Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 29 października 2002 r. w sprawie sposobu oznakowania nawigacyjnego polskich obszarów morskich

§ 1. Przepisy rozporzàdzenia okreÊlajà zasady i sposoby oznakowania nawigacyjnego polskich obszarów

morskich, zgodnie z systemem oznakowania nawigacyjnego przyj´tym przez Mi´dzynarodowe Stowarzyszenie S∏u˝b Oznakowania Nawigacyjnego i Latarni

Morskich (IALA), dla Regionu A.

§ 2. OkreÊlone w rozporzàdzeniu sposoby oznakowania nawigacyjnego p∏ywajàcymi znakami nawigacyjnymi, zwanymi dalej „p∏awami”, oraz sta∏ymi znakami nawigacyjnymi, zwanymi dalej „stawami” albo

„dalbami”, dotyczà

1) bocznych granic osi torów wodnych lub kana∏ów;

2) przeszkód naturalnych lub innych przeszkód nawigacyjnych, w szczególnoÊci niebezpiecznych wraków;

3) przeszkód nawigacyjnych opisanych jako „nowe

niebezpieczeƒstwo”;

4) akwenów specjalnych, w tym akwenów, na których

uprawianie ˝eglugi mo˝e byç uregulowane przepisami szczególnymi;

5) innych obiektów wa˝nych dla bezpieczeƒstwa ˝eglugi, w tym w szczególnoÊci mostów, platform

wiertniczych i morskich elektrowni wiatrowych.

§ 3. 1. Wprowadza si´ nast´puje rodzaje znaków

nawigacyjnych

1) znaki boczne — s∏u˝àce do wyznaczenia lewej i prawej granicy (strony) drogi wodnej. Znaki te stosowane sà zgodnie z przyj´tym kierunkiem oznakowania. Obserwator poruszajàcy si´ od strony morza do portu, ujÊcia rzeki lub innej drogi wodnej,

zgodnie z kierunkiem oznakowania, po prawej burcie powinien widzieç znak prawej strony, po lewej

zaÊ burcie — znak lewej strony toru wodnego.

W wyjàtkowych przypadkach kierunek oznakowania nawigacyjnego bocznego mo˝e byç okreÊlony

przez s∏u˝by oznakowania nawigacyjnego urz´dów

morskich w inny sposób; w szczególnoÊci kierunek

oznakowania wyznaczajàcy drog´ wodnà przy

op∏ywaniu wysp lub w cieÊninach ∏àczàcych otwarte wody morskie mo˝e byç zgodny z kierunkiem

ruchu wskazówek zegara.

———————

1) Minister Infrastruktury kieruje dzia∏em administracji rzàdo-

wej — gospodarka morska, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 2

rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 marca

2002 r. w sprawie szczegó∏owego zakresu dzia∏ania Ministra Infrastruktury (Dz. U. Nr 32, poz. 302).

Numeracja znaków nawigacyjnych rozpoczyna si´

od strony morza (na poczàtku toru wodnego), przy

czym numery nieparzyste — okreÊlajà znaki nawigacyjne po prawej stronie toru wodnego, a numery parzyste — znaki po lewej jego stronie.

Oznaczenia literowe znaków stosuje si´ tylko wówczas, gdy znaki nawigacyjne wystawione sà po jednej stronie toru wodnego. Równie˝ w tym wypadku oznaczenia w kolejnoÊci liter alfabetu biorà poczàtek od strony morza;

2) znaki kardynalne — s∏u˝àce do

a) wskazania, ˝e najg∏´bsza woda znajduje si´ po

tej stronie znaku, od której pochodzi jego nazwa

pó∏nocny (N), wschodni (E), po∏udniowy (S) i zachodni (W),

b) wskazania bezpiecznej strony, którà nale˝y minàç przeszkod´; nazwa znaku wskazuje stron´,

po której nale˝y znak omijaç,

c) zwrócenia uwagi na utrudnienia na torze wodnym, takie jak: zakole (zakr´t), skrzy˝owanie torów wodnych, rozwidlenie toru wodnego, kraniec mielizny;

3) znaki odosobnionego niebezpieczeƒstwa — okreÊlajàce sp∏ycenie daleko od brzegu, wysepk´ oddzielonà od làdu wàskim przesmykiem, wrak statku, jak i inne przeszkody nawigacyjne, b´dàce nast´pstwem dzia∏alnoÊci cz∏owieka. Ustawia si´ je

albo zamocowuje na lub ponad odosobnionym

niebezpieczeƒstwem rozciàgajàcym si´ w ograniczonym rejonie, dooko∏a którego woda jest ˝eglowna;

4) znaki bezpiecznej wody — s∏u˝àce do wskazania, ˝e

wokó∏ znaku woda jest ˝eglowna. Stosowane sà do

wyznaczenia linii Êrodkowej lub osi toru wodnego

lub — alternatywnie — jako znaki boczne lub kardynalne dla wskazania podejÊcia od làdu, jak równie˝ do wskazania najlepszego miejsca przejÊcia

pod sta∏ym mostem;

5) znaki specjalne — s∏u˝àce do oznaczania specjalnego rejonu lub obiektu, o którym informujà odpowiednie dokumenty lub publikacje nautyczne.

Znakami specjalnymi oznakowuje si´ w szczególnoÊci

a) strefy rozgraniczenia ruchu, w przypadkach,

w których stosowanie konwencjonalnego oznakowania toru wodnego mo˝e wprowadziç

w b∏àd,

b) wysypiska odpadów,

c) strefy çwiczeƒ wojskowych,

d) kable lub rurociàgi,

e) strefy rekreacyjne,

f) inne linie i obszary, w szczególnoÊci granic´ paƒstwa, kotwicowiska;

6) znak „nowe niebezpieczeƒstwo” — oznaczajàcy

nowo wykrytà przeszkod´ nawigacyjnà, której

jeszcze nie podano do wiadomoÊci w dokumentach lub publikacjach nautycznych. Oznacza on zarówno nowà przeszkod´ naturalnà, w szczególnoÊci piaszczystà mielizn´, ska∏´, jak i przeszkod´ powsta∏à na skutek dzia∏alnoÊci cz∏owieka, w szczególnoÊci wrak.

2. Wzory znaków nawigacyjnych, o których mowa

w ust. 1, ich zastosowanie, a w szczególnoÊci sposób

ich rozmieszczenia, konstrukcj´, kszta∏t, kolorystyk´,

charakterystyk´ Êwiate∏ i znaki szczytowe, a tak˝e sposób i wzory oznakowania przejÊç ˝eglownych pod sta∏ymi mostami, platform wiertniczych oraz morskich

elektrowni wiatrowych okreÊla za∏àcznik do rozporzàdzenia.

§ 4. Sposób oznakowania polskich obszarów morskich znakami nawigacyjnymi innymi ni˝ okreÊlone

w rozporzàdzeniu, w szczególnoÊci: Êwiat∏ami sektorowymi, Êwiat∏ami i znakami nabie˝nikowymi, superp∏awami, latarniowcami, latarniami morskimi, okreÊlajà

zarzàdzenia dyrektorów w∏aÊciwych terytorialnie urz´dów morskich, z uwzgl´dnieniem zaleceƒ wydawanych przez IALA.

§ 5. 1. W zale˝noÊci od lokalnych potrzeb i warunków mo˝na stosowaç jeden rodzaj znaków nawigacyjnych lub kombinacj´ znaków nawigacyjnych, o których

mowa w § 3 ust. 1.

2. Znaki nawigacyjne mogà byç oznaczone cyframi,

literami lub kombinacjami liter i cyfr, nazwami bàdê

skrótami nazw.

§ 6. 1. P∏awy dzielà si´ na p∏awy Êwietlne i p∏awy

nieÊwiecàce.

Poz. 173

2. P∏awy Êwietlne okreÊla charakterystyka Êwiat∏a,

kszta∏t i kolor p∏awy oraz znak szczytowy, je˝eli jest

przewidziany w jej konstrukcji.

3. P∏awy nieÊwiecàce okreÊla kszta∏t, kolor p∏awy,

znak szczytowy, je˝eli jest przewidziany w jej konstrukcji, oraz kolor Êwiat∏a, jaki powinien dawaç materia∏ odblaskowy, je˝eli p∏awa jest nim pokryta.

§ 7. Na okres zimy p∏awy wszystkich typów mogà

byç zast´powane p∏awami cygarowymi.

§ 8. 1. W zale˝noÊci od rodzaju p∏awy do malowania u˝ywa si´ farb koloru czerwonego, zielonego, czarnego, ˝ó∏tego oraz bia∏ego.

2. Je˝eli p∏aw´ zast´puje znak nawigacyjny sta∏y,

powinien on byç pomalowany w taki sam sposób jak

p∏awa.

§ 9. Znaki nawigacyjne mogà byç wyposa˝one

w radarowe urzàdzenia odzewowe (rakony) lub w elektronicznie aktywne reflektory radarowe.

§ 10. Je˝eli znak nawigacyjny pokryty jest materia∏em odblaskowym, to powinien on dawaç Êwiat∏o odbite koloru: czerwonego, zielonego, niebieskiego, ˝ó∏tego lub bia∏ego, w kombinacjach przewidzianych dla

odpowiednich rodzajów oznakowania.

§ 11. 1. P∏awy Êwietlne powinny byç wyposa˝one

w reflektory radarowe zamontowane i pomalowane

w taki sposób, aby nie utrudnia∏y identyfikacji znaku.

2. Pozosta∏e znaki nawigacyjne mogà byç wyposa˝one w reflektory radarowe, zamontowane i pomalowane w sposób, o którym mowa w ust. 1.

§ 12. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie

14 dni od dnia og∏oszenia.

Minister Infrastruktury: M. Pol

Za∏àcznik do rozporzàdzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 29 paêdziernika 2002 r. (poz. 173)

WZORY ZNAKÓW NAWIGACYJNYCH I ICH ZASTOSOWANIE

Znaki boczne (§ 3 ust. 1 pkt 1 rozporzàdzenia)

Rys. 1. Znaki lewej strony

Rys. 2. Znaki prawej strony

Rozdzielenie toru

Rys. 3. G∏ówny tor w prawo

1. P∏awy znajdujàce si´ na kraw´dziach torów wodnych kana∏ów powinny posiadaç nast´pujàce cechy

1) znaki nawigacyjne boczne lewej strony (rys. 1)

a) kszta∏t — walcowy, kolumnowy lub drà˝kowy,

b) kolor — czerwony,

c) znak szczytowy — pojedynczy, czerwony walec

— stosowany na p∏awach innych ni˝ walcowe,

Rys. 4. G∏ówny tor w lewo

d) materia∏ odblaskowy (je˝eli jest) — czerwony,

poziomy pas i czerwony kwadrat,

e) Êwiat∏o (je˝eli jest) — czerwone, o dowolnym rytmie, innym ni˝ dla rozdzielenia toru wodnego;

2) znaki nawigacyjne boczne prawej strony (rys. 2)

a) kszta∏t — sto˝kowy, kolumnowy lub drà˝kowy,

b) kolor — zielony,

c) znak szczytowy — pojedynczy, zielony sto˝ek

zwrócony wierzcho∏kiem do góry — stosowany

na p∏awach innych ni˝ sto˝kowe,

d) materia∏ odblaskowy (je˝eli jest) — zielony, poziomy pas oraz zielony trójkàt,

e) Êwiat∏o (je˝eli jest) — zielone, o dowolnym rytmie, innym ni˝ dla rozdzielenia toru wodnego.

2. P∏awy znajdujàce si´ na rozdzieleniu toru powinny posiadaç nast´pujàce cechy

1) znak nawigacyjny wskazujàcy g∏ówny tor w prawo

(rys. 3)

a) kszta∏t — walcowy, kolumnowy lub drà˝kowy,

b) kolor — czerwony, z jednym szerokim, zielonym,

poziomym pasem,

c) znak szczytowy — pojedynczy, czerwony walec

— stosowany na p∏awach innych ni˝ walcowe,

d) materia∏ odblaskowy (je˝eli jest) — czerwony,

poziomy pas i czerwony kwadrat,

Poz. 173

e) Êwiat∏o (je˝eli jest) — czerwone, b∏yskowe z∏o˝one B (2+1), wed∏ug terminologii mi´dzynarodowej Fl (2+1);

2) znak nawigacyjny wskazujàcy g∏ówny tor w lewo

(rys. 4)

a) kszta∏t — sto˝kowy, kolumnowy lub drà˝kowy,

b) kolor — zielony, z jednym szerokim, czerwonym,

poziomym pasem,

c) znak szczytowy — pojedynczy, zielony sto˝ek

zwrócony wierzcho∏kiem do góry — stosowany

na p∏awach innych ni˝ sto˝kowe,

d) materia∏ odblaskowy (je˝eli jest) — zielony, poziomy pas i zielony trójkàt,

e) Êwiat∏o (je˝eli jest) — zielone, b∏yskowe z∏o˝one

B (2+1), wed∏ug terminologii mi´dzynarodowej

Fl (2+1).

3. Âwiat∏a oznakowania bocznego mogà byç równie˝ stosowane na dalbach i innych znakach sta∏ych, je˝eli stanowià one oznakowanie boczne toru wodnego.

Znaki kardynalne (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporzàdzenia)

Rys. 5

4. Znaki nawigacyjne kardynalne w postaci p∏aw

(rys. 5) powinny posiadaç nast´pujàce cechy

1) gdy znajdujà si´ w kwadrancie pó∏nocnym (N)

a) kszta∏t — kolumnowy lub drà˝kowy,

b) kolor — czarny nad ˝ó∏tym,

c) znak szczytowy — dwa czarne sto˝ki jeden nad

drugim, zwrócone wierzcho∏kami do góry,

d) materia∏ odblaskowy (je˝eli jest) — niebieski, poziomy pas na czarnej cz´Êci oraz ˝ó∏ty poziomy

pas na ˝ó∏tej cz´Êci,

e) Êwiat∏o (je˝eli jest) — bia∏e, migajàce — M lub

szybko migajàce — MV, wed∏ug terminologii

mi´dzynarodowej Q lub VQ;

2) gdy znajdujà si´ w kwadrancie wschodnim (E)

a) kszta∏t — kolumnowy lub drà˝kowy,

b) kolor — czarny z szerokim poziomym, ˝ó∏tym pasem,

c) znak szczytowy — dwa czarne sto˝ki jeden nad

drugim, zwrócone podstawami do siebie,

d) materia∏ odblaskowy (je˝eli jest) — dwa niebieskie poziome pasy na górnej czarnej cz´Êci,

e) Êwiat∏o (je˝eli jest) — bia∏e, migajàce grupowe

— M(3) 10s lub szybko migajàce grupowe —

MV(3) 5s, wed∏ug terminologii mi´dzynarodowej Q(3) 10s lub VQ(3) 5s;

3) gdy znajdujà si´ w kwadrancie po∏udniowym (S)

a) kszta∏t — kolumnowy lub drà˝kowy,

Poz. 173

b) kolor — ˝ó∏ty nad czarnym,

c) znak szczytowy — dwa czarne sto˝ki jeden nad

drugim, zwrócone wierzcho∏kami w dó∏,

d) materia∏ odblaskowy (je˝eli jest) — ˝ó∏ty poziomy pas na ˝ó∏tej cz´Êci i niebieski poziomy pas

na czarnej cz´Êci,

e) Êwiat∏o (je˝eli jest) — bia∏e, migajàce z∏o˝one —

M(6)+Bl 15s lub szybko migajàce z∏oêone —

MV(6)+Bl 10s, wed∏ug terminologii mi´dzynarodowej Q(6)+LFl 15s lub VQ(6)+LFl 10s;

4) gdy znajdujà si´ w kwadrancie zachodnim (W)

a) kszta∏t — kolumnowy lub drà˝kowy,

b) kolor — ˝ó∏ty z szerokim poziomym czarnym pasem,

c) znak szczytowy — dwa czarne sto˝ki jeden nad

drugim, zwrócone wierzcho∏kami do siebie,

d) materia∏ odblaskowy (je˝eli jest) — dwa poziome ˝ó∏te pasy na górnej ˝ó∏tej cz´Êci,

e) Êwiat∏o (je˝eli jest) — bia∏e, migajàce z∏o˝one —

M(9) 15s lub szybko migajàce z∏o˝one — MV(9)

10s, wed∏ug terminologii mi´dzynarodowej Q(9)

15s lub VQ(9) 10s.

5. Stawy oznakowania kardynalnego mogà przyjmowaç kszta∏t dowolny, nie powinien on jednak utrudniaç identyfikacji koloru znaku i w miar´ mo˝liwoÊci

powinny posiadaç znak szczytowy.

Znaki odosobnionego niebezpieczeƒstwa (§ 3 ust. 1 pkt 3 rozporzàdzenia)

1) kszta∏t — dowolny, lecz niekolidujàcy ze znakami

bocznymi, przy czym w wypadku p∏aw stosuje si´

kszta∏t kolumnowy lub drà˝kowy;

2) kolor — czarny, z jednym lub wi´cej szerokimi, poziomymi, czerwonymi pasami;

3) znak szczytowy — dwie czarne kule jedna nad drugà, przy czym znak powinien byç tak du˝y, jak to

tylko mo˝liwe i z wyraênym przeÊwitem pomi´dzy

kulami;

Rys. 6

4) materia∏ odblaskowy (je˝eli jest) — jedna lub wi´cej par poziomych niebiesko-czerwonych pasów;

6. Znaki odosobnionego niebezpieczeƒstwa (rys. 6)

powinny posiadaç nast´pujàce cechy

5) Êwiat∏o (je˝eli jest) — bia∏e, b∏yskowe grupowe —

B(2), wed∏ug terminologii mi´dzynarodowej Fl(2).

Znaki bezpiecznej wody (§ 3 ust. 1 pkt 4 rozporzàdzenia)

Rys. 7

7. P∏awy b´dàce znakami bezpiecznej wody (rys. 7)

powinny posiadaç nast´pujàce cechy

1) kszta∏t — kulisty, kolumnowy lub drà˝kowy;

2) kolor — czerwone i bia∏e pionowe pasy;

3) znak szczytowy — pojedyncza, czerwona kula —

stosowany jest na p∏awach innych ni˝ kuliste;

4) materia∏ odblaskowy (je˝eli jest) — czerwone i bia∏e pasy poziome lub pionowe;

5) Êwiat∏o (je˝eli jest) — bia∏e, izofazowe — I albo

przerywane — P lub odblaskowe — Bl 10s, wzgl´dnie litera kodu Morse’a „A” — Mo (A), wed∏ug terminologii mi´dzynarodowej Iso, Oc, LFl 10s albo

Mo (A).

Znaki specjalne (§ 3 ust. 1 pkt 5 rozporzàdzenia)

1) kszta∏t dowolny, wyró˝niajàcy si´ spoÊród innych

(rys. 8a), lecz gdy znak wskazuje stron´ przejÊcia,

powinien byç on zgodny ze znakami nawigacyjnymi systemu bocznego i bezpiecznej wody (rys. 8b);

2) kolor — ˝ó∏ty;

3) znak szczytowy (je˝eli jest) — pojedynczy, „le˝àcy”

(X) ˝ó∏ty krzy˝ (rys. 8);

a)

4) materia∏ odblaskowy (je˝eli jest) — pojedynczy poziomy, ˝ó∏ty pas;

5) Êwiat∏o (je˝eli jest) — ˝ó∏te, rytm dowolny, lecz inny ni˝ dla oznakowania kardynalnego, odosobnionego niebezpieczeƒstwa i bezpiecznej wody; p∏awy ODAS powinny posiadaç Êwiat∏o b∏yskowe

grupowe — B (5) 20s, wed∏ug terminologii mi´dzynarodowej Fl (5) 20s.

b)

Rys. 8

8. Znaki specjalne w postaci p∏aw (rys. 8) powinny

posiadaç nast´pujàce cechy

9. Zastosowanie znaków specjalnych do dodatkowego oznakowania akwenu lub przeszkody, innych ni˝

wymienione w § 3 ust. 1 pkt 5 rozporzàdzenia, nie mo˝e kolidowaç z zasadami oznakowania nawigacyjnego

okreÊlonymi w rozporzàdzeniu.

Znaki „nowe niebezpieczeƒstwo” (§ 3 ust. 1 pkt 6 rozporzàdzenia)

10. 1. Nowe niebezpieczeƒstwo powinno byç oznaczone za pomocà jednego lub wi´cej znaków systemu

kardynalnego albo systemu bocznego.

nego, wed∏ug terminologii mi´dzynarodowej Q lub

VQ lub wyposa˝ony w Êwiat∏o oznakowania bocznego.

10. 2. Je˝eli niebezpieczeƒstwo jest szczególnie powa˝ne, przynajmniej jeden ze znaków oznaczajàcych to

niebezpieczeƒstwo powinien byç zdublowany.

12. Ka˝dy dublujàcy znak nawigacyjny powinien

byç we wszystkich szczegó∏ach identyczny ze znakiem

zasadniczym.

11. Ka˝dy znak nawigacyjny Êwietlny zastosowany

w celu oznakowania nowego niebezpieczeƒstwa powinien byç wyposa˝ony w Êwiat∏o migajàce — M

lub szybko migajàce — MV z oznakowania kardynal-

13. Na znaku nawigacyjnym oznaczajàcym nowe

niebezpieczeƒstwo mo˝e byç zainstalowany rakon z literà kodu Morse’a „D” — Mo (D), dajàcy na ekranie radarowym echo o d∏ugoÊci odpowiadajàcej 1 Mm.

Oznakowanie przejÊç ˝eglownych pod sta∏ymi mostami, platform wiertniczych

oraz morskich elektrowni wiatrowych (§ 4 rozporzàdzenia)

14. PrzejÊcia ˝eglowne pod sta∏ymi mostami wymagajà dodatkowego oznakowania, w szczególnoÊci

w sytuacji ograniczonego przeÊwitu pod mostem, ma∏ych g∏´bokoÊci wody czy mo˝liwoÊci kolizji z filarem

mostu.

15. 1. W przypadkach okreÊlonych w ust. 14 za∏àcznika, je˝eli oka˝e si´, ˝e konieczne lub po˝àdane jest

wskazanie statkom najbardziej odpowiedniego miejsca przejÊcia pod mostem, oznakowuje si´ „najlepszy

punkt przejÊcia”.

3) ochrona filarów mostu i inne przeszkody;

4) potrzeby ˝eglugi jedno- lub dwukierunkowej.

16. Sposób oznakowania przejÊç ˝eglownych pod

mostami powinien byç zgodny z powszechnie przyj´tym kierunkiem oznakowania toru wodnego przez znaki systemu bocznego.

17. Oznakowanie dzienne (jeÊli jest wymagane) powinno si´ charakteryzowaç w nast´pujàcy sposób

1) mo˝liwy maksymalny przeÊwit;

1) je˝eli ˝egluga odbywa si´ na ca∏ej rozpi´toÊci przejÊcia (prz´s∏a), znaki powinny byç umieszczone na

filarach mostu. Je˝eli ˝egluga jest mo˝liwa tylko

w cz´Êci rozpi´toÊci prz´s∏a, to znaki powinny byç

umieszczone na lub pod prz´s∏em tak, by wskazywa∏y granice cz´Êci ˝eglownej;

2) g∏´bokoÊç wody pod mostem, szczególnie gdy nie

jest ona równomierna;

2) granice przejÊcia powinny byç oznakowane w nast´pujàcy sposób

15. 2. Najlepszy punkt przejÊcia okreÊla dyrektor

w∏aÊciwego urz´du morskiego przy uwzgl´dnieniu nast´pujàcych czynników

a) lewa strona — tablica pokazujàca czerwony kwadrat na bia∏ym tle (rys. 9),

Poz. 173

18. Oznakowanie nocne powinno si´ charakteryzowaç nast´pujàcymi cechami

1) do oznakowania granic kana∏u ˝eglugowego powinny byç wykorzystane czerwone i zielone Êwiat∏a o okreÊlonym rytmie przewidzianym dla Êwiate∏

nawigacyjnych oznakowania bocznego. Je˝eli ˝egluga jest mo˝liwa na ca∏ej rozpi´toÊci przejÊcia

(prz´s∏a), Êwiat∏a powinny byç umieszczone na filarach mostu. Je˝eli ˝egluga jest dost´pna tylko

w rozpi´toÊci prz´s∏a, Êwiat∏a powinny byç umieszczone pod prz´s∏em albo na p∏awach lub stawach

na wodzie, ustawionych tak, aby wskazywa∏y granice cz´Êci ˝eglownej;

Rys. 9

b) prawa strona — tablica pokazujàcy zielony trójkàt równoboczny, wierzcho∏kiem skierowany do

góry, na bia∏ym tle (rys. 10);

2) najlepszy punkt przejÊcia mo˝e byç wskazany przez

bia∏e Êwiat∏o lub Êwiat∏a o charakterystyce Êwiat∏a

bezpiecznej wody, umieszczone pod prz´s∏em;

3) jako alternatywne do Êwiate∏ nawigacyjnych mo˝na stosowaç tablice opisane w ust. 17 pkt 2 i 3 za∏àcznika dodatkowo podÊwietlone reflektorami;

4) tablice oznakowania dziennego mogà byç dla ∏atwiejszego rozpoznania w ciàgu nocy pokryte materia∏ami odblaskowymi o odpowiednim kolorze.

Rys. 10

19. 1. Ka˝dy most powinien byç wyposa˝ony

w znak informujàcy o przeÊwicie pod konstrukcjà dla

Êredniego stanu wody. Znak taki stanowi tablica

(rys. 12) pokazujàca pochylony kwadrat koloru ˝ó∏tego,

na którym podana jest wartoÊç przeÊwitu wyra˝ona

w metrach i dziesiàtkach metra (liczba jest koloru czarnego). Tablica powinna byç umieszczona na prz´Êle

nad przejÊciem.

3) najlepszy punkt przejÊcia mo˝e byç wskazany przez

okràg∏à tablic´ pomalowanà w czerwono-bia∏e pasy (rys. 11).

Rys. 11

Wymiary w mm

a

1000

b

600

c

750

d

650

e

1050

g

h

k

l

m

n

p

q

f

150

900

500

400

300

240

700

55

Rys. 12

Wymiary w mm

19. 2. Na torach wodnych wspólnych dla ˝eglugi

morskiej i Êródlàdowej zamiast znaku, o którym mowa

w ust. 19.1, mo˝e byç zamiennie stosowany znak ˝eglugi Êródlàdowej, informujàcy o ograniczonej wysokoÊci

przeÊwitu nad zwierciad∏em wody (rys. 13). Dodatkowo stosowany mo˝e byç znak informujàcy o ograniczonej g∏´bokoÊci (rys. 14) oraz znak informujàcy

o ograniczonej szerokoÊci przejÊcia (rys. 15).

Poz. 173

lu mo˝e byç u˝ywany dowolny typ sygna∏u mg∏owego.

Je˝eli u˝ywanych jest wiele sygna∏ów mg∏owych

umieszczonych w ró˝nych punktach mostu lub na jego

podporach, to ka˝dy z tych sygna∏ów powinien posiadaç innà charakterystyk´.

22. Do wskazania najlepszego punktu przejÊcia pod

mostem mo˝e byç u˝ywany rakon krótkiego zasi´gu.

W∏adze zamierzajàce wykorzystaç rakon do oznakowania wielu prz´se∏ mostu muszà zbadaç wszelkie ograniczenia techniczne, które mogà zaistnieç. Radarowe

echa rakonów nie powinny utrudniaç identyfikacji ech

innych obiektów.

23. Platformy wiertnicze powinny byç oznakowane

przez jedno lub wi´cej Êwiate∏ bia∏ych o charakterystyce: litera Morse’a „U” — okres 15s-Mo (U) 15s, w ten

sposób, by na ka˝dym kierunku co najmniej jedno

Êwiat∏o by∏o widoczne przez zbli˝ajàce si´ statki.

Rys. 13

24. Na platformie powinny byç zainstalowane dodatkowo

1) rakon — sygna∏ Morse’a „U” — praca ciàg∏a;

2) nautofon — sygna∏ Morse’a „U” — okres 30s;

3) radiolatarnia — sygna∏ rozpoznawczy PB, cz´stotliwoÊç 339 kHz, czynna podczas lotów Êmig∏owca.

Rys. 14

Rys. 15

Na powyêsze znaki mo˝na nanieÊç liczby wskazujàce odpowiednio wysokoÊç, g∏´bokoÊç i szerokoÊç

przejÊcia. Cyfry powinny byç koloru czarnego.

20. Rozmiary tablic przedstawionych na rysunkach

mogà byç zmienione stosownie do sytuacji za zgodà

s∏u˝b oznakowania nawigacyjnego w∏aÊciwego urz´du

morskiego.

21. W warunkach ograniczonej widocznoÊci do

ostrze˝enia statku o istnieniu mostu mogà byç stosowane jeden lub wi´cej sygna∏ów mg∏owych. W tym ce-

25. Morskie elektrownie wiatrowe powinny byç

oznakowane zgodnie ze sposobem oznakowania nawigacyjnego przyj´tym w rozporzàdzeniu, tak aby by∏y

odró˝nialne w ciàgu dnia i w nocy, a ponadto spe∏nia∏y podane ni˝ej warunki

1) naro˝niki i inne punkty zmiany kierunku granicy farmy elektrowni wiatrowych powinny byç oznakowane za pomocà Êwiat∏a b∏yskowego koloru ˝ó∏tego o charakterystyce Êwiat∏a podanej dla „znaku

specjalnego”, tak aby by∏y widoczne z ka˝dego kierunku i mia∏y zasi´g nominalny co najmniej pi´ciu

mil morskich. Granice farmy elektrowni wiatrowych powinny byç oznakowane wzd∏u˝ obwodu

lub wewnàtrz farmy w odst´pach nie wi´kszych ni˝

dwie mile morskie, Êwiat∏em b∏yskowym koloru

˝ó∏tego o innej charakterystyce i zasi´gu ni˝ Êwiat∏a okreÊlone dla znaku specjalnego;

2) Êwiat∏a na wie˝ach elektrowni wiatrowych powinny byç zamontowane na najwy˝szym punkcie wie˝y ponad najwi´kszym obserwowanym stanem

wody poni˝ej najni˝szego punktu ∏uku, jaki kreÊlà

∏opaty rotora;

3) ze wzgl´du na potrzeb´ dok∏adnej identyfikacji na

farmach elektrowni wiatrowych nale˝y dodatkowo

zamontowaç: rakony, reflektory radarowe lub

wzmacniacze ech radarowych.

173

ROZPORZÑDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY1)

z dnia 29 paêdziernika 2002 r.

w sprawie sposobu oznakowania nawigacyjnego polskich obszarów morskich

Na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o bezpieczeƒstwie morskim (Dz. U. Nr 109,

poz. 1156 oraz z 2002 r. Nr 240, poz. 2060) zarzàdza si´,

co nast´puje