Ustawa z dnia 27 sierpnia 2003 r. o zmianie ustawy o materiałach i wyrobach przeznaczonych do kontaktu z żywnością

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o materiałach i wyrobach przeznaczonych do kontaktu

z żywnością

(Dz. U. Nr 128, poz. 1408) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1.

1.

Ustawa określa wymagania dla materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością

w zakresie bezpieczeństwa dla zdrowia lub życia człowieka.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

substancji pokrywających lub powlekających środki spożywcze, które stanowią część

środków spożywczych i mogą być spożywane razem z tymi środkami,

2)

materiałów i wyrobów

a)

używanych w stacjonarnych instalacjach i urządzeniach wodociągowych publicznych i

prywatnych,

b)

będących zabytkami,

3)

materiałów i wyrobów przeznaczonych na eksport do państw niebędących członkami Unii

Europejskiej.

”

;

2)

w art. 2

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością - wszelkie produkty, które

w stanie gotowym do użytkowania są przeznaczone do kontaktu z żywnością lub pozostają

w kontakcie z żywnością i są przeznaczone do tego celu, zwane dalej „materiałami i

wyrobami”,

”

,

b)

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

żywność - środki spożywcze określone przepisami o warunkach zdrowotnych żywności i

żywienia.

”

;

3)

art. 3 otrzymuje brzmienie

„

Art. 3.

1.

Materiały i wyroby wprowadzane do obrotu użytkowane w normalnych lub możliwych do

przewidzenia warunkach nie mogą powodować przenikania (migracji) do żywności substancji

z materiałów i wyrobów w ilościach stanowiących zagrożenie dla zdrowia lub życia człowieka

lub powodujących nie do przyjęcia zmiany w składzie żywności, lub pogorszenie się

jej cech organoleptycznych.

2.

Materiały i wyroby powinny być wytwarzane lub przetwarzane zgodnie z zasadami dobrej

praktyki produkcyjnej, aby w normalnych lub możliwych do przewidzenia warunkach ich

użytkowania spełniały wymagania, o których mowa w ust. 1.

3.

W procesie wytwarzania lub przetwarzania materiałów i wyrobów stosuje się substancje

znajdujące się w wykazach, o których mowa w ust. 4, albo dopuszczone do stosowania

na podstawie pozwolenia, o którym mowa w art. 4.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

oraz ministrem właściwym do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzeń

1)

wykaz substancji, których stosowanie jest dozwolone w procesie wytwarzania lub przetwarzania

materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, z uwzględnieniem dopuszczalnych limitów

migracji lub zawartości tych substancji oraz innych ograniczeń i specyfikacji dla

substancji lub materiałów i wyrobów, a także sposób sprawdzania zgodności tych materiałów

i wyrobów z ustalonymi limitami,

2)

wykaz substancji, których stosowanie jest dozwolone w procesie wytwarzania lub przetwarzania

materiałów i wyrobów z innych tworzyw niż określone w pkt 1, z uwzględnieniem dopuszczalnych

limitów migracji lub zawartości tych substancji oraz innych ograniczeń i specyfikacji

dla substancji lub materiałów i wyrobów, a także sposób sprawdzania zgodności tych

materiałów i wyrobów z ustalonymi limitami

- uwzględniając substancje objęte wykazem substancji dopuszczonych do stosowania przez

Komisję Europejską oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa zdrowia lub życia człowieka.

”

;

4)

art. 4 otrzymuje brzmienie

„

Art. 4.

Stosowanie innych substancji niż określone w wykazach, o których mowa w art. 3 ust.

4, oraz w rejestrze, o którym mowa w art. 12, zwanych dalej „nowymi substancjami”,

wymaga uzyskania pozwolenia.

”

;

5)

art. 5 otrzymuje brzmienie

„

Art. 5.

1.

Pozwolenie, o którym mowa w art. 4, wydaje na wniosek producenta Główny Inspektor

Sanitarny.

2.

Wniosek o wydanie pozwolenia powinien zawierać

1)

imię i nazwisko lub nazwę oraz adres lub siedzibę producenta,

2)

nazwę i charakterystykę nowej substancji,

3)

określenie zastosowania nowej substancji oraz uzasadnienie technologiczne stosowania

tej substancji.

3.

Do wniosku o wydanie pozwolenia producent jest obowiązany dołączyć

1)

odpis, wyciąg albo zaświadczenie z Krajowego Rejestru Sądowego albo z ewidencji działalności

gospodarczej,

2)

dokumentację niezbędną do oceny nowej substancji.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres dokumentacji

niezbędnej do oceny nowej substancji, o której mowa w ust. 3 pkt 2, a także jednostki

naukowe właściwe do dokonania oceny ze względu na przedmiot wniosku, mając na względzie

zapewnienie bezpieczeństwa zdrowia lub życia człowieka.

5.

Koszty oceny, o której mowa w ust. 4, ponosi producent ubiegający się o pozwolenie.

”

;

6)

art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Art. 7.

1.

Pozwolenie wydaje się na okres do 2 lat, jednakże w przypadku określonym w art. 14

ust. 2 pozwolenie wygasa w dniu umieszczenia nowej substancji w wykazach, o których

mowa w art. 3 ust. 4.

2.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązuje wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

”

;

7)

art. 12 otrzymuje brzmienie

„

Art. 12.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi rejestr substancji, na które wydane zostały pozwolenia.

”

;

8)

w art. 14 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia na wniosek producenta, złożony za pośrednictwem

Głównego Inspektora Sanitarnego, występuje do Komisji Europejskiej o umieszczenie

nowej substancji określonej w pozwoleniu, o którym mowa w art. 4, w wykazie substancji

dozwolonych do stosowania w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Do wystąpienia

dołącza się dokumentację, o której mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2.

”

;

9)

w art. 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia w razie otrzymania nowych danych lub po ponownej

ocenie istniejących danych wskazujących, że stosowanie substancji, o których mowa

w art. 3 ust. 4 albo art. 4, albo używanie materiałów lub wyrobów zagraża zdrowiu

lub życiu człowieka, mając na celu zapobieganie ujemnym skutkom dla zdrowia lub życia

człowieka, w drodze rozporządzenia

1)

zakazuje czasowo lub ogranicza wytwarzanie, przetwarzanie i wprowadzanie do obrotu

materiałów i wyrobów z udziałem takich substancji,

2)

nakazuje wycofanie z obrotu materiałów i wyrobów określonych w pkt 1.

”

;

10)

art. 16 otrzymuje brzmienie

„

Art. 16.

1.

Materiały i wyroby niepozostające w kontakcie z żywnością w chwili wprowadzenia do

obrotu są oznakowane w formie nadruków, etykiet lub ulotek informacyjnych w sposób

widoczny, czytelny i trwały w języku zrozumiałym dla konsumenta.

2.

Oznakowanie powinno zawierać

1)

określenie „do kontaktu z żywnością” lub wskazania określające zastosowanie materiałów

i wyrobów lub symbol, którego wzór określa załącznik do ustawy,

2)

informacje o warunkach użytkowania materiałów i wyrobów, jeżeli jest to niezbędne

dla zdrowia lub życia człowieka albo ze względów użytkowych,

3)

nazwę lub nazwę handlową i adres producenta lub zarejestrowany oddział albo zarejestrowany

znak handlowy producenta.

3.

Materiały i wyroby wytworzone z zastosowaniem nowych substancji powinny być oznakowane

w sposób określony w pozwoleniu.

4.

Oznakowanie umieszcza się w odniesieniu do materiałów i wyrobów wprowadzanych do obrotu

1)

detalicznego

a)

w formie nadruku umieszczonego bezpośrednio na materiałach i wyrobach lub na ich opakowaniu

albo na etykietach przytwierdzonych do materiałów i wyrobów lub do ich opakowań,

b)

w postaci napisów łatwo widocznych dla kupującego, umieszczonych w bezpośrednim sąsiedztwie

materiału lub wyrobu; jednakże w odniesieniu do danych, o których mowa w ust. 2 pkt

3, ten sposób oznakowania jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku braku technicznych

możliwości umieszczenia oznakowania bezpośrednio na materiale lub wyrobie na etapie

ich produkcji lub sprzedaży,

2)

hurtowego

a)

w dokumentach towarzyszących materiałom i wyrobom,

b)

na etykietach lub opakowaniach albo bezpośrednio na materiałach i wyrobach.

5.

Oznakowanie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, dotyczy wyłącznie materiałów i wyrobów,

które spełniają kryteria określone w art. 3.

6.

Umieszczenie elementów oznakowania, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie jest obowiązkowe

w przypadku materiałów i wyrobów, które z istoty i w sposób oczywisty są przeznaczone

do kontaktu z żywnością.

”

;

11)

w art. 18 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Kto wprowadza do obrotu materiały lub wyroby niespełniające wymagań określonych w

art. 3, oznakowane w sposób nieodpowiadający wymogom, o których mowa w art. 16, lub

nie przestrzega obowiązku, o którym mowa w art. 11,

podlega karze aresztu albo grzywny albo obu tym karom łącznie.

”

;

12)

art. 23 otrzymuje brzmienie

„

Art. 23.

Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej dopuszcza

się do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej materiały i wyroby pochodzące

z państw członkowskich Unii Europejskiej, dla których nie ustanowiono wykazu substancji

dozwolonych do stosowania lub innych szczególnych wymagań określonych przez Komisję

Europejską, pod warunkiem że są one dopuszczone do obrotu zgodnie z prawem w którymkolwiek

z tych państw.

”

.

1.

Ustawa określa wymagania dla materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością

w zakresie bezpieczeństwa dla zdrowia lub życia człowieka.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

substancji pokrywających lub powlekających środki spożywcze, które stanowią część

środków spożywczych i mogą być spożywane razem z tymi środkami,

2)

materiałów i wyrobów

a)

używanych w stacjonarnych instalacjach i urządzeniach wodociągowych publicznych i

prywatnych,

b)

będących zabytkami,

3)

materiałów i wyrobów przeznaczonych na eksport do państw niebędących członkami Unii

Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

8, który wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa

w Unii Europejskiej.

1.

Materiały i wyroby wprowadzane do obrotu użytkowane w normalnych lub możliwych do

przewidzenia warunkach nie mogą powodować przenikania (migracji) do żywności substancji

z materiałów i wyrobów w ilościach stanowiących zagrożenie dla zdrowia lub życia człowieka

lub powodujących nie do przyjęcia zmiany w składzie żywności, lub pogorszenie się

jej cech organoleptycznych.

2.

Materiały i wyroby powinny być wytwarzane lub przetwarzane zgodnie z zasadami dobrej

praktyki produkcyjnej, aby w normalnych lub możliwych do przewidzenia warunkach ich

użytkowania spełniały wymagania, o których mowa w ust. 1.

3.

W procesie wytwarzania lub przetwarzania materiałów i wyrobów stosuje się substancje

znajdujące się w wykazach, o których mowa w ust. 4, albo dopuszczone do stosowania

na podstawie pozwolenia, o którym mowa w art. 4.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

oraz ministrem właściwym do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzeń

1)

wykaz substancji, których stosowanie jest dozwolone w procesie wytwarzania lub przetwarzania

materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, z uwzględnieniem dopuszczalnych limitów

migracji lub zawartości tych substancji oraz innych ograniczeń i specyfikacji dla

substancji lub materiałów i wyrobów, a także sposób sprawdzania zgodności tych materiałów

i wyrobów z ustalonymi limitami,

2)

wykaz substancji, których stosowanie jest dozwolone w procesie wytwarzania lub przetwarzania

materiałów i wyrobów z innych tworzyw niż określone w pkt 1, z uwzględnieniem dopuszczalnych

limitów migracji lub zawartości tych substancji oraz innych ograniczeń i specyfikacji

dla substancji lub materiałów i wyrobów, a także sposób sprawdzania zgodności tych

materiałów i wyrobów z ustalonymi limitami

- uwzględniając substancje objęte wykazem substancji dopuszczonych do stosowania przez

Komisję Europejską oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa zdrowia lub życia człowieka.

Stosowanie innych substancji niż określone w wykazach, o których mowa w art. 3 ust.

4, oraz w rejestrze, o którym mowa w art. 12, zwanych dalej „nowymi substancjami”,

wymaga uzyskania pozwolenia.

1.

Pozwolenie, o którym mowa w art. 4, wydaje na wniosek producenta Główny Inspektor

Sanitarny.

2.

Wniosek o wydanie pozwolenia powinien zawierać

1)

imię i nazwisko lub nazwę oraz adres lub siedzibę producenta,

2)

nazwę i charakterystykę nowej substancji,

3)

określenie zastosowania nowej substancji oraz uzasadnienie technologiczne stosowania

tej substancji.

3.

Do wniosku o wydanie pozwolenia producent jest obowiązany dołączyć

1)

odpis, wyciąg albo zaświadczenie z Krajowego Rejestru Sądowego albo z ewidencji działalności

gospodarczej,

2)

dokumentację niezbędną do oceny nowej substancji.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres dokumentacji

niezbędnej do oceny nowej substancji, o której mowa w ust. 3 pkt 2, a także jednostki

naukowe właściwe do dokonania oceny ze względu na przedmiot wniosku, mając na względzie

zapewnienie bezpieczeństwa zdrowia lub życia człowieka.

5.

Koszty oceny, o której mowa w ust. 4, ponosi producent ubiegający się o pozwolenie.

1.

Pozwolenie wydaje się na okres do 2 lat, jednakże w przypadku określonym w art. 14

ust. 2 pozwolenie wygasa w dniu umieszczenia nowej substancji w wykazach, o których

mowa w art. 3 ust. 4.

2.

Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązuje wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi rejestr substancji, na które wydane zostały pozwolenia.

1.

Materiały i wyroby niepozostające w kontakcie z żywnością w chwili wprowadzenia do

obrotu są oznakowane w formie nadruków, etykiet lub ulotek informacyjnych w sposób

widoczny, czytelny i trwały w języku zrozumiałym dla konsumenta.

2.

Oznakowanie powinno zawierać

1)

określenie „do kontaktu z żywnością” lub wskazania określające zastosowanie materiałów

i wyrobów lub symbol, którego wzór określa załącznik do ustawy,

2)

informacje o warunkach użytkowania materiałów i wyrobów, jeżeli jest to niezbędne

dla zdrowia lub życia człowieka albo ze względów użytkowych,

3)

nazwę lub nazwę handlową i adres producenta lub zarejestrowany oddział albo zarejestrowany

znak handlowy producenta.

3.

Materiały i wyroby wytworzone z zastosowaniem nowych substancji powinny być oznakowane

w sposób określony w pozwoleniu.

4.

Oznakowanie umieszcza się w odniesieniu do materiałów i wyrobów wprowadzanych do obrotu

1)

detalicznego

a)

w formie nadruku umieszczonego bezpośrednio na materiałach i wyrobach lub na ich opakowaniu

albo na etykietach przytwierdzonych do materiałów i wyrobów lub do ich opakowań,

b)

w postaci napisów łatwo widocznych dla kupującego, umieszczonych w bezpośrednim sąsiedztwie

materiału lub wyrobu; jednakże w odniesieniu do danych, o których mowa w ust. 2 pkt

3, ten sposób oznakowania jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku braku technicznych

możliwości umieszczenia oznakowania bezpośrednio na materiale lub wyrobie na etapie

ich produkcji lub sprzedaży,

2)

hurtowego

a)

w dokumentach towarzyszących materiałom i wyrobom,

b)

na etykietach lub opakowaniach albo bezpośrednio na materiałach i wyrobach.

5.

Oznakowanie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, dotyczy wyłącznie materiałów i wyrobów,

które spełniają kryteria określone w art. 3.

6.

Umieszczenie elementów oznakowania, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie jest obowiązkowe

w przypadku materiałów i wyrobów, które z istoty i w sposób oczywisty są przeznaczone

do kontaktu z żywnością.

Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej dopuszcza

się do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej materiały i wyroby pochodzące

z państw członkowskich Unii Europejskiej, dla których nie ustanowiono wykazu substancji

dozwolonych do stosowania lub innych szczególnych wymagań określonych przez Komisję

Europejską, pod warunkiem że są one dopuszczone do obrotu zgodnie z prawem w którymkolwiek

z tych państw.