Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie Krajowego Programu Ochrony Lotnictwa Cywilnego realizującego zasady ochrony lotnictwa

§ 1. Ustala si´ Krajowy Program Ochrony Lotnictwa Cywilnego realizujàcy zasady ochrony lotnictwa,

okreÊlony w za∏àczniku do rozporzàdzenia, uwzgl´dniajàcy w szczególnoÊci

1) organizacj´ ochrony, dzia∏ania zapobiegawcze oraz

dzia∏ania w przypadkach aktów bezprawnej ingerencji;

2) obowiàzki i wspó∏prac´ w zakresie ochrony lotnictwa organów administracji publicznej i s∏u˝b odpowiedzialnych za bezpieczeƒstwo publiczne, Prezesa Urz´du Lotnictwa Cywilnego, zarzàdzajàcych

lotniskami, przewoêników lotniczych, organów za-

rzàdzania ruchem lotniczym oraz innych organów

i s∏u˝b publicznych;

3) ponoszenie kosztów zapewnienia ochrony lotnictwa cywilnego;

4) wymagania bezpieczeƒstwa wobec sprz´tu stosowanego do ochrony lotnictwa cywilnego.

§ 2. Przepisy dotyczàce kontroli bezpieczeƒstwa pasa˝erów i baga˝u, o których mowa w § 30 ust. 2 pkt 2

i § 40 ust. 2 pkt 2 za∏àcznika do rozporzàdzenia, stosuje si´ od dnia 1 stycznia 2004 r.

§ 3. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie

14 dni od dnia og∏oszenia.

Prezes Rady Ministrów: L. Miller

Za∏àcznik do rozporzàdzenia Rady Ministrów

z dnia 15 lipca 2003 r. (poz. 1549)

KRAJOWY PROGRAM OCHRONY LOTNICTWA CYWILNEGO REALIZUJÑCY ZASADY OCHRONY LOTNICTWA

Rozdzia∏ 1

Przepisy ogólne

§ 1. Ilekroç w Krajowym Programie Ochrony Lotnictwa Cywilnego, zwanym dalej „Krajowym Programem”, jest mowa o

1) ustawie — rozumie si´ przez to ustaw´ z dnia 3 lipca 2002 r. — Prawo lotnicze (Dz. U. Nr 130,

poz. 1112);

2) organach administracji publicznej — rozumie si´

przez to ministrów w∏aÊciwych do spraw: transportu, administracji publicznej, zagranicznych, finansów publicznych, gospodarki, rolnictwa, rozwoju

wsi, Êrodowiska, Ministra Obrony Narodowej, ministra w∏aÊciwego do spraw wewn´trznych oraz

podleg∏e i nadzorowane przez niego s∏u˝by, a tak˝e Prezesa Urz´du Lotnictwa Cywilnego, Prezesa

Paƒstwowej Agencji Atomistyki, Szefa Agencji

Bezpieczeƒstwa Wewn´trznego, Szefa Agencji Wywiadu i w∏aÊciwego wojewod´;

3) podmiocie prowadzàcym lotniczà dzia∏alnoÊç gospodarczà — rozumie si´ przez to podmiot, który

uzyska∏ certyfikat na podstawie ustawy;

4) badaniu systemu ochrony — rozumie si´ przez to

prowadzenie badania w przypadku

a) aktu bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym,

b) niew∏aÊciwego funkcjonowania Êrodków ochrony oraz norm lub zalecanych praktyk wynikajàcych z przepisów mi´dzynarodowych;

5) baga˝u bez w∏aÊciciela — rozumie si´ przez to baga˝ przyj´ty do transportu drogà lotniczà jako baga˝ rejestrowany, którego w∏aÊciciel nie znajduje

si´ na pok∏adzie statku powietrznego;

6) baga˝u kabinowym — rozumie si´ przez to baga˝

b´dàcy w∏asnoÊcià pasa˝era, umieszczony w kabinie pasa˝erskiej statku powietrznego;

7) baga˝u niezidentyfikowanym — rozumie si´ przez

to baga˝, który nie zosta∏ odebrany przez pasa˝era

lub jest pozostawiony bez opieki w porcie lotniczym;

8) baga˝u rejestrowanym — rozumie si´ przez to

przedmioty, b´dàce w∏asnoÊcià pasa˝era, przekazane przewoênikowi lotniczemu do przewozu za

pokwitowaniem, znajdujàce si´ w luku baga˝owym statku powietrznego;

9) cz∏onku za∏ogi statku powietrznego — rozumie si´

przez to osob´ wykonujàcà prace na pok∏adzie statku powietrznego podczas odbywania przez niego

lotu;

10) inspekcji ochrony — rozumie si´ przez to dzia∏ania,

zgodne z planem kontroli, majàce na celu okreÊlenie, czy stosowane metody, Êrodki i procedury sà

zgodne z Krajowym Programem;

11) kontenerze baga˝owym — rozumie si´ przez to pojemnik, w którym sk∏aduje si´ baga˝ w celu przewiezienia go statkiem powietrznym;

12) kontroli bezpieczeƒstwa — rozumie si´ przez to zespó∏ dzia∏aƒ, metod i Êrodków podejmowanych

przez s∏u˝by ochrony w celu zapewnienia, ˝e na pok∏ad statku powietrznego oraz do stref zastrze˝onych lotniska nie przedostanà si´ przedmioty, urzàdzenia lub materia∏y niebezpieczne, które mogà

byç u˝yte do pope∏nienia aktu bezprawnej ingerencji;

13) kontroli dost´pu — rozumie si´ przez to zespó∏ dzia∏aƒ, metod i Êrodków podejmowanych zgodnie

z przepisami przez s∏u˝b´ ochrony w celu zapewnienia, ˝e osoby nieuprawnione nie dostanà si´ do

wyznaczonych obszarów lotniska;

14) lotnisku wspó∏u˝ytkowanym — rozumie si´ przez

to lotnisko wojskowe albo lotnisko zarzàdzane

przez ministra w∏aÊciwego do spraw wewn´trznych lub s∏u˝by jemu podleg∏e, udost´pnione do

u˝ytkowania lotnictwu cywilnemu;

15) materia∏ach niebezpiecznych — rozumie si´ przez

to przedmioty lub substancje stanowiàce podczas

transportu drogà lotniczà zagro˝enie dla bezpieczeƒstwa, w tym zdrowia lub mienia, zgodnie

z przepisami mi´dzynarodowymi, o których mowa

w art. 3 ustawy;

16) miejscu obs∏ugi statku powietrznego — rozumie si´

przez to cz´Êç terenu w granicach lotniska wraz

z urzàdzeniami przeznaczonymi do obs∏ugi naziemnej statku powietrznego, na który sk∏adajà si´

w szczególnoÊci p∏yta lotniska, hangary, budynki

i drogi dojazdowe;

17) obszarze obs∏ugi towarowej — rozumie si´ przez to

teren w granicach lotniska wraz z urzàdzeniami

przeznaczonymi do za∏adunku i wy∏adunku towarów, w szczególnoÊci p∏yt´ lotniska, hangary, budynki i drogi dojazdowe;

18) ocenie systemu ochrony — rozumie si´ przez to

dzia∏ania kontrolne majàce na celu okreÊlenie stopnia i zakresu zgodnoÊci stosowanych metod i Êrodków z metodami i Êrodkami okreÊlonymi w Krajowym Programie;

19) ochronie lotnictwa cywilnego — rozumie si´ przez

to dzia∏ania, metody i Êrodki podejmowane zgodnie z przepisami przez s∏u˝b´ ochrony w celu

zapewnienia bezpieczeƒstwa transportu lotniczego;

Poz. 1549

22) pasa˝erze lub baga˝u transferowym — rozumie si´

przez to pasa˝era albo baga˝ odbywajàcych podró˝

ró˝nymi lotami, z przesiadkà w porcie lotniczym

z jednego lotu na drugi;

23) pasa˝erze tranzytowym — rozumie si´ przez to pasa˝era odlatujàcego z portu lotniczego, po krótkim

postoju statku powietrznego, tym samym statkiem, którym przyby∏;

24) p∏ycie postojowej — rozumie si´ przez to cz´Êç terenu lotniska przeznaczonà do postoju statku powietrznego w celu za∏adowania lub wy∏adowania

pasa˝erów lub towarów, a tak˝e tankowania, parkowania lub obs∏ugi tego statku;

25) przesy∏ce towarowej — rozumie si´ przez to towar

i przedmiot transportowany na pok∏adzie statku

powietrznego, w tym przesy∏ki kurierskie bez kuriera i ekspresowe, z wyjàtkiem uszkodzonego baga˝u lub poczty;

26) rejonie operacji lotniczych — rozumie si´ przez to

teren wewn´trzny lotniska, wraz z budynkami, do

którego dost´p jest kontrolowany; teren ten obejmuje p∏yt´ manewrowà lotniska, drogi startowe

i ko∏owania, p∏yty postojowe statków powietrznych, drogi i rejony techniczne wraz z terenem do

nich przyleg∏ym;

27) locie wysokiego ryzyka — rozumie si´ przez to lot

zagro˝ony prawdopodobieƒstwem wystàpienia

aktu bezprawnej ingerencji, w celu zapobie˝enia

któremu wprowadza si´ dodatkowe dzia∏ania, metody i Êrodki ochrony na lotnisku oraz w czasie

trwania lotu;

28) sortowni baga˝u — rozumie si´ przez to miejsce,

w którym dokonuje si´ rozdzia∏u baga˝u na poszczególne loty;

29) strefie ogólnodost´pnej — rozumie si´ przez to teren lotniska i jego budynki, do których dost´p nie

wymaga posiadania karty identyfikacyjnej (przepustki);

30) strefie sterylnej — rozumie si´ przez to t´ cz´Êç strefy zastrze˝onej lotniska, do której dost´p osób lub

przedmiotów wymaga poddania si´ kontroli bezpieczeƒstwa i posiadania dokumentów uprawniajàcych do przebywania w tej strefie;

31) strefie zastrze˝onej — rozumie si´ przez to teren lotniska, do którego dost´p ze wzgl´dów bezpieczeƒstwa majà wy∏àcznie uprawnione osoby;

20) s∏u˝bie ochrony — rozumie si´ przez to Stra˝ Granicznà, Policj´ oraz s∏u˝b´ ochrony lotniska;

32) testach systemu ochrony — rozumie si´ przez to

pozorowany akt bezprawnej ingerencji podejmowany w celu zweryfikowania efektywnoÊci dzia∏aƒ,

metod i Êrodków ochrony podj´tych zgodnie z programem;

21) odprawie biletowo-baga˝owej — rozumie si´ przez

to zespó∏ czynnoÊci wykonywanych przez obs∏ug´

naziemnà pasa˝erów i baga˝u, majàcych na celu

dopuszczenie pasa˝era i jego baga˝u na wybrany

lot;

33) wyposa˝eniu bezpieczeƒstwa — rozumie si´ przez

to urzàdzenia i sprz´t specjalistyczny przeznaczony

do u˝ycia przez s∏u˝b´ ochrony w celu zapobie˝enia aktom bezprawnej ingerencji, ograniczenia lub

likwidacji ich skutków;

34) sytuacji kryzysowej — rozumie si´ przez to zagro˝enie bezpieczeƒstwa aktem bezprawnej ingerencji

w lotnictwie cywilnym polegajàcym na

a) u˝yciu przemocy przeciwko osobie znajdujàcej

si´ na pok∏adzie statku powietrznego b´dàcego

w trakcie lotu, je˝eli akt ten mo˝e zagroziç bezpieczeƒstwu tego statku,

b) zniszczeniu statku powietrznego znajdujàcego

si´ w trakcie lotu lub spowodowaniu jego uszkodzeƒ, które uniemo˝liwiajà lot lub mogà stanowiç zagro˝enie dla bezpieczeƒstwa tego statku

w trakcie lotu,

c) umieszczeniu na pok∏adzie statku powietrznego

urzàdzenia lub substancji, które mogà zniszczyç

statek powietrzny lub spowodowaç jego uszkodzenia, mogàce uniemo˝liwiç jego lot lub stanowiç zagro˝enie dla bezpieczeƒstwa tego statku

w trakcie lotu,

d) porwaniu statku powietrznego z za∏ogà i pasa˝erami na pok∏adzie lub bez nich lub innego aparatu latajàcego w celu u˝ycia ich jako Êrodków ataku terrorystycznego z powietrza,

e) zniszczeniu lub uszkodzeniu urzàdzeƒ naziemnych lub pok∏adowych, zak∏óceniu ich dzia∏ania,

w przypadku gdy stanowi to zagro˝enie dla bezpieczeƒstwa statku powietrznego,

f) Êwiadomym przekazaniu fa∏szywej informacji,

które powoduje nara˝enie bezpieczeƒstwa statku powietrznego w czasie lotu,

g) bezprawnym i celowym u˝yciu urzàdzeƒ, materia∏ów niebezpiecznych lub broni

— podczas pope∏niania aktu przemocy skierowanego przeciwko osobie na lotnisku lub obs∏ugujàcej lotnictwo cywilne, który powoduje

lub mo˝e spowodowaç powa˝ne jej zranienie

lub Êmierç,

Poz. 1549

konywaniu zadaƒ zwiàzanych z przygotowaniem i realizacjà programu;

2) minister w∏aÊciwy do spraw wewn´trznych w zakresie wykonywania, przez podleg∏e mu i nadzorowane przez niego s∏u˝by, obowiàzków polegajàcych na

a) przekazywaniu Prezesowi ULC informacji o zagro˝eniu aktami bezprawnej ingerencji w transporcie lotniczym,

b) obserwacji przylatujàcych i odlatujàcych pasa˝erów w celu wykrycia osób mogàcych stanowiç

zagro˝enie dla bezpieczeƒstwa transportu lotniczego,

c) planowaniu dzia∏aƒ w sytuacjach kryzysowych

w transporcie lotniczym, majàcych na celu przeciwdzia∏anie aktom bezprawnej ingerencji,

d) udziale w prowadzeniu negocjacji w przypadku

wzi´cia zak∏adników, rozbrajaniu ∏adunków wybuchowych na lotniskach lub na pok∏adach statków powietrznych,

e) udziale w zabezpieczeniu statku powietrznego

b´dàcego przedmiotem aktu bezprawnej ingerencji oraz zapewnieniu rozwiàzania przy u˝yciu

dost´pnych Êrodków, w tym si∏y, po wyczerpaniu innych metod zmierzajàcych do likwidacji zagro˝enia,

f) szkoleniu podleg∏ych s∏u˝b w zakresie ochrony

lotnictwa cywilnego przed aktami bezprawnej

ingerencji;

3) Minister Obrony Narodowej w zakresie ochrony fizycznej terenów lotniska i obiektów wojskowych

oraz wspó∏dzia∏ania z zarzàdzajàcym lotniskiem

u˝ytku publicznego w zakresie ochrony fizycznej

obiektów i terenów udost´pnionych mu do u˝ytkowania;

powa˝ne

4) minister w∏aÊciwy do spraw zagranicznych w zakresie okreÊlonym w § 101 pkt 4;

— powodujàcym zniszczenie lub powa˝ne

uszkodzenie statku powietrznego nieb´dàcego w trakcie lotu i znajdujàcego si´ na lotnisku,

5) minister w∏aÊciwy do spraw finansów publicznych

w zakresie

— powodujàcym zniszczenie lub

uszkodzenie urzàdzeƒ na lotnisku,

— powodujàcym

lotniska;

zak∏ócenie

funkcjonowania

35) terminalu pasa˝erskim lub towarowym — rozumie

si´ przez to miejsce obs∏ugi pasa˝erów, baga˝u,

przesy∏ek towarowych lub poczty.

§ 2. 1. Za dzia∏ania podejmowane w ramach Krajowego Programu odpowiadajà

1) minister w∏aÊciwy do spraw transportu w zakresie

a) koordynacji zadaƒ realizowanych przez Rad´

Ochrony i U∏atwieƒ Lotnictwa Cywilnego, zwanà

dalej „Radà”,

b) nadzoru nad Prezesem Urz´du Lotnictwa Cywilnego, zwanym dalej „Prezesem ULC”, przy wy-

a) kontroli stref celnych na lotniskach, polegajàcych na zwróceniu, podczas wykonywania kontroli celnej, uwagi na towary i zjawiska, które

mogà stanowiç zagro˝enia dla bezpieczeƒstwa

transportu lotniczego,

b) wspó∏pracy s∏u˝by celnej ze s∏u˝bà ochrony

w celu ochrony lotniczego przejÊcia granicznego

polegajàcej na informowaniu tej s∏u˝by o ujawnieniu podczas kontroli celnej towarów i zjawisk, które mogà stanowiç zagro˝enie dla bezpieczeƒstwa transportu lotniczego;

6) minister w∏aÊciwy do spraw rolnictwa, przy u˝yciu

podleg∏ych mu jednostek, w zakresie dzia∏aƒ zapobiegawczych majàcych na celu uniemo˝liwienie

przedostania si´ w stref´ lotniczego przejÊcia granicznego Êrodków spo˝ywczych lub organizmów

szkodliwych dla ˝ycia lub zdrowia cz∏owieka;

7) Prezes ULC w zakresie

a) inicjowania polityki paƒstwa w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego,

b) ochrony lotnictwa cywilnego przed aktami bezprawnej ingerencji zgodnie z Krajowym Programem,

c) utrzymywania wspó∏pracy z Radà w dziedzinie

ochrony lotnictwa cywilnego przed aktami bezprawnej ingerencji,

d) upowszechniania mi´dzynarodowych norm, zasad oraz procedur ochrony lotnictwa cywilnego

i stosowanie ich w praktyce,

e) sprawowania nadzoru nad dzia∏alnoÊcià przewoêników lotniczych, zarzàdzajàcych lotniskami

oraz innych podmiotów prowadzàcych lotniczà

dzia∏alnoÊç gospodarczà, w zakresie zapewnienia ochrony i bezpieczeƒstwa transportu lotniczego,

f) sprawowania nadzoru nad zarzàdzajàcym lotniskiem w zakresie zapewnienia w∏aÊciwego wyposa˝enia s∏u˝b ochrony na lotniskach cywilnych w celu realizacji zadaƒ wynikajàcych z Krajowego Programu,

g) utrzymywania wspó∏pracy z organami administracji publicznej w zakresie ochrony lotnictwa

cywilnego,

h) wydawania wià˝àcych zaleceƒ dotyczàcych procedur ochrony lotnictwa cywilnego dla podmiotów tworzàcych system ochrony lotnisk, przewoêników lotniczych oraz innych podmiotów

prowadzàcych lotniczà dzia∏alnoÊç gospodarczà, w zakresie okreÊlonym w Krajowym Programie,

i) sprawowania nadzoru nad przeprowadzaniem

kontroli lotnisk, przewoêników lotniczych oraz

innych podmiotów prowadzàcych lotniczà dzia∏alnoÊç gospodarczà, w zakresie ochrony lotnictwa,

j) sprawowanie nadzoru nad realizacjà programów naprawczych, przygotowywanych przez

zarzàdzajàcych lotniskami, przewoêników lotniczych oraz inne podmioty prowadzàce lotniczà

dzia∏alnoÊç gospodarczà, w wyniku zaleceƒ pokontrolnych inspektorów Urz´du Lotnictwa Cywilnego,

k) ustalania, w porozumieniu z ministrem w∏aÊciwym do spraw wewn´trznych, listy przedmiotów, o których mowa w § 46 ust. 1 oraz § 49, przy

uwzgl´dnieniu przepisów mi´dzynarodowych

oraz obowiàzujàcych w tym zakresie zaleceƒ

s∏u˝b odpowiedzialnych za ochron´ lotnictwa;

8) Prezes Paƒstwowej Agencji Atomistyki w zakresie

okreÊlonym w § 101 pkt 6;

9) Szef Agencji Bezpieczeƒstwa Wewn´trznego w zakresie gromadzenia i przekazywania ministrowi

w∏aÊciwemu do spraw transportu informacji o stanie zagro˝enia aktami bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym;

Poz. 1549

10) Szef Agencji Wywiadu w zakresie gromadzenia

i przekazywania ministrowi w∏aÊciwemu do spraw

transportu informacji o stanie zagro˝enia aktami

bezprawnej ingerencji w mi´dzynarodowym lotnictwie cywilnym;

11) w∏aÊciwy wojewoda

w § 101 pkt 5;

w

zakresie

okreÊlonym

12) zarzàdzajàcy lotniskiem w zakresie

a) wyznaczenia osoby odpowiedzialnej za ochron´

lotniska i szkolenia w tym zakresie osób zatrudnionych na lotnisku,

b) koordynacji dzia∏aƒ i wspó∏dzia∏ania ze Stra˝à

Granicznà i Policjà majàcych na celu realizacj´

ochrony lotnictwa cywilnego w sposób okreÊlony w Krajowym Programie i programie ochrony

lotniska,

c) zapewnienia organom administracji lotnictwa

cywilnego warunków do wykonywania obowiàzków s∏u˝bowych,

d) opracowania, w porozumieniu ze Stra˝à Granicznà, Policjà i S∏u˝bà Celnà oraz podmiotami

prowadzàcymi lotniczà dzia∏alnoÊç gospodarczà

na lotnisku, programu ochrony lotniska,

e) wprowadzenia do stosowania i aktualizacji programu ochrony lotniska po jego zatwierdzeniu

przez Prezesa ULC,

f) zorganizowania dzia∏aƒ majàcych na celu ochron´ lotniska przed aktami bezprawnej ingerencji

i nadzoru nad tymi dzia∏aniami, zwanymi dalej

„systemem ochrony lotniska”,

g) kierowania dzia∏alnoÊcià zespo∏u ochrony lotniska okreÊlonà w jego regulaminie,

h) okreÊlenia potrzeb ochrony lotnictwa przy projektowaniu i budowie nowych obiektów i urzàdzeƒ lotniska oraz modernizacji istniejàcych,

i) zapewnienia technicznych i finansowych Êrodków do realizacji zadaƒ ochrony lotnictwa cywilnego,

j) przekazywania Prezesowi ULC informacji, o których mowa w § 95 ust. 2,

k) zapewnienia podmiotom korzystajàcym z lotniska ochrony przed aktami bezprawnej ingerencji,

l) opracowania i wprowadzenia do stosowania instrukcji przepustkowej dla osób i pojazdów oraz

nadzoru nad jej realizacjà,

m) wyznaczenia, w porozumieniu z Policjà i Stra˝à

Granicznà, przejÊç ze strefy ogólnodost´pnej do

zastrze˝onej oraz zapewnienia ich ochrony,

n) organizowania, przy wspó∏dzia∏aniu Stra˝y Granicznej i Policji, kontroli wewn´trznych systemu

ochrony lotniska oraz sporzàdzania z nich protoko∏ów,

o) przesy∏ania protoko∏ów z kontroli wewn´trznych

systemu ochrony lotniska Prezesowi ULC,

p) opracowania i przesy∏ania Prezesowi ULC rocznych sprawozdaƒ ze stanu ochrony lotniska,

q) wydawania zarzàdzeƒ i poleceƒ porzàdkowych

odnoszàcych si´ do wszystkich osób znajdujàcych si´ na terenie lotniska w celu realizacji

ochrony lotnictwa cywilnego przed aktami bezprawnej ingerencji,

r) analizy zagro˝eƒ bezpieczeƒstwa w porcie lotniczym i przygotowywania dzia∏aƒ zmierzajàcych

do likwidacji lub ograniczenia skutków tych zagro˝eƒ;

13) przewoênik lotniczy w zakresie

a) wyznaczenia osoby odpowiedzialnej za organizacj´ ochrony przewozów przed aktami bezprawnej ingerencji,

b) opracowania, w porozumieniu ze Stra˝à Granicznà, Policjà i S∏u˝bà Celnà, programu ochrony przewoênika lotniczego,

c) wprowadzenia do stosowania i aktualizacji programu ochrony przewoênika lotniczego po zatwierdzeniu przez Prezesa ULC,

d) przekazywania Prezesowi ULC informacji, o których mowa w § 95 ust. 2,

e) organizowania, przy wspó∏dzia∏aniu Stra˝y Granicznej i Policji, kontroli wewn´trznych systemu

ochrony przewozów oraz sporzàdzania z nich

protoko∏ów,

Poz. 1549

c) szkolenia osób zatrudnionych pod kàtem znajomoÊci systemu ochrony lotnictwa cywilnego

przed aktami bezprawnej ingerencji,

d) przekazywania informacji o porwanym statku

powietrznym w polskiej przestrzeni powietrznej

Prezesowi ULC, paƒstwom cz∏onkowskim Europejskiej Konferencji Lotnictwa Cywilnego oraz

zarzàdzajàcemu lotniskiem, do którego zmierza

zagro˝ony statek powietrzny.

2. Przepisów ust.1 pkt 14 lit. a i b nie stosuje si´ do

podmiotów wykonujàcych dzia∏alnoÊç, o której mowa

w art. 160 ust. 3 pkt 2 i 6 ustawy.

§ 3. Dzia∏ania podejmowane w skali ogólnokrajowej w ramach programu sà realizowane przy wspó∏dzia∏aniu Rady, o której mowa w art. 19 ustawy,

a w przypadku indywidualnych lotnisk — zespo∏u

ochrony lotniska.

§ 4. 1. Na lotniskach u˝ytku publicznego, a w zale˝noÊci od potrzeb tak˝e na innych lotniskach, dzia∏ajà

zespo∏y ochrony lotniska, zwane dalej „zespo∏ami”.

2. W sk∏ad zespo∏u wchodzi zarzàdzajàcy lotniskiem lub osoba, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 12 lit. a,

jako przewodniczàcy zespo∏u, oraz po jednym przedstawicielu

1) s∏u˝by ochrony lotniska;

2) Policji;

f) przesy∏ania protoko∏ów z kontroli wewn´trznych

systemu ochrony przewozów Prezesowi ULC,

3) Stra˝y Granicznej — na lotniskach, w których znajdujà si´ lotnicze przejÊcia graniczne;

g) opracowania i przesy∏ania Prezesowi ULC rocznych sprawozdaƒ ze stanu ochrony przewozów;

4) S∏u˝by Celnej;

14) inne podmioty prowadzàce lotniczà dzia∏alnoÊç gospodarczà w zakresie

a) wyznaczenia osoby odpowiedzialnej za ochron´

podmiotu przed aktami bezprawnej ingerencji,

b) opracowania, w porozumieniu z zarzàdzajàcym

lotniskiem oraz ze Stra˝à Granicznà, Policjà

i S∏u˝bà Celnà, programu ochrony podmiotu,

c) szkolenia osób zatrudnionych pod kàtem znajomoÊci systemu ochrony lotnictwa cywilnego

przed aktami bezprawnej ingerencji,

d) kontroli obszaru, na którym prowadzà lotniczà

dzia∏alnoÊç gospodarczà, oraz stosowania si´ do

wymogów okreÊlonych w programie ochrony

lotniska;

15) paƒstwowy organ zarzàdzania ruchem lotniczym,

zwany dalej „organem zarzàdzania”, w zakresie

a) wyznaczenia osoby odpowiedzialnej za ochron´

organu zarzàdzania przed aktami bezprawnej ingerencji,

b) opracowania, w porozumieniu z zarzàdzajàcym

lotniskiem oraz ze Stra˝à Granicznà, Policjà

i S∏u˝bà Celnà, programu ochrony organu zarzàdzania,

5) s∏u˝by ochrony przeciwpo˝arowej;

6) przewoêników lotniczych dzia∏ajàcych na lotnisku;

7) innych podmiotów prowadzàcych lotniczà dzia∏alnoÊç gospodarczà na danym lotnisku;

8) jednostek ratownictwa medycznego;

9) w∏aÊciwego wojewody.

3. Przewodniczàcy zespo∏u z w∏asnej inicjatywy lub

na wniosek innego cz∏onka zespo∏u mo˝e zaprosiç do

udzia∏u w pracach tego zespo∏u tak˝e inne osoby.

4. Z posiedzenia zespo∏u sporzàdza si´ protokó∏,

którego kopi´ przesy∏a si´ Prezesowi ULC.

5. Zarzàdzajàcy lotniskiem zapewnia obs∏ug´ finansowà i technicznà zespo∏u.

§ 5. Do zadaƒ zespo∏u, o którym mowa w § 4 ust. 1,

nale˝y w szczególnoÊci

1) opracowanie projektów zarzàdzeƒ i poleceƒ porzàdkowych w zakresie ochrony lotniska przed aktami bezprawnej ingerencji;

2) wyra˝anie opinii i zg∏aszanie wniosków do projektu programu ochrony lotniska oraz jego uzgadnianie;

3) ocena stopnia zagro˝enia lotniska aktami bezprawnej ingerencji oraz podejmowanie dzia∏aƒ majàcych na celu przeciwdzia∏anie tym aktom.

Rozdzia∏ 2

Metody i Êrodki ochrony lotnictwa cywilnego

na lotniskach

§ 6. Zarzàdzajàcy lotniskiem uzyskuje opini´ Prezesa ULC o planie systemu ochrony terminali pasa˝erskich, towarowych oraz innych obiektów znajdujàcych

si´ w sàsiedztwie strefy zastrze˝onej lotniska, przed

rozpocz´ciem ich budowy lub rozbudowy, w tym

w szczególnoÊci w zakresie

1) dzia∏aƒ majàcych na celu ochron´ pasa˝erów, baga˝u kabinowego i rejestrowanego, w tym ich

identyfikacji;

2) dzia∏aƒ majàcych na celu ochron´ ∏adunków, przesy∏ek towarowych i kurierskich, poczty i zaopatrzenia pok∏adowego;

3) sposobu dokonywania kontroli dost´pu do stref zastrze˝onych;

4) wykorzystania sprz´tu specjalistycznego.

§ 7. 1. Zarzàdzajàcy lotniskiem wyznacza, po zasi´gni´ciu opinii Prezesa ULC i w uzgodnieniu z Policjà

i Stra˝à Granicznà, strefy zastrze˝one lotniska oraz

strefy sterylne.

2. Strefy zastrze˝one, o których mowa w ust. 1, zarzàdzajàcy lotniskiem okreÊla w programie ochrony

lotniska.

3. Strefami zastrze˝onymi znajdujàcymi si´ poza terenem lotniska sà miejsca lokalizacji

1) radaru;

Poz. 1549

3. Dost´p do strefy zastrze˝onej jest kontrolowany

przy wykorzystaniu urzàdzeƒ elektronicznych i zastosowaniu systemu kart identyfikacyjnych uprawniajàcych do wst´pu do tej strefy, zwanego dalej „systemem przepustkowym”.

4. Karty identyfikacyjne, zwane dalej „przepustkami”, uprawniajàce do wst´pu do stref zastrze˝onej

i ogólnodost´pnej lotniska, wydaje si´ w sposób okreÊlony przez zarzàdzajàcego lotniskiem w instrukcji

przepustkowej lotniska.

5. Zarzàdzajàcy lotniskiem wydaje przepustki i nadzoruje, we wspó∏dzia∏aniu ze Stra˝à Granicznà i Policjà,

prawid∏owoÊç funkcjonowania systemu przepustkowego.

6. Zarzàdzajàcy lotniskiem, w porozumieniu ze

Stra˝à Granicznà i Policjà, ustala system patrolowania

stref zastrze˝onych lotniska, ogrodzenia zewn´trznego

i obszarów do niego przyleg∏ych.

§ 9. Prawo dost´pu do stref zastrze˝onych, przeznaczonych do dokonywania czynnoÊci zwiàzanych z odprawà pasa˝erskà przed wejÊciem na pok∏ad statku powietrznego, majà

1) pasa˝erowie posiadajàcy wa˝ne dokumenty podró˝y, w tym karty pok∏adowe wydane przez przewoênika zawierajàce nazwisko odprawionego pasa˝era, oraz dokumenty potwierdzajàce ich to˝samoÊç

wydane przez paƒstwo, z którego ci pasa˝erowie

pochodzà, wraz z wizami, o ile sà wymagane;

2) osoby posiadajàce przepustki, o których mowa

w § 13;

3) upowa˝nieni przez Prezesa ULC pracownicy Urz´du Lotnictwa Cywilnego, zwani dalej „pracownikami ULC”, w zakresie okreÊlonym w upowa˝nieniu.

§ 10. Zarzàdzajàcy lotniskiem

2) lotniczych urzàdzeƒ naziemnych, w tym w szczególnoÊci systemu làdowania wed∏ug wskazaƒ przyrzàdów (ILS), radiolatarni ogólnokierunkowej VHF

(VOR), radiolatarni bezkierunkowej (NDB);

1) zapewnia utrzymanie w dobrym stanie technicznym barier oddzielajàcych stref´ zastrze˝onà od

ogólnodost´pnej;

3) anteny radiowej wysokiej cz´stotliwoÊci;

2) okreÊla, w porozumieniu z Policjà i Stra˝à Granicznà, miejsca przejÊcia ze strefy ogólnodost´pnej do

zastrze˝onej;

4) generatorów pràdu;

5) stacji meteorologicznej;

6) magazynów paliw;

7) pomieszczeƒ producentów zaopatrzenia pok∏adowego;

8) magazynów ∏adunków przeznaczonych do przewozu lotniczego.

§ 8. 1. Strefa zastrze˝ona jest chroniona przed dost´pem osób nieupowa˝nionych przy zastosowaniu

osobowych i technicznych Êrodków ochrony.

2. Stref´ zastrze˝onà oddziela si´ od miejsc ogólnodost´pnych przy u˝yciu barier technicznych, które sà

kontrolowane przez s∏u˝by ochrony.

3) zapewnia ochron´ miejsc przejÊcia ze strefy ogólnodost´pnej do zastrze˝onej przed dost´pem osób

innych ni˝ te, o których mowa w § 9, oraz przedostaniem si´ przedmiotów mogàcych stanowiç zagro˝enie dla transportu lotniczego.

§ 11. Pomieszczenia, w których wytwarza si´ przepustki dla osób lub pojazdów, oraz urzàdzenia wykorzystywane do tego celu lokalizuje si´ na terenie lotniska, zabezpieczajàc je przed dost´pem osób nieupowa˝nionych.

§ 12. Zarzàdzajàcy lotniskiem wyznacza osob´ odpowiedzialnà za wydawanie przepustek i nadzór nad

prawid∏owym funkcjonowaniem systemu przepustkowego.

§ 13. 1. Przepustki wydaje si´ dla osób i pojazdów

jako przepustki

2. Przepis ust. 1 pkt 1 nie dotyczy funkcjonariuszy

Stra˝y Granicznej, Policji i S∏u˝by Celnej.

1) sta∏e;

3. Posiadacz przepustki, w czasie przebywania na

terenie lotniska w zwiàzku z wykonywaniem obowiàzków s∏u˝bowych, nosi jà na widocznym miejscu.

2) tymczasowe;

3) jednorazowe.

2. Przepustki dla osób wydaje si´ do stref zastrze˝onej i ogólnodost´pnej lotniska.

§ 14. 1. Ka˝da osoba poruszajàca si´ po terenie lotniska powinna posiadaç wa˝nà przepustk´.

2. Sta∏e i tymczasowe przepustki do strefy zastrze˝onej i ogólnodost´pnej lotniska sà wydawane przez

osob´, o której mowa w § 12, na pisemny wniosek osoby zainteresowanej.

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, potwierdza

1) w przypadku osoby ubiegajàcej si´ o zatrudnienie

na lotnisku — pracodawca, u którego ubiega si´

o zatrudnienie ta osoba;

2) w przypadku funkcjonariuszy Policji, Stra˝y Granicznej i S∏u˝by Celnej oraz osób podejmujàcych

prac´ w tych s∏u˝bach — prze∏o˝ony.

4. Wniosek, o którym mowa w ust. 3, jest poddawany sprawdzeniu przez

1) zarzàdzajàcego lotniskiem — pod wzgl´dem zgodnoÊci wskazanych w nim stref dost´pu z miejscem

wykonywania obowiàzków s∏u˝bowych;

2) Stra˝ Granicznà — pod wzgl´dem oceny, czy ubiegajàcy si´ o przepustk´ spe∏nia wymagania konieczne do wykonywania czynnoÊci s∏u˝bowych

w strefie zastrze˝onej lotniska.

5. W przypadku osoby ubiegajàcej si´ o przepustk´

jednorazowà osoba, o której mowa w § 12, sprawdza

dokument to˝samoÊci osoby ubiegajàcej si´ o t´ przepustk´ i potwierdza cel wizyty.

§ 15. Przed wydaniem przepustki sta∏ej lub tymczasowej do strefy zastrze˝onej i ogólnodost´pnej lotniska osob´ ubiegajàcà si´ o jej wydanie szkoli si´ w zakresie ochrony lotniska przed aktami bezprawnej ingerencji. Szkolenie to powtarza si´ co dwa lata.

§ 16. 1. Przepustka dla osoby zawiera co najmniej

1) imi´ i nazwisko posiadacza;

2) fotografi´ posiadacza;

3) jej numer;

4) dat´ jej wa˝noÊci;

5) oznaczenie, przy u˝yciu kolorów lub liter, obszarów

i stref lotniska, do których jej posiadacz ma dost´p;

6) zabezpieczenie uniemo˝liwiajàce jej podrobienie.

§ 17. 1. Ka˝dy pojazd poruszajàcy si´ po terenie lotniska powinien posiadaç wa˝nà przepustk´.

2. Przepustk´ dla pojazdu wydaje si´ wy∏àcznie

w przypadku, gdy jego wjazd na teren strefy zastrze˝onej lotniska jest niezb´dny.

3. Wymóg, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy pojazdów

1) bioràcych udzia∏ w akcji ratowniczej na terenie lotniska;

2) Policji, Stra˝y Granicznej, Biura Ochrony Rzàdu

w szczególnie uzasadnionych przypadkach w trakcie realizacji czynnoÊci s∏u˝bowych, pod warunkiem zapewnienia asysty przez s∏u˝b´ ochrony.

4. Przepustka, o której mowa w ust. 1, zawiera co

najmniej nast´pujàce dane

1) numer rejestracyjny pojazdu;

2) imi´ i nazwisko lub nazw´ u˝ytkownika pojazdu;

3) dat´ jej wa˝noÊci;

4) oznaczenie, do wjazdu na teren których stref zastrze˝onych przepustka uprawnia;

5) oznaczenie bram wjazdu i wyjazdu;

6) zabezpieczenie uniemo˝liwiajàce jej podrobienie.

5. Przepustk´, o której mowa w ust. 1, w czasie

przebywania na terenie lotniska umieszcza si´ w pojeêdzie na widocznym miejscu.

§ 18. Posiadacz pojazdu wyposa˝onego w przepustk´, o której mowa w § 17 ust. 1, zapewnia

1) ˝e osoba kierujàca pojazdem b´dzie

a) posiadaç kwalifikacje dostosowane do jego kategorii,

b) posiadaç kwalifikacje do prowadzenia pojazdu

w strefie operacyjnej lotniska potwierdzone zdanym egzaminem,

c) przestrzegaç wymagaƒ bezpieczeƒstwa w strefie

operacyjnej lotniska,

d) posiadaç przepustk´, o której mowa w § 13;

2) ˝e pojazd ten b´dzie sprawny technicznie.

§ 19. Zarzàdzajàcy lotniskiem w instrukcji przepustkowej okreÊla

1) warunki i tryb wyst´powania o uzyskanie przepustki;

2) tryb przyznawania przepustki;

3) sposób u˝ytkowania przepustki;

4) sposób post´powania w przypadku naruszenia postanowieƒ tej instrukcji;

5) przypadki, o których mowa w § 17 ust. 3 pkt 2.

Poz. 1549

dzenia zagra˝ajàce bezpieczeƒstwu w transporcie

lotniczym.

§ 26. Po zakoƒczeniu lotu wysokiego ryzyka przewoênik sprawdza, czy na pok∏adzie statku powietrznego nie pozosta∏y przedmioty, które nie stanowià wyposa˝enia tego statku.

1) przewoênik lotniczy — w czasie od przyj´cia statku

powietrznego przed wylotem do przekazania go

s∏u˝bom naziemnym lotniska docelowego;

§ 27. 1. W przypadku zagro˝enia w czasie postoju

statku powietrznego aktem bezprawnej ingerencji podejmuje si´, okreÊlone w programie ochrony lotniska,

dzia∏ania zgodne z planem post´powania w sytuacjach

kryzysowych.

2) s∏u˝by naziemne lotniska we wspó∏dzia∏aniu z Policjà i Stra˝à Granicznà — w pozosta∏ym czasie.

2. O dzia∏aniach, o których mowa w ust. 1, zarzàdzajàcy lotniskiem informuje przewoênika.

§ 21. 1. W czasie postoju statku powietrznego jego

drzwi zamyka si´, a wyposa˝enie, za pomocà którego

mo˝na uzyskaç dost´p na jego pok∏ad, odsuwa si´.

3. S∏u˝ba ochrony przeprowadza kontrol´ bezpieczeƒstwa statku powietrznego, a w szczególnoÊci jego

przeszukanie zgodnie z listami kontrolnymi.

2. Wymagaƒ, o których mowa w ust. 1, nie stosuje

si´ w przypadku prowadzenia na pok∏adzie statku powietrznego lub w jego sàsiedztwie prac zwiàzanych

z obs∏ugà technicznà tego statku lub jego przygotowaniem do lotu.

§ 28. 1. Zarzàdzajàcy lotniskiem oraz organ zarzàdzania sà obowiàzani zapewniç ochron´ lotniczych

urzàdzeƒ naziemnych przy u˝yciu barier technicznych,

które sà kontrolowane przez s∏u˝b´ ochrony.

§ 20. Ochron´ statku powietrznego zapewniajà

3. Przepisy dotyczàce kontroli celnej i granicznej

Êrodka przewozowego stosuje si´ odpowiednio.

§ 22. Przed przygotowaniem statku powietrznego

do lotu przewoênik przeprowadza kontrol´ majàcà na

celu sprawdzenie, czy na pok∏adzie tego statku nie

znajdujà si´ przedmioty niebezpieczne lub osoby nieupowa˝nione.

2. Zarzàdzajàcy lotniskiem w porozumieniu z organem zarzàdzania opracowuje, stanowiàcy cz´Êç programu ochrony lotniska, plan ochrony znajdujàcych

si´ poza terenem lotniska urzàdzeƒ, o których mowa

w ust. 1

1) dla obiektów wpisanych do ewidencji prowadzonej

przez wojewod´ — w sposób okreÊlony w ustawie

z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. Nr 114, poz. 740, z póên. zm.1));

§ 23. P∏yt´ postojowà oÊwietla si´ w sposób zapewniajàcy s∏u˝bom ochrony lotniska nadzór nad statkiem

powietrznym.

2) dla pozosta∏ych lotniczych urzàdzeƒ naziemnych —

w sposób okreÊlony w programie ochrony lotniska.

§ 24. Statek powietrzny stojàcy na p∏ycie postojowej jest chroniony przed

§ 29. 1. Do obiektów o szczególnym znaczeniu dla

prowadzenia dzia∏alnoÊci przez lotnisko zalicza si´

1) umieszczeniem na jego pok∏adzie broni, ∏adunku

wybuchowego lub innych przedmiotów mogàcych

stanowiç zagro˝enie dla bezpieczeƒstwa transportu lotniczego;

1) wie˝´ kontroli ruchu lotniczego;

2) dost´pem, na jego pok∏ad lub w bezpoÊrednie otoczenie, osób nieupowa˝nionych.

§ 25. S∏u˝ba ochrony lotniska wykonuje obowiàzki

w zakresie

1) kontroli przepustek osób majàcych dost´p do statku powietrznego;

2) kontroli wnoszonych przedmiotów osobistych, narz´dzi i Êrodków czystoÊci, majàcej na celu sprawdzenie, czy nie sà w nich przenoszone broƒ lub materia∏y wybuchowe;

3) uj´cia i przekazania Policji lub Stra˝y Granicznej

osób, które umieÊci∏y lub usi∏owa∏y umieÊciç na

pok∏adzie statku powietrznego broƒ, materia∏y lub

urzàdzenia wybuchowe oraz substancje lub urzà-

2) lotnicze urzàdzenia naziemne;

3) generatory energetyczne;

4) magazyny paliw i smarów;

5) bocznice kolejowe;

6) uj´cia wody;

7) p∏yty postojowe statków powietrznych;

8) hangary.

2. Obiekty wymienione w ust. 1 sà chronione przy

zastosowaniu osobowych i technicznych Êrodków

ochrony.

———————

1) Zmiany wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U.

z 1999 r. Nr 11, poz. 95, z 2000 r. Nr 29, poz. 357, z 2001 r.

Nr 4, poz. 23, Nr 27, poz. 298 i Nr 123, poz. 1353 oraz

z 2002 r. Nr 71, poz. 656 i Nr 74, poz. 676.

3. Na wypadek uszkodzenia tych obiektów w wyniku

aktu bezprawnej ingerencji tworzy si´ plany awaryjne.

szone do nich przedmioty sà poddawane kontroli bezpieczeƒstwa w sposób okreÊlony w § 32.

Rozdzia∏ 3

§ 35. 1. Pasa˝er niepe∏nosprawny jest poddawany

kontroli bezpieczeƒstwa w sposób okreÊlony w § 33.

Metody i Êrodki ochrony pasa˝erów

i baga˝u kabinowego

§ 30. 1. Pasa˝erów odlatujàcych, w tym pasa˝erów

transferowych i tranzytowych, oraz ich baga˝ kabinowy, poddaje si´ kontroli bezpieczeƒstwa przed wejÊciem na pok∏ad statku powietrznego lub do pomieszczeƒ znajdujàcych si´ w strefie sterylnej lotniska.

2. Kontrol´, o której mowa w ust. 1, wykonuje

1) Stra˝ Graniczna — w ruchu mi´dzynarodowym;

2) s∏u˝ba ochrony lotniska we wspó∏dzia∏aniu z Policjà

— w ruchu krajowym.

§ 31. Prezes ULC, po zasi´gni´ciu opinii ministra

w∏aÊciwego do spraw wewn´trznych, mo˝e w sytuacji

kryzysowej wprowadziç dodatkowe metody kontroli

bezpieczeƒstwa pasa˝erów, baga˝u, ∏adunków oraz

przesy∏ek pocztowych.

§ 32. 1. Kontrol´ bezpieczeƒstwa prowadzi si´ przy

u˝yciu urzàdzeƒ rentgenowskich, detektorów metali

lub innego sprz´tu specjalistycznego.

2. Sposób wykorzystania oraz dane techniczne

urzàdzeƒ, wymienionych w ust. 1, umieszcza si´

w programie ochrony lotniska i programie ochrony

przewoênika lotniczego.

§ 33. 1. Kontrol´ bezpieczeƒstwa pasa˝era prowadzi si´ zw∏aszcza poprzez

1) kontrol´ manualnà lub

2) kontrol´ przy zastosowaniu bramki magnetycznej

do wykrywania metali w po∏àczeniu z kontrolà manualnà wybranych pasa˝erów, których przejÊciu

przez t´ bramk´ nie towarzyszy sygna∏ dêwi´kowy.

2. W przypadku gdy przejÊciu pasa˝era przez bramk´ magnetycznà towarzyszy sygna∏ dêwi´kowy, pasa˝era tego poddaje si´

1) ponownej kontroli przy zastosowaniu bramki magnetycznej do wykrywania metalu lub

2) kontroli manualnej z wykorzystaniem r´cznego detektora metalu.

3. W przypadku gdy na podstawie kontroli, o której

mowa w ust. 2, nie mo˝na stwierdziç, czy pasa˝er posiada materia∏y i przedmioty niebezpieczne, poddaje

si´ go kontroli osobistej w wyznaczonym do tego celu

miejscu, wykonywanej przez osob´ tej samej p∏ci.

4. Pasa˝era odmawiajàcego poddania si´ kontroli,

o której mowa w ust. 3, Stra˝ Graniczna lub Policja nie

wpuszcza na pok∏ad statku powietrznego.

§ 34. Osoby zatrudnione na lotnisku i inne osoby

udajàce si´ do stref zastrze˝onych lotniska oraz wno-

2. Kontrol´ wykonuje osoba przeszkolona w tym

zakresie w sposób okreÊlony w § 33 ust. 3.

3. Wózek, kule inwalidzkie lub nosze osoby niepe∏nosprawnej poddaje si´ kontroli manualnej.

4. Pasa˝era niepe∏nosprawnego informuje si´

o sposobie przeprowadzenia kontroli. Informacj´ t´

przewoênik przekazuje pasa˝erowi niepe∏nosprawnemu, uwzgl´dniajàc czas niezb´dny do przygotowania

si´ do podró˝y.

§ 36. 1. Kontrol´ bezpieczeƒstwa pasa˝erów przeprowadza si´ w taki sposób, aby uniemo˝liwiç kontaktowanie si´ pasa˝erów skontrolowanych z pasa˝erami

oczekujàcymi na kontrol´.

2. W przypadku gdy dosz∏o do kontaktu osób oczekujàcych na kontrol´ z osobami skontrolowanymi, podejmuje si´ nast´pujàce dzia∏ania

1) odlatujàcych pasa˝erów i ich baga˝ poddaje si´ ponownej kontroli, w sposób okreÊlony w § 32;

2) statek powietrzny poddaje si´ ponownej kontroli

bezpieczeƒstwa, je˝eli jest prawdopodobne, ˝e pasa˝erowie nieskontrolowani mogli mieç do niego

dost´p;

3) stref´ sterylnà poddaje si´ sprawdzeniu przez s∏u˝b´ ochrony.

§ 37. 1. Baga˝ kabinowy odlatujàcych pasa˝erów,

w tym pasa˝erów transferowych, poddaje si´ kontroli

bezpieczeƒstwa przed jego dopuszczeniem do stref zastrze˝onych lotniska i na pok∏ad statku powietrznego.

2. Przedmiot umieszczony na liÊcie przedmiotów,

których przewóz jest zabroniony w transporcie lotniczym, usuwa si´ z baga˝u kabinowego pasa˝era.

3. Pasa˝era odmawiajàcego usuni´cia z baga˝u kabinowego przedmiotu, o którym mowa w ust. 2, nie

wpuszcza si´ do strefy sterylnej i na pok∏ad statku powietrznego.

§ 38. 1. Kontrol´ bezpieczeƒstwa baga˝u kabinowego prowadzi si´ zw∏aszcza poprzez

1) kontrol´ manualnà zawartoÊci baga˝u lub

2) przeÊwietlenie przy u˝yciu konwencjonalnego urzàdzenia rentgenowskiego w po∏àczeniu z kontrolà

manualnà wybranych baga˝y przeÊwietlonych,

niebudzàcych zastrze˝eƒ operatora urzàdzenia

rentgenowskiego, lub

3) przeÊwietlenie przy u˝yciu urzàdzenia rentgenowskiego wysokiej rozdzielczoÊci, wyposa˝onego

w oprogramowanie umo˝liwiajàce projekcj´ wirtualnych obrazów zagro˝eƒ, zwanego dalej „opcjà

TIP”, w po∏àczeniu z kontrolà manualnà tych baga-

˝y, które budzà zastrze˝enia operatora kontroli bezpieczeƒstwa, przy zastosowaniu urzàdzenia do wykrywania Êladowych iloÊci i par materia∏ów wybuchowych.

2. W przypadku wàtpliwoÊci operatora urzàdzenia

rentgenowskiego co do zawartoÊci baga˝u baga˝ ten

poddaje si´ kontroli manualnej.

§ 39. 1. W punkcie przeprowadzania kontroli przy

u˝yciu urzàdzenia rentgenowskiego zatrudnia si´ co

najmniej 3 osoby.

2. Osoba obs∏ugujàca urzàdzenie rentgenowskie

pracuje, przy ocenie obrazów na monitorze urzàdzenia

rentgenowskiego, nie d∏u˝ej ni˝ 20 minut bez przerwy,

a nast´pnie przez 40 minut wykonuje inne obowiàzki

w punkcie kontroli bezpieczeƒstwa.

Rozdzia∏ 4

Metody i Êrodki ochrony baga˝u rejestrowanego

§ 40. 1. Baga˝ rejestrowany przed umieszczeniem

go na pok∏adzie statku powietrznego poddaje si´ kontroli bezpieczeƒstwa.

2. Kontrol´, o której mowa w ust. 1, wykonuje

1) Stra˝ Graniczna — w ruchu mi´dzynarodowym;

2) s∏u˝ba ochrony lotniska we wspó∏dzia∏aniu z Policjà

— w ruchu krajowym.

§ 41. Kontrol´, o której mowa w § 40 ust. 1, wykonuje si´ zw∏aszcza poprzez

1) kontrol´ manualnà lub

2) przeÊwietlenie przy u˝yciu konwencjonalnego

urzàdzenia rentgenowskiego, przy czym co najmniej 10% baga˝u przeÊwietlonego poddaje si´

a) kontroli manualnej lub

b) sprawdzeniu z wykorzystaniem systemu rentgenowskiego do automatycznego wykrywania materia∏ów wybuchowych (EDS) lub uproszczonego systemu rentgenowskiego do automatycznego wykrywania materia∏ów wybuchowych

(PEDS), lub systemu do wykrywania urzàdzeƒ

wybuchowych (EDDS), lub

c) przeÊwietleniu przy u˝yciu konwencjonalnego

urzàdzenia rentgenowskiego pod dwoma ró˝nymi kàtami przez tego samego operatora w tym

samym punkcie kontroli bezpieczeƒstwa, lub

d) przeÊwietleniu przy u˝yciu konwencjonalnego

urzàdzenia rentgenowskiego z zainstalowanà

i wykorzystywanà opcjà TIP;

3) przeÊwietlenie przy u˝yciu systemu do wykrywania

materia∏ów wybuchowych (EDS) lub systemu do

wykrywania urzàdzeƒ wybuchowych (EDDS), lub

4) przeÊwietlenie przy u˝yciu konwencjonalnego

urzàdzenia rentgenowskiego z zainstalowanà i wykorzystywanà opcjà TIP, lub

Poz. 1549

5) zastosowanie urzàdzeƒ do wykrywania Êladowych

iloÊci i par materia∏ów wybuchowych przy otwartym baga˝u.

§ 42. 1. Baga˝ rejestrowany, poddany kontroli

w sposób okreÊlony w § 41, chroni si´ przy zastosowaniu nast´pujàcych Êrodków

1) przed umieszczeniem na pok∏adzie statku powietrznego przechowuje si´ go w sortowni baga˝owej

lub pomieszczeniu magazynowym lotniska, do których dost´p jest strze˝ony przez s∏u˝b´ ochrony

lotniska;

2) jego transport do i ze statku powietrznego odbywa

si´ pod nadzorem s∏u˝by ochrony;

3) osob´ przebywajàcà bez upowa˝nienia w sortowni

baga˝owej zatrzymuje si´ w celu ustalenia okolicznoÊci zdarzenia;

4) s∏u˝ba ochrony lotniska strze˝e go do czasu zwrócenia pasa˝erowi na lotnisku docelowym lub przekazania innemu przewoênikowi do prze∏adunku

z jednego statku powietrznego na drugi;

5) dostarcza si´, po przyj´ciu do przewozu poza lotniskiem, na pok∏ad statku powietrznego pod nadzorem s∏u˝by ochrony lotniska;

6) w przypadkach okreÊlonych w § 44 ust. 1 pkt 1,

przed umieszczeniem na pok∏adzie statku powietrznego, jest poddawany ponownej kontroli

bezpieczeƒstwa;

7) dost´p do pomieszczeƒ, w których znajduje si´ baga˝ zagubiony lub niew∏aÊciwie nadany na lotnisku, jest strze˝ony przez s∏u˝b´ ochrony lotniska.

2. Przewoênik lotniczy sprawdza zgodnoÊç informacji zawartych w dokumencie to˝samoÊci pasa˝era z danymi zawartymi w jego karcie pok∏adowej w celu ustalenia, czy pasa˝er jest osobà odprawiajàcà baga˝ rejestrowany na dany lot.

§ 43. Przed umieszczeniem baga˝u rejestrowanego

na pok∏adzie statku powietrznego sprawdza si´, czy

1) baga˝ jest oznakowany tak, aby by∏a mo˝liwa identyfikacja jego w∏aÊciciela;

2) w∏aÊciciel baga˝u zosta∏ odprawiony na lot, którym

ma byç przewieziony baga˝.

§ 44. 1. Przewoênik wy∏adowuje z pok∏adu statku

powietrznego baga˝ rejestrowany pasa˝era, który

1) odprawi∏ si´ na dany rejs, ale nie zg∏osi∏ si´ do odlotu;

2) opuÊci∏ statek powietrzny na lotnisku docelowym,

tranzytowym lub transferowym;

3) nie zosta∏ dopuszczony na dany lot

a) z powodu odmowy poddania si´ kontroli bezpieczeƒstwa,

b) z przyczyn zagra˝ajàcych bezpieczeƒstwu lotu.

2. Baga˝, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, poddaje

si´, przed umieszczeniem w magazynie baga˝u zagubionego lub niew∏aÊciwie nadanego, ponownej kontroli bezpieczeƒstwa.

2. Przedmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 4, mogà byç

§ 45. 1. Baga˝ bez w∏aÊciciela, przed umieszczeniem w luku baga˝owym statku powietrznego, poddaje si´ kontroli bezpieczeƒstwa przy u˝yciu

2) oznakowane przez przewoênika lotniczego jako baga˝ rejestrowany i skierowane do luku baga˝owego w trakcie kontroli bezpieczeƒstwa pasa˝erów

i baga˝u kabinowego, lub

1) urzàdzeƒ rentgenowskich do automatycznego wykrywania materia∏ów wybuchowych (EDS) lub

2) wielopoziomowego systemu do wykrywania materia∏ów wybuchowych, przy czym obrazy kontrolowanych baga˝y sà weryfikowane przez operatora urzàdzenia rentgenowskiego, lub

3) konwencjonalnego urzàdzenia rentgenowskiego,

przy czym ka˝da sztuka baga˝u jest przeglàdana

w tym samym punkcie kontroli pod dwoma ró˝nymi kàtami przez tego samego operatora, lub

4) kontroli manualnej przy zastosowaniu urzàdzenia

do wykrywania Êladowych iloÊci i par materia∏ów

wybuchowych przy otwartym baga˝u.

2. Przewoênik lotniczy sprawdza tak˝e histori´ baga˝u, o którym mowa w ust. 1, od przyj´cia go do

transportu lotniczego do momentu odebrania na lotnisku docelowym.

Rozdzia∏ 5

Przedmioty, których przewóz jest zabroniony

w transporcie lotniczym

§ 46. 1. W baga˝u kabinowym oraz w przedmiotach

osobistych pasa˝era jest zabroniony przewóz kategorii

przedmiotów, o których mowa w art. 116 ust. 1 i 2 ustawy, a w szczególnoÊci

1) broni palnej, jej cz´Êci sk∏adowych i amunicji oraz

imitacji broni palnej;

2) materia∏ów i urzàdzeƒ wybuchowych oraz ich cz´Êci sk∏adowych, w tym równie˝ ich imitacji;

3) Êrodków i materia∏ów powodujàcych zagro˝enie

chemiczne, biologiczne lub radiacyjne;

4) przedmiotów, które mogà byç u˝yte do zranienia

lub unieruchomienia osoby, zniszczenia lub uszkodzenia wyposa˝enia statku powietrznego, w szczególnoÊci

a) o ostrym koƒcu, kraw´dzi lub t´pym zakoƒczeniu bez wzgl´du na ich budow´, w tym sztyletów, no˝y zwyk∏ych, sk∏adanych lub spr´˝ynowych, toporów, szabli, maczet, pa∏ek, narz´dzi

do ci´cia lub ich imitacji,

b) powszechnego u˝ytku, w tym ˝yletek, brzytew,

no˝yczek, pilniczków do paznokci, ostrzy do kruszenia lodu, no˝y do ci´cia papieru, korkociàgów, pincet, czekanów, ∏aƒcuchów, ciupag góralskich.

1) umieszczone przez pasa˝era w baga˝u rejestrowanym przed odprawà biletowo-baga˝owà lub

3) przechowane na lotnisku, za op∏atà, w przeznaczonym do tego celu pomieszczeniu do czasu zg∏oszenia si´ po ich odbiór pasa˝era, lub

4) po usuni´ciu z baga˝u zniszczone na koszt przewoênika lotniczego.

3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje si´ do funkcjonariuszy Policji, Stra˝y Granicznej, Biura Ochrony Rzàdu,

Agencji Wywiadu, Agencji Bezpieczeƒstwa Wewn´trznego i ˝o∏nierzy Wojskowych S∏u˝b Informacyjnych,

posiadajàcych Êrodki przymusu bezpoÊredniego okreÊlone w odr´bnych przepisach, podczas wykonywania

czynnoÊci s∏u˝bowych na pok∏adzie statku powietrznego.

§ 47. Przewoênik podaje informacje o liÊcie przedmiotów, których przewóz jest zabroniony w transporcie lotniczym, oraz sposobie post´powania z tymi przedmiotami do wiadomoÊci pasa˝era, umieszczajàc je w miejscach odpraw biletowo-baga˝owych,

punktach kontroli bezpieczeƒstwa i na biletach lotniczych.

§ 48. 1. Sposób post´powania w stosunku do pasa˝era, u którego stwierdzi si´ podczas kontroli bezpieczeƒstwa baga˝u kabinowego przedmioty wymienione w § 46 ust. 1 pkt 1—3, okreÊlajà odr´bne przepisy.

2. Pasa˝era, który odmawia usuni´cia z baga˝u kabinowego lub rzeczy osobistych przedmiotów, o których mowa w § 46 ust. 1 pkt 4, nie wpuszcza si´ na pok∏ad statku powietrznego.

§ 49. W baga˝u rejestrowanym jest zabroniony

przewóz nast´pujàcych kategorii przedmiotów

1) urzàdzeƒ wybuchowych wojskowych i samodzia∏owych, urzàdzeƒ detonujàcych i ich elementów, materia∏ów i substancji wybuchowych i detonujàcych

oraz ∏atwo palnych;

2) materia∏ów pirotechnicznych;

3) Êrodków dra˝niàcych lub og∏uszajàcych;

4) substancji chemicznych palnych i ˝ràcych;

5) innych materia∏ów chemicznych, biologicznych lub

radiacyjnych.

§ 50. Sposób post´powania z materia∏ami niebezpiecznymi ujawnionymi podczas kontroli bezpieczeƒstwa okreÊlajà odr´bne przepisy.

Rozdzia∏ 6

Metody i Êrodki ochrony przewozu broni palnej

w transporcie lotniczym

§ 51. Broƒ palnà w transporcie lotniczym przewozi

si´ z zachowaniem metod i Êrodków ochrony okreÊlonych w przepisach dotyczàcych przewozu broni

w Êrodkach transportu publicznego oraz w Krajowym

Programie.

§ 52. Niedopuszczalny jest przewóz broni palnej

w kabinie pilota oraz w miejscu dost´pnym dla pasa˝erów i cz∏onków za∏ogi.

§ 53. Pasa˝er zamierzajàcy przewieêç broƒ palnà

lub amunicj´ jest obowiàzany zg∏osiç to przewoênikowi w punkcie odprawy biletowo-baga˝owej.

Poz. 1549

4. Broƒ osób, o których mowa w § 54 ust. 2, przewozi si´ na pok∏adzie statku powietrznego bez naboju

w komorze nabojowej i w stanie zabezpieczonym.

§ 56. 1. Broƒ palnà i amunicj´ przyj´te do przewozu na lotnisku odlotu zwraca si´ pasa˝erowi na lotnisku

docelowym po przekroczeniu przez niego granicy strefy zastrze˝onej lotniska.

2. Broƒ palnà i amunicj´ zatrzymanà na lotnisku

przechowuje si´ w pomieszczeniach, do których dost´p jest strze˝ony przez s∏u˝b´ ochrony lotniska.

§ 57. Sposób post´powania z bronià przyj´tà do

przewozu oraz przekazania jej w∏aÊcicielowi na lotnisku docelowym okreÊla przewoênik lotniczy w swoim

programie ochrony, ustalonym w porozumieniu z zarzàdzajàcym lotniskiem.

§ 54. 1. Policja, Stra˝ Graniczna lub S∏u˝ba Celna

1) sprawdza, czy pasa˝er, o którym mowa w § 53, posiada wymagane pozwolenie na broƒ, a w ruchu

mi´dzynarodowym równie˝ zgod´ na jej przewóz,

wydanà przez organ Policji, lub zaÊwiadczenie wydane przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej;

2) sprawdza, czy przewo˝ona broƒ jest roz∏adowana

i zabezpieczona.

2. Przepisów ust. 1 nie stosuje si´ w odniesieniu do

˝o∏nierzy Wojskowych S∏u˝b Informacyjnych i funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeƒstwa Wewn´trznego,

Agencji Wywiadu, Policji, Stra˝y Granicznej oraz Biura

Ochrony Rzàdu podczas wykonywania czynnoÊci s∏u˝bowych.

Rozdzia∏ 7

Metody i Êrodki ochrony przewozu ∏adunków,

przesy∏ek kurierskich i ekspresowych oraz poczty

§ 58. 1. ¸adunki, przesy∏ki kurierskie i ekspresowe

oraz poczta, zwane dalej „∏adunkiem”, przed umieszczeniem na pok∏adzie statku powietrznego poddaje si´

kontroli bezpieczeƒstwa.

2. Od kontroli bezpieczeƒstwa mo˝na odstàpiç

w przypadku

1) ∏adunków transferowych, poddanych kontroli bezpieczeƒstwa na lotnisku wylotu;

3. W przypadku przewo˝enia broni przez osoby

uprawnione do jej posiadania na pok∏adzie statku powietrznego, o których mowa w ust. 2, przewoênik

2) zw∏ok ludzkich;

1) zapoznaje t´ osob´, przed wejÊciem na pok∏ad statku powietrznego, z przepisami dotyczàcymi przewozu broni;

4) krwi i produktów krwiopochodnych, organów przeznaczonych do przeszczepów, produktów leczniczych;

2) informuje dowódc´ statku powietrznego o liczbie

osób posiadajàcych broƒ, które znajdujà si´ na pok∏adzie, oraz zajmowanych przez nich miejscach;

5) przesy∏ek wartoÊciowych, poddanych wczeÊniej

kontroli bezpieczeƒstwa;

3) nie podaje tym osobom alkoholu w czasie lotu.

6) materia∏ów radioaktywnych;

§ 55. 1. Broƒ palnà oraz amunicj´ do tej broni przewozi si´ w luku baga˝owym, do którego pasa˝er nie

ma dost´pu w czasie lotu.

7) przesy∏ek pocztowych, kontrolowanych w sposób

okreÊlony w odr´bnych przepisach.

2. Przed umieszczeniem w luku baga˝owym broni,

o której mowa w ust. 1, wykonuje si´ nast´pujàce czynnoÊci

3) ˝ywych zwierzàt;

§ 59. 1. Kontrola, o której mowa w § 58 ust. 1, polega na sprawdzeniu, czy ∏adunek nie zawiera broni, materia∏ów wybuchowych oraz przedmiotów i urzàdzeƒ

niebezpiecznych, przy zastosowaniu

1) posiadacz broni, pod nadzorem Stra˝y Granicznej

lub Policji, roz∏adowuje broƒ w wyznaczonym do

tego celu miejscu;

1) kontroli manualnej;

2) Stra˝ Graniczna lub Policja sprawdza, czy dodatkowa amunicja jest fabrycznie zapakowana.

3) komory symulacyjnej;

3. W luku baga˝owym broƒ krótkà wraz z amunicjà

umieszcza si´ w pojemniku zamykanym na klucz i przytwierdzonym na sta∏e do jego pod∏o˝a.

2) urzàdzenia rentgenowskiego,

4) wykrywaczy Êladowych iloÊci i par materia∏ów wybuchowych;

5) specjalnie szkolonych psów.

2. Kontrol´ wykonuje si´ przy zastosowaniu jednego lub kilku rodzajów kontroli wymienionych w ust. 1.

renem lotniska lub na granicy strefy zastrze˝onej

i ogólnodost´pnej,

3. Je˝eli ze wzgl´du na charakter ∏adunku nie mo˝na wykonaç kontroli w sposób, o którym mowa

w ust. 1, ∏adunek ten przetrzymuje si´ przez 24 godziny

w wyznaczonym do tego celu miejscu.

b) w zamykanych pojazdach — w przypadku prowadzenia dzia∏alnoÊci na terenie strefy zastrze˝onej.

§ 60. Przyj´te do przewozu ∏adunki na terenie lotniska sà transportowane pod nadzorem s∏u˝by ochrony

lotniska.

Rozdzia∏ 8

Metody i Êrodki ochrony przewozu poczty s∏u˝bowej

i materia∏ów przewoênika

§ 61. Poczt´ s∏u˝bowà i materia∏y przewoênika lotniczego, zwane dalej „przesy∏kami”, przed umieszczeniem na pok∏adzie statku powietrznego poddaje si´

kontroli bezpieczeƒstwa okreÊlonej w § 59 ust.1 i 2.

§ 62. Transport przesy∏ek, poddanych kontroli bezpieczeƒstwa, na pok∏ad statku powietrznego odbywa

si´ pod nadzorem s∏u˝by ochrony lotniska.

Rozdzia∏ 9

Metody i Êrodki ochrony towarów dost´pnych

na lotnisku i zaopatrzenia pok∏adowego

§ 63. Zaopatrzenie pok∏adowe, a tak˝e towary dostarczane do sklepów, restauracji i barów znajdujàcych

si´ w strefie zastrze˝onej lotniska, zwane dalej „towarami”, sà poddawane wyrywkowej kontroli bezpieczeƒstwa.

§ 64. Podmiot prowadzàcy lotniczà dzia∏alnoÊç gospodarczà przed podj´ciem dzia∏alnoÊci w zakresie dostaw zaopatrzenia pok∏adowego przedstawia Prezesowi ULC do zatwierdzenia program ochrony przed aktami bezprawnej ingerencji.

§ 65. W celu realizacji kontroli bezpieczeƒstwa podmiot, o którym mowa w § 64, stosuje nast´pujàce dzia∏ania

1) powo∏uje osob´ odpowiedzialnà za nadzór nad

ochronà prowadzonej dzia∏alnoÊci przed aktami

bezprawnej ingerencji;

2) szkoli zatrudniane osoby w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego przed aktami bezprawnej ingerencji;

§ 66. 1. Zaopatrzenie pok∏adowe dostarczone na

pok∏ad statku powietrznego jest sprawdzane przez za∏og´ statku powietrznego.

2. Sprawdzenie, o którym mowa w ust. 1, polega

na

1) kontroli zabezpieczeƒ umieszczonych na opakowaniach zaopatrzenia pok∏adowego;

2) porównaniu, czy numery znajdujàce si´ na zabezpieczeniach zaopatrzenia pok∏adowego sà zgodne

z dokumentami do nich za∏àczonymi.

Rozdzia∏ 10

Metody i Êrodki ochrony dzia∏alnoÊci zwiàzanej

ze sprzàtaniem pok∏adów statków powietrznych

§ 67. Podmiot prowadzàcy lotniczà dzia∏alnoÊç gospodarczà przed podj´ciem dzia∏alnoÊci w zakresie

sprzàtania pok∏adów statków powietrznych przedstawia Prezesowi ULC do zatwierdzenia, uzgodniony z zarzàdzajàcym lotniskiem, program ochrony przed aktami bezprawnej ingerencji.

§ 68. 1. Podmiot gospodarczy prowadzàcy lotniczà

dzia∏alnoÊç gospodarczà w zakresie sprzàtania pok∏adów statków powietrznych chroni t´ dzia∏alnoÊç przed

wykorzystaniem jej w celu przeprowadzenia aktu bezprawnej ingerencji.

2. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, chroni prowadzonà dzia∏alnoÊç, stosujàc dzia∏ania wymienione

w § 65 pkt 1—4.

3. Materia∏y s∏u˝àce do sprzàtania pok∏adów statków powietrznych poddaje si´ kontroli bezpieczeƒstwa

przed wprowadzeniem na teren strefy zastrze˝onej.

Rozdzia∏ 11

Metody i Êrodki ochrony lotnictwa stosowane wobec

cz∏onków misji dyplomatycznych i urz´dów konsularnych oraz osób zrównanych z nimi na podstawie

porozumieƒ mi´dzynarodowych

3) zapewnia, ˝e osoby majàce dost´p do stref zastrze˝onych lotniska przestrzegajà zaleceƒ w zakresie

ochrony lotnictwa cywilnego przed aktami bezprawnej ingerencji wydanych przez zarzàdzajàcego lotniskiem;

§ 69. 1. Cz∏onkowie misji dyplomatycznych i urz´dów konsularnych oraz osoby zrównane z nimi na podstawie porozumieƒ mi´dzynarodowych, zwani dalej

„dyplomatami”, sà poddawani kontroli bezpieczeƒstwa w sposób okreÊlony w § 33.

4) wprowadza system kontroli dost´pu do obiektów,

w których prowadzi dzia∏alnoÊç;

2. Kontroli bezpieczeƒstwa nie poddaje si´ cz∏onków delegacji oficjalnych, wymienionych na potwierdzonych listach zaproszonych goÊci, sk∏adajàcych wizyty na zaproszenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesa Rady Ministrów, Sejmu, Senatu oraz

cz∏onków Rady Ministrów.

5) przewozi towary pod nadzorem

a) w zamykanych i plombowanych pojazdach —

w przypadku prowadzenia dzia∏alnoÊci poza te-

§ 70. 1. Baga˝ kabinowy i rejestrowany dyplomatów jest poddawany kontroli bezpieczeƒstwa w sposób

okreÊlony w § 38 i 41.

§ 74. 1. Pasa˝era niebezpiecznego wprowadza si´

na pok∏ad statku powietrznego przed innymi pasa˝erami.

2. Nie poddaje si´ kontroli bezpieczeƒstwa przesy∏ek stanowiàcych poczt´ dyplomatycznà.

2. Pasa˝era niebezpiecznego wyprowadza si´ na

lotnisku docelowym po opuszczeniu pok∏adu statku

powietrznego przez innych pasa˝erów.

3. W przypadku podejrzenia, ˝e zawartoÊç przesy∏ki stanowiàcej poczt´ dyplomatycznà zagra˝a bezpieczeƒstwu statku powietrznego, odmawia si´ jej przewozu.

Rozdzia∏ 12

Metody i Êrodki ochrony stosowane wobec

pasa˝erów niebezpiecznych

§ 71. 1. Policja lub Stra˝ Graniczna zawiadamia, na

piÊmie, przewoênika lotniczego o zamiarze przewozu

osoby zatrzymanej lub tymczasowo aresztowanej, skazanej, wydalanej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

lub której odmówiono prawa wjazdu na to terytorium,

zwanej dalej „pasa˝erem niebezpiecznym”.

2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, mo˝e byç dokonane dost´pnymi Êrodkami ∏àcznoÊci, w formie innej ni˝ pisemna. Zawiadomienie takie wymaga potwierdzenia na piÊmie niezw∏ocznie po ustaniu okolicznoÊci uniemo˝liwiajàcych jego dokonania w formie pisemnej.

3. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera nast´pujàce informacje

1) dane osobowe pasa˝era niebezpiecznego;

2) powód przewozu;

3) rodzaj ochrony;

§ 75. 1. Na pok∏adzie statku powietrznego wobec

pasa˝era niebezpiecznego stosuje si´, w szczególnoÊci, nast´pujàce Êrodki ochrony

1) umieszcza si´ z dala od wyjÊç awaryjnych;

2) nie podaje si´ alkoholu;

3) eskorcie pasa˝era niebezpiecznego zapewnia si´

sta∏y kontakt z za∏ogà statku powietrznego.

2. O przewozie pasa˝era niebezpiecznego nie informuje si´ innych pasa˝erów.

Rozdzia∏ 13

Wymagania bezpieczeƒstwa wobec sprz´tu

stosowanego do ochrony lotnictwa cywilnego

§ 76. Wymagania bezpieczeƒstwa wobec sprz´tu

stosowanego do ochrony lotnictwa cywilnego sà okreÊlone w za∏àczniku do Krajowego Programu.

§ 77. Prezes ULC, w porozumieniu z Komendantami G∏ównymi Stra˝y Granicznej i Policji, zapewnia nadzór nad spe∏nianiem wymagaƒ bezpieczeƒstwa przez

sprz´t stosowany do ochrony lotnictwa cywilnego.

§ 78. Sprz´t, o którym mowa w § 76, obs∏ugujà osoby posiadajàce udokumentowane przeszkolenie w tym

zakresie.

Rozdzia∏ 14

4) o ryzyku zwiàzanym z transportem.

4. Dane osobowe pasa˝era niebezpiecznego, o których mowa w ust. 3, ze wzgl´du na wa˝ny interes bezpieczeƒstwa podlegajà szczególnej ochronie.

5. Przewoênik lotniczy przekazuje informacje, o których mowa w ust. 3, na lotnisko docelowe w sposób

okreÊlony w programie ochrony przewoênika lotniczego.

§ 72. 1. Przewoênik dopuszcza pasa˝era niebezpiecznego do przewozu, je˝eli w czasie lotu nie zagra˝a on bezpieczeƒstwu innych pasa˝erów.

2. Przewoênik mo˝e uzale˝niç dopuszczenie pasa˝era niebezpiecznego do przewozu od zapewnienia

przez Policj´ lub Stra˝ Granicznà Êrodków ochrony wobec tego pasa˝era.

§ 73. Przed wejÊciem na pok∏ad statku powietrznego pasa˝er niebezpieczny i jego baga˝ sà poddawani

kontroli bezpieczeƒstwa, w sposób okreÊlony w § 33,

38 i 41.

Metody i Êrodki ochrony statków powietrznych

lotnictwa ogólnego

§ 79. Zarzàdzajàcy lotniskiem wyznacza na p∏ycie

lotniska miejsca postoju statków powietrznych wykonujàcych przewozy inne ni˝ okreÊlone w art. 2 pkt 14

i 15 ustawy, zwanych dalej „statkami lotnictwa ogólnego”, oddalone od p∏yt postojowych statków powietrznych przeznaczonych do regularnego transportu lotniczego.

§ 80. 1. Osoba podró˝ujàca statkiem lotnictwa ogólnego po poddaniu si´ kontroli bezpieczeƒstwa przebywa w miejscu uniemo˝liwiajàcym jej kontaktowanie

si´ z pasa˝erami korzystajàcymi z przewozów, o których mowa w art. 2 pkt 14 i 15 ustawy.

2. Kontrola bezpieczeƒstwa i obs∏uga osób, o których mowa w ust. 1, jest przeprowadzana w oddzielnym terminalu.

3. W przypadku gdy lotnisko nie posiada oddzielnego terminalu, osoby te

1) przechodzà wydzielonà cz´Êcià terminalu pasa˝erskiego pod nadzorem s∏u˝by ochrony lotniska;

2. Kontrol´ bezpieczeƒstwa przeprowadza s∏u˝ba

ochrony.

2) przy przechodzeniu do strefy sterylnej sà poddawane kontroli bezpieczeƒstwa.

§ 86. Na kartach pok∏adowych oraz przywieszkach

baga˝owych zaznacza si´, ˝e odprawa zosta∏a dokonana poza lotniskiem.

§ 81. Osoby, o których mowa w § 80 ust. 1, przewozi si´ lub doprowadza do i ze statku powietrznego pod

nadzorem s∏u˝by ochrony.

Rozdzia∏ 15

Metody i Êrodki ochrony odprawy poza lotniskiem

§ 82. 1. Odprawy biletowo-baga˝owe za∏ogi statku

powietrznego, pasa˝erów oraz ich baga˝u mo˝na dokonaç poza terenem lotniska po

§ 87. Baga˝ rejestrowany odprawiony i poddany

kontroli bezpieczeƒstwa poza lotniskiem przechowuje

si´ w wyznaczonym do tego celu miejscu strze˝onym

przed dost´pem osób nieupowa˝nionych.

§ 88. 1. Baga˝, o którym mowa w § 87, przewozi na

lotnisko przewoênik lotniczy pod nadzorem s∏u˝by

ochrony.

1) uzyskaniu zgody Prezesa ULC wydanej w porozumieniu z

2. Przed za∏adowaniem baga˝u do pojazdu przeznaczonego do jego transportu przewoênik lotniczy lub

s∏u˝ba ochrony dokonuje kontroli bezpieczeƒstwa tego

pojazdu.

a) Komendantem G∏ównym Stra˝y Granicznej oraz

dyrektorem w∏aÊciwej miejscowo izby celnej —

w ruchu mi´dzynarodowym,

3. Po za∏adowaniu baga˝u osoba wyznaczona przez

przewoênika lotniczego zamyka i plombuje pojazd.

b) w∏aÊciwym miejscowo komendantem wojewódzkim Policji — w ruchu krajowym;

2) przeprowadzeniu kontroli miejsca odprawy przez

pracowników Urz´du Lotnictwa Cywilnego i s∏u˝b´

ochrony.

2. Kontrol´, o której mowa w ust. 1 pkt 2, przeprowadza si´ raz w roku.

§ 83. Przewoênik lotniczy, który po spe∏nieniu warunków okreÊlonych w § 82 ust. 1 prowadzi odpraw´

biletowo-baga˝owà poza terenem lotniska, zapewnia

ochron´ dokumentów wykorzystywanych przy tej odprawie.

§ 84. 1. Odprawa biletowo-baga˝owa poza lotniskiem obejmuje sprawdzenie to˝samoÊci pasa˝era

oraz uzyskanie informacji o sposobie zapakowania i zawartoÊci baga˝u rejestrowanego.

2. Przewoênik lotniczy opracowuje list´ pytaƒ kontrolnych, niezb´dnych do uzyskania informacji o sposobie zapakowania i zawartoÊci baga˝u rejestrowanego. List´ pytaƒ kontrolnych przewoênik lotniczy

umieszcza w programie ochrony przewoênika lotniczego.

§ 85. 1. Je˝eli pasa˝er odmawia odpowiedzi na pytania dotyczàce sposobu zapakowania i zawartoÊci baga˝u rejestrowego lub jego odpowiedzi budzà wàtpliwoÊci, stosuje si´ nast´pujàce Êrodki bezpieczeƒstwa

1) baga˝ rejestrowany pasa˝era poddaje si´ kontroli

bezpieczeƒstwa w miejscu odprawy pasa˝erskiej

lub

2) baga˝ rejestrowany pasa˝era poddaje si´ kontroli

bezpieczeƒstwa na lotnisku, lub

3) pasa˝era i jego baga˝ rejestrowany odprawia si´

na lotnisku.

§ 89. 1. Na lotnisku baga˝ rejestrowany dostarcza

si´ osobie b´dàcej przedstawicielem przewoênika lub

obs∏ugi naziemnej.

2. Osoba, o której mowa w ust. 1, dokonuje sprawdzenia stanu zabezpieczenia pojazdu.

3. W przypadku naruszenia zabezpieczenia pojazdu, przed umieszczeniem baga˝u na pok∏adzie statku

powietrznego, dokonuje si´ jego ponownej kontroli

bezpieczeƒstwa.

Rozdzia∏ 16

Program kontroli jakoÊci w zakresie ochrony

lotnictwa cywilnego

§ 90. Prezes ULC opracowuje i realizuje program

kontroli jakoÊci w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego, zwany dalej „krajowym programem kontroli”,

w porozumieniu z

1) ministrem w∏aÊciwym do spraw wewn´trznych

w odniesieniu do podleg∏ych mu s∏u˝b oraz lotnisk

wspó∏u˝ytkowanych;

2) Ministrem Obrony Narodowej w odniesieniu do

podleg∏ych mu lotnisk wspó∏u˝ytkowanych.

§ 91. Celem programu kontroli jest

1) sprawdzenie, czy Krajowy Program jest wdra˝any

przez zarzàdzajàcych lotniskami, przewoêników

lotniczych oraz podmioty prowadzàce lotniczà

dzia∏alnoÊç gospodarczà;

2) sprawdzenie skutecznoÊci stosowanych metod

i Êrodków ochrony lotnictwa cywilnego;

3) wskazanie metod i Êrodków dzia∏ania zapewniajàcych zwi´kszenie skutecznoÊci systemu ochrony

lotnictwa cywilnego i usuni´cie stwierdzonych

w tym systemie braków;

4) wskazanie zmian niezb´dnych w Krajowym Programie.

§ 92. Program kontroli jest realizowany poprzez

1) przeglàdy;

2) inspekcje;

3) testy;

4) çwiczenia.

§ 93. 1. Inspekcje, przeglàdy, testy i çwiczenia na

lotniskach, u przewoêników lotniczych oraz innych

podmiotów prowadzàcych lotniczà dzia∏alnoÊç gospodarczà przeprowadzajà pracownicy Urz´du Lotnictwa

Cywilnego.

2. Inspekcje, przeglàdy, testy i çwiczenia w zakresie

czynnoÊci realizowanych przez Stra˝ Granicznà i Policj´ na lotnisku przeprowadzajà osoby wyznaczone

przez Komendantów G∏ównych Stra˝y Granicznej i Policji, dzia∏ajàce w porozumieniu z pracownikami Urz´du Lotnictwa Cywilnego.

3. CzynnoÊci, o których mowa w ust. 1, na lotniskach wspó∏u˝ytkowanych wykonujà osoby upowa˝nione przez Prezesa ULC, dzia∏ajàc w porozumieniu ze

s∏u˝bami podleg∏ymi Ministrowi Obrony Narodowej.

Poz. 1549

2. Decyzj´ o wprowadzeniu warty ochronnej podejmuje Prezes ULC w uzgodnieniu z ministrem w∏aÊciwym do spraw wewn´trznych.

3. Warunki, sposób przebywania i poruszania si´

wart ochronnych na lotnisku Rzeczypospolitej Polskiej

wprowadzonych przez obcego przewoênika na pok∏adzie swojego statku powietrznego okreÊla umowa mi´dzynarodowa o komunikacji lotniczej.

§ 98. 1. Wart´ ochronnà mogà pe∏niç osoby uzbrojone, które odby∏y szkolenie w zakresie znajomoÊci pok∏adu statku powietrznego, skutków u˝ycia broni palnej na pok∏adzie statku powietrznego oraz sposobów

unieszkodliwiania osoby niebezpiecznej bez u˝ycia

broni palnej.

2. Osoby wchodzàce w sk∏ad warty ochronnej, podczas wykonywania obowiàzków na pok∏adzie statku

powietrznego, podlegajà dowódcy tego statku, w zakresie okreÊlonym w art. 115 ustawy.

§ 99. Koszty zwiàzane ze szkoleniem osób wchodzàcych w sk∏ad warty ochronnej oraz ich wyposa˝eniem sà pokrywane z cz´Êci bud˝etu paƒstwa, której

dysponentem jest minister w∏aÊciwy do spraw wewn´trznych.

Rozdzia∏ 18

4. Inspekcje, przeglàdy i testy przeprowadza si´

z urz´du lub na wniosek.

Metody

i Êrodki przeciwdzia∏ania sytuacjom kryzysowym

§ 94. Z przeprowadzonych czynnoÊci, o których

mowa w § 93 ust. 1, sporzàdza si´ protokó∏.

§ 100. W celu przeciwdzia∏ania sytuacjom kryzysowym podmioty wchodzàce w sk∏ad systemu ochrony

lotnictwa cywilnego przygotowujà plan przeciwdzia∏ania tym sytuacjom oraz organizujà szkolenia w tym zakresie.

Rozdzia∏ 17

Ocena zagro˝enia i obieg informacji w systemie

ochrony lotnictwa cywilnego

§ 95. 1. Oceny stopnia zagro˝enia aktami bezprawnej ingerencji na terenie Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje Prezes ULC.

2. Zarzàdzajàcy lotniskami i przewoênicy lotniczy

przekazujà Prezesowi ULC wszelkie informacje zwiàzane z zagro˝eniem aktami bezprawnej ingerencji.

§ 96. 1. Prezes ULC okreÊla, na podstawie oceny

stopnia zagro˝enia, loty wysokiego ryzyka oraz metody i Êrodki, które powinny byç podj´te w celu przeciwdzia∏ania aktom bezprawnej ingerencji.

2. Prezes ULC, na wniosek obcego paƒstwa, które

uzna∏o lot za lot wysokiego ryzyka, wprowadza dodatkowe metody i Êrodki, na zasadach okreÊlonych w Krajowym Programie, w celu przeciwdzia∏ania aktom bezprawnej ingerencji na lotnisku, z którego lub do którego odbywa si´ ten lot.

§ 97. 1. Na pok∏ad statku powietrznego odbywajàcego lot wysokiego ryzyka wprowadza si´ wart´

ochronnà, sk∏adajàcà si´ z osób wchodzàcych w sk∏ad

s∏u˝b podleg∏ych lub nadzorowanych przez ministra

w∏aÊciwego do spraw wewn´trznych.

§ 101. W przypadku wystàpienia sytuacji kryzysowej

1) Prezes ULC w porozumieniu z ministrem w∏aÊciwym do spraw wewn´trznych koordynuje dzia∏ania zmierzajàce do rozwiàzania tej sytuacji;

2) minister w∏aÊciwy do spraw wewn´trznych dostarcza informacji w tym zakresie oraz zapewnia udzia∏

podleg∏ych mu i nadzorowanych przez niego s∏u˝b;

3) Minister Obrony Narodowej — na lotnisku wspó∏u˝ytkowanym — poprzez podleg∏e mu s∏u˝by

udziela pomocy w organizowaniu wspó∏dzia∏ania

do rozwiàzania tej sytuacji;

4) minister w∏aÊciwy do spraw zagranicznych informuje rzàdy paƒstw, których dotyczy ta sytuacja,

oraz utrzymuje kontakt z ich przedstawicielstwami

dyplomatycznymi na terenie Rzeczypospolitej Polskiej;

5) zapewnia si´ podj´cie medycznych dzia∏aƒ ratowniczych, na zasadach okreÊlonych w ustawie z dnia

25 lipca 2001 r. o Paƒstwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 113, poz. 1207, z póên. zm.2));

———————

2) Zmiany wymienionej ustawy zosta∏y og∏oszone w Dz. U.

z 2001 r. Nr 154, poz. 1801, z 2002 r. Nr 241, poz. 2073 oraz

z 2003 r. Nr 45, poz. 391 i Nr 124, poz. 1152.

6) Prezes Paƒstwowej Agencji Atomistyki dokonuje

oceny stopnia zagro˝enia zwiàzanego z zagro˝eniem radiacyjnym.

Poz. 1549

a) s∏u˝by ochrony,

b) S∏u˝by Celnej,

c) lotniskowego organu s∏u˝b ruchu lotniczego,

§ 102. Zarzàdzajàcy lotniskiem opracowuje, w uzgodnieniu z Policjà i Stra˝à Granicznà oraz w porozumieniu ze wspó∏u˝ytkownikami lotniska, plan przeciwdzia∏ania sytuacji kryzysowej. Plan ten stanowi cz´Êç programu ochrony lotniska.

§ 103. Plan przeciwdzia∏ania sytuacji kryzysowej

uwzgl´dnia warunki i tryb wspó∏pracy oraz koordynacji dzia∏aƒ poszczególnych podmiotów wchodzàcych

w sk∏ad systemu ochrony lotniska, sposób reagowania

na zagro˝enia, sposoby post´powania w sytuacji zagro˝enia oraz informowania o zagro˝eniu osób odpowiedzialnych za system ochrony lotniska.

§ 104. 1. Zarzàdzajàcy lotniskiem u˝ytku publicznego organizuje i zapewnia wyposa˝enie sta∏ego centrum koordynacji antykryzysowej, zwanego dalej „centrum”, przeznaczonego do kierowania dzia∏aniami majàcymi na celu rozwiàzanie zaistnia∏ej sytuacji kryzysowej.

d) jednostek ochrony przeciwpo˝arowej okreÊlonych w programie ochrony lotniska,

e) s∏u˝b medycznych i sanitarnych okreÊlonych

w programie ochrony lotniska,

f) przewoênika i innych podmiotów prowadzàcych

lotniczà dzia∏alnoÊç gospodarczà.

3. Sztab wspó∏dzia∏a z organami administracji rzàdowej oraz organem zarzàdzania w zakresie przeciwdzia∏ania aktom bezprawnej ingerencji oraz ich skutkom.

4. Wewn´trznà organizacj´ i sposób funkcjonowania sztabu i centrum okreÊla program ochrony lotniska.

§ 106. 1. Przewoênik lotniczy, w porozumieniu z innymi u˝ytkownikami lotniska podstawowego dla jego

dzia∏alnoÊci, opracowuje plany post´powania w przypadku zaistnienia sytuacji kryzysowej.

2. W celu realizacji zadaƒ centrum przygotowuje

2. Plany, o których mowa w ust. 1, stanowià cz´Êç

programu ochrony przewoênika lotniczego.

si´

1) pomieszczenia do pracy sztabu, socjalne i dla negocjatora;

2) miejsca do pracy t∏umaczy.

3. Pomieszczenia i miejsca, o których mowa

w ust. 2, wyposa˝a si´ w

1) niezb´dne Êrodki ∏àcznoÊci przewodowej i bezprzewodowej;

2) mapy i plany lotniska oraz otaczajàcego go terenu;

3) informacje o lotach z danego lotniska;

4) sprz´t radiowo-telewizyjny;

5) plany wn´trz wszystkich typów statków powietrznych;

6) kopie programu ochrony lotniska i programów

ochrony przewoêników lotniczych prowadzàcych

na nim dzia∏alnoÊç;

7) spis telefonów wewn´trznych i zewn´trznych.

§ 105. 1. Zarzàdzajàcy lotniskiem, w przypadku wystàpienia sytuacji kryzysowej, zwo∏uje sztab kryzysowy, zwany dalej „sztabem”, który prowadzi dzia∏ania

w centrum.

2. W sk∏ad sztabu wchodzà

1) zarzàdzajàcy lotniskiem lub wyznaczona przez niego osoba odpowiedzialna za ochron´ lotniska;

2) przedstawiciele

3. Plany opracowuje si´ przy uwzgl´dnieniu

1) warunków i trybu wspó∏pracy oraz sposobu koordynacji dzia∏aƒ poszczególnych podmiotów wchodzàcych w sk∏ad systemu ochrony lotniska;

2) sposobu reagowania na sytuacj´ kryzysowà;

3) metod i Êrodków rozwiàzywania sytuacji kryzysowej;

4) sposobów informowania o sytuacji kryzysowej

podmiotów wchodzàcych w sk∏ad systemu ochrony lotniska.

§ 107. Przewoênik lotniczy, w swojej siedzibie, organizuje i zapewnia wyposa˝enie centrum koordynacji

kryzysowej, przeznaczonego do kierowania dzia∏aniami majàcymi na celu rozwiàzanie sytuacji kryzysowej.

§ 108. 1. Osoba kierujàca sztabem, o którym mowa

w § 105, w uzgodnieniu ze s∏u˝bami wchodzàcymi

w sk∏ad systemu ochrony lotniska, ustala, na podstawie uzyskanych informacji, sposób post´powania

w sytuacji kryzysowej.

2. Sposób post´powania, o którym mowa w ust. 1,

obejmuje dzia∏ania przewidziane w programie ochrony

lotniska.

3. Sposób u˝ycia i dzia∏ania si∏ Policji uczestniczàcych w rozwiàzywaniu sytuacji kryzysowej ustala,

w uzgodnieniu z osobà, o której mowa w ust. 1, funkcjonariusz Policji dowodzàcy tymi si∏ami.

Rozdzia∏ 19

Warunki i tryb przekazywania informacji o sytuacji

kryzysowej

§ 109. Po uzyskaniu informacji o akcie bezprawnej

ingerencji zaistnia∏ym na lotnisku lub pok∏adzie statku

powietrznego

1) Prezes ULC — powiadamia ministra w∏aÊciwego do

spraw transportu;

2) zarzàdzajàcy lotniskiem — zwo∏uje sztab;

3) s∏u˝ba ochrony — podejmuje dzia∏ania okreÊlone

w programie ochrony lotniska.

§ 110. Dowódca statku powietrznego zagro˝onego

aktem bezprawnej ingerencji przekazuje wszelkimi dost´pnymi Êrodkami ∏àcznoÊci informacje o zagro˝eniu

lotniskowym organom s∏u˝b ruchu lotniczego.

§ 111. 1. Lotniskowy organ s∏u˝b ruchu lotniczego,

który otrzyma∏ informacj´ o akcie bezprawnej ingerencji na pok∏adzie statku powietrznego znajdujàcego si´

w locie, przekazuje t´ informacj´ do organu zarzàdzania.

2. Organ zarzàdzania

1) przekazuje informacj´ s∏u˝bom ochrony lotniska,

do którego statek powietrzny kieruje si´, z zastrze˝eniem § 112;

2) przekazuje informacj´ paƒstwom, nad terytorium

których odbywa si´ lub b´dzie si´ odbywa∏ ten lot;

3) przekazuje informacj´ s∏u˝bom systemu obrony

powietrznej;

4) podejmuje dzia∏ania majàce na celu bezpieczne zakoƒczenie tego lotu.

§ 112. W przypadku gdy lotniskowy organ s∏u˝b

ruchu lotniczego, który otrzyma∏ informacj´ o akcie

bezprawnej ingerencji, o którym mowa w § 111 ust. 1,

dzia∏a na lotnisku, na które kieruje si´ zagro˝ony statek

powietrzny, informacj´ t´ organ ten przekazuje bezpoÊrednio s∏u˝bom ochrony tego lotniska.

Rozdzia∏ 20

Sposób informowania o sytuacji kryzysowej

§ 113. Prezes ULC w porozumieniu z ministrem

w∏aÊciwym do spraw zagranicznych przekazuje informacj´ o akcie bezprawnej ingerencji do

1) paƒstwa rejestracji statku powietrznego;

2) paƒstwa przewoênika lotniczego;

3) paƒstwa, którego obywatele zostali poszkodowani

lub zatrzymani w wyniku zdarzenia;

4) paƒstw, których obywatele znajdujà si´ na pok∏adzie statku powietrznego.

Poz. 1549

§ 114. Przewoênik lotniczy i zarzàdzajàcy lotniskiem przekazujà Prezesowi ULC informacj´ o sytuacji

kryzysowej, zawierajàcà opis zdarzenia i podj´tych

dzia∏aƒ, w terminie 15 dni od zaistnienia zdarzenia.

§ 115. Prezes ULC przesy∏a do Organizacji Mi´dzynarodowego Lotnictwa Cywilnego

1) raport wst´pny, w jednym z oficjalnych j´zyków tej

organizacji — w terminie 30 dni od dnia wystàpienia aktu bezprawnej ingerencji;

2) raport koƒcowy, w jednym z oficjalnych j´zyków tej

organizacji — w terminie 60 dni od dnia wystàpienia aktu bezprawnej ingerencji.

§ 116. Osoba kierujàca sztabem lub osoba przez

niego upowa˝niona udzielajà informacji o akcie bezprawnej ingerencji Êrodkom masowego przekazu.

Rozdzia∏ 21

Aktualizacja programów ochrony lotniska, przewoênika lotniczego oraz podmiotów prowadzàcych lotniczà

dzia∏alnoÊç gospodarczà

§ 117. 1. Programy ochrony lotniska, przewoênika

lotniczego, innych podmiotów prowadzàcych lotniczà

dzia∏alnoÊç gospodarczà oraz organu zarzàdzania sà

aktualizowane przy uwzgl´dnieniu istniejàcego zagro˝enia, jednak nie rzadziej ni˝ raz na dwa lata.

2. Programy, o których mowa w ust. 1, Prezes ULC

ocenia, pod kàtem przewidzianych w nich metod

i Êrodków ochrony, nie rzadziej ni˝ raz w roku.

Rozdzia∏ 22

Wspó∏praca mi´dzy Rzeczàpospolità Polskà a innymi

paƒstwami cz∏onkowskimi Organizacji Mi´dzynarodowego Lotnictwa Cywilnego

§ 118. 1. Za wspó∏prac´ z paƒstwami cz∏onkowskimi Organizacji Mi´dzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w zakresie ochrony przed aktami bezprawnej ingerencji oraz przeciwdzia∏ania tym aktom odpowiada

Prezes ULC.

2. Wspó∏praca, o której mowa w ust. 1, polega

w szczególnoÊci na

1) powiadamianiu o zagro˝eniu aktami bezprawnej

ingerencji i koordynowaniu dzia∏aƒ w celu przeciwdzia∏ania tym aktom;

2) uczestniczeniu w testach systemów ochrony;

3) udost´pnianiu informacji o sprz´cie i urzàdzeniach

s∏u˝àcych ochronie przed aktami bezprawnej ingerencji;

4) wskazaniu organów w∏adzy upowa˝nionych do

przekazania i odebrania informacji o zagro˝eniu.

§ 119. Prezes ULC udost´pnia na piÊmie Krajowy

Program na proÊb´ paƒstwa cz∏onkowskiego Organizacji Mi´dzynarodowego Lotnictwa Cywilnego.

Rozdzia∏ 23

Program szkolenia w zakresie ochrony

lotnictwa cywilnego

§ 120. 1. Prezes ULC nadzoruje realizacj´ programu

szkolenia w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego,

zwanego dalej „krajowym programem szkolenia”,

opracowanego w porozumieniu z ministrem w∏aÊciwym do spraw wewn´trznych.

2. Minister w∏aÊciwy do spraw wewn´trznych nadzoruje krajowy program szkolenia w stosunku do podleg∏ej mu s∏u˝by ochrony oraz lotnisk wspó∏u˝ytkowanych, a Minister Obrony Narodowej — w stosunku do

osób podleg∏ych na lotniskach wspó∏u˝ytkowanych.

3. Prezes ULC nadzoruje realizacj´ krajowego programu szkolenia w stosunku do pracowników zatrudnionych przez obcych przewoêników lotniczych wykonujàcych dzia∏alnoÊç na lotniskach.

§ 121. Celem krajowego programu szkolenia jest

zaznajomienie osób zatrudnionych w lotnictwie cywilnym z

1) mi´dzynarodowymi standardami ochrony lotnictwa cywilnego w normalnych warunkach i w sytuacji kryzysowej;

2) metodami i Êrodkami ochrony lotnictwa cywilnego

okreÊlonymi w Krajowym Programie.

§ 122. Krajowy program szkolenia obejmuje w szczególnoÊci nast´pujàce osoby

1) cz∏onków za∏óg statków powietrznych;

2) pracujàce na lotnisku;

3) pe∏niàce s∏u˝b´ na lotniskach;

4) zatrudnione poza terenem lotniska przez podmioty

prowadzàce lotniczà dzia∏alnoÊç gospodarczà.

§ 123. Krajowy program szkolenia okreÊla zakres,

tryb, cz´stotliwoÊç i formy szkoleƒ, zasady kontroli jakoÊci prowadzonych szkoleƒ oraz wymagane kwalifikacje osób szkolàcych, a tak˝e sposób sprawdzania

wiedzy i umiej´tnoÊci zdobytych w wyniku szkolenia.

§ 124. Krajowy program szkolenia obejmuje nast´pujàce rodzaje szkoleƒ

1) podstawowe;

2) okresowe;

Poz. 1549

2. Ze wzgl´du na zakres zadaƒ, o których mowa

w ust. 1, program szkolenia obejmuje nast´pujàce kategorie osób

1) kategoria 1 — osoby kierujàce ochronà lotnictwa

cywilnego oraz cz∏onków sztabów kryzysowych;

2) kategoria 2 — audytorów ochrony lotnictwa;

3) kategoria 3 — instruktorów ochrony lotnictwa;

4) kategoria 4 — pracowników s∏u˝by ochrony lotnictwa;

5) kategoria 5 — pozosta∏ych pracowników ochrony

lotnictwa;

6) kategoria 6 — cz∏onków za∏óg statków powietrznych;

7) kategoria 7 — pracowników obs∏ugi naziemnej

przewoênika lotniczego;

8) kategoria 8 — inne osoby zatrudnione przez przewoênika lotniczego lub zarzàdzajàcego lotniskiem;

9) kategoria 9 — pracowników firm obs∏ugujàcych lotniczy transport ∏adunków, przesy∏ek kurierskich

i poczty;

10) kategoria 10 — pracowników podmiotów prowadzàcych lotniczà dzia∏alnoÊç gospodarczà w zakresie zaopatrzenia pok∏adowego;

11) kategoria 11 — kontrolerów ruchu lotniczego;

12) kategoria 12 — funkcjonariuszy i pracowników cywilnych Stra˝y Granicznej i Policji zatrudnionych

na lotnisku;

13) kategoria 13 — operatorów urzàdzeƒ rentgenowskich s∏u˝àcych do wykonywania kontroli bezpieczeƒstwa osób i baga˝u;

14) kategoria 14 — funkcjonariuszy S∏u˝by Celnej;

15) kategoria 15 — ˝o∏nierzy i pracowników cywilnych

Ministerstwa Obrony Narodowej wykonujàcych

obowiàzki na lotniskach wspó∏u˝ytkowanych;

16) kategoria 16 — inne podmioty prowadzàce lotniczà

dzia∏alnoÊç gospodarczà.

§ 126. 1. Szkolenie podstawowe osób wymienionych w § 125 przeprowadza si´ przed podj´ciem przez

nie pracy w lotnictwie cywilnym.

2. Szkolenie okresowe w zakresie podstawowym

prowadzi si´ z cz´stotliwoÊcià zale˝nà od kategorii

osób szkolonych oraz w zale˝noÊci od potrzeb, przy

czym

3) doskonalàce;

1) dla cz∏onków za∏óg statków powietrznych — nie

rzadziej ni˝ raz na 2 lata;

4) specjalistyczne.

2) dla pozosta∏ych osób — nie rzadziej ni˝ raz na 3 lata.

§ 125. 1. Zakres szkolenia dostosowuje si´ do zadaƒ wykonywanych przez osoby, o których mowa

w § 122.

§ 127. Szkolenie doskonalàce i specjalistyczne

przeprowadza si´ dla osób wykonujàcych w szczegól-

noÊci zadania zwiàzane z rozpoznaniem pirotechnicznym oraz substancji i materia∏ów niebezpiecznych

w celu przygotowania do dzia∏aƒ antykryzysowych na

wszystkich szczeblach kierowniczych i wybranych stanowiskach wykonawczych.

§ 128. 1. Zarzàdzajàcy lotniskami, s∏u˝ba ochrony,

przewoênicy lotniczy oraz inne podmioty prowadzàce

lotniczà dzia∏alnoÊç gospodarczà organizujà i przeprowadzajà szkolenia zgodnie z krajowym programem

szkolenia.

2. Podmioty, o których mowa w ust.1, opracowujà

plany szkolenia, przy uwzgl´dnieniu

1) rodzajów szkoleƒ w zale˝noÊci od kategorii pracowników;

2) liczby osób wymagajàcych danego typu szkolenia;

3) kwalifikacji osób prowadzàcych szkolenie;

4) miejsca przeprowadzenia szkolenia;

5) Êrodków technicznych niezb´dnych do zorganizowania szkolenia,

6) zagadnieƒ obj´tych wczeÊniejszym szkoleniem —

w przypadku szkoleƒ odÊwie˝ajàcych.

3. Podmioty, o których mowa w ust. 1, gromadzà

z przeprowadzonych szkoleƒ dokumentacj´ zawierajàcà w szczególnoÊci

1) jej tematyk´ i zakres;

2) list´ uczestników;

3) czas trwania;

4) potwierdzenie ukoƒczenia szkolenia.

§ 129. 1. Prezes ULC, w ramach nadzoru sprawowanego nad realizacjà krajowego programu szkolenia,

Poz. 1549

zleca wykonanie kontroli u organizatora szkolenia

w celu oceny

1) sposobu i poziomu przekazywania wiedzy;

2) wyposa˝enia technicznego, przy u˝yciu którego odbywa si´ szkolenie;

3) kwalifikacji osób prowadzàcych szkolenia;

4) wyników szkolenia pod kàtem uzyskanej wiedzy

i zdobytych umiej´tnoÊci.

2. Minister w∏aÊciwy do spraw wewn´trznych i Minister Obrony Narodowej podejmujà dzia∏ania, o których mowa w ust. 1, w stosunku do podleg∏ych im jednostek.

Rozdzia∏ 24

Finansowanie ochrony lotnictwa cywilnego

§ 130. 1. Koszty zwiàzane z ochronà lotnictwa cywilnego sà finansowane z cz´Êci bud˝etu paƒstwa, której dysponentami sà minister w∏aÊciwy do spraw

transportu, minister w∏aÊciwy do spraw wewn´trznych

i Minister Obrony Narodowej, oraz ze Êrodków finansowych zarzàdzajàcych lotniskami cywilnymi, przewoêników lotniczych, a tak˝e Êrodków finansowych

i rzeczowych przekazanych na ten cel przez krajowe

i zagraniczne osoby fizyczne i prawne.

2. Poza Êrodkami wymienionymi w ust. 1, system

ochrony lotnictwa cywilnego jest finansowany z

1) cz´Êci op∏at za bilety lotnicze i op∏at pobieranych za

wykonywane operacje lotnicze, które przeznacza

si´ na udoskonalenie systemu ochrony lotnictwa;

2) cz´Êci op∏at za dodatkowe Êrodki ochrony realizowane przez zarzàdzajàcych lotniskami na rzecz

przewoêników lotniczych.

Za∏àcznik do Krajowego Programu

Ochrony Lotnictwa Cywilnego

WYMAGANIA BEZPIECZE¡STWA WOBEC SPRZ¢TU STOSOWANEGO DO OCHRONY

LOTNICTWA CYWILNEGO

I. SPRZ¢T S¸U˚ÑCY DO WYKRYWANIA METALU

Do tej kategorii zalicza si´ sprz´t wykorzystujàcy

dzia∏anie pola elektromagnetycznego, przeznaczonego

do wykrywania, na ciele osoby, broni i innych przedmiotów metalowych, które mogà byç u˝yte do pope∏nienia aktu bezprawnej ingerencji skierowanego przeciwko lotnictwu cywilnemu.

W celu przeprowadzenia kontroli bezpieczeƒstwa

osób u˝ywa si´ wykrywaczy metalu

— podczas przechodzenia osób przez struktur´

o kszta∏cie bramki (stacjonarny detektor metalu,

zwany dalej „WTMD”), lub

— w czasie, gdy osoby zatrzymujà si´ w punkcie kontroli, aby poddaç si´ kontroli bezpieczeƒstwa wykonywanej przez operatora pos∏ugujàcego si´

urzàdzeniem r´cznym (r´czny detektor metalu,

zwany dalej „HHMD”).

1. Stacjonarny wykrywacz metalu (WTMD)

A. Wymagania funkcjonalne

1) zdolnoÊç do wykrywania, po uprzednim

okreÊleniu rodzaju przedmiotów, które

powinien wykrywaç

a) niezawodnie i w sposób nieprzerwany wykrywa metale ˝elazne i nie˝elazne,

b) lokalizacja, ustawienie, orientacja oraz szybkoÊç przemieszczania si´ przedmiotu metalo-

wego nie powinny mieç wp∏ywu na jego zdolnoÊç wykrywania,

c) pole elektromagnetyczne wewnàtrz WTMD

powinno byç mo˝liwie najbardziej jednorodne;

2) odró˝nianie — WTMD powinien posiadaç

zdolnoÊç odró˝niania ró˝nych metali i ich stopów;

3) sygna∏y alarmowe

WTMD powinien byç wyposa˝ony zarówno

w alarm dêwi´kowy, jak i wizualny. Sygna∏ alarmowy powinien si´ odezwaç przed lub w chwili

opuszczenia urzàdzenia przez osob´. Czas trwania sygna∏u alarmowego powinien byç regulowany.

Alarm dêwi´kowy

Alarm dêwi´kowy mo˝na regulowaç pod

wzgl´dem tonu i g∏oÊnoÊci tak, aby by∏ s∏yszalny dla operatora w warunkach, w których

wype∏nia on swoje obowiàzki.

Alarm wizualny

Alarm wizualny powinien byç wyraênie widoczny dla operatora. Alarm wizualny powinien dostarczaç informacji o iloÊci wykrytego

metalu.

Alarm dodatkowy

Powinna istnieç mo˝liwoÊç zaprogramowania alarmu dotyczàcego konkretnego procentu osób nieprzenoszàcych przedmiotów metalowych. Alarm dodatkowy powinien wysy∏aç inny sygna∏ dêwi´kowy ni˝ alarm dêwi´kowy.

Lokalizacja zagro˝enia

WTMD powinien posiadaç mo˝liwoÊç wskazywania lokalizacji metalu, który wywo∏a∏

alarm.

Mo˝liwoÊç zdalnej regulacji sygna∏u alarmowego

WTMD powinien posiadaç mo˝liwoÊç regulacji sygna∏u alarmowego z okreÊlonej odleg∏oÊci;

4) wymagania dotyczàce obs∏ugi

WTMD powinien byç ∏atwy w obs∏udze, przy zachowaniu wyraênych wskaêników alarmujàcych

i sygnalizujàcych wystàpienie awarii.

Po w∏àczeniu WTMD powinien dokonywaç

sprawdzenia (autotestu) bez koniecznoÊci dokonywania przez operatora jakichkolwiek regulacji.

Producent powinien dostarczyç firmowych testerów. Cz´stotliwoÊç i metody testowania powinny byç okreÊlone przez w∏aÊciwe w∏adze.

5) ustawienie czu∏oÊci WTMD

a) powinna istnieç mo˝liwoÊç dostosowania

czu∏oÊci WTMD do poziomu zagro˝enia,

b) regulacji ustawieƒ WTMD powinna dokonywaç wy∏àcznie osoba uprawniona,

Poz. 1549

c) w przypadku gdy dzia∏anie WTMD ma byç regulowane lub zachowane przy pomocy zdalnego sterowania lub za poÊrednictwem sieci

komputerowej, stosuje si´ Êrodki zapewniajàce ochron´ przed dost´pem osób nieuprawnionych;

6) kontrola ze strony operatora — operator

wykonuje wy∏àcznie funkcje polegajàce na w∏àczaniu i wy∏àczaniu WTMD.

7) autokontrola

WTMD dokonuje sta∏ej autokontroli tych parametrów, które powodujà alarm, wymagajàcy potwierdzenia przez operatora w razie wykrycia

awarii.

Automatyczna rekalibracja nie mo˝e zak∏óciç

u˝ytkowania systemu.

JeÊli kontrola lub rekalibracja wypad∏a negatywnie, sygna∏ wizualny powiadamia operatora

o awarii albo wskazuje operatorowi, na czym polega awaria.

WTMD nieprzerwanie dokonuje autokorekty najwa˝niejszych parametrów;

8) odpornoÊç na zak∏ócenia

Sprz´t stosowany w punktach kontroli bezpieczeƒstwa w porcie lotniczym, a w szczególnoÊci

telefony komórkowe i sprz´t radiowy, nie powinien powodowaç zak∏óceƒ w dzia∏aniu WTMD.

WTMD nie powinien zak∏ócaç funkcjonowania

sprz´tu w porcie lotniczym ani sprz´tu ochrony

lotnictwa.

WTMD powinien spe∏niaç wymagania przepisów EMC/EMI;

9) dane statystyczne

WTMD powinien gromadziç dane statystyczne

dotyczàce

a) czasu dzia∏ania,

b) iloÊci skontrolowanych pasa˝erów,

c) iloÊci alarmów, zarówno wizualnych i dêwi´kowych, jak te˝ dodatkowych;

10) lokalizacja

Producent powinien dostarczyç informacji dotyczàcych miejsca lokalizacji WTMD.

B. Wymagania mechaniczne i elektryczne

WTMD jest urzàdzeniem niezale˝nym, które powinno byç zamocowane do pod∏o˝a lub Êciany, zbudowanym z powierzchni g∏adkich, a w przypadku pod∏ogi zapewniajàcych swobodne i bezpieczne przejÊcie, o konstrukcji uniemo˝liwiajàcej jego uszkodzenie lub przewrócenie.

1) wymiary wewn´trzne

Wymiary wewn´trzne powinny byç dostosowane do potrzeb kontroli bezpieczeƒstwa osób, tj.

a) szerokoÊç — min. 70 cm,

b) wysokoÊç — min. 200 cm,

c) g∏´bokoÊç — maks. 65 cm;

2) wymiary zewn´trzne — powinny umo˝liwiaç

usytuowanie WTMD w infrastrukturze portu lotniczego;

3) podatnoÊç na wibracje

WTMD powinien byç odporny na wibracje mechaniczne;

4) wymagania dotyczàce Êrodowiska

WTMD powinien byç wodoodporny, przy czym

materia∏y, z których jest zbudowany, powinny

gwarantowaç ∏atwe utrzymanie go w czystoÊci.

WTMD powinien byç odporny na dzia∏anie wysokiej temperatury, kurzu i innych czynników zewn´trznych;

5) wymagania

trycznego

dotyczàce

zasilania

elek-

WTMD powinien byç dostosowany do miejscowego êród∏a zasilania i dzia∏aç prawid∏owo przy

wahaniach napi´cia i nat´˝enia w granicach

±10%.

C. Wymagania dotyczàce higieny i bezpieczeƒstwa

WTMD powinien spe∏niaç wymagania okreÊlone

w przepisach dotyczàcych bezpieczeƒstwa i higieny pracy.

1) bezpieczeƒstwo mechaniczne

WTMD powinien byç zbudowany i wyposa˝ony

w sposób gwarantujàcy bezpieczeƒstwo osób

korzystajàcych z tego urzàdzenia, a w szczególnoÊci nie powinien mieç

a) elementów gro˝àcych potkni´ciem si´, takich

jak rampy czy okablowanie zewn´trzne,

b) ostrych kantów czy wypuk∏oÊci, które mog∏yby spowodowaç zranienie osoby lub uszkodzenie jej odzie˝y;

Poz. 1549

2) bezpieczeƒstwo elektryczne

Budowa WTMD powinna gwarantowaç brak zagro˝enia pora˝eniem elektrycznym podczas

funkcjonowania urzàdzenia;

3) niezak∏ócanie

dzia∏ania

urzàdzeƒ technicznych

medycznych

WTMD nie powinien zak∏ócaç dzia∏ania technicznych urzàdzeƒ medycznych, takich jak aparaty

s∏uchowe, rozruszniki serca, defibrylatory. Producent jest obowiàzany dostarczyç wyniki badaƒ w tym zakresie;

4) niezak∏ócanie urzàdzeƒ elektronicznych

WTMD nie powinien oddzia∏ywaç na urzàdzenia

elektryczne lub elektroniczne oraz na materia∏y

magnetyczne.

D. Konserwacja i serwis

Budowa WTMD powinna zapewniaç jego ∏atwà

konserwacj´.

WTMD powinien byç wyposa˝ony w system zasilania przy u˝yciu baterii, w∏àczajàcy si´ samoczynnie

na wypadek braku dop∏ywu pràdu, oraz w sygnalizacj´ poziomu wyczerpania baterii.

Producent jest obowiàzany dostarczyç instrukcj´

dotyczàcà instalacji, obs∏ugi, konserwacji, usuwania awarii, w tym list´ podstawowych cz´Êci zamiennych, oraz kart´ gwarancyjnà.

E. Sposób sprawdzania (testowania) WTMD

1) protokó∏ testowy

2) fazy testowania

Kryteria testowania uj´te sà w sekcji zatytu∏owanej „Wymagania”. Aby znaleêç cel i porównywalny wynik, nale˝y przeprowadziç test w dwóch fazach

a) test laboratoryjny

Powierzchnia wewnàtrz WTMD jest wydzielona w sekcjach w sposób nast´pujàcy

Nast´pujàce przedmioty poddawane sà testowi w ka˝dej sekcji z okreÊlonà pr´dkoÊcià

ZdolnoÊç wykrywania mierzy si´ i klasyfikuje w sposób nast´pujàcy

I

PD = 100 %

II

PD = 75 %

III

PD = 50 %

IV

PD = 0

Nast´pujàcy diagram ilustruje jednolitoÊç pola magnetycznego

10

cm

I

II

III

IV

b) test u˝ytkownika

Przedmiot

testu

E

F

G

H

WielkoĞü

masy

metalu/stopu

Lokalizacja

Orientacja

PrĊdkoĞü

(chód)

PrĊdkoĞü

(rzut)

Faászywy

alarm (FA)

2. R´czny wykrywacz metalu

(HHMD)

A. Wymagania funkcjonalne

1) zdolnoÊç do wykrywania

HHMD powinien niezawodnie wykrywaç metale

˝elazne i nie˝elazne z odleg∏oÊci nie mniejszej

ni˝ 50 mm. OkreÊla si´ list´ przedmiotów, jakie

powinien wykrywaç HHMD;

2) sygna∏y alarmowe

HHMD powinien posiadaç gniazdko do pod∏àczenia s∏uchawek i byç wyposa˝ony zarówno

w alarm dêwi´kowy, jak i wizualny, przy czym

a) sygna∏ alarmowy powinien odzywaç si´ niezw∏ocznie i mieç mo˝liwoÊç regulacji pod

wzgl´dem tonu i g∏oÊnoÊci,

b) alarm powinien informowaç o iloÊci wykrytego metalu;

3) sygnalizacja wyczerpania si´ baterii

HHMD powinien posiadaç wizualnà lub dêwi´kowà sygnalizacj´ poziomu wyczerpania baterii.

Poz. 1549

a w szczególnoÊci sprz´tu s∏u˝àcego ochronie

lotnictwa.

C. Wymagania mechaniczne i elektryczne

HHMD powinien byç urzàdzeniem kompaktowym,

mieç powierzchnie g∏adkie, bez kantów i zaczepów.

Jego wielkoÊç powinna gwarantowaç ∏atwà obs∏ug´. HHMD powinien byç wyposa˝ony w uchwyt do

za∏o˝enia na nadgarstek, pasek lub kabur´.

1) test na upuszczanie

HHMD powinien funkcjonowaç prawid∏owo po

4 upadkach na beton, w ró˝nej pozycji, z wysokoÊci co najmniej 1,5 m;

2) wymagania dotyczàce Êrodowiska

HHMD powinien byç wodoodporny, odporny na

dzia∏anie wysokiej temperatury, kurz i wilgoç.

D. Wymagania dotyczàce bezpieczeƒstwa i higieny

HHMD powinien spe∏niaç wymagania okreÊlone

w przepisach dotyczàcych bezpieczeƒstwa i higieny pracy.

1) bezpieczeƒstwo elektryczne

B. Wymagania dotyczàce obs∏ugi

HHMD powinien byç ∏atwy w obs∏udze oraz posiadaç wyraêne wskaêniki alarmujàce lub sygnalizujàce wystàpienie awarii.

HHMD powinien mieç mo˝liwoÊç automatycznej

kalibracji.

1) ustawienie czu∏oÊci — nie powinno byç mo˝liwoÊci regulowania czu∏oÊci przez operatora;

2) kontrola ze strony operatora — operator

wykonuje wy∏àcznie funkcje polegajàce na w∏àczaniu i wy∏àczaniu HHMD;

3) odpornoÊç na zak∏ócenia

Sprz´t stosowany w punktach kontroli bezpieczeƒstwa w porcie lotniczym, w tym telefony komórkowe i sprz´t radiowy, nie powinien powodowaç zak∏óceƒ w dzia∏aniu HHMD.

HHMD nie powinien powodowaç zak∏óceƒ

w funkcjonowaniu sprz´tu w porcie lotniczym,

Budowa HHMD powinna zabezpieczaç przed pora˝eniem pràdem elektrycznym podczas funkcjonowania urzàdzenia;

2) niezak∏ócanie

medycznych

technicznych

urzàdzeƒ

HHMD nie powinien zak∏ócaç dzia∏ania technicznych urzàdzeƒ medycznych, takich jak aparaty

s∏uchowe, rozruszniki serca czy defibrylatory.

Producent jest obowiàzany dostarczyç wyniki

badaƒ w tym zakresie;

3) niezak∏ócanie urzàdzeƒ elektronicznych

HHMD nie powinien oddzia∏ywaç na urzàdzenia

elektryczne lub elektroniczne oraz na materia∏y

magnetyczne.

E. Obs∏uga techniczna

HHMD powinien byç urzàdzeniem bezobs∏ugowym.

II. SPRZ¢T DZIA¸AJÑCY PRZY WYKORZYSTANIU PROMIENIOWANIA RENTGENOWSKIEGO

Wymagania dotyczàce sprz´tu dzia∏ajàcego przy

wykorzystaniu promieniowania rentgenowskiego powinny byç stosowane do wszystkich urzàdzeƒ powodujàcych powstanie obrazu, którego interpretacja jest

zadaniem operatora. Dotyczy to zarówno konwencjonalnych urzàdzeƒ przeÊwietlajàcych, jak i EDS czy

EDDS.

1. Urzàdzenia rentgenowskie

(X-RAY)

A. Wymagania dotyczàce jakoÊci obrazów

JakoÊç obrazów powinna byç badana zgodnie

z pi´cioma kryteriami

1) rozdzielczoÊç pojedynczego drutu (SWR)

— definiuje zdolnoÊç urzàdzenia przeÊwietlajàcego do wyÊwietlenia obrazu pojedynczego,

cienkiego drutu.

— test 1 (SWR): rozdzielczoÊç powinna umo˝liwiaç operatorowi obserwowanie na monitorze nieizolowanego drutu miedzianego o Êrednicy 0,2450 mm, nawini´tego na pleksiglas;

2) u˝yteczna penetracja (UP) — definiuje poziom szczegó∏ów, które powinny byç widoczne

w ukryciu za materia∏em o znanej gruboÊci.

— test 2 (UP): operator powinien byç w stanie

zobaczyç nieizolowany miedziany drut grubo-

Êci 0,5105 mm ukryty za aluminium o gruboÊci 5/16 cala;

3) rozdzielczoÊç przestrzenna (SR) — definiuje zdolnoÊç urzàdzenia przeÊwietlajàcego do

odró˝niania i wyÊwietlania obiektów po∏o˝onych blisko siebie.

— test 3 (SR): operator powinien byç w stanie

zobaczyç skrawki arkusza blachy miedzianej

o gruboÊci 2,0 mm;

4) penetracja prosta (SP) — definiuje gruboÊç

metalu, który urzàdzenie jest w stanie spenetrowaç, jak równie˝ zdolnoÊç urzàdzenia do tworzenia obrazów cienkiego metalu.

— test 4a (SP obraz cienkiego metalu): operator

powinien byç w stanie zobaczyç przedmiot

stalowy o gruboÊci 0,10 mm,

— test 4b (SP odró˝nianie grubych metali): operator powinien byç w stanie zobaczyç p∏yt´

o∏owianà ukrytà za stalà o gruboÊci 14 mm;

5) odró˝nianie materia∏ów (MD) — definiuje

zdolnoÊç urzàdzenia przeÊwietlajàcego do odró˝niania materia∏ów o ró˝nej liczbie atomowej,

w szczególnoÊci pozwalajàc na odró˝nienie substancji organicznych od nieorganicznych.

— test 5 (MD) — sól i cukier powinny byç oznaczone ró˝nymi kolorami.

Spe∏nianie przez sprz´t wymienionych 5 kryteriów powinno zostaç poddane ocenie w oparciu

o Standardowy Zestaw Testowy (STP), którego

rysunki techniczne oraz okreÊlenie materia∏ów

i wymiarów producent dostarcza u˝ytkownikowi.

a) rozdzielczoÊç pojedynczego drutu (SWR)

Oprócz drutu miedzianego o gruboÊci

30 AWG, STP ma obejmowaç drut o gruboÊci

od 24 AWG (0,5105 mm) do 36 AWG

(0,1270 mm); 24, 30, 32 i 36. Druty powinny

byç roz∏o˝one w uk∏adach sinusoidalnych,

b) u˝yteczna penetracja (UP)

STP powinien uwzgl´dniç p∏yt´ aluminiowà

o ró˝nej gruboÊci (5/16, 7/16 i 9/16 cala), za

którà znajdowa∏yby si´ sinusoidalne uk∏ady

nieizolowanego drutu miedzianego o ró˝nej

Êrednicy (od 24 do 36 AWG),

c) rozdzielczoÊç przestrzenna (SR)

Oprócz siatek z∏o˝onych z pasków o gruboÊci

0,2 mm, STP powinien uwzgl´dniaç inne paski: o rozmiarach 1,0 mm i 1,5 mm. Powinny

byç u˝ywane paski blachy miedzianej u∏o˝one

wzgl´dem siebie pod kàtem prostym, aby

sprawdziç rozdzielczoÊç poziomà i pionowà,

d) penetracja prosta (SP)

W celu sprawdzenia obrazu cienkiego metalu

powinno u˝ywaç si´ stalowych blaszek.

Oprócz blaszek o rozmiarach 0,10 mm, STP

powinien uwzgl´dniaç dwa inne rodzaje blaszek: 0,05 mm oraz 0,15 mm.

Poz. 1549

W przypadku testu na rozró˝nianie materia∏ów o du˝ej g´stoÊci powinno u˝ywaç si´ stalowej blaszki w kszta∏cie schodków. Jej gruboÊç powinna si´ wahaç od 14 mm do 30 mm,

a schodki powinny byç o wysokoÊci 2 mm,

e) odró˝nianie materia∏ów (MD)

STP powinien zawieraç kapsu∏ki z próbkami

soli i cukru.

B. Testowanie przy u˝yciu STP

1. Typy testów

STP mo˝na u˝ywaç do przeprowadzenia trzech

ró˝nych typów testów

1) testu wst´pnego, którego celem jest

a) skierowanie wysi∏ków zwiàzanych z badaniami podczas wst´pnej fazy opracowywania urzàdzeƒ,

b) dokonanie porównania urzàdzeƒ podczas

zakupu,

c) sprawdzenie dzia∏ania urzàdzenia w porównaniu ze specyfikacjami;

2) testu podstawowego, którego celem jest

szybkie i proste sprawdzenie, czy sprz´t funkcjonuje w∏aÊciwie;

3) testu okresowego sprawdzajàcego, którego

celem jest zmierzenie wszelkich ró˝nic w dzia∏aniu podczas ca∏ego okresu funkcjonowania

urzàdzenia.

2. Cz´stotliwoÊç wykonywania testów i osoby upowa˝nione do ich wykonywania

1) test podstawowy STP powinno si´ przeprowadziç jako szybki, rutynowy test, stosowany codziennie przez operatora przed rozpocz´ciem u˝ytkowania urzàdzenia w celu

upewnienia si´, ˝e powstaje obraz wystarczajàco dobrej jakoÊci i ˝e sprz´t funkcjonuje w∏aÊciwie. Potwierdzenie przeprowadzenia testu

powinno byç odnotowane w ksià˝ce rejestracyjnej i potwierdzone podpisem osoby wykonujàcej ten test;

2) test kontroli jakoÊci dzia∏ania — ustala

si´ cz´stotliwoÊç przeprowadzania tego testu,

np. nie rzadziej ni˝ raz w miesiàcu. Szczegó∏owe wyniki otrzymane w ramach STP powinny

byç odnotowywane w formularzu rejestracji

znajdujàcego si´ w niniejszym za∏àczniku. Powinno si´ prowadziç ewidencj´ wyników tego

testu przez ca∏y okres u˝ytkowania urzàdzenia;

3) osoby upowa˝nione do wykonywania

testów

Testy kontroli jakoÊci dzia∏ania powinny byç

przeprowadzane przez osoby specjalnie przeszkolone, przy czym dzia∏anie urzàdzenia

przeÊwietlajàcego powinno, w zale˝noÊci od

potrzeb, byç przedmiotem szkoleƒ wst´pnych

i przypominajàcych dla prze∏o˝onych lub operatorów. Osoby wykonujàce kontrol´ powinny informowaç o zmianach w dzia∏aniu urzà-

dzenia lub wàtpliwoÊciach dotyczàcych jakoÊci obrazu.

3. Procedury dotyczàce testów kontroli jakoÊci dzia∏ania

Ró˝nice w wynikach testów mogà byç spowodowane przez

a) ró˝nice w jakoÊci dzia∏ania pomi´dzy poszczególnymi egzemplarzami danego modelu

urzàdzenia przeÊwietlajàcego,

b) rodzaj wymagaƒ dotyczàcych jakoÊci obrazów, który zale˝y od zdolnoÊci operatora do

zaobserwowania np. drutu,

c) trudnoÊci w odtworzeniu warunków testowych (np. po∏o˝enia testowanej walizki na taÊmociàgu).

Wyniki mogà ró˝niç si´ w przypadku ró˝nych egzemplarzy tego samego modelu. Ponadto, poniewa˝ wyniki testów zale˝à zarówno od operatora, jak i warunków, w jakich zostajà przeprowadzone, mogà si´ one ró˝niç równie˝ w przypadku tego samego urzàdzenia.

1) warunki przeprowadzenia testu

a) testowana walizka (STP) powinna byç

umieszczona w dowolnym miejscu na taÊmie, aby otrzymaç optymalny obraz. Miejsce po∏o˝enia STP powinno si´ odnotowaç

w formularzu rejestracji. Ka˝dy rutynowy

test powinien byç przeprowadzony przy zachowaniu tego samego po∏o˝enia przedmiotu na taÊmie,

b) testowana walizka powinna si´ przesuwaç

na taÊmie tak, aby by∏a zwrócona swà najd∏u˝szà cz´Êcià równolegle do kierunku ruchu taÊmy,

c) test powinien byç powtarzany tyle razy, aby

operator by∏ przekonany, ˝e osiàgnà∏ obraz

optymalnej jakoÊci, przy uwzgl´dnieniu

wszystkich cech obrazu, takich jak kolor, powi´kszenie, zaznaczenie kraw´dzi;

2) wymagania dotyczàce projektu systemu

a) wszystkie cz´Êci urzàdzenia przeÊwietlajàcego powinny odpowiadaç wymaganiom

przepisów dotyczàcych bezpieczeƒstwa

i higieny pracy,

b) urzàdzenie nie powinno oddzia∏ywaç na

materia∏y fotograficzne, magnetyczne noÊniki informacji i przyrzàdy pó∏przewodnikowe,

c) urzàdzenie powinno wytwarzaç pe∏ny obraz ka˝dego przedmiotu mieszczàcego si´

w tunelu,

d) odkszta∏cenia powinny byç ograniczone do

minimum,

e) urzàdzenie powinno pokazywaç przynajmniej 256 odcieni szaroÊci,

f) taÊma przekaênikowa powinna byç oznakowana, aby wskazywaç, gdzie nale˝y k∏aÊç

przedmiot w celu otrzymania optymalnego

obrazu,

Poz. 1549

g) urzàdzenie powinno wyÊwietlaç grupy odcieni szaroÊci, tj. wykonywaç skanowanie

mniejszego zasi´gu,

h) obraz ka˝dego przedmiotu umieszczonego

na taÊmie powinien pojawiaç si´ na ekranie

przynajmniej przez 5 sekund, przy czym

operator powinien mieç mo˝liwoÊç zatrzymania taÊmy i, w razie potrzeby, zawrócenia jej, w przypadku koniecznoÊci dok∏adniejszego zbadania zawartoÊci baga˝u,

i) system powinien w pe∏ni funkcjonowaç po

up∏ywie 2 minut od w∏àczenia,

j) po ponownym uruchomieniu taÊmy po jej

zatrzymaniu, urzàdzenie powinno pokazywaç pe∏ny obraz przeÊwietlanego baga˝u,

k) ka˝da wybrana opcja powinna pojawiç si´

w ciàgu 1/2 sekundy,

l) ekran monitora powinien zapewniaç operatorowi swobodnà obserwacj´ przedmiotów, tj. 14 cali lub wi´cej,

m) ekran nie powinien migotaç i powinien mieç

przynajmniej 800 linii (na ogó∏ 1024 x 1024

piksele, tj. monitor o wy˝szej rozdzielczoÊci),

n) w przypadku stosowania dwóch monitorów jeden z nich powinien byç wy∏àcznie

monochromatyczny,

o) urzàdzenie powinno sk∏adaç si´ z modu∏ów, aby u∏atwiç jego unowoczeÊnienie,

p) urzàdzenie powinno byç odporne na zniszczenie w przypadku zalania cieczà,

q) urzàdzenie powinno dokonywaç autodiagnostyki po w∏àczeniu zasilania,

r) urzàdzenie powinno byç zaprojektowane

w taki sposób, aby umo˝liwiç swobodne

przemieszczanie si´ baga˝y z paskami we

wn´trzu tunelu urzàdzenia,

s) urzàdzenie powinno posiadaç zdolnoÊç

przekazywania danych za poÊrednictwem

sieci, w celu szkolenia komputerowego, rejestracji danych w postaci obrazów oraz rejestracji to˝samoÊci u˝ytkownika, daty, godziny itp.,

t) interfejs powinien byç prosty i intuicyjny,

u) oprogramowanie powinno byç wyÊwietlone w momencie uruchomienia urzàdzenia,

v) rozmiar tunelu powinien byç dostosowany

do potrzeb przeprowadzenia kontroli bezpieczeƒstwa;

3) konserwacja

a) nie nale˝y dokonywaç ˝adnych zmian, konserwacji ani napraw bez upowa˝nienia,

b) nie nale˝y dokonywaç zmian oprogramowania urzàdzenia bez uprzedniego sprawdzenia, czy nie wp∏ynie to negatywnie na

obraz,

c) sk∏ad materia∏u, z którego zrobiona jest taÊma, nie powinien byç zmieniany bez

upewnienia si´, ˝e nie spowoduje to zmiany jakoÊci obrazu,

d) w przypadku wykorzystania modemu w celach konserwacyjnych lub modyfikacyjnych urzàdzenia, dost´p do modemu powinien podlegaç kontroli i nadzorowi technicznemu;

4) funkcje operatora

Poni˝sze funkcje nale˝y uznaç jako minimum

dost´pne do u˝ytku operatora

a) urzàdzenie powinno mieç mo˝liwoÊç przynajmniej 2-krotnego zbli˝enia ka˝dej cz´Êci

obrazu,

b) urzàdzenie powinno mieç mo˝liwoÊç inwersji taÊmy z nagraniem video,

c) urzàdzenie powinno byç wyposa˝one

w opcj´ obrysowania kraw´dzi przedmiotów,

d) urzàdzenie powinno mieç mo˝liwoÊç wizualnego wskazywania przedmiotów, których

nie mo˝e spenetrowaç,

e) urzàdzenie powinno odró˝niaç substancje

organiczne od nieorganicznych,

Poz. 1549

f) urzàdzenie powinno mieç mo˝liwoÊç prze∏àczania na obraz w dowolnej gamie u˝ywanych kolorów,

g) w przypadku przeÊwietlania kolejnej sztuki

baga˝u, ka˝da wybrana przez operatora

funkcja powinna ulec automatycznemu zresetowaniu;

5) przysz∏e potrzeby specjalistyczne

a) system powinien posiadaç mo˝liwoÊç wyszukiwania przynamniej ostatniej sztuki

przeÊwietlanego baga˝u,

b) po˝àdane jest, aby system zapewnia∏ automatyczne rozpoznanie zagro˝enia w celu

u∏atwienia pracy operatora,

c) system powinien byç wyposa˝ony w opcj´

umo˝liwiajàcà przekazywanie obrazów na

wtórne ekrany z pe∏nà funkcjonalnoÊcià,

d) przekazane obrazy powinny zaznaczaç êród∏o zagro˝enia w celu u∏atwienia przeszukania baga˝u przez s∏u˝b´ ochrony,

e) po˝àdane jest, aby urzàdzenie wyÊwietla∏o

optymalny obraz za pierwszym razem lub

za poÊrednictwem jednej z opcji.

III. URZÑDZENIA S¸U˚ÑCE DO WYKRYWANIA MATERIA¸ÓW WYBUCHOWYCH

ORAZ URZÑDZE¡ WYBUCHOWYCH

1. System wykrywania materia∏ów

wybuchowych (EDS)

A. System wykrywania materia∏ów wybuchowych,

zwany dalej „EDS”, stanowi system lub kombinacj´

ró˝nych technologii, o zdolnoÊci do wykrywania,

a tym samym wskazywania drogà alarmu, materia∏ów wybuchowych ukrytych w baga˝u, bez wzgl´du

na to, z jakiego materia∏u wykonany jest baga˝.

B. Wykrywanie nie mo˝e byç uzale˝nione od kszta∏tu,

po∏o˝enia czy orientacji materia∏u wybuchowego.

ObecnoÊç Êrodków, które zapobiegajà wykryciu

materia∏u wybuchowego, musi byç wskazana przez

alarm.

C. EDS nie mo˝e stanowiç zagro˝enia dla zdrowia operatorów lub osób postronnych, zgodnie z krajowymi przepisami dotyczàcymi promieniowania jàdrowego i jonizujàcego.

buchowego poprzez wykrywanie jednej lub wi´kszej iloÊci cz´Êci sk∏adowych takiego urzàdzenia

ukrytych w baga˝u, bez wzgl´du na to, z jakiego materia∏u wykonany jest baga˝.

B. Wykrywanie nie mo˝e byç uzale˝nione od kszta∏tu,

po∏o˝enia czy orientacji ka˝dego elementu urzàdzenia wybuchowego lub konfiguracji urzàdzenia wybuchowego. ObecnoÊç Êrodków, które zapobiegajà

wykryciu materia∏u wybuchowego, musi byç wskazana przez alarm.

C. EDDS nie mo˝e stanowiç zagro˝enia dla zdrowia

operatorów lub osób postronnych, zgodnie z krajowymi przepisami dotyczàcymi promieniowania jàdrowego i jonizujàcego.

D. EDDS nie mo˝e powodowaç szkód ani istotnych

zmian baga˝u lub jego zawartoÊci.

D. EDS nie mo˝e powodowaç szkód ani istotnych

zmian baga˝u lub jego zawartoÊci.

E. EDDS mo˝e zak∏ócaç w minimalnym stopniu operacje portu lotniczego.

E. EDS mo˝e zak∏ócaç w minimalnym stopniu operacje portu lotniczego.

3. Standardy dotyczàce funkcjonowania

EDS i EDDS

2. System wykrywania urzàdzeƒ

wybuchowych (EDDS)

A. System wykrywania urzàdzeƒ wybuchowych, zwany dalej „EDDS”, to system lub kombinacja ró˝nych

technologii, o zdolnoÊci do wykrywania, a tym samym wskazywania drogà alarmu, urzàdzenia wy-

A. Wykrywane powinny byç przynajmniej poni˝sze typy materia∏ów wybuchowych. Podana waga stanowi minimum, jakie powinno zostaç wykryte. Ró˝ne

wielkoÊci wagi stanowià przypuszczalny odpowiednik si∏y eksplozji materia∏u wybuchowego.

TYP A

Ag

TYP B

Bg

TYP C

Cg

TYP D

Dg

tem zidentyfikowa∏ materia∏ wybuchowy i czy

wzbudzony alarm zadzia∏a∏ prawid∏owo.

TYP E

Eg

1) poziom fa∏szywych alarmów

Sà to wymagania podstawowe. Od producentów

urzàdzeƒ EDS i EDDS oczekuje si´ udoskonalenia

dzia∏ania systemów tak, aby mog∏y wykrywaç

(F) g (typu C) lub odpowiednià wag´ innych typów.

B. Materia∏ wybuchowy mo˝e mieç dowolny kszta∏t.

Urzàdzenie powinno wykrywaç arkusz materia∏u

wybuchowego o gruboÊci (G) mm i minimalnej wadze podanej w pkt A.

Sà to wymagania podstawowe. Od producentów

oczekuje si´ udoskonalenia dzia∏ania systemów

tak, aby mog∏y wykrywaç materia∏ wybuchowy

o gruboÊci (H) mm.

C. Od producentów oczekuje si´ udoskonalenia dzia∏ania systemów tak, aby mog∏y wykrywaç dodatkowe

typy materia∏ów wybuchowych i zapalajàcych.

D. Prawdopodobieƒstwo wykrycia nie powinno byç

mniejsze ni˝ (J)% i nie mniejsze ni˝ (K)% w przypadku ka˝dego typu materia∏u wybuchowego. Prawdopodobieƒstwo fa∏szywego alarmu nie powinno byç

mniejsze ni˝ (L)%.

4. Wmagania dotyczàce jakoÊci obrazu

Ka˝dy EDS/EDDS, który wytwarza obrazy interpretowane przez operatora, powinien spe∏niaç wymagania dotyczàce jakoÊci okreÊlone dla urzàdzeƒ wykorzystujàcych promieniowanie rentgenowskie.

5. Testowanie

Ustalenie zdolnoÊci wykrywania i iloÊci fa∏szywych

alarmów przy u˝yciu prawdziwych materia∏ów wybuchowych ukrytych w baga˝u lub sprawdzenie, czy

funkcjonowanie spe∏nia minimalne wymagania, powinno byç nadrz´dnym celem przeprowadzania testów na urzàdzeniach EDS. Wyniki testów majà charakter poufny.

A. Kryteria funkcjonowania

Celem testowania wykrywalnoÊci jest okreÊlenie,

czy EDS mo˝e skutecznie wykrywaç i odró˝niaç od

innych przedmiotów znajdujàcych si´ w baga˝u ró˝ne typy, jakoÊç i kszta∏ty materia∏u wybuchowego.

Prawdopodobieƒstwo wykrycia (POD) odnosi si´

do u∏amka podanej iloÊci poddanych kontroli bezpieczeƒstwa baga˝y, które zawierajà materia∏ wybuchowy, w przypadku których alarm zosta∏ wzbudzony prawid∏owo. Prawdopodobieƒstwo wyra˝a

si´ w procentach.

System powinien automatycznie wskazywaç obecnoÊç materia∏u wybuchowego i odró˝niaç go od innych przedmiotów znajdujàcych si´ w baga˝u. Stosownie do tego próbka testowa potwierdzi, czy sys-

Celem testów wykrywajàcych fa∏szywe alarmy

jest sprawdzenie, czy EDS mo˝e funkcjonowaç

w normalnych warunkach.

Prawdopodobieƒstwo fa∏szywego alarmu (PFA)

odnosi si´ do u∏amka podanej iloÊci poddanych

kontroli bezpieczeƒstwa baga˝y, które nie zawierajà materia∏u wybuchowego, a które mimo to

spowodowa∏y wzbudzenie alarmu urzàdzenia.

Prawdopodobieƒstwo wyra˝a si´ w procentach.

Liczy si´ tylko jeden fa∏szywy alarm na jednà

sztuk´ baga˝u;

2) przepustowoÊç baga˝u

Celem testu przepustowoÊci jest dokonanie

w realnych warunkach dzia∏ania pomiaru Êredniej przepustowoÊci baga˝u przy u˝yciu EDS.

Chcàc dokonaç pomiaru Êredniej przepustowoÊci, nale˝y pos∏u˝yç si´ tymi samymi konfiguracjami i ustawieniami parametrów, jakie majà

miejsce w przypadku testów POD i PFA.

B. Metoda

Przed testem sporzàdza si´ protokó∏ testu zawierajàcy ÊciÊle okreÊlone role i zakres odpowiedzialnoÊci, w tym w szczególnoÊci dotyczàce zasad zarzàdzania konfiguracjà urzàdzenia. W tym przypadku

nale˝y równie˝ uwzgl´dniç przepisy dotyczàce

zdrowia i bezpieczeƒstwa.

1) materia∏y wybuchowe

Zaleca si´ przeprowadzanie testów typów i iloÊci materia∏ów wybuchowych wymienionych

w wymaganiach dotyczàcych funkcjonowania

EDS. W zale˝noÊci od potrzeb mo˝na sprawdziç

dodatkowe materia∏y wybuchowe. We wszystkich przypadkach nale˝y odnotowaç sk∏ad chemiczny, liczb´ atomowà efektywnà (Z) i g´stoÊç

(D) testowanego materia∏u wybuchowego.

Próbki materia∏ów wybuchowych powinny ró˝niç si´ pod wzgl´dem kszta∏tu, rozmiaru, ci´˝aru

i gruboÊci. Mogà byç ukryte jako imitacje urzàdzeƒ (radiomagnetofon) lub w oryginalnym

opakowaniu.

W testach EDS nale˝y uwzgl´dniç wag´ powy˝ej

i poni˝ej przyj´tej wartoÊci granicznej, np. po∏owa wartoÊci granicznej i dwukrotnoÊç wartoÊci

granicznej. JeÊli pojawi si´ wyraêny spadek jakoÊci wykonania przy dwukrotnej wartoÊci granicznej, nale˝y przeprowadziç testy z zastosowaniem wy˝szych wielkoÊci;

2) baga˝ u˝ywany do testów

Zestaw baga˝y powinien obejmowaç mo˝liwie

najbardziej zró˝nicowane pod wzgl´dem typu

baga˝e. Typ baga˝u i jego zawartoÊç b´dà mia∏y

wp∏yw na poziom fa∏szywych alarmów EDS, co

znajduje odzwierciedlenie w ró˝nych iloÊciach

alarmów w zale˝noÊci od lotu i pory roku. Nie-

które baga˝e powinny zawieraç, na przyk∏ad,

˝ywnoÊç, elektronik´, ubrania, ci´˝kie materia∏y,

artyku∏y toaletowe i buty. Mo˝na zastosowaç dodatkowy rodzaj zawartoÊci w celu zbadania

prawdopodobnych przyczyn fa∏szywych alarmów. Do testu PFA i przepustowoÊci EDS mo˝na u˝yç baga˝y pasa˝erów portu lotniczego.

Przed u˝yciem baga˝y ich zestaw musi zostaç

przeÊwietlony, aby sprawdziç i zarejestrowaç,

czy substancja w baga˝u powoduje alarm. Nast´pnie baga˝e mogà zostaç u˝yte do sprawdzenia wykrywalnoÊci urzàdzenia;

3) po∏o˝enie baga˝u

Funkcjonowanie EDS mo˝e zale˝eç od po∏o˝enia

baga˝u na taÊmociàgu. Nale˝y zbadaç wp∏yw

ró˝nych pozycji i zarejestrowaç po∏o˝enie baga˝u;

4) po∏o˝enie

w baga˝u

materia∏u

wybuchowego

Funkcjonowanie EDS mo˝e zale˝eç od po∏o˝enia

materia∏u wybuchowego w baga˝u. Po∏o˝enie

i pozycja materia∏u wybuchowego w baga˝u powinno byç zró˝nicowane zgodnie z planem i zostaç odnotowane;

5) zarzàdzanie konfiguracjà

Zmiany w urzàdzeniu i oprogramowaniu mogà

mieç wp∏yw na funkcjonowanie EDS. Istotnà

rzeczà jest kontrolowanie testowanej wersji

urzàdzenia i oprogramowania oraz ich rejestracja wraz z szybkoÊcià taÊmociàgu. Kopia testowanego oprogramowania powinna byç przechowywana przez instytucj´ przeprowadzajàcà

test i wykorzystana podczas ka˝dego okresowego testu. Wszelkie parametry, które mog∏yby

wp∏ynàç na zdolnoÊç wykrywania, powinny

równie˝ zostaç zarejestrowane i sprawdzone.

Zmiany dotyczàce jakichkolwiek aspektów konfiguracji mogà wymagaç ponownego rozpocz´cia próby testowej. Powinno byç jasne dla

wszystkich uczestniczàcych w teÊcie, jakie post´powanie wià˝e si´ z reagowaniem na proÊb´

o zmiany w trakcie testu. Wszelkie dane odnoszàce si´ do poziomu wykrycia, poziomu fa∏szywych alarmów i przepustowoÊci muszà zostaç

zebrane przy u˝yciu tej samej konfiguracji i ustawieƒ parametrów.

C. Wyniki i dane statystyczne

IloÊç przeprowadzonych testów powinna byç

wystarczajàca dla otrzymania statystycznie

istotnych wyników. Ogólnie bioràc, im wi´cej

kombinacji dotyczàcych wagi, gruboÊci itd., tym

wi´cej próbek niezb´dnych jest dla osiàgni´cia

w∏aÊciwych rezultatów. Plan testów powinien

opisywaç metod´, która b´dzie u˝ywana do analizy wyników.

Wyniki koƒcowe powinny byç chronione i oznaczone klauzulà tajnoÊci. Mogà byç udost´pniane

producentom w celu udoskonalenia jakoÊci produktu.

Poz. 1549

6. Wytyczne operacyjne

Urzàdzenia wykorzystywane do kontroli bezpieczeƒstwa baga˝u EDS lub EDDS mogà byç wolno stojàce (przypuszczalnie umieszczone w pobli˝u stanowiska odprawy biletowo-baga˝owej) bàdê te˝ wkomponowane w system pracy taÊmociàgu (prawdopodobnie umieszczone w rejonie ciàgu technologicznego odprawy baga˝u) oraz sprz´˝one z innymi urzàdzeniami

rentgenowskimi.

A. Wytyczne operacyjne dla urzàdzenia wolno stojàcego

1) po∏o˝enie baga˝u

a) stojàcy lub

b) le˝àcy p∏asko na taÊmociàgu;

2) cechy baga˝u

a) okreÊlone przez wydajnoÊç systemu obs∏ugi

baga˝u,

b) maksymalna d∏ugoÊç (wzd∏u˝ pasa) 0,9 m,

c) maksymalna wysokoÊç 0,75 m,

d) maksymalna szerokoÊç 0,3 m,

e) maksymalny ci´˝ar 60 kg,

f) minimalny ci´˝ar 3,5 kg;

3) otwór wlotowy wystarczajàco du˝y, aby zapewniç wyÊwietlenie ca∏kowitego obrazu baga˝u o maksymalnym wymiarze

a) poziomym 1 m, wymiary zamienione

w przypadku poziomej

b) pionowym przyorientacji promieniowania;

najmniej 0,45 m

}

4) szybkoÊç taÊmociàgu urzàdzenia

a) ∏adowanie r´czne,

b) mo˝liwa do przyj´cia wielkoÊç do 0,3 m/sek;

5) szerokoÊç taÊmociàgu urzàdzenia jest uzale˝niona od maksymalnego rozmiaru baga˝u;

6) wysokoÊç podajnika (odleg∏oÊç taÊmy

urzàdzenia od pod∏o˝a)

a) zale˝na od lokalizacji,

b) zgodna z przepisami BHP;

7) maksymalna waga systemu uzale˝niona od

struktury terminalu;

8) przepustowoÊç: minimum 300 sztuk baga˝y/godz.

B. Wytyczne operacyjne dla systemu zintegrowanego

1) po∏o˝enie baga˝u: p∏asko na taÊmociàgu;

2) cechy baga˝u

a) okreÊlone przez wydajnoÊç systemu obs∏ugi

baga˝u,

b) maksymalna d∏ugoÊç (wzd∏u˝ pasa) 0,9 m,

c) maksymalna wysokoÊç (w poprzek pasa)

0,75 m,

d) maksymalna szerokoÊç (wymiar pionowy, jeÊli baga˝ le˝y p∏asko) 0,3 m,

e) maksymalny ci´˝ar 60 kg,

f) minimalny ci´˝ar 3,5 kg;

3) otwór wlotowy wystarczajàco du˝y, aby zapewniç wyÊwietlenie ca∏kowitego obrazu baga˝u o maksymalnym wymiarze

wymiary zamienione

a) poziomym 1 m,

w przypadku poziomej

b) pionowym przyorientacji promieniowania;

najmniej 0,45 m

}

4) szybkoÊç taÊmociàgu urzàdzenia

a) zale˝y od lokalizacji, iloÊci w godzinach szczytu oraz przestrzeni miejsca zaj´tego przez baga˝e,

b) musi wynosiç przynajmniej do 0,5 m/sek przy

przepustowoÊci do 20 baga˝y na minut´ lub

1 200 na godzin´ (wi´ksze szybkoÊci proporcjonalne do przepustowoÊci);

5) szerokoÊç taÊmociàgu urzàdzenia uzale˝niona od maksymalnego rozmiaru baga˝u;

6) wysokoÊç podajnika (odleg∏oÊç taÊmy urzàdzenia od ziemi) jest dostosowywana w taki

sposób, aby by∏a odpowiednia do istniejàcych

taÊmociàgów (zazwyczaj 0,5 m do 0,55 m);

7) powierzchnia taÊmociàgu

a) 0,5 m do 1,2 m, w zale˝noÊci od szybkoÊci taÊmociàgu,

b) prawdopodobnie zaistnieje potrzeba sta∏ego

odst´pu baga˝y (mierzona od czo∏a do czo∏a

baga˝u) min. 1,2 m,

c) istnieje równie˝ potrzeba wykrycia baga˝y,

które sà: zbyt d∏ugie, ustawione obok siebie

bokiem lub zbyt wysokie;

8) optymalne ustawienie baga˝u — niepo˝àdane jest centralne po∏o˝enie baga˝u do kontroli bezpieczeƒstwa.

7. Dzia∏ania w ramach testowania sprz´tu

EDS

A. Testowanie fa∏szywych alarmów

1) Najlepszym sposobem przeprowadzenia testu

na fa∏szywy alarm jest dokonanie tego w porcie

lotniczym przy u˝yciu prawdziwych baga˝y, które pochodzà od prawdziwych pasa˝erów i zosta∏y wybrane jako próbki ró˝nych typów baga˝y

odprawionych w porcie lotniczym (ró˝ne lotniska docelowe, loty czarterowe, loty regularne,

itd.). Minimalna liczba sztuk baga˝y zalecanych

w przypadku testu wynosi 100;

2) test oceny fa∏szywych alarmów

W przypadku trudnoÊci powsta∏ych podczas testowania fa∏szywych alarmów przy u˝yciu prawdziwych baga˝y, zaleca si´ przeprowadzenie

Poz. 1549

krótkiego testu jakoÊci dzia∏ania sprz´tu. Test ten

przeprowadza si´ przy u˝yciu testowego zestawu baga˝y i zastosowaniu procedury, która pozwala na ocen´ funkcjonowania urzàdzenia, jak

przy u˝yciu prawdziwych baga˝y. Z doÊwiadczenia wynika, ˝e prawdopodobieƒstwo fa∏szywego alarmu obliczone przy u˝yciu tego rodzaju testów jest zazwyczaj mniejsze ni˝ prawdopodobieƒstwo fa∏szywego alarmu obliczone przy u˝yciu prawdziwych baga˝y. Poni˝ej przedstawiony

jest sposób przeprowadzenia tego testu

a) liczba u˝ytych baga˝y — 20 sztuk,

b) liczba prób przeprowadzonych z ka˝dym baga˝em — 5 prób z ka˝dà sztukà baga˝u

w 5 ró˝nych pozycjach wybranych przypadkowo,

c) rodzaje baga˝y powinny byç typowe dla odprawianych w porcie lotniczym. Jako przyk∏ad zaleca si´ zestaw baga˝y z∏o˝ony z 5 du˝ych sztuk baga˝u z twardego materia∏u, 7 du˝ych sztuk baga˝u z mi´kkiego materia∏u, 6 toreb typu sportowego, 1 plecak, 1 pud∏o kartonowe,

d) zawartoÊç baga˝y powinna reprezentowaç

ró˝norodnoÊç baga˝y odprawianych w porcie

lotniczym, do których zalicza si´ w szczególnoÊci

— baga˝ zagubiony i bez w∏aÊciciela (jeÊli jeden z tych baga˝y zawiera przedmioty zazwyczaj niespotykane w baga˝ach odprawianych w porcie lotniczym, przedmioty te

nale˝y usunàç),

— baga˝e przygotowane przez osoby, które

zosta∏y poproszone o zapakowanie takich

rzeczy, jakby wybiera∏y si´ w ró˝ne miejsca,

e) istotnà rzeczà jest dopilnowanie, aby baga˝e

zawiera∏y takie rzeczy, jak ubrania, artyku∏y

toaletowe, ˝ywnoÊç, urzàdzenia elektroniczne

itp., jak w przypadku typowych baga˝y pasa˝erów,

f) metoda informowania

— liczy si´ tylko jeden fa∏szywy alarm przypadajàcy na sztuk´ baga˝u. Prawdopodobieƒstwo fa∏szywego alarmu odnosi si´ do

pewnej iloÊci danej liczby baga˝y, które

wzbudzajà alarm informujàcy o obecnoÊci

materia∏u wybuchowego, i wyra˝a si´ je

w procentach,

— konieczne jest równie˝ informowanie

o otrzymanym procencie alarmów samoczynnych lub alarmów powsta∏ych w wyniku reagowania na substancj´ o zwi´kszonej g´stoÊci.

B. Test na prawdopodobieƒstwo wykrycia

1) iloÊç prób przeprowadzonych z ka˝dym

materia∏em wybuchowym

Ogólna iloÊç prób przeprowadzonych z ka˝dym

materia∏em wybuchowym powinna byç wystar-

czajàco du˝a, aby zapewniç niski poziom b∏´du

otrzymanych wyników. Proponowana minimalna iloÊç prób wynosi 100. W ka˝dym przypadku

nale˝y wziàç pod uwag´ towarzyszàcy wynikom

wspó∏czynnik b∏´du, którego granic´ oblicza si´

wed∏ug poni˝szego wzoru

δ = ±100 · 1,96 · √(x/n) (1–(x/n))/n

gdzie

— δ oznacza b∏àd,

— n oznacza ogólnà liczb´ prób przeprowadzonych z materia∏em wybuchowym,

— x oznacza ogólnà liczb´ przypadków wykrycia.

JeÊli istniejà limity czasowe przeprowadzenia testu, mo˝na przyjàç, ˝e materia∏ wybuchowy nale˝y umieÊciç w jednym baga˝u i poddaç testowi ten baga˝ dziesi´ç razy, zmieniajàc jego pozycj´ podczas wprowadzania go do tunelu EDS.

Nast´pnie powtórzyç procedur´ jeszcze z 9 baga˝ami, aby otrzymaç minimalnà iloÊç 100 prób

w przypadku ka˝dego materia∏u wybuchowego.

Poz. 1549

2) liczba u˝ytych baga˝y: 20 sztuk (ten sam zestaw co w przypadku Testu Oceny Fa∏szywych

Alarmów);

3) metoda umieszczania materia∏ów wybuchowych wewnàtrz baga˝u

Na zasadzie przypadkowego wyboru ka˝dy materia∏ wybuchowy powinien zostaç przypisany

do jednego baga˝u i umieszczony w jednej

z 9 pozycji w jego wn´trzu (góra, dno/lewa, prawa, Êrodek). Materia∏ wybuchowy fabrycznie zapakowany powinien zostaç u∏o˝ony w pozycji

wybranej przypadkowo. Pos∏ugujàc si´ cienkowarstwowym materia∏em wybuchowym, mo˝na go umieÊciç wi´cej ni˝ w jednej z 9 okreÊlonych pozycji;

4) zawartoÊç baga˝y

Poza materia∏ami wybuchowymi, zawartoÊç

ka˝dego baga˝u powinna byç taka sama jak

w przypadku testu oceny fa∏szywych alarmów;

5) metoda informowania

Prawdopodobieƒstwo wykrycia dla ka˝dego typu materia∏u wybuchowego oraz ogólne prawdopodobieƒstwo wykrycia wyra˝a si´ w procentach.

1549

ROZPORZÑDZENIE RADY MINISTRÓW

z dnia 15 lipca 2003 r.

w sprawie Krajowego Programu Ochrony Lotnictwa Cywilnego realizujàcego zasady ochrony lotnictwa

Na podstawie art. 187 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca

2002 r. — Prawo lotnicze (Dz. U. Nr 130, poz. 1112) zarzàdza si´, co nast´puje