Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo energetyczne

1.

Ustawa określa zasady kształtowania polityki energetycznej państwa, zasady i warunki

zaopatrzenia i użytkowania paliw i energii, w tym ciepła, oraz działalności przedsiębiorstw

energetycznych, a także określa organy właściwe w sprawach gospodarki paliwami i energią.

2.

Celem ustawy jest tworzenie warunków do zrównoważonego rozwoju kraju, zapewnienia

bezpieczeństwa energetycznego, oszczędnego i racjonalnego użytkowania paliw i energii,

rozwoju konkurencji, przeciwdziałania negatywnym skutkom naturalnych monopoli, uwzględniania

wymogów ochrony środowiska, zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych oraz ochrony

interesów odbiorców i minimalizacji kosztów.

3.

Przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

wydobywania paliw ze złóż oraz ich magazynowania w zakresie uregulowanym ustawą z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. Nr 27, poz. 96, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 111, poz. 726 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 110, poz. 1190, Nr 115, poz. 1229 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984, Nr 117, poz. 1007, Nr 153, poz. 1271, Nr 166, poz. 1360 i Nr 240, poz. 2055);

2)

wykorzystywania energii atomowej w zakresie uregulowanym ustawą z dnia 10 kwietnia 1986 r. - Prawo atomowe

(Dz. U. Nr 12, poz. 70, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1991 r. Nr 8, poz. 28, z 1994 r. Nr 90, poz. 418, z 1995 r. Nr 104, poz. 515 oraz z 1996 r. Nr 24, poz. 110 i Nr 106, poz. 496)

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją paliw gazowych

lub energii elektrycznej w terminie do dnia 31 grudnia 2000 r. dostosują uzgodnione

z Prezesem URE przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy plany rozwoju w zakresie

zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe lub energię elektryczną

do wymogów określonych w niniejszej ustawie.

Odbiorcy, którzy uzyskali prawo do korzystania z usług przesyłowych na podstawie przepisów

dotychczasowych, zachowują prawo do korzystania z tych usług po dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy.

(skreślony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 5 grudnia 1997 r.

W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Prezes URE udzieli

z urzędu koncesji przedsiębiorstwom energetycznym działającym lub będącym w budowie

w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, o ile spełniają one warunki określone w

dotychczas obowiązujących przepisach, a wymóg uzyskania koncesji wynika z przepisów

niniejszej ustawy.

Zatwierdzone lub obowiązujące taryfy, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

zachowują ważność do czasu wprowadzenia nowych taryf jako obowiązujących dla określonych

w nich odbiorców.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

energia - energię przetworzoną w dowolnej postaci;

2)

ciepło - energię cieplną w wodzie gorącej, parze lub w innych nośnikach;

3)

paliwa - paliwa stałe, ciekłe i gazowe będące nośnikami energii chemicznej;

4)

przesyłanie - transport paliw lub energii za pomocą sieci;

5)

dystrybucja - rozdział i dostarczanie do odbiorców paliw lub energii za pomocą sieci;

6)

obrót - działalność gospodarczą polegającą na handlu hurtowym albo detalicznym paliwami

lub energią;

7)

procesy energetyczne - techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania,

magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii;

8

zaopatrzenie w ciepło, energię elektryczną, paliwa gazowe - procesy związane z dostarczaniem

ciepła, energii elektrycznej, paliw gazowych do odbiorców;

9)

urządzenia - urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych;

10)

instalacje - urządzenia z układami połączeń między nimi;

11)

sieci - instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania i dystrybucji

paliw lub energii, należące do przedsiębiorstw energetycznych;

12

przedsiębiorstwo energetyczne - podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie

wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii

lub obrotu nimi;

13)

odbiorca - każdego, kto otrzymuje lub pobiera paliwa lub energię na podstawie umowy

z przedsiębiorstwem energetycznym;

14

gmina - gminy oraz związki i porozumienia międzygminne w zakresie uregulowanym ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, z 2002 r. Nr 23, poz. 220, Nr 62, poz. 558, Nr 113, poz. 984, Nr 153, poz. 1271 i Nr 214, poz. 1806 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 717);

15)

regulacja - stosowanie określonych ustawą środków prawnych, włącznie z koncesjonowaniem,

służących do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego, prawidłowej gospodarki paliwami

i energią oraz ochrony interesów odbiorców;

16)

bezpieczeństwo energetyczne - stan gospodarki umożliwiający pokrycie bieżącego i perspektywicznego

zapotrzebowania odbiorców na paliwa i energię w sposób technicznie i ekonomicznie

uzasadniony, przy zachowaniu wymagań ochrony środowiska;

17

taryfa - zbiór cen i stawek opłat oraz warunków ich stosowania, opracowany przez przedsiębiorstwo

energetyczne i wprowadzany jako obowiązujący dla określonych w nim odbiorców w trybie

określonym ustawą;

18)

nielegalne pobieranie paliw lub energii - pobieranie paliw lub energii bez zawarcia

umowy z przedsiębiorstwem lub niezgodnie z umową;

19)

ruch sieciowy - sterowanie pracą sieci;

20

odnawialne źródło energii - źródło wykorzystujące w procesie przetwarzania energię

wiatru, promieniowania słonecznego, geotermalną, fal, prądów i pływów morskich, spadku

rzek oraz energię pozyskiwaną z biomasy, biogazu wysypiskowego, a także biogazu powstałego

w procesach odprowadzania lub oczyszczania ścieków albo rozkładu składowanych szczątek

roślinnych i zwierzęcych;

21

koszty uzasadnione - koszty niezbędne do wykonania zobowiązań powstałych w związku

z prowadzoną przez przedsiębiorstwo energetyczne działalnością w zakresie wytwarzania,

przetwarzania, magazynowania, przesyłania i dystrybucji, obrotu paliwami lub energią

oraz przyjmowane przez przedsiębiorstwo energetyczne do kalkulacji cen i stawek opłat

ustalanych w taryfie w sposób ekonomicznie uzasadniony, z zachowaniem należytej staranności

zmierzającej do ochrony interesów odbiorców; koszty uzasadnione nie są kosztami uzyskania

przychodów w rozumieniu przepisów podatkowych;

22

finansowanie oświetlenia - finansowanie kosztów energii elektrycznej pobranej przez

punkty świetlne oraz koszty ich budowy i utrzymania;

23

system gazowy albo elektroenergetyczny - sieci gazowe albo sieci elektroenergetyczne

oraz przyłączone do nich urządzenia i instalacje, współpracujące z siecią;

24

operator systemu przesyłowego gazowego albo elektroenergetycznego - przedsiębiorstwo

energetyczne posiadające koncesję na przesyłanie lub przesyłanie i dystrybucję paliw

gazowych albo energii elektrycznej, odpowiedzialne za ruch sieciowy sieci przesyłowej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

25

operator systemu dystrybucyjnego gazowego albo elektroenergetycznego - przedsiębiorstwo

energetyczne posiadające koncesję na przesyłanie i dystrybucję paliw gazowych albo

energii elektrycznej, odpowiedzialne za ruch sieciowy sieci rozdzielczej na obszarze

kraju określonym w koncesji;

26

sieć przesyłowa gazowa albo elektroenergetyczna - sieć gazową o ciśnieniu wyższym

niż 0,5 MPa albo sieć elektroenergetyczną o napięciu znamionowym wyższym niż 110 kV;

27

sieć rozdzielcza gazowa albo elektroenergetyczna - sieć gazową o ciśnieniu nie wyższym

niż 0,5 MPa albo sieć elektroenergetyczną o napięciu znamionowym nie wyższym niż 110

kV.

1.

Koncesje udzielone przedsiębiorstwom energetycznym przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy wygasają z dniem 31 grudnia 2000 r. w zakresie obrotu gazem ziemnym z zagranicą.

2.

Przedsiębiorstwa energetyczne, o których mowa w ust. 1, mogą na dotychczasowych zasadach

prowadzić obrót gazem ziemnym z zagranicą, jeżeli przed dniem 31 grudnia 2000 r. złożą

wniosek o udzielenie przez Prezesa URE koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej

w zakresie obrotu gazem ziemnym z zagranicą, jednak nie dłużej niż do dnia prawomocnego

rozstrzygnięcia w sprawie.

3.

W sprawach o udzielenie koncesji na obrót paliwami gazowymi wszczętych, a niezakończonych

do dnia 31 grudnia 2000 r., stosuje się przepisy ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

1.

Komisje kwalifikacyjne powołane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują prawo

do sprawdzania kwalifikacji, o których mowa w art. 54 ust. 1 ustawy, o której mowa

w art. 1, do upływu okresu, na który zostały powołane.

2.

Świadectwa kwalifikacyjne wydane na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują

moc przez okres w nich oznaczony.

1.

Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją paliw lub energii

do odbiorców mają obowiązek utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji

dostaw paliw lub energii w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących

wymagań jakościowych.

2

Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją paliw gazowych,

energii elektrycznej lub ciepła są obowiązane zapewniać wszystkim podmiotom, na zasadzie

równoprawnego traktowania, świadczenie usług przesyłowych polegających na przesyłaniu

paliw lub energii od wybranego przez te podmioty dostawcy paliw gazowych, energii

elektrycznej lub ciepła, na zasadach i w zakresie określonych w ustawie; świadczenie

usług przesyłowych odbywa się na podstawie umowy o świadczenie usług przesyłowych,

zwanej dalej „umową przesyłową”.

3.

Świadczenie usług, o których mowa w ust. 2, nie może obniżać niezawodności dostarczania

oraz jakości paliw lub energii poniżej poziomu określonego odrębnymi przepisami, a

także nie może powodować niekorzystnej zmiany cen oraz zakresu dostarczania paliw

lub energii do innych podmiotów przyłączonych do sieci.

4

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do świadczenia usług przesyłowych polegających na

przesyłaniu paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła z systemu innego państwa,

jeżeli właściwe organy tego państwa nie nałożyły obowiązku świadczenia usług przesyłowych

na działające w tym państwie przedsiębiorstwa energetyczne lub odbiorca, do którego

paliwa gazowe, energia elektryczna lub ciepło mają być dostarczone, nie jest odbiorcą

uprawnionym do korzystania z usług przesyłowych w tym państwie.

5

Przepis ust. 2 stosuje się do świadczenia usług przesyłowych polegających na przesyłaniu

paliw gazowych, które są wydobywane, albo energii elektrycznej lub ciepła, które są

wytwarzane na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej.

6

W przypadku gdy przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją

paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła odmówi zawarcia umowy przesyłowej,

jest obowiązane niezwłocznie pisemnie powiadomić Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki

oraz zainteresowany podmiot, podając przyczynę odmowy.

1.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, na wniosek przedsiębiorstwa energetycznego, które

odmawia zawarcia umowy przesyłowej, może, w drodze decyzji, czasowo wyłączyć lub ograniczyć

nałożone na przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją

paliw gazowych obowiązki, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli świadczenie usług

przesyłowych może spowodować dla przedsiębiorstwa poważne trudności finansowe związane

z realizacją zobowiązań wynikających z uprzednio zawartych umów, na podstawie których

jest ono obowiązane do zapłaty za określoną w tych umowach ilość paliw gazowych, niezależnie

od ilości pobranych paliw gazowych.

2.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, podejmując decyzję, o której mowa w ust. 1, bierze

pod uwagę

1)

ogólną sytuację finansową przedsiębiorstwa energetycznego;

2)

datę zawarcia umów i warunki, na jakich umowy zostały zawarte;

3)

wpływ postanowień umów na sytuację finansową przedsiębiorstw energetycznych zajmujących

się przesyłaniem i dystrybucją paliw gazowych oraz odbiorców;

4)

stopień rozwoju konkurencji na rynku paliw gazowych;

5)

realizację przez przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją

paliw gazowych obowiązków wynikających z ustawy;

6)

podjęte przez przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją

paliw gazowych działania mające na celu umożliwienie świadczenia usług przesyłowych,

o których mowa w art. 4 ust. 2.

3

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw

gospodarki, niezwłocznie powiadamia Komisję Europejską o podjętej decyzji, o której

mowa w ust. 1.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, harmonogram

uzyskiwania przez odbiorców prawa do korzystania z usług przesyłowych, o których mowa

w art. 4 ust. 2, biorąc pod uwagę następujące kryteria

1)

wielkość udokumentowanego rocznego zużycia lub zakupu paliw gazowych, energii elektrycznej

lub ciepła przez odbiorców;

2)

przeznaczenie paliw lub energii;

3)

charakterystykę obiektów budowlanych, do których paliwa gazowe, energia elektryczna

lub ciepło mają być dostarczone.

2

Minister właściwy do spraw gospodarki informuje Komisję Europejską o obowiązujących

w danym roku kalendarzowym kryteriach uzyskiwania przez odbiorców prawa do korzystania

z usług, o których mowa w art. 4 ust. 2, oraz o przewidywanym udziale łącznego zużycia

przez odbiorców paliw gazowych albo energii elektrycznej w ogólnym zużyciu paliw gazowych

albo energii elektrycznej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Obowiązujące taryfy, sporządzone na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów,

zachowują ważność po dniu 1 lipca 2000 r. w zakresie, w jakim nie są sprzeczne z przepisami

niniejszej ustawy i przepisami wykonawczymi wydanymi na podstawie upoważnień, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

Przepisy wykonawcze wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

upoważnień zmienionych tą ustawą zachowują moc, o ile nie są z nią sprzeczne, do czasu

wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

1.

Dostarczanie paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła odbywa się na podstawie

umowy sprzedaży lub umowy przesyłowej.

2.

Umowy, o których mowa w ust. 1, powinny uwzględniać zasady określone w ustawie i warunki

ustalone w koncesjach oraz zawierać co najmniej

1)

umowa sprzedaży - postanowienia dotyczące: ilości sprzedaży paliw gazowych, energii

elektrycznej albo ciepła w podziale na okresy umowne, sposobu ustalania cen i warunków

wprowadzania ich zmian, sposobu rozliczeń, odpowiedzialności stron za niedotrzymanie

warunków umowy, okresu jej obowiązywania i warunków rozwiązania;

2)

umowa przesyłowa - postanowienia dotyczące: ilości przesyłanych paliw gazowych, energii

elektrycznej albo ciepła oraz miejsca ich dostarczania, standardów jakościowych, warunków

zapewnienia niezawodności i ciągłości dostarczania, sposobu ustalania stawek opłat

i warunków wprowadzania ich zmian dla określonej w taryfie grupy odbiorców, sposobu

rozliczeń, odpowiedzialności stron za niedotrzymanie warunków umowy, okresu jej obowiązywania

i warunków rozwiązania.

3.

Przedsiębiorstwo energetyczne może zawierać z odbiorcą, któremu dostarcza paliwa gazowe,

energię elektryczną lub ciepło na podstawie cen i stawek opłat ustalonych w taryfie,

o której mowa w art. 45, jedną umowę zawierającą postanowienia umowy sprzedaży i umowy

przesyłowej.

4.

Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją paliw gazowych,

energii elektrycznej lub ciepła, w zakresie swojej działalności, mogą ustalać ogólne

warunki umów sprzedaży lub umów przesyłowych, w rozumieniu art. 384 § 1 Kodeksu cywilnego.

5

Przedsiębiorstwa energetyczne mają obowiązek wydać, na wniosek zainteresowanego, oświadczenie,

o którym mowa w przepisach prawa budowlanego, o zapewnieniu dostaw energii, ciepła

lub gazu oraz o warunkach przyłączenia obiektu budowlanego do sieci cieplnych, gazowych

lub elektroenergetycznych.

Komisje kwalifikacyjne powołane na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów działają

do upływu pięciu lat od dnia powołania tych komisji.

Do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych

decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Upoważnieni przedstawiciele przedsiębiorstw energetycznych zajmujących się przesyłaniem

i dystrybucją paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła wykonują kontrole układów

pomiarowych, dotrzymania zawartych umów i prawidłowości rozliczeń.

2.

Upoważnionym przedstawicielom, o których mowa w ust. 1, po okazaniu legitymacji i

pisemnego upoważnienia wydanego przez właściwy organ przedsiębiorstwa energetycznego

zajmującego się przesyłaniem i dystrybucją paliw gazowych, energii elektrycznej lub

ciepła przysługuje prawo

1)

wstępu na teren nieruchomości lub do pomieszczeń, gdzie przeprowadzana jest kontrola,

o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej;

2)

przeprowadzania w ramach kontroli niezbędnych przeglądów urządzeń będących własnością

przedsiębiorstwa energetycznego, a także prac związanych z ich eksploatacją lub naprawą

oraz dokonywania badań i pomiarów;

3)

zbierania i zabezpieczania dowodów naruszania przez odbiorcę warunków używania układów

pomiarowych oraz warunków umowy zawartej z przedsiębiorstwem energetycznym.

3.

Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 1, może wstrzymać dostarczanie

paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła, jeśli w wyniku przeprowadzonej kontroli,

o której mowa w ust. 2, stwierdzono, że

1)

instalacja znajdująca się u odbiorcy stwarza bezpośrednie zagrożenie dla życia, zdrowia

albo środowiska;

2)

nastąpił nielegalny pobór paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła.

3a

Przedsiębiorstwa energetyczne, o których mowa w ust. 1, mogą wstrzymać dostarczanie

paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła w przypadku, gdy odbiorca zwleka z

zapłatą za pobrane paliwo gazowe, energię elektryczną lub ciepło albo świadczone usługi

co najmniej miesiąc po upływie terminu płatności, pomimo uprzedniego powiadomienia

na piśmie o zamiarze wypowiedzenia umowy i wyznaczenia dodatkowego, dwutygodniowego

terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności.

3b

Przedsiębiorstwo energetyczne jest obowiązane do bezzwłocznego wznowienia dostarczania

paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła, wstrzymanego z powodów, o których

mowa w ust. 3 i 3a, jeżeli ustaną przyczyny uzasadniające wstrzymanie ich dostarczania.

3c

Przepisu ust. 3a nie stosuje się do obiektów służących obronności państwa.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady przeprowadzania kontroli, wzory protokołów kontroli i upoważnień do kontroli

oraz wzór legitymacji.

5.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, powinno określać w szczególności

1)

przedmiot kontroli;

2)

szczegółowe uprawnienia upoważnionych przedstawicieli, o których mowa w ust. 1;

3)

tryb przeprowadzania kontroli.

1.

Przedsiębiorstwo energetyczne może zainstalować przedpłatowy układ pomiarowo-rozliczeniowy

służący do rozliczeń za dostarczane paliwa gazowe, energię elektryczną lub ciepło,

jeżeli odbiorca

1)

co najmniej dwukrotnie w ciągu kolejnych 12 miesięcy zwlekał z zapłatą za pobrane

paliwo gazowe, energię elektryczną lub ciepło albo świadczone usługi przez okres co

najmniej jednego miesiąca;

2)

nie ma tytułu prawnego do nieruchomości, obiektu lub lokalu, do którego są dostarczane

paliwa gazowe, energia elektryczna lub ciepło;

3)

użytkuje nieruchomość, obiekt lub lokal w sposób uniemożliwiający cykliczne sprawdzanie

stanu układu pomiarowo-rozliczeniowego.

2.

Koszty zainstalowania układu pomiarowo-rozliczeniowego, o którym mowa w ust. 1, ponosi

przedsiębiorstwo energetyczne.

3.

W razie braku zgody odbiorcy na zainstalowanie układu pomiarowo-rozliczeniowego, o

którym mowa w ust. 1, przedsiębiorstwo energetyczne może wstrzymać dostarczanie energii

elektrycznej lub rozwiązać umowę sprzedaży energii.

Przepisy wykonawcze wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie

upoważnień zmienionych tą ustawą zachowują moc do czasu wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

o ile nie są sprzeczne z jej przepisami.

1.

Przepisy

1)

art. 1 pkt 3 lit. b) w zakresie dotyczącym art. 4 ust. 4 i 5,

2)

art. 1 pkt 4 w zakresie dotyczącym art. 4a ust. 3 i art. 4b ust. 2,

3)

art. 1 pkt 10 w zakresie dotyczącym art. 9c ust. 7,

4)

art. 1 pkt 11 w zakresie dotyczącym art. 11 ust. 9,

5)

art. 1 pkt 12,

6)

art. 1 pkt 17 lit. c),

7)

art. 1 pkt 22

- stosuje się od dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

2.

Do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej

1)

przepis art. 4 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, stosuje się w zakresie dotyczącym usług przesyłowych polegających na przesyłaniu

paliw gazowych, które są wydobywane, albo energii elektrycznej lub ciepła, które są

wytwarzane wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

przepis art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w art. 1, stosuje się w brzmieniu

dotychczasowym.

1

Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją paliw gazowych,

energii elektrycznej lub ciepła są obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie, umowy

sprzedaży paliw albo energii lub umowy przesyłowej z odbiorcami albo podmiotami ubiegającymi

się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania, jeżeli istnieją

techniczne i ekonomiczne warunki dostarczania, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki

przyłączenia do sieci i odbioru. Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne odmówi zawarcia

umowy, jest obowiązane niezwłocznie pisemnie powiadomić o odmowie zainteresowany podmiot,

podając przyczynę odmowy.

1a

Obowiązek zawarcia umowy sprzedaży energii elektrycznej, o którym mowa w ust. 1, nie

dotyczy przedsiębiorstwa energetycznego będącego jednocześnie operatorem systemu przesyłowego

elektroenergetycznego.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przypadku, gdy ubiegający się o zawarcie

umowy nie ma tytułu prawnego do korzystania z obiektu, do którego paliwa gazowe, energia

elektryczna lub ciepło mają być dostarczone.

3.

Przedsiębiorstwa, o których mowa w ust. 1, są obowiązane do spełniania technicznych

warunków dostarczania paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła określonych

w odrębnych przepisach i koncesji.

4.

Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją energii elektrycznej,

paliw gazowych lub ciepła są obowiązane zapewniać realizację i finansowanie budowy

i rozbudowy sieci, w tym na potrzeby przyłączeń podmiotów ubiegających się o przyłączenie,

na warunkach określonych w przepisach, o których mowa w art. 9 i 46, oraz w założeniach,

o których mowa w art. 19. Za przyłączenie do sieci przewidzianej w założeniach, o

których mowa w art. 19, pobiera się opłatę określoną na podstawie ustalonych w taryfie

stawek opłat za przyłączenie do sieci.

5.

Stawki opłat za przyłączenie do sieci, o których mowa w ust. 4, kalkuluje się na podstawie

jednej czwartej średniorocznych nakładów inwestycyjnych na budowę odcinków sieci służących

do przyłączenia podmiotów ubiegających się o przyłączenie, określonych w planie rozwoju,

o którym mowa w art. 16.

6.

Koszty wynikające z nakładów, o których mowa w ust. 5, w zakresie, w jakim zostały

pokryte opłatami za przyłączenie do sieci, nie stanowią podstawy do ustalania w taryfie

stawek opłat za przesyłanie i dystrybucję paliw gazowych, energii elektrycznej lub

ciepła.

7.

Przyłączany podmiot jest obowiązany umożliwić przedsiębiorstwu energetycznemu, o którym

mowa w ust. 1, w obrębie swojej nieruchomości budowę i rozbudowę sieci, w zakresie

niezbędnym do realizacji przyłączenia, oraz udostępnić pomieszczenia lub miejsca na

zainstalowanie układów pomiarowych, na warunkach określonych w umowie o przyłączenie.

8.

Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązane powiadomić

przyłączany podmiot o planowanych terminach prac, o których mowa w ust. 7, z wyprzedzeniem

umożliwiającym przyłączanemu podmiotowi przygotowanie nieruchomości lub pomieszczeń

do przeprowadzenia i odbioru tych prac.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., z wyjątkiem przepisu art. 1 pkt

28, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

W sprawach spornych dotyczących ustalania warunków świadczenia usług, o których mowa

w art. 4 ust. 2, odmowy przyłączenia do sieci, odmowy zawarcia umowy sprzedaży energii

elektrycznej, paliw gazowych lub ciepła albo nieuzasadnionego wstrzymania ich dostaw

rozstrzyga Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, na wniosek strony.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki może wydać

na wniosek jednej ze stron postanowienie, w którym określa warunki podjęcia bądź kontynuowania

dostaw do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sporu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy

art. 1 pkt 50, w części dotyczącej obowiązku przeprowadzania kontroli, wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 2004 r.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, w odniesieniu

do paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła szczegółowe warunki przyłączenia

podmiotów do sieci, obrotu paliwami gazowymi, energią elektryczną i ciepłem, świadczenia

usług przesyłowych, ruchu sieciowego i eksploatacji sieci oraz standardy jakościowe

obsługi odbiorców.

2.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać w szczególności

1)

kryteria podziału przyłączanych podmiotów albo odbiorców na grupy;

2)

tryb przyłączania podmiotów do sieci;

3)

podstawowe elementy umowy o przyłączenie, umowy sprzedaży i umowy o świadczenie usług

przesyłowych;

4)

sposób prowadzenia przez przedsiębiorstwo energetyczne obrotu paliwami gazowymi, energią

elektryczną lub ciepłem, w tym wytwarzanych w źródłach odnawialnych, oraz energią

elektryczną wytwarzaną w skojarzeniu z ciepłem;

5

zadania przedsiębiorstw energetycznych odpowiedzialnych za ruch sieciowy i eksploatację

sieci, z uwzględnieniem zasady równoprawnego traktowania podmiotów korzystających

lub ubiegających się o korzystanie z ich usług i sieci;

6)

parametry techniczne nośników energii;

7)

sposób załatwiania reklamacji;

8)

zakres informacji przekazywanych między przedsiębiorstwami energetycznymi oraz między

przedsiębiorstwami energetycznymi a odbiorcami.

3.

(skreślony).

1.

Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się obrotem energią elektryczną są obowiązane

do zakupu, w zakresie określonym w rozporządzeniu wydanym na podstawie ust. 4, wytwarzanej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej energii elektrycznej z odnawialnych źródeł

energii przyłączonych do sieci oraz jej odsprzedaży bezpośrednio lub pośrednio odbiorcom

dokonującym zakupu energii elektrycznej na własne potrzeby.

2.

Przedsiębiorstwa energetyczne będące jednocześnie operatorami systemu dystrybucyjnego

elektroenergetycznego są obowiązane, w zakresie określonym w rozporządzeniu wydanym

na podstawie ust. 4, do zakupu oferowanej im energii elektrycznej wytwarzanej w skojarzeniu

z wytwarzaniem ciepła, ze źródeł znajdujących się na obszarze kraju określonym w koncesji,

przyłączonych bezpośrednio lub pośrednio do sieci należącej do tych przedsiębiorstw.

3.

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się obrotem, przesyłaniem i dystrybucją ciepła

jest obowiązane do zakupu oferowanego ciepła z odnawialnych źródeł przyłączonych do

sieci, wytwarzanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ilości nie większej

niż zapotrzebowanie odbiorców przyłączonych do sieci.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres obowiązków, o których mowa w ust. 1-3, biorąc pod uwagę założenia polityki

energetycznej państwa oraz zobowiązania wynikające z umów międzynarodowych, a także

określi w szczególności

1)

rodzaje, parametry techniczne i technologiczne źródeł odnawialnych wytwarzających

energię elektryczną lub ciepło;

2)

parametry techniczne i technologiczne źródeł energii elektrycznej wytwarzanej w skojarzeniu

z wytwarzaniem ciepła;

3)

wielkość udziału energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz wielkość udziału

energii elektrycznej wytwarzanej w skojarzeniu z wytwarzaniem ciepła, których zakup

przez przedsiębiorstwa energetyczne jest obowiązkowy, w sprzedaży energii elektrycznej

odbiorcom;

4)

sposób uwzględnienia w taryfach kosztów energii elektrycznej i ciepła objętych obowiązkiem

zakupu.

Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją ciepła są odpowiedzialne

za ruch sieciowy i zapewnienie utrzymania należących do nich sieci oraz współdziałanie

z innymi przedsiębiorstwami energetycznymi i odbiorcami korzystającymi z sieci, na

warunkach określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 9 ust. 1.

1.

Operator systemu przesyłowego gazowego albo elektroenergetycznego, odpowiednio do

zakresu działania, jest odpowiedzialny za

1)

zapewnienie bezpieczeństwa funkcjonowania systemu przesyłowego i realizacji umów,

przez prawidłowe zarządzanie sieciami przesyłowymi;

2)

prowadzenie ruchu sieciowego w systemie przesyłowym oraz zapewnienie utrzymania sieci

przesyłowej wraz z połączeniami z innymi systemami w sposób gwarantujący niezawodność

i jakość dostarczanych paliw gazowych albo energii elektrycznej;

3)

współpracę z innymi operatorami lub przedsiębiorstwami energetycznymi, mającą na celu

zapewnienie spójności działania połączonych sieci;

4)

dysponowanie paliwami gazowymi w źródłach i magazynach gazu ziemnego albo dysponowanie

mocą jednostek wytwórczych energii elektrycznej;

5)

zarządzanie przepływami paliw gazowych w sieciach gazowych albo energii elektrycznej

w sieciach elektroenergetycznych, w celu utrzymania określonych parametrów paliw gazowych

albo energii elektrycznej na połączeniach z innymi sieciami;

6)

zapewnianie odpowiedniej zdolności do przesyłania energii elektrycznej w sieci elektroenergetycznej

oraz mocy źródeł energii elektrycznej;

7)

świadczenie usług polegających na przesyłaniu energii elektrycznej pomiędzy systemami

elektroenergetycznymi;

8)

świadczenie usług niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania systemu elektroenergetycznego

lub gazowego oraz utrzymywania określonych wartości parametrów jakościowych paliw

gazowych lub energii elektrycznej w systemie;

9)

sporządzanie bieżących bilansów paliw gazowych w sieci gazowej albo energii elektrycznej

w sieci elektroenergetycznej;

10)

realizację ograniczeń w dostarczaniu paliw gazowych albo energii elektrycznej, wprowadzonych

na zasadach określonych w przepisach, o których mowa w art. 11.

2.

Operator systemu dystrybucyjnego gazowego albo elektroenergetycznego, odpowiednio

do zakresu działania, jest odpowiedzialny za

1)

zapewnienie bezpieczeństwa funkcjonowania systemu dystrybucyjnego i realizacji umów,

przez prawidłowe zarządzanie sieciami rozdzielczymi;

2)

prowadzenie ruchu sieciowego w systemie dystrybucyjnym oraz zapewnienie utrzymania

sieci rozdzielczej wraz z połączeniami z innymi systemami, w sposób gwarantujący niezawodność

i jakość dostarczanych paliw gazowych albo energii elektrycznej;

3)

współpracę z innymi operatorami lub przedsiębiorstwami energetycznymi, mającą na celu

zapewnienie spójności działania połączonych sieci;

4)

zarządzanie, zgodnie z ustaleniami operatora systemu przesyłowego, przepływami paliw

gazowych w sieciach gazowych albo energii elektrycznej w sieciach elektroenergetycznych,

w celu utrzymania określonych parametrów paliw gazowych albo energii elektrycznej

na połączeniach z innymi sieciami;

5)

sporządzanie bieżących bilansów paliw gazowych w sieciach gazowych albo energii elektrycznej

w sieci elektroenergetycznej;

6)

realizację ograniczeń w dostarczaniu paliw gazowych albo energii elektrycznej, wprowadzonych

na zasadach określonych w przepisach, o których mowa w art. 11.

3.

Operator systemu gazowego albo elektroenergetycznego jest obowiązany zarządzać ruchem

sieciowym i zapewniać utrzymanie sieci na zasadzie równoprawnego traktowania podmiotów

korzystających lub ubiegających się o korzystanie z jego usług i sieci, z uwzględnieniem

wymogów ochrony środowiska oraz przepisów o ochronie informacji niejawnych i innych

informacji prawnie chronionych.

4.

Zarządzanie ruchem sieciowym nie powinno wpływać niekorzystnie na realizację zawartych

umów w zakresie dostarczania paliw gazowych albo energii elektrycznej po uwzględnieniu

występujących ograniczeń technicznych w sieci.

5.

Operatorzy systemu zarządzający połączonymi sieciami, w zakresie niezbędnym dla zapewnienia

skutecznej eksploatacji i współdziałania połączonych sieci oraz ich skoordynowanego

rozwoju, wzajemnie informują się o funkcjonowaniu tych sieci.

6.

Zarządzanie ruchem sieciowym sieci przesyłowej gazowej albo elektroenergetycznej powinno

być niezależne od wszelkiej innej działalności wykonywanej przez operatora systemu

przesyłowego gazowego albo elektroenergetycznego, niezwiązanej z prowadzeniem ruchu

sieciowego.

7

Operator systemu przesyłowego gazowego albo elektroenergetycznego współdziała z Komisją

Europejską w sprawach wspierania rozwoju transeuropejskich sieci przesyłowych.

8.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, w drodze decyzji administracyjnej, wyznaczy na

czas określony operatorów

1)

systemu przesyłowego gazowego oraz elektroenergetycznego - dla sieci gazowych oraz

sieci elektroenergetycznych;

2)

systemów dystrybucyjnych gazowych oraz elektroenergetycznych - dla sieci gazowych

oraz sieci elektroenergetycznych, a także określi obszar ich działania.

9.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, wyznaczając operatorów zgodnie z ust. 1, bierze

pod uwagę

1)

bezpieczeństwo energetyczne kraju;

2)

parametry techniczne sieci należących do operatorów;

3)

ocenę skuteczności prowadzenia przez operatorów ruchu sieciowego i zapewnienia utrzymania

sieci.

W celu zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania sieci elektroenergetycznej przedsiębiorstwo

energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej i przyłączone do sieci

jest obowiązane do wytwarzania energii elektrycznej lub pozostawania w gotowości do

jej wytwarzania, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia jakości, ciągłości i niezawodności

dostaw.

1.

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej lub

ciepła jest obowiązane utrzymywać zapasy paliw w ilości zapewniającej utrzymanie ciągłości

dostaw energii elektrycznej lub ciepła do odbiorców.

2.

Przedsiębiorstwo energetyczne, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązane umożliwiać

przeprowadzenie kontroli w zakresie zgodności wielkości zapasów paliw z wielkościami

określonymi w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6.

3.

Kontrolę, o której mowa w ust. 2, przeprowadza się na podstawie pisemnego upoważnienia

wydanego przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, które powinno zawierać

1)

oznaczenie osoby dokonującej kontroli;

2)

nazwę kontrolowanego przedsiębiorstwa energetycznego;

3)

określenie zakresu kontroli.

4.

Osoby upoważnione przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki do dokonywania kontroli

są uprawnione do

1)

wstępu na teren nieruchomości i do miejsc, gdzie są gromadzone i utrzymywane zapasy;

2)

analizy dokumentów dotyczących ewidencjonowania zapasów.

5.

Z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół i przedstawia organom kontrolowanego

przedsiębiorstwa.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wielkości

zapasów paliw, o których mowa w ust. 1, sposób ich gromadzenia oraz szczegółowy tryb

przeprowadzania kontroli stanu zapasów, uwzględniając rodzaj działalności gospodarczej,

możliwości techniczne i organizacyjne w zakresie gromadzenia zapasów.

1.

W przypadku

1)

zagrożenia bezpieczeństwa energetycznego Rzeczypospolitej Polskiej polegającego na

długookresowym braku równowagi na rynku paliwowo-energetycznym,

2)

zagrożenia bezpieczeństwa osób,

3)

zagrożenia wystąpienia znacznych strat materialnych

- na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części mogą być wprowadzone na

czas oznaczony ograniczenia w sprzedaży paliw stałych lub ciekłych oraz w dostarczaniu

i poborze paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła.

2.

Ograniczenia w sprzedaży paliw stałych lub ciekłych polegają na sprzedaży tych paliw

na podstawie wydanych odbiorcom upoważnień do zakupu określonej ilości paliw.

3.

Ograniczenia w dostarczaniu i poborze paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła

polegają na

1)

ograniczeniu maksymalnego godzinowego i dobowego poboru paliw gazowych;

2)

ograniczeniu maksymalnego poboru mocy elektrycznej oraz dobowego poboru energii elektrycznej;

3)

zmniejszeniu lub przerwaniu dostaw ciepła.

4.

Ograniczenia wprowadzone na zasadach określonych w ust. 2 i 3 podlegają kontroli w

zakresie przestrzegania ich stosowania.

5.

Organami uprawnionymi do kontroli stosowania ograniczeń są

1)

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki - w odniesieniu do dostarczanych sieciami paliw

gazowych i energii elektrycznej;

2)

wojewodowie - w odniesieniu do paliw stałych i ciekłych oraz ciepła;

3)

organy właściwe w sprawach regulacji gospodarki paliwami i energią, o których mowa

w art. 21a - w odniesieniu do jednostek wymienionych w tym przepisie.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb wprowadzania

ograniczeń, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę znaczenie odbiorców dla gospodarki

i funkcjonowania państwa, w szczególności zadania wykonywane przez tych odbiorców.

7.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, w drodze rozporządzenia,

może wprowadzić na czas oznaczony, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego

części, ograniczenia w sprzedaży paliw stałych lub ciekłych oraz w dostarczaniu i

poborze paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła, w przypadku wystąpienia zagrożeń,

o których mowa w ust. 1.

8.

Przedsiębiorstwa energetyczne nie ponoszą odpowiedzialności za skutki ograniczeń wprowadzonych

rozporządzeniem, o którym mowa w ust. 7.

9

Minister właściwy do spraw gospodarki informuje niezwłocznie Komisję Europejską i

państwa członkowskie Unii Europejskiej o wprowadzonych ograniczeniach, o których mowa

w ust. 7, w zakresie dostarczania i poboru paliw gazowych i energii elektrycznej.

1.

Naczelnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach polityki energetycznej

jest Minister Gospodarki

2.

Zadania Ministra Gospodarki

1)

przygotowywanie, w porozumieniu z właściwymi ministrami, założeń polityki energetycznej

oraz koordynowanie jej realizacji;

2)

określanie szczegółowych warunków planowania i funkcjonowania systemów zaopatrzenia

w paliwa i energie, w trybie i zakresie ustalonych w ustawie;

3)

nadzór nad funkcjonowaniem krajowych systemów energetycznych w zakresie określonym

ustawą;

4)

współdziałanie z wojewodami i samorządami terytorialnymi w sprawach planowania i realizacji

systemów zaopatrzenia w paliwa i energię;

5)

koordynowanie współpracy z międzynarodowymi organizacjami rządowymi w zakresie określonym

ustawą;

6

informowanie Komisji Europejskiej, w terminie do dnia 15 kwietnia każdego roku, o

projektach inwestycyjnych, o których mowa w art. 16 ust. 3 pkt 2, będących w obszarze

zainteresowania Komisji Europejskiej.

3.

(skreślony).

1.

Rada Ministrów, na wniosek Ministra Gospodarki

2.

Minister GospodarkiMinistrem Finansów

3.

Rada Ministrów co dwa lata przedstawia Sejmowi ocenę realizacji założeń polityki energetycznej

państwa, wraz z ewentualnymi propozycjami ich korekty, oraz prognozę krótkoterminową

rozwoju sektora energetycznego.

4

Minister właściwy do spraw gospodarki ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” określone przez Radę Ministrów

założenia polityki energetycznej państwa.

Założenia polityki energetycznej państwa, o których mowa w art. 13, mają na celu

1)

sformułowanie długoterminowej, na okres nie krótszy niż 15 lat, prognozy rozwoju gospodarki

paliwami i energią w kraju na podstawie oceny bezpieczeństwa energetycznego państwa;

2)

określenie długofalowego programu działania państwa w celu realizacji wniosków wynikających

z prognozy, o której mowa w pkt 1.

Założenia polityki energetycznej państwa, o których mowa w art. 13, powinny być opracowane

zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju kraju i określać w szczególności

1)

ocenę bezpieczeństwa energetycznego państwa;

2)

prognozę krajowego zapotrzebowania na paliwa i energię, przy uwzględnieniu zakładanego

wzrostu produktu krajowego brutto;

3)

prognozę importu oraz eksportu paliw i energii;

4)

prognozę zdolności wytwórczych źródeł paliw i energii;

5)

politykę inwestycyjną;

6)

działania w zakresie ochrony środowiska;

7

rozwój wykorzystania odnawialnych źródeł energii;

8

politykę efektywności energetycznej;

9)

politykę koncesjonowania działalności przedsiębiorstw energetycznych;

10)

politykę cenową;

11)

politykę w zakresie obowiązkowych zapasów paliw;

12)

politykę przekształceń własnościowych w sektorze energetycznym;

13)

propozycje dotyczące współpracy międzynarodowej;

14)

propozycje kierunków prac naukowo-badawczych;

15)

propozycje zmian uregulowań prawnych.

1.

Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją paliw gazowych,

energii elektrycznej lub ciepła sporządzają dla obszaru swojego działania plany rozwoju

w zakresie zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe, energię

elektryczną lub ciepło, uwzględniając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego

albo kierunki rozwoju gminy określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gminy.

2.

Przedsiębiorstwa, o których mowa w ust. 1, sporządzają plany rozwoju w zakresie zaspokojenia

obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe, energię elektryczną lub ciepło

na okresy nie krótsze niż trzy lata.

3.

Plany, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności

1)

przewidywany zakres dostarczania paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła;

2

przedsięwzięcia w zakresie modernizacji, rozbudowy albo budowy sieci oraz ewentualnych

nowych źródeł paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła, w tym źródeł odnawialnych;

3)

przedsięwzięcia racjonalizujące zużycie paliw i energii u odbiorców;

4)

przewidywany sposób finansowania inwestycji;

5)

przewidywane przychody niezbędne do realizacji planów;

6)

przewidywany harmonogram realizacji inwestycji.

4.

Plany, o których mowa w ust. 1, powinny zapewniać minimalizację nakładów i kosztów

ponoszonych przez przedsiębiorstwo energetyczne, tak aby nakłady i koszty nie powodowały

w poszczególnych latach nadmiernego wzrostu cen i stawek opłat dla paliw gazowych,

energii elektrycznej lub ciepła, przy zapewnieniu ciągłości, niezawodności i jakości

dostaw.

5.

W celu racjonalizacji przedsięwzięć inwestycyjnych przy sporządzaniu planów, o których

mowa w ust. 1, przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją

paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła są obowiązane współpracować z przyłączonymi

podmiotami oraz gminami, na których obszarze przedsiębiorstwa te prowadzą działalność

gospodarczą. Współpraca powinna polegać w szczególności na

1)

przekazywaniu przyłączonym podmiotom informacji o planowanych przedsięwzięciach w

takim zakresie, w jakim przedsięwzięcia te będą miały wpływ na pracę urządzeń przyłączonych

do sieci albo na zmianę warunków przyłączenia lub dostawy energii elektrycznej, paliw

gazowych lub ciepła;

2)

zapewnieniu spójności między planami przedsiębiorstw energetycznych a założeniami

i planami, o których mowa w art. 19 i 20.

6.

Projekty planów, o których mowa w ust. 1, z wyłączeniem planów rozwoju w zakresie

zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na ciepło, podlegają uzgodnieniu

z Prezesem Urzędu Regulacji Energetyki.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem art. 12, który wchodzi

w życie z dniem 31 grudnia 2001 r.

1

Samorząd województwa uczestniczy w planowaniu zaopatrzenia w energię i paliwa na obszarze

województwa w zakresie określonym w art. 19 ust. 5.

2.

Wojewoda bada zgodność planów zaopatrzenia w energię i paliwa z polityką energetyczną

państwa oraz z obowiązującymi przepisami.

1.

Do zadań własnych gminy w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, ciepło i paliwa

gazowe należy

1

planowanie i organizacja zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe

na obszarze gminy;

2

planowanie oświetlenia miejsc publicznych i dróg znajdujących się na terenie gminy;

3

finansowanie oświetlenia ulic, placów i dróg, znajdujących się na terenie gminy, w

odniesieniu do których gmina jest zarządcą, z zastrzeżeniem ust. 3a.

2

Gmina realizuje zadania, o których mowa w ust. 1, zgodnie z założeniami polityki energetycznej

państwa, miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami zawartymi

w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

3

Środki na finansowanie oświetlenia dróg publicznych, dla których gmina nie jest zarządcą,

pokrywane są z budżetu państwa.

3a

Środki na finansowanie oświetlenia dróg publicznych krajowych, wojewódzkich i powiatowych

w granicach miast na prawach powiatu, pokrywane są z budżetu państwa.

4

Minister Finansów

1

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) opracowuje projekt założeń do planu zaopatrzenia

w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe, zwany dalej „projektem założeń”.

2.

Projekt założeń sporządza się dla obszaru gminy lub jej części.

3.

Projekt założeń powinien określać

1

ocenę stanu aktualnego i przewidywanych zmian zapotrzebowania na ciepło, energię elektryczną

i paliwa gazowe;

2

przedsięwzięcia racjonalizujące użytkowanie ciepła, energii elektrycznej i paliw gazowych;

3

możliwości wykorzystania istniejących nadwyżek i lokalnych zasobów paliw i energii,

z uwzględnieniem skojarzonego wytwarzania ciepła i energii elektrycznej oraz zagospodarowania

ciepła odpadowego z instalacji przemysłowych;

4)

zakres współpracy z innymi gminami.

4

Przedsiębiorstwa energetyczne udostępniają nieodpłatnie wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi

miasta) plany, o których mowa w art. 16 ust. 1, w zakresie dotyczącym terenu tej gminy

oraz propozycje niezbędne do opracowania projektu założeń.

5

Projekt założeń podlega opiniowaniu przez samorząd województwa w zakresie koordynacji

współpracy z innymi gminami oraz przez wojewodę w zakresie zgodności z założeniami

polityki energetycznej państwa.

6.

Projekt założeń wykłada się do publicznego wglądu na okres 21 dni, powiadamiając o

tym w sposób przyjęty zwyczajowo w danej miejscowości.

7

Osoby i jednostki organizacyjne zainteresowane zaopatrzeniem w ciepło, energię elektryczną

i paliwa gazowe na obszarze gminy mają prawo składać wnioski, zastrzeżenia i uwagi

do projektu założeń.

8

Rada gminy uchwala założenia do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i

paliwa gazowe, rozpatrując jednocześnie wnioski, zastrzeżenia i uwagi zgłoszone w

czasie wyłożenia projektu założeń do publicznego wglądu.

1

W przypadku gdy plany przedsiębiorstw energetycznych nie zapewniają realizacji założeń,

o których mowa w art. 19 ust. 8, wójt (burmistrz, prezydent miasta) opracowuje projekt

planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe, dla obszaru gminy

lub jej części. Projekt planu opracowywany jest na podstawie uchwalonych przez radę

tej gminy założeń i winien być z nim zgodny.

2.

Projekt planu, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać

1)

propozycje w zakresie rozwoju i modernizacji poszczególnych systemów zaopatrzenia

w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe, wraz z uzasadnieniem ekonomicznym;

2)

harmonogram realizacji zadań;

3)

przewidywane koszty realizacji proponowanych przedsięwzięć oraz źródło ich finansowania.

3

Wójt (burmistrz, prezydent miasta) przedstawia wojewodzie projekt planu, o którym

mowa w ust. 1, celem stwierdzenia zgodności z założeniami, o których mowa w art. 19.

4.

Rada gminy uchwala plan zaopatrzenia, o którym mowa w ust. 1.

5.

W celu realizacji planu, o którym mowa w ust. 3, gmina może zawierać umowy z przedsiębiorstwami

energetycznymi.

6.

W przypadku gdy nie jest możliwa realizacja planu na podstawie umów, rada gminy -

dla zapewnienia zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe - może

wskazać w drodze uchwały tę część planu, z którą prowadzone na obszarze gminy działania

muszą być zgodne.

1.

Zadania z zakresu spraw regulacji gospodarki paliwami i energią oraz promowania konkurencji

realizuje Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, zwany dalej „Prezesem URE”.

2

Prezes URE jest centralnym organem administracji rządowej powoływanym na okres 5 lat

przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki.

3

Prezes URE może być odwołany przez Prezesa Rady Ministrów przed upływem okresu, na

który został powołany, w przypadku choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie zadań,

rażącego naruszania swoich obowiązków, popełnienia przestępstwa stwierdzonego prawomocnym

wyrokiem sądu lub rezygnacji.

4.

Prezes URE wykonuje zadania, o których mowa w ust. 1, przy pomocy Urzędu Regulacji

Energetyki, zwanego dalej „URE”.

5

Wiceprezesa URE powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw gospodarki na wniosek

Prezesa URE.

6

Minister właściwy do spraw gospodarki, w drodze zarządzenia, nadaje statut URE, określający

jego organizację wewnętrzną.

Organami właściwymi w sprawach regulacji gospodarki paliwami i energią dla jednostek

organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej, jednostek organizacyjnych

Policji, Państwowej Straży Pożarnej, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu oraz jednostek organizacyjnych więziennictwa

podległych Ministrowi Sprawiedliwości są inspekcje gospodarki energetycznej, powoływane

przez właściwych ministrów, a w stosunku do jednostek organizacyjnych wymienionych

Agencji - Szefowie tych Agencji, w uzgodnieniu z Prezesem URE.

1.

W skład Urzędu Regulacji Energetyki wchodzą Oddział Centralny w Warszawie oraz następujące

oddziały terenowe

1)

północno-zachodni z siedzibą w Szczecinie;

2)

północny z siedzibą w Gdańsku;

3)

zachodni z siedzibą w Poznaniu;

4)

wschodni z siedzibą w Lublinie;

5)

środkowo-zachodni z siedzibą w Łodzi;

6)

południowo-zachodni z siedzibą we Wrocławiu;

7)

południowy z siedzibą w Katowicach;

8)

południowo-wschodni z siedzibą w Krakowie.

2

Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zasięg terytorialny i właściwość rzeczową z uwzględnieniem granic powiatów.

3.

Dyrektorzy oddziałów URE są powoływani i odwoływani przez Prezesa URE.

1

Prezes URE reguluje działalność przedsiębiorstw energetycznych zgodnie z ustawą i

założeniami polityki energetycznej państwa, zmierzając do minimalizacji kosztów przedsiębiorstw

energetycznych i odbiorców paliw i energii.

2.

Do zakresu kompetencji i obowiązków Prezesa URE należy w szczególności

1)

udzielanie, odmowa udzielenia, zmiana i cofanie koncesji;

2

zatwierdzanie i kontrolowanie taryf paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła

pod względem zgodności z zasadami określonymi w art. 45 i 46, w tym

a)

analizowanie i weryfikowanie kosztów przyjmowanych przez przedsiębiorstwa energetyczne

jako uzasadnione do kalkulacji cen i stawek opłat w taryfach,

b)

ustalanie współczynników korekcyjnych określających projektowaną poprawę efektywności

funkcjonowania przedsiębiorstwa energetycznego oraz zmianę warunków prowadzenia przez

to przedsiębiorstwo danego rodzaju działalności gospodarczej,

c)

ustalanie okresu obowiązywania współczynnika korekcyjnego, o którym mowa w lit. b;

2a)

(skreślony);

3)

uzgadnianie projektów planów, o których mowa w art. 16;

4)

kontrolowanie parametrów jakościowych dostaw i obsługi odbiorców w zakresie obrotu

paliwami gazowymi i energią elektryczną;

5)

rozstrzyganie sporów w zakresie określonym w art. 8 ust. 1;

6)

nakładanie kar pieniężnych na zasadach określonych w ustawie;

7)

współdziałanie z właściwymi organami w przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym

przedsiębiorstw energetycznych;

8)

publikowanie informacji służących zwiększeniu efektywności użytkowania paliw i energii;

9)

zbieranie i przetwarzanie informacji dotyczących gospodarki energetycznej;

10)

kontrola kwalifikacji osób, o których mowa w art. 54;

11

gromadzenie informacji o projektach inwestycyjnych będących w obszarze zainteresowania

Unii Europejskiej i przekazywanie ich do Komisji Europejskiej, za pośrednictwem ministra

właściwego do spraw gospodarki.

3

Do załatwiania spraw, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 3, z wyjątkiem spraw, o których

mowa w art. 32 ust. 1 pkt 4, niezbędna jest opinia właściwego miejscowo zarządu województwa.

4

Nieprzedstawienie przez zarząd województwa opinii, o której mowa w ust. 3, w terminie

14 dni od przedłożenia sprawy do zaopiniowania jest równoznaczne z wydaniem pozytywnej

opinii.

Prezes URE składa ministrowi właściwemu do spraw gospodarki corocznie, w terminie

do końca pierwszego kwartału, sprawozdanie ze swojej działalności oraz przedstawia,

na jego żądanie, informacje z zakresu swojej działalności.

(skreślone).

Prezes URE może żądać od przedsiębiorstwa energetycznego informacji dotyczących prowadzonej

działalności, w tym informacji o projektach inwestycyjnych przedsiębiorstwa energetycznego,

z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych i innych informacji prawnie

chronionych.

Prezes Rady Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady wynagradzania pracowników

URE.

1.

Do postępowania przed Prezesem URE stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 2-4, przepisy

Kodeksu postępowania administracyjnego.

2

Od decyzji Prezesa URE służy odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu antymonopolowego

3.

Postępowanie w sprawie odwołania od decyzji Prezesa URE toczy się według przepisów

Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu w sprawach gospodarczych.

4.

Do postanowień Prezesa URE, od których służy zażalenie, przepisy ust. 2 i 3 stosuje

się odpowiednio, z tym że zażalenie wnosi się w terminie 7 dni.

1.

URE wydaje Biuletyn Urzędu Regulacji Energetyki, zwany dalej „Biuletynem URE”.

2.

URE ogłasza w Biuletynie URE sprawozdania, o których mowa w art. 24 ust. 1.

3.

URE ogłasza w Biuletynie URE informacje o

1)

podmiotach ubiegających się o koncesję;

2

decyzjach w sprawach koncesji i taryf wraz z uzasadnieniem;

3)

rozstrzygnięciach w sprawach spornych podjętych przez Prezesa URE.

4.

W odniesieniu do ciepła informacje, o których mowa w ust. 3, ogłasza się we właściwym

miejscowo wojewódzkim dzienniku urzędowym.

5.

Prezes URE może ustanowić, w drodze zarządzenia, regionalne lub branżowe wydania Biuletynu

URE oraz określić ich zakres, zasięg i warunki publikacji ogłoszeń.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

1.

Uzyskania koncesji wymaga prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie

1

wytwarzania paliw i energii, z wyłączeniem: wytwarzania paliw stałych, wytwarzania

energii elektrycznej w źródłach o mocy poniżej 5 MW, wytwarzania paliw gazowych z

gazu płynnego, wytwarzania ciepła w źródłach o łącznej mocy poniżej 1 MW;

2)

magazynowania paliw gazowych i ciekłych, z wyłączeniem: lokalnego magazynowania gazu

płynnego w instalacjach o przepustowości poniżej 1 MJ/s oraz magazynowania paliw ciekłych

w obrocie detalicznym;

3)

przesyłania i dystrybucji paliw i energii, z wyłączeniem: przesyłania i dystrybucji

paliw gazowych w sieci o przepustowości poniżej 1 MJ/s oraz przesyłania i dystrybucji

ciepła, jeżeli moc zamówiona przez odbiorców nie przekracza 1 MW;

4

obrotu paliwami i energią, z wyłączeniem: obrotu paliwami stałymi, obrotu energią

elektryczną za pomocą instalacji o napięciu poniżej 1 kV będącej własnością odbiorcy,

obrotu paliwami gazowymi, jeżeli roczna wartość obrotu nie przekracza równowartości

100 000 euro, i obrotu paliwami ciekłymi, jeżeli roczna wartość obrotu nie przekracza

równowartości 500 000 euro, jak również obrotu paliwami gazowymi i energią elektryczną

dokonywanego na giełdach towarowych przez towarowe domy maklerskie prowadzące działalność

maklerską w zakresie obrotu towarami giełdowymi na podstawie ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. Nr 103, poz. 1099, z 2002 r. Nr 200, poz. 1686 oraz z 2003 r. Nr 50, poz. 424 i Nr 84, poz. 774).

2.

Koncesje na prowadzenie działalności, o której mowa w ust. 1 pkt 4, w zakresie obrotu

gazem ziemnym z zagranicą, będą wydawane z uwzględnieniem dywersyfikacji źródeł gazu

oraz bezpieczeństwa energetycznego.

3.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, określi, w drodze

rozporządzenia, minimalny poziom dywersyfikacji dostaw gazu z zagranicy poprzez ustalenie

maksymalnego procentowego udziału gazu z jednego źródła. Rozporządzenie określi poziom

dywersyfikacji na okres co najmniej 10 lat.

4.

Uzyskania koncesji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, nie wymaga prowadzenie działalności

gospodarczej w zakresie wytwarzania ciepła uzyskiwanego w przemysłowych procesach

technologicznych, a także gdy wielkość mocy zamówionej przez odbiorców nie przekracza

1 MW.

1.

Prezes URE udziela koncesji wnioskodawcy, który

1

ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

2)

dysponuje środkami finansowymi w wielkości gwarantującej prawidłowe wykonywanie działalności

bądź jest w stanie udokumentować możliwości ich pozyskania;

3)

ma możliwości techniczne gwarantujące prawidłowe wykonywanie działalności;

4)

zapewni zatrudnienie osób o właściwych kwalifikacjach zawodowych, o których mowa w

art. 54;

5)

uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

2.

Uzyskanie koncesji, o której mowa w ust. 1, nie zwalnia z obowiązku uzyskania innych

koncesji lub zezwoleń wymaganych na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Nie może być wydana koncesja wnioskodawcy

1)

który znajduje się w postępowaniu upadłościowym lub likwidacji;

2)

któremu w ciągu ostatnich 10 lat cofnięto koncesję na działalność określoną ustawą;

3)

skazanemu prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo mające związek z przedmiotem działalności

gospodarczej określonej ustawą.

4.

Przy podejmowaniu decyzji o wydaniu koncesji bierze się pod uwagę interes społeczny

i założenia polityki energetycznej państwa.

5

Prezes URE, za pośrednictwem ministra właściwego do spraw gospodarki, informuje Komisję

Europejską o przyczynach odmowy udzielenia wnioskodawcy koncesji.

1.

Przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja, wnoszą coroczne

opłaty do budżetu państwa, obciążające koszty ich działalności.

2.

(skreślony).

3

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób pobierania przez

Prezesa URE opłat, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem wysokości przychodów

przedsiębiorstw energetycznych osiąganych z działalności objętej koncesją, a także

kosztów regulacji.

1.

Wniosek o udzielenie koncesji powinien zawierać w szczególności

1

oznaczenie wnioskodawcy i jego siedziby lub miejsca zamieszkania, a w razie ustanowienia

pełnomocników do dokonywania czynności prawnych w imieniu przedsiębiorcy - również

ich imiona i nazwiska;

2)

określenie przedmiotu oraz zakresu prowadzonej działalności, na którą ma być wydana

koncesja, oraz projekt planu, o którym mowa w art. 16;

3)

informacje o dotychczasowej działalności wnioskodawcy, w tym sprawozdania finansowe

z ostatnich 3 lat, jeżeli podmiot prowadzi działalność gospodarczą;

4)

określenie czasu, na jaki koncesja ma być udzielona, wraz ze wskazaniem daty rozpoczęcia

działalności;

5)

określenie środków, jakimi dysponuje podmiot ubiegający się o koncesję, w celu zapewnienia

prawidłowego wykonywania działalności objętej wnioskiem;

6)

statystyczny numer identyfikacyjny w krajowym rejestrze podmiotów prowadzących działalność

gospodarczą.

2.

Prezes URE może żądać dodatkowych informacji i dokumentów w celu uprawdopodobnienia,

że wnioskodawca spełni wymagane przepisami warunki.

3.

Prezes URE odmawia udzielenia koncesji, gdy wnioskodawca nie spełnia wymaganych przepisami

warunków.

Koncesję udziela się na czas określony, nie krótszy niż 10 lat i nie dłuższy niż 50

lat.

1.

Koncesja powinna określać

1)

podmiot i jego siedzibę lub miejsce zamieszkania;

2)

przedmiot oraz zakres działalności objętej koncesją;

3)

datę rozpoczęcia działalności objętej koncesją oraz warunki wykonywania działalności;

4)

okres ważności koncesji;

5

szczególne warunki wykonywania działalności objętej koncesją, mające na celu właściwą

obsługę odbiorców, w zakresie

a)

zapewnienia zdolności do dostarczania paliw lub energii w sposób ciągły i niezawodny,

przy zachowaniu wymagań jakościowych, określonych w rozporządzeniu wydanym na podstawie

art. 9 ust. 1,

b)

powiadamiania Prezesa URE o niepodjęciu lub zaprzestaniu bądź ograniczeniu prowadzenia

działalności objętej koncesją, w okresie jej obowiązywania;

6)

zabezpieczenie ochrony środowiska w trakcie oraz po zaprzestaniu koncesjonowanej działalności;

7)

statystyczny numer identyfikacyjny w krajowym rejestrze podmiotów prowadzących działalność

gospodarczą.

2.

Koncesja powinna ponadto określać warunki zaprzestania działalności przedsiębiorstwa

energetycznego po wygaśnięciu koncesji lub po jej cofnięciu.

3

Prezes URE przekazuje kopie wydanych koncesji właściwemu terenowo urzędowi statystycznemu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.

Udzielenie koncesji może być uzależnione od złożenia przez wnioskodawcę zabezpieczenia

majątkowego w celu zaspokojenia roszczeń osób trzecich, mogących powstać wskutek niewłaściwego

prowadzenia działalności objętej koncesją, w tym szkód w środowisku.

Przedsiębiorstwo energetyczne może złożyć wniosek o przedłużenie ważności koncesji,

nie później niż na 18 miesięcy przed jej wygaśnięciem.

1.

Prezes URE może nakazać przedsiębiorstwu energetycznemu, pomimo wygaśnięcia koncesji,

dalsze prowadzenie działalności objętej koncesją przez okres nie dłuższy niż 2 lata,

jeżeli wymaga tego interes społeczny.

2.

Jeżeli działalność prowadzona w warunkach określonych w ust. 1 przynosi stratę, przedsiębiorstwu

energetycznemu należy się pokrycie strat od Skarbu Państwa w wysokości ograniczonej

do uzasadnionych kosztów działalności określonej w koncesji, przy zachowaniu należytej

staranności.

3.

Koszty, o których mowa w ust. 2, są zatwierdzane przez Prezesa URE.

1.

Prezes URE może zmienić warunki wydanej koncesji z urzędu lub na wniosek przedsiębiorstwa

energetycznego.

2.

Prezes URE może zmienić z urzędu warunki lub cofnąć koncesję

1)

ze względu na wymogi obronności i bezpieczeństwa państwa określone w odrębnych przepisach;

2)

w przypadku podziału przedsiębiorstwa energetycznego lub jego łączenia z innymi podmiotami.

3.

Prezes URE cofa koncesję

1)

w przypadku zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej objętej koncesją;

2)

w przypadku prawomocnego wyroku sądu zakazującego prowadzenia działalności gospodarczej

objętej koncesją;

3)

jeżeli prowadzona działalność rażąco uchybia warunkom ustalonym w koncesji, a przedsiębiorstwo

energetyczne nie usunęło w wyznaczonym terminie uchybień stwierdzonych przez organ

regulacyjny.

4

Prezes URE powiadamia o cofnięciu koncesji właściwy terenowo urząd statystyczny.

Do zakresu działania właściwych ministrów przechodzą, wynikające z innych przepisów,

zadania i kompetencje Prezesa Rady Ministrów w zakresie nadzoru nad urzędami, o których

mowa w art. 10, 13, 14, 24, 26 i 34.

Koncesja udzielona przedsiębiorstwu energetycznemu na podstawie ustawy wygasa przed

upływem czasu, na jaki została wydana, zdniem wykreślenia tego przedsiębiorstwa z

właściwego rejestru lub ewidencji.

1.

Kto zamierza prowadzić działalność polegającą na: wytwarzaniu, przetwarzaniu, magazynowaniu,

przesyłaniu, dystrybucji oraz obrocie paliwami i energią, podlegającą koncesjonowaniu,

może ubiegać się o wydanie promesy koncesji.

2.

Promesę wydaje Prezes URE w drodze decyzji administracyjnej.

3.

W promesie ustala się okres jej ważności, z tym że nie może on być krótszy niż 6 miesięcy.

4.

W okresie ważności promesy nie można odmówić udzielenia koncesji na działalność określoną

w promesie, chyba że uległ zmianie stan faktyczny lub prawny podany we wniosku o wydanie

promesy.

5.

Do wniosku o wydanie promesy stosuje się odpowiednio art. 35.

1.

Przedsiębiorstwa energetyczne są obowiązane do prowadzenia, w ramach zakładowych planów

kont, ewidencji księgowej w sposób umożliwiający odrębne obliczanie kosztów i przychodów

dla wykonywanej działalności

1)

związanej z dostarczaniem paliw lub energii, w tym kosztów stałych, kosztów zmiennych

i przychodów, odrębnie dla wytwarzania, przesyłania, dystrybucji, obrotu, magazynowania,

dla każdego rodzaju dostarczanych paliw lub energii, a także w odniesieniu do poszczególnych

grup odbiorców określonych w taryfie;

2)

niezwiązanej z działalnością, o której mowa w pkt 1.

2.

Przedsiębiorstwa energetyczne, które nie są obowiązane na podstawie odrębnych przepisów

do publikowania sprawozdań finansowych, udostępniają sprawozdania finansowe do publicznego

wglądu w swojej siedzibie.

Statuty nadane na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą ustawą zachowują moc

do czasu zastąpienia ich statutami nadanymi na podstawie przepisów zmienionych niniejszą

ustawą.

1.

Taryfy dla paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła powinny zapewniać

1

pokrycie kosztów uzasadnionych działalności przedsiębiorstw energetycznych w zakresie

wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji lub obrotu paliwami

i energią, kosztów modernizacji, rozwoju i ochrony środowiska;

2)

ochronę interesów odbiorców przed nieuzasadnionym poziomem cen.

1 a.

2.

Taryfy dla paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła mogą uwzględniać koszty współfinansowania

przez przedsiębiorstwa energetyczne przedsięwzięć i usług zmierzających do zmniejszenia

zużycia paliw i energii u odbiorców, stanowiących ekonomiczne uzasadnienie uniknięcia

budowy nowych źródeł energii i sieci.

3

Taryfy dla paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła mogą uwzględniać koszty współfinansowania

przez przedsiębiorstwa energetyczne przedsięwzięć związanych z rozwojem odnawialnych

źródeł energii.

4

Przedsiębiorstwa energetyczne różnicują ceny i stawki opłat określone w taryfach dla

paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła dla różnych grup odbiorców wyłącznie

ze względu na koszty uzasadnione spowodowane realizacją świadczenia, o ile przepisy

nie stanowią inaczej.

5

Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją paliw gazowych,

energii elektrycznej lub ciepła kalkulują stawki opłat za usługi przesyłowe w taki

sposób, aby udział opłat stałych za świadczenie usług przesyłowych w łącznych opłatach

za te usługi dla danej grupy odbiorców nie był większy niż

1)

40 % - dla paliw gazowych i energii elektrycznej;

2)

30 % - dla ciepła.

1.

Przedsiębiorstwo energetyczne na podstawie cen i stawek opłat zawartych w taryfie

lub cen i stawek opłat ustalanych na rynku konkurencyjnym, o którym mowa w art. 49

ust. 1, wylicza opłaty za dostarczane do odbiorcy paliwa gazowe, energię elektryczną

lub ciepło.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem udzielonych odbiorcy upustów i bonifikat,

stanowią koszty zakupu paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła dostarczanych

do budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne i użytkowe, zamieszkane lub użytkowane

przez osoby niebędące odbiorcami.

3.

Przedsiębiorstwo energetyczne udziela upustów lub bonifikat, o których mowa w ust.

2, za niedotrzymanie standardów jakościowych obsługi odbiorców w wysokości określonej

w taryfie lub w umowie.

4.

Koszty zakupu, o których mowa w ust. 2, są rozliczane w opłatach pobieranych od osób,

o których mowa w ust. 2. Wysokość opłat powinna być ustalana w taki sposób, aby zapewniała

wyłącznie pokrycie ponoszonych przez odbiorcę kosztów zakupu paliw gazowych, energii

elektrycznej lub ciepła.

5.

Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio do ustalania przez odbiorcę - właściciela

lub zarządcę budynku opłat dla osób, o których mowa w ust. 2, do których ciepło dostarczane

jest z własnych źródeł i instalacji cieplnych.

6.

W przypadku gdy wyłącznym odbiorcą paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła

dostarczanych do budynku jest właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego, jest

on odpowiedzialny za rozliczanie na poszczególne lokale całkowitych kosztów zakupu

paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła.

7.

Odbiorca może zlecić prowadzenie rozliczeń, o których mowa w ust. 6, innej osobie

albo jednostce organizacyjnej na podstawie odrębnej umowy.

Zmiany cen i stawek opłat za ciepło stosowanych w rozliczeniach z odbiorcami nie mogą

następować częściej niż raz na 12 miesięcy.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych i po zasięgnięciu opinii Prezesa URE określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady kształtowania i kalkulacji taryf dla paliw gazowych, energii elektrycznej

i ciepła oraz szczegółowe zasady rozliczeń w obrocie paliwami gazowymi, energią elektryczną

i ciepłem.

2.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać w szczególności rodzaje stosowanych

taryf, w tym rodzaje stosowanych cen i stawek opłat, oraz sposób

1)

ustalania kryteriów podziału odbiorców na grupy taryfowe;

2)

kalkulowania cen i stawek opłat oraz obliczania opłat, w tym stawek opłat za przyłączenie

do sieci;

3)

różnicowania cen i stawek opłat dla grup taryfowych ze względu na ponoszone koszty;

4

uwzględniania w kalkulacji kosztów, o których mowa w art. 9a i art. 45 ust. 1a, poprawy

efektywności i warunków prowadzonej działalności przez przedsiębiorstwa energetyczne;

5)

prowadzenia rozliczeń między przedsiębiorstwami energetycznymi, w tym w zakresie określonym

w art. 45 ust. 1a;

6)

prowadzenia rozliczeń z odbiorcami, w tym wysokość opłat za nielegalny pobór paliw

i energii oraz niedotrzymanie standardów jakościowych obsługi odbiorców.

1

Przedsiębiorstwa energetyczne posiadające koncesje ustalają taryfy dla paliw gazowych,

energii elektrycznej i ciepła, które podlegają zatwierdzeniu przez Prezesa URE. Przedsiębiorstwa

energetyczne posiadające koncesje przedkładają taryfy z własnej inicjatywy lub na

żądanie Prezesa URE.

2

Prezes URE, w terminie 30 dni, zatwierdza taryfę bądź odmawia jej zatwierdzenia w

przypadku stwierdzenia niezgodności taryfy z zasadami i przepisami, o których mowa

w art. 44, 45 i 46.

3

Prezes URE

1)

ogłasza w Biuletynie URE, na koszt przedsiębiorstwa energetycznego, zatwierdzone taryfy

dla paliw gazowych i energii elektrycznej - w terminie 14 dni od dnia zatwierdzenia

taryfy;

2)

kieruje do ogłoszenia, na koszt przedsiębiorstwa energetycznego, we właściwym miejscowo

wojewódzkim dzienniku urzędowym zatwierdzone taryfy dla ciepła - w terminie 7 dni

od dnia zatwierdzenia taryfy.

4

Przedsiębiorstwo energetyczne wprowadza taryfę do stosowania nie wcześniej niż po

upływie 14 dni i nie później niż do 45 dnia od dnia jej opublikowania.

2.

Kadencja Rady Konsultacyjnej przy Prezesie Urzędu Regulacji Energetyki, działającej

na podstawie ustawy zmienianej w art. 24, upływa z dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 7 ust. 1 pkt 13, który wchodzi w życie z dniem wejścia w życie ustawy z dnia

12 września 2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych

(Dz. U. Nr 169, poz. 1385).

(skreślony).

1

Prezes URE może zwolnić przedsiębiorstwo energetyczne z obowiązku przedkładania taryf

do zatwierdzenia, jeżeli stwierdzi, że działa ono w warunkach konkurencji, albo cofnąć

udzielone zwolnienie w przypadku ustania warunków uzasadniających zwolnienie.

2

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, może dotyczyć określonej części działalności prowadzonej

przez przedsiębiorstwo energetyczne, w zakresie, w jakim działalność ta prowadzona

jest na rynku konkurencyjnym.

3

Przy podejmowaniu decyzji, o których mowa w ust. 1, Prezes URE bierze pod uwagę takie

cechy rynku paliw lub energii, jak: liczba uczestników i wielkości ich udziałów w

rynku, przejrzystość struktury i zasad funkcjonowania rynku, istnienie barier dostępu

do rynku, równoprawne traktowanie uczestników rynku, dostęp do informacji rynkowej,

skuteczność kontroli i zabezpieczeń przed wykorzystywaniem pozycji ograniczającej

konkurencję, dostępność do wysoko wydajnych technologii.

W sprawach nieuregulowanych przepisami niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193, z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679, Nr 102, poz. 1115 i Nr 147, poz. 1643, z 2002 r. Nr 1, poz. 2, Nr 115, poz. 995 i Nr 130, poz. 1112 oraz z 2003 r. Nr 86, poz. 789 i Nr 128, poz. 1176).

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień zmienianych niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż do dnia 30 czerwca 2002 r., zachowują moc przepisy dotychczasowe,

jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.

Projektowanie, produkcja, import, budowa oraz eksploatacja urządzeń, instalacji i

sieci powinny zapewniać racjonalne i oszczędne zużycie paliw lub energii przy zachowaniu

1)

niezawodności współdziałania z siecią;

2)

bezpieczeństwa obsługi i otoczenia po spełnieniu wymagań ochrony środowiska;

3)

zgodności z wymaganiami odrębnych przepisów, a w szczególności przepisów: prawa budowlanego,

o ochronie przeciwporażeniowej, o ochronie przeciwpożarowej, o dozorze technicznym,

o ochronie dóbr kultury, o muzeach, Polskich Norm wprowadzonych do obowiązkowego stosowania

1.

Producenci i importerzy urządzeń określają w dokumentacji technicznej wielkość zużycia

paliw i energii, odniesioną do uzyskiwanej wielkości efektu użytkowego urządzenia

w typowych warunkach użytkowania, zwaną dalej „efektywnością energetyczną”.

2.

Producenci i importerzy urządzeń wprowadzanych do obrotu informują o efektywności

energetycznej urządzeń na etykiecie i w charakterystyce technicznej.

3.

(skreślony).

4.

Minister Gospodarki określa, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania w zakresie efektywności energetycznej, jakie powinny spełniać urządzenia,

o których mowa w ust. 1;

2

wymagania w zakresie stosowania etykiet i charakterystyk technicznych, o których mowa

w ust. 2, oraz wzory etykiet.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 pkt 5, który wchodzi w życie z dniem 10 stycznia 2002 r.,

2)

art. 32 pkt 1 i art. 41, które wchodzą w życie z dniem 6 kwietnia 2002 r.,

3)

art. 2 pkt 1 lit. b) i pkt 6, art. 5, art. 28 oraz art. 39, które wchodzą w życie

z dniem 1 lipca 2002 r.,

4)

art. 12 pkt 2 oraz art. 37 pkt 1-4, pkt 5 w zakresie art. 5 ust. 2, art. 8 ust. 2

i art. 13, oraz pkt 6, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.,

5)

art. 25 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej.

Zakazuje się wprowadzania do obrotu na obszarze kraju urządzeń niespełniających wymagań

określonych w art. 52.

Przepisów art. 52 i 53 nie stosuje się do urządzeń i instalacji oraz obiektów związanych

z obronnością lub bezpieczeństwem państwa, stanowiących integralne części systemów

techniki wojskowej lub uzbrojenia, ratowniczo-gaśniczych oraz ochrony granic lub stosowanych

w więziennictwie, należących do jednostek, o których mowa w art. 21a.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem

1)

art. 3-8 i art. 48 ust. 2, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

art. 47, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

1.

Osoby zajmujące się eksploatacją sieci oraz urządzeń i instalacji określonych w przepisach,

o których mowa w ust. 6, obowiązane są posiadać kwalifikacje potwierdzone świadectwem

wydanym przez komisje kwalifikacyjne.

2.

Zabrania się zatrudniania przy samodzielnej eksploatacji sieci oraz urządzeń i instalacji

określonych w przepisach, o których mowa w ust. 6, osób bez kwalifikacji, o których

mowa w ust. 1.

3.

Komisje kwalifikacyjne są powoływane na okres 5 lat przez

1)

Prezesa URE - z zastrzeżeniem pkt 2 i 3;

2

właściwych ministrów i Szefów Agencji, o których mowa w art. 21a - w zakresie eksploatacji

urządzeń i instalacji elektrycznych, gazowych i cieplnych w jednostkach organizacyjnych

podległych tym ministrom lub Szefom Agencji;

3)

Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej

3a

Organ uprawniony do powoływania komisji kwalifikacyjnych, o których mowa w ust. 3,

może odwołać członka komisji w przypadku

1)

choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie funkcji;

2)

rezygnacji z członkostwa w komisji;

3)

niewywiązywania się z obowiązków członka komisji;

4)

utraty kwalifikacji umożliwiających powołanie w skład komisji.

4.

Za sprawdzenie kwalifikacji, o których mowa w ust. 1, pobierane są opłaty od osób

kierujących wnioski o stwierdzenie kwalifikacji.

5.

Opłaty, o których mowa w ust. 4, stanowią przychód jednostek organizacyjnych, przy

których powołano komisje kwalifikacyjne.

6

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu oraz Ministrem Obrony Narodowej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady stwierdzania posiadania kwalifikacji przez osoby, o których mowa w ust. 1.

7

Minister właściwy do spraw gospodarki, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust.

6, określi w szczególności

1)

rodzaje prac, stanowisk oraz instalacji, urządzeń i sieci, przy których eksploatacji

jest wymagane posiadanie kwalifikacji;

2)

zakres wymaganej wiedzy niezbędnej do uzyskania potwierdzenia posiadanych kwalifikacji,

odpowiednio do rodzaju prac, stanowisk oraz instalacji i urządzeń, o których mowa

w pkt 1;

3)

tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego;

4)

jednostki organizacyjne, przy których powołuje się komisje kwalifikacyjne, i tryb

ich powoływania;

5)

wysokość opłat pobieranych za sprawdzenie kwalifikacji, o których mowa w pkt 2;

6)

wzór świadectwa kwalifikacyjnego.

(skreślony).

1.

Karze pieniężnej podlega ten, kto

1)

nie przestrzega obowiązków wynikających ze współpracy z jednostkami upoważnionymi

do dysponowania energią elektryczną i paliwami gazowymi, wynikających z przepisów

wydanych na podstawie art. 9 ust. 1 i 2;

1a

nie przestrzega obowiązków zakupu energii elektrycznej lub ciepła, nałożonych przepisami

art. 9a;

2)

nie przestrzega obowiązku utrzymywania zapasów paliw, wprowadzonego na podstawie art.

10;

3)

nie stosuje się do ograniczeń w dostarczaniu paliw i energii, wprowadzonych na podstawie

art. 11;

4)

z nieuzasadnionych powodów odmawia zawarcia umowy, o której mowa w art. 7 ust. 1;

5

stosuje ceny i taryfy, nie przestrzegając obowiązku ich przedstawienia Prezesowi URE

do zatwierdzenia, o którym mowa w art. 47;

6)

stosuje ceny i taryfy wyższe od zatwierdzonych;

7)

odmawia udzielenia informacji, o których mowa w art. 28;

8)

prowadzi ewidencję księgową niezgodnie z zasadami określonymi w art. 44;

9)

zatrudnia osoby bez wymaganych ustawą kwalifikacji;

10)

nie utrzymuje w należytym stanie technicznym obiektów, instalacji i urządzeń;

11)

wprowadza do obrotu na obszarze kraju urządzenia niespełniające wymagań określonych

w art. 52;

12)

nie przestrzega obowiązków wynikających z koncesji;

13

realizuje działania niezgodne z częścią planu, o której mowa w art. 20 ust. 6;

14

z nieuzasadnionych powodów wstrzymuje lub ogranicza dostarczanie paliw gazowych, energii

elektrycznej lub ciepła do odbiorców;

15

z nieuzasadnionych powodów zwleka z powiadomieniem zainteresowanych podmiotów o odmowie

zawarcia umów, o których mowa w art. 4 ust. 6 i art. 7 ust. 1.

2.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza Prezes URE.

3

Wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć 15 % przychodu

ukaranego przedsiębiorcy, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym, a jeżeli kara

pieniężna związana jest z działalnością prowadzoną na podstawie koncesji, wysokość

kary nie może przekroczyć 15 % przychodu ukaranego przedsiębiorcy, wynikającego z

działalności koncesjonowanej, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym.

4.

Kara pieniężna jest płatna z dochodu po opodatkowaniu lub z innej formy nadwyżki przychodu

nad wydatkami zmniejszonej o podatki i jest dokonywana na konto właściwego urzędu

skarbowego.

5

Niezależnie od kary pieniężnej określonej w ust. 1-4 Prezes URE może nałożyć karę

pieniężną na kierownika przedsiębiorstwa energetycznego, z tym że kara ta może być

wymierzona w kwocie nie większej niż 300 % jego miesięcznego wynagrodzenia.

6.

Ustalając wysokość kary pieniężnej, Prezes URE uwzględnia stopień szkodliwości czynu,

stopień zawinienia oraz dotychczasowe zachowanie podmiotu i jego możliwości finansowe.

7.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

W razie nielegalnego pobierania paliw lub energii z sieci przedsiębiorstwo energetyczne

pobiera opłaty za nielegalnie pobrane paliwo lub energię w wysokości określonej w

taryfach lub dochodzi odszkodowania na zasadach ogólnych.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz. 198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73, poz. 350 i Nr 149, poz. 703 oraz z 1997 r. Nr 43, poz. 270) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 479

2)

tytuł rozdziału 2 w dziale IVa tytułu VII księgi pierwszej części pierwszej otrzymuje

brzmienie

Rozdział 2

Postępowanie w sprawach z zakresu przeciwdziałania praktykom monopolistycznym oraz

w sprawach z zakresu regulacji energetyki

3)

w art. 479

„

§ 1.

Od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów lub delegatur tego Urzędu

oraz decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki lub oddziałów terenowych tego Urzędu,

zwanych w przepisach niniejszego rozdziału „Prezesem”, można wnieść do Sądu Wojewódzkiego

w Warszawie - sądu antymonopolowego odwołanie w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia

decyzji.

”

;

4)

w art. 479

5)

w art. 479

„

§ 1.

W sprawach z zakresu przeciwdziałania praktykom monopolistycznym oraz w sprawach z

zakresu regulacji energetyki stronami są także Prezes i zainteresowany.

”

;

6)

art. 479

„

Art. 479

Pełnomocnikiem Prezesa może być pracownik jego Urzędu.

”

(pominięte).

W ustawie z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach

(Dz. U. z 1988 r. Nr 27, poz. 195, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 100, poz. 442, z 1993 r. Nr 11, poz. 50, z 1994 r. Nr 111, poz. 536 i z 1996 r. Nr 106, poz. 496) w art. 25 w ust. 1 w pkt 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 4 w

brzmieniu

„

4)

cen i taryf ustalanych na podstawie ustawy - Prawo energetyczne.

”

W ustawie z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości

(Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, Nr 103, poz. 446 i Nr 107, poz. 464, z 1993 r. Nr 47, poz. 212 i Nr 131, poz. 629, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 31, poz. 118, Nr 84, poz. 384, Nr 85, poz. 388, Nr 89, poz. 415 i Nr 123, poz. 601, z 1995 r. Nr 99, poz. 486, z 1996 r. Nr 5, poz. 33, Nr 90, poz. 405, Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775 oraz z 1997 r. Nr 5, poz. 24 i Nr 9, poz. 44) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 46 w ust. 2 dodaje się pkt 4a w brzmieniu

„

4a)

budowy i utrzymania urządzeń i instalacji energetycznych służących do wytwarzania

paliw i energii oraz ich przesyłania i dystrybucji za pomocą sieci,

”

;

2)

w art. 70 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Jeżeli negocjacje, o których mowa w ust. 1, trwają dłużej niż trzy miesiące, przepisy

art. 67 stosuje się odpowiednio.

”

W ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 41, poz. 324, z 1990 r. Nr 26, poz. 149, Nr 34, poz. 198 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 31, poz. 128, Nr 41, poz. 179, Nr 73, poz. 321, Nr 105, poz. 452, Nr 106, poz. 457 i Nr 107, poz. 460, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, Nr 47, poz. 212 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i Nr 127, poz. 627, z 1995 r. Nr 60, poz. 310, Nr 85, poz. 426, Nr 90, poz. 446, Nr 141, poz. 700 i Nr 147, poz. 713, z 1996 r. Nr 41, poz. 177 i Nr 45, poz. 199 oraz z 1997 r. Nr 9, poz. 44, Nr 23, poz. 117 i Nr 43, poz. 272) w art. 11 wprowadza się następujące zmiany

a)

w ust. 1 w pkt 16 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 17 w brzmieniu

„

17)

wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji oraz obrotu paliwami

i energią.

”

,

b)

dodaje się ust. 9 w brzmieniu

„

9.

Zasady udzielania koncesji oraz szczególne rodzaje działalności niewymagające uzyskania

koncesji, o których mowa w ust. 1 pkt 17, określają przepisy prawa energetycznego.

”

W ustawie z dnia 5 stycznia 1991 r. - Prawo budżetowe

(Dz. U. z 1993 r. Nr 72, poz. 344, z 1994 r. Nr 76, poz. 344, Nr 121, poz. 591 i Nr 133, poz. 685, z 1995 r. Nr 78, poz. 390, Nr 124, poz. 601 i Nr 132, poz. 640 oraz z 1996 r. Nr 89, poz. 402, Nr 106, poz. 496, Nr 132, poz. 621 i Nr 139, poz. 647) w art. 31 w ust. 3 w pkt 2 po wyrazach „Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji” dodaje

się wyrazy „Urzędu Regulacji Energetyki,”.

Przedsiębiorstwo energetyczne może udostępniać dane o odbiorcy na zasadach i w trybie

określonych w ustawie z dnia 14 lutego 2003 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych

(Dz. U. Nr 50, poz. 424).

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób finansowania Urzędu Regulacji

Energetyki w okresie jego organizacji.

(pominięty).

Pierwsza kadencja Rady Konsultacyjnej trwa 4 lata.

(pominięty).

(skreślony).

1.

Osoby fizyczne, prawne bądź inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości

prawnej, które do dnia wejścia w życie ustawy wybudowały z własnych środków instalacje

lub urządzenia mogące stanowić element sieci i są ich właścicielami bądź użytkownikami,

mogą, w terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy, przekazać odpłatnie, na

warunkach uzgodnionych przez strony, te instalacje lub urządzenia przedsiębiorstwu

energetycznemu, które uzyska koncesję na dystrybucję paliw i energii.

2.

Przekazywane instalacje i urządzenia, o których mowa w ust. 1, powinny odpowiadać

warunkom technicznym określonym w przepisach. Koszty doprowadzenia tych instalacji

i urządzeń do stanu spełniającego wymagane warunki pokrywa osoba lub jednostka przekazująca.

(pominięty).

1.

W terminie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy Prezes URE udzieli z urzędu koncesji

przedsiębiorstwom energetycznym działającym lub będącym w budowie w dniu ogłoszenia

ustawy, o ile spełnią one warunki określone ustawą.

2.

Przedsiębiorstwa, o których mowa w ust. 1, do czasu udzielenia koncesji prowadzą działalność

na dotychczasowych zasadach.

(pominięty).

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy znosi się Okręgowe Inspektoraty Gospodarki Energetycznej,

utworzone ustawą z dnia 6 kwietnia 1984 r. o gospodarce energetycznej

(Dz. U. Nr 21, poz. 96, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 14, poz. 89 i Nr 34, poz. 198).

2.

Obowiązki i zadania likwidatora Okręgowych Inspektoratów Gospodarki Energetycznej

powierza się Ministrowi Gospodarki

3.

Likwidator sporządza bilans zamknięcia.

1

Minister Finansów zachowuje prawo do ustalania taryf w odniesieniu do paliw gazowych,

energii elektrycznej i ciepła na zasadach i w trybie określonych w ustawie, o której

mowa w art. 59, oraz ustala zakres i wysokość opłat za nielegalny pobór paliw gazowych,

energii elektrycznej i ciepła, przez okres do 24 miesięcy od dnia wejścia ustawy w

życie, z zastrzeżeniem ust. 2.

1a

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia, ustali zakres i wysokość opłat za nielegalny

pobór paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła.

1b

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1a, powinno ustalać szczególne rodzaje przypadków

zaliczanych do nielegalnego pobierania paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła,

sposób obliczania lub wysokość opłat za nielegalny pobór dla poszczególnych rodzajów

przypadków i taryf oraz okres, za który należy się opłata.

2

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, daty niewykraczające poza okres,

o którym mowa w ust. 1, od których Minister Finansów zaprzestanie ustalania taryf

lub opłat za nielegalny pobór paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła, o których

mowa w ust. 1.

(pominięty).

1.

Przepisy wykonawcze wydane i utrzymane w mocy na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o gospodarce energetycznej

(Dz. U. Nr 21, poz. 96, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 14, poz. 89 i Nr 34, poz. 198) pozostają w mocy do czasu zastąpienia ich przepisami wydanymi na podstawie niniejszej

ustawy, o ile nie są sprzeczne z jej przepisami, nie dłużej jednak niż przez okres

sześciu miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 26 ust. 2, który wchodzi w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia,

2)

art. 29, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

(pominięty).

2

Zaświadczenia kwalifikacyjne wydane na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują

moc przez okres w nich oznaczony.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli

(Dz. U. z 1954 r. Nr 32, poz. 135);

2)

ustawa z dnia 6 kwietnia 1984 r. o gospodarce energetycznej

(Dz. U. Nr 21, poz. 96, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 14, poz. 89 i Nr 34, poz. 198).

Ustawa wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że przepisy art.

28-81, art. 82 pkt 1 i 6 oraz art. 83-99 wchodzą w życie w dniu wyborów do organów

stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzonych w związku z zakończeniem

kadencji tych organów wybranych w dniu 11 października 1998 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 227

i art. 233, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Pełnomocnikiem Prezesa może być pracownik jego Urzędu.