Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 czerwca 2003 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej

1.

Ustawa określa położenie prawne obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, pasa

nadbrzeżnego oraz organy administracji morskiej i ich kompetencje.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita

Polska jest stroną, stanowi inaczej.

1.

Środki osobowe, rzeczowe i finansowe Biura Hydrograficznego Rzeczypospolitej Polskiej

podlegają przekazaniu urzędom morskim w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy.

2.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze zarządzenia, zakres i

tryb przekazania środków, o których mowa w ust. 1.

1.

Obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej są

1)

morskie wody wewnętrzne,

2)

morze terytorialne,

3)

wyłączna strefa ekonomiczna

- zwane dalej „polskimi obszarami morskimi”.

2.

Morskie wody wewnętrzne i morze terytorialne wchodzą w skład terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

3.

Zwierzchnictwo terytorialne Rzeczypospolitej Polskiej nad morskimi wodami wewnętrznymi

i morzem terytorialnym rozciąga się na wody, przestrzeń powietrzną nad tymi wodami

oraz na dno morskie wód wewnętrznych i morza terytorialnego, a także na wnętrze ziemi

pod nimi.

Zadania państwowej morskiej służby hydrograficznej i oznakowania nawigacyjnego w zakresie

hydrografii i kartografii morskiej wykonuje Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej.

1.

Jeżeli wymagają tego potrzeby obronności lub bezpieczeństwa państwa

1)

na morskich wodach wewnętrznych oraz na morzu terytorialnym mogą być ustanawiane strefy

zamknięte dla żeglugi i rybołówstwa;

2)

poza morskimi wodami wewnętrznymi i morzem terytorialnym mogą być ogłaszane strefy

niebezpieczne dla żeglugi lub rybołówstwa.

2

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, ustanawia, w drodze rozporządzenia,

strefy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, z uwzględnieniem w szczególności terminów uznania

strefy za niebezpieczną oraz wskazania dokładnych współrzędnych geograficznych tej

strefy.

Traci moc ustawa z dnia 21 marca 1991 r. o państwowej morskiej służbie hydrograficznej i oznakowania

nawigacyjnego

(Dz. U. Nr 32, poz. 132).

Morskimi wodami wewnętrznymi są

1

część Jeziora Nowowarpieńskiego i część Zalewu Szczecińskiego wraz ze Świną i Dziwną

oraz Zalewem Kamieńskim, znajdująca się na wschód od granicy państwowej między Rzecząpospolitą

Polską a Republiką Federalną Niemiec, oraz rzeka Odra pomiędzy Zalewem Szczecińskim

a wodami portu Szczecin;

2)

część Zatoki Gdańskiej zamknięta linią podstawową biegnącą od punktu o współrzędnych

54°37'36” szerokości geograficznej północnej i 18°49'18” długości geograficznej wschodniej

(na Mierzei Helskiej) do punktu o współrzędnych 54°22'12” szerokości geograficznej

północnej i 19°21'00” długości geograficznej wschodniej (na Mierzei Wiślanej);

3

część Zalewu Wiślanego, znajdująca się na południowy zachód od granicy państwowej

między Rzecząpospolitą Polską a Federacją Rosyjską na tym Zalewie;

4)

wody portów określone od strony morza linią łączącą najdalej wysunięte w morze stałe

urządzenia portowe, stanowiące integralną część systemu portowego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Morzem terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej jest obszar wód morskich o szerokości

12 mil morskich (22 224 m), liczonych od linii podstawowej tego morza.

2.

Linię podstawową morza terytorialnego stanowi linia najniższego stanu wody wzdłuż

wybrzeża lub zewnętrzna granica morskich wód wewnętrznych.

3.

Zewnętrzną granicę morza terytorialnego stanowi linia, której każdy punkt jest oddalony

o 12 mil morskich od najbliższego punktu linii podstawowej, z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Redy, na których odbywa się normalnie załadunek, wyładunek i kotwiczenie statków,

położone całkowicie lub częściowo poza obszarem wód morskich określonym zgodnie z

ust. 1 i 3, są włączone do morza terytorialnego.

5.

Granice red, o których mowa w ust. 4, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.

1.

Obce statki, z zastrzeżeniem przepisów ust. 3, korzystają z prawa nieszkodliwego przepływu

przez morze terytorialne Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Nieszkodliwy przepływ oznacza żeglugę przez morze terytorialne w celu

1)

przejścia przez nie bez wchodzenia na morskie wody wewnętrzne lub bez dobijania do

urządzeń portowych albo znajdujących się poza morskimi wodami wewnętrznymi urządzeń

redowych;

2)

wejścia lub opuszczenia morskich wód wewnętrznych;

3)

dobijania lub opuszczania urządzeń portowych albo redowych, o których mowa w pkt 1.

3.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, określa przepływ okrętów wojennych

obcych państw przez polskie morze terytorialne oraz warunki ich wejścia na polskie

morskie wody wewnętrzne.

Ustawa wchodzi w życie z dniem wejścia w życie ustawy - Kodeks morski.

Przepływ powinien być nieprzerwany i szybki. Zatrzymanie się lub kotwiczenie jest

dozwolone wyłącznie, jeżeli wiąże się ze zwyczajną żeglugą lub jest konieczne ze względu

na siłę wyższą albo inne niebezpieczeństwo lub też w celu udzielenia pomocy ludziom,

jak również statkom morskim bądź powietrznym znajdującym się w niebezpieczeństwie.

Obce statki rybackie podczas przepływu są obowiązane usunąć z pokładu sprzęt rybacki

lub złożyć go w sposób wyłączający użycie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Przepływ uważa się za nieszkodliwy dopóty, dopóki nie zagraża pokojowi, porządkowi

publicznemu lub bezpieczeństwu Rzeczypospolitej Polskiej.

Przepływ uważa się za zagrażający pokojowi, porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu

Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli obcy statek lub okręt wojenny podejmuje na morzu

terytorialnym działania polegające na

1)

groźbie użycia siły lub użyciu siły przeciwko suwerenności, integralności terytorialnej

lub niezawisłości politycznej Rzeczypospolitej Polskiej albo pogwałceniu w jakikolwiek

inny sposób zasad prawa międzynarodowego zawartych w Karcie Narodów Zjednoczonych;

2)

ćwiczeniach lub użyciu broni wszelkiego rodzaju;

3)

zbieraniu informacji na szkodę obronności lub bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

propagandzie mającej na celu osłabienie obronności lub bezpieczeństwa Rzeczypospolitej

Polskiej;

5)

startowaniu, lądowaniu lub przyjmowaniu na pokład jakiegokolwiek statku powietrznego;

6)

startowaniu, lądowaniu lub przyjmowaniu na pokład jakiegokolwiek urządzenia wojskowego;

7)

ładowaniu lub wyładowywaniu towarów, walut albo przyjmowaniu na statek lub wysadzaniu

ze statku ludzi z naruszeniem przepisów celnych, skarbowych, imigracyjnych lub sanitarnych

Rzeczypospolitej Polskiej;

8)

umyślnym zanieczyszczeniu morza;

9)

uprawianiu rybołówstwa;

10)

prowadzeniu badań lub działalności hydrograficznej;

11)

zakłócaniu systemu łączności lub innych urządzeń i instalacji Rzeczypospolitej Polskiej;

12)

wszelkich innych działaniach niezwiązanych bezpośrednio z przepływem.

1.

Jeżeli jest to konieczne ze względu na bezpieczeństwo żeglugi, Minister Transportu i Gospodarki Morskiej

2.

Trasy przepływu i systemy rozgraniczenia ruchu uwidacznia się na mapach morskich.

Obce statki korzystające z prawa nieszkodliwego przepływu przez morze terytorialne

są obowiązane do przestrzegania prawa polskiego oraz przepisów międzynarodowych dotyczących

zapobiegania zderzeniom na morzu i ochrony środowiska morskiego.

1.

Polskiej jurysdykcji karnej nie stosuje się odnośnie do przestępstw popełnionych na

obcych statkach podczas przepływu przez morze terytorialne, chyba że

1)

skutki przestępstwa rozciągają się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

przestępstwo narusza spokój lub porządek publiczny na morzu terytorialnym;

3)

kapitan statku, przedstawiciel dyplomatyczny lub konsularny państwa bandery statku

zwróci się do właściwych polskich organów o pomoc;

4)

jest to konieczne do zwalczania nielegalnego handlu narkotykami lub substancjami psychotropowymi.

2.

Przepisy ust. 1 nie ograniczają wykonywania polskiej jurysdykcji karnej, jeżeli obcy

statek przepływa przez morze terytorialne po opuszczeniu polskich morskich wód wewnętrznych.

3.

W stosunku do obcego statku przepływającego przez morze terytorialne nie podejmuje

się żadnych czynności w związku z przestępstwem popełnionym przed wejściem statku

na polskie morze terytorialne, jeżeli statek, płynąc z obcego portu, przepływa jedynie

przez to morze, nie wchodząc na morskie wody wewnętrzne.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się, jeżeli czyn naruszył prawa Rzeczypospolitej Polskiej

określone w art. 17, jak również w wypadku ścigania sprawców zanieczyszczeń środowiska

morskiego.

5.

Organy podejmujące czynności z zakresu jurysdykcji karnej, na wniosek kapitana statku,

są obowiązane powiadomić przedstawicielstwo dyplomatyczne lub właściwy urząd konsularny

państwa bandery.

1.

Nie można zatrzymać obcego statku przepływającego przez polskie morze terytorialne,

w celu dokonania jakiejkolwiek czynności w postępowaniu cywilnym w stosunku do osoby

fizycznej znajdującej się na statku.

2.

W stosunku do obcego statku przepływającego przez polskie morze terytorialne nie można

prowadzić egzekucji ani dokonywać zajęcia statku w związku z jakimkolwiek postępowaniem

cywilnym, chyba że dotyczy ono roszczeń wynikających ze zobowiązań powstałych podczas

lub w związku z przepływem statku przez polskie morskie wody wewnętrzne lub polskie

morze terytorialne.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy obcy statek stoi na polskim morzu terytorialnym

lub przepływa przez to morze po opuszczeniu polskich morskich wód wewnętrznych.

Ustanawia się wyłączną strefę ekonomiczną Rzeczypospolitej Polskiej.

Do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami ustaw zmienianych w

art. 4 i 7, wszczętych przed wejściem w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy

tych ustaw w brzmieniu dotychczasowym.

Wyłączna strefa ekonomiczna jest położona na zewnątrz morza terytorialnego i przylega

do tego morza. Obejmuje ona wody, dno morza i znajdujące się pod nim wnętrze ziemi.

Zezwolenia, koncesje i licencje udzielone na podstawie przepisów ustaw zmienianych

w art. 4 i 7 zachowują moc przez czas w nich określony.

1.

Granice wyłącznej strefy ekonomicznej określają umowy międzynarodowe.

2.

W razie braku umów międzynarodowych, o których mowa w ust. 1, Rada Ministrów, w drodze

rozporządzenia, może określić przebieg granicy wyłącznej strefy ekonomicznej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

Rzeczypospolitej Polskiej przysługują w wyłącznej strefie ekonomicznej

1)

suwerenne prawa w celu rozpoznawania, zarządzania i eksploatacji zasobów naturalnych,

zarówno żywych, jak i mineralnych, dna morza i wnętrza ziemi pod nim oraz pokrywających

je wód, a także ochrona tych zasobów oraz suwerenne prawa w odniesieniu do innych

gospodarczych przedsięwzięć w strefie;

2)

władztwo w zakresie

a)

budowania i użytkowania sztucznych wysp, konstrukcji i innych urządzeń,

b)

badań naukowych morza,

c)

ochrony i zachowania środowiska morskiego;

3)

inne uprawnienia przewidziane w prawie międzynarodowym.

Obce państwa korzystają w wyłącznej strefie ekonomicznej z wolności żeglugi i przelotu,

układania kabli podmorskich i rurociągów oraz innych, zgodnych z prawem międzynarodowym,

sposobów korzystania z morza, wiążących się z tymi wolnościami, z zastrzeżeniem przepisów

ustawy.

W wyłącznej strefie ekonomicznej obowiązuje prawo polskie dotyczące ochrony środowiska.

(skreślony).

(skreślony).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 11 w zakresie dotyczącym Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu, art.

2, art. 3, art. 5 oraz art. 8 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.,

2)

art. 1 pkt 4 lit. b) w zakresie dotyczącym Głównego Urzędu Administracji Publicznej,

który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2000 r.

1.

Rzeczpospolita Polska ma wyłączne prawo wznoszenia, udzielania zezwoleń na wznoszenie

i wykorzystywanie w wyłącznej strefie ekonomicznej sztucznych wysp, a także wszelkiego

rodzaju konstrukcji i urządzeń przeznaczonych do przeprowadzania badań naukowych,

rozpoznawania lub eksploatacji zasobów.

2.

Sztuczne wyspy, konstrukcje i urządzenia, o których mowa w ust. 1, podlegają prawu

polskiemu.

Zezwolenie na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń

na polskim morzu terytorialnym i w wyłącznej strefie ekonomicznej wydaje Minister Transportu i Gospodarki MorskiejMinistra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa

Wokół sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń dyrektor właściwego urzędu morskiego

może ustanowić strefy bezpieczeństwa, sięgające nie dalej niż 500 metrów od każdego

punktu ich zewnętrznej krawędzi, chyba że inny zasięg strefy jest dozwolony przez

powszechnie przyjęte normy prawa międzynarodowego lub zalecony przez właściwą organizację

międzynarodową.

Informacje o budowie sztucznych wysp, ustawianiu konstrukcji i urządzeń, ustanowieniu

wokół nich stref bezpieczeństwa, jak również całkowitej lub częściowej likwidacji

sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń są podawane do publicznej wiadomości w urzędowych

publikacjach Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej.

Układanie i utrzymywanie podmorskich kabli i rurociągów na morskich wodach wewnętrznych

i morzu terytorialnym wymaga zezwolenia dyrektora właściwego urzędu morskiego.

1.

Układanie i utrzymywanie podmorskich kabli i rurociągów w wyłącznej strefie ekonomicznej

jest dozwolone, jeśli nie utrudnia wykonania praw Rzeczypospolitej Polskiej i pod

warunkiem uzgodnienia lokalizacji oraz sposobów utrzymywania z Ministrem Transportu i Gospodarki MorskiejMinistra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa

2.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej

Badania naukowe na polskich morskich wodach wewnętrznych i morzu terytorialnym mogą

być prowadzone przez obce państwa oraz obce osoby prawne i fizyczne, a także przez

właściwe organizacje międzynarodowe, po uzyskaniu zgody Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej

1

Badania naukowe w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej mogą być prowadzone przez

państwa, osoby i organizacje, o których mowa w art. 28, po uzyskaniu zezwolenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej

2.

Minister Transportu i Gospodarki MorskiejMinistra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i LeśnictwaMinister Transportu i Gospodarki Morskiej

1)

dotyczą bezpośrednio zasobów naturalnych strefy;

2)

wymagają drążenia dna, użycia środków wybuchowych lub wprowadzenia do środowiska morskiego

substancji szkodliwych;

3)

wymagają budowy lub użytkowania sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń.

Obce państwa oraz obce osoby prawne i fizyczne, a także właściwe organizacje międzynarodowe

przeprowadzające badania naukowe na polskich obszarach morskich są obowiązane do

1)

zapewnienia udziału polskich przedstawicieli w badaniach, włączając w to ich obecność

na pokładach statków badawczych i innych urządzeń;

2)

informowania Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej

3)

umożliwienia Ministrowi Transportu i Gospodarki Morskiej

4)

niezwłocznego informowania Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej

5)

niezwłocznego usunięcia urządzeń naukowo-badawczych i wyposażenia po zakończeniu badań,

chyba że na ich pozostawienie uzyskano odrębne zezwolenie.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 2, polskie osoby prawne i fizyczne mogą prowadzić badania naukowe

na polskich obszarach morskich bez zezwolenia. Osoby te są obowiązane do informowania

dyrektora właściwego urzędu morskiego o rejonie i sposobie prowadzenia badań na 14

dni przed ich rozpoczęciem oraz o zakończeniu badań.

2.

Do połowów prowadzonych w ramach badań naukowych stosuje się przepisy o rybołówstwie

morskim.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej

1.

Jeżeli badania, o których mowa w art. 28 i 29 ust. 1, dotyczą żywych zasobów morza,

zezwolenie wydaje minister właściwy do spraw rolnictwa.

2.

Przepisy art. 30 i 32 stosuje się odpowiednio.

(skreślony).

Do poszukiwania, rozpoznawania i wydobywania zasobów mineralnych w polskich obszarach

morskich stosuje się odpowiednie przepisy prawa geologicznego i górniczego oraz przepisy

dotyczące ochrony środowiska morskiego, bezpieczeństwa żeglugi i życia na morzu.

Uprawianie na polskich obszarach morskich turystyki oraz sportów wodnych może się

odbywać na warunkach i w sposób zgodny z przepisami prawa polskiego.

1.

Pasem nadbrzeżnym jest obszar lądowy przyległy do brzegu morskiego.

2.

W skład pasa nadbrzeżnego wchodzą

1)

pas techniczny - stanowiący strefę wzajemnego bezpośredniego oddziaływania morza i

lądu; jest on obszarem przeznaczonym do utrzymania brzegu w stanie zgodnym z wymogami

bezpieczeństwa i ochrony środowiska;

2)

pas ochronny - obejmujący obszar, w którym działalność człowieka wywiera bezpośredni

wpływ na stan pasa technicznego.

3.

Pas nadbrzeżny przebiega wzdłuż wybrzeża morskiego.

4

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa minimalną i maksymalną szerokość

pasa technicznego i ochronnego oraz sposób wyznaczania ich granic, kierując się uwarunkowaniami

lokalnymi, rzeźbą terenu, formą jego zabudowy oraz uwzględniając oddziaływanie żywiołu

morskiego na brzeg morski.

5

Dyrektor właściwego urzędu morskiego, w drodze zarządzenia, określa

1)

granice pasa technicznego, po uprzednim zasięgnięciu opinii właściwych rad gmin, a

na terenach będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony

Narodowej - po zasięgnięciu opinii tych jednostek oraz wyznacza granice pasa technicznego

w terenie;

2)

granice pasa ochronnego w uzgodnieniu z właściwym wojewodą i właściwymi radami gmin,

a na terenach będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi

Obrony Narodowej - po zasięgnięciu opinii tych jednostek oraz wyznacza granice pasa

ochronnego.

1.

Pas techniczny może być wykorzystywany do innych celów niż wymieniony w art. 36 ust.

2 pkt 1 za zgodą właściwego organu administracji morskiej, który jednocześnie określa

warunki takiego wykorzystania.

2.

Zabrania się tworzenia obwodów łowieckich na obszarze pasa technicznego.

3

Pozwolenia wodnoprawne, decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzje

o pozwoleniu na budowę oraz decyzje w sprawie zmian w zalesianiu, zadrzewianiu, tworzeniu

obwodów łowieckich, a także projekty studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gminy, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i planów

zagospodarowania przestrzennego województwa, dotyczące pasa technicznego, pasa ochronnego

oraz morskich portów i przystani, wymagają uzgodnienia z dyrektorem właściwego urzędu

morskiego.

4

Wszystkie plany i projekty związane z zagospodarowaniem morskich wód wewnętrznych

i morza terytorialnego są zatwierdzane przez organy administracji morskiej w uzgodnieniu

z właściwymi gminami nadmorskimi.

1.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej,

w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej,

może przyjąć, w drodze rozporządzenia, plan zagospodarowania przestrzennego morskich

wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, uwzględniając

ustalenia, o których mowa w ust. 2.

2.

Plan, o którym mowa w ust. 1, rozstrzyga o

1)

przeznaczeniu obszarów morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej

strefy ekonomicznej;

2)

zakazach lub ograniczeniach korzystania z obszarów, o których mowa w pkt 1, z uwzględnieniem

wymogów ochrony przyrody;

3)

rozmieszczeniu inwestycji celu publicznego;

4)

kierunkach rozwoju transportu i infrastruktury technicznej;

5)

obszarach i warunkach ochrony środowiska i dziedzictwa kulturowego.

1.

Projekt planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego

i wyłącznej strefy ekonomicznej sporządza dyrektor właściwego dla obszaru objętego

planem urzędu morskiego.

2.

Do projektu planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza

terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej sporządza się prognozę oddziaływania

na środowisko.

3.

Koszty sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych,

morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz opracowania prognozy oddziaływania

na środowisko obciążają budżet państwa albo inwestora realizującego inwestycję, jeżeli

ustalenia tego planu są bezpośrednią konsekwencją realizacji tej inwestycji.

4.

Minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej określi,

w drodze rozporządzenia, wymagany zakres planów zagospodarowania przestrzennego morskich

wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, w części tekstowej

i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych,

rodzaju opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów

oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych.

Organami administracji morskiej są

1)

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej

2)

dyrektorzy urzędów morskich - jako terenowe organy administracji morskiej.

1.

Dyrektor urzędu morskiego podlega Ministrowi Transportu i Gospodarki Morskiej

2.

Dyrektora urzędu morskiego powołuje i odwołuje Minister Transportu i Gospodarki MorskiejMinister Transportu i Gospodarki Morskiej

3.

Dyrektor urzędu morskiego wykonuje swoje kompetencje przy pomocy urzędu morskiego.

4.

W skład urzędów morskich wchodzą w szczególności: inspekcja morska, kapitanaty i bosmanaty

portów.

1.

Urzędy morskie tworzy i znosi Minister Transportu i Gospodarki Morskiej

2.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej

3.

Organizację urzędu morskiego oraz szczegółowy zakres działania dyrektora urzędu morskiego

określa statut nadany przez Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Pracownicy organów administracji morskiej określonych kategorii noszą w czasie pełnienia

obowiązków służbowych umundurowanie.

2.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej

1.

Do organów administracji morskiej należą sprawy z zakresu administracji rządowej związane

z korzystaniem z morza w zakresie unormowanym niniejszą ustawą i innymi ustawami.

2.

W szczególności do organów administracji morskiej należą sprawy

1)

bezpieczeństwa żeglugi morskiej;

2)

korzystania z dróg morskich oraz portów i przystani morskich;

3)

(skreślony);

4)

bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych

dna morskiego;

5

ochrony środowiska morskiego przed zanieczyszczeniem wskutek korzystania z morza oraz

przez zatapianie odpadów i innych substancji w zakresie nieuregulowanym przepisami

prawa geologicznego i górniczego;

6)

ratowania życia, prowadzenia prac podwodnych i wydobywania mienia z morza;

7)

(skreślony);

8)

(skreślony);

9

nadzoru przeciwpożarowego w polskich obszarach morskich oraz morskich portach i przystaniach;

10

uzgadnianie decyzji w sprawie wydawania pozwoleń wodnoprawnych i pozwoleń budowlanych

na obszarze pasa technicznego, morskich portów i przystani, morskich wód wewnętrznych

i morza terytorialnego, jak również wszelkich innych decyzji dotyczących zagospodarowania

tego pasa;

10a

wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu w obszarze morza

terytorialnego oraz w uzgodnieniu z wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta w

obszarze morskich wód wewnętrznych;

11)

budowy, utrzymywania i ochrony umocnień brzegowych, wydm i zalesień ochronnych w pasie

technicznym;

12

wyznaczania dróg morskich, kotwicowisk i badania warunków ich żeglowności;

13

oznakowania nawigacyjnego dróg morskich i kotwicowisk w portach i przystaniach morskich

oraz na wybrzeżu;

14

nakładania grzywien w postępowaniu mandatowym za wykroczenia w trybie przewidzianym

w przepisach o postępowaniu w sprawach o wykroczenia;

15

wydawania oraz uzgadniania decyzji wynikających z przepisów ustawy o portowych urządzeniach

do odbioru odpadów i pozostałości ładunkowych ze statków;

16

sporządzania planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza

terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej.

3.

Do organów administracji morskiej należy także wykonywanie zadań w dziedzinie współpracy

międzynarodowej w zakresie spraw określonych w ust. 1 i 2.

4.

Wydawanie decyzji w sprawach, o których mowa w ust. 2 pkt 10 i 11, następuje po zasięgnięciu

opinii właściwego organu samorządu terytorialnego.

5

Ustawa nie narusza przepisów prawa geologicznego i górniczego.

1.

Kapitan portu może, na wniosek wierzyciela, zatrzymać tymczasowo na czas nieprzekraczający

72 godzin, z wyłączeniem dni uznanych ustawowo za wolne od pracy

1)

statek w celu zabezpieczenia roszczenia należnego od statku z tytułu opłat portowych,

szkód wyrządzonych w urządzeniach portowych, dokach lub drogach żeglugowych oraz z

tytułu zanieczyszczenia środowiska;

2)

wydobyty wrak i inne przedmioty, które utrudniały żeglugę, w celu zabezpieczenia roszczenia

z tytułu ich usunięcia.

2.

Tymczasowe zatrzymanie traci moc w razie złożenia odpowiedniego zabezpieczenia lub

w razie dokonania zajęcia na podstawie właściwych przepisów.

3.

Wierzyciel, o którym mowa w ust. 1, odpowiada za wszelkie szkody wynikłe wskutek nieuzasadnionego

zatrzymania. Roszczenie z tego tytułu przedawnia się z upływem roku od dnia jego powstania.

W sprawach należących do właściwości organów administracji morskiej, rozstrzyganych

w trybie postępowania administracyjnego, decyzje w pierwszej instancji wydają dyrektorzy

urzędów morskich, chyba że w myśl przepisu szczególnego organem właściwym w pierwszej

instancji jest Minister Transportu i Gospodarki Morskiej

1.

Organy administracji morskiej działają na polskich obszarach morskich, w portach i

przystaniach morskich oraz w pasie technicznym, chyba że przepis szczególny stanowi

inaczej.

2.

Organy administracji morskiej są także właściwe do wykonywania określonych umowami

międzynarodowymi i prawem polskim zadań na morzu pełnym.

1

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia

1)

granice portów morskich od strony morza i ich red, z wyłączeniem portów wojennych,

z zastrzeżeniem art. 5 ust. 4,

2)

po zasięgnięciu opinii właściwych rad gmin - granice portów morskich od strony lądu

- z uwzględnieniem współrzędnych geograficznych lub granicznych punktów geodezyjnych.

2.

Dyrektorzy urzędów morskich, po zasięgnięciu opinii właściwych rad gmin oraz organów

ochrony granicy państwowej, określają granice przystani morskich.

3

Minister Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

morskiej, określi, w drodze rozporządzenia, granice portów wojennych, z uwzględnieniem

w szczególności wymogów obronności oraz wskazaniem dokładnych współrzędnych geograficznych

tych portów.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

15 i 16, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1997 r.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia,

zakres i formy współpracy urzędów morskich z Marynarką Wojenną i Strażą Graniczną

w zakresie wymienionym w art. 42 oraz w zakresie hydrografii i kartografii morskiej.

1.

Dyrektorzy urzędów morskich wydają przepisy prawne na podstawie upoważnień udzielonych

im w ustawach.

2.

Z zastrzeżeniem art. 48 przepisy, o których mowa w ust. 1, są wydawane w formie zarządzenia.

3.

Zarządzenie dyrektora urzędu morskiego podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku

urzędowym właściwym ze względu na terytorialny zakres obowiązywania tego zarządzenia.

4.

Zarządzenie dyrektora urzędu morskiego wchodzi w życie po upływie czternastu dni od

daty jego ogłoszenia, chyba że określa inny termin albo termin taki wynika z ustawy,

na podstawie której zostało ono wydane.

1

W zakresie nieunormowanym w przepisach, jeżeli jest to niezbędne do ochrony życia,

zdrowia lub mienia albo ochrony środowiska morskiego na morzu, w porcie, przystani

oraz w pasie technicznym - dyrektor urzędu morskiego może ustanawiać w zakresie określonym

w art. 42 ust. 2 przepisy porządkowe zawierające zakazy lub nakazy określonego zachowania

się.

2.

Przepisy porządkowe, o których mowa w ust. 1, ustanawia się w formie zarządzenia porządkowego.

3.

(skreślony).

4.

Zarządzenie porządkowe wchodzi w życie z dniem w nim określonym, nie wcześniej jednak

niż z dniem jego ogłoszenia, w sposób określony w ust. 5 lub 6.

5.

Zarządzenie porządkowe podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym właściwym

ze względu na terytorialny zakres obowiązywania tego zarządzenia.

6.

W razie konieczności natychmiastowego wprowadzenia w życie zarządzenia porządkowego,

może ono być publikowane w drodze obwieszczeń w miejscach jego obowiązywania, drogą

radiową lub w inny sposób zwyczajowo przyjęty w żegludze morskiej lub na danym terenie.

Dzień takiego opublikowania zarządzenia porządkowego jest dniem jego ogłoszenia.

7.

Zarządzenie porządkowe ogłoszone w sposób określony w ust. 6 podaje się następnie

do wiadomości we właściwym wojewódzkim dzienniku urzędowym.

1.

Nadzór nad wydawaniem przepisów przez terenowe organy administracji morskiej sprawuje

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej

2.

W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, Minister Transportu i Gospodarki Morskiej

Nadzór nad przestrzeganiem przepisów ustawy sprawują na obszarze swego działania dyrektorzy

urzędów morskich.

1.

Inspekcja morska, wykonując w polskich obszarach morskich zadania, o których mowa

w art. 42 ust. 2 pkt 1-6 i pkt 9, ma prawo

1)

kontrolowania, czy statki są uprawnione do działalności, jaką uprawiają, i czy posiadają

przewidziane prawem zezwolenia;

2

kontrolowania, czy żegluga lub inna działalność wykonywana jest zgodnie z obowiązującymi

przepisami prawa polskiego i umowami międzynarodowymi;

3)

wykrywania zanieczyszczeń środowiska morskiego powodowanych działalnością na morzu

i ich sprawców.

2.

Wymienione w ust. 1 uprawnienia inspekcja morska realizuje we współdziałaniu ze Strażą

Graniczną przy użyciu jej sił i środków.

3.

W razie nieobecności inspektora inspekcji morskiej na pokładzie jednostki pływającej

Straży Granicznej, Straż ta może samodzielnie realizować uprawnienia wymienione w

ust. 1 w imieniu terenowego organu administracji morskiej.

4.

Przekazanie Straży Granicznej środków, posiadanych przez urzędy morskie, do realizacji

uprawnień określonych w ust. 1 nastąpi w drodze porozumienia Ministrów Transportu i Gospodarki MorskiejSpraw Wewnętrznych

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 3, uprawnienia inspektora inspekcji morskiej,

określone w art. 51 i w art. 52 ust. 1, przysługują odpowiednio dowódcom jednostek

pływających Straży Granicznej.

W czasie wykonywania czynności służbowych inspektor inspekcji morskiej, zwany dalej

„inspektorem”, jest uprawniony do

1)

kontroli dokumentów zezwalających na uprawianie rybołówstwa morskiego lub innej działalności

na polskich obszarach morskich;

2)

(skreślony);

3)

(skreślony);

4)

żądania wyjaśnień i wykonywania czynności niezbędnych do przeprowadzenia kontroli,

a w przypadkach uzasadnionego podejrzenia naruszenia ustawy lub przepisów wydanych

na jej podstawie, do

a)

zatrzymania dokumentów, o których mowa w pkt 1,

b)

(skreślona),

c

sprawdzenia pomieszczeń statku.

1.

Jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie naruszenia przepisów ustawy, inspektor może

skontrolować obcy statek znajdujący się w polskich obszarach morskich i zmusić go

do zawinięcia do wskazanego portu, przy zastosowaniu wszelkich niezbędnych środków.

2.

O zatrzymaniu i doprowadzeniu obcego statku do portu polskiego terenowy organ administracji

morskiej zawiadamia niezwłocznie właściwy organ państwa bandery statku.

3.

Kontrolę w zakresie ochrony środowiska morskiego przed zanieczyszczeniem ze statków

reguluje odrębna ustawa.

1.

Kierownik statku znajdującego się na polskich obszarach morskich powinien, na sygnał

nadany z jednostki pływającej Straży Granicznej, zatrzymać statek i umożliwić dokonanie

czynności inspekcyjnych.

2.

Inspektor uprawniony jest do przebywania na każdym statku prowadzącym jakąkolwiek

działalność w polskich obszarach morskich.

3.

W czasie przebywania inspektora na statku kierownik tego statku powinien umożliwić

mu dokonanie kontroli przestrzegania obowiązujących przepisów i obserwacji prowadzonej

działalności, a w szczególności

1)

udzielić niezbędnych wyjaśnień;

2)

przedstawić do wglądu żądane dokumenty łącznie z dziennikiem pokładowym;

3)

umożliwić obejrzenie złowionych ryb i sprzętu połowowego, sprzętu używanego do badań

oraz pobranych w trakcie badań próbek i dokonanych analiz;

4)

umożliwić dokonanie wpisów do dziennika pokładowego;

5)

umożliwić korzystanie ze środków łączności oraz zapewnić pomoc przy przekazywaniu

i otrzymywaniu depesz;

6)

udzielić wszelkiej innej pomocy niezbędnej do prawidłowego przeprowadzenia kontroli;

7)

zapewnić niezbędne zakwaterowanie i wyżywienie w czasie dłuższego pobytu na statku.

W czasie wykonywania czynności służbowych inspektor jest obowiązany do noszenia munduru

i oznaki inspekcyjnej.

1.

Armatorowi, z którego statku podczas przebywania w polskich obszarach morskich dokonuje

się, z naruszeniem przepisów niniejszej ustawy i innych ustaw oraz przepisów wydanych

na ich podstawie

1)

eksploatacji zasobów mineralnych lub żywych zasobów morza,

2)

zanieczyszczania środowiska morskiego,

3)

badań naukowych morza i dna morskiego,

4)

budowy sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń,

5)

układania podmorskich kabli i rurociągów

- wymierza się karę pieniężną o równowartości do 1 000 000 jednostek obliczeniowych,

zwanych „Specjalnym Prawem Ciągnienia (SDR)”, określanych przez Międzynarodowy Fundusz

Walutowy.

2.

Tej samej karze podlega ten, kto narusza przepisy o eksploatacji sztucznych wysp,

konstrukcji, urządzeń, podmorskich kabli i rurociągów.

2a

Przepisu ust. 1 pkt 1, w części dotyczącej eksploatacji żywych zasobów morza, nie

stosuje się w przypadkach określonych w przepisach o rybołówstwie morskim.

3

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w przypadkach określonych w przepisach o zapobieganiu

zanieczyszczaniu morza przez statki.

Kto

1)

zatrzymuje lub zakotwicza statek poza miejscem do tego przeznaczonym,

2)

prowadzi statek poza torami wodnymi lub nie utrzymuje kursu wskazanego przez właściwy

organ,

3)

wprowadza statek do strefy zamkniętej dla żeglugi i rybołówstwa oraz pozostawia w

tej strefie sprzęt rybacki,

4)

wyprowadza statek z portu wbrew otrzymanemu zakazowi,

5)

ładuje lub wyładowuje towar ze statku w miejscu do tego niewyznaczonym,

6)

nawiązuje łączność z wybrzeżem, powodując zagrożenie bezpieczeństwa żeglugi,

7)

opuszcza statek w miejscu niedozwolonym,

8)

przyjmuje lub wysadza ze statku ludzi z naruszeniem przepisów celnych, skarbowych,

imigracyjnych lub sanitarnych,

9)

wykracza przeciwko przepisom wydanym na podstawie art. 47 i 48,

10)

nie stosuje się do nakazów określonych w art. 52 ust. 1,

11)

(skreślony),

12)

uszkadza lub przesuwa znaki nawigacyjne albo użytkuje je niezgodnie z przeznaczeniem,

13)

uruchamia urządzenia pogarszające skuteczność oznakowania nawigacyjnego,

14

wykracza przeciwko przepisom o prowadzeniu i przechowywaniu na statku dokumentów,

15

wykracza przeciwko przepisom o okazywaniu bądź podnoszeniu bandery,

16

wykracza przeciwko obowiązkowi przedstawiania statku do pomiaru,

17

wykracza przeciwko obowiązkowi zgłoszenia statku lub okoliczności podlegającej wpisowi

do rejestru okrętowego albo do rejestracji w urzędzie morskim,

18

wykracza przeciwko obowiązkowi umieszczania na statku oznaczenia nazwy i portu macierzystego

- podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce uspołecznionej za rok poprzedzający, ogłaszanego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 55 i 56, wymierza dyrektor urzędu morskiego

w formie decyzji administracyjnej.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej

3.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

1.

Nie można nałożyć kary pieniężnej, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło 5 lat.

2.

Wymierzonej kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 5 lat od daty wydania ostatecznej

decyzji o nałożeniu kary.

1.

W celu zabezpieczenia ściągalności kary pieniężnej dyrektor urzędu morskiego może

zażądać od sprawcy zabezpieczenia należności, a w razie odmowy występuje do organu

egzekucyjnego o zajęcie statku lub innych przedmiotów, za pomocą których dokonano

naruszenia przepisów.

2.

Do czasu wydania postanowienia o zajęciu statku dyrektor urzędu morskiego zarządza

zatrzymanie statku, nie dłużej jednak niż na 48 godzin.

3.

Zabezpieczenie ściągalności kary pieniężnej polega na wpłaceniu określonej, przez

organ prowadzący postępowanie, kwoty pieniężnej do jego depozytu lub złożeniu gwarancji

bankowej przez bank albo zakład ubezpieczeń mający siedzibę w Polsce.

4.

Kary ustalone na podstawie art. 55 i 56, nieuiszczone w wyznaczonym terminie, podlegają,

wraz z odsetkami za zwłokę, ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji.

Ściągnięte kwoty z tytułu kar pieniężnych są przychodami środków specjalnych będących

w dyspozycji Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej

W ustawie z dnia 21 maja 1963 r. o rybołówstwie morskim

(Dz. U. Nr 22, poz. 115, z 1970 r. Nr 3, poz. 14 i z 1977 r. Nr 37, poz. 163) rozdział 7 skreśla się.

(pominięte).

W Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia wprowadza się następujące zmiany

1)

w tytule działu XIII wyrazy „morskiej i” skreśla się;

2)

w art. 143

a)

w § 1 wyrazy „urzędach morskich i” skreśla się,

b)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W pierwszej instancji orzekają kolegia przy okręgowych oraz równorzędnych urzędach

górniczych, a w drugiej - kolegium przy Wyższym Urzędzie Górniczym.

”

;

3)

w art. 144 § 2 skreśla się;

4)

w art. 145 wyrazy „urzędu morskiego i” skreśla się;

5)

art. 146 skreśla się;

6)

w art. 147 § 1 i oznaczenie § 2 skreśla się;

7)

art. 148 skreśla się;

8)

w art. 149 wyrazy „administracji morskiej i” skreśla się;

9)

w art. 150

a)

w § 1 wyrazy „przy Ministrze Żeglugi oraz” skreśla się,

b)

w § 2 wyrazy „odpowiednio Minister Żeglugi oraz” skreśla się;

10)

w art. 151

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Nadzór zwierzchni nad działalnością kolegiów przy urzędach górniczych sprawuje Prezes

Wyższego Urzędu Górniczego.

”

,

b)

w § 2 wyrazy „Minister Żeglugi i” skreśla się, a wyraz „mogą” zastępuje się wyrazem

„może”.

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. o ustroju kolegiów do spraw wykroczeń

(Dz. U. Nr 12, poz. 118, z 1972 r. Nr 49, poz. 312, z 1974 r. Nr 24, poz. 142, z 1975 r. Nr 16, poz. 91, z 1982 r. Nr 45, poz. 291, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 i z 1990 r. Nr 43, poz. 251) w art. 2 w § 1 pkt 2 i 5 skreśla się.

W ustawie z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne

(Dz. U. Nr 38, poz. 230, z 1980 r. Nr 3, poz. 6, z 1983 r. Nr 44, poz. 201, z 1989 r. Nr 26, poz. 139 i Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 39, poz. 222) w art. 55 w ust. 2 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

gromadzenie ścieków i odpadów w pasie technicznym i w portach morskich - w uzgodnieniu

z dyrektorem właściwego urzędu morskiego,

”

.

W ustawie z dnia 17 grudnia 1977 r. o polskiej strefie rybołówstwa morskiego

(Dz. U. Nr 37, poz. 163) art. 1, w art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 3-9 skreśla się.

Sprawy o wykroczenia wszczęte przed kolegiami do spraw wykroczeń przy urzędach morskich

i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy są prowadzone przez te kolegia, aż

do czasu ich prawomocnego zakończenia, według dotychczasowych przepisów.

(pominięty).

1.

Umowami, o których mowa w art. 16 ust. 1, są

1)

umowa między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich

o rozgraniczeniu morza terytorialnego (wód terytorialnych), strefy ekonomicznej, strefy

rybołówstwa morskiego i szelfu kontynentalnego na Morzu Bałtyckim, podpisana w Moskwie

dnia 17 lipca 1985 r.

(Dz. U. z 1986 r. Nr 16, poz. 85);

2)

umowa w sprawie rozgraniczenia szelfu kontynentalnego i stref rybołówczych między

Polską Rzecząpospolitą Ludową a Królestwem Szwecji, sporządzona w Warszawie dnia 10

lutego 1989 r.

(Dz. U. Nr 54, poz. 323);

3)

umowa między Polską Rzecząpospolitą Ludową a Niemiecką Republiką Demokratyczną w sprawie

rozgraniczenia obszarów morskich w Zatoce Pomorskiej, podpisana w Berlinie dnia 22

maja 1989 r.

(Dz. U. Nr 43, poz. 233).

2.

Do czasu zawarcia umowy o rozgraniczeniu obszarów morskich między Rzecząpospolitą

Polską a Królestwem Danii pozostaje w mocy art. 2 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1977 r. o polskiej strefie rybołówstwa

morskiego

(Dz. U. Nr 37, poz. 163), z tym że przez pojęcie polskiej strefy rybołówstwa morskiego rozumie się polską

wyłączną strefę ekonomiczną.

Dyrektorzy urzędów morskich ustalą i opublikują, w formie obwieszczeń, we właściwych

wojewódzkich dziennikach urzędowych w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w

życie ustawy wykazy powszechnie obowiązujących na obszarach ich działania przepisów

prawnych wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy. Przepisy nieobjęte wykazem tracą

moc.

(pominięty).

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy

dotychczasowe przepisy, o ile nie są z nią sprzeczne.

Tracą moc

1)

dekret z dnia 2 lutego 1955 r. o terenowych organach administracji morskiej

(Dz. U. Nr 6, poz. 35, z 1961 r. Nr 6, poz. 42, z 1971 r. Nr 12, poz. 117 i z 1989 r. Nr 35, poz. 192);

2)

ustawa z dnia 17 grudnia 1977 r. o morzu terytorialnym Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

(Dz. U. Nr 37, poz. 162);

3)

ustawa z dnia 17 grudnia 1977 r. o szelfie kontynentalnym Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej

(Dz. U. Nr 37, poz. 164 i z 1989 r. Nr 35, poz. 192).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1991 r.

Akty wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych niniejszą ustawą zachowują

moc do czasu ich zastąpienia przez akty wydane na podstawie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r., z wyjątkiem art. 69 ust. 2 i art.

73 ust. 2, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

art. 74, który wchodzi w życie z dniem 30 grudnia 2000 r.,

2)

art. 27 pkt 5 lit. b) i c), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

3)

art. 61, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

45-47 i art. 76 ust. 1 pkt 11, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2003 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 153 ust. 1 i 4, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.