Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

Ustawa określa przedmiot, zakres i formy ochrony zabytków oraz opieki nad nimi, zasady

tworzenia krajowego programu ochrony zabytków i opieki nad zabytkami oraz finansowania

prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytkach, a także

organizację organów ochrony zabytków.

Fundacja może być ustanowiona dla realizacji zgodnych z podstawowymi interesami Rzeczypospolitej

Polskiej celów społecznie lub gospodarczo użytecznych, w szczególności takich, jak

ochrona zdrowia, rozwój gospodarki i nauki, oświata i wychowanie, kultura i sztuka,

opieka i pomoc społeczna, ochrona środowiska oraz opieka nad zabytkami.

1.

Ustawa nie narusza w szczególności przepisów o muzeach, o bibliotekach, o języku polskim,

Prawa ochrony środowiska, o ochronie przyrody, o gospodarce nieruchomościami, o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, Prawa budowlanego, o ochronie danych osobowych i

o ochronie informacji niejawnych.

2.

Ochronę materiałów archiwalnych wchodzących w skład narodowego zasobu archiwalnego

regulują odrębne przepisy.

Muzeum realizuje cele określone w art. 1, w szczególności przez

1)

gromadzenie zabytków w statutowo określonym zakresie,

2)

katalogowanie i naukowe opracowywanie zgromadzonych muzealiów,

3)

przechowywanie gromadzonych zabytków, w warunkach zapewniających im właściwy stan

zachowania i bezpieczeństwo, oraz magazynowanie ich w sposób dostępny do celów naukowych,

4)

zabezpieczanie i konserwację muzealiów oraz, w miarę możliwości, zabezpieczanie zabytków

archeologicznych nieruchomych oraz innych nieruchomych obiektów kultury materialnej

i przyrody,

5)

urządzanie wystaw,

6)

organizowanie badań i ekspedycji naukowych, w tym archeologicznych,

7)

prowadzenie działalności edukacyjnej,

8)

udostępnianie zbiorów dla celów edukacyjnych,

9)

zapewnianie właściwych warunków zwiedzania i korzystania ze zbiorów,

10)

prowadzenie działalności wydawniczej.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

zabytek - nieruchomość lub rzecz ruchomą, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka

lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia,

których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną,

artystyczną lub naukową;

2)

zabytek nieruchomy - nieruchomość, jej część lub zespół nieruchomości, o których mowa

w pkt 1;

3)

zabytek ruchomy - rzecz ruchomą, jej część lub zespół rzeczy ruchomych, o których

mowa w pkt 1;

4)

zabytek archeologiczny - zabytek nieruchomy, będący powierzchniową, podziemną lub

podwodną pozostałością egzystencji i działalności człowieka, złożoną z nawarstwień

kulturowych i znajdujących się w nich wytworów bądź ich śladów albo zabytek ruchomy,

będący tym wytworem;

5)

instytucja kultury wyspecjalizowana w opiece nad zabytkami - instytucję kultury w

rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, której

celem statutowym jest sprawowanie opieki nad zabytkami;

6)

prace konserwatorskie - działania mające na celu zabezpieczenie i utrwalenie substancji

zabytku, zahamowanie procesów jego destrukcji oraz dokumentowanie tych działań;

7)

prace restauratorskie - działania mające na celu wyeksponowanie wartości artystycznych

i estetycznych zabytku, w tym, jeżeli istnieje taka potrzeba, uzupełnienie lub odtworzenie

jego części, oraz dokumentowanie tych działań;

8)

roboty budowlane - roboty budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, podejmowane

przy zabytku lub w otoczeniu zabytku;

9)

badania konserwatorskie - działania mające na celu rozpoznanie historii i funkcji

zabytku, ustalenie użytych do jego wykonania materiałów i zastosowanych technologii,

określenie stanu zachowania tego zabytku oraz opracowanie diagnozy, projektu i programu

prac konserwatorskich, a jeżeli istnieje taka potrzeba, również programu prac restauratorskich;

10)

badania architektoniczne - działania ingerujące w substancję zabytku, mające na celu

rozpoznanie i udokumentowanie pierwotnej formy obiektu budowlanego oraz ustalenie

zakresu jego kolejnych przekształceń;

11)

badania archeologiczne - działania mające na celu odkrycie, rozpoznanie, udokumentowanie

i zabezpieczenie zabytku archeologicznego;

12)

historyczny układ urbanistyczny lub ruralistyczny - przestrzenne założenie miejskie

lub wiejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej

zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych,

w tym ulic lub sieci dróg;

13)

historyczny zespół budowlany - powiązaną przestrzennie grupę budynków wyodrębnioną

ze względu na formę architektoniczną, styl, zastosowane materiały, funkcję, czas powstania

lub związek z wydarzeniami historycznymi;

14)

krajobraz kulturowy - przestrzeń historycznie ukształtowaną w wyniku działalności

człowieka, zawierającą wytwory cywilizacji oraz elementy przyrodnicze;

15)

otoczenie - teren wokół lub przy zabytku wyznaczony w decyzji o wpisie tego terenu

do rejestru zabytków w celu ochrony wartości widokowych zabytku oraz jego ochrony

przed szkodliwym oddziaływaniem czynników zewnętrznych.

Ochrona zabytków polega, w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji

publicznej działań mających na celu

1)

zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe

zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie;

2)

zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków;

3)

udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków;

4)

przeciwdziałanie kradzieży, zaginięciu lub nielegalnemu wywozowi zabytków za granicę;

5)

kontrolę stanu zachowania i przeznaczenia zabytków;

6)

uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz

przy kształtowaniu środowiska.

Opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega, w szczególności,

na zapewnieniu warunków

1)

naukowego badania i dokumentowania zabytku;

2)

prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku;

3)

zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie;

4)

korzystania z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości;

5)

popularyzowania i upowszechniania wiedzy o zabytku oraz jego znaczeniu dla historii

i kultury.

1.

Ochronie i opiece podlegają, bez względu na stan zachowania

1)

zabytki nieruchome będące, w szczególności

a)

krajobrazami kulturowymi,

b)

układami urbanistycznymi, ruralistycznymi i zespołami budowlanymi,

c)

dziełami architektury i budownictwa,

d)

dziełami budownictwa obronnego,

e)

obiektami techniki, a zwłaszcza kopalniami, hutami, elektrowniami i innymi zakładami

przemysłowymi,

f)

cmentarzami,

g)

parkami, ogrodami i innymi formami zaprojektowanej zieleni,

h)

miejscami upamiętniającymi wydarzenia historyczne bądź działalność wybitnych osobistości

lub instytucji;

2)

zabytki ruchome będące, w szczególności

a)

dziełami sztuk plastycznych, rzemiosła artystycznego i sztuki użytkowej,

b)

kolekcjami stanowiącymi zbiory przedmiotów zgromadzonych i uporządkowanych według

koncepcji osób, które tworzyły te kolekcje,

c)

numizmatami oraz pamiątkami historycznymi, a zwłaszcza militariami, sztandarami, pieczęciami,

odznakami, medalami i orderami,

d)

wytworami techniki, a zwłaszcza urządzeniami, środkami transportu oraz maszynami i

narzędziami świadczącymi o kulturze materialnej, charakterystycznymi dla dawnych i

nowych form gospodarki, dokumentującymi poziom nauki i rozwoju cywilizacyjnego,

e)

materiałami bibliotecznymi, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach

(Dz. U. Nr 85, poz. 539, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2001 r. Nr 129, poz. 1440 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984),

f)

instrumentami muzycznymi,

g)

wytworami sztuki ludowej i rękodzieła oraz innymi obiektami etnograficznymi,

h)

przedmiotami upamiętniającymi wydarzenia historyczne bądź działalność wybitnych osobistości

lub instytucji;

3)

zabytki archeologiczne będące, w szczególności

a)

pozostałościami terenowymi pradziejowego i historycznego osadnictwa,

b)

cmentarzyskami,

c)

kurhanami,

d)

reliktami działalności gospodarczej, religijnej i artystycznej.

2.

Ochronie mogą podlegać nazwy geograficzne, historyczne lub tradycyjne nazwy obiektu

budowlanego, placu, ulicy lub jednostki osadniczej.

Formami ochrony zabytków są

1)

wpis do rejestru zabytków;

2)

uznanie za pomnik historii;

3)

utworzenie parku kulturowego;

4)

ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Rejestr zabytków, zwany dalej „rejestrem”, dla zabytków znajdujących się na terenie

województwa prowadzi wojewódzki konserwator zabytków.

1.

Do rejestru wpisuje się zabytek nieruchomy na podstawie decyzji wydanej przez wojewódzkiego

konserwatora zabytków z urzędu bądź na wniosek właściciela zabytku nieruchomego lub

użytkownika wieczystego gruntu, na którym znajduje się zabytek nieruchomy.

2.

W trybie określonym w ust. 1, do rejestru może być również wpisane otoczenie zabytku

wpisanego do rejestru, a także nazwa geograficzna, historyczna lub tradycyjna tego

zabytku.

3.

Wpis do rejestru historycznego układu urbanistycznego, ruralistycznego lub historycznego

zespołu budowlanego nie wyłącza możliwości wydania decyzji o wpisie do rejestru wchodzących

w skład tych układów lub zespołu zabytków nieruchomych.

4.

Wpisanie zabytku nieruchomego do rejestru ujawnia się w księdze wieczystej danej nieruchomości

na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków, na podstawie decyzji o wpisie do rejestru

tego zabytku.

5.

Decyzja o wpisie zabytku nieruchomego do rejestru, na wniosek wojewódzkiego konserwatora

zabytków, stanowi podstawę wpisu w katastrze nieruchomości.

6.

Na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków informację o wpisie zabytku nieruchomego

do rejestru ogłasza się w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

7.

Wpisy, o których mowa w ust. 4 i 5, są wolne od opłat.

1.

Do rejestru wpisuje się zabytek ruchomy na podstawie decyzji wydanej przez wojewódzkiego

konserwatora zabytków na wniosek właściciela tego zabytku.

2.

Wojewódzki konserwator zabytków może wydać z urzędu decyzję o wpisie zabytku ruchomego

do rejestru w przypadku uzasadnionej obawy zniszczenia, uszkodzenia lub nielegalnego

wywiezienia zabytku za granicę.

Do rejestru nie wpisuje się zabytku wpisanego do inwentarza muzeum lub wchodzącego

w skład narodowego zasobu bibliotecznego.

1.

Starosta, w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków, może umieszczać na zabytku

nieruchomym wpisanym do rejestru znak informujący o tym, iż zabytek ten podlega ochronie.

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, wzór i wymiary znaku, o którym mowa w ust. 1.

3.

Rozporządzenie powinno określić formę graficzną znaku, wyróżniającą się wśród innych

znaków, z uwzględnieniem dotychczas używanego wzoru, a także pisemną informację, że

dany obiekt jest zabytkiem i podlega ochronie.

1.

Zabytek wpisany do rejestru, który uległ zniszczeniu w stopniu powodującym utratę

jego wartości historycznej, artystycznej lub naukowej albo którego wartość będąca

podstawą wydania decyzji o wpisie do rejestru nie została potwierdzona w nowych ustaleniach

naukowych, zostaje skreślony z rejestru.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do skreślenia z rejestru części zabytku.

3.

Z rejestru skreśla się otoczenie zabytku, w przypadku skreślenia z rejestru tego zabytku.

4.

Z rejestru skreśla się również zabytek, który

1)

został wywieziony na stałe za granicę zgodnie z obowiązującymi przepisami;

2)

został wpisany do inwentarza muzeum;

3)

wszedł w skład narodowego zasobu bibliotecznego.

5.

Skreślenie z rejestru następuje na podstawie decyzji ministra właściwego do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

6.

Postępowanie w sprawie skreślenia zabytku z rejestru wszczyna się z urzędu bądź na

wniosek właściciela zabytku lub użytkownika wieczystego gruntu, na którym znajduje

się zabytek nieruchomy.

1.

Na podstawie decyzji o skreśleniu zabytku nieruchomego z rejestru, wojewódzki konserwator

zabytków występuje z wnioskiem o wykreślenie z księgi wieczystej wpisu, o którym mowa

w art. 9 ust. 4.

2.

Na podstawie decyzji o skreśleniu zabytku nieruchomego z rejestru, wojewódzki konserwator

zabytków występuje z wnioskiem o wykreślenie z katastru nieruchomości wpisu, o którym

mowa w art. 9 ust. 5.

3.

Na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków informację o skreśleniu zabytku nieruchomego

z rejestru ogłasza się w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

4.

Wykreślenia, o których mowa w ust. 1 i 2, są wolne od opłat.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek ministra właściwego do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego, w drodze rozporządzenia, może uznać za pomnik historii

zabytek nieruchomy wpisany do rejestru lub park kulturowy o szczególnej wartości dla

kultury, określając jego granice.

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może złożyć wniosek,

o którym mowa w ust. 1, po uzyskaniu opinii Rady Ochrony Zabytków.

3.

Cofnięcie uznania zabytku nieruchomego za pomnik historii następuje w trybie przewidzianym

dla jego uznania.

4.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może przedstawić

Komitetowi Dziedzictwa Światowego wniosek o wpis pomnika historii na „Listę dziedzictwa

światowego” w celu objęcia tego pomnika ochroną na podstawie Konwencji w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego, przyjętej

w Paryżu dnia 16 listopada 1972 r.

(Dz. U. z 1976 r. Nr 32, poz. 190 i 191).

1.

Rada gminy, po zasięgnięciu opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków, na podstawie

uchwały, może utworzyć park kulturowy w celu ochrony krajobrazu kulturowego oraz zachowania

wyróżniających się krajobrazowo terenów z zabytkami nieruchomymi charakterystycznymi

dla miejscowej tradycji budowlanej i osadniczej.

2.

Uchwała określa nazwę parku kulturowego, jego granice, sposób ochrony, a także zakazy

i ograniczenia, o których mowa w art. 17 ust. 1.

3.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta), w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków,

sporządza plan ochrony parku kulturowego, który wymaga zatwierdzenia przez radę gminy.

4.

W celu realizacji zadań związanych z ochroną parku kulturowego rada gminy może utworzyć

jednostkę organizacyjną do zarządzania parkiem.

5.

Park kulturowy przekraczający granice gminy może być utworzony i zarządzany na podstawie

zgodnych uchwał rad gmin (związku gmin), na terenie których ten park ma być utworzony.

6.

Dla obszarów, na których utworzono park kulturowy, sporządza się obowiązkowo miejscowy

plan zagospodarowania przestrzennego.

1.

Na terenie parku kulturowego lub jego części mogą być ustanowione zakazy i ograniczenia

dotyczące

1)

prowadzenia robót budowlanych oraz działalności przemysłowej, rolniczej, hodowlanej,

handlowej lub usługowej;

2)

zmiany sposobu korzystania z zabytków nieruchomych;

3)

umieszczania tablic, napisów, ogłoszeń reklamowych i innych znaków niezwiązanych z

ochroną parku kulturowego, z wyjątkiem znaków drogowych i znaków związanych z ochroną

porządku i bezpieczeństwa publicznego, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1;

4)

składowania lub magazynowania odpadów.

2.

W razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na skutek ustanowienia zakazów

i ograniczeń, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 131-134 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. Nr 62, poz. 627 i Nr 115, poz. 1229, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 233, poz. 1957 oraz z 2003 r. Nr 46, poz. 392 i Nr 80, poz. 717 i 721).

1.

Ochronę zabytków i opiekę nad zabytkami uwzględnia się przy sporządzaniu i aktualizacji

koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, strategii rozwoju województw, planów

zagospodarowania przestrzennego województw, analiz i studiów z zakresu zagospodarowania

przestrzennego powiatu, strategii rozwoju gmin, studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

2.

W koncepcji, strategiach, analizach, planach i studiach, o których mowa w ust. 1,

w szczególności

1)

uwzględnia się krajowy program ochrony zabytków i opieki nad zabytkami;

2)

określa się rozwiązania niezbędne do zapobiegania zagrożeniom dla zabytków, zapewnienia

im ochrony przy realizacji inwestycji oraz przywracania zabytków do jak najlepszego

stanu;

3)

ustala się przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu uwzględniające opiekę nad

zabytkami.

1.

W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w miejscowym

planie zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się, w szczególności ochronę

1)

zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru i ich otoczenia;

2)

innych zabytków nieruchomych, znajdujących się w gminnej ewidencji zabytków;

3)

parków kulturowych.

2.

W przypadku gdy gmina posiada gminny program opieki nad zabytkami, ustalenia tego

programu uwzględnia się w studium i planie, o których mowa w ust. 1.

3.

W studium i planie, o których mowa w ust. 1, ustala się, w zależności od potrzeb,

strefy ochrony konserwatorskiej obejmujące obszary, na których obowiązują określone

ustaleniami planu ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących

się na tym obszarze zabytków.

Projekty i zmiany planu zagospodarowania przestrzennego województwa oraz miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego podlegają uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem

zabytków.

Muzeum rejestrowanemu przy nabywaniu zabytków przysługuje

1)

prawo pierwszeństwa zakupu od podmiotów prowadzących działalność polegającą na oferowaniu

do sprzedaży zabytków - w terminie 14 dni od dnia zgłoszenia przez muzeum zamiaru

zakupu,

2)

prawo pierwokupu bezpośrednio na aukcjach, po cenie wylicytowanej.

Ewidencja zabytków jest podstawą do sporządzania programów opieki nad zabytkami przez

województwa, powiaty i gminy.

1.

Generalny Konserwator Zabytków prowadzi krajową ewidencję zabytków w formie zbioru

kart ewidencyjnych zabytków znajdujących się w wojewódzkich ewidencjach zabytków.

2.

Wojewódzki konserwator zabytków prowadzi wojewódzką ewidencję zabytków w formie kart

ewidencyjnych zabytków znajdujących się na terenie województwa.

3.

Włączenie karty ewidencyjnej zabytku ruchomego niewpisanego do rejestru do wojewódzkiej

ewidencji zabytków może nastąpić za zgodą właściciela tego zabytku.

4.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi gminną ewidencję zabytków w formie zbioru

kart adresowych zabytków nieruchomych z terenu gminy, objętych wojewódzką ewidencją

zabytków.

1.

Generalny Konserwator Zabytków prowadzi, w formie zbioru kart informacyjnych, krajowy

wykaz zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem.

2.

Wojewódzki konserwator zabytków, organy Policji, Straży Granicznej i administracji

celnej są obowiązane niezwłocznie przekazywać, w celu ujęcia w wykazie, Generalnemu

Konserwatorowi Zabytków informacje o zabytku skradzionym lub wywiezionym za granicę

niezgodnie z prawem.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, sposób prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej

ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za

granicę niezgodnie z prawem.

2.

Rejestr zabytków prowadzi się w formie odrębnych ksiąg dla poszczególnych rodzajów

zabytków.

3.

W rozporządzeniu należy określić, jakie dane powinny być ujęte w poszczególnych księgach

rejestru, w karcie ewidencyjnej i adresowej zabytku oraz w karcie informacyjnej, a

także sposób gromadzenia dokumentów dotyczących zabytku.

4.

Rozporządzenie powinno wskazywać przesłanki, od których spełnienia jest uzależnione

włączenie kart ewidencyjnych i adresowych do ewidencji, a także ich wyłączenie z tych

ewidencji.

1.

Zagospodarowanie na cele użytkowe zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru wymaga

posiadania przez jego właściciela lub posiadacza

1)

dokumentacji konserwatorskiej określającej stan zachowania zabytku nieruchomego i

możliwości jego adaptacji, z uwzględnieniem historycznej funkcji i wartości tego zabytku;

2)

uzgodnionego z wojewódzkim konserwatorem zabytków programu prac konserwatorskich przy

zabytku nieruchomym, określającego zakres i sposób ich prowadzenia oraz wskazującego

niezbędne do zastosowania materiały i technologie;

3)

uzgodnionego z wojewódzkim konserwatorem zabytków programu zagospodarowania zabytku

nieruchomego wraz z otoczeniem oraz dalszego korzystania z tego zabytku, z uwzględnieniem

wyeksponowania jego wartości.

2.

W celu spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 1, wojewódzki konserwator zabytków

jest obowiązany nieodpłatnie udostępnić do wglądu właścicielowi lub posiadaczowi zabytku

nieruchomego posiadaną przez siebie dokumentację tego zabytku oraz umożliwić dokonywanie

niezbędnych odpisów z tej dokumentacji.

1.

W umowie sprzedaży, zamiany, darowizny lub dzierżawy zabytku nieruchomego wpisanego

do rejestru, stanowiącego własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego,

przy określaniu sposobu korzystania z tego zabytku należy nałożyć, jeżeli stan zachowania

zabytku tego wymaga, na nabywcę lub dzierżawcę obowiązek przeprowadzenia w określonym

terminie niezbędnych prac konserwatorskich przy tym zabytku.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do decyzji o oddaniu w trwały zarząd zabytku

nieruchomego wpisanego do rejestru.

Na wniosek właściciela lub posiadacza zabytku wojewódzki konserwator zabytków przedstawia,

w formie pisemnej, zalecenia konserwatorskie, określające sposób korzystania z zabytku,

jego zabezpieczenia i wykonania prac konserwatorskich, a także zakres dopuszczalnych

zmian, które mogą być wprowadzone w tym zabytku.

Niezależnie od obowiązków wynikających z opieki nad zabytkami, określonych w art.

5, właściciel lub posiadacz zabytku wpisanego do rejestru lub zabytku znajdującego

się w wojewódzkiej ewidencji zabytków zawiadamia wojewódzkiego konserwatora zabytków

o

1)

uszkodzeniu, zniszczeniu, zaginięciu lub kradzieży zabytku, niezwłocznie po powzięciu

wiadomości o wystąpieniu zdarzenia;

2)

zagrożeniu dla zabytku, niezwłocznie po powzięciu wiadomości o wystąpieniu zagrożenia;

3)

zmianie miejsca przechowania zabytku ruchomego w terminie miesiąca od dnia nastąpienia

tej zmiany;

4)

zmianach dotyczących stanu prawnego zabytku, nie później niż w terminie miesiąca od

dnia ich wystąpienia lub powzięcia o nich wiadomości.

1.

Organy ochrony zabytków w czasie uzgodnionym z właścicielem lub posiadaczem przedmiotu

będącego zabytkiem lub posiadającego cechy zabytku mogą prowadzić badania tego przedmiotu

w miejscu, w którym przedmiot ten się znajduje.

2.

W przypadku odmowy udostępnienia przedmiotu, o którym mowa w ust. 1, wojewódzki konserwator

zabytków może wydać decyzję nakazującą jego udostępnienie na czas niezbędny do wykonania

badań, jednak nie dłuższy niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

3.

Za szkody wyrządzone w związku z badaniami, o których mowa w ust. 1 lub 2, przysługuje

odszkodowanie na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

1.

Właściciel lub posiadacz zabytku nieruchomego bądź nieruchomości o cechach zabytku

jest obowiązany udostępnić ten zabytek bądź nieruchomość wykonawcy badań w celu ich

przeprowadzenia.

2.

W przypadku odmowy udostępnienia zabytku nieruchomego bądź nieruchomości, o których

mowa w ust. 1, wojewódzki konserwator zabytków może wydać decyzję nakazującą właścicielowi

lub posiadaczowi udostępnienie tego zabytku bądź nieruchomości, na czas niezbędny

do przeprowadzenia badań, jednak nie dłuższy niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja

stała się ostateczna.

3.

Za szkody wyrządzone w związku z badaniami, o których mowa w ust. 1 lub 2, przysługuje

odszkodowanie na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

1.

Osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna, która zamierza finansować roboty budowlane

przy zabytku nieruchomym wpisanym do rejestru lub objętym ochroną konserwatorską na

podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest obowiązana

pokryć koszty badań archeologicznych oraz ich dokumentacji, jeżeli przeprowadzenie

tych badań jest niezbędne dla ochrony zabytków archeologicznych.

2.

Szczegółowy zakres i rodzaj niezbędnych badań archeologicznych przy zabytku nieruchomym,

o którym mowa w ust. 1, wojewódzki konserwator zabytków ustala w drodze decyzji.

3.

Egzemplarz dokumentacji badań, o których mowa w ust. 1, podlega po ich zakończeniu

nieodpłatnemu przekazaniu wojewódzkiemu konserwatorowi zabytków.

1.

Kto, w trakcie prowadzenia robót budowlanych lub ziemnych, odkrył przedmiot, co do

którego istnieje przypuszczenie, iż jest on zabytkiem, jest obowiązany

1)

wstrzymać wszelkie roboty mogące uszkodzić lub zniszczyć odkryty przedmiot;

2)

zabezpieczyć, przy użyciu dostępnych środków, ten przedmiot i miejsce jego odkrycia;

3)

niezwłocznie zawiadomić o tym właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, a jeśli

nie jest to możliwe, właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

2.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) jest obowiązany niezwłocznie, nie dłużej niż w

terminie 3 dni, przekazać wojewódzkiemu konserwatorowi zabytków przyjęte zawiadomienie,

o którym mowa w ust. 1 pkt 3.

3.

Wojewódzki konserwator zabytków jest obowiązany w terminie 5 dni od dnia przyjęcia

zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i ust. 2, dokonać oględzin odkrytego przedmiotu.

4.

Jeżeli w terminie, określonym w ust. 3, wojewódzki konserwator zabytków nie dokona

oględzin odkrytego przedmiotu, przerwane roboty mogą być kontynuowane.

5.

Po dokonaniu oględzin odkrytego przedmiotu wojewódzki konserwator zabytków wydaje

decyzję

1)

pozwalającą na kontynuację przerwanych robót, jeżeli odkryty przedmiot nie jest zabytkiem;

2)

pozwalającą na kontynuację przerwanych robót, jeżeli odkryty przedmiot jest zabytkiem,

a kontynuacja robót nie doprowadzi do jego zniszczenia lub uszkodzenia;

3)

nakazującą dalsze wstrzymanie robót i przeprowadzenie, na koszt osoby fizycznej lub

jednostki organizacyjnej finansującej te roboty, badań archeologicznych w niezbędnym

zakresie.

6.

Roboty nie mogą być wstrzymane na okres dłuższy niż miesiąc od dnia doręczenia decyzji,

o której mowa w ust. 5 pkt 3.

7.

Jeżeli w trakcie badań archeologicznych zostanie odkryty zabytek posiadający wyjątkową

wartość, wojewódzki konserwator zabytków może wydać decyzję o przedłużeniu okresu

wstrzymania robót. Okres wstrzymania robót nie może być jednak dłuższy niż 6 miesięcy

od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 5 pkt 3.

8.

Po zakończeniu badań archeologicznych, o których mowa w ust. 5 pkt 3, wojewódzki konserwator

zabytków wydaje decyzję pozwalającą na kontynuację przerwanych robót.

9.

W przypadku odkrycia przedmiotu, o którym mowa w ust. 1, z wyłączeniem zabytków archeologicznych, w sprawach własności i wynagrodzenia

dla znalazcy tego przedmiotu stosuje się odpowiednio art. 189 Kodeksu cywilnego.

1.

Kto przypadkowo znalazł przedmiot, co do którego istnieje przypuszczenie, iż jest

on zabytkiem archeologicznym, jest obowiązany, przy użyciu dostępnych środków, zabezpieczyć

ten przedmiot i oznakować miejsce jego znalezienia oraz niezwłocznie zawiadomić o

znalezieniu tego przedmiotu właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, a jeśli

nie jest to możliwe, właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

2.

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) jest obowiązany niezwłocznie, nie dłużej niż w

terminie 3 dni, przekazać wojewódzkiemu konserwatorowi zabytków przyjęte zawiadomienie,

o którym mowa w ust. 1.

3.

W terminie 3 dni od dnia przyjęcia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1 i 2, wojewódzki

konserwator zabytków jest obowiązany dokonać oględzin znalezionego przedmiotu i miejsca

jego znalezienia oraz, w razie potrzeby, zorganizować badania archeologiczne.

1.

Osobom, które odkryły bądź przypadkowo znalazły zabytek archeologiczny, przysługuje

nagroda, jeżeli dopełniły one obowiązków określonych odpowiednio w art. 32 ust. 1

lub w art. 33 ust. 1.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osób zajmujących się zawodowo badaniami archeologicznymi

lub zatrudnionych w grupach zorganizowanych w celu prowadzenia takich badań.

3.

Warunki i tryb przyznawania nagród określi, w drodze rozporządzenia, minister właściwy

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, ustalając rodzaje nagród, źródła

ich finansowania i wysokość nagród pieniężnych.

W stosunku do gruntów, na których znajdują się zabytki archeologiczne, wojewódzki

konserwator zabytków może określić, w drodze decyzji, zakres i sposób eksploatacji

takich gruntów.

1.

Przedmioty będące zabytkami archeologicznymi odkrytymi, przypadkowo znalezionymi albo

pozyskanymi w wyniku badań archeologicznych, stanowią własność Skarbu Państwa.

2.

Własność Skarbu Państwa stanowią również przedmioty będące zabytkami archeologicznymi,

pozyskane w wyniku poszukiwań, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 12.

3.

Miejsce przechowywania zabytków archeologicznych odkrytych, przypadkowo znalezionych

albo pozyskanych w wyniku badań archeologicznych bądź poszukiwań, o których mowa w

art. 36 ust. 1 pkt 12, określa wojewódzki konserwator zabytków, przekazując je, w

drodze decyzji, w depozyt muzeum lub innej jednostce organizacyjnej, za jej zgodą.

4.

Przekazanie zabytków archeologicznych muzeum lub innej jednostce organizacyjnej może

nastąpić w przypadku, gdy jednostka ta zapewni

1)

ich trwałe przechowanie;

2)

przeprowadzenie inwentaryzacji i odpowiednich prac konserwatorskich;

3)

udostępnianie tych zabytków w celach naukowych.

5.

Wojewódzki konserwator zabytków może wydać decyzję o cofnięciu oddania w depozyt zabytków

archeologicznych, jeżeli muzeum lub inna jednostka organizacyjna nie zapewnia warunków,

o których mowa w ust. 4.

6.

Na wniosek dyrektora muzeum zabytki archeologiczne, będące w depozycie tego muzeum,

mogą być przekazane na jego własność na podstawie decyzji wojewódzkiego konserwatora

zabytków.

1.

Pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga

1)

prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku

wpisanym do rejestru;

2)

wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku;

3)

prowadzenie badań konserwatorskich zabytku wpisanego do rejestru;

4)

prowadzenie badań architektonicznych zabytku wpisanego do rejestru;

5)

prowadzenie badań archeologicznych;

6)

przemieszczanie zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru;

7)

trwałe przeniesienie zabytku ruchomego wpisanego do rejestru, z naruszeniem ustalonego

tradycją wystroju wnętrza, w którym zabytek ten się znajduje;

8)

dokonywanie podziału zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru;

9)

zmiana przeznaczenia zabytku wpisanego do rejestru lub sposobu korzystania z tego

zabytku;

10)

umieszczanie na zabytku wpisanym do rejestru urządzeń technicznych, tablic, reklam

oraz napisów, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1;

11)

podejmowanie innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub

zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru;

12)

poszukiwanie ukrytych lub porzuconych zabytków ruchomych, w tym zabytków archeologicznych,

przy użyciu wszelkiego rodzaju urządzeń elektronicznych i technicznych oraz sprzętu

do nurkowania.

2.

Na polskich obszarach morskich pozwolenie na podejmowanie działań, o których mowa

w ust. 1 pkt 5 i 12, wydaje dyrektor urzędu morskiego w uzgodnieniu z wojewódzkim

konserwatorem zabytków właściwym dla miejsca siedziby urzędu morskiego.

3.

Pozwolenia, o których mowa w ust. 1, mogą określać warunki, które zapobiegną uszkodzeniu

lub zniszczeniu zabytku.

4.

Wojewódzki konserwator zabytków może uzależnić wydanie pozwolenia na podejmowanie

działań, o których mowa w ust. 1 pkt 6, 9 i 11, od przeprowadzenia, na koszt wnioskodawcy,

niezbędnych badań konserwatorskich, architektonicznych lub archeologicznych. Egzemplarz

dokumentacji badań jest przekazywany nieodpłatnie wojewódzkiemu konserwatorowi zabytków.

5.

Pozwolenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek osoby fizycznej lub jednostki

organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego do rejestru,

wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu albo ograniczonego

prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego.

6.

Pozwolenie na prowadzenie badań archeologicznych wydaje się na wniosek osoby fizycznej

lub jednostki organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z nieruchomości,

wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu albo ograniczonego

prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego.

7.

Pozwolenie na prowadzenie badań konserwatorskich i architektonicznych przy zabytku

wpisanym do rejestru albo badań archeologicznych lub poszukiwań ukrytych bądź porzuconych

zabytków ruchomych, w tym zabytków archeologicznych, wydaje się również na wniosek

osób fizycznych albo jednostek organizacyjnych zamierzających prowadzić te badania

lub poszukiwania. W przypadku nieuzyskania zgody właściciela lub posiadacza nieruchomości

na przeprowadzenie tych badań lub poszukiwań przepisy art. 30 ust. 1 i 2 stosuje się

odpowiednio.

8.

Uzyskanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na podjęcie robót budowlanych

przy zabytku wpisanym do rejestru nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na

budowę albo zgłoszenia, w przypadkach określonych przepisami Prawa budowlanego.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia

1)

tryb i sposób wydawania pozwoleń na prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich,

robót budowlanych oraz badań konserwatorskich i architektonicznych, a także innych

działań, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 6-12, przy zabytku wpisanym do rejestru

oraz badań archeologicznych;

2)

kwalifikacje osób uprawnionych do prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich,

badań konserwatorskich i architektonicznych przy zabytku wpisanym do rejestru oraz

badań archeologicznych;

3)

dodatkowe wymagania dla osób wykonujących samodzielne funkcje techniczne w budownictwie

przy zabytkach nieruchomych wpisanych do rejestru;

4)

sposób potwierdzania posiadanych kwalifikacji i dodatkowych wymagań, o których mowa

w pkt 2 i 3;

5)

standardy, jakim powinna odpowiadać dokumentacja prowadzonych prac konserwatorskich

i restauratorskich przy zabytku ruchomym wpisanym do rejestru i badań archeologicznych.

2.

W rozporządzeniu należy określić szczegółowe wymagania, jakim powinien odpowiadać

wniosek i pozwolenie na prowadzenie prac, robót, badań i działań, o których mowa w

ust. 1 pkt 1, oraz dokumentację niezbędną do rozpatrzenia tego wniosku.

3.

Przy określaniu kwalifikacji i dodatkowych wymagań osób uprawnionych do prowadzenia

prac, robót i badań, o których mowa w ust. 1 pkt 1, niezbędne jest wskazanie wykształcenia

oraz wymaganej praktyki zawodowej, które powinny posiadać te osoby.

4.

Standardy, o których mowa w ust. 1 pkt 5, ustala się tak, aby poszczególne etapy prowadzonych

prac konserwatorskich i restauratorskich przy zabytkach ruchomych i badań archeologicznych

były odpowiednio udokumentowane.

1.

Wojewódzki konserwator zabytków lub działający z jego upoważnienia pracownicy wojewódzkiego

urzędu ochrony zabytków prowadzą kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących

ochrony zabytków i opieki nad zabytkami.

2.

W upoważnieniu, o którym mowa w ust. 1, określa się osobę lub osoby upoważnione do

przeprowadzenia kontroli, kontrolowaną osobę fizyczną lub jednostkę organizacyjną,

miejsce i zakres kontroli oraz podstawę prawną do jej przeprowadzenia.

3.

Przy wykonywaniu kontroli wojewódzki konserwator zabytków lub osoby, o których mowa

w ust. 1, są uprawnione do

1)

wstępu na teren nieruchomości, jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie zniszczenia

lub uszkodzenia zabytku;

2)

oceny stanu zachowania, warunków przechowywania i zabezpieczenia zabytków wpisanych

do rejestru, a także zabytków znajdujących się w muzeach, bibliotekach oraz w zbiorach

lub zasobach innych państwowych jednostek organizacyjnych i jednostek samorządu terytorialnego,

w terminie uzgodnionym z ich właścicielem lub posiadaczem;

3)

sprawdzania zgodności wszelkich działań podejmowanych przy zabytkach wpisanych do

rejestru oraz prowadzonych badań archeologicznych z zakresem lub warunkami określonymi

w pozwoleniu i zatwierdzoną dokumentacją;

4)

żądania ustnych lub pisemnych informacji w zakresie niezbędnym dla ustalenia stanu

faktycznego dotyczącego zakresu kontroli;

5)

żądania okazania dokumentów i udostępnienia wszelkich danych mających związek z zakresem

kontroli;

6)

dokonania wpisu w dzienniku budowy w zakresie określonym przepisami Prawa budowlanego.

4.

Czynności kontrolne przeprowadza się w obecności kontrolowanej osoby fizycznej albo

kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub upoważnionej przez niego osoby,

z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych.

5.

Czynności kontrolne dotyczące zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru, które są

w zarządzie państw obcych albo są użytkowane przez przedstawicieli dyplomatycznych

i konsularnych tych państw lub przez inne osoby zrównane z nimi na podstawie ustaw,

umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych, mogą być wykonywane za

zgodą tych przedstawicieli lub osób.

1.

Z czynności kontrolnych kontrolujący sporządza protokół, którego jeden egzemplarz

doręcza kontrolowanej osobie fizycznej lub kierownikowi kontrolowanej jednostki organizacyjnej.

2.

Protokół kontroli zawiera opis stanu faktycznego stwierdzonego w toku kontroli, w

tym ustalonych nieprawidłowości, z uwzględnieniem przyczyn powstania, zakresu i skutków

tych nieprawidłowości oraz osób za nie odpowiedzialnych.

3.

Protokół podpisują kontrolujący i kontrolowana osoba fizyczna albo kierownik kontrolowanej

jednostki organizacyjnej lub upoważniona przez niego osoba, którzy mogą wnieść do

protokołu umotywowane zastrzeżenia i uwagi.

4.

W razie odmowy podpisania protokołu przez kontrolowaną osobę fizyczną albo kierownika

kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub upoważnioną przez niego osobę, kontrolujący

czyni o tym wzmiankę w protokole, a odmawiający podpisu może w terminie 7 dni przedstawić

swoje pisemne uwagi wojewódzkiemu konserwatorowi zabytków.

1.

Na podstawie ustaleń wynikających z kontroli wojewódzki konserwator zabytków może

wydać zalecenia pokontrolne kontrolowanej osobie fizycznej lub kierownikowi kontrolowanej

jednostki organizacyjnej.

2.

Wojewódzki konserwator zabytków może odstąpić od wydania zaleceń pokontrolnych i wydać

decyzję, o której mowa w art. 43, art. 44 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 1,

art. 49 ust. 1 lub art. 50 ust. 1.

3.

W przypadku kontroli jednostki organizacyjnej wojewódzki konserwator zabytków może

zażądać przeprowadzenia postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem przeciwko

osobom winnym dopuszczenia do powstania uchybień i poinformowania go w określonym

terminie o podjętych działaniach zmierzających do usunięcia tych uchybień.

Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie

zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568), ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach

(Dz. U. Nr 85, poz. 539, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2001 r. Nr 129, poz. 1440 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984) oraz ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach

(Dz. U. z 1997 r. Nr 5, poz. 24, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984) w zakresie prowadzenia działalności kulturalnej w formach określonych w tych ustawach.

W razie stwierdzenia, że działanie lub zaniechanie kontrolowanej osoby fizycznej albo

kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub jej pracownika narusza przepisy

art. 108-118 ustawy, wojewódzki konserwator zabytków kieruje odpowiednio do Policji,

prokuratury albo sądu zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia.

Generalny Konserwator Zabytków może podejmować czynności, o których mowa w art. 38

ust. 3, art. 39, art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 41, jeżeli jest to konieczne ze względu

na szczególną wagę sprawy. Przepisy art. 38 ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio.

Wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję o wstrzymaniu wykonywanych bez jego

pozwolenia lub w sposób odbiegający od zakresu i warunków określonych w pozwoleniu

1)

prac konserwatorskich, restauratorskich, badań konserwatorskich lub architektonicznych

przy zabytku wpisanym do rejestru;

2)

robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru lub w jego otoczeniu;

3)

badań archeologicznych;

4)

innych działań, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 6-8 i 10-12.

1.

Decyzja, o której mowa w art. 43, wygasa po upływie 2 miesięcy od dnia jej doręczenia,

jeżeli w tym terminie wojewódzki konserwator zabytków nie wyda decyzji

1)

nakazującej przywrócenie zabytku do poprzedniego stanu lub uporządkowanie terenu,

z określeniem terminu wykonania tych czynności, albo

2)

zobowiązującej do uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie

wstrzymanych badań, prac, robót lub innych działań przy zabytku, albo

3)

nakładającej obowiązek podjęcia określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych

badań, prac, robót lub innych działań przy zabytku do zgodności z zakresem i warunkami

określonymi w pozwoleniu, wskazując termin wykonania tych czynności.

2.

W przypadku nieuzyskania pozwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, albo niewykonania

obowiązku określonego w ust. 1 pkt 3, wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję

nakazującą przywrócenie zabytku do poprzedniego stanu lub uporządkowanie terenu, z

określeniem terminu wykonania tych czynności.

3.

Po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, wojewódzki konserwator zabytków

wydaje pozwolenie na wznowienie wstrzymanych badań, prac, robót lub innych działań

przy zabytku.

4.

Osoba, która dopuściła się naruszenia przepisów o zabytkach lub naruszyła zakres i

warunki określone w pozwoleniu, jest obowiązana na swój koszt wykonać czynności nakazane

w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 3 oraz w ust. 2.

1.

W przypadku gdy bez wymaganego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków lub

w sposób odbiegający od zakresu i warunków określonych w pozwoleniu wykonano przy

zabytku wpisanym do rejestru prace konserwatorskie, restauratorskie, roboty budowlane,

badania konserwatorskie, architektoniczne lub podjęto inne działania, o których mowa

w art. 36 ust. 1 pkt 6-8 i 10-12, wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję

1)

nakazującą przywrócenie zabytku do poprzedniego stanu lub uporządkowanie terenu, określając

termin wykonania tych czynności, albo

2)

zobowiązującą do doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu we wskazany sposób

i w określonym terminie.

2.

Przepis art. 44 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Wojewódzki konserwator zabytków może wydać decyzję o wstrzymaniu prac konserwatorskich,

restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku niewpisanym do rejestru, jeżeli

zabytek ten spełnia warunki uzasadniające dokonanie wpisu do rejestru.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, wygasa, jeżeli w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia

nie nastąpi wszczęcie postępowania w sprawie wpisu zabytku do rejestru.

3.

Wstrzymane prace konserwatorskie, restauratorskie lub roboty budowlane przy zabytku

mogą być podjęte, jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia decyzji, o której

mowa w ust. 1, wojewódzki konserwator zabytków nie wpisze tego zabytku do rejestru.

Wojewódzki konserwator zabytków może wznowić postępowanie w sprawie wydanego pozwolenia,

o którym mowa w art. 36 ust. 1, a następnie zmienić je lub cofnąć, w drodze decyzji,

jeżeli w trakcie wykonywania badań, prac, robót lub innych działań określonych w pozwoleniu

wystąpiły nowe fakty i okoliczności, mogące doprowadzić do uszkodzenia lub zniszczenia

zabytku.

Dyrektor urzędu morskiego, w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków właściwym

dla miejsca siedziby urzędu morskiego, może, w drodze decyzji

1)

wstrzymać prowadzone bez pozwolenia, o którym mowa w art. 36 ust. 2, badania lub poszukiwania

albo

2)

zmienić lub cofnąć, w wyniku wznowienia postępowania, wydane pozwolenie, o którym

mowa w art. 36 ust. 2, jeżeli wystąpiły nowe fakty i okoliczności, mogące doprowadzić

do uszkodzenia lub zniszczenia zabytku, albo

3)

cofnąć wydane pozwolenie, o którym mowa w art. 36 ust. 2, jeżeli badania lub poszukiwania

są prowadzone niezgodnie z zakresem i warunkami określonymi w tym pozwoleniu.

1.

Wojewódzki konserwator zabytków może wydać decyzję nakazującą osobie fizycznej lub

jednostce organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego

do rejestru, wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu

albo ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego, przeprowadzenie

prac konserwatorskich lub robót budowlanych przy tym zabytku, jeżeli ich wykonanie

jest niezbędne ze względu na zagrożenie zniszczeniem lub istotnym uszkodzeniem tego

zabytku.

2.

Wykonanie decyzji nakazującej przeprowadzenie prac konserwatorskich lub robót budowlanych

przy zabytku nieruchomym nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę albo

zgłoszenia, w przypadkach określonych przepisami Prawa budowlanego.

3.

W przypadku wykonania zastępczego prac konserwatorskich lub robót budowlanych przy

zabytku nieruchomym wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję określającą wysokość

wierzytelności Skarbu Państwa z tytułu wykonania zastępczego tych prac lub robót,

ich zakres oraz termin wymagalności tej wierzytelności.

4.

Wierzytelność Skarbu Państwa z tytułu wykonania zastępczego prac konserwatorskich

lub robót budowlanych przy zabytku nieruchomym podlega zabezpieczeniu hipoteką przymusową

na tej nieruchomości, na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków, na podstawie

decyzji, o której mowa w ust. 3. Jeżeli nieruchomość nie posiada księgi wieczystej,

zabezpieczenie może być dokonane przez złożenie wniosku i decyzji do zbioru dokumentów.

5.

Przepisu ust. 4 nie stosuje się do zabytków nieruchomych stanowiących własność Skarbu

Państwa.

6.

Wierzytelność Skarbu Państwa z tytułu wykonania zastępczego prac konserwatorskich

lub robót budowlanych przy zabytku nieruchomym wojewoda, w porozumieniu z Generalnym

Konserwatorem Zabytków, może, w drodze decyzji, umorzyć w całości albo w części lub

rozłożyć na raty - jeżeli stwierdzono nieściągalność wierzytelności lub jej ściągnięcie

spowoduje znaczny uszczerbek dla sytuacji materialnej osoby lub jednostki, o których

mowa w ust. 1.

7.

Wykreślenie hipoteki przymusowej z księgi wieczystej następuje na wniosek wojewody

na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 6. Jeżeli nieruchomość nie posiada księgi

wieczystej, wniosek i decyzję składa się do zbioru dokumentów.

1.

W przypadku wystąpienia zagrożenia dla zabytku ruchomego wpisanego do rejestru, polegającego

na możliwości jego zniszczenia, uszkodzenia, kradzieży, zaginięcia lub nielegalnego

wywiezienia za granicę, wojewódzki konserwator zabytków może wydać decyzję o zabezpieczeniu

tego zabytku w formie ustanowienia czasowego zajęcia do czasu usunięcia zagrożenia.

2.

Czasowe zajęcie zabytku ruchomego polega na przekazaniu go, w zależności od rodzaju

zabytku, do muzeum, archiwum lub biblioteki.

3.

W przypadku wystąpienia zagrożenia dla zabytku nieruchomego wpisanego do rejestru,

polegającego na możliwości jego zniszczenia lub uszkodzenia, starosta, na wniosek

wojewódzkiego konserwatora zabytków, może wydać decyzję o zabezpieczeniu tego zabytku

w formie ustanowienia czasowego zajęcia do czasu usunięcia zagrożenia. Przepisy o

gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio.

4.

Jeżeli nie jest możliwe usunięcie zagrożenia, o którym mowa w ust. 1 lub 3

1)

zabytek ruchomy może być przejęty przez wojewódzkiego konserwatora zabytków, w drodze

decyzji, na własność Skarbu Państwa, z przeznaczeniem na cele kultury, oświaty lub

turystyki, za odszkodowaniem odpowiadającym wartości rynkowej tego zabytku;

2)

zabytek nieruchomy może być na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków wywłaszczony

przez starostę na rzecz Skarbu Państwa lub gminy właściwej ze względu na miejsce położenia

tego zabytku, w trybie i na zasadach przewidzianych w przepisach o gospodarce nieruchomościami.

1.

Zabytki mogą być wywożone za granicę na stałe, jeżeli ich wywóz nie spowoduje uszczerbku

dla dziedzictwa kulturowego.

2.

Zabytki mogą być czasowo wywożone za granicę, jeżeli pozwala na to ich stan zachowania,

a osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna, w której posiadaniu znajduje się zabytek,

daje rękojmię, że nie ulegnie on zniszczeniu lub uszkodzeniu i zostanie przywieziony

do kraju przed upływem terminu ważności pozwolenia.

3.

Wywóz zabytków za granicę może nastąpić na podstawie

1)

jednorazowego pozwolenia na stały wywóz zabytku za granicę;

2)

jednorazowego pozwolenia na czasowy wywóz zabytku za granicę;

3)

wielokrotnego pozwolenia indywidualnego na czasowy wywóz zabytku za granicę;

4)

wielokrotnego pozwolenia pgólnego na czasowy wywóz zabytków za granicę.

1.

Jednorazowe pozwolenie na stały wywóz zabytku za granicę wydaje minister właściwy

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu opinii komisji

złożonej ze specjalistów w określonych dziedzinach ochrony zabytków i opieki nad zabytkami.

2.

Osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna, w której posiadaniu znajduje się zabytek,

składa wniosek o wydanie jednorazowego pozwolenia na stały wywóz zabytku za granicę,

za pośrednictwem wojewódzkiego konserwatora zabytków.

3.

Jeżeli wywóz przedmiotu nie wymaga jednorazowego pozwolenia na stały wywóz za granicę,

wojewódzki konserwator zabytków wydaje zaświadczenie, o którym mowa w art. 59 ust.

3.

4.

Wywóz zabytku za granicę na podstawie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić

nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia wydania tego pozwolenia.

1.

Jednorazowe pozwolenie na czasowy wywóz zabytku za granicę wydaje wojewódzki konserwator

zabytków na wniosek osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej, w której posiadaniu

znajduje się zabytek, mającej zamiar jednorazowo wywieźć za granicę ten zabytek w

celach użytkowych lub wystawienniczych albo dla przeprowadzenia prac konserwatorskich.

2.

Termin ważności pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie może być dłuższy niż 12 miesięcy

od dnia wydania tego pozwolenia.

1.

Wielokrotne pozwolenie indywidualne na czasowy wywóz zabytku za granicę wydaje wojewódzki

konserwator zabytków na wniosek osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej, w której

posiadaniu znajduje się zabytek, mającej zamiar wielokrotnie wywozić za granicę ten

zabytek w celach użytkowych lub wystawienniczych.

2.

Termin ważności pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie może być dłuższy niż 3 lata

od dnia wydania tego pozwolenia.

1.

Wielokrotne pozwolenie ogólne na czasowy wywóz zabytków za granicę wydaje wojewódzki

konserwator zabytków na wniosek muzeum lub innej instytucji kultury, która w związku

z prowadzoną działalnością zamierza wielokrotnie wywozić za granicę swoje zbiory,

w całości lub w części, w celach wystawienniczych.

2.

Termin ważności pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie może być dłuższy niż 5 lat

od dnia wydania tego pozwolenia.

1.

Wojewódzki konserwator zabytków może cofnąć pozwolenie, o którym mowa w art. 51 ust.

3 pkt 2-4, w drodze decyzji.

2.

Cofnięcie pozwolenia może nastąpić, jeżeli stan zachowania zabytku uległ pogorszeniu

lub wyszły na jaw nowe fakty i okoliczności świadczące, że wnioskodawca nie daje rękojmi,

o której mowa w art. 51 ust. 2.

3.

O cofnięciu pozwolenia wojewódzki konserwator zabytków zawiadamia niezwłocznie organ

administracji celnej.

1.

Osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna, która otrzymała pozwolenie, o którym mowa

w art. 51 ust. 3 pkt 2-4, jest obowiązana po wykorzystaniu tego pozwolenia powiadomić

wojewódzkiego konserwatora zabytków o przywiezieniu zabytku do kraju w terminie nie

dłuższym niż 14 dni od dnia jego przywozu.

2.

Na wezwanie wojewódzkiego konserwatora zabytków osoba lub jednostka organizacyjna,

o której mowa w ust. 1, jest obowiązana udostępnić zabytek w celu dokonania oględzin.

3.

W przypadku nieprzywiezienia zabytku do kraju w okresie ważności pozwolenia, organ

administracji celnej zawiadamia o tym niezwłocznie wojewódzkiego konserwatora zabytków.

W odniesieniu do materiałów bibliotecznych powstałych przed dniem 1 stycznia 1949 r.

pozwolenia, o których mowa w art. 51 ust. 3, wydaje Dyrektor Biblioteki Narodowej.

Przepisy art. 51 ust. 1 i 2, art. 52 ust. 1 i 4 oraz art. 53-57 stosuje się odpowiednio.

1.

Pozwolenia na wywóz za granicę nie wymagają

1)

zabytki niewpisane do rejestru mające nie więcej niż 55 lat;

2)

zabytki, będące obiektami techniki, niewpisane do rejestru, mające nie więcej niż

25 lat;

3)

zabytki przywiezione z zagranicy, które są objęte procedurą odprawy czasowej w rozumieniu

przepisów Kodeksu celnego;

4)

zabytki przywiezione z zagranicy przez osoby korzystające z przywilejów lub immunitetów

dyplomatycznych, w tym przywiezione w celu urządzenia wnętrz przedstawicielstw dyplomatycznych

i urzędów konsularnych;

5)

dzieła twórców żyjących;

6)

materiały biblioteczne powstałe po dniu 31 grudnia 1948 r.;

7)

inne przedmioty o cechach zabytków, niebędące zabytkami.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do zabytków wpisanych do inwentarza muzeum lub wchodzących

w skład narodowego zasobu bibliotecznego.

3.

Zaświadczenie stwierdzające, że przedmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5 i 7, nie

wymagają pozwolenia na wywóz za granicę, wydaje wnioskodawcy wojewódzki konserwator

zabytków.

4.

Nie wymagają zaświadczenia na wywóz za granicę materiały biblioteczne powstałe po

dniu 31 grudnia 1948 r., jeżeli nie ma wątpliwości co do czasu ich powstania.

5.

Jeżeli osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna zamierzająca wywieźć za granicę

materiały, o których mowa w ust. 4, ma wątpliwości co do czasu ich powstania, zwraca

się do Dyrektora Biblioteki Narodowej o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że

zgłoszony przedmiot powstał po dniu 31 grudnia 1948 r.

Wojewódzki konserwator zabytków przy rozpatrywaniu wniosków w sprawach wywozu zabytków

lub innych przedmiotów za granicę może zasięgać opinii instytucji kultury wyspecjalizowanych

w opiece nad zabytkami.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, tryb składania wniosków i wydawania jednorazowego pozwolenia na stały

wywóz zabytku za granicę oraz jednorazowego i wielokrotnych pozwoleń na czasowy wywóz

zabytku za granicę, a także zaświadczeń w odniesieniu do zabytków i przedmiotów o

cechach zabytków niewymagających pozwolenia.

2.

W rozporządzeniu należy wskazać wymagania, jakim powinien odpowiadać wniosek oraz

pozwolenia i zaświadczenie, o których mowa w ust. 1, a także tryb rozpatrywania tych

wniosków, w tym dokonywania oględzin przedmiotów zgłoszonych do wywozu za granicę.

1.

Restytucja zabytków polega na podejmowaniu czynności przez właściwe organy państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, na wniosek innego państwa członkowskiego, z terytorium

którego wywieziono niezgodnie z prawem zabytek, mających na celu odnalezienie, zabezpieczenie

i umożliwienie odzyskania tego zabytku.

2.

Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do zabytków wywiezionych niezgodnie z prawem

z terytorium państwa członkowskiego po dniu 31 grudnia 1992 r.

Za niezgodny z prawem wywóz zabytku uznaje się taki wywóz zabytku z terytorium państwa

członkowskiego, który nastąpił z naruszeniem obowiązujących w tym państwie lub w Unii

Europejskiej przepisów w zakresie ochrony zabytków.

1.

Postępowanie dotyczące restytucji zabytku może być prowadzone w odniesieniu do zabytku

zaliczanego do jednej z następujących kategorii

1)

zabytków archeologicznych, które mają więcej niż 100 lat, wchodzą w skład zbiorów

archeologicznych lub zostały pozyskane w wyniku badań archeologicznych bądź przypadkowych

odkryć;

2)

elementów stanowiących integralną część zabytków architektury, wystroju wnętrz, pomników,

posągów i dzieł rzemiosła artystycznego, które mają więcej niż 100 lat;

3)

oryginalnych dzieł malarstwa, nieobjętych kategoriami wskazanymi w pkt 4 i 5, wykonanych

dowolną techniką i na dowolnym materiale, które mają więcej niż 50 lat, ich wartość

jest wyższa niż 150 000 euro i są dziełami twórców nieżyjących;

4)

oryginalnych akwareli, gwaszy i pasteli wykonanych na dowolnym materiale, które mają

więcej niż 50 lat, ich wartość jest wyższa niż 30 000 euro i są dziełami twórców nieżyjących;

5)

oryginalnych mozaik, nieobjętych kategoriami wskazanymi w pkt 1 i 2, oraz oryginalnych

rysunków wykonanych dowolną techniką i na dowolnym materiale, które mają więcej niż

50 lat, ich wartość jest wyższa niż 15 000 euro i są dziełami twórców nieżyjących;

6)

oryginalnych dzieł grafiki i matryc do ich wykonania oraz oryginalnych plakatów, które

mają więcej niż 50 lat, ich wartość jest wyższa niż 15 000 euro i są dziełami twórców

nieżyjących;

7)

oryginalnych rzeźb, posągów lub ich kopii wykonanych tą samą techniką co oryginał,

nieobjętych kategorią wskazaną w pkt 1, które mają więcej niż 50 lat, ich wartość

jest wyższa niż 50 000 euro i są dziełami twórców nieżyjących;

8)

fotografii, filmów oraz ich negatywów, które mają więcej niż 50 lat, ich wartość jest

wyższa niż 15 000 euro i są dziełami twórców nieżyjących;

9)

pojedynczych lub znajdujących się w zbiorach inkunabułów i manuskryptów oraz liczących

więcej niż 50 lat map i partytur muzycznych;

10)

pojedynczych lub znajdujących się w zbiorach książek, które mają więcej niż 100 lat

i ich wartość jest wyższa niż 50 000 euro;

11)

map drukowanych, które mają więcej niż 200 lat;

12)

zbiorów o znaczeniu historycznym, etnograficznym lub numizmatycznym, których wartość

jest wyższa niż 50 000 euro;

13)

środków transportu, które mają więcej niż 75 lat i ich wartość jest wyższa niż 50 000

euro;

14)

innych kategorii, niewymienionych w pkt 1-13, obejmujących zabytki, które mają więcej

niż 50 lat i ich wartość jest wyższa niż 50 000 euro.

2.

Postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, podlegają również zabytki

1)

wpisane do rejestru;

2)

wchodzące w skład zbiorów publicznych, które stanowią własność Skarbu Państwa, jednostek

samorządu terytorialnego oraz innych jednostek organizacyjnych zaliczanych do sektora

finansów publicznych;

3)

znajdujące się w inwentarzach muzeów lub narodowym zasobie bibliotecznym;

4)

znajdujące się w inwentarzach kościelnych.

3.

Zabytki, o których mowa w ust. 1 lub 2, podlegają restytucji, jeżeli państwo członkowskie,

z terytorium którego zostały wywiezione niezgodnie z prawem, uznało je, przed lub

po dokonaniu wywozu, za zabytki o szczególnym znaczeniu dla dziedzictwa kulturowego.

1.

Organem uprawnionym do prowadzenia postępowania dotyczącego restytucji zabytku wywiezionego

niezgodnie z prawem z terytorium państwa członkowskiego jest minister właściwy do

spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, działający w tym zakresie, we współpracy

z innymi ministrami, kierownikami urzędów centralnych, wojewodami i jednostkami samorządu

terytorialnego.

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego współdziała oraz

prowadzi konsultacje z właściwymi krajowymi władzami państw członkowskich, a w szczególności

1)

na wniosek państwa członkowskiego, ubiegającego się o restytucję zabytku, organizuje

poszukiwania zabytku kultury narodowej, który został wywieziony niezgodnie z prawem

z jego terytorium, ustalając tożsamość obecnego właściciela lub posiadacza;

2)

zawiadamia państwa członkowskie o znalezieniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przedmiotu, co do którego istnieje podejrzenie, iż jest on zabytkiem wywiezionym niezgodnie

z prawem z terytorium innego państwa członkowskiego;

3)

umożliwia właściwym władzom państwa członkowskiego, ubiegającego się o restytucję

zabytku kultury narodowej, przeprowadzenie oględzin w celu stwierdzenia, czy dany

przedmiot jest poszukiwanym zabytkiem, w terminie 2 miesięcy od dnia powiadomienia

zainteresowanego państwa członkowskiego o jego znalezieniu;

4)

podejmuje niezbędne działania mające na celu zabezpieczenie znalezionego zabytku;

5)

zapobiega działaniom uniemożliwiającym restytucję zabytku państwu członkowskiemu,

ubiegającemu się o restytucję tego zabytku;

6)

pośredniczy pomiędzy obecnym właścicielem lub posiadaczem zabytku a państwem członkowskim

ubiegającym się o restytucję zabytku.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, powinien zawierać informacje umożliwiające

znalezienie zabytku, ze wskazaniem aktualnego lub przypuszczalnego miejsca jego przechowywania.

4.

Przepisów ust. 2 pkt 4 i 5 nie stosuje się w przypadku niedochowania przez właściwe

władze zainteresowanego państwa członkowskiego terminu przeprowadzenia oględzin, o

których mowa w ust. 2 pkt 3.

1.

Postępowanie dotyczące restytucji zabytku wywiezionego niezgodnie z prawem z terytorium

państwa członkowskiego może być prowadzone, jeżeli państwo członkowskie ubiegające

się o jego restytucję wystąpi z wnioskiem, o którym mowa w art. 65 ust. 2 pkt 1, nie

później niż w okresie 12 miesięcy od dnia powzięcia informacji o miejscu przechowywania

tego zabytku i tożsamości jego właściciela lub posiadacza.

2.

Postępowanie dotyczące restytucji zabytku nie może być podjęte, jeżeli upłynęło 30

lat od dnia niezgodnego z prawem wywozu tego zabytku z terytorium państwa członkowskiego

ubiegającego się o jego restytucję. Przepisu nie stosuje się do zabytków wymienionych

w art. 64 ust. 2.

3.

Nie wszczyna się postępowania dotyczącego restytucji zabytku, jeżeli wywóz tego zabytku

z terytorium państwa członkowskiego ubiegającego się o jego restytucję przestał być

niezgodny z prawem przed dniem wszczęcia takiego postępowania.

1.

Państwo członkowskie ubiegające się o restytucję zabytku może wytoczyć powództwo o

zwrot tego zabytku przeciw jego obecnemu właścicielowi lub posiadaczowi przed sąd

cywilny miejsca, w którym znajduje się zabytek.

2.

Pozew powinien zawierać, w szczególności, opis zabytku, potwierdzenie, iż jest on

objęty wnioskiem o restytucję i oświadczenie, złożone przez właściwe władze państwa

członkowskiego występującego z powództwem, o niezgodnym z prawem wywozie tego zabytku

z jego terytorium.

3.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego informuje właściwe

władze pozostałych państw członkowskich o wszczęciu postępowania sądowego.

1.

W wyroku orzekającym o zwrocie zabytku państwu członkowskiemu, z terytorium którego

ten zabytek został niezgodnie z prawem wywieziony, sąd przyznaje odszkodowanie osobie,

która udowodni, że nabyła go w dobrej wierze.

2.

Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, wypłaca państwo członkowskie ubiegające się

o restytucję zabytku przy przekazywaniu zabytku temu państwu.

3.

Osoba, która otrzymała objęty pozwem zabytek w drodze spadku lub darowizny, nie może

w stosunku do tego zabytku znaleźć się w korzystniejszej sytuacji prawnej niż spadkodawca

lub darczyńca.

W sprawach nieuregulowanych w art. 67 ust. 1 i 2 oraz art. 68 ust. 1 i 2 stosuje się

odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego.

1.

Państwo członkowskie ubiegające się o restytucję zabytku wywiezionego niezgodnie z

prawem z jego terytorium obciążają koszty związane z poszukiwaniem i zabezpieczeniem

tego zabytku oraz koszty wynikające z wykonania orzeczenia sądu o jego zwrocie.

2.

Państwo członkowskie ubiegające się o restytucję zabytku zachowuje prawo do dochodzenia

kosztów, o których mowa w ust. 1, od osoby odpowiedzialnej za niezgodne z prawem wywiezienie

tego zabytku z jego terytorium.

3.

Prawo własności do zabytku zwróconego państwu członkowskiemu regulują przepisy tego

państwa.

1.

W zakresie sprawowania opieki nad zabytkami osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna

posiadająca tytuł prawny do zabytku wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego,

trwałego zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego finansuje

prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy tym zabytku.

2.

Sprawowanie opieki nad zabytkami, w tym finansowanie prac konserwatorskich, restauratorskich

i robót budowlanych przy zabytku, do którego tytuł prawny, określony w ust. 1, posiada

jednostka samorządu terytorialnego, jest zadaniem własnym tej jednostki.

Na zasadach i w trybie określonych odrębnymi przepisami, prace konserwatorskie, restauratorskie

i roboty budowlane przy zabytkach będących w posiadaniu jednostek organizacyjnych,

zaliczanych do sektora finansów publicznych, są finansowane ze środków finansowych

przyznanych odpowiednio przez dysponentów części budżetowych bądź jednostki samorządu

terytorialnego, którym podlegają te jednostki.

Osoba fizyczna, jednostka samorządu terytorialnego lub inna jednostka organizacyjna,

będąca właścicielem bądź posiadaczem zabytku wpisanego do rejestru albo posiadająca

taki zabytek w trwałym zarządzie, może ubiegać się o udzielenie dotacji celowej z

budżetu państwa na dofinansowanie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót

budowlanych przy tym zabytku.

Dotacja na dofinansowanie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych

przy zabytku wpisanym do rejestru może być udzielona przez

1)

ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego ze środków finansowych

z części budżetu państwa „Kultura i Ochrona Dziedzictwa Narodowego”;

2)

wojewódzkiego konserwatora zabytków ze środków finansowych z budżetu państwa w części,

której dysponentem jest wojewoda.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego lub wojewódzki

konserwator zabytków może udzielić dotacji osobom bądź jednostkom, o których mowa

w art. 73, na podstawie umowy zawartej z tymi osobami lub jednostkami.

1.

Dotacja może być udzielona na dofinansowanie

1)

nakładów koniecznych na wykonanie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót

budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru, ustalonych na podstawie kosztorysu

zatwierdzonego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków, które zostaną przeprowadzone

w roku złożenia przez wnioskodawcę wniosku o udzielenie dotacji lub w roku następującym

po roku złożenia tego wniosku;

2)

nakładów koniecznych na wykonanie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót

budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru, które zostały przeprowadzone w okresie

trzech lat poprzedzających rok złożenia przez wnioskodawcę wniosku o udzielenie dotacji.

2.

Wniosek o udzielenie dotacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, wnioskodawca może złożyć

po przeprowadzeniu wszystkich prac lub robót przy zabytku wpisanym do rejestru, określonych

w pozwoleniu wydanym przez wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Dotacja na prace konserwatorskie, restauratorskie i roboty budowlane może obejmować

nakłady konieczne na

1)

sporządzenie ekspertyz technicznych i konserwatorskich;

2)

przeprowadzenie badań konserwatorskich, architektonicznych lub archeologicznych;

3)

wykonanie dokumentacji konserwatorskiej;

4)

opracowanie programu prac konserwatorskich i restauratorskich;

5)

wykonanie projektu budowlanego zgodnie z przepisami Prawa budowlanego;

6)

sporządzenie projektu odtworzenia kompozycji wnętrz;

7)

zabezpieczenie, zachowanie i utrwalenie substancji zabytku;

8)

stabilizację konstrukcyjną części składowych zabytku lub ich odtworzenie w zakresie

niezbędnym dla zachowania tego zabytku;

9)

odnowienie lub uzupełnienie tynków i okładzin architektonicznych albo ich całkowite

odtworzenie, z uwzględnieniem charakterystycznej dla tego zabytku kolorystyki;

10)

odtworzenie zniszczonej przynależności zabytku, jeżeli odtworzenie to nie przekracza

50 % oryginalnej substancji tej przynależności;

11)

odnowienie lub całkowite odtworzenie okien, w tym ościeżnic i okiennic, zewnętrznych

odrzwi i drzwi, więźby dachowej, pokrycia dachowego, rynien i rur spustowych;

12)

modernizację instalacji elektrycznej w zabytkach drewnianych lub w zabytkach, które

posiadają oryginalne, wykonane z drewna części składowe i przynależności;

13)

wykonanie izolacji przeciwwilgociowej;

14)

uzupełnianie narysów ziemnych dzieł architektury obronnej oraz zabytków archeologicznych

nieruchomych o własnych formach krajobrazowych;

15)

działania zmierzające do wyeksponowania istniejących, oryginalnych elementów zabytkowego

układu parku lub ogrodu;

16)

zakup materiałów konserwatorskich i budowlanych, niezbędnych do wykonania prac i robót

przy zabytku wpisanym do rejestru, o których mowa w pkt 7-15;

17)

zakup i montaż instalacji przeciwwłamaniowej oraz przeciwpożarowej i odgromowej.

1.

Dotacja może być udzielona w wysokości do 50 % nakładów koniecznych na wykonanie prac

konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do

rejestru.

2.

Jeżeli zabytek, o którym mowa w ust. 1, posiada wyjątkową wartość historyczną, artystyczną

lub naukową albo wymaga przeprowadzenia złożonych pod względem technologicznym prac

konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych, dotacja może być udzielona

w wysokości do 100 % nakładów koniecznych na wykonanie tych prac lub robót.

3.

W przypadku, jeżeli stan zachowania zabytku, o którym mowa w ust. 1, wymaga niezwłocznego

podjęcia prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku,

dotacja może być również udzielona do wysokości 100 % nakładów koniecznych na wykonanie

tych prac lub robót.

4.

Łączna wysokość dotacji udzielonych przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego i wojewódzkiego konserwatora zabytków nie może przekraczać

wysokości dofinansowania określonej w ust. 1-3.

Dochodzenie przez organy, o których mowa w art. 74, należności wraz z odsetkami w

wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych z tytułu niewykorzystania lub

wykorzystania niezgodnego z przeznaczeniem udzielonej dotacji następuje w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb udzielania dotacji celowej na prace konserwatorskie,

restauratorskie i roboty budowlane przy zabytku wpisanym do rejestru oraz sposób prowadzenia

dokumentacji w tym zakresie.

2.

W rozporządzeniu, w szczególności, należy określić tryb postępowania z wnioskami o

udzielenie dotacji celowej oraz sposób jej rozliczania, a zwłaszcza rodzaj dokumentów

niezbędnych do rozpatrzenia wniosku i rozliczenia dotacji oraz wskazać, jakie postanowienia

powinna zawierać umowa o udzielenie dotacji, a także sposób gromadzenia informacji

o udzielonych dotacjach.

1.

W trybie określonym odrębnymi przepisami dotacja na prace konserwatorskie, restauratorskie

lub roboty budowlane przy zabytku wpisanym do rejestru może być udzielona przez organ

stanowiący gminy lub powiatu, na zasadach określonych w podjętej przez ten organ uchwale.

2.

Dotacja, w zakresie określonym w art. 77, może być udzielona w wysokości do 100 %

nakładów koniecznych na wykonanie przez wnioskodawcę prac konserwatorskich, restauratorskich

lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru.

1.

Łączna kwota dotacji na prace konserwatorskie, restauratorskie lub roboty budowlane

przy zabytku wpisanym do rejestru udzielonych przez ministra właściwego do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego, wojewódzkiego konserwatora zabytków bądź organ stanowiący

gminy lub powiatu nie może przekraczać wysokości 100 % nakładów koniecznych na wykonanie

tych prac lub robót.

2.

Dofinansowanie prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytkach

wpisanych do rejestru jest zadaniem z zakresu administracji publicznej.

3.

W celu zapewnienia realizacji postanowień określonych w ust. 1 organy uprawnione do

udzielania dotacji prowadzą wykazy udzielonych dotacji oraz informują się wzajemnie

o udzielonych dotacjach.

Na zasadach określonych w przepisach o Komitecie Badań Naukowych, Przewodniczący Komitetu

Badań Naukowych może przyznać środki finansowe na badania konserwatorskie, architektoniczne,

archeologiczne lub inne badania naukowe związane z prowadzeniem prac konserwatorskich

i restauratorskich przy zabytkach.

W celu stworzenia warunków niezbędnych do realizacji ochrony zabytków i opieki nad

zabytkami minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego inicjuje

i opracowuje, przy pomocy Generalnego Konserwatora Zabytków, krajowy program ochrony

zabytków i opieki nad zabytkami.

1.

W krajowym programie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami określa się, w szczególności,

cele i kierunki działań oraz zadania w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami,

warunki i sposób finansowania planowanych działań, a także harmonogram ich realizacji.

2.

Krajowy program ochrony zabytków i opieki nad zabytkami opracowuje się na okres 4

lat.

1.

Krajowy program ochrony zabytków i opieki nad zabytkami uchwala Rada Ministrów na

wniosek ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego przedstawia Radzie

Ministrów, co 2 lata, sprawozdanie z realizacji zadań wynikających z krajowego programu

ochrony zabytków i opieki nad zabytkami.

1.

Zarząd województwa, powiatu lub wójt (burmistrz, prezydent miasta) sporządza na okres

4 lat odpowiednio wojewódzki, powiatowy lub gminny program opieki nad zabytkami.

2.

Programy, o których mowa w ust. 1, mają na celu, w szczególności

1)

włączenie problemów ochrony zabytków do systemu zadań strategicznych, wynikających

z koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju;

2)

uwzględnianie uwarunkowań ochrony zabytków, w tym krajobrazu kulturowego i dziedzictwa

archeologicznego, łącznie z uwarunkowaniami ochrony przyrody i równowagi ekologicznej;

3)

zahamowanie procesów degradacji zabytków i doprowadzenie do poprawy stanu ich zachowania;

4)

wyeksponowanie poszczególnych zabytków oraz walorów krajobrazu kulturowego;

5)

podejmowanie działań zwiększających atrakcyjność zabytków dla potrzeb społecznych,

turystycznych i edukacyjnych oraz wspieranie inicjatyw sprzyjających wzrostowi środków

finansowych na opiekę nad zabytkami;

6)

określenie warunków współpracy z właścicielami zabytków, eliminujących sytuacje konfliktowe

związane z wykorzystaniem tych zabytków;

7)

podejmowanie przedsięwzięć umożliwiających tworzenie miejsc pracy związanych z opieką

nad zabytkami.

3.

Wojewódzki, powiatowy i gminny program opieki nad zabytkami przyjmuje odpowiednio

sejmik województwa, rada powiatu i rada gminy, po uzyskaniu opinii wojewódzkiego konserwatora

zabytków.

4.

Programy, o których mowa w ust. 3, są ogłaszane w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

5.

Z realizacji programów zarząd województwa, powiatu i wójt (burmistrz, prezydent miasta)

sporządza, co 2 lata, sprawozdanie, które przedstawia się odpowiednio sejmikowi województwa,

radzie powiatu lub radzie gminy.

6.

Sprawozdanie z realizacji wojewódzkiego programu opieki nad zabytkami jest przekazywane

Generalnemu Konserwatorowi Zabytków i właściwemu wojewódzkiemu konserwatorowi zabytków

w celu jego wykorzystania przy opracowywaniu, aktualizacji i realizacji krajowego

programu ochrony zabytków i opieki nad zabytkami.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego opracowuje krajowy

plan ochrony zabytków na wypadek konfliktu zbrojnego i sytuacji kryzysowych oraz koordynuje

realizację zadań mających na celu zabezpieczenie zabytków przed skutkami zagrożeń

wynikających z sytuacji kryzysowych.

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, organizację i sposób ochrony zabytków na wypadek konfliktu zbrojnego

i sytuacji kryzysowych, z uwzględnieniem zadań administracji odpowiedniego stopnia

i jednostek organizacyjnych posiadających zabytki, wskazując sposób prowadzenia prac

zabezpieczających.

3.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego przedstawia Dyrektorowi

Generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wychowania, Nauki i Kultury

wniosek o wpis zabytku do „Międzynarodowego Rejestru Dóbr Kulturalnych Objętych Ochroną

Specjalną”, w celu objęcia tego zabytku ochroną na podstawie Konwencji o ochronie dóbr kulturalnych w razie konfliktu zbrojnego, podpisanej w Hadze w dniu

14 maja 1954 r. (Dz. U. z 1957 r. Nr 46, poz. 212).

4.

W celu koordynacji przedsięwzięć związanych z ochroną zabytków w razie konfliktu zbrojnego

Rada Ministrów może utworzyć, w drodze rozporządzenia, Polski Komitet Doradczy, będący

jej organem pomocniczym.

5.

W rozporządzeniu należy określić organizację Polskiego Komitetu Doradczego, zakres

i tryb jego działania oraz sposób finansowania działalności Komitetu, uwzględniając,

w szczególności, wymagania związane z powoływaniem i odwoływaniem przewodniczącego,

sekretarza i członków Komitetu, zadania Komitetu, sposób głosowania oraz jego obsługi

administracyjnej.

Organami ochrony zabytków są

1)

minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w imieniu którego

zadania i kompetencje, w tym zakresie, wykonuje Generalny Konserwator Zabytków;

2)

wojewoda, w imieniu którego zadania i kompetencje, w tym zakresie, wykonuje wojewódzki

konserwator zabytków.

1.

Generalny Konserwator Zabytków jest sekretarzem lub podsekretarzem stanu w urzędzie

obsługującym ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

2.

Do zadań wykonywanych przez Generalnego Konserwatora Zabytków należy, w szczególności

1)

opracowywanie krajowego programu ochrony zabytków i opieki nad zabytkami;

2)

realizacja zadań wynikających z krajowego programu ochrony zabytków i opieki nad zabytkami

oraz z koncepcji polityki przestrzennego zagospodarowania kraju;

3)

podejmowanie działań związanych z wspieraniem rozwoju regionalnego i realizacją kontraktów

wojewódzkich w sprawach opieki nad zabytkami;

4)

prowadzenie krajowej ewidencji zabytków i krajowego wykazu zabytków skradzionych lub

wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem;

5)

wydawanie decyzji, postanowień i zaświadczeń w sprawach określonych w ustawie oraz

w przepisach odrębnych;

6)

organizowanie i prowadzenie kontroli w zakresie przestrzegania oraz stosowania przepisów

dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami;

7)

sprawowanie nadzoru nad działalnością wojewódzkich konserwatorów zabytków;

8)

promowanie badań naukowych w zakresie konserwacji zabytków;

9)

organizowanie szkoleń dla służb konserwatorskich;

10)

organizowanie konkursów promujących opiekę nad zabytkami, w tym przyznawanie wyróżnień,

nagród pieniężnych lub rzeczowych;

11)

opiniowanie wniosków o nadanie odznaki „Za opiekę nad zabytkami”;

12)

współpraca z organami administracji publicznej w sprawach ochrony zabytków;

13)

organizowanie szkoleń w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami;

14)

podejmowanie działań dotyczących troski o zabytki związane z historią Polski, pozostające

poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Wojewódzkiego konserwatora zabytków powołuje i odwołuje wojewoda, na wniosek Generalnego

Konserwatora Zabytków lub za jego zgodą.

2.

Wojewódzkim konserwatorem zabytków może zostać osoba, która

1)

jest obywatelem polskim;

2)

posiada przynajmniej tytuł zawodowy magistra w jednej z dziedzin związanych z ochroną

zabytków oraz co najmniej 5-letni staż pracy w tym zakresie;

3)

posiada wiedzę w zakresie funkcjonowania administracji publicznej oraz przepisów dotyczących

ochrony zabytków i opieki nad zabytkami;

4)

nie była karana za przestępstwa popełnione z winy umyślnej.

3.

Zastępcę wojewódzkiego konserwatora zabytków powołuje i odwołuje wojewoda, na wniosek

wojewódzkiego konserwatora zabytków.

4.

Do zadań wykonywanych przez wojewódzkiego konserwatora zabytków należy w szczególności

1)

realizacja zadań wynikających z krajowego programu ochrony zabytków i opieki nad zabytkami;

2)

sporządzanie, w ramach przyznanych środków budżetowych, planów finansowania ochrony

zabytków i opieki nad zabytkami;

3)

prowadzenie rejestru i wojewódzkiej ewidencji zabytków oraz gromadzenie dokumentacji

w tym zakresie;

4)

wydawanie, zgodnie z właściwością, decyzji, postanowień i zaświadczeń w sprawach określonych

w ustawie oraz w przepisach odrębnych;

5)

sprawowanie nadzoru nad prawidłowością prowadzonych badań konserwatorskich, architektonicznych,

prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych i innych działań przy zabytkach

oraz badań archeologicznych;

6)

organizowanie i prowadzenie kontroli w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami;

7)

opracowywanie wojewódzkich planów ochrony zabytków na wypadek konfliktu zbrojnego

i sytuacji kryzysowych oraz koordynacja działań przy realizacji tych planów;

8)

upowszechnianie wiedzy o zabytkach;

9)

współpraca z innymi organami administracji publicznej w sprawach ochrony zabytków.

1.

Wojewódzki konserwator zabytków, wchodzący w skład zespolonej administracji wojewódzkiej,

kieruje wojewódzkim urzędem ochrony zabytków.

2.

Wojewódzki urząd ochrony zabytków działa na podstawie regulaminu nadanego przez wojewodę

na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków.

3.

Wojewoda, na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków, po zasięgnięciu opinii Generalnego

Konserwatora Zabytków, może tworzyć i likwidować delegatury wojewódzkiego urzędu ochrony

zabytków, określając w szczególności terytorialny zakres działania tych delegatur

i ich siedziby.

4.

Delegatura, o której mowa w ust. 3, wchodzi w skład wojewódzkiego urzędu ochrony zabytków.

5.

Delegaturą wojewódzkiego urzędu ochrony zabytków kieruje kierownik tej delegatury.

6.

Kierownik delegatury, o którym mowa w ust. 5, z upoważnienia wojewódzkiego konserwatora

zabytków, na terenie swojego działania prowadzi kontrole i sprawy, w tym, w szczególności,

wydaje decyzje administracyjne.

7.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, organizację wojewódzkich urzędów ochrony zabytków, uwzględniając w

szczególności stanowiska pracy, których utworzenie w poszczególnych urzędach jest

obowiązkowe.

1.

W sprawach określonych w ustawie i w odrębnych przepisach organem pierwszej instancji

jest wojewódzki konserwator zabytków, a organem wyższego stopnia minister właściwy

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

2.

W sprawach, o których mowa w art. 36 ust. 2 i art. 48, organem pierwszej instancji

jest dyrektor urzędu morskiego, a organem wyższego stopnia minister właściwy do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

3.

W sprawach o wydawanie pozwoleń, określonych w art. 51 ust. 3, na wywóz materiałów

bibliotecznych powstałych przed dniem 1 stycznia 1949 r. za granicę i zaświadczenia,

o którym mowa w art. 59 ust. 5, prowadzącym postępowanie w pierwszej instancji jest

Dyrektor Biblioteki Narodowej, a organem wyższego stopnia minister właściwy do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

4.

Zadania określone w art. 12 ust. 1, art. 16 ust. 1 i 3-5, art. 22 ust. 4, art. 32

ust. 2, art. 33 ust. 2, art. 50 ust. 3 i 4 pkt 2, art. 87 ust. 1 oraz art. 103 i 105

są zadaniami własnymi organów i jednostek samorządu terytorialnego wskazanych w tych

przepisach.

W postępowaniach administracyjnych dotyczących historycznych układów urbanistycznych

i ruralistycznych, historycznych zespołów budowlanych oraz terenów, na których znajduje

się znaczna ilość zabytków archeologicznych, strony tych postępowań mogą być zawiadamiane

o decyzjach i innych czynnościach ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego lub wojewódzkiego konserwatora zabytków przez obwieszczenie lub w inny

zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego lub wojewódzki

konserwator zabytków mogą w sprawach ochrony zabytków występować na prawach

1)

strony - w postępowaniu administracyjnym i cywilnym;

2)

oskarżyciela posiłkowego - w postępowaniu karnym;

3)

oskarżyciela publicznego - w postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, na wniosek Generalnego

Konserwatora Zabytków, może powierzyć prowadzenie niektórych spraw z zakresu swojej

właściwości, z wyjątkiem wydawania decyzji administracyjnych, kierownikom instytucji

kultury wyspecjalizowanych w opiece nad zabytkami, dla których jest organizatorem.

2.

Wojewoda, na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków, może powierzyć, w drodze

porozumienia, prowadzenie niektórych spraw z zakresu swojej właściwości, w tym wydawanie

decyzji administracyjnych, gminom i powiatom, a także związkom gmin i powiatów, położonym

na terenie województwa.

3.

Wojewoda, na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków, może powierzyć, w drodze

porozumienia, prowadzenie niektórych spraw z zakresu swojej właściwości, w tym wydawanie

decyzji administracyjnych, kierownikom instytucji kultury wyspecjalizowanych w opiece

nad zabytkami.

4.

Przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się do spraw dotyczących prowadzenia rejestru i wojewódzkiej

ewidencji zabytków, a także wydawania w tym zakresie decyzji administracyjnych.

5.

Powierzenie spraw, w tym wydawania decyzji administracyjnych, kierownikom, o których

mowa w ust. 3, może nastąpić za zgodą organizatora właściwego dla tych instytucji.

1.

Przy ministrze właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego działa

Rada Ochrony Zabytków jako organ opiniodawczo-doradczy w sprawach realizacji polityki

Rady Ministrów w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami.

2.

Do zadań Rady Ochrony Zabytków należy wydawanie opinii w sprawach dotyczących w szczególności

1)

założeń do projektu krajowego programu ochrony zabytków i opieki nad zabytkami i projektu

tego programu;

2)

oceny realizacji zadań wynikających z koncepcji polityki przestrzennego zagospodarowania

kraju w odniesieniu do zabytków;

3)

ochrony pomników historii;

4)

projektów aktów prawnych dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami.

3.

Członków Rady Ochrony Zabytków w liczbie od 10 do 20 powołuje na okres 4 lat minister

właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego spośród osób posiadających

wybitne osiągnięcia i zasługi w ochronie zabytków lub w opiece nad zabytkami.

4.

Rada Ochrony Zabytków działa na podstawie regulaminu nadanego, w drodze zarządzenia,

przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

5.

W posiedzeniach Rady Ochrony Zabytków bierze udział Generalny Konserwator Zabytków.

6.

Obsługę administracyjną i finansową Rady Ochrony Zabytków zapewnia urząd obsługujący

ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

1.

Przy Generalnym Konserwatorze Zabytków działa Główna Komisja Konserwatorska jako organ

opiniodawczy do spraw działań konserwatorskich podejmowanych przy zabytkach.

2.

Główna Komisja Konserwatorska wydaje, w szczególności, opinie w sprawach

1)

stosowania metod, technologii i materiałów niezbędnych dla ratowania zabytków;

2)

prawidłowości i zasadności planowanych oraz przeprowadzonych prac konserwatorskich,

restauratorskich i robót budowlanych przy zabytkach oraz badań archeologicznych;

3)

sposobu i zasad postępowania w przypadku wystąpienia zagrożeń dla poszczególnych zabytków.

3.

Członków Głównej Komisji Konserwatorskiej powołuje i odwołuje Generalny Konserwator

Zabytków spośród specjalistów w określonych dziedzinach ochrony zabytków i opieki

nad zabytkami.

4.

Główna Komisja Konserwatorska działa na podstawie regulaminu nadanego, w drodze zarządzenia,

przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

5.

Obsługę administracyjną i finansową Głównej Komisji Konserwatorskiej zapewnia urząd

obsługujący ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

1.

Przy wojewódzkim konserwatorze zabytków działa Wojewódzka Rada Ochrony Zabytków jako

organ opiniodawczy w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami.

2.

W skład Wojewódzkiej Rady Ochrony Zabytków wchodzi od 5 do 10 członków, powoływanych

na okres 4 lat przez wojewódzkiego konserwatora zabytków spośród specjalistów w określonych

dziedzinach ochrony zabytków i opieki nad zabytkami.

3.

Wojewódzka Rada Ochrony Zabytków działa na podstawie regulaminu nadanego, w drodze

zarządzenia, przez wojewodę, na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków.

4.

Obsługę administracyjną i finansową Wojewódzkiej Rady Ochrony Zabytków zapewnia wojewódzki

urząd ochrony zabytków.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego nadaje i cofa

uprawnienia rzeczoznawcy w określonej dziedzinie opieki nad zabytkami.

2.

Rzeczoznawca ma prawo do wydawania ocen i opinii na rzecz organów ochrony zabytków,

organów wymiaru sprawiedliwości, prokuratury, Policji, organów administracji celnej,

Straży Granicznej, organów kontroli skarbowej, Najwyższej Izby Kontroli oraz Generalnej

Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, dziedziny, w których ustanawia się rzeczoznawców, wymagania, jakie

powinni spełniać kandydaci na rzeczoznawców, tryb postępowania w sprawie nadania lub

cofnięcia uprawnień rzeczoznawców, zakres ich praw i obowiązków oraz organizację obsługi

rzeczoznawców.

2.

W rozporządzeniu należy wskazać warunki, od których spełnienia uzależnione jest nadanie

lub cofnięcie uprawnień rzeczoznawcy.

3.

Organ sprawujący obsługę organizacyjną rzeczoznawców jest obowiązany prowadzić listę

rzeczoznawców.

1.

Społeczni opiekunowie zabytków podejmują działania związane z zachowaniem wartości

zabytków i utrzymaniem ich w jak najlepszym stanie oraz upowszechniają wiedzę o zabytkach.

2.

Społeczny opiekun zabytków współdziała z wojewódzkim konserwatorem zabytków i starostą

w sprawach ochrony zabytków i opieki nad tymi zabytkami.

3.

Społecznym opiekunem zabytków może być osoba, która posiada pełną zdolność do czynności

prawnych, nie była karana za przestępstwa popełnione umyślnie oraz posiada wiedzę

w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami.

4.

Zadania społecznego opiekuna zabytków może wykonywać również osoba prawna lub inna

jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej.

1.

Społecznego opiekuna zabytków ustanawia, na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków,

starosta właściwy dla miejsca zamieszkania (siedziby) kandydata na społecznego opiekuna

zabytków.

2.

Na wniosek wojewódzkiego konserwatora zabytków starosta cofa ustanowienie społecznego

opiekuna zabytków, jeżeli opiekun przestał spełniać wymagania określone w art. 102

ust. 3 lub niewłaściwie wykonuje swoje zadania.

3.

O ustanowieniu społecznego opiekuna zabytków lub cofnięciu takiego ustanowienia starosta

zawiadamia wojewódzkiego konserwatora zabytków.

4.

Starosta prowadzi listę społecznych opiekunów zabytków.

Społeczny opiekun zabytków jest uprawniony do pouczania osób naruszających przepisy

o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

1.

Osobie fizycznej pełniącej funkcję społecznego opiekuna zabytków starosta wydaje legitymację

społecznego opiekuna zabytków, która zawiera jego zdjęcie, imię, nazwisko i miejsce

zamieszkania, datę wydania legitymacji oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska,

a także stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania legitymacji.

2.

Osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej,

pełniącej funkcję społecznego opiekuna zabytków, starosta wydaje zaświadczenie, które

zawiera informację o nadaniu uprawnień opiekuna, nazwę i siedzibę tej osoby lub jednostki,

datę wydania zaświadczenia oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska, a także stanowiska

służbowego osoby upoważnionej do wydania zaświadczenia.

1.

Osobom zasłużonym w sprawowaniu ochrony zabytków i opieki nad zabytkami przyznaje

się odznakę „Za opiekę nad zabytkami”.

2.

Odznakę „Za opiekę nad zabytkami” przyznaje minister właściwy do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego z własnej inicjatywy lub na wniosek

1)

ministra;

2)

kierownika urzędu centralnego;

3)

organu administracji rządowej w województwie;

4)

organu jednostki samorządu terytorialnego;

5)

organizacji społecznej, której celem statutowym jest opieka nad zabytkami.

3.

Wnioski o przyznanie odznaki „Za opiekę nad zabytkami” są opiniowane przez Generalnego

Konserwatora Zabytków.

4.

Przyznanie odznaki osobie nieposiadającej obywatelstwa polskiego następuje w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw zagranicznych.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, tryb składania wniosków o przyznanie odznaki „Za opiekę nad zabytkami”,

jej wzór rysunkowy i wymiary oraz sposób jej wręczania i noszenia, uwzględniając wzornictwo

stosowane w polskiej falerystyce.

1.

Kto niszczy lub uszkadza zabytek, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy

do lat 5.

2.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie, podlega grzywnie, karze

ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

3.

W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1 sąd orzeka, a w razie skazania

za przestępstwo określone w ust. 2 sąd może orzec, nawiązkę na wskazany cel społeczny

związany z opieką nad zabytkami w wysokości od trzykrotnego do trzydziestokrotnego

minimalnego wynagrodzenia.

1.

Kto bez pozwolenia wywozi zabytek za granicę lub po wywiezieniu go za granicę nie

sprowadza do kraju w okresie ważności pozwolenia, podlega karze pozbawienia wolności

od 3 miesięcy do lat 5.

2.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie, podlega grzywnie, karze

ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

3.

W razie skazania za przestępstwo określone w ust. 1 sąd orzeka, a w razie skazania

za przestępstwo określone w ust. 2 sąd może orzec, nawiązkę na wskazany cel społeczny

związany z opieką nad zabytkami w wysokości od trzykrotnego do trzydziestokrotnego

minimalnego wynagrodzenia.

4.

Sąd może orzec przepadek zabytku, chociażby nie stanowił on własności sprawcy.

1.

Kto będąc właścicielem lub posiadaczem zabytku nie zabezpieczył go w należyty sposób

przed uszkodzeniem, zniszczeniem, zaginięciem lub kradzieżą, podlega karze aresztu,

ograniczenia wolności albo grzywny.

2.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w ust. 1 można orzec nawiązkę do wysokości

dwudziestokrotnego minimalnego wynagrodzenia na wskazany cel społeczny związany z

opieką nad zabytkami.

1.

Kto bez pozwolenia albo wbrew warunkom pozwolenia poszukuje ukrytych lub porzuconych

zabytków, w tym przy użyciu wszelkiego rodzaju urządzeń elektronicznych i technicznych

oraz sprzętu do nurkowania, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

2.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w ust. 1 można orzec

1)

przepadek narzędzi i przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia

wykroczenia, chociażby nie stanowiły własności sprawcy;

2)

przepadek przedmiotów pochodzących bezpośrednio lub pośrednio z wykroczenia;

3)

obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego lub zapłaty równowartości wyrządzonej szkody.

1.

Kto narusza zakazy lub ograniczenia obowiązujące na terenie parku kulturowego lub

jego części, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

2.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie, podlega karze grzywny.

3.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w ust. 1 lub 2, można orzec

1)

przepadek narzędzi i przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia

wykroczenia, chociażby nie stanowiły własności sprawcy;

2)

przepadek przedmiotów pochodzących bezpośrednio lub pośrednio z wykroczenia;

3)

obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego lub zapłaty równowartości wyrządzonej szkody.

1.

Kto będąc właścicielem lub posiadaczem zabytku wpisanego do rejestru lub innego zabytku

znajdującego się w wojewódzkiej ewidencji zabytków nie powiadomi wojewódzkiego konserwatora

zabytków o

1)

uszkodzeniu, zniszczeniu, zaginięciu lub kradzieży zabytku niezwłocznie po powzięciu

wiadomości o wystąpieniu zdarzenia,

2)

zagrożeniu dla zabytku niezwłocznie po powzięciu wiadomości o wystąpieniu zagrożenia,

3)

zmianie miejsca przechowania zabytku ruchomego, w terminie miesiąca od dnia nastąpienia

tej zmiany,

4)

zmianach dotyczących stanu prawnego zabytku, nie później niż w terminie miesiąca od

dnia ich wystąpienia lub powzięcia o nich wiadomości

- podlega karze grzywny.

2.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w ust. 1 można orzec nawiązkę do wysokości

dwudziestokrotnego minimalnego wynagrodzenia na wskazany cel społeczny związany z

opieką nad zabytkami.

Kto uniemożliwia lub utrudnia dostęp do zabytku organowi ochrony zabytków, wykonującemu

uprawnienia wynikające z ustawy, podlega karze grzywny.

1.

Kto niezwłocznie nie powiadomił wojewódzkiego konserwatora zabytków lub wójta (burmistrza,

prezydenta miasta) o odkryciu w trakcie prowadzenia robót budowlanych lub ziemnych

przedmiotu, co do którego istnieje przypuszczenie, iż jest on zabytkiem, a także nie

wstrzymał wszelkich robót mogących uszkodzić lub zniszczyć znaleziony przedmiot i

nie zabezpieczył, przy użyciu dostępnych środków, tego przedmiotu i miejsca jego znalezienia,

podlega karze grzywny.

2.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w ust. 1 można orzec nawiązkę do wysokości

dwudziestokrotnego minimalnego wynagrodzenia na wskazany cel społeczny związany z

opieką nad zabytkami.

1.

Kto niezwłocznie nie powiadomił wojewódzkiego konserwatora zabytków lub wójta (burmistrza,

prezydenta miasta) o przypadkowym odkryciu przedmiotu, co do którego istnieje przypuszczenie,

iż jest on zabytkiem archeologicznym, a także nie zabezpieczył, przy użyciu dostępnych

środków, tego przedmiotu i miejsca jego znalezienia, podlega karze grzywny.

2.

W razie popełnienia wykroczenia określonego w ust. 1 można orzec nawiązkę do wysokości

dwudziestokrotnego minimalnego wynagrodzenia na wskazany cel społeczny związany z

opieką nad zabytkami.

Kto bez pozwolenia albo wbrew warunkom pozwolenia prowadzi prace konserwatorskie,

restauratorskie, roboty budowlane, badania konserwatorskie lub architektoniczne przy

zabytku wpisanym do rejestru lub roboty budowlane w jego otoczeniu albo badania archeologiczne,

podlega karze grzywny.

Kto bez pozwolenia umieszcza na zabytku wpisanym do rejestru urządzenia techniczne,

tablice, reklamy oraz napisy, podlega karze grzywny.

Kto nie wykonuje zaleceń pokontrolnych, o których mowa w art. 40 ust. 1, podlega karze

grzywny.

Orzekanie w sprawach określonych w art. 110-119 następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych

(Dz. U. z 2000 r. Nr 23, poz. 295 i Nr 120, poz. 1268, z 2002 r. Nr 113, poz. 984 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 717) w art. 6 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Użycie terenu cmentarnego na inny cel jest dopuszczalne pod warunkiem zachowania znajdujących

się na jego terenie zabytków, które mogą być przeniesione w inne miejsce po uzyskaniu

pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.

”

.

W ustawie z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn

(Dz. U. z 1997 r. Nr 16, poz. 89, Nr 137, poz. 926 i Nr 139, poz. 932, z 2000 r. Nr 22, poz. 270 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, z 2002 r. Nr 200, poz. 1681 oraz z 2003 r. Nr 137, poz. 1302) w art. 4 w ust. 1 w pkt 9 lit. c) otrzymuje brzmienie

„

c)

zabytków ruchomych i kolekcji wpisanych do rejestru zabytków, a także zabytków użyczonych

muzeum w celach naukowych lub wystawienniczych na okres nie krótszy niż 2 lata,

”

.

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach

(Dz. U. z 1991 r. Nr 46, poz. 203, z 1997 r. Nr 121, poz. 769 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268) art. 1 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1.

Fundacja może być ustanowiona dla realizacji zgodnych z podstawowymi interesami Rzeczypospolitej

Polskiej celów społecznie lub gospodarczo użytecznych, w szczególności takich, jak

ochrona zdrowia, rozwój gospodarki i nauki, oświata i wychowanie, kultura i sztuka,

opieka i pomoc społeczna, ochrona środowiska oraz opieka nad zabytkami.

”

.

W ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym

(Dz. U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431, z 1994 r. Nr 1, poz. 3, z 1996 r. Nr 91, poz. 409, z 1997 r. Nr 43, poz. 272 i Nr 137, poz. 926, z 1998 r. Nr 108, poz. 681, z 2001 r. Nr 81, poz. 875, z 2002 r. Nr 200, poz. 1680 oraz z 2003 r. Nr 110, poz. 1039) w art. 12 w ust. 1 pkt 11 otrzymuje brzmienie

„

11)

grunty wpisane do rejestru zabytków, pod warunkiem ich zagospodarowania i utrzymania

zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami,

”

.

W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 110, poz. 1189, Nr 115, poz. 1229 i Nr 125, poz. 1363) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 13 w ust. 2 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, o ochronie środowiska, o lasach

i o drogach publicznych,

”

;

2)

w art. 54 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U.

Nr 162, poz. 1568),

”

.

W ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, z 2002 r. Nr 23, poz. 220, Nr 62, poz. 558, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 214, poz. 1806 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 717) w art. 7 w ust. 1 pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

kultury, w tym bibliotek gminnych i innych instytucji kultury oraz ochrony zabytków

i opieki nad zabytkami,

”

.

W ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach

(Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679, Nr 86, poz. 958 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 110, poz. 1189 i Nr 145, poz. 1623, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 113, poz. 984 i Nr 200, poz. 1682 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 717 i 721) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 7 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Gospodarka leśna w lasach wpisanych do rejestru zabytków i w lasach, na terenie których

znajdują się zabytki archeologiczne wpisane do rejestru zabytków, prowadzona jest

w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków, z uwzględnieniem przepisów o ochronie

zabytków i opiece nad zabytkami.

”

;

2)

w art. 40 w ust. 1 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

opieki nad zabytkami,

”

.

W ustawie z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079, Nr 100, poz. 1085, Nr 110, poz. 1189 i Nr 145, poz. 1623, z 2002 r. Nr 130, poz. 1112 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 717) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2a pkt 1a otrzymuje brzmienie

„

1a)

drzewostanie o charakterze parkowym - rozumie się przez to zespoły drzew i innej roślinności

ukształtowane funkcjonalnie i plastycznie, mające wartość zabytkową w rozumieniu przepisów

o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, przestrzenno-plastyczną lub przyrodniczą,

”

;

2)

w art. 34a ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Teren pokryty drzewostanem o charakterze parkowym i niepodlegający przepisom o ochronie

zabytków i opiece nad zabytkami rada gminy może uznać za park gminny, jeżeli teren

ten stanowi własność Skarbu Państwa lub własność jednostki samorządu terytorialnego.

”

.

W ustawie z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności

kulturalnej

(Dz. U. z 2001 r. Nr 13, poz. 123, z 2002 r. Nr 41, poz. 364 oraz z 2003 r. Nr 96, poz. 874) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Państwo sprawuje mecenat nad działalnością kulturalną polegający na wspieraniu i promocji

twórczości, edukacji i oświaty kulturalnej, działań i inicjatyw kulturalnych oraz

opieki nad zabytkami.

”

;

2)

w art. 7b ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, inni ministrowie

i kierownicy urzędów centralnych w odniesieniu do podległych im ośrodków i instytucji

kultury, a także jednostki samorządu terytorialnego, mogą przyznawać stypendia osobom

zajmującym się twórczością artystyczną, upowszechnianiem kultury oraz opieką nad zabytkami.

2.

Stypendium, o którym mowa w ust. 1, polega na przyznaniu środków finansowych osobom

realizującym określone przedsięwzięcia w zakresie twórczości artystycznej, opieki

nad zabytkami lub upowszechniania kultury.

”

;

3)

w art. 28 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przychodami instytucji kultury są wpływy z prowadzonej działalności, w tym ze sprzedaży

składników majątku ruchomego, z wyjątkiem zabytków, oraz wpływy z najmu i dzierżawy

składników majątkowych, dotacje z budżetu, środki otrzymane od osób fizycznych i prawnych

oraz z innych źródeł.

”

;

4)

w art. 32

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Instytucje kultury, a zwłaszcza muzea, jednostki organizacyjne mające na celu opiekę

nad zabytkami, ośrodki badań i dokumentacji, biura wystaw artystycznych, galerie i

centra sztuki, Filmoteka Narodowa, biblioteki, domy i ośrodki kultury, świetlice i

kluby, ogniska artystyczne, domy pracy twórczej - prowadzą, w szczególności, działalność

w zakresie upowszechniania kultury.

”

,

b)

w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

sprawowanie opieki nad zabytkami,

”

;

5)

art. 40 otrzymuje brzmienie

„

Art. 40.

Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie

zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568), ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach

(Dz. U. Nr 85, poz. 539, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2001 r. Nr 129, poz. 1440 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984) oraz ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach

(Dz. U. z 1997 r. Nr 5, poz. 24, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984) w zakresie prowadzenia działalności kulturalnej w formach określonych w tych ustawach.

”

.

W ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 110, poz. 1192, z 2002 r. Nr 25, poz. 253 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 721 i Nr 139, poz. 1325) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 22 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków,

”

;

2)

w art. 57 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

przestrzegania przepisów techniczno-budowlanych i eksploatacyjnych dotyczących autostrad,

przepisów dotyczących ochrony środowiska oraz o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami,

”

.

W ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych

(Dz. U. Nr 16, poz. 78, z 1997 r. Nr 60, poz. 370, Nr 80, poz. 505 i Nr 160, poz. 1079, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 81, poz. 875 i Nr 100, poz. 1085, z 2002 r. Nr 113, poz. 984 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 717) art. 34 otrzymuje brzmienie

„

Art. 34.

W stosunku do gruntów, na których znajdują się zabytki archeologiczne, wojewódzki

konserwator zabytków może określić, w drodze decyzji, zakres i sposób eksploatacji

takich gruntów.

”

.

W ustawie z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach

(Dz. U. z 1997 r. Nr 5, poz. 24, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Muzeum jest jednostką organizacyjną, nienastawioną na osiąganie zysku, której celem

jest sprawowanie opieki nad zabytkami, informowanie o wartościach i treściach gromadzonych

zbiorów, upowszechnianie podstawowych wartości historii, nauki i kultury polskiej

oraz światowej, kształtowanie wrażliwości poznawczej i estetycznej oraz umożliwianie

kontaktu ze zbiorami przez działania określone w art. 2.

”

;

2)

art. 2 otrzymuje brzmienie

„

Art. 2.

Muzeum realizuje cele określone w art. 1, w szczególności przez

1)

gromadzenie zabytków w statutowo określonym zakresie,

2)

katalogowanie i naukowe opracowywanie zgromadzonych muzealiów,

3)

przechowywanie gromadzonych zabytków, w warunkach zapewniających im właściwy stan

zachowania i bezpieczeństwo, oraz magazynowanie ich w sposób dostępny do celów naukowych,

4)

zabezpieczanie i konserwację muzealiów oraz, w miarę możliwości, zabezpieczanie zabytków

archeologicznych nieruchomych oraz innych nieruchomych obiektów kultury materialnej

i przyrody,

5)

urządzanie wystaw,

6)

organizowanie badań i ekspedycji naukowych, w tym archeologicznych,

7)

prowadzenie działalności edukacyjnej,

8)

udostępnianie zbiorów dla celów edukacyjnych,

9)

zapewnianie właściwych warunków zwiedzania i korzystania ze zbiorów,

10)

prowadzenie działalności wydawniczej.

”

;

3)

art. 20 otrzymuje brzmienie

„

Art. 20.

Muzeum rejestrowanemu przy nabywaniu zabytków przysługuje

1)

prawo pierwszeństwa zakupu od podmiotów prowadzących działalność polegającą na oferowaniu

do sprzedaży zabytków - w terminie 14 dni od dnia zgłoszenia przez muzeum zamiaru

zakupu,

2)

prawo pierwokupu bezpośrednio na aukcjach, po cenie wylicytowanej.

”

;

4)

w art. 21 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, zakres, formy i sposób ewidencjonowania zabytków w muzeach, wskazując,

w szczególności, rodzaj dokumentacji ewidencyjnej, wymagania, jakim powinno odpowiadać

prowadzenie tej dokumentacji, sposób oznakowania muzealiów oraz tryb ich dokumentowania

w przypadku przenoszenia poza siedzibę muzeum oraz skreślania z inwentarza muzeum.

”

.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515, Nr 124, poz. 1152, Nr 130, poz. 1190, Nr 137, poz. 1302 i Nr 149, poz. 1451 i 1452) w art. 2 pkt 39 otrzymuje brzmienie

„

39)

„pojazd zabytkowy” - pojazd, który na podstawie odrębnych przepisów został wpisany

do rejestru zabytków lub znajduje się w wojewódzkiej ewidencji zabytków;

”

.

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, z 2001 r. Nr 129, poz. 1447 i Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 126, poz. 1070, Nr 130, poz. 1112, Nr 153, poz. 1271, Nr 200, poz. 1682 i Nr 240, poz. 2058 oraz z 2003 r. Nr 1, poz. 15, Nr 80, poz. 717, 720i 721, Nr 96, poz. 874 i Nr 124, poz. 1152) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

opieka nad nieruchomościami stanowiącymi zabytki w rozumieniu przepisów o ochronie

zabytków i opiece nad zabytkami,

”

;

2)

w art. 13 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Sprzedaż, zamiana, darowizna lub oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości wpisanych

do rejestru zabytków, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu

terytorialnego, a także wnoszenie tych nieruchomości jako wkładów niepieniężnych (aportów)

do spółek, wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.

”

;

3)

w art. 45 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

W przypadku nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, w decyzji o ustanowieniu

trwałego zarządu można nałożyć, w miarę potrzeby, na jednostkę organizacyjną obowiązek

odbudowy lub remontu położonych na tej nieruchomości zabytkowych obiektów budowlanych,

w terminie określonym w decyzji.

”

;

4)

w art. 96

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1 a. W odniesieniu do nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków decyzję, o której

mowa w ust. 1, wydaje się po uzyskaniu pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków

na podział tej nieruchomości.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W przypadku gdy o podziale orzeka sąd, nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust.

1 i 1a. Jeżeli podział jest uzależniony od ustaleń planu miejscowego, sąd zasięga

opinii wójta (burmistrza, prezydenta miasta), a w odniesieniu do nieruchomości wpisanej

do rejestru zabytków także opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków. Do opinii tych

nie stosuje art. 93 ust. 5.

”

.

W ustawie z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej

(Dz. U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1548) w art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Dział kultura i ochrona dziedzictwa narodowego obejmuje sprawy rozwoju i opieki nad

materialnym i niematerialnym dziedzictwem narodowym oraz sprawy działalności kulturalnej,

w tym mecenatu państwowego nad tą działalnością, w szczególności w zakresie

1)

podtrzymywania i rozpowszechniania tradycji narodowej i państwowej;

2)

ochrony zabytków i opieki nad zabytkami;

3)

działalności muzeów;

4)

miejsc pamięci narodowej, grobów i cmentarzy wojennych, pomników zagłady i ich stref

ochronnych;

5)

działalności twórczej, artystycznej, kultury ludowej i rękodzieła artystycznego oraz

ich ochrony;

6)

wydawnictw, księgarstwa, bibliotek i czytelnictwa;

7)

edukacji kulturalnej;

8)

wystaw artystycznych;

9)

polityki audiowizualnej;

10)

amatorskiego ruchu artystycznego, organizacji i stowarzyszeń regionalnych oraz społeczno-kulturalnych;

11)

wymiany kulturalnej z zagranicą;

12)

działalności widowiskowej i rozrywkowej.

”

.

W ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa

(Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 oraz z 2002 r. Nr 23, poz. 220, Nr 62, poz. 558, Nr 153, poz. 1271 i Nr 214, poz. 1806) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 11 w ust. 2 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

wspieranie rozwoju kultury oraz sprawowanie opieki nad dziedzictwem kulturowym i jego

racjonalne wykorzystywanie,

”

;

2)

w art. 14 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

kultury i ochrony zabytków,

”

.

W ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym

(Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 oraz z 2002 r. Nr 23, poz. 220, Nr 62, poz. 558, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271, Nr 200, poz. 1688 i Nr 214, poz. 1806) w art. 4 w ust. 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

kultury oraz ochrony zabytków i opieki nad zabytkami,

”

.

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. Nr 62, poz. 627 i Nr 115, poz. 1229, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 233, poz. 1957 oraz z 2003 r. Nr 46, poz. 392 i Nr 80, poz. 717 i 721) wprowadza się następujące zmiany

1)

użyte w art. 19 ust. 3 pkt 3, art. 47 pkt 1 lit. c, art. 52 ust. 1 pkt 5, art. 96

i art. 101 pkt 7 w różnych przypadkach wyrazy „dobra kultury” zastępuje się użytym w odpowiednim przypadku wyrazem „zabytki”;

2)

w art. 238 w pkt 1 lit. e otrzymuje brzmienie

„

e)

istniejące w sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji zabytki

chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami,

”

.

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie

ustawy stosuje się przepisy niniejszej ustawy.

2.

Właściwość organów do załatwiania spraw, o których mowa w ust. 1, określa się na podstawie

przepisów ustawy.

1.

Decyzje ostateczne wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury

(Dz. U. z 1999 r. Nr 98, poz. 1150, z 2000 r. Nr 120, poz. 1268, z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 113, poz. 984 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 717) zachowują ważność.

2.

Porozumienia zawarte na podstawie art. 12 ust. 1 i 3 ustawy, o której mowa w ust.

1, zachowują ważność, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy.

Osoby posiadające uprawnienia rzeczoznawcy ministra właściwego do spraw kultury i

ochrony dziedzictwa narodowego, powołane na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy, o której

mowa w art. 140 ust. 1, tracą te uprawnienia po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy.

1.

Dobra kultury uznane za zabytek na podstawie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 marca 1928 r. o opiece nad zabytkami

(Dz. U. Nr 29, poz. 265, z 1933 r. Nr 10, poz. 62 i Nr 82, poz. 599, z 1934 r. Nr 110, poz. 976 oraz z 1949 r. Nr 25, poz. 180), a także wpisane do rejestru na podstawie ustawy, o której mowa w art. 140 ust. 1,

stają się zabytkami wpisanymi do rejestru w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Zabytki nieruchome uznane za pomniki historii na podstawie dotychczasowych przepisów

stają się pomnikami historii w rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

W terminie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy Generalny Konserwator Zabytków, wojewódzcy

konserwatorzy zabytków i wójt (burmistrz, prezydent miasta) założą odpowiednio krajową,

wojewódzką i gminną ewidencję zabytków.

2.

Włączenie karty zabytku ruchomego znajdującego się w dotychczasowej centralnej ewidencji

dóbr kultury do wojewódzkiej ewidencji zabytków nie wymaga zgody właściciela zabytku.

W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy minister właściwy do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego dostosuje do przepisów niniejszej ustawy statuty

instytucji kultury wyspecjalizowanych w opiece nad zabytkami, dla których jest organizatorem,

w celu realizacji przez te instytucje zadań związanych z założeniem i prowadzeniem

krajowej ewidencji zabytków i krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych

za granicę niezgodnie z prawem.

Do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków, w studiach uwarunkowań i kierunków

zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego uwzględnia się, oprócz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru

i ich otoczenia oraz ustaleń planów ochrony parków kulturowych, inne zabytki nieruchome

wskazane przez wojewódzkiego konserwatora zabytków.

W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy minister właściwy do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego opracuje krajowy program ochrony zabytków i opieki

nad zabytkami.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy dotychczasowe wojewódzkie oddziały Służby Ochrony Zabytków

i ich delegatury stają się odpowiednio wojewódzkimi urzędami ochrony zabytków i delegaturami

tych urzędów.

2.

Z dniem wejścia w życie ustawy dotychczasowi wojewódzcy konserwatorzy zabytków oraz

ich zastępcy stają się odpowiednio wojewódzkimi konserwatorami zabytków oraz ich zastępcami

w rozumieniu ustawy.

3.

Pracownicy dotychczasowych wojewódzkich oddziałów Służby Ochrony Zabytków i ich delegatur

z dniem wejścia w życie ustawy stają się odpowiednio pracownikami wojewódzkich urzędów

ochrony zabytków i ich delegatur.

4.

Dotychczasowe zobowiązania i wierzytelności wojewódzkich oddziałów Służby Ochrony

Zabytków i ich delegatur stają się zobowiązaniami i wierzytelnościami właściwych wojewódzkich

urzędów ochrony zabytków i ich delegatur.

5.

Nieruchomości pozostające dotychczas w trwałym zarządzie wojewódzkich oddziałów Służby

Ochrony Zabytków i ich delegatur przechodzą, z mocy prawa, w trwały zarząd właściwych

wojewódzkich urzędów ochrony zabytków i ich delegatur.

6.

Ustanowienie trwałego zarządu, o którym mowa w ust. 5, stwierdza wojewoda w drodze

decyzji.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych, przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak

niż przez 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, zachowują moc przepisy wykonawcze

wydane na podstawie ustawy, o której mowa w art. 140 ust. 1, jeżeli nie są sprzeczne

z przepisami niniejszej ustawy.

Przepisy rozdziału 6 stosuje się z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa

w Unii Europejskiej.

Traci moc ustawa z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury

(Dz. U. z 1999 r. Nr 98, poz. 1150, z 2000 r. Nr 120, poz. 1268, z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 113, poz. 984 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 717).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia.