Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. Nr 125, poz. 1371, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 89, poz. 804 i Nr 199, poz. 1671 oraz z 2003 r. Nr 137, poz. 1302) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 3 otrzymuje brzmienie

„

Art. 3.

1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi

lub zespołami pojazdów

1)

przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą

- w niezarobkowym przewozie drogowym osób,

2)

o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym

rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy,

3)

zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego.

2.

Do przewozów drogowych wykonywanych

1)

w ramach powszechnych usług pocztowych,

2)

w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych,

3)

przez podmioty niebędące przedsiębiorcami

- stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego.

”

;

2)

w art. 4

a)

pkt 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3)

transport drogowy - krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy;

określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę

pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków,

o których mowa w pkt 4,

4)

niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu

po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego

do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy,

wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności

gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki

a)

pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego

pracowników,

b)

przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c)

w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy

lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane,

wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy

z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz

pracowników i ich rodzin,

d)

nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług

turystycznych,

”

,

b)

pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

przewóz regularny - publiczny przewóz osób i ich bagażu

a)

wykonywany według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika drogowego do publicznej

wiadomości przez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych,

b)

podczas którego wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się na przystankach określonych

w rozkładach jazdy,

c)

w którym należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat podanym do

publicznej wiadomości,

d)

wykonywany zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa

w art. 18,

”

,

c)

po pkt 7 dodaje się pkt 7a w brzmieniu

„

7a)

komunikacja miejska - przewóz regularny wykonywany w ramach lokalnego transportu zbiorowego

w granicach administracyjnych miasta albo

a)

miasta i gminy,

b)

miast albo miast i gmin sąsiadujących

- jeżeli zawarły porozumienie lub utworzyły związek międzygminny w sprawie wspólnej

realizacji komunikacji na swoim obszarze,

”

,

d)

pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

linia komunikacyjna - połączenie komunikacyjne na określonej drodze między przystankami

wskazanymi w rozkładzie jazdy, po której odbywają się regularne przewozy osób,

”

,

e)

po pkt 8 dodaje się pkt 8a w brzmieniu

„

8a)

przystanek - miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasażerów na danej linii

komunikacyjnej, oznaczone w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515, Nr 124, poz. 1152, Nr 130, poz. 1190, Nr 137, poz. 1302 i Nr 149, poz. 1451), z informacją o rozkładzie jazdy, z uwzględnieniem godzin odjazdów środków transportowych

przewoźnika drogowego uprawnionego do korzystania z tego miejsca,

”

,

f)

uchyla się pkt 21;

3)

w art. 5

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji

na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej „licencją”.

”

,

b)

w ust. 3

-

w pkt 1 lit. b otrzymuje brzmienie

„

b)

wydano w stosunku do tych osób prawomocne orzeczenie zakazujące wykonywania działalności

gospodarczej w zakresie transportu drogowego,

”

,

-

pkt 2-4 otrzymują brzmienie

„

2)

przynajmniej jedna z osób zarządzających przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca

w przedsiębiorstwie transportem drogowym legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych,

3)

posiada sytuację finansową zapewniającą podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej

w zakresie transportu drogowego potwierdzoną dostępnymi środkami finansowymi, majątkiem

lub ostatnim bilansem rocznym przedsiębiorstwa w wysokości

a)

9 000 euro - na pierwszy pojazd samochodowy przeznaczony do transportu drogowego,

b)

5 000 euro - na każdy następny pojazd samochodowy,

4)

przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy,

a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście

przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy, przepisach

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania w stosunku do kierowców, a także

nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu

w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku,

”

;

4)

w art. 6 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

spełnia wymagania określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 i 5 oraz w art. 39a ust. 1,

”

;

5)

w art. 8

a)

w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej,

”

,

b)

w ust. 3

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

odpis z rejestru przedsiębiorców albo z ewidencji działalności gospodarczej,

”

,

-

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

kserokopię certyfikatu kompetencji zawodowych przedsiębiorcy lub osoby zarządzającej

transportem drogowym w przedsiębiorstwie,

”

,

-

pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3,

”

,

-

pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami dowodów rejestracyjnych albo kserokopie

dowodów rejestracyjnych, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych

pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi.

”

;

6)

w art. 10

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw transportu, z zastrzeżeniem ust. 3a, odmawia udzielenia

licencji na międzynarodowy transport drogowy lub dokonania jej zmiany w razie braku

możliwości zapewnienia wystarczającej liczby zezwoleń zagranicznych.

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Minister właściwy do spraw transportu może udzielić licencji na międzynarodowy transport

drogowy rzeczy w innym niż wskazany we wniosku, o którym mowa w art. 8, zakresie dotyczącym

obszaru przewozów lub liczby pojazdów samochodowych zgłoszonych we wniosku, mając

na uwadze liczbę będących w jego dyspozycji zezwoleń zagranicznych.

”

,

c)

uchyla się ust. 4,

d)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Minister właściwy do spraw transportu, po zasięgnięciu opinii polskich organizacji

o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających międzynarodowych przewoźników drogowych, może,

w drodze rozporządzenia, określić liczbę promes, licencji lub wypisów z licencji na

międzynarodowy transport drogowy na dany rok kalendarzowy, uwzględniając liczbę zezwoleń

zagranicznych będących w jego dyspozycji.

”

;

7)

w art. 11

a)

ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Organ udzielający licencji, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 3, wydaje jej wypis

lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we

wniosku o udzielenie licencji, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 3a.

4.

Wypis z licencji na międzynarodowy transport drogowy rzeczy jest wydawany na każdy

pojazd, którym transport ten ma być wykonywany, i jest ważny wyłącznie z wypisem z

wykazu, o którym mowa w ust. 2.

”

,

b)

uchyla się ust. 5;

8)

w art. 12

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Licencja na międzynarodowy transport drogowy uprawnia do wykonywania przewozów z przekroczeniem

granicy Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z rodzajem przewozów i obszarem w niej

określonych.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Licencja, o której mowa w ust. 2, uprawnia również do wykonywania przewozów w krajowym

transporcie drogowym, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonych.

”

;

9)

w art. 14

a)

uchyla się ust. 3,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

W przypadku zmiany licencji polegającej na zmianie wykazu numerów rejestracyjnych

pojazdów samochodowych, przedsiębiorca jest obowiązany zwrócić dotychczasowe wypisy

z tego wykazu nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania nowych wypisów.

”

;

10)

w art. 15

a)

w ust. 1 w pkt 2

-

lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu

drogowego,

”

,

-

po lit. d dodaje się lit. e w brzmieniu

„

e)

rażąco narusza przepisy dotyczące czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców,

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit.

e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia

naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji.

”

,

c)

w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

nie przedstawił, w wyznaczonym terminie, informacji i dokumentów, o których mowa w

art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 i art. 83,

”

,

d)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Przedsiębiorca jest obowiązany zwrócić dokumenty, o których mowa w art. 11, organowi,

który udzielił licencji, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od

dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna.

”

;

11)

w art. 18

a)

w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów

odpowiednio przez

a)

wójta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy,

b)

burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych

w komunikacji miejskiej,

c)

burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono to zadanie na mocy porozumienia,

o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych

w komunikacji miejskiej w granicach określonych w art. 4 pkt 7a lit. a albo lit. b,

d)

burmistrza albo prezydenta miasta, będącego siedzibą związku międzygminnego, o którym

mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze

gmin, które utworzyły związek międzygminny,

e)

starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi

ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na

liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych

w lit. a-d,

f)

marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany

przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych

wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających

poza obszar województwa,

g)

marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy,

w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg

linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających

poza obszar co najmniej jednego województwa,

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Organ wydający zezwolenia wydaje przedsiębiorcy wypis lub wypisy z zezwoleń w liczbie

określonej we wniosku przedsiębiorcy.

”

;

12)

po art. 18 dodaje się art. 18a w brzmieniu

„

Art. 18a.

Przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób, poza uprawnieniami pasażerów do ulgowych

przejazdów określonymi w odrębnych przepisach, uwzględnia także uprawnienia pasażerów

do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot, który ustanawia te ulgi, ustali z przewoźnikiem,

w drodze umowy, warunki zwrotu kosztów stosowania tych ulg.

”

;

13)

po art. 19 dodaje się art. 19a w brzmieniu

„

Art. 19a.

1.

Wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez zagranicznego przewoźnika drogowego pojazdem samochodowym przeznaczonym

konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą wymaga zezwolenia

ministra właściwego do spraw transportu.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku przejazdu pojazdu samochodowego bez

osób podróżnych.

”

;

14)

w art. 20 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zezwolenia,

o którym mowa w art. 19a, oraz wzór zezwolenia i wypisu z zezwolenia, o którym mowa

w art. 18, uwzględniając zakres niezbędnych danych.

”

;

15)

w art. 21 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się kserokopię licencji i dokumenty, o

których mowa w art. 22.

”

;

16)

w art. 22

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie

drogowym dołącza się

1)

proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych,

długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami,

kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie

z rozkładem jazdy,

2)

schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami,

3)

potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego

z ich właścicielami lub zarządzającymi,

4)

zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych

na przystankach,

5)

cennik,

6)

wykaz pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca

zamierza wykonywać przewozy.

”

,

b)

w ust. 2 pkt 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4)

schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami,

5)

cennik.

”

,

c)

w ust. 3

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

przebieg trasy przewozu dla każdej grupy osób, uwzględniający miejsce początkowe i

docelowe przewozu, długość tej trasy podaną w kilometrach oraz przejścia graniczne,

”

,

-

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną trasą przewozu,

”

,

d)

ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4.

Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w

krajowym transporcie drogowym dołącza się

1)

informację określającą grupę osób, która będzie uprawniona do korzystania z przewozu,

2)

proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów i przyjazdów

środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości

między przystankami oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów,

zgodnie z rozkładem jazdy,

3)

schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami,

4)

potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków innych

niż zlokalizowanych przy drogach publicznych, ustalone z ich właścicielami lub zarządzającymi.

5.

Do wniosku w sprawach, o których mowa w ust. 2 i 3, dołącza się informację potwierdzającą

przekazanie marszałkom właściwych województw schematu połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną

trasą przewozu.

”

;

17)

po art. 22 dodaje się art. 22a w brzmieniu

„

Art. 22a.

1.

Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1

1)

odmawiają udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w

krajowym transporcie drogowym w przypadku, gdy wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć

usług będących przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej

dyspozycji,

2)

mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych

w krajowym transporcie drogowym, w przypadku wystąpienia jednej z następujących okoliczności

a)

zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla

już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane

tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników,

b)

zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych

usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych,

c)

wnioskodawca nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, krajowych przewozów

regularnych na innych obsługiwanych liniach komunikacyjnych, co najmniej przez 7 dni,

d)

wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub

wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.

2.

Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, mogą odmówić udzielenia zezwolenia

lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w przypadku,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a i d.

3.

Podjęcie decyzji w sprawie wydania nowego lub zmiany istniejącego zezwolenia na linie

komunikacyjne o długości do 100 km, w szczególności w zakresie zwiększenia pojemności

pojazdów, częstotliwości ich kursowania, zmiany godzin odjazdów z poszczególnych przystanków

powinno być poprzedzone analizą sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu

osób.

4.

Za czynności związane z opracowaniem analizy, o której mowa w ust. 3, organ właściwy

do spraw zezwoleń pobiera opłatę od wnioskodawcy.

5.

Analizę, o której mowa w ust. 3, przeprowadza organ właściwy do spraw zezwoleń co

najmniej raz w roku, z uwzględnieniem

1)

istniejącej komunikacji, w tym rodzaju pojazdów, godzin ich odjazdów lub częstotliwości

kursów oraz ich dostosowanie do potrzeb społecznych,

2)

dotychczasowego wywiązywania się przewoźników posiadających zezwolenia z realizacji

przewozów i stosowanych taryf,

3)

przewidywanych zmian w natężeniu przewozu podróżnych,

4)

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy lub planu zagospodarowania

przestrzennego województwa.

6.

Organ przeprowadzający analizę, o której mowa w ust. 3, zasięga opinii w sprawie proponowanych

zmian w zakresie udzielanych lub zmienianych zezwoleń od organizacji konsumentów.

7.

Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1, mogą realizować zadania, o których mowa w

ust. 3, poprzez własne jednostki lub inne wyspecjalizowane podmioty.

8.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, stawki opłat uiszczanych przez

przewoźników drogowych za czynności określone w ust. 3 w wysokości nie wyższej niż

5 zł za każde 1 000 km planowanego rocznego przebiegu danej linii komunikacyjnej oraz

nie mniejszej niż 100 zł za daną linię komunikacyjną, mając na uwadze ilość linii

komunikacyjnych oraz stopień zaspokojenia potrzeb przewozowych, a także sytuację rynkową

na danym terenie w zakresie regularnego przewozu osób.

”

;

18)

w art. 24 w ust. 4 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

odstąpienia zezwolenia osobie trzeciej, przy czym nie jest odstąpieniem zezwolenia

powierzenie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe

(Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601, z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984 i Nr 130, poz. 1112).

”

;

19)

w art. 29 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wykonywanie przez zagranicznego przewoźnika przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej wymaga uzyskania zezwolenia, które wydaje minister właściwy do spraw transportu,

o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.

”

;

20)

w art. 33

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych

wykonywanych

1)

w ramach powszechnych usług pocztowych,

2)

przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3,

z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych

oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego

obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników

(Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25, Nr 106, poz. 668 i Nr 117, poz. 756, z 1999 r. Nr 60, poz. 636, z 2000 r. Nr 45, poz. 531, z 2001 r. Nr 73, poz. 764, z 2002 r. Nr 113, poz. 984 oraz z 2003 r. Nr 45, poz. 391),

3)

przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać: oznaczenie przedsiębiorcy,

jego siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców albo

w ewidencji działalności gospodarczej, rodzaj i zakres wykonywania przewozów drogowych

na potrzeby własne oraz rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych.

”

,

c)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu

„

3a.

Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów

wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3b.

Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania

przewozów z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie to uprawnia

również do wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, zgodnie z rodzajem przewozów w nim określonych.

”

,

d)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Przepis art. 14 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

”

,

e)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Zaświadczenie oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia wydaje właściwy dla siedziby przedsiębiorcy

starosta na okres do 5 lat.

”

;

21)

w art. 34

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego na potrzeby własne może wymagać uzyskania

odpowiedniego zezwolenia, jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska

jest związana, tak stanowią.

2.

Do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca, z zastrzeżeniem

art. 33 ust. 2, obowiązany jest dołączyć zaświadczenie określone w art. 33 ust. 1.

”

;

b)

ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4.

Przy wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego osób na potrzeby własne jest

wymagany formularz jazdy, o którym mowa w art. 27.

5.

Minister właściwy do spraw transportu prowadzi rejestr pojazdów i przedsiębiorców

wykonujących międzynarodowy przewóz drogowy na potrzeby własne, z zastrzeżeniem ust.

6.

”

,

c)

ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Minister właściwy do spraw transportu odmawia wydania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego

przewozu drogowego na potrzeby własne przez okres 3 lat od dnia stwierdzenia wykonywania

przewozu niezgodnie z wydanym zaświadczeniem.

”

;

22)

w art. 35 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia,

jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, tak stanowią.

”

;

23)

w art. 38 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw transportu wyznacza jednostki certyfikujące, akredytowane

zgodnie z odrębnymi przepisami, przy których działają komisje egzaminacyjne.

3.

Jednostki, o których mowa w ust. 2, wydają certyfikaty kompetencji zawodowych i przekazują

informacje o ich wydaniu do centralnego rejestru tych certyfikatów prowadzonego przez

ministra właściwego do spraw transportu.

”

;

24)

w art. 39 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

jednostki certyfikujące, o których mowa w art. 38 ust. 2 i 3,

”

;

25)

po rozdziale 7 dodaje się rozdział 7a w brzmieniu

„

Rozdział 7a

Kierowcy wykonujący transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne

Art. 39a.

1.

Przewoźnik drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta

1)

ukończyła 21 lat, z zastrzeżeniem ust. 2,

2)

posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym określone w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

3)

ukończyła odpowiedni kurs dokształcający kierowców, o którym mowa w art. 39b ust.

1,

4)

nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na stanowisku kierowcy,

5)

nie ma przeciwwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy.

2.

Wymaganie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie dotyczy kierowcy wykonującego transport

drogowy rzeczy pojazdem samochodowym lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej

od 3,5 t do 7,5 t.

Art. 39b.

1.

Osoba ubiegająca się o zatrudnienie po raz pierwszy na stanowisku kierowcy wykonującego

transport drogowy jest obowiązana ukończyć kurs dokształcający

1)

kierowców przewożących rzeczy- dla kierowców pojazdów samochodowych konstrukcyjnie

przystosowanych do przewozu rzeczy,

2)

kierowców przewożących osoby - dla kierowców pojazdów samochodowych przeznaczonych

konstrukcyjnie do przewozu powyżej 5 osób łącznie z kierowcą.

2.

Kursy dokształcające, o których mowa w ust. 1, zwane dalej „kursami”, są prowadzone

przez wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

3.

Wojewódzki ośrodek ruchu drogowego przy organizacji i realizacji kursów jest zobowiązany

do współpracy z organizacjami zrzeszającymi kierowców i przewoźników drogowych o zasięgu

ogólnokrajowym.

4.

Współpraca, o której mowa w ust. 3, obejmuje zwłaszcza uzgodnienie szczegółowego programu

kursu oraz warunków i miejsca jego przeprowadzenia.

5.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego potwierdza ukończenie kursu przez wydanie

zaświadczenia o jego ukończeniu, a także prowadzi rejestr osób przeszkolonych i wydanych

zaświadczeń.

6.

Nadzór nad prowadzeniem kursów sprawuje wojewoda. W ramach nadzoru wojewoda może

1)

kontrolować sposób prowadzenia kursów oraz dokumentację z nimi związaną,

2)

zawiesić prowadzenie kursów do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

7.

Minister właściwy do spraw transportu, określi, w drodze rozporządzenia, ramowy program

kursów, o których mowa w ust. 1, minimalny czas ich trwania, wzór zaświadczenia oraz

rejestru, o których mowa w ust. 5, mając na względzie podniesienie kwalifikacji zawodowych

kierowców wykonujących transport drogowy.

Art. 39c.

1.

Kierowca wykonujący transport drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w

celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy

na stanowisku kierowcy.

2.

Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3,

w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm., zwany dalej „Kodeksem pracy”, z tym że badania okresowe przeprowadza się do czasu

ukończenia przez kierowcę

1)

55 lat - co 5 lat,

2)

od 56 lat do 65 lat - co 2 lata,

3)

powyżej 65 roku - corocznie.

3.

Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia

lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

4.

Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, wykonują lekarze uprawnieni do wykonywania

badań profilaktycznych, o których mowa w przepisach Kodeksu pracy, i posiadający dodatkowo uprawnienia do przeprowadzania badań lekarskich kandydatów

na kierowców i kierowców określone w odrębnych przepisach.

Art. 39d.

1.

Kierowca wykonujący transport drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym

w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania

pracy na stanowisku kierowcy.

2.

Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane

1)

w wieku do 55 lat - co 5 lat,

2)

w wieku od 56 lat do 65 lat - co 2 lata,

3)

powyżej 65 roku życia - corocznie.

3.

Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane w zakresie i na zasadach

określonych dla kierowców w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Art. 39e.

1.

Przewoźnik drogowy jest obowiązany do

1)

kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne, o których mowa odpowiednio

w art. 39c i 39d,

2)

pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych,

3)

przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy orzeczeń lekarskich i psychologicznych

oraz zaświadczeń o ukończeniu kursów dokształcających, jeżeli kursy te są wymagane,

4)

prowadzenia dokumentacji: dotyczącej pracy kierowcy, a w szczególności pojazdów, którymi

kierowca wykonywał przewozy, oraz czasu pracy kierowcy; przepis ten dotyczy dokumentacji

prowadzonej niezależnie od ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 129,

5)

przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy orzeczeń i zaświadczeń, o

których mowa w pkt 3, oraz wyciągu z dokumentacji, o której mowa w pkt 4,

6)

wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnianie

wszystkich wymagań określonych ustawą.

2.

Spełnienie przez przedsiębiorcę będącego pracodawcą obowiązku, o którym mowa w ust.

1 pkt 1, uznaje się za równoznaczne ze spełnieniem obowiązków pracodawcy w zakresie

wykonywania wstępnych i okresowych badań lekarskich, o których mowa w art. 229 § 1 i 2 Kodeksu pracy.

3.

Minister właściwy do spraw transportu, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

sposób postępowania z dokumentacją związaną z pracą kierowcy oraz ustali wzory stosowanych

dokumentów, w tym wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, uwzględniając

zakres niezbędnych informacji.

Art. 39f.

Wymagania, o których mowa

1)

w art. 39a-39e, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego transport

drogowy lub osób wykonujących osobiście przewozy na rzecz tego przedsiębiorcy,

2)

w art. 39a ust. 1 pkt 2, 4 i 5 oraz art. 39c-39e, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy

osobiście wykonującego przewozy na potrzeby własne lub kierowcy przez niego zatrudnionego.

”

;

26)

w art. 41

a)

w ust. 1

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

wydania zezwolenia lub zmiany zezwolenia, wydania wypisu z zezwolenia na wykonywanie

przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego lub przewozu

okazjonalnego,

”

,

-

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

wydania zaświadczenia lub zmiany zaświadczenia, wydania wypisu z zaświadczenia o zgłoszeniu

działalności w zakresie przewozów na potrzeby własne,

”

,

-

po pkt 5 dodaje się pkt 6 w brzmieniu

„

6)

wydania zezwolenia zagranicznemu przewoźnikowi na wykonanie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przewozu w międzynarodowym transporcie drogowym osób pojazdem samochodowym

przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, upoważnić, na

określonych warunkach, do pobierania opłat za czynności administracyjne w międzynarodowym

transporcie drogowym, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 i 6, jednostkę określoną w

art. 17 ust. 2 lub polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające międzynarodowych

przewoźników drogowych, mając na względzie usprawnienie procedur pobierania opłat.

”

;

27)

w art. 42 w ust. 1

a)

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

komunikacji miejskiej,

”

,

b)

dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej.

”

;

28)

po art. 42 dodaje się art. 42a w brzmieniu

„

Art. 42a.

Przepisu art. 42 nie stosuje się do podmiotów niebędących przedsiębiorcami, a zaliczonych

do sektora finansów publicznych.

”

;

29)

w art. 43 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić dla

przedsiębiorców zagranicznych opłaty, o których mowa w ust. 1, określając ich wysokość,

tryb wnoszenia oraz jednostki właściwe do ich pobierania.

”

;

30)

w art. 44

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Jednostki, o których mowa w art. 17 ust. 2, art. 26 pkt 2, art. 32 pkt 2, art. 42

ust. 3 oraz art. 43 ust. 2, otrzymują prowizję od pobranych opłat, w wysokości nie

mniejszej niż 7% i nie większej niż 10%, z zastrzeżeniem ust. 1b.

”

,

b)

dodaje się ust. 1b w brzmieniu

„

1b.

Jednostka, o której mowa w art. 17 ust. 2, otrzymuje prowizję w wysokości nie większej

niż 14% od opłat pobranych z tytułu wydania zezwolenia zagranicznego, wydania zezwolenia

zagranicznemu przewoźnikowi na wykonanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewozu

w międzynarodowym transporcie drogowym osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie

do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, udzielenia licencji lub zmiany

licencji, wydania wypisu z licencji, wydania wtórnika licencji, przeniesienia uprawnień

wynikających z licencji oraz wyrażenia zgody na wykonywanie uprawnień wynikających

z licencji w międzynarodowym transporcie drogowym.

”

;

31)

w art. 46

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Wpływy uzyskane z opłat z tytułu zezwoleń dla zagranicznych przewoźników drogowych

na wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej międzynarodowego transportu

drogowego osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie

więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą są przekazywane na wyodrębniony rachunek środków

specjalnych jednostki, o której mowa w ust. 1.

”

,

b)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Wpływy uzyskane z innych opłat niż wymienione w ust. 1 i 1a stanowią odpowiednio dochód

właściwego organu samorządu terytorialnego lub budżetu państwa.

3.

Część wpływów, o których mowa w ust. 1 i 1a, może zostać przeznaczona na poprawę bezpieczeństwa

ruchu drogowego i budowy autostrad oraz na druk kart opłat za przejazd po drogach

krajowych.

”

;

32)

w art. 50 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozów na potrzeby

własne oraz przestrzegania warunków w nich określonych,

2)

dokumentów przewozowych związanych z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozów

na potrzeby własne, o których mowa w art. 1,

”

;

33)

art. 51 otrzymuje brzmienie

„

Art. 51.

1.

Zadania Inspekcji Transportu Drogowego określone w niniejszym rozdziale wykonują następujące

organy

1)

Główny Inspektor Transportu Drogowego,

2)

wojewódzki inspektor transportu drogowego.

2.

Organy wymienione w ust. 1 wykonują zadania Inspekcji Transportu Drogowego zgodnie

z kompetencjami określonymi w ustawie i przepisach odrębnych.

3.

Główny Inspektor Transportu Drogowego koordynuje, nadzoruje i kontroluje działalność

wojewódzkich inspektorów transportu drogowego.

4.

Wojewódzki inspektor transportu drogowego kieruje działalnością wojewódzkiego inspektoratu

transportu drogowego.

5.

Czynności związane z realizacją zadań określonych w art. 50 w zakresie określonym

w art. 68-75 wykonują inspektorzy wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego,

zwani dalej „inspektorami”.

6.

W sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym

jest wojewódzki inspektor, a organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego - Główny Inspektor.

”

;

34)

w art. 53 ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4.

Wojewódzkiego inspektora transportu drogowego powołuje, po zasięgnięciu opinii wojewody,

Główny Inspektor Transportu Drogowego. Wojewódzkiego inspektora transportu drogowego

odwołuje Główny Inspektor Transportu Drogowego.

5.

Zastępcę wojewódzkiego inspektora transportu drogowego powołuje i odwołuje Główny

Inspektor Transportu Drogowego na wniosek wojewódzkiego inspektora transportu drogowego.

”

;

35)

w art. 54 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Główny Inspektor Transportu Drogowego

1)

opracowuje kierunki działania Inspekcji w porozumieniu z organizacjami zrzeszającymi

przewoźników o zasięgu ogólnokrajowym i plany kontroli o znaczeniu ogólnokrajowym,

zatwierdzane przez ministra właściwego do spraw transportu,

2)

określa metody i formy wykonywania zadań przez Inspekcję, w zakresie nieobjętym innymi

przepisami wydanymi na podstawie ustawy,

3)

organizuje kursy specjalistyczne i szkolenia inspektorów.

”

;

36)

art. 66 otrzymuje brzmienie

„

Art. 66.

1.

Inspektorzy wykonujący zadania określone w art. 50 ustawy mogą być wyposażeni w broń

palną.

2.

Pozwolenie na broń palną na okaziciela wydaje, na wniosek wojewódzkiego inspektora,

w trybie określonym w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. Nr 53, poz. 549, z 2001 r. Nr 27, poz. 298, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 117, poz. 1007 oraz z 2003 r. Nr 52, poz. 451 i Nr 80, poz. 718), właściwy miejscowo komendant wojewódzki Policji.

3.

Wojewódzki inspektor dokonuje zakupu broni palnej i amunicji według zasad określonych

w przepisach o broni i amunicji.

4.

Wojewódzki inspektor występuje z wnioskiem do właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego

Policji o dopuszczenie inspektora do posiadania broni palnej oraz amunicji na zasadach

określonych w przepisach o broni i amunicji.

5.

Inspektorzy, po zakończeniu pracy, są obowiązani do codziennego zdawania broni i amunicji

do podręcznego magazynku broni, znajdującego się w najbliższej jednostce Policji,

gdzie inspektor wykonywał swoje zadanie służbowe.

”

;

37)

w art. 67 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Inspekcja współdziała w szczególności z: Policją, Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencją Wywiadu, Biurem Ochrony Rządu, Żandarmerią Wojskową, Strażą Graniczną, Służbą

Celną, kontrolą skarbową, Państwową Inspekcją Pracy, Inspekcją Handlową, Inspekcją

Ochrony Środowiska, Inspekcją Weterynaryjną i zarządcami dróg - w zakresie bezpieczeństwa

i porządku ruchu na drogach publicznych oraz zwalczania przestępstw i wykroczeń drogowych

dokonywanych w zakresie transportu drogowego lub w związku z tym transportem, z uwzględnieniem

właściwości i kompetencji tych organów oraz zadań Inspekcji.

”

;

38)

w art. 68 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Kontroli, o której mowa w art. 50 i 87, z zastrzeżeniem ust. 2, podlegają

1)

kierowcy wykonujący transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne,

2)

przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne,

3)

podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 2

- zwani dalej „kontrolowanymi”.

”

;

39)

w art. 69

a)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Głównemu Inspektorowi, wojewódzkiemu inspektorowi, ich zastępcom, inspektorom oraz

pracownikom inspektoratów wykonujących zadania z zakresu nadzoru i kontroli pracy

inspektorów przysługuje umundurowanie służbowe.

3.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, dystynkcje

i wzór umundurowania, o którym mowa w ust. 2, normy umundurowania i sposób jego przydziału

oraz zasady i sposób noszenia umundurowania, jak również ustali kryteria przydziału

umundurowania, warunki jego używania, mając na uwadze okres używalności umundurowania.

”

;

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i warunki przyznawania

równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, uwzględniając

1)

elementy umundurowania stanowiące podstawę do określenia wysokości równoważnika,

2)

sposób ustalania wysokości równoważnika,

3)

tryb i przypadki przyznawania, zwrotu i zawieszania wypłaty równoważnika,

4)

terminy wypłacania lub zwrotu równoważnika.

”

;

40)

w art. 72

a)

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzonej kontroli

pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w

których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie

przedsiębiorstwa,

”

,

b)

po pkt 4 dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, kopii dokumentów oraz oryginału

zapisu urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju,

których kontrola będzie dokonywana poza siedzibą przedsiębiorcy.

”

;

41)

w art. 75 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

przez organy Państwowej Inspekcji Pracy,

”

;

42)

w art. 80 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Ewidencja obejmuje również informacje o przeprowadzonych kontrolach, w trakcie których

nie stwierdzono naruszeń, o których mowa w ust. 1.

”

;

43)

art. 86 otrzymuje brzmienie

„

Art. 86.

1.

Organ udzielający licencji lub zezwolenia może powierzyć, w drodze porozumienia, czynności

kontrolne organowi administracji publicznej lub innemu organowi państwowemu.

2.

Nadzór nad wydawaniem licencji i zezwoleń w krajowym transporcie drogowym, a także

zaświadczeń przy przewozach na potrzeby własne, sprawuje wojewódzki inspektor transportu

drogowego.

”

;

44)

w art. 87

a)

w ust. 1 w pkt 1 lit. b otrzymuje brzmienie

„

b)

przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów okazjonalnych lub wahadłowych, a także

międzynarodowych przewozów na potrzeby własne - formularz jazdy,

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego lub przewozu na potrzeby

własne kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na

żądanie uprawnionego organu kontroli zaświadczenie, o którym mowa w art. 39e ust.

1 pkt 6.

”

,

c)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany

mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich

dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1 i 1a, wypis z zaświadczenia,

o którym mowa w art. 33 ust. 5.

3.

Przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na

potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport

drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.

”

;

45)

w art. 89 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, oraz warunków w nich określonych,

uprawnieni są

1)

funkcjonariusze Policji,

2)

inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego,

3)

funkcjonariusze organów celnych,

4)

funkcjonariusze Straży Granicznej,

5)

upoważnieni pracownicy zarządców dróg publicznych - z wyłączeniem dokumentów, o których

mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a i ust. 4,

6)

inspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy - w odniesieniu do zapisów urządzenia rejestrującego

samoczynnie prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju.

”

;

46)

art. 92 otrzymuje brzmienie

„

Art. 92.

1.

Kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki

lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów

1)

ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1671),

2)

ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców

(Dz. U. Nr 123, poz. 1354 oraz z 2002 r. Nr 155, poz. 1286),

3)

ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

(Dz. U. Nr 62, poz. 628, z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 113, poz. 984 i Nr 199, poz. 1671 oraz z 2003 r. Nr 7, poz. 78),

4)

ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt

(Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002),

5)

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach

lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów,

6)

wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych

- podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 złotych.

2.

Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty

1)

15 000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej,

2)

30 000 złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie.

3.

Jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie

znamiona wykroczenia, stosuje się wyłącznie przepisy niniejszej ustawy.

4.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar

pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy.

”

;

47)

w art. 93

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na przedsiębiorcę

wykonującego transport drogowy lub przedsiębiorcę wykonującego przewozy na potrzeby

własne albo podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, karę pieniężną, w drodze decyzji

administracyjnej.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu

na miejsce przeprowadzanej kontroli.

”

,

c)

ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4.

Przedsiębiorca krajowy uiszcza nałożoną karę pieniężną w terminie 21 dni od dnia jej

wymierzenia; spoczywa na nim obowiązek niezwłocznego przekazania dowodu uiszczenia

kary pieniężnej organowi, który ją nałożył.

5.

Od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego

w stosunku do organu, który karę tę nałożył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia

przedsiębiorcy lub innemu podmiotowi wykonującemu przewozy na potrzeby własne tej

decyzji.

”

,

d)

dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

W przypadku uwzględnienia odwołania uiszczona kara pieniężna podlega zwrotowi w terminie

14 dni od dnia uchylenia lub zmiany decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, a w sytuacji,

kiedy o uchyleniu lub zmianie decyzji orzekł organ drugiej instancji - w terminie

14 dni od dnia otrzymania przez właściwy organ pierwszej instancji decyzji uchylającej

lub zmieniającej decyzję o nałożeniu kary.

”

;

48)

w art. 94

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Karę pieniężną uiszcza się w formie przekazu na właściwy rachunek bankowy, z tym że

możliwe jest jej uiszczenie w formie gotówkowej bezpośrednio organowi, który ją nałożył,

przez ukaranego niebędącego przedsiębiorcą krajowym.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

W przypadku, kiedy kara pieniężna nałożona została przez inspektorów Inspekcji Transportu

Drogowego, możliwe jest jej uiszczenie w formie bezgotówkowej, za pomocą karty płatniczej.

”

,

c)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2a, ukarany ponosi również koszty związane z autoryzacją

transakcji i przekazem środków na właściwy rachunek bankowy.

”

;

49)

w art. 95 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Uprawniony do kontroli zatrzymuje, za pokwitowaniem, dokumenty podlegające kontroli

i kieruje lub usuwa pojazd, na koszt przedsiębiorcy, na najbliższy parking strzeżony

do czasu

1)

uiszczenia kary pieniężnej, z zastrzeżeniem art. 93 ust. 4,

2)

usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości,

3)

ustąpienia zakazów lub ograniczeń ruchu, o których mowa w art. 92 ust. 1 pkt 5.

”

;

50)

po rozdziale 11 dodaje się rozdział 11a w brzmieniu

„

Rozdział 11a

Przepisy karne

Art. 96a.

1.

Kto nie wypełnia obowiązków, o których mowa w art. 14 ust. 4 i art. 15 ust. 4, podlega

karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

”

;

51)

w art. 103

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w

zakresie międzynarodowego transportu drogowego obowiązani są do dnia uzyskania przez

Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej uzyskać odpowiednią licencję

na wykonywanie tego transportu pod rygorem wygaśnięcia dotychczasowych uprawnień.

Nie później niż w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy przedsiębiorcy powinni

wystąpić do ministra właściwego do spraw transportu z wnioskiem o udzielenie licencji

na międzynarodowy transport drogowy.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w

zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy obowiązani są do dnia uzyskania przez

Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej uzyskać licencję na wykonywanie

tego transportu pod rygorem wygaśnięcia dotychczasowych uprawnień. Nie później niż

w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy przedsiębiorcy powinni wystąpić do

organu udzielającego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport

drogowy rzeczy.

”

;

c)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, do czasu uzyskania licencji przedsiębiorcy są

obowiązani posiadać dokument potwierdzający prowadzenie przez nich, przed dniem 1

stycznia 2002 r., działalności gospodarczej w tym zakresie.

”

;

52)

art. 107 otrzymuje brzmienie

„

Art. 107.

Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej do przedsiębiorców

zagranicznych z państw członkowskich Unii Europejskiej niestosuje się przepisów art.

18 ust. 2, art. 19, art. 19a oraz art. 28 ust. 1.

”

;

53)

dodaje się załącznik do ustawy w brzmieniu określonym w załączniku do niniejszej ustawy.

W ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe

(Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601, z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984 i Nr 130, poz. 1112) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 2 otrzymuje brzmienie

„

Art. 2.

1.

Przewoźnik jest obowiązany podać do publicznej wiadomości zakres swojego działania,

a w szczególności adresy punktów odprawy i sposób zawierania umowy przewozu.

2.

Przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób jest obowiązany w szczególności podać

do publicznej wiadomości rozkład jazdy środków transportowych przez zamieszczenie

informacji na wszystkich dworcach i przystankach wymienionych w rozkładzie jazdy.

3.

Przewoźnicy wykonujący regularne przewozy osób są obowiązani do okresowej aktualizacji

i publikowania informacji o wykonywanej komunikacji.

”

;

2)

w art. 34 w ust. 1 w pkt 1 skreśla się wyrazy „, tryb ich uzgadniania i koordynacji, z uwzględnieniem zadań w zakresie koordynacji,”.

1.

Przewoźnik jest obowiązany podać do publicznej wiadomości zakres swojego działania,

a w szczególności adresy punktów odprawy i sposób zawierania umowy przewozu.

2.

Przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób jest obowiązany w szczególności podać

do publicznej wiadomości rozkład jazdy środków transportowych przez zamieszczenie

informacji na wszystkich dworcach i przystankach wymienionych w rozkładzie jazdy.

3.

Przewoźnicy wykonujący regularne przewozy osób są obowiązani do okresowej aktualizacji

i publikowania informacji o wykonywanej komunikacji.

1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi

lub zespołami pojazdów

1)

przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą

- w niezarobkowym przewozie drogowym osób,

2)

o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym

rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy,

3)

zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego.

2.

Do przewozów drogowych wykonywanych

1)

w ramach powszechnych usług pocztowych,

2)

w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych,

3)

przez podmioty niebędące przedsiębiorcami

- stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami

publicznego transportu zbiorowego

(Dz. U. z 2002 r. Nr 175, poz. 1440 oraz z 2003 r. Nr 137, poz. 1304) art. 8a otrzymuje brzmienie

„

Art. 8a.

1.

Finansowanie ustawowych uprawnień do ulgowych przejazdów należy do zadań samorządów

województw, jako zadanie z zakresu administracji rządowej.

2.

Samorządy województw przekazują przewoźnikom wykonującym krajowe autobusowe przewozy

pasażerskie dopłaty do tych przewozów z tytułu stosowania obowiązujących ustawowych

ulg w przewozach pasażerskich, z zastrzeżeniem ust. 4.

3.

Kwotę dopłaty, o której mowa w ust. 2, stanowi różnica pomiędzy wartością sprzedaży

biletów obliczoną według cen nieuwzględniających ustawowych ulg a wartością sprzedaży

tych biletów w cenach uwzględniających te ulgi. Przy określeniu wielkości dopłaty

nie uwzględnia się podatku od towarów i usług.

4.

Uprawnienie do otrzymywania dopłat, o których mowa w ust. 2, nabywa przewoźnik, który

1)

posiada zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie

drogowym, wydane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. Nr 125, poz. 1371, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 89, poz. 804 i Nr 199, poz. 1671 oraz z 2003 r. Nr 137, poz. 1302 i Nr 149, poz. 1452),

2)

stosuje kasy rejestrujące posiadające pozytywną opinię ministra właściwego do spraw

finansów publicznych, które umożliwiają określenie kwoty dopłat do przewozów w podziale

na poszczególne kategorie ulg ustawowych,

3)

zawarł umowę z samorządem województwa określającą zasady przekazywania przewoźnikom

dopłat.

5.

Zmiany w programach kas rejestrujących, uwzględniających zasady określone w ust. 3

i 4 pkt 2, wymagają uzyskania pozytywnej opinii ministra właściwego do spraw finansów

publicznych.

6.

Zasad finansowania określonych w ust. 1-4 nie stosuje się do przejazdów dzieci do

lat 4 objętych ulgą 100%.

”

.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515, Nr 124, poz. 1152, Nr 130, poz. 1190, Nr 137, poz. 1302 i Nr 149, poz. 1451) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 38 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

zaświadczenie, o którym mowa w art. 95a ust. 1 pkt 2,

”

;

2)

w art. 95

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Pozwolenie może uzyskać osoba, jeżeli

1)

ukończyła 20 lat;

2)

przedstawiła orzeczenia: lekarskie oraz psychologiczne o braku przeciwwskazań zdrowotnych

i psychologicznych do kierowania tramwajem;

3)

odbyła wymagane szkolenie i zdała egzamin państwowy z wynikiem pozytywnym.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Pozwolenie jest wydawane na okres wynikający z terminów badań, o których mowa w art.

122 ust. 2.

”

;

3)

po art. 95 dodaje się art. 95a w brzmieniu

„

Art. 95a.

1.

Kierującym pojazdem uprzywilejowanym może być osoba, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, która

1)

ukończyła 21 lat;

2)

posiada zaświadczenie wydane przez pracodawcę, potwierdzające jej zatrudnienie oraz

spełnienie wymagań w zakresie badań lekarskich, o których mowa w art. 122 ust. 2,

i psychologicznych, o których mowa w art. 124 ust. 2.

2.

Kierującym pojazdem uprzywilejowanym Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej może

być osoba, która posiada zaświadczenie wydane przez dowódcę jednostki wojskowej, potwierdzające

spełnienie wymagań w zakresie badań lekarskich, o których mowa w art. 122 ust. 2,

oraz psychologicznych, o których mowa w art. 124 ust. 2.

3.

Kierującym pojazdem uprzywilejowanym Policji może być osoba, która posiada zaświadczenie

wydane przez odpowiedni organ Policji, potwierdzające spełnienie wymagań w zakresie

badań lekarskich, o których mowa w art. 122 ust. 2, oraz psychologicznych, o których

mowa w art. 124 ust. 2.

”

;

4)

w art. 98 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem jest obowiązana niezwłocznie

zawiadomić starostę o utracie prawa jazdy, pozwolenia do kierowania tramwajem, o zniszczeniu

tych dokumentów w stopniu powodującym ich nieczytelność, a także zmianie stanu faktycznego

wymagającego zmiany danych w nich zawartych.

”

;

5)

art. 99a otrzymuje brzmienie

„

Art. 99a.

Minister właściwy do spraw transportu dokona wyboru producenta blankietów praw jazdy

i pozwoleń do kierowania tramwajem w trybie określonym przepisami o zamówieniach publicznych.

”

;

6)

w art. 100 w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

szczegółowe czynności organów w sprawach związanych z wydawaniem dokumentów, cofaniem

i przywracaniem uprawnień do kierowania oraz wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach.

”

;

7)

w art. 106 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Starosta dokonuje wpisu osoby do ewidencji instruktorów, jeżeli spełnia ona warunki

określone w art. 105 ust. 2 pkt 1-6, i wydaje jej legitymację instruktora na okres

wynikający z terminów badań, o których mowa w art. 122 ust. 2.

2.

Instruktor podlega kontrolnym badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym, o których

mowa w art. 122 ust. 2 i art. 124 ust. 2.

”

;

8)

w art. 111 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego wydaje na okres wynikający z terminów

badań, o których mowa w art. 122 ust. 2 i art. 124 ust. 2, legitymację egzaminatora

osobie, o której mowa w ust. 1, zatrudnionej w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego.

3.

Egzaminator podlega kontrolnym badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym, o których

mowa w art. 122 ust. 2 i art. 124 ust. 2.

”

;

9)

w art. 115 w ust. 2

a)

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

wysokość opłat za wydanie prawa jazdy, pozwolenia do kierowania tramwajem, legitymacji

instruktora i egzaminatora;

”

,

b)

dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

wysokość opłat za sprawdzenie kwalifikacji kandydatów na egzaminatorów i egzaminatorów

oraz wysokość wynagrodzenia członków komisji sprawdzających ich kwalifikacje.

”

;

10)

w dziale IV uchyla się rozdział 2a;

11)

art. 122 otrzymuje brzmienie

„

Art. 122.

1.

Badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań

zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega

1)

osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy;

2)

osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego

ze względu na stan zdrowia;

3)

kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli

a)

uczestniczy w wypadku drogowym, w następstwie którego jest śmierć innej osoby lub

ciężki uszczerbek na jej zdrowiu,

b)

kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie

do alkoholu;

4)

kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia

co do stanu zdrowia;

5)

osoba niepełnosprawna posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie do kierowania tramwajem,

skierowana decyzją starosty na podstawie zawiadomienia powiatowego lub wojewódzkiego

zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności;

6)

kandydat na instruktora lub egzaminatora osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania

pojazdami.

2.

Kierowca pojazdu uprzywilejowanego, instruktor, egzaminator oraz kierujący tramwajem

podlegają kontrolnym badaniom lekarskim

1)

w wieku do 55 lat - co 5 lat,

2)

w wieku od 55 lat do 65 - co 2 lata,

3)

powyżej 65 roku życia - corocznie.

3.

Zadania i kompetencje określone w ust. 1 pkt 4 i 5 nie mogą być powierzone w drodze

porozumienia gminie.

4.

Badania lekarskie przeprowadza uprawniony lekarz.

5.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do kierującego tramwajem.

6.

Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane na koszt osoby badanej,

chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

7.

Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 2, jest przeprowadzane na koszt podmiotu zatrudniającego

lub osoby badanej, gdy nie pozostaje w stosunku pracy lub służby.

8.

Przeprowadzanie badań lekarskich i wydawanie orzeczeń podlega kontroli wojewody.

9.

W stosunku do osób, o których mowa w art. 97 ust. 3, decyzję o skierowaniu na badanie

lekarskie, w trybie określonym w ust. 1 pkt 4, wydaje wojewoda mazowiecki.

”

;

12)

art. 124 otrzymuje brzmienie

„

Art. 124.

1.

Badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań

psychologicznych do kierowania pojazdem podlega

1)

kandydat na instruktora lub egzaminatora osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania

pojazdami oraz osoba ubiegająca się o pozwolenie do kierowania tramwajem;

2)

kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu

drogowego, jeżeli

a)

kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie

do alkoholu,

b)

przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1;

3)

kierujący będący sprawcą wypadku drogowego, w którym jest zabity lub ranny;

4)

kierujący skierowany przez lekarza, jeżeli w wyniku badania lekarskiego stwierdzona

zostanie konieczność przeprowadzenia badania psychologicznego;

5)

osoba skierowana przez kierownika właściwej jednostki organizacyjnej Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jest ona przewidziana do szkolenia na kierowcę na

potrzeby wojska;

6)

osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym,

cofniętego ze względu na istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

2.

Instruktor, egzaminator, kierowca pojazdu uprzywilejowanego oraz kierujący tramwajem

podlegają kontrolnym badaniom psychologicznym co 5 lat do ukończenia 65 roku życia

i następnie corocznie.

3.

Badania, o których mowa w ust. 1 i 2, są przeprowadzane przez uprawnionego do orzekania

psychologa w pracowni psychologicznej posiadającej zezwolenie wojewody.

4.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do kierującego tramwajem.

5.

Badanie psychologiczne jest wykonywane na koszt osoby badanej, chyba że przepisy odrębne

stanowią inaczej.

”

;

13)

w art. 124b dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Wojewoda skreśla psychologa z ewidencji psychologów uprawnionych do wykonywania badań

psychologicznych i orzekania w zakresie zdolności do prowadzenia pojazdów mechanicznych

w przypadku

1)

śmierci psychologa;

2)

gdy psycholog przestał spełniać wymagania określone w art. 124a ust. 2 pkt 1;

3)

naruszenia przez niego przepisów, zasad lub metodyki przeprowadzania badań.

”

;

14)

art. 125 otrzymuje brzmienie

„

Art. 125.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu,

uwzględniając konieczność przyjęcia obiektywnych i niezbędnych kryteriów oceny istnienia

lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem oraz wpływ sprawności

psychicznej i fizycznej na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, określi, w drodze

rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb

a)

kierowania osób na badania psychologiczne;

b)

odwoływania się od orzeczeń psychologicznych,

2)

szczegółowy tryb uzyskiwania i cofania uprawnień w zakresie przeprowadzania badań

psychologicznych i orzekania oraz uzyskiwania i cofania zezwoleń przedsiębiorcom przeprowadzającym

te badania;

3)

warunki, zakres i sposób przeprowadzania badań psychologicznych;

4)

sposób postępowania z dokumentacją związaną z przeprowadzanymi badaniami psychologicznymi

oraz wzory stosowanych dokumentów;

5)

szczegółowe warunki, jakie musi spełniać pracownia psychologiczna;

6)

maksymalne stawki opłat za badania psychologiczne.

”

;

15)

w art. 129 w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

sprawdzania dokumentów wymaganych w związku z kierowaniem pojazdem i jego używaniem,

zaświadczenie, o którym mowa w art. 95a ust. 1 pkt 2, a także dokumentu stwierdzającego

zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu

lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia;

”

;

16)

po użytych w art. 2 pkt 37, w art. 39 ust. 2 pkt 5, w art. 53 ust. 1 pkt 8, w art.

62 ust. 3, w art. 63 ust. 4, w art. 64 ust. 5 pkt 2, w art. 66 ust. 1b pkt 1, ust.

4 pkt 4 i ust. 6, w art. 68 ust. 11 pkt 3, w art. 73 ust. 3, w art. 76 ust. 2, w art.

86 ust. 1 i 2, w art. 88 ust. 6, w art. 129 ust. 4, w art. 134, w art. 139 ust. 3

w różnych przypadkach wyrazach „Sił Zbrojnych” dodaje się wyrazy „Rzeczypospolitej Polskiej”.

W ustawie z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie

(Dz. U. z 2001 r. Nr 80, poz. 872 i Nr 128, poz. 1407, z 2002 r. Nr 37, poz. 329, Nr 41, poz. 365, Nr 62, poz. 558, Nr 89, poz. 804 i Nr 200, poz. 1688 oraz z 2003 r. Nr 52, poz. 450 i Nr 137, poz. 1302) w załączniku w pkt 18 skreśla się kropkę i dodaje się pkt 19 w brzmieniu

„

19)

wojewódzcy inspektorzy transportu drogowego.

”

.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców

(Dz. U. Nr 123, poz. 1354 oraz z 2002 r. Nr 155, poz. 1286) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 1 wyrazy „transport drogowy” zastępuje się wyrazami „przewozy drogowe”;

2)

w art. 2

a)

uchyla się pkt 1,

b)

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

przewóz drogowy - każde przemieszczenie pojazdu po drogach publicznych, z osobami

lub ładunkiem albo bez osób lub ładunku, przeznaczonego do przewozu osób lub rzeczy

w ramach transportu drogowego lub niezarobkowego przewozu drogowego,

”

,

c)

uchyla się pkt 3;

3)

w art. 3 uchyla się ust. 2;

4)

w art. 4 wyrazy „transport drogowy” zastępuje się wyrazami „przewozy drogowe”;

5)

w art. 5

a)

w zdaniu wstępnym po wyrazie „przewozów” dodaje się wyraz „drogowych”,

b)

w pkt 3 po wyrazach „droga przejazdu” dodaje się wyrazy „od przystanku początkowego do przystanku końcowego”,

c)

pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

wykorzystywanymi do wykonywania robót kanalizacyjnych, drogowych i mostowych, ochrony

przeciwpowodziowej, wodociągowych, gazowniczych i energetycznych, usług oczyszczania,

telegraficznych, powszechnych usług pocztowych, transmisji radiowej, usług telewizyjnych

oraz związanych z wykrywaniem nadajników, odbiorników radiowych lub telewizyjnych,

”

,

d)

w pkt 12 wyrazy „na potrzeby własne” zastępuje się wyrazami „w celach prywatnych”;

6)

w art. 6

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Maksymalny czas prowadzenia pojazdu pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku

lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku nie może przekroczyć 9 godzin,

z możliwością przedłużenia do 10 godzin, nie więcej niż dwukrotnie w każdym tygodniu.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W każdym 24-godzinnym okresie kierowca wykorzystuje co najmniej 11 godzin nieprzerwanego

odpoczynku. Odpoczynek może być skrócony nie więcej niż do 9 godzin i nie częściej

niż trzykrotnie w ciągu jednego tygodnia. Równoważny okres odpoczynku kierowca ma

obowiązek wykorzystać przed upływem następnego tygodnia.

”

;

7)

w art. 6 w ust. 4 i 6, w art. 7 w ust. 1, 3 i 4, w art. 8, w art. 9, w art. 10 w ust.

4, w art. 17 w ust. 2, w art. 20 w ust. 3, 5 i ust. 7 w pkt 3, w art. 26 w ust. 1,

w art. 27 w ust. 2, w art. 30, w art. 35 w ust. 2 w pkt 3 wyraz „dobowy” użyty w różnym przypadku zastępuje się wyrazem „dzienny” użytym w odpowiednim przypadku;

8)

w art. 12 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

pojazdami używanymi do przewozu towarów napędzanymi gazem lub o napędzie elektrycznym,

wyposażonymi w ogranicznik prędkości, o ile pojazdy te, zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, są uznane za równoważne z pojazdami napędzanymi silnikiem spalinowym lub silnikiem

na olej napędowy i których dopuszczalna masa całkowita łącznie z przyczepą lub naczepą

nie przekracza 3,5 t,

”

;

9)

art. 15 otrzymuje brzmienie

„

Art. 15.

Kierowca na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zapisy

z przyrządu kontrolnego oraz kart drogowych za bieżący tydzień i za ostatni dzień

poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, a za dzień, w którym pojazdu nie

prowadził, zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu.

”

;

10)

w art. 17 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Maksymalny czas prowadzenia pojazdu pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku

nie może przekroczyć 10 godzin.

”

;

11)

art. 18 otrzymuje brzmienie

„

Art. 18.

W każdym 24-godzinnym okresie kierowca wykorzystuje co najmniej 11 godzin nieprzerwanego

odpoczynku.

”

;

12)

po art. 27 dodaje się art. 27a w brzmieniu

„

Art. 27a.

Odniesienia przewidziane w art. 24 ust. 3, art. 25 ust. 1, art. 26 i art. 27 ust.

2 do przepisów rozdziałów 2 i 3 dotyczą kierowców, do których przepisy tych rozdziałów

mają zastosowanie.

”

;

13)

w art. 31

a)

w ust. 2 po wyrazach „z przyrządów kontrolnych” dodaje się wyrazy „oraz kart drogowych”;

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy

drogowe.

”

.

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. Nr 129, poz. 1444 i Nr 154, poz. 1798 oraz z 2002 r. Nr 216, poz. 1825) w art. 4 uchyla się ust. 12.

Do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami niniejszej ustawy wszczętych,

a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy tej ustawy.

1.

Finansowanie ustawowych uprawnień do ulgowych przejazdów należy do zadań samorządów

województw, jako zadanie z zakresu administracji rządowej.

2.

Samorządy województw przekazują przewoźnikom wykonującym krajowe autobusowe przewozy

pasażerskie dopłaty do tych przewozów z tytułu stosowania obowiązujących ustawowych

ulg w przewozach pasażerskich, z zastrzeżeniem ust. 4.

3.

Kwotę dopłaty, o której mowa w ust. 2, stanowi różnica pomiędzy wartością sprzedaży

biletów obliczoną według cen nieuwzględniających ustawowych ulg a wartością sprzedaży

tych biletów w cenach uwzględniających te ulgi. Przy określeniu wielkości dopłaty

nie uwzględnia się podatku od towarów i usług.

4.

Uprawnienie do otrzymywania dopłat, o których mowa w ust. 2, nabywa przewoźnik, który

1)

posiada zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie

drogowym, wydane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. Nr 125, poz. 1371, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 89, poz. 804 i Nr 199, poz. 1671 oraz z 2003 r. Nr 137, poz. 1302 i Nr 149, poz. 1452),

2)

stosuje kasy rejestrujące posiadające pozytywną opinię ministra właściwego do spraw

finansów publicznych, które umożliwiają określenie kwoty dopłat do przewozów w podziale

na poszczególne kategorie ulg ustawowych,

3)

zawarł umowę z samorządem województwa określającą zasady przekazywania przewoźnikom

dopłat.

5.

Zmiany w programach kas rejestrujących, uwzględniających zasady określone w ust. 3

i 4 pkt 2, wymagają uzyskania pozytywnej opinii ministra właściwego do spraw finansów

publicznych.

6.

Zasad finansowania określonych w ust. 1-4 nie stosuje się do przejazdów dzieci do

lat 4 objętych ulgą 100%.

Kierowcy pojazdów samochodowych używanych do przewozu osób (pasażerów) lub rzeczy,

które zostały wyposażone w przyrządy kontrolne niespełniające wymagań ustawy, uwierzytelnione

przed dniem 1 stycznia 2003 r., prowadzą karty drogowe, o których mowa w art. 36 ust.

1 ustawy wymienionej w art. 6, do końca okresu ważności dowodu uwierzytelnienia, jednak

nie dłużej niż do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Kierowcy prowadzący pojazdy samochodowe używane do przewozu osób (pasażerów) lub rzeczy,

zarejestrowane po raz pierwszy przed dniem 1 stycznia 1985 r., albo nieobjęte obowiązkiem

wyposażenia w urządzenie rejestrujące prędkość jazdy, czas jazdy i postoju, na podstawie

przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, lub zwolnione z tego obowiązku, mogą prowadzić karty drogowe nie dłużej niż do dnia

uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

1.

Kierowców posiadających świadectwa kwalifikacji wydane na podstawie art. 115b ustawy

wymienionej w art. 4, lub na podstawie art. 4 ust. 12 ustawy wymienionej w art. 7,

uznaje się za spełniających wymagania określone przepisami

1)

rozdziału 7a ustawy, o której mowa w art. 1,

2)

art. 95 i 95a ustawy, o której mowa w art. 4

- nie dłużej jednak niż przez okres i w zakresie, na jaki zostały wydane.

2.

Świadectwa kwalifikacji, o których mowa w ust. 1, uznaje się odpowiednio za równoważne

z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 39e ust. 1 pkt 6 ustawy wymienionej w art.

1 oraz w art. 95a ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i 3 ustawy wymienionej w art. 4, nie dłużej

jednak niż przez okres, na który zostały wydane.

Zaświadczenie o ukończeniu kursu dokształcającego wydane na podstawie przepisów ustawy

wymienionej w art. 4 uznaje się za równoważne z zaświadczeniem, o którym mowa w art.

39b ust. 5 ustawy wymienionej w art. 1.

Osoby wykonujące w dniu wejścia w życie ustawy przewozy na potrzeby własne są obowiązane

w terminie do dnia 31 grudnia 2003 r. spełnić wymagania określone przepisami art.

39c ust. 1 oraz art. 39d ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 20 ust. 2, art. 41 ust.

4, art. 43 ust. 2, art. 69 ust. 3 oraz art. 89 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 1

zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia

wejścia w życie ustawy.

Kierowca na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zapisy

z przyrządu kontrolnego oraz kart drogowych za bieżący tydzień i za ostatni dzień

poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, a za dzień, w którym pojazdu nie

prowadził, zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 ustawy

wymienionej w art. 2 zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych

na podstawie upoważnienia w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej niż przez

okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 i 2, art.

115 ust. 2 oraz art. 125 ustawy wymienionej w art. 4 zachowują moc do czasu wydania

nowych przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

3.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 115c ust. 3 ustawy wymienionej

w art. 4 zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie

art. 39b ust. 7 ustawy wymienionej w art. 1, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 1 pkt 16, pkt 17, pkt 25, pkt 33, pkt 34, pkt 44 lit. b oraz art. 2, art. 4 pkt

1-12 i pkt 15, art. 7, art. 11 i art. 12, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2004 r.

W każdym 24-godzinnym okresie kierowca wykorzystuje co najmniej 11 godzin nieprzerwanego

odpoczynku.

Przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób, poza uprawnieniami pasażerów do ulgowych

przejazdów określonymi w odrębnych przepisach, uwzględnia także uprawnienia pasażerów

do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot, który ustanawia te ulgi, ustali z przewoźnikiem,

w drodze umowy, warunki zwrotu kosztów stosowania tych ulg.

1.

Wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez zagranicznego przewoźnika drogowego pojazdem samochodowym przeznaczonym

konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą wymaga zezwolenia

ministra właściwego do spraw transportu.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku przejazdu pojazdu samochodowego bez

osób podróżnych.

1.

Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1

1)

odmawiają udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w

krajowym transporcie drogowym w przypadku, gdy wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć

usług będących przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej

dyspozycji,

2)

mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych

w krajowym transporcie drogowym, w przypadku wystąpienia jednej z następujących okoliczności

a)

zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla

już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane

tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników,

b)

zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych

usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych,

c)

wnioskodawca nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, krajowych przewozów

regularnych na innych obsługiwanych liniach komunikacyjnych, co najmniej przez 7 dni,

d)

wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub

wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.

2.

Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, mogą odmówić udzielenia zezwolenia

lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w przypadku,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a i d.

3.

Podjęcie decyzji w sprawie wydania nowego lub zmiany istniejącego zezwolenia na linie

komunikacyjne o długości do 100 km, w szczególności w zakresie zwiększenia pojemności

pojazdów, częstotliwości ich kursowania, zmiany godzin odjazdów z poszczególnych przystanków

powinno być poprzedzone analizą sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu

osób.

4.

Za czynności związane z opracowaniem analizy, o której mowa w ust. 3, organ właściwy

do spraw zezwoleń pobiera opłatę od wnioskodawcy.

5.

Analizę, o której mowa w ust. 3, przeprowadza organ właściwy do spraw zezwoleń co

najmniej raz w roku, z uwzględnieniem

1)

istniejącej komunikacji, w tym rodzaju pojazdów, godzin ich odjazdów lub częstotliwości

kursów oraz ich dostosowanie do potrzeb społecznych,

2)

dotychczasowego wywiązywania się przewoźników posiadających zezwolenia z realizacji

przewozów i stosowanych taryf,

3)

przewidywanych zmian w natężeniu przewozu podróżnych,

4)

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy lub planu zagospodarowania

przestrzennego województwa.

6.

Organ przeprowadzający analizę, o której mowa w ust. 3, zasięga opinii w sprawie proponowanych

zmian w zakresie udzielanych lub zmienianych zezwoleń od organizacji konsumentów.

7.

Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1, mogą realizować zadania, o których mowa w

ust. 3, poprzez własne jednostki lub inne wyspecjalizowane podmioty.

8.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, stawki opłat uiszczanych przez

przewoźników drogowych za czynności określone w ust. 3 w wysokości nie wyższej niż

5 zł za każde 1 000 km planowanego rocznego przebiegu danej linii komunikacyjnej oraz

nie mniejszej niż 100 zł za daną linię komunikacyjną, mając na uwadze ilość linii

komunikacyjnych oraz stopień zaspokojenia potrzeb przewozowych, a także sytuację rynkową

na danym terenie w zakresie regularnego przewozu osób.

Odniesienia przewidziane w art. 24 ust. 3, art. 25 ust. 1, art. 26 i art. 27 ust.

2 do przepisów rozdziałów 2 i 3 dotyczą kierowców, do których przepisy tych rozdziałów

mają zastosowanie.

1.

Przewoźnik drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta

1)

ukończyła 21 lat, z zastrzeżeniem ust. 2,

2)

posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym określone w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

3)

ukończyła odpowiedni kurs dokształcający kierowców, o którym mowa w art. 39b ust.

1,

4)

nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na stanowisku kierowcy,

5)

nie ma przeciwwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy.

2.

Wymaganie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie dotyczy kierowcy wykonującego transport

drogowy rzeczy pojazdem samochodowym lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej

od 3,5 t do 7,5 t.

1.

Osoba ubiegająca się o zatrudnienie po raz pierwszy na stanowisku kierowcy wykonującego

transport drogowy jest obowiązana ukończyć kurs dokształcający

1)

kierowców przewożących rzeczy- dla kierowców pojazdów samochodowych konstrukcyjnie

przystosowanych do przewozu rzeczy,

2)

kierowców przewożących osoby - dla kierowców pojazdów samochodowych przeznaczonych

konstrukcyjnie do przewozu powyżej 5 osób łącznie z kierowcą.

2.

Kursy dokształcające, o których mowa w ust. 1, zwane dalej „kursami”, są prowadzone

przez wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

3.

Wojewódzki ośrodek ruchu drogowego przy organizacji i realizacji kursów jest zobowiązany

do współpracy z organizacjami zrzeszającymi kierowców i przewoźników drogowych o zasięgu

ogólnokrajowym.

4.

Współpraca, o której mowa w ust. 3, obejmuje zwłaszcza uzgodnienie szczegółowego programu

kursu oraz warunków i miejsca jego przeprowadzenia.

5.

Dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego potwierdza ukończenie kursu przez wydanie

zaświadczenia o jego ukończeniu, a także prowadzi rejestr osób przeszkolonych i wydanych

zaświadczeń.

6.

Nadzór nad prowadzeniem kursów sprawuje wojewoda. W ramach nadzoru wojewoda może

1)

kontrolować sposób prowadzenia kursów oraz dokumentację z nimi związaną,

2)

zawiesić prowadzenie kursów do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

7.

Minister właściwy do spraw transportu, określi, w drodze rozporządzenia, ramowy program

kursów, o których mowa w ust. 1, minimalny czas ich trwania, wzór zaświadczenia oraz

rejestru, o których mowa w ust. 5, mając na względzie podniesienie kwalifikacji zawodowych

kierowców wykonujących transport drogowy.

1.

Kierowca wykonujący transport drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w

celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy

na stanowisku kierowcy.

2.

Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3,

w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm., zwany dalej „Kodeksem pracy”, z tym że badania okresowe przeprowadza się do czasu

ukończenia przez kierowcę

1)

55 lat - co 5 lat,

2)

od 56 lat do 65 lat - co 2 lata,

3)

powyżej 65 roku - corocznie.

3.

Zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia

lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z ustawą z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

4.

Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, wykonują lekarze uprawnieni do wykonywania

badań profilaktycznych, o których mowa w przepisach Kodeksu pracy, i posiadający dodatkowo uprawnienia do przeprowadzania badań lekarskich kandydatów

na kierowców i kierowców określone w odrębnych przepisach.

1.

Kierowca wykonujący transport drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym

w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania

pracy na stanowisku kierowcy.

2.

Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane

1)

w wieku do 55 lat - co 5 lat,

2)

w wieku od 56 lat do 65 lat - co 2 lata,

3)

powyżej 65 roku życia - corocznie.

3.

Badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane w zakresie i na zasadach

określonych dla kierowców w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

1.

Przewoźnik drogowy jest obowiązany do

1)

kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne, o których mowa odpowiednio

w art. 39c i 39d,

2)

pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych,

3)

przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy orzeczeń lekarskich i psychologicznych

oraz zaświadczeń o ukończeniu kursów dokształcających, jeżeli kursy te są wymagane,

4)

prowadzenia dokumentacji: dotyczącej pracy kierowcy, a w szczególności pojazdów, którymi

kierowca wykonywał przewozy, oraz czasu pracy kierowcy; przepis ten dotyczy dokumentacji

prowadzonej niezależnie od ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 129,

5)

przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy orzeczeń i zaświadczeń, o

których mowa w pkt 3, oraz wyciągu z dokumentacji, o której mowa w pkt 4,

6)

wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnianie

wszystkich wymagań określonych ustawą.

2.

Spełnienie przez przedsiębiorcę będącego pracodawcą obowiązku, o którym mowa w ust.

1 pkt 1, uznaje się za równoznaczne ze spełnieniem obowiązków pracodawcy w zakresie

wykonywania wstępnych i okresowych badań lekarskich, o których mowa w art. 229 § 1 i 2 Kodeksu pracy.

3.

Minister właściwy do spraw transportu, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

sposób postępowania z dokumentacją związaną z pracą kierowcy oraz ustali wzory stosowanych

dokumentów, w tym wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, uwzględniając

zakres niezbędnych informacji.

Wymagania, o których mowa

1)

w art. 39a-39e, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy osobiście wykonującego transport

drogowy lub osób wykonujących osobiście przewozy na rzecz tego przedsiębiorcy,

2)

w art. 39a ust. 1 pkt 2, 4 i 5 oraz art. 39c-39e, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy

osobiście wykonującego przewozy na potrzeby własne lub kierowcy przez niego zatrudnionego.

Przepisu art. 42 nie stosuje się do podmiotów niebędących przedsiębiorcami, a zaliczonych

do sektora finansów publicznych.

1.

Zadania Inspekcji Transportu Drogowego określone w niniejszym rozdziale wykonują następujące

organy

1)

Główny Inspektor Transportu Drogowego,

2)

wojewódzki inspektor transportu drogowego.

2.

Organy wymienione w ust. 1 wykonują zadania Inspekcji Transportu Drogowego zgodnie

z kompetencjami określonymi w ustawie i przepisach odrębnych.

3.

Główny Inspektor Transportu Drogowego koordynuje, nadzoruje i kontroluje działalność

wojewódzkich inspektorów transportu drogowego.

4.

Wojewódzki inspektor transportu drogowego kieruje działalnością wojewódzkiego inspektoratu

transportu drogowego.

5.

Czynności związane z realizacją zadań określonych w art. 50 w zakresie określonym

w art. 68-75 wykonują inspektorzy wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego,

zwani dalej „inspektorami”.

6.

W sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym

jest wojewódzki inspektor, a organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego - Główny Inspektor.

1.

Inspektorzy wykonujący zadania określone w art. 50 ustawy mogą być wyposażeni w broń

palną.

2.

Pozwolenie na broń palną na okaziciela wydaje, na wniosek wojewódzkiego inspektora,

w trybie określonym w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. Nr 53, poz. 549, z 2001 r. Nr 27, poz. 298, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 117, poz. 1007 oraz z 2003 r. Nr 52, poz. 451 i Nr 80, poz. 718), właściwy miejscowo komendant wojewódzki Policji.

3.

Wojewódzki inspektor dokonuje zakupu broni palnej i amunicji według zasad określonych

w przepisach o broni i amunicji.

4.

Wojewódzki inspektor występuje z wnioskiem do właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego

Policji o dopuszczenie inspektora do posiadania broni palnej oraz amunicji na zasadach

określonych w przepisach o broni i amunicji.

5.

Inspektorzy, po zakończeniu pracy, są obowiązani do codziennego zdawania broni i amunicji

do podręcznego magazynku broni, znajdującego się w najbliższej jednostce Policji,

gdzie inspektor wykonywał swoje zadanie służbowe.

1.

Organ udzielający licencji lub zezwolenia może powierzyć, w drodze porozumienia, czynności

kontrolne organowi administracji publicznej lub innemu organowi państwowemu.

2.

Nadzór nad wydawaniem licencji i zezwoleń w krajowym transporcie drogowym, a także

zaświadczeń przy przewozach na potrzeby własne, sprawuje wojewódzki inspektor transportu

drogowego.

1.

Kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki

lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów

1)

ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych

(Dz. U. Nr 199, poz. 1671),

2)

ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców

(Dz. U. Nr 123, poz. 1354 oraz z 2002 r. Nr 155, poz. 1286),

3)

ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach

(Dz. U. Nr 62, poz. 628, z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 113, poz. 984 i Nr 199, poz. 1671 oraz z 2003 r. Nr 7, poz. 78),

4)

ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt

(Dz. U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002),

5)

ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach

lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów,

6)

wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych

- podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 złotych.

2.

Suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty

1)

15 000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej,

2)

30 000 złotych - w odniesieniu do kontroli w przedsiębiorstwie.

3.

Jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie

znamiona wykroczenia, stosuje się wyłącznie przepisy niniejszej ustawy.

4.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar

pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy.

1.

Kierującym pojazdem uprzywilejowanym może być osoba, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, która

1)

ukończyła 21 lat;

2)

posiada zaświadczenie wydane przez pracodawcę, potwierdzające jej zatrudnienie oraz

spełnienie wymagań w zakresie badań lekarskich, o których mowa w art. 122 ust. 2,

i psychologicznych, o których mowa w art. 124 ust. 2.

2.

Kierującym pojazdem uprzywilejowanym Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej może

być osoba, która posiada zaświadczenie wydane przez dowódcę jednostki wojskowej, potwierdzające

spełnienie wymagań w zakresie badań lekarskich, o których mowa w art. 122 ust. 2,

oraz psychologicznych, o których mowa w art. 124 ust. 2.

3.

Kierującym pojazdem uprzywilejowanym Policji może być osoba, która posiada zaświadczenie

wydane przez odpowiedni organ Policji, potwierdzające spełnienie wymagań w zakresie

badań lekarskich, o których mowa w art. 122 ust. 2, oraz psychologicznych, o których

mowa w art. 124 ust. 2.

1.

Kto nie wypełnia obowiązków, o których mowa w art. 14 ust. 4 i art. 15 ust. 4, podlega

karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Minister właściwy do spraw transportu dokona wyboru producenta blankietów praw jazdy

i pozwoleń do kierowania tramwajem w trybie określonym przepisami o zamówieniach publicznych.

Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej do przedsiębiorców

zagranicznych z państw członkowskich Unii Europejskiej niestosuje się przepisów art.

18 ust. 2, art. 19, art. 19a oraz art. 28 ust. 1.

1.

Badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań

zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega

1)

osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy;

2)

osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego

ze względu na stan zdrowia;

3)

kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli

a)

uczestniczy w wypadku drogowym, w następstwie którego jest śmierć innej osoby lub

ciężki uszczerbek na jej zdrowiu,

b)

kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie

do alkoholu;

4)

kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia

co do stanu zdrowia;

5)

osoba niepełnosprawna posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie do kierowania tramwajem,

skierowana decyzją starosty na podstawie zawiadomienia powiatowego lub wojewódzkiego

zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności;

6)

kandydat na instruktora lub egzaminatora osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania

pojazdami.

2.

Kierowca pojazdu uprzywilejowanego, instruktor, egzaminator oraz kierujący tramwajem

podlegają kontrolnym badaniom lekarskim

1)

w wieku do 55 lat - co 5 lat,

2)

w wieku od 55 lat do 65 - co 2 lata,

3)

powyżej 65 roku życia - corocznie.

3.

Zadania i kompetencje określone w ust. 1 pkt 4 i 5 nie mogą być powierzone w drodze

porozumienia gminie.

4.

Badania lekarskie przeprowadza uprawniony lekarz.

5.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do kierującego tramwajem.

6.

Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 1, jest wykonywane na koszt osoby badanej,

chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

7.

Badanie lekarskie, o którym mowa w ust. 2, jest przeprowadzane na koszt podmiotu zatrudniającego

lub osoby badanej, gdy nie pozostaje w stosunku pracy lub służby.

8.

Przeprowadzanie badań lekarskich i wydawanie orzeczeń podlega kontroli wojewody.

9.

W stosunku do osób, o których mowa w art. 97 ust. 3, decyzję o skierowaniu na badanie

lekarskie, w trybie określonym w ust. 1 pkt 4, wydaje wojewoda mazowiecki.

1.

Badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań

psychologicznych do kierowania pojazdem podlega

1)

kandydat na instruktora lub egzaminatora osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania

pojazdami oraz osoba ubiegająca się o pozwolenie do kierowania tramwajem;

2)

kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu

drogowego, jeżeli

a)

kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie

do alkoholu,

b)

przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1;

3)

kierujący będący sprawcą wypadku drogowego, w którym jest zabity lub ranny;

4)

kierujący skierowany przez lekarza, jeżeli w wyniku badania lekarskiego stwierdzona

zostanie konieczność przeprowadzenia badania psychologicznego;

5)

osoba skierowana przez kierownika właściwej jednostki organizacyjnej Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jest ona przewidziana do szkolenia na kierowcę na

potrzeby wojska;

6)

osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym,

cofniętego ze względu na istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

2.

Instruktor, egzaminator, kierowca pojazdu uprzywilejowanego oraz kierujący tramwajem

podlegają kontrolnym badaniom psychologicznym co 5 lat do ukończenia 65 roku życia

i następnie corocznie.

3.

Badania, o których mowa w ust. 1 i 2, są przeprowadzane przez uprawnionego do orzekania

psychologa w pracowni psychologicznej posiadającej zezwolenie wojewody.

4.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do kierującego tramwajem.

5.

Badanie psychologiczne jest wykonywane na koszt osoby badanej, chyba że przepisy odrębne

stanowią inaczej.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu,

uwzględniając konieczność przyjęcia obiektywnych i niezbędnych kryteriów oceny istnienia

lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem oraz wpływ sprawności

psychicznej i fizycznej na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, określi, w drodze

rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb

a)

kierowania osób na badania psychologiczne;

b)

odwoływania się od orzeczeń psychologicznych,

2)

szczegółowy tryb uzyskiwania i cofania uprawnień w zakresie przeprowadzania badań

psychologicznych i orzekania oraz uzyskiwania i cofania zezwoleń przedsiębiorcom przeprowadzającym

te badania;

3)

warunki, zakres i sposób przeprowadzania badań psychologicznych;

4)

sposób postępowania z dokumentacją związaną z przeprowadzanymi badaniami psychologicznymi

oraz wzory stosowanych dokumentów;

5)

szczegółowe warunki, jakie musi spełniać pracownia psychologiczna;

6)

maksymalne stawki opłat za badania psychologiczne.