Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

Ustawa reguluje zapobieganie i zwalczanie nieuczciwej konkurencji w działalności gospodarczej,

w szczególności produkcji przemysłowej i rolnej, budownictwie, handlu i usługach -

w interesie publicznym, przedsiębiorców oraz klientów, a zwłaszcza konsumentów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Przedsiębiorcami, w rozumieniu ustawy, są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki

organizacyjne niemające osobowości prawnej, które prowadząc, chociażby ubocznie, działalność

zarobkową lub zawodową uczestniczą w działalności gospodarczej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami,

jeżeli zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta.

2

Czynami nieuczciwej konkurencji są w szczególności: wprowadzające w błąd oznaczenie

przedsiębiorstwa, fałszywe lub oszukańcze oznaczenie pochodzenia geograficznego towarów

albo usług, wprowadzające w błąd oznaczenie towarów lub usług, naruszenie tajemnicy

przedsiębiorstwa, nakłanianie do rozwiązania lub niewykonania umowy, naśladownictwo

produktów, pomawianie lub nieuczciwe zachwalanie, utrudnianie dostępu do rynku, przekupstwo

osoby pełniącej funkcję publiczną, a także nieuczciwa lub zakazana reklama oraz organizowanie

systemu sprzedaży lawinowej.

Zagraniczne osoby fizyczne i prawne korzystają z uprawnień wynikających z przepisów

ustawy na podstawie umów międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską lub

na zasadzie wzajemności.

Czynem nieuczciwej konkurencji jest takie oznaczenie przedsiębiorstwa, które może

wprowadzić klientów w błąd co do jego tożsamości, przez używanie firmy, nazwy, godła,

skrótu literowego lub innego charakterystycznego symbolu wcześniej używanego, zgodnie

z prawem, do oznaczenia innego przedsiębiorstwa.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 4 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Jeżeli oznaczenie przedsiębiorstwa nazwiskiem przedsiębiorcy może wprowadzić klientów

w błąd co do tożsamości z innym przedsiębiorstwem, które wcześniej używało podobnego

oznaczenia, przedsiębiorca ten powinien podjąć środki mające na celu usunięcie niebezpieczeństwa

wprowadzenia w błąd osób trzecich.

2.

Na żądanie zainteresowanego sąd wyda orzeczenie nakazujące przedsiębiorcy, który później

zaczął używać tego oznaczenia, podjęcie stosownych środków zapobiegających, polegających

w szczególności na wprowadzeniu zmian w oznaczeniu przedsiębiorstwa, ograniczeniu

zakresu terytorialnego używania oznaczenia lub jego używaniu w określony sposób.

1.

Jeżeli wskutek likwidacji, podziału lub przekształcenia przedsiębiorstwa powstanie

wątpliwość, który z przedsiębiorców ma prawo używać oznaczenia przedsiębiorstwa zlikwidowanego,

podzielonego lub przekształconego, należy ustalić takie oznaczenia, które zapobiegną

wprowadzeniu w błąd osób trzecich.

2.

W razie sporu sąd, na żądanie zainteresowanego przedsiębiorcy, ustali oznaczenia przedsiębiorstw,

uwzględniając interesy stron oraz inne okoliczności sprawy.

Czynem nieuczciwej konkurencji jest opatrywanie towarów lub usług fałszywym lub oszukańczym

oznaczeniem geograficznym wskazującym bezpośrednio albo pośrednio na kraj, region

lub miejscowość ich pochodzenia albo używanie takiego oznaczenia w działalności handlowej,

reklamie, listach handlowych, rachunkach lub innych dokumentach.

1.

Zabrania się prowadzenia reklamy wyrobów tytoniowych w telewizji i radiu. Zakaz ten

dotyczy także prasy dziecięcej i młodzieżowej. Reklama wyrobów tytoniowych, w formie

graficznej, jest dozwolona tylko łącznie z widoczną i czytelną informacją dotyczącą

ich szkodliwości.

2.

Kto narusza zakaz lub nie dopełnia obowiązku, o których mowa w ust. 1,podlega karze aresztu lub grzywny.

3.

W przedsiębiorstwie odpowiedzialność przewidzianą w ust. 2 ponosi osoba kierująca

przedsiębiorstwem, a jeżeli została wyznaczona osoba odpowiedzialna za prowadzenie

reklamy - ta osoba.

4.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej ustali, w drodze rozporządzenia, wzory informacji,

o której mowa w ust. 1.

Jeżeli towar lub usługa w miejscu pochodzenia korzysta z ochrony, a z pochodzeniem

z określonego regionu lub miejscowości związane są ich szczególne cechy lub właściwości,

czynem nieuczciwej konkurencji jest fałszywe lub oszukańcze używanie takich geograficznych

oznaczeń regionalnych, nawet z dodatkiem „rodzaj”, „typ”, „metoda” albo równoznacznym.

1.

Czynem nieuczciwej konkurencji jest takie oznaczenie towarów lub usług albo jego brak,

które może wprowadzić klientów w błąd co do pochodzenia, ilości, jakości, składników,

sposobu wykonania, przydatności, możliwości zastosowania, naprawy, konserwacji lub

innych istotnych cech towarów albo usług, a także zatajenie ryzyka, jakie wiąże się

z korzystaniem z nich.

2.

Czynem nieuczciwej konkurencji jest również wprowadzenie do obrotu towarów w opakowaniu

mogącym wywołać skutki określone w ust. 1, chyba że zastosowanie takiego opakowania

jest uzasadnione względami technicznymi.

1

Czynem nieuczciwej konkurencji jest przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie cudzych

informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa albo ich nabycie od osoby nieuprawnionej,

jeżeli zagraża lub narusza interes przedsiębiorcy.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do osoby, która świadczyła pracę na podstawie stosunku

pracy lub innego stosunku prawnego - przez okres trzech lat od jego ustania, chyba

że umowa stanowi inaczej albo ustał stan tajemnicy.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się wobec tego, kto od nieuprawnionego nabył, w dobrej

wierze, na podstawie odpłatnej czynności prawnej, informacje stanowiące tajemnicę

przedsiębiorstwa. Sąd może zobowiązać nabywcę do zapłaty stosownego wynagrodzenia

za korzystanie z nich, nie dłużej jednak niż do ustania stanu tajemnicy.

4

Przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej

informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje

posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania

w celu zachowania ich poufności.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Czynem nieuczciwej konkurencji jest nakłanianie osoby świadczącej na rzecz przedsiębiorcy

pracę, na podstawie stosunku pracy lub innego stosunku prawnego, do niewykonania lub

nienależytego wykonania obowiązków pracowniczych albo innych obowiązków umownych,

w celu przysporzenia korzyści sobie lub osobom trzecim albo szkodzenia przedsiębiorcy.

2.

Czynem nieuczciwej konkurencji jest także nakłanianie klientów przedsiębiorcy lub

innych osób do rozwiązania z nim umowy albo niewykonania lub nienależytego wykonania

umowy, w celu przysporzenia korzyści sobie lub osobom trzecim albo szkodzenia przedsiębiorcy.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do, podejmowanych przez związki zawodowe, działań

zgodnych z przepisami o rozwiązywaniu sporów zbiorowych.

1.

Czynem nieuczciwej konkurencji jest naśladowanie gotowego produktu, polegające na

tym, że za pomocą technicznych środków reprodukcji jest kopiowana zewnętrzna postać

produktu, jeżeli może wprowadzić klientów w błąd co do tożsamości producenta lub produktu.

2.

Nie stanowi czynu nieuczciwej konkurencji naśladowanie cech funkcjonalnych produktu,

w szczególności budowy, konstrukcji i formy zapewniającej jego użyteczność. Jeżeli

naśladowanie cech funkcjonalnych gotowego produktu wymaga uwzględnienia jego charakterystycznej

formy, co może wprowadzić klientów w błąd co do tożsamości producenta lub produktu,

naśladowca jest zobowiązany odpowiednio oznaczyć produkt.

1.

Czynem nieuczciwej konkurencji jest rozpowszechnianie nieprawdziwych lub wprowadzających

w błąd wiadomości o swoim lub innym przedsiębiorcy albo przedsiębiorstwie, w celu

przysporzenia korzyści lub wyrządzenia szkody.

2.

Wiadomościami, o których mowa w ust. 1, są nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd informacje,

w szczególności o

1)

osobach kierujących przedsiębiorstwem;

2)

wytwarzanych towarach lub świadczonych usługach;

3)

stosowanych cenach;

4)

sytuacji gospodarczej lub prawnej.

3.

Rozpowszechnianiem wiadomości, o których mowa w ust. 1, jest również posługiwanie

się

1)

nieprzysługującymi lub nieścisłymi tytułami, stopniami albo innymi informacjami o

kwalifikacjach pracowników;

2)

nieprawdziwymi atestami;

3)

nierzetelnymi wynikami badań;

4)

nierzetelnymi informacjami o wyróżnieniach lub oznaczeniach produktów lub usług.

1.

Czynem nieuczciwej konkurencji jest utrudnianie innym przedsiębiorcom dostępu do rynku,

w szczególności przez

1)

sprzedaż towarów lub usług poniżej kosztów ich wytworzenia lub świadczenia albo ich

odprzedaż poniżej kosztów zakupu w celu eliminacji innych przedsiębiorców;

2)

nakłanianie osób trzecich do odmowy sprzedaży innym przedsiębiorcom albo niedokonywania

zakupu towarów lub usług od innych przedsiębiorców;

3)

rzeczowo nieuzasadnione, zróżnicowane traktowanie niektórych klientów;

4)

pobieranie innych niż marża handlowa opłat za przyjęcie towaru do sprzedaży;

5)

działanie mające na celu wymuszenie na klientach wyboru jako kontrahenta określonego

przedsiębiorcy lub stwarzanie warunków umożliwiających podmiotom trzecim wymuszanie

zakupu towaru lub usługi u określonego przedsiębiorcy.

2.

Czyn, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, może polegać w szczególności na

1)

ograniczeniu w istotny sposób lub wyłączeniu możliwości dokonywania przez klienta

zakupu u innego przedsiębiorcy;

2)

stworzeniu sytuacji powodujących pośrednio lub bezpośrednio narzucenie klientom przez

podmioty trzecie konieczności dokonania zakupu u danego przedsiębiorcy lub u przedsiębiorcy,

z którym dany przedsiębiorca pozostaje w związku gospodarczym;

3)

emisji, oferowaniu oraz realizacji znaków legitymacyjnych podlegających wymianie na

towary lub usługi oferowane przez jednego przedsiębiorcę lub grupę przedsiębiorców

pozostających w związku gospodarczym, w okolicznościach wskazanych w pkt 1 lub 2.

3.

Czynem nieuczciwej konkurencji jest także utrudnianie małym przedsiębiorcom, w rozumieniu

ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193, z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679, Nr 102, poz. 1115 i Nr 147, poz. 1643, z 2002 r. Nr 1, poz. 2, Nr 115, poz. 995 i Nr 130, poz. 1112 oraz z 2003 r. Nr 86, poz. 789 i Nr 128, poz. 1176), dostępu do rynku przez sprzedaż towarów lub usług w obiektach handlowych o powierzchni

sprzedaży powyżej 400 m

4.

Utrudnianiem dostępu do rynku, o którym mowa w ust. 3, jest również

1)

emitowanie oraz realizacja znaków legitymacyjnych podlegających wymianie na towary

lub usługi, oferowanych poniżej ich wartości nominalnej;

2)

emitowanie oraz realizacja znaków legitymacyjnych podlegających wymianie na towary

lub usługi o cenie przewyższającej wartość nominalną znaku.

5.

Nie stanowi czynu nieuczciwej konkurencji sprzedaż, o której mowa w ust. 3, jeżeli

jest dokonywana w ramach

1)

wyprzedaży posezonowej, dokonywanej dwa razy w roku na koniec sezonu letniego i zimowego,

trwającej każdorazowo nie dłużej niż miesiąc;

2)

wyprzedaży ze względu na upływający termin przydatności towarów do spożycia lub upływającą

datę minimalnej trwałości;

3)

likwidacji obiektu handlowego, o ile sprzedaż taka trwa nie dłużej niż 3 miesiące

od dnia podania do publicznej wiadomości informacji o likwidacji tego obiektu, a w

przypadku likwidacji wszystkich obiektów handlowych przedsiębiorcy w związku z zaprzestaniem

przez niego działalności handlowej - nie dłużej niż rok.

Czynem nieuczciwej konkurencji polegającym na przekupstwie osoby pełniącej funkcję

publiczną jest określone w art. 229 Kodeksu karnego zachowanie osoby fizycznej

1)

będącej przedsiębiorcą;

2)

działającej na rzecz przedsiębiorcy w ramach uprawnienia do jego reprezentowania albo

podejmowania w jego imieniu decyzji lub wykonywania nad nim kontroli;

3)

działającej na rzecz przedsiębiorcy, za zgodą osoby, o której mowa w pkt 2.

1.

Czynem nieuczciwej konkurencji jest wytwarzanie, import, dystrybucja, sprzedaż, najem

lub oddawanie do używania pod innym tytułem prawnym oraz posiadanie, w celach zarobkowych,

urządzeń niedozwolonych, w rozumieniu przepisów o ochronie niektórych usług świadczonych

drogą elektroniczną opartych lub polegających na dostępie warunkowym.

2.

Czynem nieuczciwej konkurencji jest także instalacja, serwis lub wymiana urządzeń

niedozwolonych, w celach zarobkowych, oraz wykorzystywanie przekazu informacji handlowej

do promocji tych urządzeń lub związanych z nimi usług.

1.

Czynem nieuczciwej konkurencji w zakresie reklamy jest w szczególności

1)

reklama sprzeczna z przepisami prawa, dobrymi obyczajami lub uchybiająca godności

człowieka;

2)

reklama wprowadzająca klienta w błąd i mogąca przez to wpłynąć na jego decyzję co

do nabycia towaru lub usługi;

3)

reklama odwołująca się do uczuć klientów przez wywoływanie lęku, wykorzystywanie przesądów

lub łatwowierności dzieci;

4)

wypowiedź, która, zachęcając do nabywania towarów lub usług, sprawia wrażenie neutralnej

informacji;

5)

reklama, która stanowi istotną ingerencję w sferę prywatności, w szczególności przez

uciążliwe dla klientów nagabywanie w miejscach publicznych, przesyłanie na koszt klienta

niezamówionych towarów lub nadużywanie technicznych środków przekazu informacji.

6)

(skreślony).

2.

Przy ocenie reklamy wprowadzającej w błąd należy uwzględnić wszystkie jej elementy,

zwłaszcza dotyczące ilości, jakości, składników, sposobu wykonania, przydatności,

możliwości zastosowania, naprawy lub konserwacji reklamowanych towarów lub usług,

a także zachowania się klienta.

3

Reklama umożliwiająca bezpośrednio lub pośrednio rozpoznanie konkurenta albo towarów

lub usług oferowanych przez konkurenta, zwana dalej „reklamą porównawczą”, stanowi

czyn nieuczciwej konkurencji, jeżeli jest sprzeczna z dobrymi obyczajami. Reklama

porównawcza nie jest sprzeczna z dobrymi obyczajami, jeżeli łącznie spełnia następujące

przesłanki

1)

nie jest reklamą wprowadzającą w błąd, o której mowa w ust. 1 pkt 2;

2)

w sposób rzetelny i dający się zweryfikować na podstawie obiektywnych kryteriów porównuje

towary lub usługi zaspokajające te same potrzeby lub przeznaczone do tego samego celu;

3)

w sposób obiektywny porównuje jedną lub kilka istotnych, charakterystycznych, sprawdzalnych

i typowych cech tych towarów i usług, do których może należeć także cena;

4)

nie powoduje na rynku pomyłek w rozróżnieniu między reklamującym a jego konkurentem,

ani między ich towarami albo usługami, znakami towarowymi, oznaczeniami przedsiębiorstwa

lub innymi oznaczeniami odróżniającymi;

5)

nie dyskredytuje towarów, usług, działalności, znaków towarowych, oznaczeń przedsiębiorstwa

lub innych oznaczeń odróżniających, a także okoliczności dotyczących konkurenta;

6)

w odniesieniu do towarów z geograficznym oznaczeniem regionalnym odnosi się zawsze

do towarów z takim samym oznaczeniem;

7)

nie wykorzystuje w nieuczciwy sposób renomy znaku towarowego, oznaczenia przedsiębiorstwa

lub innego oznaczenia odróżniającego konkurenta ani też geograficznego oznaczenia

regionalnego produktów konkurencyjnych;

8)

nie przedstawia towaru lub usługi jako imitacji czy naśladownictwa towaru lub usługi

opatrzonych chronionym znakiem towarowym albo innym oznaczeniem odróżniającym.

4

Reklama porównawcza związana z ofertą specjalną powinna, w zależności od jej warunków,

jasno i jednoznacznie wskazywać datę wygaśnięcia tej oferty lub zawierać informację,

że oferta jest ważna do czasu wyczerpania zapasu towarów bądź zaprzestania wykonywania

usług, a jeżeli oferta specjalna jeszcze nie obowiązuje, powinna wskazywać również

datę, od której specjalna cena lub inne szczególne warunki oferty będą obowiązywały.

Czynu nieuczciwej konkurencji, w rozumieniu art. 16, dopuszcza się również agencja

reklamowa albo inny przedsiębiorca, który reklamę opracował.

1.

Czynem nieuczciwej konkurencji jest sprzedaż konsumentom towarów lub usług połączona

z przyznaniem wszystkim albo niektórym nabywcom towarów lub usług nieodpłatnej premii,

w postaci towarów lub usług odmiennych od stanowiących przedmiot sprzedaży, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Nie stanowi czynu nieuczciwej konkurencji sprzedaż, o której mowa w ust. 1, jeżeli

premie stanowią towary lub usługi

1)

o niewielkiej wartości lub próbki towaru;

2)

wygrane w loteriach promocyjnych, organizowanych na podstawie przepisów o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach

1.

Czynem nieuczciwej konkurencji w zakresie loterii promocyjnych jest formułowanie ofert

w sposób stwarzający konsumentowi - niezależnie od wyniku losowania czy wiedzy konsumenta

- pewność wygranej, jeżeli konsument złoży zamówienie na towar lub usługę objęte promocją

albo zapłaci oferentowi z góry jakąkolwiek kwotę.

2.

Czynem, o którym mowa w ust. 1, jest w szczególności formułowanie ofert w dokumencie

wystawionym imiennie na konsumenta, mającym cechy pisma o charakterze oficjalnym.

1.

Czynem nieuczciwej konkurencji jest organizowanie systemu sprzedaży lawinowej, polegającego

na proponowaniu nabywania towarów lub usług poprzez składanie nabywcom tych towarów

lub usług obietnicy uzyskania korzyści materialnych w zamian za nakłonienie innych

osób do dokonania takich samych transakcji, które to osoby uzyskałyby podobne korzyści

materialne wskutek nakłonienia kolejnych osób do udziału w systemie.

2.

Nie stanowi czynu nieuczciwej konkurencji organizowanie systemu sprzedaży, o którym

mowa w ust. 1, jeśli spełnione zostaną następujące warunki

1)

korzyści materialne uzyskiwane z uczestnictwa w systemie sprzedaży pochodzą ze środków

uzyskiwanych z zakupu lub ze sprzedaży dóbr i usług po cenie, której wartość nie może

rażąco przekraczać rzeczywistej wartości rynkowej tych dóbr i usług;

2)

osoba rezygnująca z udziału w systemie sprzedaży ma prawo do odprzedaży organizatorowi

systemu za co najmniej 90 % ceny zakupu wszystkich nabytych od organizatora nadających

się do sprzedaży towarów, materiałów informacyjno-instruktażowych, próbek towarów

lub zestawów prezentacyjnych zakupionych w przeciągu 6 miesięcy poprzedzających datę

złożenia rezygnacji organizatorowi systemu sprzedaży.

Czynem nieuczciwej konkurencji jest wprowadzanie do obrotu przez sieci sklepów dyskontowych

towarów w ilości przewyższającej 20 % wartości obrotów z markami stanowiącymi własność

właściciela sieci lub podmiotów zależnych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.

1.

W razie dokonania czynu nieuczciwej konkurencji, przedsiębiorca, którego interes został

zagrożony lub naruszony, może żądać

1)

zaniechania niedozwolonych działań;

2)

usunięcia skutków niedozwolonych działań;

3)

złożenia jednokrotnego lub wielokrotnego oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej

formie;

4)

naprawienia wyrządzonej szkody, na zasadach ogólnych;

5)

wydania bezpodstawnie uzyskanych korzyści, na zasadach ogólnych;

6

zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na określony cel społeczny związany ze wspieraniem

kultury polskiej lub ochroną dziedzictwa narodowego - jeżeli czyn nieuczciwej konkurencji

był zawiniony.

2.

Sąd, na wniosek uprawnionego, może orzec również o wyrobach, ich opakowaniach, materiałach

reklamowych i innych przedmiotach bezpośrednio związanych z popełnieniem czynu nieuczciwej

konkurencji. W szczególności sąd może orzec ich zniszczenie lub zaliczenie na poczet

odszkodowania.

Ciężar dowodu prawdziwości oznaczeń lub informacji umieszczanych na towarach albo

ich opakowaniach lub wypowiedzi zawartych w reklamie spoczywa na osobie, której zarzuca

się czyn nieuczciwej konkurencji związany z wprowadzeniem w błąd.

1.

Z roszczeniami wymienionymi w art. 18 ust. 1 pkt 1-3 i 6 mogą wystąpić

1)

(skreślony);

2)

krajowa lub regionalna organizacja, której celem statutowym jest ochrona interesów

przedsiębiorców;

3)

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jeżeli czyn nieuczciwej konkurencji

zagraża lub narusza interesy konsumentów;

4)

(skreślony).

2

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do czynów nieuczciwej konkurencji określonych w

art. 5-7, art. 11, art. 14 i art. 15a.

Roszczenia z tytułu czynów nieuczciwej konkurencji ulegają przedawnieniu z upływem

lat trzech. Bieg przedawnienia rozpoczyna się oddzielnie co do każdego naruszenia.

Przepis art. 442 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio.

1

W sprawach z zakresu zwalczania nieuczciwej konkurencji można wnieść o wydanie zarządzenia

tymczasowego także do sądu, w którego okręgu znajduje się mienie osoby, która się

tego czynu dopuściła, albo gdzie nastąpił czyn nieuczciwej konkurencji.

2

W ramach zarządzenia tymczasowego sąd może ustanowić zakaz zbywania, zbywania po określonej

cenie lub innego wprowadzania do obrotu określonych towarów, jak również zakaz prowadzenia

reklamy określonej treści.

3.

Sąd rozpoznaje wniosek o zabezpieczenie powództwa niezwłocznie. Sąd orzeka na posiedzeniu

niejawnym w składzie jednoosobowym.

1.

W razie wniesienia oczywiście bezzasadnego powództwa z tytułu nieuczciwej konkurencji,

sąd, na wniosek pozwanego, może nakazać powodowi złożenie jednokrotnego lub wielokrotnego

oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie.

2.

Pozwany, u którego na skutek wniesienia powództwa, o którym mowa w ust. 1, powstała

szkoda, może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych.

1.

Za czyny nieuczciwej konkurencji, o których mowa w art. 15a pkt 2-3, przedsiębiorca

niebędący osobą fizyczną ponosi odpowiedzialność według przepisów niniejszego rozdziału.

2.

Postępowanie w sprawach odpowiedzialności, o której mowa w ust. 1, prowadzi Prezes

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

1.

W razie skazania za przestępstwo z art. 229 Kodeksu karnego popełnione przez osobę, o której mowa w art. 15a pkt 2-3, sąd przesyła odpis prawomocnego

wyroku wraz z odpisem akt sprawy Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

2.

Jeżeli postępowanie karne o przestępstwo z art. 229 Kodeksu karnego przeciwko osobie, o której mowa w art. 15a pkt 2-3, nie może się toczyć z powodu

okoliczności wyłączających ściganie, wymienionych w art. 17 § 1 pkt 5, 6 i 8-10 Kodeksu postępowania karnego, sąd albo prokurator, umarzając postępowanie, przesyła odpis prawomocnego orzeczenia

wraz z odpisem akt sprawy Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

1.

Po otrzymaniu odpisu orzeczeń, o których mowa w art. 22b, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów wszczyna postępowanie w sprawie odpowiedzialności, przeciwko przedsiębiorcy

niebędącemu osobą fizyczną, za czyn nieuczciwej konkurencji polegający na przekupstwie

osoby pełniącej funkcję publiczną.

2.

Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, toczy się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej.

3.

Ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia

przestępstwa wiążą Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w postępowaniu,

o którym mowa w ust. 1.

1.

W razie stwierdzenia, że został popełniony czyn nieuczciwej konkurencji polegający

na przekupstwie osoby pełniącej funkcję publiczną przez osobę, o której mowa w art.

15a pkt 2-3, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wydaje decyzję o nałożeniu

na przedsiębiorcę niebędącego osobą fizyczną kary pieniężnej płatnej do budżetu państwa,

w wysokości do 10 % przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób

prawnych, uzyskanego w roku podatkowym poprzedzającym dzień wydania decyzji.

2.

Kara pieniężna nie może być wymierzona, jeżeli od czasu popełnienia czynu nieuczciwej

konkurencji upłynęło 10 lat.

3.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może nadać decyzji, o której mowa

w ust. 1, rygor natychmiastowej wykonalności.

4.

Od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, o której mowa w ust.

1, przedsiębiorcy służy odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu antymonopolowego

5.

Postępowanie przed sądem toczy się według przepisów działu IVa tytuł VII Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu w sprawach gospodarczych z zakresu przeciwdziałania praktykom monopolistycznym.

6.

Kara pieniężna, o której mowa w ust. 1, płatna jest z dochodu ukaranego przedsiębiorcy

po opodatkowaniu lub z innej formy nadwyżki przychodów nad wydatkami, pomniejszonej

o podatki.

W postępowaniu przeciwko przedsiębiorcy w sprawie odpowiedzialności za czyn nieuczciwej

konkurencji polegający na przekupstwie osoby pełniącej funkcję publiczną Prezes Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów może zwrócić się do właściwego organu państwa obcego

o udzielenie pomocy prawnej.

1.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów udziela pomocy prawnej organom państw

obcych, w postępowaniu prowadzonym przeciwko osobie prawnej, w celu ustalenia odpowiedzialności

lub nałożenia na nią sankcji za przekupstwo osoby pełniącej funkcje publiczne.

2.

Pomoc prawna, o której mowa w ust. 1, udzielana jest na wniosek organu państwa obcego

i obejmuje niezbędne czynności podejmowane w postępowaniu administracyjnym, w szczególności

doręczanie pism, przesłuchanie świadków i biegłych, wzywanie osób do osobistego stawiennictwa,

udostępnianie akt i dokumentów oraz udzielanie informacji o prawie polskim.

3.

Do postępowania o udzielenie pomocy prawnej, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

działu I i II Kodeksu postępowania administracyjnego.

4.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów może odmówić udzielenia pomocy prawnej

organowi państwa obcego, jeżeli

1)

żądana czynność byłaby sprzeczna z podstawowymi zasadami porządku prawnego w Rzeczypospolitej

Polskiej lub naruszała jej suwerenność;

2)

między Rzecząpospolitą Polską a państwem, z którego wniosek pochodzi, nie została

zawarta umowa przewidująca taką pomoc, a państwo to nie zapewnia wzajemności.

Przepisów art. 22f nie stosuje się do wniosków prokuratorów i sądów państw obcych,

o których mowa w art. 588 § 1 Kodeksu postępowania karnego.

1.

Kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi w stosunku do przedsiębiorcy, ujawnia innej

osobie lub wykorzystuje we własnej działalności gospodarczej informację stanowiącą

tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli wyrządza to poważną szkodę przedsiębiorcy,podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2

2.

Tej samej karze podlega, kto, uzyskawszy bezprawnie informację stanowiącą tajemnicę

przedsiębiorstwa, ujawnia ją innej osobie lub wykorzystuje we własnej działalności

gospodarczej.

Kto, za pomocą technicznych środków reprodukcji, kopiuje zewnętrzną postać produktu

lub tak skopiowany wprowadza do obrotu, stwarzając tym możliwość wprowadzenia klientów

w błąd co do tożsamości producenta lub produktu, czym wyrządza poważną szkodę przedsiębiorcy,podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2

Kto organizuje system sprzedaży lawinowej lub takim systemem kieruje,podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

1.

Kto, oznaczając lub wbrew obowiązkowi nie oznaczając towarów albo usług, wprowadza

klientów w błąd co do pochodzenia, ilości, jakości, składników, sposobu wykonania,

przydatności, możliwości zastosowania, naprawy, konserwacji lub innych istotnych cech

towarów lub usług albo nie informuje o ryzyku, jakie wiąże się z korzystaniem z nich,

i naraża w ten sposób klientów na szkodę,podlega karze aresztu albo grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu nieuczciwej konkurencji w zakresie

reklamy, loterii promocyjnych lub sprzedaży, o której mowa w art. 17a.

1.

Kto rozpowszechnia nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd wiadomości o przedsiębiorstwie,

w szczególności o osobach kierujących przedsiębiorstwem, wytwarzanych towarach, świadczonych

usługach lub stosowanych cenach albo o sytuacji gospodarczej lub prawnej przedsiębiorstwa,

w celu szkodzenia przedsiębiorcy,podlega karze aresztu albo grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto, w celu przysporzenia korzyści majątkowej lub osobistej

sobie, swojemu przedsiębiorstwu lub osobom trzecim, rozpowszechnia nieprawdziwe lub

wprowadzające w błąd wiadomości o swoim przedsiębiorstwie lub przedsiębiorcy, w szczególności

o osobach kierujących przedsiębiorstwem, wytwarzanych towarach, świadczonych usługach

lub stosowanych cenach albo o sytuacji gospodarczej lub prawnej przedsiębiorcy lub

przedsiębiorstwa.

1.

Ściganie przewidzianych w niniejszej ustawie przestępstw następuje na wniosek pokrzywdzonego,

a wykroczeń - na żądanie pokrzywdzonego.

2

Z żądaniem ścigania wykroczenia przewidzianego w art. 25 mogą wystąpić także podmioty,

o których mowa w art. 19 ust. 1.

W dekrecie z dnia 24 czerwca 1953 r. o uprawie tytoniu i wytwarzaniu wyrobów tytoniowych

(Dz. U. Nr 34, poz. 144, z 1988 r. Nr 41, poz. 324 i z 1989 r. Nr 35, poz. 192) po art. 8 dodaje się art. 8a w brzmieniu

„

Art. 8a.

1.

Zabrania się prowadzenia reklamy wyrobów tytoniowych w telewizji i radiu. Zakaz ten

dotyczy także prasy dziecięcej i młodzieżowej. Reklama wyrobów tytoniowych, w formie

graficznej, jest dozwolona tylko łącznie z widoczną i czytelną informacją dotyczącą

ich szkodliwości.

2.

Kto narusza zakaz lub nie dopełnia obowiązku, o których mowa w ust. 1,podlega karze aresztu lub grzywny.

3.

W przedsiębiorstwie odpowiedzialność przewidzianą w ust. 2 ponosi osoba kierująca

przedsiębiorstwem, a jeżeli została wyznaczona osoba odpowiedzialna za prowadzenie

reklamy - ta osoba.

4.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej ustali, w drodze rozporządzenia, wzory informacji,

o której mowa w ust. 1.

”

(pominięty).

W ustawie z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych,

aptekach, hurtowniach i nadzorze farmaceutycznym

(Dz. U. Nr 105, poz. 452 i z 1993 r. Nr 16, poz. 68) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4

a)

w ust. 1 wyraz „Informacja” zastępuje się wyrazami „Reklama i informacja”,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Zabrania się prowadzenia w środkach masowego przekazu reklamy leków wydawanych wyłącznie

z przepisu lekarza. Nie dotyczy to specjalistycznych pism medycznych.

”

,

2)

art. 68 otrzymuje brzmienie

„

Art. 68.

1.

Kto narusza zakaz przewidziany w art. 4 ust. 2, podlega karze aresztu albo grzywny.

2.

W przedsiębiorstwie odpowiedzialność przewidzianą w ust. 1 ponosi osoba kierująca

przedsiębiorstwem, a jeżeli została wyznaczona osoba odpowiedzialna za prowadzenie

reklamy - ta osoba.

””

;

(pominięty).

Traci moc ustawa z dnia 2 sierpnia 1926 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

(Dz. U. z 1930 r. Nr 56, poz. 467).

Ustawa wchodzi w życie po upływie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Kto narusza zakaz przewidziany w art. 4 ust. 2, podlega karze aresztu albo grzywny.

2.

W przedsiębiorstwie odpowiedzialność przewidzianą w ust. 1 ponosi osoba kierująca

przedsiębiorstwem, a jeżeli została wyznaczona osoba odpowiedzialna za prowadzenie

reklamy - ta osoba.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r., z wyjątkiem art. 3, art. 7, art. 9, art. 10, art. 20, art. 24, art. 32, art. 34, art. 37, art.

45-47, art. 50, art. 66, art. 73 ust. 1, 2 i 4, art. 74, art. 76, art. 79, art. 80

i art. 82, które wchodzą w życie z dniem 1 października 1996 r., oraz art. 41, który

wchodzi w życie z dniem wejścia w życie ustawy konstytucyjnej z dnia 21 czerwca 1996 r.

o zmianie ustawy konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach

między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie

terytorialnym

(Dz. U. Nr 106, poz. 488).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.