują bezpłatne świadczenia

zdrowotne. Koszty tych świadczeń pokrywa się z budżetu państwa.

1.

Żołnierz zawodowy i żołnierz pełniący służbę kandydacką otrzymuje w razie ogłoszenia

mobilizacji i ogłoszenia stanu wojennego uposażenie zasadnicze według zajmowanego

stanowiska służbowego i inne należności, a w czasie wojny również dodatek wojenny.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, stawki uposażenia zasadniczego żołnierzy

zawodowych i żołnierzy pełniących służbę kandydacką, inne należności, ich wysokość

i warunki przyznawania oraz stawki i warunki przyznawania dodatku wojennego, z uwzględnieniem

trybu i terminów ich wypłacania.

3.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, powinno określić stawki uposażenia zasadniczego

i dodatku wojennego, zróżnicowane w zależności od rangi stanowiska służbowego, zakresu

wykonywanych zadań służbowych, ponoszonej odpowiedzialności i wymaganych kwalifikacji,

a w przypadku dodatku wojennego uzależnione ponadto od warunków pełnienia służby w

czasie wojny. W przypadku innych należności rozporządzenie powinno dostosować rodzaje

tych należności i ich wysokość do szczególnych warunków pełnienia służby w razie ogłoszenia

mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny. Rozporządzenie powinno ustalić

uproszczony tryb przyznawania dodatku wojennego i innych należności.

Wymiar czasu służby żołnierzy zawodowych i kandydatów na żołnierzy zawodowych w razie

ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny jest określony

ich zadaniami służbowymi.

1.

Żołnierze zawodowi i żołnierze pełniący służbę kandydacką w razie ogłoszenia mobilizacji,

ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny pozostają w czynnej służbie wojskowej

do dnia zwolnienia ich z tej służby.

2.

Zwolnienie żołnierza zawodowego lub żołnierza pełniącego służbę kandydacką w razie

ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny z czynnej służby

wojskowej następuje w razie

1)

uznania przez wojskową komisję lekarską za trwale niezdolnego do tej służby;

2)

osiągnięcia przez żołnierza wieku sześćdziesięciu lat.

3.

Zwolnienie żołnierza zawodowego lub żołnierza pełniącego służbę kandydacką z czynnej

służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie

wojny może nastąpić

1)

w razie uznania go przez wojskową komisję lekarską za czasowo niezdolnego do czynnej

służby wojskowej;

2)

w celu sprawowania opieki nad dziećmi do lat szesnastu, gdy oboje rodzice są żołnierzami

lub gdy żołnierz samotnie sprawuje tę opiekę, a nie ma innego członka rodziny, któremu

można powierzyć jej sprawowanie.

1.

Żołnierza zawodowego i żołnierza pełniącego służbę kandydacką w razie ogłoszenia mobilizacji,

ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny można zwolnić z zawodowej służby wojskowej

lub służby kandydackiej

1)

wskutek niewywiązywania się z obowiązków służbowych, potwierdzonego w opinii specjalnej;

2)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

3)

ze względu na potrzeby Sił Zbrojnych.

2.

Żołnierz zawodowy i żołnierz pełniący służbę kandydacką zwolniony w razie ogłoszenia

mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny z zawodowej służby wojskowej

lub służby kandydackiej pełni nadal czynną służbę wojskową na zasadach określonych

w przepisach ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Żołnierza zawodowego i żołnierza pełniącego służbę kandydacką w razie ogłoszenia mobilizacji,

ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny zwalnia się z zawodowej służby wojskowej

lub ze służby kandydackiej decyzją wydaną przez organ uprawniony do wyznaczenia na

stanowisko służbowe.

2.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, doręcza się żołnierzowi zawodowemu lub żołnierzowi

pełniącemu służbę kandydacką wraz z opinią specjalną.

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i

tryb zwalniania żołnierzy z zawodowej służby wojskowej i służby kandydackiej w razie

ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny. Rozporządzenie

powinno w szczególności uwzględnić dwuinstancyjny tryb postępowania w tych sprawach,

tryb zwalniania żołnierzy z zawodowej służby wojskowej lub służby kandydackiej, a

także tryb przenoszenia do dalszego pełnienia czynnej służby wojskowej w razie ogłoszenia

mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny na zasadach określonych w

przepisach ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Żołnierza zawodowego i żołnierza pełniącego służbę kandydacką, który w razie ogłoszenia

mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny poległ, zmarł lub został

uznany za zmarłego albo zaginął, skreśla z ewidencji, o której mowa w art. 48 ust.

2, dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zajmował stanowisko służbowe.

2.

O skreśleniu z ewidencji, o której mowa w art. 48 ust. 2, lub odnalezieniu się żołnierza

zawodowego lub żołnierza pełniącego służbę kandydacką dowódca jednostki wojskowej

powiadamia właściwe organy.

3.

Dla żołnierzy zawodowych i żołnierzy pełniących służbę kandydacką, którzy w razie

ogłoszenia mobilizacji, ogłoszenia stanu wojennego i w czasie wojny polegli, zmarli

lub zostali uznani za zmarłych albo zaginęli, prowadzi się odrębną ewidencję.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, organy prowadzące ewidencję,

o której mowa w ust. 3, a także zakres i sposób prowadzenia tej ewidencji, z uwzględnieniem

miejsca zgonu lub zaginięcia i okoliczności, w których nastąpiło to zdarzenie.

W ustawie z dnia 31 marca 1965 r. o wyższym szkolnictwie wojskowym

(Dz. U. z 1992 r. Nr 10, poz. 40, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 21 uchyla się ust. 2;

2)

w art. 24

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zwolnienie z wyższej szkoły wojskowej słuchacza będącego żołnierzem zawodowym następuje

w przypadku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z przyczyn określonych w art.

111 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. Nr 179, poz. 1750).

”

,

b)

w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z przyczyn określonych w art. 111 pkt 6 i

11-15 oraz art. 112 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy

zawodowych,

”

;

3)

uchyla się art. 26.

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 58 w ust. 1 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

mężczyźni, począwszy od dnia 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym kończą osiemnaście

lat życia, do końca roku kalendarzowego, w którym kończą pięćdziesiąt lat, a posiadający

stopień oficerski - sześćdziesiąt lat życia,

2)

kobiety posiadające kwalifikacje przydatne do tej służby, począwszy od dnia 1 stycznia

roku kalendarzowego, w którym kończą osiemnaście lat życia, do końca roku kalendarzowego,

w którym kończą czterdzieści lat, a posiadające stopień oficerski - pięćdziesiąt lat

życia.

”

;

2)

w art. 59 zdanie wstępne otrzymuje brzmienie

„

Żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, w rozumieniu niniejszej ustawy, są osoby,

które

”

;

3)

w art. 74

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Ze względu na posiadany stopień wojskowy żołnierze są szeregowymi, podoficerami lub

oficerami.

2.

Stopniami wojskowymi są następujące stopnie, z zastrzeżeniem ust. 2a

1)

szeregowych

a)

szeregowy,

b)

starszy szeregowy,

2)

podoficerów

a)

kapral,

b)

starszy kapral,

c)

plutonowy,

d)

sierżant,

e)

starszy sierżant,

f)

młodszy chorąży,

g)

chorąży,

h)

starszy chorąży,

i)

starszy chorąży sztabowy,

3)

oficerów

a)

młodszych

-

podporucznik,

-

porucznik,

-

kapitan,

b)

starszych

-

major,

-

podpułkownik,

-

pułkownik,

c)

generałów

-

generał brygady,

-

generał dywizji,

-

generał broni,

-

generał.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

W Marynarce Wojennej stopniami wojskowymi są odpowiednio stopnie

1)

szeregowych

a)

marynarz,

b)

starszy marynarz,

2)

podoficerów

a)

mat,

b)

starszy mat,

c)

bosmanmat,

d)

bosman,

e)

starszy bosman,

f)

młodszy chorąży marynarki,

g)

chorąży marynarki,

h)

starszy chorąży marynarki,

i)

starszy chorąży sztabowy marynarki,

3)

oficerów

a)

młodszych

-

podporucznik marynarki,

-

porucznik marynarki,

-

kapitan marynarki,

b)

starszych

-

komandor podporucznik,

-

komandor porucznik,

-

komandor,

c)

admirałów

-

kontradmirał,

-

wiceadmirał,

-

admirał floty,

-

admirał.

”

;

4)

w art. 78

a)

w ust. 1 uchyla się pkt 4,

b)

uchyla się ust. 2 i 4;

5)

w art. 103

a)

w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

dla oficerów - osiemnastu miesięcy.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Ćwiczenia wojskowe odbyte w stopniu szeregowego lub w stopniu podoficerskim zalicza

się do łącznego czasu ćwiczeń wojskowych ustalonego dla oficerów.

”

.

W ustawie z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy

(Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

tytuł ustawy otrzymuje brzmienie

„

o uposażeniu żołnierzy niezawodowych

”

;

2)

art. 1 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1.

Ustawa określa uposażenie i inne należności pieniężne żołnierzy odbywających zasadniczą

służbę wojskową, nadterminową zasadniczą służbę wojskową, przeszkolenie wojskowe,

ćwiczenia wojskowe i okresową służbę wojskową oraz pełniących służbę wojskową w razie

ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

”

;

3)

w art. 2

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Inne należności pieniężne obejmują

1)

nagrody i zapomogi,

2)

należności za podróże służbowe,

3)

należności w związku ze zwolnieniem z czynnej służby wojskowej,

4)

zasiłki pogrzebowe, odprawy pośmiertne, zwrot kosztów pogrzebu.

”

,

b)

uchyla się ust. 3-5;

4)

w art. 3 uchyla się ust. 2;

5)

w art. 4

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Żołnierzom mogą być przyznawane

1)

nagrody - w szczególności w związku z przejawianiem inicjatywy w służbie albo wykonywaniem

zadań służbowych wymagających szczególnie dużego nakładu pracy, w tym poza określonym

czasem służby, w skróconych terminach lub w warunkach szczególnie utrudnionych,

2)

zapomogi - w przypadku zdarzeń losowych, klęsk żywiołowych, długotrwałej choroby lub

śmierci członka rodziny oraz innych przyczyn powodujących istotne pogorszenie warunków

materialnych.

”

,

b)

uchyla się ust. 1a,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki przyznawania

żołnierzom nagród i zapomóg, uwzględniając okoliczności uzasadniające przyznanie żołnierzowi

nagrody lub zapomogi, właściwość przełożonych oraz tryb postępowania w tych sprawach.

”

;

6)

uchyla się art. 5;

7)

art. 6 otrzymuje brzmienie

„

Art. 6.

1.

Żołnierzowi delegowanemu do wykonywania zadań służbowych poza stałym miejscem odbywania

służby przysługują należności za podróże służbowe.

2.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość, tryb przyznawania należności za podróże służbowe,

z uwzględnieniem sposobu obliczania czasu podróży służbowej oraz rodzaju należności

i sposobu ustalania ich wysokości oraz terminów i trybu wypłaty tych należności.

”

;

8)

w art. 8

a)

w ust. 1 uchyla się pkt 3,

b)

uchyla się ust. 2;

9)

w art. 9

a)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami wojskowymi właściwymi w

sprawach określonych w przepisach ustawy są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący

stanowisko służbowe dowódcy batalionu (równorzędne) lub wyższe w stosunku do wszystkich

żołnierzy odbywających służbę w podległej jednostce wojskowej.

”

,

b)

po ust. 5 dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Stanowiskami służbowymi równorzędnymi stanowisku dowódcy batalionu, o którym mowa

w ust. 5, są stanowiska

1)

dowódcy dywizjonu lub eskadry,

2)

dowódcy okrętu II rangi,

3)

inne stanowiska służbowe dowódców jednostek wojskowych, jeżeli stanowiska te zostały

zaszeregowane do stopnia etatowego co najmniej majora (komandora podporucznika).

”

;

10)

uchyla się rozdział 2;

11)

tytuł rozdziału 3 otrzymuje brzmienie: „Uposażenie i inne należności pieniężne”;

12)

w art. 27

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Żołnierzowi odbywającemu okresową służbę wojskową przysługują

1)

uposażenie zasadnicze,

2)

dodatki do uposażenia zasadniczego,

3)

ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy,

4)

zasiłek pogrzebowy,

5)

odprawa pośmiertna,

6)

pokrycie kosztów pogrzebu ze środków budżetu państwa z części, której dysponentem

jest Minister Obrony Narodowej

- w wysokości i na zasadach określonych jak dla żołnierzy zawodowych w przepisach

ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U.

Nr 179, poz. 1750).

”

,

b)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Żołnierzowi służby okresowej zwolnionemu z czynnej służby wojskowej niespełniającemu

warunków do nabycia prawa do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej,

od jego uposażenia wypłaconego po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia zwolnienia ze służby,

od którego nie odprowadzono składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, przekazuje

się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składki za ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm. na zasadach określonych w art. 6a ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych

oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2002 r. Nr 11, poz. 108, z późn. zm..

”

;

13)

uchyla się art. 28;

14)

w art. 30

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Żołnierzom, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznane do uposażenia dodatek funkcyjny

i dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej.

”

,

b)

uchyla się ust. 3 i 4;

15)

w art. 31 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Żołnierzom, o których mowa w ust. 1, wyznaczonym na stanowiska służbowe przewidziane

w etatach dla żołnierzy zawodowych dowódca jednostki wojskowej przyznaje dodatek funkcyjny

w wysokości do 15% uposażenia zasadniczego przysługującego żołnierzowi według stopnia

wojskowego.

”

;

16)

w art. 33

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Członkom rodziny zmarłego żołnierza przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości jednomiesięcznego

uposażenia, a jeżeli śmierć nastąpiła wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą

wojskową - w wysokości trzymiesięcznego uposażenia.

”

,

b)

ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4.

Do obliczenia wysokości odprawy, o której mowa w ust. 2, przyjmuje się najniższą stawkę

uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego w odpowiednim stopniu wojskowym obowiązującego

w dniu śmierci żołnierza. Do obliczenia wysokości odprawy dla żołnierzy posiadających

stopień wojskowy szeregowego (marynarza) przyjmuje się uposażenie przewidziane dla

stopnia wojskowego starszego szeregowego (starszego marynarza).

5.

Odprawę i ekwiwalent, o których mowa w ust. 2 i 3, wypłaca się małżonkowi, dzieciom,

rodzicom lub rodzeństwu zmarłego żołnierza.

”

;

17)

uchyla się art. 35;

18)

art. 36 i 37 otrzymują brzmienie

„

Art. 36.

W okresie choroby, urlopu i zwolnienia od zajęć służbowych żołnierz zachowuje prawo

do pobieranego ostatnio uposażenia i innych należności pieniężnych, z uwzględnieniem

powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na wysokość uposażenia zasadniczego

lub na prawo do dodatków i innych należności pieniężnych.

Art. 37.

1.

Żołnierzowi, który został zawieszony w czynnościach służbowych albo tymczasowo aresztowany,

zawiesza się od najbliższego terminu płatności wypłatę połowy uposażenia zasadniczego

oraz wypłatę dodatków o charakterze stałym.

2.

W razie umorzenia postępowania karnego lub dyscyplinarnego albo uniewinnienia prawomocnym

wyrokiem sądu żołnierz otrzymuje zawieszoną część uposażenia wraz z odsetkami ustawowymi

od dnia, w którym uposażenie stało się wymagalne, choćby umorzenie lub uniewinnienie

nastąpiło po zwolnieniu żołnierza z czynnej służby wojskowej.

”

;

19)

art. 40-43 otrzymują brzmienie

„

Art. 40.

1.

Z uposażenia żołnierza odbywającego okresową służbę wojskową mogą być dokonywane potrącenia

w granicach i na zasadach określonych w przepisach szczególnych stosowanych do wynagrodzeń

za pracę, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 43.

2.

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, należy rozumieć uposażenie zasadnicze i

dodatki do uposażenia zasadniczego wymienione w art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2, ekwiwalent

pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, wymieniony w art. 27 ust. 1 pkt 3,

i odprawę, o której mowa w art. 27 ust. 2.

3.

Odprawa z tytułu zwolnienia z okresowej służby wojskowej, o której mowa w art. 27

ust. 2, podlega egzekucji wyłącznie na zaspokojenie zaległych świadczeń alimentacyjnych,

z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z ust. 1.

Art. 41.

1.

Z uposażenia żołnierza odbywającego nadterminową zasadniczą służbę wojskową mogą być

dokonywane potrącenia w granicach i na zasadach określonych w przepisach szczególnych

stosowanych do wynagrodzeń za pracę, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 43.

2.

Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, należy rozumieć uposażenie zasadnicze i

dodatki do uposażenia zasadniczego, wymienione w art. 30, odprawę, o której mowa w

art. 32 ust. 2, i ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, wymieniony

w art. 32a.

3.

Odprawa z tytułu zwolnienia z nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, o której

mowa w art. 32 ust. 2, podlega egzekucji wyłącznie na zaspokojenie zaległych świadczeń

alimentacyjnych, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z ust. 1.

Art. 42.

1.

Z uposażenia żołnierzy odbywających zasadniczą służbę wojskową, ćwiczenia wojskowe

lub przeszkolenie wojskowe albo pełniących służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji

i w czasie wojny mogą być dokonywane potrącenia tylko na zaspokojenie roszczeń z tytułu

szkody wyrządzonej jednostce wojskowej i kary pieniężne orzeczone w postępowaniu dyscyplinarnym,

z tym że łączna wysokość potrąceń nie może przekroczyć 50% miesięcznego uposażenia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do odpraw, o których mowa w art. 32 ust. 1,

3 i 4.

Art. 43.

Przepisów art. 40-42 nie stosuje się do zaliczek pobranych przez żołnierza do rozliczenia,

które potrąca się z uposażenia i innych należności pieniężnych w pełnej wysokości,

niezależnie od potrąceń dokonywanych z innych tytułów.

”

;

20)

uchyla się art. 44;

21)

w art. 45 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

terminy płatności uposażenia i innych należności pieniężnych z uwzględnieniem, że

wypłata uposażenia będzie dokonywana miesięcznie z góry;

2)

szczegółowe warunki i tryb pokrywania przez wojsko kosztów pogrzebu żołnierzy; w szczególności

z uwzględnieniem organów wojskowych właściwych w tych sprawach oraz maksymalnych wysokości

kosztów pogrzebu żołnierza organizowanego na koszt wojska.

”

;

22)

uchyla się art. 48.

W ustawie z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych

oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2002 r. Nr 11, poz. 108 i Nr 74, poz. 676 oraz z 2003 r. Nr 56, poz. 498 i Nr 166, poz. 1609) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w ust. 1 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

uposażenie - uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym i miesięczną

równowartością dodatkowego uposażenia rocznego, należnych żołnierzowi zawodowemu stosownie

do przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. Nr 179, poz. 1750),

”

;

2)

po art. 6 dodaje się art. 6a w brzmieniu

„

Art. 6a.

1.

Jeżeli żołnierz zwolniony z czynnej służby nie spełnia warunków do nabycia prawa do

emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, od uposażenia wypłaconego żołnierzowi

po dniu 31 grudnia 1998 r. do dnia zwolnienia ze służby, od którego nie odprowadzono

składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, przekazuje się do Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych składki za ten okres przewidziane w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887, z późn. zm..

2.

Przez uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i

rentowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się

1)

kwotę najniższego wynagrodzenia ustalaną na podstawie odrębnych przepisów - za okres

służby wojskowej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego przed dniem 1 stycznia

2003 r.,

2)

kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w grudniu roku poprzedniego,

ustalonego na podstawie odrębnych przepisów - za okres służby wojskowej w charakterze

kandydata na żołnierza zawodowego po dniu 31 grudnia 2002 r.,

3)

uposażenie stanowiące podstawę wymiaru składek na podstawie art. 18 ustawy, o której

mowa w ust. 1 - za pozostałe okresy służby.

3.

Składki, o których mowa w ust. 1, przekazuje się również w przypadku, gdy żołnierz

spełnia jedynie warunki do nabycia prawa do wojskowej renty inwalidzkiej. Przekazanie

składek następuje na wniosek żołnierza.

4.

Składki podlegają waloryzacji wskaźnikiem waloryzacji składek określonym na podstawie

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z późn. zm..

5.

Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie ust. 4, stosuje

się odpowiednio art. 19 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, o której mowa

w ust. 1.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się również do żołnierza, który pozostawał w służbie przed

dniem 2 stycznia 1999 r., jeżeli po zwolnieniu ze służby, pomimo spełnienia warunków

do nabycia prawa do emerytury wojskowej, zgłosił wniosek o przyznanie emerytury z

tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.

7.

W przypadku, o którym mowa w ust. 6, kwotę należnych, zwaloryzowanych składek przekazuje

się niezwłocznie na podstawie zawiadomienia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych o

nabyciu przez żołnierza prawa do emerytury przewidzianej w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

8.

Kwota należnych, zwaloryzowanych składek stanowi przychody Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

9.

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia

społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania do Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, oraz jednostki

do tego właściwe, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego, niezwłocznego

wykonywania czynności związanych z przekazywaniem tych składek.

10.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zabezpieczenia społecznego, określi, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania

do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa w ust. 1, 3, 4 i 7, za

żołnierzy zawodowych pełniących służbę w jednostkach podległych ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych oraz jednostki do tego właściwe, mając na uwadze konieczność

zapewnienia prawidłowego i niezwłocznego wykonywania czynności związanych z przekazywaniem

tych składek.

”

.

W ustawie z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 21 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych, pełniących zawodową służbę wojskową na podstawie

kontraktu na pełnienie służby stałej są przeznaczone osobne kwatery stałe, zwane dalej

„kwaterami”, pozostające w zasobach Agencji, w tym również określone w art. 17 pkt

6.

”

;

2)

w art. 22

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Prawo do kwatery przysługuje żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w art. 21 ust.

1, od dnia rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej na podstawie kontraktu

na pełnienie służby stałej.

”

,

b)

uchyla się ust. 2,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Żołnierzom zawodowym pełniącym zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na

pełnienie służby stałej i innym osobom zajmującym kierownicze stanowiska w Ministerstwie

Obrony Narodowej można przydzielić kwaterę funkcyjną na czas zajmowania określonego

stanowiska służbowego. Do kwater tych nie stosuje się norm powierzchni mieszkalnej.

Żołnierz otrzymujący kwaterę funkcyjną może zachować prawo do dotychczas zajmowanej

kwatery. Przepisy art. 36 stosuje się odpowiednio.

”

;

3)

w art. 23

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej, którą pełnił na podstawie kontraktu

na pełnienie służby stałej, zachowuje, z zastrzeżeniem ust. 2, prawo do kwatery, jeżeli

nabył uprawnienia do

1)

emerytury wojskowej,

2)

wojskowej renty inwalidzkiej.

2.

Żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej, którą pełnił na podstawie kontraktu

na pełnienie służby stałej, jeżeli nie nabył uprawnień do emerytury wojskowej lub

wojskowej renty inwalidzkiej, w przypadku wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej

służby wojskowej przez właściwy organ z powodu rozformowania jednostki wojskowej lub

zmniejszenia stanu etatowego w korpusie kadry zawodowej Sił Zbrojnych albo gdy uległo

likwidacji stanowisko służbowe, które żołnierz zajmował, zachowuje prawo do zajmowanej

kwatery. W tym przypadku przepisu art. 58 ust. 5 nie stosuje się.

”

,

b)

w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na

pełnienie służby stałej, spełniającego warunki wymagane do uzyskania emerytury wojskowej

lub wojskowej renty inwalidzkiej, oraz żołnierza, o którym mowa w ust. 2,

”

;

4)

w art. 24 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Przydział kwatery może nastąpić wyłącznie w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej

na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej.

4.

Jeżeli do czasu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej pełnionej na podstawie kontraktu

na pełnienie służby stałej żołnierzowi nie przydzielono kwatery lub nie wypłacono

ekwiwalentu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, z dniem zwolnienia ze służby wypłaca się

mu ten ekwiwalent. Przepis art. 47 stosuje się odpowiednio.

”

;

5)

w art. 25 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej pełnionej na podstawie kontraktu na

pełnienie służby terminowej zachowuje uprawnienia do świadczenia, o którym mowa w

art. 49 ust. 1 pkt 2, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 23 ust. 1 pkt

2. Prawo to przysługuje przez czas posiadania uprawnień do wojskowej renty inwalidzkiej,

jednak nie dłużej niż przez okres najmu lokalu mieszkalnego zajmowanego w dniu zwolnienia

ze służby.

2.

W razie śmierci żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na podstawie

kontraktu na pełnienie służby terminowej, którego śmierć pozostaje w związku ze służbą

wojskową, prawo do świadczenia, o którym mowa w art. 49 ust. 1 pkt 2, nabywają członkowie

rodziny uprawnieni do wojskowej renty rodzinnej, jeżeli świadczenie to było wypłacane

żołnierzowi przed śmiercią. Prawo to przysługuje przez czas posiadania uprawnień do

wojskowej renty rodzinnej po żołnierzu, jednak nie dłużej niż przez okres najmu lokalu

mieszkalnego dotychczas zajmowanego.

”

;

6)

w art. 26 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej kwatery przysługującej żołnierzowi zawodowemu

uwzględnia się zajmowane stanowisko służbowe oraz stan rodzinny. Norma powierzchni

mieszkalnej przysługująca osobie uprawnionej do kwatery z jednego tytułu wynosi 7-10

m

”

;

7)

w art. 41 w ust. 1 pkt 10 otrzymuje brzmienie

„

10)

wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej i ciąży na nim obowiązek

zwrotu kosztów poniesionych przez wojsko na jego naukę, chyba że zachował prawo do

kwatery na podstawie art. 23 ust. 1,

”

;

8)

w art. 44 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Żołnierze zwolnieni z zawodowej służby wojskowej pełnionej na podstawie kontraktu

na pełnienie służby stałej, którzy nie zachowują prawa do kwatery, członkowie rodzin

zmarłych żołnierzy oraz emerytów i rencistów wojskowych, którzy nie nabywają prawa

do kwatery, oraz inne osoby, których prawo do kwatery wygasło, mogą zamieszkiwać w

dotychczasowym lokalu na podstawie umowy najmu zawartej z dyrektorem oddziału terenowego

Agencji. Osoby te wnoszą opłaty odpowiadające kosztom eksploatacji i remontów lokalu

mieszkalnego w tym budynku. Jeżeli osoby te odmawiają zawarcia umowy, podlegają przymusowemu

przekwaterowaniu do lokalu socjalnego na ich koszt.

”

;

9)

w art. 47 w ust. 7 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

w przypadku gdy ciąży na nim obowiązek zwrotu kosztów poniesionych przez wojsko na

jego naukę - w całości,

”

;

10)

w art. 49

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego przysługuje

1)

żołnierzowi zawodowemu pełniącemu zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu

na pełnienie służby stałej

a)

posiadającemu członków rodziny, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej

mu powierzchni mieszkalnej kwatery, jeżeli Agencja nie może mu przydzielić odpowiedniej

kwatery lub zapewnić tymczasowego zakwaterowania z rodziną,

b)

nieposiadającemu członków rodziny, jeżeli Agencja nie może mu przydzielić odpowiedniej

kwatery lub zapewnić zakwaterowania w internacie,

2)

żołnierzowi zawodowemu pełniącemu zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu

na pełnienie służby terminowej, posiadającemu członków rodziny w rozumieniu art. 26

ust. 2.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Świadczenie finansowe nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu pełniącemu zawodową służbę

wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej, jeżeli otrzymał ekwiwalent

pieniężny, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2.

”

;

11)

w art. 51 w ust. 1 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

żołnierzowi zawodowemu pełniącemu zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu

na pełnienie służby stałej,

2)

żołnierzowi zawodowemu pełniącemu zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu

na pełnienie służby terminowej,

”

;

12)

w art. 52 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Na wniosek żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu

na pełnienie służby stałej, uprawnionego do zakwaterowania w internacie, dyrektor

oddziału terenowego Agencji może tymczasowo zakwaterować go, wraz z członkami rodziny

uwzględnianymi przy ustalaniu przysługującej powierzchni mieszkalnej kwatery, w kwaterze

zastępczej.

3.

Dyrektor oddziału terenowego Agencji może, w miarę posiadanych możliwości, zakwaterować

żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na

pełnienie służby terminowej, posiadającego członków rodziny, w innym pomieszczeniu

mieszkalnym wykorzystywanym na zakwaterowanie tymczasowe.

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 324 w § 1 uchyla się pkt 1;

2)

uchyla się art. 325;

3)

art. 328 otrzymuje brzmienie

„

Art. 328.

Sąd może orzec degradację tylko wobec osoby, która w chwili popełnienia czynu zabronionego

była żołnierzem, chociażby przestała nim być w chwili orzekania.

”

;

4)

art. 332 otrzymuje brzmienie

„

Art. 332.

§ 1.

W razie orzeczenia za zbiegające się przestępstwa pozbawienia praw publicznych i degradacji

lub wydalenia z zawodowej służby wojskowej sąd orzeka tylko pozbawienie praw publicznych.

§ 2.

W razie orzeczenia za zbiegające się przestępstwa degradacji oraz wydalenia z zawodowej

służby wojskowej sąd orzeka tylko degradację.

”

;

5)

w art. 338 § 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się do żołnierzy zawodowych, okresowej służby wojskowej

oraz nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, a także do oficerów i podoficerów

rezerwy odbywających ćwiczenia wojskowe.

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 233 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

oficerów,

”

;

2)

art. 237 otrzymuje brzmienie

„

Art. 237.

W razie orzeczenia wobec żołnierza wydalenia z zawodowej służby wojskowej lub degradacji

sąd zarządza wykonanie orzeczonego środka przez właściwego dowódcę oraz zawiadamia

o treści orzeczenia odpowiedni w sprawach kadrowych organ wojskowy.

”

.

W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o dyscyplinie wojskowej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 370 i Nr 240, poz. 2052) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 7 w ust. 1 uchyla się pkt 6;

2)

w art. 8 uchyla się ust. 6;

3)

w art. 22 w ust. 1 uchyla się pkt 7 i 8;

4)

uchyla się art. 27;

5)

w art. 59 w ust. 2

a)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

wymienioną w pkt 9 - przełożony dyscyplinarny zajmujący stanowisko służbowe nie niższe

niż dowódca jednostki wojskowej,

”

,

b)

uchyla się pkt 4;

6)

w art. 65 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

żołnierzy zasadniczej służby wojskowej, studentów i absolwentów szkół wyższych odbywających

przeszkolenie wojskowe, żołnierzy rezerwy odbywających ćwiczenia wojskowe i okresową

służbę wojskową oraz żołnierzy nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, a także

kandydatów na żołnierzy zawodowych oraz szeregowych zawodowych i podoficerów zawodowych

- odpowiednio podoficer zawodowy lub oficer zawodowy,

”

;

7)

w art. 88 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Karę dyscyplinarną, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1, 2 i 9, uważa się za wykonaną

z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

”

;

8)

w art. 99 w ust. 1 uchyla się pkt 2.

W ustawie z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze

budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 110, poz. 1255, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2)

pracownicy - rozumie się osoby zatrudnione w jednostkach, o których mowa w pkt 1,

oraz żołnierzy zawodowych, żołnierzy odbywających nadterminową zasadniczą służbę wojskową,

żołnierzy odbywających okresową służbę wojskową, funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej

i Państwowej Straży Pożarnej - z wyjątkiem pełniących służbę kandydacką - oraz funkcjonariuszy

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Więziennej i Służby Celnej,

3)

wynagrodzenia - rozumie się wynagrodzenia i inne świadczenia wynikające ze stosunku

pracy osób zatrudnionych w jednostkach, o których mowa w pkt 1, oraz uposażenia, nagrody

roczne i uznaniowe oraz dodatkowe uposażenia roczne, a także zapomogi przysługujące

na podstawie odrębnych ustaw żołnierzom i funkcjonariuszom, o których mowa w pkt 2,

”

;

2)

w art. 5 w pkt 1 lit. c otrzymuje brzmienie

„

c)

żołnierze zawodowi i funkcjonariusze, o których mowa w art. 2 pkt 2;

”

;

3)

po art. 29e dodaje się art. 29f w brzmieniu

„

Art. 29f.

Przez żołnierzy zawodowych, o których mowa w art. 5 pkt 1 lit. c), rozumie się również

żołnierzy odbywających nadterminową zasadniczą służbę wojskową, którzy rozpoczęli

odbywanie tej służby przed dniem 1 lipca 2004 r.

”

.

W ustawie z dnia 25 maja 2001 r. o odpowiedzialności majątkowej żołnierzy

(Dz. U. Nr 89, poz. 967) w art. 2 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

żołnierzu - należy przez to rozumieć żołnierza w czynnej służbie wojskowej, o którym

mowa w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. Nr 179, poz. 1750) i w ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, Nr 74, poz. 676, Nr 81, poz. 732, Nr 113, poz. 984 i 985, Nr 156, poz. 1301, Nr 166, poz. 1363, Nr 199, poz. 1673 i Nr 200, poz. 1679 i 1687 oraz z 2003 r. Nr 45, poz. 391, Nr 90, poz. 844, Nr 96, poz. 874, Nr 139, poz. 1326 i Nr 179, poz. 1750);

2)

uposażeniu przysługującym żołnierzowi - należy przez to rozumieć uposażenie zasadnicze,

wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne żołnierzowi w dniu wyrządzenia szkody,

o którym mowa odpowiednio w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej

żołnierzy zawodowych i w ustawie z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy niezawodowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693, Nr 153, poz. 1271, Nr 166, poz.

1363 i Nr 200, poz. 1679 oraz z 2003 r. Nr 166, poz. 1609 i Nr 179, poz. 1750),

”

.

W ustawie z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących

w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową

(Dz. U. Nr 83, poz. 760) w art. 2 w ust. 2 uchyla się pkt 1.

W ustawie z dnia 9 lipca 2003 r. o Wojskowych Służbach Informacyjnych

(Dz. U. Nr 139, poz. 1326) w art. 8 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister Obrony Narodowej wyznacza Szefa WSI i jego zastępców spośród żołnierzy zawodowych

pełniących zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej.

”

.

Sprawy wszczęte, lecz niezakończone ostateczną decyzją przed dniem 1 lipca 2004 r.,

prowadzi się nadal według przepisów dotychczasowych.

1.

Żołnierze zawodowi pełniący w dniu 30 czerwca 2004 r. zawodową służbę wojskową jako

1)

stałą - stają się z mocy prawa żołnierzami zawodowymi pełniącymi służbę na podstawie

kontraktu na pełnienie służby stałej;

2)

kontraktową - stają się z mocy prawa żołnierzami zawodowymi pełniącymi służbę na podstawie

kontraktu na pełnienie służby terminowej, nie dłużej jednak niż na okres, na jaki

został zawarty dotychczasowy kontrakt.

2.

Żołnierzom, o których mowa w ust. 1, nie przysługuje prawo do zasiłku, o którym mowa

w art. 82, z wyjątkiem żołnierzy, którzy na podstawie dotychczasowych przepisów nie

otrzymali zasiłku na zagospodarowanie.

3.

Żołnierzom zawodowym, o których mowa w ust. 1 pkt 1, organy uprawnione do wyznaczenia

na stanowiska służbowe wymienione w art. 44 ust. 1 i 2 doręczą decyzje o wyznaczeniu

z dniem 1 lipca 2004 r. na stanowiska służbowe.

4.

Żołnierzy zawodowych, w stosunku do których decyzje o wyznaczeniu na stanowiska służbowe

stały się ostateczne, uznaje się za żołnierzy, którzy z dniem 1 lipca 2004 r. objęli

stanowiska służbowe, na które zostali wyznaczeni.

Żołnierze zawodowi, którzy w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy wchodzą w skład

organów spółek, innych przedsiębiorców oraz fundacji, uczestniczą w pracach tych organów

na zasadach obowiązujących przed dniem 30 czerwca 2004 r., nie dłużej jednak niż do

dnia 31 grudnia 2004 r.

1.

Żołnierza zawodowego, który w dniu 30 czerwca 2004 r. spełniał określone w dotychczasowych

przepisach wymagania do zajmowania stanowiska służbowego o określonym stopniu etatowym,

uważa się za spełniającego warunki do wyznaczenia na to samo lub równorzędne stanowisko

służbowe.

2.

Żołnierza zawodowego posiadającego w dniu 30 czerwca 2004 r. tytuł oficera dyplomowanego

traktuje się jako żołnierza posiadającego tytuł równorzędny tytułowi zawodowemu magistra.

3.

Absolwentów wyższych szkół wojskowych, którzy rozpoczęli studia przed dniem 1 lipca

2004 r., w przypadku gdy obowiązujący w tych szkołach program nauczania nie przewidywał

uzyskania przez nich tytułu zawodowego magistra (równorzędnego), mianuje się na stopień

wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki) i wyznacza na stanowiska służbowe

pomimo niespełniania wymogów w zakresie wykształcenia.

4.

Absolwentów Wojskowego Liceum Muzycznego, którzy ukończą to liceum po dniu 1 lipca

2004 r., mianuje się na stopień wojskowy kaprala (mata), z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Absolwenci, o których mowa w ust. 4, którzy posiadają wyższy stopień wojskowy od stopnia

kaprala (mata), kończą Wojskowe Liceum Muzyczne w stopniu, jaki posiadają.

Żołnierz zawodowy pełniący zawodową służbę wojskową w okresie próbnym może oświadczyć

na piśmie, najpóźniej w terminie do dnia 31 lipca 2004 r., o zamiarze rozwiązania

stosunku służbowego. W takim przypadku z dniem upływu okresu próbnego żołnierza zawodowego

zwalnia się z zawodowej służby wojskowej.

1.

Żołnierz zawodowy przeniesiony na podstawie ustawy, o której mowa w art. 189

1)

do rezerwy kadrowej - pozostaje nadal w tej rezerwie, nie dłużej jednak niż do końca

okresu, na jaki został do niej przeniesiony;

2)

w stan nieczynny - pozostaje nadal w tym stanie, nie dłużej jednak niż do końca okresu,

na jaki został do niego przeniesiony;

3)

do dyspozycji - pozostaje nadal w dyspozycji, nie dłużej jednak niż do końca okresu,

na jaki został do niej przeniesiony, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Żołnierzy zawodowych, o których mowa w ust. 1, jeżeli nie zostali wyznaczeni na stanowiska

służbowe po upływie odpowiedniego okresu, o którym mowa w ust. 1, zwalnia się z zawodowej

służby wojskowej z dniem upływu tego okresu.

3.

Jeżeli żołnierz zawodowy pozostaje w dyspozycji, o której mowa w ust. 1 pkt 3, dłużej

niż dwanaście miesięcy, jego zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje z mocy

prawa z dniem 31 lipca 2004 r.

1.

Przepisu art. 31 nie stosuje się do żołnierza zawodowego pełniącego w dniu 1 lipca

2004 r. zawodową służbę wojskową, posiadającego niższy stopień wojskowy od stopnia

etatowego stanowiska służbowego, które zajmuje.

2.

Żołnierz zawodowy, o którym mowa w ust. 1, w terminie do dnia 31 grudnia 2006 r. może

być

1)

mianowany do stopnia wojskowego odpowiadającego stopniowi etatowemu zajmowanego stanowiska

służbowego, z zastrzeżeniem ust. 3;

2)

wyznaczony, za jego zgodą, na stanowisko o stopniu etatowym odpowiadającym posiadanemu

przez żołnierza stopniowi wojskowemu.

3.

W przypadku gdy różnica między posiadanym przez żołnierza zawodowego stopniem wojskowym

a stopniem etatowym stanowiska służbowego, które zajmuje, jest większa niż jeden stopień,

wówczas mianowanie żołnierza zawodowego może następować nie częściej niż raz w roku,

pod warunkiem posiadania przez niego pozytywnej opinii specjalnej wydanej na tę okoliczność.

4.

Jeżeli mianowanie lub wyznaczenie, o którym mowa w ust. 2, nie nastąpiło, żołnierza

zwalnia się z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa z dniem 1 stycznia 2007 r.

1.

Żołnierz zawodowy pełniący zawodową służbę wojskową w dniu 1 lipca 2004 r., posiadający

wyższy stopień wojskowy od stopnia etatowego stanowiska służbowego, które zajmuje,

w terminie do dnia 31 grudnia 2006 r.

1)

jest wyznaczany na stanowisko o stopniu etatowym odpowiadającym posiadanemu przez

niego stopniowi wojskowemu lub

2)

zajmuje dotychczasowe stanowisko, po złożeniu przez niego pisemnej zgody na występowanie,

począwszy od dnia 1 stycznia 2007 r., w czasie wykonywania obowiązków służbowych w

oznaczeniu stopnia wojskowego odpowiadającego stopniowi etatowemu zajmowanego stanowiska.

2.

Jeżeli wyznaczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie nastąpi i żołnierz zawodowy

nie złoży oświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, żołnierza zwalnia się z zawodowej

służby wojskowej z mocy prawa z dniem 31 grudnia 2006 r.

1.

Żołnierz zawodowy pełniący zawodową służbę wojskową w dniu 1 lipca 2004 r., którego

stanowisko służbowe zostało zaszeregowane do stanowiska służbowego w korpusie szeregowych

zawodowych, może pełnić służbę, po złożeniu pisemnej zgody, na zmienionym stanowisku,

nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2006 r.

2.

Do żołnierzy, o których mowa w ust. 1, po dniu 1 stycznia 2007 r. przepis art. 176

ust. 1 pkt 2 i ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Żołnierze zawodowi, którzy nie zostali wyznaczeni z dniem 1 lipca 2004 r. na stanowiska

służbowe, do czasu objęcia stanowiska służbowego, oraz żołnierze pozostający w tym

dniu w dyspozycji właściwego organu, w rezerwie kadrowej i w stanie nieczynnym z prawem

do uposażenia, otrzymują od tego dnia uposażenie zasadnicze, wraz z dodatkami o charakterze

stałym, należne za miesiąc czerwiec 2004 r., zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem

wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej ustalonym w ustawie budżetowej

na dany rok.

2.

Żołnierzom zawodowym, którzy od dnia 1 lipca 2004 r. po raz pierwszy objęli stanowiska

służbowe na zasadach określonych w niniejszej ustawie, których uposażenie zasadnicze,

wraz z dodatkami o charakterze stałym, za miesiąc lipiec 2004 r., ustalone według

zasad określonych w niniejszej ustawie, będzie niższe od uposażenia otrzymanego za

miesiąc czerwiec 2004 r., zwaloryzowanego wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej

sferze budżetowej ustalonym w ustawie budżetowej na 2004 r., do czasu uzyskania wyższego

uposażenia na tym stanowisku wypłaca się dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między

porównywanymi uposażeniami.

1.

Żołnierzom zawodowym posiadającym stopnie wojskowe starszego plutonowego (starszego

bosmanmata), sierżanta sztabowego (bosmana sztabowego), starszego sierżanta sztabowego

(starszego bosmana sztabowego), młodszego chorążego sztabowego (młodszego chorążego

sztabowego marynarki) i chorążego sztabowego (chorążego sztabowego marynarki), jeżeli

nie zostali mianowani na wyższy stopień wojskowy, zachowuje się posiadane stopnie

dożywotnio.

2.

Przepisy art. 176 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Żołnierze rezerwy wchodzący w skład korpusu chorążych z mocy prawa wchodzą w skład

korpusu podoficerów. Z dniem 1 lipca 2004 r. chorążych rezerwy można wyznaczać na

stanowiska służbowe przewidziane w etatach jednostek wojskowych dla podoficerów, a

w przypadkach uzasadnionych potrzebami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej na

stanowiska przewidziane dla oficerów młodszych.

2.

Żołnierzom rezerwy posiadającym stopnie wojskowe starszego plutonowego (starszego

bosmanmata), sierżanta sztabowego (bosmana sztabowego), starszego sierżanta sztabowego

(starszego bosmana sztabowego), młodszego chorążego sztabowego (młodszego chorążego

sztabowego marynarki) i chorążego sztabowego (chorążego sztabowego marynarki), jeżeli

nie zostali mianowani na wyższy stopień wojskowy, zachowuje się posiadane stopnie

dożywotnio.

3.

W przypadku powołania żołnierzy rezerwy, o których mowa w ust. 2, do czynnej służby

wojskowej występują oni w oznaczeniu następującego stopnia wojskowego i są traktowani

jak żołnierze posiadający taki stopień w zakresie wszelkich uprawnień i obowiązków

1)

starszy plutonowy (bosman sztabowy) - plutonowego (bosmanmata);

2)

sierżant sztabowy (bosman sztabowy) i starszy sierżant sztabowy (starszy bosman sztabowy)

- starszego sierżanta (starszego bosmana);

3)

młodszy chorąży sztabowy (młodszy chorąży sztabowy marynarki) i chorąży sztabowy (chorąży

sztabowy marynarki) - starszego chorążego (starszego chorążego marynarki).

Żołnierze zawodowi, którzy w dniu 30 czerwca 2004 r. korzystali z uprawnień do dodatkowej

powierzchni mieszkalnej osobnej kwatery stałej z tytułu zajmowanego stanowiska służbowego

lub posiadanego stopnia wojskowego, zachowują prawo do tej powierzchni i innych świadczeń

przysługujących z tego tytułu bezterminowo.

Żołnierze odbywający na podstawie ustawy, o której mowa w art. 158, zasadniczą służbę

wojskową lub nadterminową zasadniczą służbę wojskową, mianowani przed dniem 1 lipca

2004 r. na stopień wojskowy starszego szeregowego (starszego marynarza) lub stopień

wojskowy w korpusie podoficerów oraz wyznaczeni przed tym dniem na stanowiska służbowe

przewidziane dla starszych szeregowych (starszych marynarzy) lub podoficerów, nadal

odbywają służbę w posiadanych stopniach wojskowych i na zajmowanych stanowiskach.

Żołnierze zwolnieni z zawodowej służby wojskowej przed dniem 1 lipca 2004 r., którym

na podstawie ustawy, o której mowa w art. 189, przysługiwało prawo do pomocy w zakresie

przekwalifikowania, doradztwa zawodowego lub pośrednictwa pracy realizowanego przez

wyspecjalizowane organy, korzystają z pomocy określonej w art. 120 w okresie do dnia

31 grudnia 2005 r.

Do zawodowej służby wojskowej w okresie do dnia 31 grudnia 2010 r. może być powołany

w korpusie

1)

oficerów zawodowych - żołnierz rezerwy posiadający tytuł zawodowy magistra (równorzędny),

który odbył szkolenie wojskowe i zdał egzamin na oficera, jeżeli posiada kwalifikacje

przydatne w korpusie oficerów zawodowych, po mianowaniu na stopień wojskowy podporucznika

(podporucznika marynarki);

2)

podoficerów zawodowych - podoficer nadterminowej zasadniczej służby wojskowej posiadający

świadectwo dojrzałości, jeżeli posiada kwalifikacje przydatne w korpusie podoficerów

zawodowych.

Żołnierzom pełniącym zawodową służbę wojskową oraz żołnierzom odbywającym nadterminową

zasadniczą służbę wojskową w 2004 r. wypłaca się, ze środków przeznaczonych na uposażenia,

nagrodę roczną w wysokości, na warunkach i w trybie określonych w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lipca 2000 r. w sprawie nagród

rocznych, nagród pieniężnych w formie wyróżnienia oraz zapomóg dla żołnierzy

(Dz. U. Nr 65, poz. 770 oraz z 2002 r. Nr 134, poz. 1131).

Dla celów ustalania przeciętnego uposażenia, o którym mowa w art. 71 ust. 2, przyjmuje

się również uposażenia żołnierzy, którzy w dniu 1 lipca 2004 r. odbywają nadterminową

zasadniczą służbę wojskową.

W razie uchylenia prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe

stanowisko służbowe, wymierzonej przed dniem 1 lipca 2004 r., ukaranemu żołnierzowi

wypłaca się utraconą wskutek kary dyscyplinarnej część uposażenia należnego na wyższym

stanowisku, według stawek obowiązujących w dniu uprawomocnienia się orzeczenia, wraz

z odsetkami ustawowymi.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55, Nr 106, poz. 678, Nr 107, poz. 688, Nr 117, poz. 753, Nr 121, poz. 770 i Nr 141, poz. 944, z 1998 r. Nr 162, poz. 1117, z 1999 r. Nr 1, poz. 7, z 2001 r. Nr 85, poz. 925, i Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 141, poz. 1184, Nr 200, poz. 1687 i Nr 240, poz. 2052 oraz z 2003 r. Nr 45, poz. 391) oraz ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy

(Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693, Nr 153, poz. 1271, Nr 166, poz. 1363 i Nr 200, poz. 1679 oraz z 2003 r. Nr 166, poz. 1609), które w niniejszej ustawie zostały uchylone lub zmienione, pozostają w mocy do czasu

zastąpienia ich przepisami wydanymi na podstawie niniejszej ustawy, nie dłużej jednak

niż do dnia 30 czerwca 2005 r.

Traci moc ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55, Nr 106, poz. 678, Nr 107, poz. 688, Nr 117, poz. 753, Nr 121, poz. 770 i Nr 141, poz. 944, z 1998 r. Nr 162, poz. 1117, z 1999 r. Nr 1, poz. 7, z 2001 r. Nr 85, poz. 925 i Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 141, poz. 1184, Nr 200, poz. 1687 i Nr 240, poz. 2052 oraz z 2003 r. Nr 45, poz. 391).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2004 r., z wyjątkiem art. 4 ust. 4-6, art.

78 ust. 4, art. 170 ust. 3, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

W razie orzeczenia wobec żołnierza wydalenia z zawodowej służby wojskowej lub degradacji

sąd zarządza wykonanie orzeczonego środka przez właściwego dowódcę oraz zawiadamia

o treści orzeczenia odpowiedni w sprawach kadrowych organ wojskowy.

Sąd może orzec degradację tylko wobec osoby, która w chwili popełnienia czynu zabronionego

była żołnierzem, chociażby przestała nim być w chwili orzekania.

§ 1.

W razie orzeczenia za zbiegające się przestępstwa pozbawienia praw publicznych i degradacji

lub wydalenia z zawodowej służby wojskowej sąd orzeka tylko pozbawienie praw publicznych.

§ 2.

W razie orzeczenia za zbiegające się przestępstwa degradacji oraz wydalenia z zawodowej

służby wojskowej sąd orzeka tylko degradację.