Konwencja o bezpieczeństwie personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych i personelu współdziałającego, sporządzona w Nowym Jorku dnia 9 grudnia 1994 r.

Kuba

Rzàd Republiki Francuskiej oÊwiadcza, ˝e

1) niniejsze porozumienie stosuje si´ do terytorium

Republiki Francuskiej w Europie, do departamentów Gujany, Gwadelupy, Martyniki i Reunionu oraz

do zamorskich terytoriów Nowej Kaledonii, Polinezji Francuskiej, wysp St. Pierre i Miquelon, Wallis

i Futuna oraz Francuskich Terytoriów Po∏udniowych i Antarktycznych;

2) Francja nie uwa˝a si´ za zwiàzanà postanowieniami artyku∏u 16 ust´p (1) dotyczàcego rozstrzygania

sporów.

(„The Government of the French Republic declares

that

1) the said Agreement shall be applicable to the territory of the French Republic in Europe, to the departments of Guyane, Guadeloupe, Martinique

and Reunion, and to the overseas territories of

New Caledonia, French Polynesia, St. Pierre and

Miquelon, Wallis and Futuna Islands and the

French Southern and Antarctic Territories;

2) France does not consider itself bound by the provisions of paragraph (1) of Article 16 relating to the

settlement of disputes.”)

Deklaracja zawarta w dokumencie przystàpienia

z∏o˝onym dnia 18 kwietnia 1997 r.

Rzàd Republiki Kuby wyra˝a ˝al z powodu w∏àczenia

przepisów tego rodzaju zawartych w artykule 12 ust´p (3)

Porozumienia wiedeƒskiego, które odnoszà si´ do artyku∏u 24 Aktu sztokholmskiego (1967) Konwencji paryskiej

o ochronie w∏asnoÊci przemys∏owej, bioràc pod uwag´

przyj´cie Deklaracji w sprawie przyznania niepodleg∏oÊci

krajom i narodom kolonialnym — Rezolucja 1514 przyj´ta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych

w dniu 14 grudnia 1960 r. — która uznaje potrzeb´ przyspieszenia i bezwarunkowego zakoƒczenia kolonializmu

we wszelkich jego formach i przejawach.

(„The Government of the Republic of Cuba regrets

the inclusion of provisions of the kind contained in Article 12(3) of the Vienna Agreement, which refer to Article 24 of the Stockholm Act (1967) of the Paris Convention for the Protection of Industrial Property, following

the adoption of the Declaration on the Granting of Independence to Colonial Countries and Peoples — Resolution 1514 adopted by United Nations General Assembly on December 14, 1960 — which proclaims the necessity of bringing to a speedy and unconditional end

colonialism in all its forms and manifestations.”)

Minister Spraw Zagranicznych: W. Cimoszewicz

1671

KONWENCJA

o bezpieczeƒstwie personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych i personelu wspó∏dzia∏ajàcego,

sporzàdzona w Nowym Jorku dnia 9 grudnia 1994 r.

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

podaje do powszechnej wiadomoÊci

W dniu 9 grudnia 1994 r. zosta∏a sporzàdzona w Nowym Jorku Konwencja o bezpieczeƒstwie personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych i personelu wspó∏dzia∏ajàcego, w nast´pujàcym brzmieniu

Przek∏ad

KONWENCJA

o bezpieczeƒstwie personelu Organizacji Narodów

Zjednoczonych i personelu wspó∏dzia∏ajàcego

uznajàc, ˝e operacje Organizacji Narodów Zjednoczonych sà prowadzone we wspólnym interesie spo∏ecznoÊci mi´dzynarodowej oraz zgodnie z zasadami

i celami Karty Narodów Zjednoczonych,

Paƒstwa-Strony niniejszej konwencji,

g∏´boko zaniepokojone rosnàcà liczbà Êmiertelnych ofiar oraz obra˝eƒ b´dàcych wynikiem zamierzonych ataków przeciwko personelowi Organizacji Narodów Zjednoczonych i personelowi wspó∏dzia∏ajàcemu,

majàc na uwadze, ˝e ataki lub inne formy z∏ego

traktowania personelu dzia∏ajàcego w imieniu Organizacji Narodów Zjednoczonych sà nieusprawiedliwione

i nie do przyj´cia niezale˝nie od tego, przez kogo zosta∏y pope∏nione,

potwierdzajàc donios∏y wk∏ad personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych i personelu wspó∏dzia∏ajàcego w wysi∏ki Organizacji Narodów Zjednoczonych

w dziedzinach dyplomacji prewencyjnej, przywracania, utrzymywania i budowania pokoju oraz operacji

humanitarnych i innych,

Êwiadome istniejàcych rozwiàzaƒ majàcych na celu zapewnienie bezpieczeƒstwa personelu Organizacji

Narodów Zjednoczonych i personelu wspó∏dzia∏ajàcego, w∏àczajàc w to kroki podejmowane w tym wzgl´-

dzie przez organy g∏ówne Organizacji Narodów Zjednoczonych,

czonych lub z organizacjà wyspecjalizowanà albo Mi´dzynarodowà Agencjà Energii Atomowej

uznajàc tym niemniej, ˝e istniejàce Êrodki ochrony

personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych i personelu wspó∏dzia∏ajàcego sà niedostateczne,

w celu prowadzenia dzia∏alnoÊci na rzecz wype∏nienia mandatu operacji Organizacji Narodów Zjednoczonych;

potwierdzajàc, ˝e skutecznoÊç i bezpieczeƒstwo

operacji Organizacji Narodów Zjednoczonych ulegajà

zwi´kszeniu, gdy operacje takie sà prowadzone za zgodà i przy wspó∏pracy Paƒstwa przyjmujàcego,

apelujàc do wszystkich Paƒstw, w których personel

Organizacji Narodów Zjednoczonych i personel wspó∏dzia∏ajàcy jest rozmieszczony, oraz do wszystkich innych, na które taki personel mo˝e liczyç, o zapewnienie

wszechstronnego poparcia celem u∏atwienia prowadzenia i wype∏nienia mandatu operacji Organizacji Narodów Zjednoczonych,

przekonane, ˝e istnieje pilna potrzeba podj´cia odpowiednich i skutecznych Êrodków w celu zapobiegania atakom dokonywanym przeciwko personelowi Organizacji Narodów Zjednoczonych i personelowi

wspó∏dzia∏ajàcemu oraz karania tych, którzy dopuÊcili

si´ takich ataków,

uzgodni∏y, co nast´puje

Artyku∏ 1

Definicje

W rozumieniu niniejszej konwencji

(a) okreÊlenie „personel Organizacji Narodów Zjednoczonych” oznacza

(i) osoby zaanga˝owane lub rozmieszczone przez

Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów

Zjednoczonych w charakterze cz∏onków wojskowych, policyjnych lub cywilnych cz´Êci sk∏adowych operacji Organizacji Narodów Zjednoczonych,

(ii) innych funkcjonariuszy oraz ekspertów w misji

Organizacji Narodów Zjednoczonych lub jej organizacji wyspecjalizowanych albo Mi´dzynarodowej Agencji Energii Atomowej, którzy

przebywajà s∏u˝bowo na obszarze, gdzie prowadzona jest operacja Organizacji Narodów

Zjednoczonych;

(b) okreÊlenie „personel wspó∏dzia∏ajàcy” oznacza

(i) osoby wyznaczone przez Rzàd lub organizacj´

pozarzàdowà w porozumieniu z w∏aÊciwym organem Organizacji Narodów Zjednoczonych,

(ii) osoby zaanga˝owane przez Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych lub

przez organizacj´ wyspecjalizowanà albo przez

Mi´dzynarodowà Agencj´ Energii Atomowej,

(iii) osoby rozmieszczone przez pozarzàdowà organizacj´ humanitarnà lub instytucj´ humanitarnà

zgodnie z porozumieniem zawartym z Sekretarzem Generalnym Organizacji Narodów Zjedno-

(c) okreÊlenie „operacja Organizacji Narodów Zjednoczonych” oznacza operacj´ ustanowionà przez

kompetentny organ Organizacji Narodów Zjednoczonych zgodnie z Kartà Narodów Zjednoczonych

i prowadzonà z upowa˝nienia oraz pod kontrolà

Organizacji Narodów Zjednoczonych

(i) gdy jest to operacja majàca na celu utrzymanie

lub przywrócenie mi´dzynarodowego pokoju

i bezpieczeƒstwa albo

(ii) gdy Rada Bezpieczeƒstwa lub Zgromadzenie

Ogólne stwierdzi, dla celów niniejszej konwencji, istnienie wyjàtkowego zagro˝enia dla bezpieczeƒstwa personelu uczestniczàcego w takiej operacji,

(d) okreÊlenie „Paƒstwo przyjmujàce” oznacza Paƒstwo, na którego terytorium prowadzona jest operacja Organizacji Narodów Zjednoczonych;

(e) okreÊlenie „Paƒstwo tranzytowe” oznacza Paƒstwo, inne ni˝ Paƒstwo przyjmujàce, na którego

terytorium personel Organizacji Narodów Zjednoczonych i personel wspó∏dzia∏ajàcy lub ich wyposa˝enie znajdujà si´ w tranzycie lub sà czasowo

obecne w zwiàzku z operacjà Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Artyku∏ 2

Zakres stosowania

1. Niniejsza konwencja ma zastosowanie w odniesieniu do personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych

i personelu wspó∏dzia∏ajàcego oraz do operacji Organizacji Narodów Zjednoczonych okreÊlonych w artykule 1.

2. Niniejszej konwencji nie stosuje si´ do operacji

Organizacji Narodów Zjednoczonych zatwierdzonej

przez Rad´ Bezpieczeƒstwa jako akcja przymusu wed∏ug rozdzia∏u VII Karty Narodów Zjednoczonych,

w której taki personel wyst´puje w charakterze strony

walczàcej przeciwko zorganizowanym si∏om zbrojnym

i w stosunku do której ma zastosowanie prawo mi´dzynarodowych konfliktów zbrojnych.

Artyku∏ 3

Identyfikacja

1. Wojskowe i policyjne cz´Êci sk∏adowe operacji

Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz ich pojazdy,

statki i samoloty b´dà nosiç rozpoznawcze znaki identyfikacyjne. Pozosta∏y personel, pojazdy, statki i samoloty wykorzystywane w operacji Organizacji Narodów

Zjednoczonych b´dà odpowiednio oznakowane, o ile

Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych nie zdecyduje inaczej.

2. Wszyscy cz∏onkowie personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz personelu wspó∏dzia∏ajàcego b´dà posiadali przy sobie odpowiednie dokumenty identyfikacyjne.

Artyku∏ 4

Porozumienie dotyczàce statusu operacji

Paƒstwo przyjmujàce oraz Organizacja Narodów

Zjednoczonych zawrà, tak szybko jak to mo˝liwe, porozumienie dotyczàce statusu operacji Organizacji Narodów Zjednoczonych i ca∏ego personelu zaanga˝owanego w tej operacji, w∏àczajàc w to zw∏aszcza postanowienia o przywilejach i immunitetach dla wojskowych

i policyjnych cz´Êci sk∏adowych operacji.

Artyku∏ 5

Tranzyt

Paƒstwo tranzytowe u∏atwi swobodny tranzyt personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych i personelu wspó∏dzia∏ajàcego oraz jego wyposa˝enia do i z Paƒstwa przyjmujàcego.

Artyku∏ 6

Poszanowanie ustaw i innych przepisów

1. Bez uszczerbku dla tych przywilejów i immunitetów, z których mo˝e korzystaç, lub wymogów jego

funkcji, personel Organizacji Narodów Zjednoczonych

oraz personel wspó∏dzia∏ajàcy jest zobowiàzany

(a) szanowaç ustawy i inne przepisy Paƒstwa przyjmujàcego i Paƒstwa tranzytowego oraz

Poz. 1671

ich terytorium, przed przest´pstwami wymienionymi

w artykule 9.

3. Paƒstwa-Strony b´dà odpowiednio wspó∏pracowaç z Organizacjà Narodów Zjednoczonych i innymi

Paƒstwami-Stronami przy wykonywaniu niniejszej

konwencji, a w szczególnoÊci w ka˝dym przypadku,

gdy Paƒstwo przyjmujàce nie b´dzie w stanie samo

podjàç wymaganych Êrodków.

Artyku∏ 8

Obowiàzek zwolnienia lub odes∏ania personelu

Organizacji Narodów Zjednoczonych i personelu

wspó∏dzia∏ajàcego w przypadku wzi´cia do niewoli

lub zatrzymania

O ile nie przewidziano inaczej w odpowiednim porozumieniu o statusie wojsk, w przypadku wzi´cia do

niewoli lub zatrzymania personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych lub personelu wspó∏dzia∏ajàcego

w trakcie wykonywania funkcji oraz po ustaleniu jego

to˝samoÊci, nie b´dzie on poddawany przes∏uchaniu

i zostanie niezw∏ocznie zwolniony i odes∏any do Organizacji Narodów Zjednoczonych lub do innych w∏aÊciwych w∏adz. Do czasu jego zwolnienia taki personel b´dzie traktowany zgodnie z powszechnie uznanymi

standardami praw cz∏owieka oraz zasadami i duchem

Konwencji Genewskich z 1949 r.

Artyku∏ 9

Przest´pstwa przeciwko personelowi

Organizacji Narodów Zjednoczonych

i personelowi wspó∏dzia∏ajàcemu

1. UmyÊlne dokonanie

(b) powstrzymaç si´ od jakiejkolwiek akcji lub dzia∏alnoÊci niezgodnej z bezstronnym i mi´dzynarodowym charakterem jego funkcji.

(a) zabójstwa, uprowadzenia lub innej napaÊci na

osob´ albo wolnoÊç cz∏onków personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych lub personelu

wspó∏dzia∏ajàcego,

2. Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych podejmie wszelkie odpowiednie Êrodki dla

zapewnienia przestrzegania tych zobowiàzaƒ.

(b) gwa∏townej napaÊci na oficjalnà siedzib´, prywatne mieszkanie lub Êrodki transportu personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych lub personelu

wspó∏dzia∏ajàcego, która to napaÊç mo˝e zagra˝aç

bezpieczeƒstwu osobistemu cz∏onka personelu

lub jego wolnoÊci,

Artyku∏ 7

Obowiàzek zapewnienia ochrony i bezpieczeƒstwa

personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych

i personelu wspó∏dzia∏ajàcego

(c) groêby dokonania takiej napaÊci w celu zmuszenia

osoby fizycznej lub prawnej do dokonania jakiegokolwiek czynu lub powstrzymania si´ od niego,

1. Personel Organizacji Narodów Zjednoczonych

i personel wspó∏dzia∏ajàcy, ich wyposa˝enie i pomieszczenia nie b´dà przedmiotem napaÊci lub jakichkolwiek innych dzia∏aƒ, które stanowi∏yby przeszkod´

w wype∏nianiu ich mandatu.

(d) usi∏owania pope∏nienia takiej napaÊci oraz

2. Paƒstwa-Strony podejmà wszelkie odpowiednie

Êrodki dla zapewnienia ochrony i bezpieczeƒstwa personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych i personelu wspó∏dzia∏ajàcego. W szczególnoÊci Paƒstwa-Strony podejmà wszelkie odpowiednie Êrodki dla ochrony

personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych i personelu wspó∏dzia∏ajàcego, który jest rozmieszczony na

zostanie uznane przez ka˝de Paƒstwo-Stron´ za przest´pstwo zgodnie z jego ustawodawstwem wewn´trznym.

(e) czynu stanowiàcego wspó∏uczestnictwo w pope∏nieniu takiej napaÊci albo w usi∏owaniu pope∏nienia takiej napaÊci, albo w organizowaniu lub nakazywaniu pope∏nienia takiej napaÊci,

2. Ka˝de Paƒstwo-Strona ustanowi odpowiednie

kary za pope∏nienie przest´pstw wymienionych w ust´pie 1, z uwzgl´dnieniem ich powa˝nego charakteru.

Artyku∏ 10

Ustanowienie jurysdykcji

1. Ka˝de Paƒstwo-Strona podejmie wszelkie niezb´dne Êrodki dla ustanowienia swojej jurysdykcji

w sprawach przest´pstw wymienionych w artykule 9

w nast´pujàcych wypadkach

(a) gdy przest´pstwo zosta∏o pope∏nione na terytorium tego Paƒstwa albo na pok∏adzie statku lub

samolotu zarejestrowanego w tym Paƒstwie,

(b) gdy przypuszczalny sprawca jest obywatelem tego Paƒstwa.

2. Paƒstwo-Strona mo˝e równie˝ ustanowiç swojà

jurysdykcj´ w odniesieniu do któregokolwiek z takich

przest´pstw, jeÊli zosta∏o ono pope∏nione

(a) przez osob´ niemajàcà ˝adnego obywatelstwa,

której zwyk∏e miejsce zamieszkania znajduje si´

w tym Paƒstwie, albo

(b) w stosunku do obywatela tego Paƒstwa, albo

(c) poprzez usi∏owanie zmuszenia tego Paƒstwa do

dokonania jakiegokolwiek dzia∏ania lub powstrzymania si´ od niego.

3. Ka˝de Paƒstwo-Strona, które ustanowi swojà jurysdykcj´ zgodnie z ust´pem 2, zawiadomi o tym Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

JeÊli takie Paƒstwo-Strona odstàpi nast´pnie od wykonania tej jurysdykcji, zawiadomi o tym równie˝ Sekretarza

Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

4. Ka˝de Paƒstwo-Strona podejmie wszelkie niezb´dne Êrodki dla ustanowienia swojej jurysdykcji w odniesieniu do przest´pstw wymienionych w artykule 9,

w razie gdy przypuszczalny sprawca przebywa na jego

terytorium i gdy taka osoba nie zostanie wydana zgodnie z artyku∏em 15 innym Paƒstwom-Stronom, które

ustanowi∏y swojà jurysdykcj´ zgodnie z ust´pem 1 lub 2.

5. Niniejsza konwencja nie wy∏àcza jurysdykcji karnej wykonywanej na podstawie ustawodawstwa wewn´trznego.

Artyku∏ 11

Zapobieganie przest´pstwom przeciwko personelowi

Organizacji Narodów Zjednoczonych

i personelowi wspó∏dzia∏ajàcemu

Paƒstwa-Strony b´dà wspó∏dzia∏aç w zapobieganiu

przest´pstwom wymienionym w artykule 9, w szczególnoÊci przez

(a) podejmowanie wszelkich mo˝liwych do zastosowania Êrodków w celu zapobiegania czynieniu na

ich terytoriach przygotowaƒ do pope∏niania tych

przest´pstw na ich terytoriach lub poza nimi,

oraz

Poz. 1671

(b) wymian´ informacji zgodnie z ich ustawodawstwem wewn´trznym i koordynacj´ podejmowania administracyjnych i innych odpowiednich

Êrodków w celu zapobiegania pope∏nieniu tych

przest´pstw.

Artyku∏ 12

Przekazywanie informacji

1. Zgodnie z warunkami przewidzianymi w jego

wewn´trznym ustawodawstwie Paƒstwo-Strona, na

którego terytorium pope∏nione zosta∏o przest´pstwo

wymienione w artykule 9, je˝eli ma podstawy sàdziç,

˝e przypuszczalny sprawca opuÊci∏ jego terytorium,

powiadomi Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych i bezpoÊrednio lub za poÊrednictwem Sekretarza Generalnego Paƒstwo lub Paƒstwa

zainteresowane o wszystkich faktach odnoszàcych si´

do pope∏nionego przest´pstwa oraz przeka˝e wszelkie

posiadane informacje dotyczàce ustalenia to˝samoÊci

przypuszczalnego sprawcy.

2. W razie pope∏nienia przest´pstwa wymienionego w artykule 9, ka˝de Paƒstwo-Strona, posiadajàce informacje dotyczàce pokrzywdzonego i okolicznoÊci pope∏nienia przest´pstwa, do∏o˝y wszelkich staraƒ, aby

takie informacje w pe∏ni i niezw∏ocznie przekazywaç,

na warunkach przewidzianych w jego ustawodawstwie

wewn´trznym, Sekretarzowi Generalnemu Organizacji

Narodów Zjednoczonych oraz Paƒstwu lub Paƒstwom

zainteresowanym.

Artyku∏ 13

Ârodki zapewniajàce post´powanie karne

lub ekstradycj´

1. Gdy okolicznoÊci tego wymagajà, Paƒstwo-Strona, na którego terytorium przebywa przypuszczalny

sprawca, podejmie zgodnie ze swoim ustawodawstwem wewn´trznym odpowiednie Êrodki zapewniajàce jego obecnoÊç dla celów post´powania karnego lub

ekstradycji.

2. O Êrodkach podj´tych zgodnie z ust´pem 1 niezw∏ocznie zostanie powiadomiony, zgodnie z ustawodawstwem wewn´trznym, Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz bezpoÊrednio lub

za poÊrednictwem Sekretarza Generalnego

(a) Paƒstwo, na którego terytorium przest´pstwo zosta∏o pope∏nione,

(b) Paƒstwo lub Paƒstwa, których obywatelem jest

przypuszczalny sprawca, albo, jeÊli taka osoba nie

ma ˝adnego obywatelstwa — Paƒstwo, na którego terytorium osoba ta stale zamieszkuje,

(c) Paƒstwo lub Paƒstwa, których obywatelem jest

poszkodowany, oraz

(d) inne zainteresowane paƒstwa.

Artyku∏ 14

Artyku∏ 17

Post´powanie karne wobec przypuszczalnych

sprawców

Sprawiedliwe traktowanie

Paƒstwo-Strona, na którego terytorium przebywa

przypuszczalny sprawca, je˝eli nie dokonuje ekstradycji tej osoby, przeka˝e spraw´ bez jakiegokolwiek wyjàtku i bez nieuzasadnionej zw∏oki swoim w∏aÊciwym

w∏adzom w celu przeprowadzenia post´powania karnego zgodnie z procedurà przewidzianà przez ustawodawstwo tego Paƒstwa. W∏adze te podejmowaç b´dà

swe decyzje w taki sam sposób, jak w przypadku jakiegokolwiek przest´pstwa pospolitego o powa˝nym charakterze zgodnie z ustawodawstwem tego Paƒstwa.

Artyku∏ 15

Ekstradycja przypuszczalnych sprawców

1. Je˝eli przest´pstwa wymienione w artykule 9 nie

sà przest´pstwami uzasadniajàcymi ekstradycj´ w jakiejkolwiek umowie o ekstradycji obowiàzujàcej mi´dzy Paƒstwami-Stronami, uwa˝a si´ je za obj´te takà

umowà. Paƒstwa-Strony zobowiàzujà si´ w∏àczyç te

przest´pstwa, jako przest´pstwa uzasadniajàce ekstradycj´, do ka˝dej umowy o ekstradycji, jaka zostanie

mi´dzy nimi zawarta.

2. Je˝eli Paƒstwo-Strona, które uzale˝nia ekstradycj´ od istnienia umowy, otrzyma wniosek o ekstradycj´

od innego Paƒstwa-Strony, z którym nie posiada umowy o ekstradycji, mo˝e ono, wed∏ug swego wyboru,

uznaç niniejszà konwencj´ za prawnà podstaw´ do

ekstradycji w odniesieniu do tych przest´pstw. Ekstradycja podlega warunkom przewidzianym przez prawo

Paƒstwa wezwanego.

1. Ka˝da osoba, przeciwko której zosta∏o wszcz´te

dochodzenie lub post´powanie w zwiàzku z którymkolwiek z przest´pstw wymienionych w artykule 9, b´dzie

mia∏a zapewnione sprawiedliwe traktowanie, rzetelny

proces i pe∏nà ochron´ swoich praw we wszystkich stadiach dochodzenia lub post´powania.

2. Ka˝dy przypuszczalny sprawca b´dzie uprawniony

(a) do bezzw∏ocznego porozumiewania si´ z najbli˝szym w∏aÊciwym przedstawicielem Paƒstwa lub

Paƒstw, których obywatelem jest taka osoba albo

które w inny sposób sà uprawnione do ochrony

praw tej osoby, lub, jeÊli taka osoba nie ma ˝adnego obywatelstwa, z przedstawicielem Paƒstwa,

które na proÊb´ tej osoby wyra˝a ch´ç ochrony

praw tej osoby, oraz

(b) do odwiedzin ze strony przedstawiciela tego Paƒstwa lub tych Paƒstw.

Artyku∏ 18

Zawiadomienie o wynikach post´powania

Paƒstwo-Strona, w którym wszcz´to post´powanie

karne przeciwko przypuszczalnemu sprawcy, powiadomi o koƒcowym wyniku post´powania Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, który

przeka˝e t´ informacj´ innym Paƒstwom-Stronom.

Artyku∏ 19

Rozpowszechnianie

3. Paƒstwa-Strony, które nie uzale˝niajà ekstradycji

od istnienia umowy, uznajà te przest´pstwa w stosunkach mi´dzy sobà za przest´pstwa uzasadniajàce ekstradycj´ na warunkach przewidzianych przez prawo

Paƒstwa wezwanego.

Paƒstwa-Strony zobowiàzujà si´ do mo˝liwie najszerszego rozpowszechniania konwencji, w szczególnoÊci do w∏àczenia jej nauczania, jak równie˝ stosownych przepisów mi´dzynarodowego prawa humanitarnego, do ich programów szkolenia wojskowego.

4. Ka˝de z tych przest´pstw b´dzie traktowane dla

celów ekstradycji mi´dzy Paƒstwami-Stronami, jak

gdyby zosta∏o pope∏nione nie tylko w miejscu jego pope∏nienia, lecz tak˝e na terytoriach Paƒstw-Stron, które ustanowi∏y swojà jurysdykcj´ zgodnie z ust´pem 1

lub 2 artyku∏u 10.

Artyku∏ 20

Artyku∏ 16

Wzajemna pomoc w sprawach karnych

1. Paƒstwa-Strony b´dà udzielaç sobie wzajemnie

jak najdalej idàcej pomocy w zwiàzku z post´powaniem karnym, dotyczàcym przest´pstw wymienionych

w artykule 9, w∏àczajàc w to pomoc w uzyskiwaniu posiadanych dowodów niezb´dnych w prowadzeniu post´powania. We wszystkich przypadkach b´dzie stosowane prawo Paƒstwa wezwanego.

2. Postanowienia ust´pu 1 nie naruszajà zobowiàzaƒ dotyczàcych wzajemnej pomocy, zawartych w jakiejkolwiek innej umowie.

Klauzule ochronne

Nic w niniejszej konwencji nie narusza

(a) mo˝liwoÊci zastosowania mi´dzynarodowego

prawa humanitarnego i powszechnie uznanych

standardów praw cz∏owieka zawartych w dokumentach mi´dzynarodowych w odniesieniu do

ochrony operacji Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz personelu Organizacji Narodów

Zjednoczonych i personelu wspó∏dzia∏ajàcego albo odpowiedzialnoÊci tego personelu za poszanowanie tego prawa i tych standardów,

(b) praw i obowiàzków Paƒstw, zgodnie z Kartà Narodów Zjednoczonych, dotyczàcych zgody na wejÊcie osób na ich terytorium,

(c) obowiàzku personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych i personelu wspó∏dzia∏ajàcego, aby

dzia∏a∏ zgodnie z warunkami mandatu operacji Organizacji Narodów Zjednoczonych,

(d) prawa Paƒstw, które dobrowolnie oddelegowa∏y

personel dla potrzeb operacji Organizacji Narodów Zjednoczonych, do wycofania ich personelu

z uczestnictwa w takiej operacji, albo

bie Organizacji Narodów Zjednoczonych w Nowym

Jorku.

(e) uprawnienia osób dobrowolnie przekazanych przez

Paƒstwa dla potrzeb operacji Organizacji Narodów

Zjednoczonych do odpowiedniego odszkodowania

wyp∏acanego w wypadkach Êmierci, inwalidztwa,

zranienia lub choroby, wynikajàcych z uczestnictwa

w s∏u˝bie na rzecz utrzymania pokoju.

Ratyfikacja, przyj´cie lub zatwierdzenie

Niniejsza konwencja podlega ratyfikacji, przyj´ciu

lub zatwierdzeniu. Dokumenty ratyfikacyjne, przyj´cia

lub zatwierdzenia zostanà z∏o˝one Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Artyku∏ 21

Artyku∏ 26

Prawo do samoobrony

Nic w niniejszej konwencji nie mo˝e byç interpretowane jako umniejszenie prawa do dzia∏ania w samoobronie.

Artyku∏ 25

Przystàpienie

Artyku∏ 22

Niniejsza konwencja jest otwarta do przystàpienia

przez ka˝de Paƒstwo. Dokumenty przystàpienia zostanà z∏o˝one Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Rozstrzyganie sporów

Artyku∏ 27

1. Wszelkie spory mi´dzy dwoma lub wi´cej Paƒstwami-Stronami dotyczàce wyk∏adni lub stosowania

niniejszej konwencji, które nie zostanà rozstrzygni´te

w drodze rokowaƒ, b´dà na wniosek jednego z nich

przekazane do arbitra˝u. Je˝eli w okresie szeÊciu miesi´cy od daty z∏o˝enia wniosku o arbitra˝ strony nie

zdo∏ajà uzgodniç zagadnieƒ organizacji arbitra˝u, ka˝da z tych stron mo˝e przekazaç spór Mi´dzynarodowemu Trybuna∏owi SprawiedliwoÊci, zg∏aszajàc wniosek

zgodnie ze Statutem Trybuna∏u.

WejÊcie w ˝ycie

2. Ka˝de Paƒstwo-Strona mo˝e w czasie podpisywania, ratyfikacji, przyj´cia lub zatwierdzenia niniejszej

konwencji albo przystàpienia do niej oÊwiadczyç, ˝e

nie uwa˝a si´ za zwiàzane ca∏oÊcià lub cz´Êcià postanowieƒ ust´pu 1. Pozosta∏e Paƒstwa-Strony nie b´dà

zwiàzane postanowieniami ust´pu 1, lub jego stosownej cz´Êci, w odniesieniu do ka˝dego Paƒstwa Strony,

które dokona∏o takiego zastrze˝enia.

3. Ka˝de Paƒstwo-Strona, które dokona∏o zastrze˝enia zgodnie z ust´pem 2, mo˝e w ka˝dym czasie wycofaç to zastrze˝enie w drodze notyfikacji skierowanej

do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

1. Niniejsza konwencja wejdzie w ˝ycie 30 dni po

z∏o˝eniu Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych 22 dokumentów ratyfikacyjnych,

przyj´cia, zatwierdzenia lub przystàpienia.

2. W stosunku do ka˝dego Paƒstwa ratyfikujàcego,

przyjmujàcego, zatwierdzajàcego lub przyst´pujàcego

do konwencji po z∏o˝eniu 22. dokumentu ratyfikacyjnego, przyj´cia, zatwierdzenia lub przystàpienia, konwencja wejdzie w ˝ycie trzydziestego dnia po z∏o˝eniu

przez to Paƒstwo jego dokumentu ratyfikacyjnego,

przyj´cia, zatwierdzenia lub przystàpienia.

Artyku∏ 28

Wypowiedzenie

1. Ka˝de Paƒstwo mo˝e wypowiedzieç niniejszà

konwencj´ w drodze pisemnej notyfikacji, skierowanej

do Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Artyku∏ 23

2. Wypowiedzenie nabierze mocy po up∏ywie jednego roku od daty otrzymania notyfikacji przez Sekretarza

Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Spotkania przeglàdowe

Artyku∏ 29

Na wniosek jednego lub wi´kszej liczby Paƒstw-Stron, zatwierdzony przez wi´kszoÊç Paƒstw-Stron,

Sekretarz Generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych zwo∏a spotkanie Paƒstw-Stron dla dokonania

przeglàdu wykonywania konwencji oraz wszelkich problemów napotkanych w zwiàzku z jej stosowaniem.

Artyku∏ 24

Podpisanie

Niniejsza konwencja jest otwarta do podpisu dla

wszystkich Paƒstw do dnia 31 grudnia 1995 r. w siedzi-

Teksty autentyczne

Orygina∏ niniejszej konwencji, której teksty angielski, arabski, chiƒski, francuski, hiszpaƒski i rosyjski sà

jednakowo autentyczne, zostanie z∏o˝ony Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych,

który przeÊle jego uwierzytelnione kopie wszystkim

Paƒstwom.

SPORZÑDZONO w Nowym Jorku dnia dziewiàtego

grudnia tysiàc dziewi´çset dziewi´çdziesiàtego czwartego roku.

Po zapoznaniu si´ z powy˝szà konwencjà, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oÊwiadczam, ˝e

— zosta∏a ona uznana za s∏usznà zarówno w ca∏oÊci, jak i ka˝de z postanowieƒ w niej zawartych,

— jest przyj´ta, ratyfikowana i potwierdzona,

— b´dzie niezmiennie zachowywana.

Na dowód czego wydany zosta∏ akt niniejszy, opatrzony piecz´cià Rzeczypospolitej Polskiej.

Dano w Warszawie dnia 9 marca 2000 r.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: A. KwaÊniewski

L.S.

Prezes Rady Ministrów: J. Buzek

1672

OÂWIADCZENIE RZÑDOWE

z dnia 31 lipca 2002 r.

w sprawie mocy obowiàzujàcej Konwencji o bezpieczeƒstwie personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych

i personelu wspó∏dzia∏ajàcego, sporzàdzonej w Nowym Jorku dnia 9 grudnia 1994 r.

Podaje si´ niniejszym do wiadomoÊci, ˝e na podstawie ustawy z dnia 7 paêdziernika 1999 r. o ratyfikacji Konwencji o bezpieczeƒstwie personelu Organizacji

Narodów Zjednoczonych i personelu wspó∏dzia∏ajàcego (Dz. U. Nr 93, poz. 1065), sporzàdzonej w Nowym

Jorku dnia 9 grudnia 1994 r., oraz stosownie do art. 25

tej konwencji, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikowa∏ dnia 9 marca 2000 r. wy˝ej wymienionà konwencj´. Dnia 22 maja 2000 r. z∏o˝ono Sekretarzowi Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych jako

depozytariuszowi dokument ratyfikacyjny.

Zgodnie z artyku∏em 27 ust´p 1 konwencji wesz∏a

ona w ˝ycie dnia 15 stycznia 1999 r., a w stosunku do

Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z artyku∏em 27

ust´p 2, dnia 21 czerwca 2000 r.

JednoczeÊnie podaje si´ do wiadomoÊci, co nast´puje

1. Nast´pujàce paƒstwa sta∏y si´ stronami tej konwencji

Republika Albanii

Republika Argentyƒska

Zwiàzek Australijski

Republika Austrii

Republika Azerbejd˝aƒska

Ludowa Republika Bangladeszu