Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

Ustawa określa zasady i warunki wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przejazdu

przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu cudzoziemców z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, tryb postępowania oraz organy właściwe w tych sprawach.

Cudzoziemcem jest każdy, kto nie posiada obywatelstwa polskiego.

Ustawy nie stosuje się do

1)

szefów i członków personelu misji dyplomatycznych, kierowników urzędów konsularnych

i członków personelu konsularnego państw obcych oraz innych osób zrównanych z nimi

na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych, pod

warunkiem wzajemności i posiadania przez te osoby dokumentów potwierdzających pełnienie

przez nie funkcji, z wyjątkiem art. 13 ust. 1, art. 25, 26, 35-41, 51 ust. 1 i art.

144;

2)

obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin, a także

do obywateli państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego, które nie należą do Unii

Europejskiej, ale na podstawie umów zawartych z Unią Europejską korzystają ze swobody

przepływu osób i członków ich rodzin, w zakresie uregulowanym w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. o zasadach i warunkach wjazdu i pobytu obywateli państw

członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. Nr 141, poz. 1180 oraz z 2003 r. Nr 128, poz. 1175);

3)

cudzoziemców ubiegających się o ochronę oraz objętych ochroną na podstawie ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. Nr 128, poz. 1176), w zakresie w niej uregulowanym;

4)

cudzoziemców polskiego pochodzenia i członków najbliższej rodziny repatrianta, w zakresie

uregulowanym w ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji

(Dz. U. Nr 106, poz. 1118, z późn. zm..

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

dokument podróży - dokument uznany przez właściwy organ Rzeczypospolitej Polskiej,

uprawniający do przekroczenia granicy, wydany cudzoziemcowi przez organ państwa obcego,

organ polski lub organizację międzynarodową albo podmiot upoważniony przez organ państwa

obcego lub obcą władzę o charakterze państwowym;

2)

granica - granicę państwową Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej

(Dz. U. Nr 78, poz. 461, z późn. zm.;

3)

przewoźnik - osobę fizyczną lub prawną zajmującą się zarobkowo przewozem osób drogą

powietrzną, morską lub lądową;

4)

strefa tranzytowa lotniska międzynarodowego - teren lotniska międzynarodowego położonego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, rozciągający się między pokładem statku powietrznego

a stanowiskiem kontroli granicznej, który obejmuje płytę oraz pomieszczenia lotniska;

5)

wiza - zezwolenie wydane cudzoziemcowi przez organ polski lub organ, którego właściwość

w tej sprawie wynika z postanowień umów międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą

Polską, uprawniające go do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przejazdu

przez to terytorium, pobytu na nim i wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

w czasie, w celu i na warunkach w nim określonych;

6)

zezwolenie na pracę - zezwolenie na pracę wydawane na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514, Nr 90, poz. 844 i Nr 122, poz. 1143);

7)

zgoda na pobyt tolerowany - zgodę na pobyt tolerowany w rozumieniu ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

Cudzoziemca będącego obywatelem dwóch lub więcej państw traktuje się jako obywatela

tego państwa, którego dokument podróży stanowił podstawę wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

W sprawach należących do właściwości wojewody, w których wojewoda jest organem właściwym

do rozpatrzenia odwołania w sprawach uregulowanych w ustawie lub organem wyższego

stopnia jest Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, nie stosuje się art. 33 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie

(Dz. U. z 2001 r. Nr 80, poz. 872, z późn. zm..

1.

Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

2.

Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie, a należących do właściwości konsulów,

stosuje się przepisy ustawy z dnia 13 lutego 1984 r. o funkcjach konsulów Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 215, poz. 1823), o ile ustawa nie stanowi inaczej.

1.

Wojewoda, konsul, komendant granicznej placówki kontrolnej Straży Granicznej, komendant

oddziału Straży Granicznej, Komendant Główny Straży Granicznej oraz Prezes Urzędu

do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców mogą odstąpić od uzasadnienia, w całości lub w

części, decyzji lub postanowienia wydanych na podstawie ustawy, jeżeli wymagają tego

względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku

publicznego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Nie można odstąpić od uzasadnienia w części dotyczącej stwierdzania przesłanki polskiego

pochodzenia cudzoziemca.

Jeżeli terytorialny zasięg działania oddziałów Straży Granicznej nie obejmuje części

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zadania określone w art. 8, 62 ust. 3 pkt 1,

ust. 5 i 6, art. 70 ust. 3 pkt 1, ust. 5 i 6 wykonuje na tej części terytorium Komendant

Główny Straży Granicznej.

Cudzoziemca ubiegającego się o wydanie lub przedłużenie wizy, udzielenie zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony albo udzielenie zezwolenia na osiedlenie się należy

pouczyć w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących

mu prawach i ciążących na nim obowiązkach.

1.

Wnioski w sprawach uregulowanych w ustawie sporządza się w języku polskim.

2.

Wniosek o wydanie wizy przez konsula może być sporządzony w języku obcym, wskazanym

przez konsula.

3.

Dokumenty sporządzone w języku obcym, służące za dowód w postępowaniu prowadzonym

na podstawie ustawy, powinny być składane wraz z ich tłumaczeniem na język polski,

dokonanym przez tłumacza przysięgłego.

4.

W protokołach przesłuchania cudzoziemców składających wnioski w sprawach uregulowanych

w ustawie podaje się imię i nazwisko tłumacza.

1.

W postępowaniach oraz rejestrach prowadzonych na podstawie ustawy mogą być przetwarzane

następujące dane cudzoziemca

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

nazwisko poprzednie;

3)

nazwisko rodowe;

4)

płeć;

5)

imię ojca;

6)

imię i nazwisko rodowe matki;

7)

data urodzenia lub wiek;

8)

miejsce i kraj urodzenia;

9)

rysopis

a)

wzrost w centymetrach,

b)

kolor oczu,

c)

znaki szczególne;

10)

odciski linii papilarnych;

11)

obywatelstwo;

12)

narodowość;

13)

stan cywilny;

14)

wykształcenie;

15)

zawód wykonywany;

16)

miejsce pracy;

17)

miejsce zamieszkania lub pobytu;

18)

informacje o karalności, o prowadzonych przeciwko niemu postępowaniach karnych i postępowaniach

w sprawach o wykroczenia oraz o wydanych w stosunku do niego orzeczeniach w postępowaniu

sądowym lub administracyjnym;

19)

stosunek do służby wojskowej;

20)

informacje o podróżach i pobytach zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat.

2.

W postępowaniu w sprawie o wydanie lub przedłużenie wizy, o odmowę wjazdu oraz w postępowaniu

o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oprócz danych, o których

mowa w ust. 1, mogą być również przetwarzane dane dotyczące stanu zdrowia cudzoziemca.

1.

Cudzoziemiec może przekroczyć granicę oraz przebywać na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli posiada ważny dokument podróży oraz wizę, o ile przepisy ustawy nie

stanowią inaczej.

2.

Przekroczenie granicy przez cudzoziemca może być uzależnione od uiszczenia przez niego

opłaty związanej z wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wymaga

tego zachowanie zasady wzajemności w stosunkach z innymi państwami.

3.

Opłata, o której mowa w ust. 2, stanowi dochód budżetu państwa.

4.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, listę państw, których obywatele

są obowiązani uiścić opłatę, o której mowa w ust. 2, wysokość tej opłaty oraz organy

właściwe do jej pobrania lub kontroli jej uiszczenia.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić wysokość opłat za przekroczenie

granicy państwowej, stosowanych wobec obywateli polskich w państwach, których obywatele

będą obowiązani do uiszczenia opłaty. Przy wyznaczaniu właściwych organów bierze się

pod uwagę względy organizacyjno-porządkowe na granicy oraz to, czy wobec obywateli

państw objętych rozporządzeniem istnieje obowiązek wizowy lub czy mają oni możliwość

uiszczenia opłaty przed przekroczeniem granicy.

1.

Cudzoziemiec może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany

w strefie nadgranicznej bezpośrednio po przekroczeniu granicy nieumyślnie i niezgodnie

z przepisami.

2.

Organ, który zatrzymał cudzoziemca w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom

prawa, pobiera od niego odciski linii papilarnych, chyba że cudzoziemiec został niezwłocznie

doprowadzony do granicy.

3.

Odciski linii papilarnych od cudzoziemca, o którym mowa w ust. 2, pobiera się za pomocą

kart daktyloskopijnych lub urządzenia do elektronicznego pobierania odcisków.

1.

Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powinien posiadać

i okazać na żądanie uprawnionego organu środki finansowe niezbędne do pokrycia kosztów

wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium, pobytu

na nim i wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub dokumenty umożliwiające

uzyskanie takich środków oraz zezwolenie na wjazd do innego państwa lub na powrót

do kraju pochodzenia, jeżeli takie zezwolenie jest wymagane.

2.

Posiadanie środków finansowych, o których mowa w ust. 1, może być potwierdzone przez

okazanie zaproszenia.

3.

Środków finansowych i dokumentów, o których mowa w ust. 1, nie okazują cudzoziemcy

1)

przekraczający granicę na podstawie

a)

umów i porozumień międzynarodowych, które przewidują zwolnienie cudzoziemca z obowiązku

posiadania tych środków albo obowiązek pokrycia kosztów jego pobytu przez polskie

organy państwowe lub instytucje publiczne,

b)

umów o małym ruchu granicznym, umów o uproszczonym trybie przekraczania granicy lub

umów, które określają warunki przekraczania granicy w przejściach na szlakach turystycznych

przecinających granicę,

c)

wizy wjazdowej,

d)

wizy pobytowej w celu wykonywania pracy,

e)

wizy pobytowej w celu korzystania z ochrony czasowej,

f)

wizy pobytowej w celu udziału w postępowaniu w sprawie o udzielenie azylu,

g)

karty pobytu;

2)

przekraczający granicę w związku z niesieniem pomocy charytatywnej;

3)

uczestnicy akcji ratunkowych.

4.

Kontroli posiadania dokumentu podróży i wizy, o których mowa w art. 13 ust. 1, oraz

środków finansowych, dokumentów i zezwolenia, o których mowa w ust. 1, podczas przekraczania

przez cudzoziemca granicy dokonuje komendant granicznej placówki kontrolnej Straży

Granicznej.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych, ministrem właściwym do spraw zagranicznych i ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość środków finansowych, które

powinien posiadać cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

i dokumenty, które mogą potwierdzić posiadanie tych środków, oraz cel przekroczenia

przez cudzoziemca granicy, jeżeli ze względu na ten cel następuje zróżnicowanie wysokości

środków.

6.

Określona w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, wysokość środków finansowych powinna

zapewniać pokrycie przez cudzoziemca kosztów zakwaterowania, wyżywienia, leczenia,

przejazdu i wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz uwzględniać wiek cudzoziemca

i cel przekroczenia przez niego granicy. Rodzaj dokumentów, określonych w rozporządzeniu,

powinien zapewniać możliwość potwierdzenia przez nie posiadania tych środków w wymaganej

wysokości.

7.

Cudzoziemcy wjeżdżający do Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonywania określonych

czynności zawodowych mogą być zwolnieni z obowiązku posiadania

1)

dokumentu podróży pod warunkiem posiadania przez nich dokumentów potwierdzających,

że wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest związany z wykonywaniem tych

czynności zawodowych;

2)

środków finansowych, o których mowa w ust. 1, jeżeli nie ponoszą kosztów pobytu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

8.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, określić

1)

kategorie cudzoziemców, którzy w związku z wykonywaniem określonych czynności zawodowych

są zwolnieni z obowiązku, o którym mowa w ust. 7, uwzględniając specyfikę tych czynności;

2)

dokumenty potwierdzające, że wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest związany

z wykonywaniem czynności zawodowych, o których mowa w pkt 1, uwzględniając konieczność

zapewnienia kontroli ruchu granicznego;

3)

przypadki, w których uznaje się, że w związku z wykonywaniem czynności zawodowych

cudzoziemiec nie ponosi kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uwzględniając

sposób organizacji wykonywania tych czynności;

4)

wysokość środków finansowych, które powinien posiadać cudzoziemiec wykonujący określone

czynności zawodowe, gdy ponosi on koszty pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Zaproszenie, o którym mowa w art. 15 ust. 2, mogą wystawić

1)

obywatel polski zamieszkały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

cudzoziemiec przebywający bezpośrednio przed wystawieniem zaproszenia legalnie przez

okres co najmniej 5 lat na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub posiadający zezwolenie

na osiedlenie się,

3)

osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, mająca

siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- zwani dalej „zapraszającymi”.

2.

W zaproszeniu zamieszcza się

1)

dane zapraszającego

a)

imię (imiona), nazwisko, datę i miejsce urodzenia, obywatelstwo, adres zamieszkania,

zawód, rodzaj, serię i numer dokumentu tożsamości lub

b)

firmę albo nazwę, numer REGON oraz siedzibę osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

nieposiadającej osobowości prawnej;

2)

imię (imiona), nazwisko, datę i miejsce urodzenia, płeć, obywatelstwo, adres zamieszkania,

serię i numer dokumentu podróży zapraszanego cudzoziemca oraz stopień pokrewieństwa

z zapraszającym;

3)

imię (imiona), nazwisko, datę urodzenia i płeć małżonka oraz dzieci zapraszanego cudzoziemca,

o ile są zapraszani;

4)

zobowiązanie się zapraszającego do pokrycia kosztów związanych z pobytem i wyjazdem

zapraszanego cudzoziemca, w tym kosztów ewentualnego leczenia oraz kosztów wydalenia

z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

określenie czasu, na który zapraszający zaprasza cudzoziemca;

6)

nazwę organu, który dokonał wpisu zaproszenia do ewidencji zaproszeń;

7)

datę i numer wpisu zaproszenia do ewidencji zaproszeń;

8)

podpis zapraszającego.

1.

Zaproszenie uzyskuje ważność z chwilą wpisania go, na wniosek zapraszającego, do ewidencji

zaproszeń i jest ważne przez okres roku.

2.

Na żądanie organu, który przyjął wniosek o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń,

zapraszający jest obowiązany przedstawić dokumenty potwierdzające możliwość wywiązania

się z zobowiązania do pokrycia kosztów związanych z pobytem cudzoziemca, a w szczególności

dokumenty potwierdzające posiadanie źródeł dochodów lub własnych środków materialnych

i ich wysokość oraz dokumenty potwierdzające tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego

lub możliwość zapewnienia cudzoziemcowi zamieszkania.

3.

Decyzję o odmowie wpisania lub o unieważnieniu wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń

wydaje się, jeżeli

1)

zapraszanym jest cudzoziemiec, w przypadku którego zachodzi którakolwiek z okoliczności,

o których mowa w art. 42 pkt 2, 4 i 7;

2)

sytuacja finansowa zapraszającego, a w przypadku osoby fizycznej także warunki mieszkaniowe,

wskazują, że nie będzie on w stanie zadośćuczynić obowiązkom przyjętym na siebie w

zaproszeniu;

3)

zapraszający nie wykonał zobowiązań wynikających z uprzednio wystawionego zaproszenia.

4.

Unieważnienie wpisania zaproszenia do ewidencji zaproszeń powoduje utratę jego ważności.

1.

W sprawach należących do właściwości wojewody i Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji

i Cudzoziemców organy te mogą zwracać się do komendanta wojewódzkiego Policji, Komendanta

Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu

oraz Szefa Wojskowych Służb Informacyjnych, a w razie potrzeby do innych organów,

o przekazanie informacji niezbędnych dla prowadzonych postępowań.

2.

Organy, do których wojewoda lub Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców

zwrócił się o przekazanie informacji, są obowiązane je udostępnić w zakresie niezbędnym

dla prowadzenia postępowań, w terminie 30 dni.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 2, może być przedłużony

do 3 miesięcy, o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia odpowiednio

wojewodę lub Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców.

Wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę zapraszającego wpisuje

zaproszenie do ewidencji zaproszeń lub wydaje decyzję o odmowie wpisania albo o unieważnieniu

zaproszenia.

1.

W przypadku gdy zapraszający nie wykonał zobowiązań wynikających z wystawionego zaproszenia,

wojewoda określi, w drodze decyzji, wysokość kosztów poniesionych przez Skarb Państwa,

związanych z pobytem cudzoziemca i opuszczeniem przez niego terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, które zapraszający jest obowiązany pokryć.

2.

Koszty, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji w trybie przepisów o egzekucji

administracyjnej należności pieniężnych. Przepisu art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, z późn. zm. o doręczeniu upomnienia nie stosuje się.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory

1)

zaproszenia,

2)

formularza wniosku o wpisanie zaproszenia do ewidencji zaproszeń

- uwzględniając dane, o których mowa w art. 16 ust. 2.

2.

Wzór formularza wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, powinien uwzględniać także

nazwiska poprzednie i cel wjazdu osoby zapraszanej oraz dane dotyczące sytuacji finansowej

i warunków mieszkaniowych zapraszającego.

3.

W przypadku zmiany wzoru zaproszenia w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, można

określić termin ważności zaproszeń wydanych na blankietach dotychczasowego wzoru oraz

termin, do którego mogą być stosowane blankiety dotychczasowego wzoru.

1.

Cudzoziemcowi odmawia się wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli

1)

nie posiada dokumentu podróży lub wizy, o których mowa w art. 13 ust. 1, albo nie

uiścił opłaty, do której uiszczenia był obowiązany na podstawie art. 13 ust. 2;

2)

jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest niepożądany;

3)

nie posiada środków finansowych lub zezwolenia, o których mowa w art. 15 ust. 1;

4)

okoliczności związane z jego wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wskazują,

że wjazd ma cel inny niż deklarowany;

5)

istnieje uzasadnione podejrzenie, że jego wjazd lub pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej spowodowałyby zagrożenie dla zdrowia publicznego;

6)

jego wjazd lub pobyt mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa

albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego bądź jeżeli naruszyłyby one interes

Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

od dnia, w którym poprzednia decyzja o odmowie wjazdu została wydana, nie upłynął

rok, a cudzoziemiec nie przedstawił nowych okoliczności w sprawie.

2.

Cudzoziemcowi, któremu wydano wizę na podstawie art. 33, nie można odmówić wjazdu.

Cudzoziemcowi, który posiada przy wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

środki finansowe w wysokości mniejszej od wymaganej do pokrycia kosztów pobytu w celu

i okresie przez niego zadeklarowanych, można określić czas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej odpowiednio do ilości posiadanych przez niego środków.

1.

Decyzje o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i decyzje o określeniu

czasu pobytu cudzoziemca na tym terytorium odpowiednio do ilości posiadanych przez

niego środków finansowych wydaje komendant granicznej placówki kontrolnej Straży Granicznej.

2.

Od decyzji komendanta granicznej placówki kontrolnej Straży Granicznej przysługuje

odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej.

3.

Decyzjom, o których mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

4.

Komendant granicznej placówki kontrolnej Straży Granicznej odnotowuje wydanie decyzji,

o których mowa w ust. 1, w dokumencie podróży cudzoziemca.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób odnotowywania

w dokumencie podróży cudzoziemca

1)

wydania decyzji o określeniu czasu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

wydania decyzji o odmowie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Sposób odnotowywania powinien zapewniać możliwość ustalenia podczas kontroli dokumentu

podróży cudzoziemca, czy i w jakim dniu decyzje takie zostały wydane.

1.

Postępowanie prowadzone przez organy Straży Granicznej przed wydaniem decyzji, o których

mowa w art. 23 ust. 1, ogranicza się do

1)

przesłuchania cudzoziemca;

2)

kontroli dokumentów posiadanych przez cudzoziemca;

3)

przesłuchania osób wskazanych przez cudzoziemca, towarzyszących mu w podróży;

4)

podjęcia innych czynności kontrolnych przewidzianych w ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1399 oraz z 2003 r. Nr 90, poz. 844 i Nr 113, poz. 1070).

2.

Czynności podejmowane w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, mogą być ograniczone

jedynie do kontroli posiadanych przez cudzoziemca dokumentów, jeżeli jest to uzasadnione

warunkami organizacyjnymi i technicznymi wykonywania tych czynności.

1.

Wiza określa

1)

numer dokumentu podróży cudzoziemca;

2)

miejsce i datę jej wydania;

3)

cel wjazdu i pobytu;

4)

okres ważności wizy, podczas którego może nastąpić pierwszy wjazd na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i musi nastąpić ostatni wyjazd z tego terytorium;

5)

okres pobytu, przez który cudzoziemiec może przebywać, w okresie ważności wizy, na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

liczbę wjazdów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dozwolonych w okresie pobytu.

2.

Wiza może uprawniać do jednego, dwóch lub nieograniczonej liczby wjazdów.

3.

Początek okresu ważności wizy powinien przypadać na okres 6 miesięcy od dnia wydania

wizy.

4.

Wiza może zawierać także inne informacje i określać inne warunki wjazdu, a w szczególności

1)

imię i nazwisko cudzoziemca oraz jego fotografię;

2)

miejsce, w którym powinno nastąpić przekroczenie granicy;

3)

liczbę dzieci oraz innych osób towarzyszących cudzoziemcowi, wpisanych do jego dokumentu

podróży.

5.

Wiza może zawierać zakodowany zapis danych i informacji, o których mowa w ust. 1 i

4.

Wizę wydaje się, w zależności od celu wjazdu i pobytu, jako wizę

1)

lotniskową;

2)

tranzytową;

3)

wjazdową w celu

a)

repatriacji,

b)

przesiedlenia się jako członek najbliższej rodziny repatrianta,

c)

realizacji zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub zezwolenia na osiedlenie

się;

4)

pobytową w celu

a)

turystycznym,

b)

odwiedzin,

c)

udziału w imprezach sportowych,

d)

prowadzenia działalności gospodarczej,

e)

prowadzenia działalności kulturalnej lub udziału w konferencjach międzynarodowych,

f)

wykonywania zadań służbowych przez przedstawicieli organu państwa obcego oraz organizacji

międzynarodowej,

g)

udziału w postępowaniu w sprawie o udzielenie azylu,

h)

wykonywania pracy,

i)

naukowym, szkoleniowym, dydaktycznym - z wyłączeniem wykonywania pracy,

j)

korzystania z ochrony czasowej,

k)

przyjazdu z przyczyn, o których mowa w art. 33 ust. 1,

l)

pobytu małoletniego, o którym mowa w art. 34,

m)

o którym mowa w art. 44 ust. 3, art. 61 ust. 3 i art. 69 ust. 3,

n)

innym niż określone w lit. a-m;

5)

dyplomatyczną;

6)

służbową;

7)

kurierską;

8)

dyplomatyczną tranzytową.

1.

Wiza lotniskowa uprawnia do wjazdu do strefy tranzytowej lotniska międzynarodowego

i pobytu w tej strefie i może być wydana cudzoziemcowi, który wykaże, że pobyt w strefie

tranzytowej lotniska międzynarodowego jest niezbędny do odbycia planowanej przez niego

podróży lotniczej.

2.

Wizę, o której mowa w ust. 1, wydaje się na okres pobytu nie dłuższy niż 2 dni.

3.

Minister właściwy do spraw zagranicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, listę państw, których obywatele są

obowiązani posiadać wizę lotniskową, z uwzględnieniem przepisów obowiązujących w tym

zakresie w Unii Europejskiej.

1.

Wiza tranzytowa uprawnia do przejazdu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i

może być wydana cudzoziemcowi, który posiada prawo wjazdu do państwa docelowego lub

państwa graniczącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Wizę, o której mowa w ust. 1, wydaje się na okres pobytu nie dłuższy niż 5 dni, licząc

od dnia każdego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Wiza wjazdowa uprawnia do jednokrotnego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i może być wydana cudzoziemcowi, który przed przekroczeniem granicy uzyskał lub z

chwilą przekroczenia granicy uzyska inny tytuł prawny do pobytu na tym terytorium.

2.

Okres ważności wizy wjazdowej, w którym powinien nastąpić wjazd cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, wynosi rok.

Wizę wjazdową w celu realizacji zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub zezwolenia

na osiedlenie się, wydaje się cudzoziemcowi, który uzyskał zezwolenie przed przekroczeniem

granicy.

1.

Wizę pobytową wydaje się jako wizę krótkoterminową lub długoterminową.

2.

Wiza pobytowa uprawnia do wjazdu i nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub kilku pobytów następujących po sobie, trwających przez okres nieprzekraczający

łącznie

1)

3 miesięcy w okresie 6 miesięcy liczonych od dnia pierwszego wjazdu, w przypadku wizy

krótkoterminowej;

2)

roku w okresie ważności wizy, w przypadku wizy długoterminowej.

3.

Wiza pobytowa długoterminowa może być wydana w celu wjazdu i pobytu, o którym mowa

w art. 26 pkt 4 lit. d-j, jeżeli okoliczności tego pobytu wymagają, aby trwał on dłużej

niż 3 miesiące.

4.

Okres pobytu na podstawie wizy pobytowej długoterminowej ustala się w granicach określonych

w ust. 2 pkt 2 i ust. 3 odpowiednio do celu wskazanego przez cudzoziemca.

5.

Okres ważności wizy pobytowej może wynosić do 5 lat.

1.

Wiza pobytowa w celu wykonywania pracy może być wydana cudzoziemcowi, który przedstawi

przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania

pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane.

2.

Wizę, o której mowa w ust. 1, wydaje się na okres pobytu, który odpowiada okresowi

wskazanemu w przyrzeczeniu lub oświadczeniu, nie dłużej jednak niż na rok.

3.

Cudzoziemcowi, który zamierza wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pracę

zależną od rytmu pór roku przez czas określony, wizę, o której mowa w ust. 1, wydaje

się na okres pobytu, który odpowiada okresowi wskazanemu w przyrzeczeniu wydania zezwolenia

na pracę, nie dłużej jednak niż na 6 miesięcy w okresie 12 miesięcy liczonych od dnia

pierwszego wjazdu.

1.

Wiza pobytowa może być wydana cudzoziemcowi, mimo że zachodzą okoliczności, na podstawie

których należałoby mu odmówić wydania wizy, jeżeli

1)

przepisy prawa polskiego wymagają od niego osobistego stawiennictwa przed polskim

organem władzy publicznej;

2)

wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niezbędny ze względu na konieczność

poddania się zabiegom lekarskim służącym bezpośrednio ratowaniu życia, którym nie

może on zostać poddany w innym państwie;

3)

zachodzi wyjątkowa sytuacja osobista wymagająca jego obecności na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

4)

wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Wizę, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, wydaje się na okres pobytu niezbędny do realizacji

celu, w którym została udzielona, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące.

1.

Wizę pobytową wydaje się małoletniemu cudzoziemcowi urodzonemu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, na wniosek jego przedstawiciela ustawowego, który przebywa na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy.

2.

W przypadku gdy małoletni, o którym mowa w ust. 1, jest wpisany do dokumentu podróży

przedstawiciela ustawowego, w dokumencie tym zamieszcza się nową wizę obejmującą małoletniego,

a wizę poprzednio wydaną przedstawicielowi ustawowemu anuluje się.

3.

Okresy pobytu oraz ważności wizy wydanej małoletniemu upływają w tym samym terminie,

w którym upływają okresy pobytu oraz ważności wizy przedstawiciela ustawowego, z tym

że w przypadku, o którym mowa w ust. 2, okresy te dotyczą wizy anulowanej.

Wiza dyplomatyczna, służbowa i kurierska, uprawnia do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w okresie 6 miesięcy od daty jej wystawienia oraz do pobytu i wyjazdu w okresie

w niej określonym.

Wizę dyplomatyczną wydaje się szefowi i członkowi personelu misji dyplomatycznej,

kierownikowi urzędu konsularnego i członkowi personelu konsularnego państwa obcego

oraz innej osobie zrównanej z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych

zwyczajów międzynarodowych, a także członkom ich rodzin.

Wizę służbową wydaje się członkowi personelu administracyjnego i technicznego, członkowi

personelu służby misji dyplomatycznej, pracownikowi konsularnemu, członkowi personelu

służby urzędu konsularnego, innej osobie skierowanej do pracy w Rzeczypospolitej Polskiej

oraz przyjeżdżającej służbowo zrównanej z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie

ustalonych zwyczajów międzynarodowych, a także członkom ich rodzin.

1.

W Krajowym Systemie Informatycznym przetwarzane są dane

1)

cudzoziemców

a)

poszukiwanych w związku z dotyczącym ich wnioskiem o ekstradycję lub wnioskiem o zastosowanie

tymczasowego aresztowania w celu ekstradycji,

b)

których dotyczy wniosek o przekazanie w celu wykonania kary,

c)

zaginionych lub objętych ochroną w związku z toczącym się postępowaniem karnym,

2)

przedmiotów

a)

skradzionych lub zaginionych pojazdów mechanicznych, łodzi i jachtów,

b)

skradzionej lub zaginionej broni, amunicji i materiałów wybuchowych,

c)

skradzionych lub zaginionych dokumentów tożsamości i ich druków,

d)

banknotów zgłoszonych jako poszukiwane.

2.

Dane, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują

1)

imię (imiona) i nazwisko (nazwiska) oraz pseudonim,

2)

datę i miejsce urodzenia,

3)

obywatelstwo,

4)

płeć,

5)

znaki szczególne,

6)

informację, czy dana osoba może być uzbrojona,

7)

informację, czy dana osoba może stosować przemoc,

8)

powód wpisania danych osobowych do Krajowego Systemu Informatycznego,

9)

zalecany sposób postępowania wobec cudzoziemca.

1.

Dane w Krajowym Systemie Informatycznym gromadzi, przetwarza i udostępnia Szef Centrum.

2.

Dane z Krajowego Systemu Informatycznego udostępnia się, z zastrzeżeniem ust. 3, w

zakresie niezbędnym do realizacji ustawowych zadań

1)

Ministrowi Obrony Narodowej,

2)

Ministrowi Sprawiedliwości,

3)

ministrowi właściwemu do spraw administracji publicznej,

4)

ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych,

5)

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych,

6)

ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych,

7)

Komendantowi Głównemu Straży Granicznej,

8)

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

9)

Szefowi Agencji Wywiadu,

10)

Prezesowi Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców,

11)

konsulowi,

12)

wojewodzie,

13)

prokuratorowi,

14)

sądowi,

15)

Policji.

3.

Szef Centrum może wyrazić zgodę, w drodze decyzji, na udostępnienie danych zgromadzonych

w Krajowym Systemie Informatycznym organom, o których mowa w ust. 2, za pomocą urządzeń

do teletransmisji danych, bez konieczności składania pisemnego wniosku, jeżeli organy

te spełniają łącznie następujące warunki

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w Krajowym Systemie Informatycznym,

kto, kiedy, w jakim celu oraz jakie dane lub informacje uzyskał,

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie

danych lub informacji niezgodnie z celem ich uzyskania,

3)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych przez organ zadań.

4.

Organy, o których mowa w ust. 2 pkt 1-12 i 14, są obowiązane do bieżącego przekazywania

do Krajowego Systemu Informatycznego danych, o których mowa w art. 37a.

5.

Administrator danych przetwarzający dane na potrzeby Krajowego Systemu Informatycznego

jest zwolniony z obowiązku informacyjnego, określonego w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 i Nr 153, poz. 1271).

6.

Przetwarzanie danych osobowych w Krajowym Systemie Informatycznym podlega kontroli

Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych.

Wizę dyplomatyczną i służbową wydaje się na okres pobytu do 3 miesięcy, chyba że umowa

lub powszechnie ustalony zwyczaj międzynarodowy stanowią inaczej.

Cudzoziemcowi uprawnionemu do uzyskania dokumentów, o których mowa w art. 3 pkt 1,

wydaje się wizę dyplomatyczną i służbową na okres pełnienia funkcji, z którą jest

związane to uprawnienie.

1.

Wizę kurierską wydaje się kurierowi dyplomatycznemu i konsularnemu.

2.

Wizę, o której mowa w ust. 1, wydaje się na okres pobytu do 10 dni, chyba że umowa

lub powszechnie ustalony zwyczaj międzynarodowy stanowią inaczej.

1.

Dane, o których mowa w art. 37a, mogą być przekazywane za granicę na podstawie umów

międzynarodowych, którymi związana jest Rzeczpospolita Polska.

2.

Do Krajowego Systemu Informatycznego można włączyć dane otrzymane od organów państw

obcych.

1.

Wizę dyplomatyczną tranzytową na przejazd przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

wydaje się cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 36, 37 i art. 40 ust. 1, który posiada

prawo wjazdu do państwa docelowego lub państwa graniczącego z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Wizę, o której mowa w ust. 1, wydaje się na okres pobytu nie dłuższy niż 5 dni, licząc

od dnia każdego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Cudzoziemcowi odmawia się wydania wizy, jeżeli

1)

nie zostały spełnione przesłanki do wydania wizy określonego typu;

2)

jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest niepożądany;

3)

nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

zachodzi obawa, że wydanie wizy mogłoby spowodować zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa

państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszyć interes Rzeczypospolitej

Polskiej;

5)

okres ważności dokumentu podróży cudzoziemca jest krótszy niż 3 miesiące od terminu,

w którym musi nastąpić jego wyjazd z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

tej wizy;

6)

od dnia wydania poprzedniej decyzji o odmowie wydania wizy nie upłynął rok, a cudzoziemiec

nie przedstawił nowych okoliczności w sprawie;

7)

w postępowaniu o wydanie wizy

a)

złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe

lub fałszywe informacje,

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub

przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał.

1.

Cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej można przedłużyć

wizę pobytową, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki

1)

przemawia za tym ważny interes zawodowy lub osobisty cudzoziemca albo względy humanitarne;

2)

zdarzenia, które są przyczyną ubiegania się o przedłużenie wizy, wystąpiły niezależnie

od woli cudzoziemca i nie były możliwe do przewidzenia w chwili wydania wizy;

3)

okoliczności sprawy nie wskazują, że cel pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej będzie inny niż deklarowany;

4)

nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 42 pkt 2-7.

2.

Okres pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie przedłużonej wizy

nie może przekraczać okresu pobytu przewidzianego dla danego typu wizy pobytowej.

3.

Cudzoziemcowi przebywającemu w szpitalu, którego stan zdrowia wyklucza przewiezienie

lub wyjazd do innego państwa, wizę przedłuża się do dnia, w którym stan jego zdrowia

pozwoli na opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Organ właściwy do przedłużenia wizy może powołać biegłego lekarza w celu wydania opinii

w sprawie, o której mowa w ust. 3.

5.

Przedłużenie wizy przez wojewodę właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca,

przez zamieszczenie naklejki wizowej w dokumencie podróży cudzoziemca, następuje jednokrotnie,

z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w ust. 3.

6.

Przedłużenie lub odmowa przedłużenia wizy następuje w drodze decyzji.

1.

Cudzoziemiec jest obowiązany złożyć wniosek o przedłużenie wizy co najmniej 7 dni

przed upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie krótkoterminowej lub co

najmniej 14 dni przed upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie długoterminowej.

2.

Wojewoda wydaje decyzję w sprawie przedłużenia wizy przed upływem okresu pobytu oznaczonego

w wizie, jeżeli wniosek o jej przedłużenie został złożony w terminie, o którym mowa

w ust. 1.

3.

Wojewoda wydaje cudzoziemcowi nową wizę na okres pobytu do zakończenia postępowania

w pierwszej instancji w sprawie przedłużenia wizy, w przypadku gdy przedłużenie wizy

z zachowaniem warunków, o których mowa w ust. 2, jest niemożliwe.

4.

Jeżeli termin do złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie zostanie zachowany,

cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem

okresu pobytu oznaczonego w wizie, w przypadku gdy postępowanie w sprawie przedłużenia

wizy nie zostało zakończone przed upływem tego okresu pobytu.

1.

Wniosek o wydanie lub przedłużenie wizy zawiera

1)

dane osobowe cudzoziemca oraz dane objętych wnioskiem dzieci i innych osób wpisanych

do dokumentu podróży cudzoziemca, w zakresie niezbędnym do wydania wizy;

2)

cechy dokumentu podróży cudzoziemca;

3)

informację o podróżach i pobytach zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat;

4)

wskazanie celu pobytu.

2.

Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie lub przedłużenie wizy jest obowiązany uzasadnić

wniosek, dołączyć dokumenty potwierdzające okoliczności podane we wniosku oraz fotografie

osób objętych wnioskiem.

3.

Komendant granicznej placówki kontrolnej Straży Granicznej w przypadku, o którym mowa

w art. 47 ust. 1, może zwolnić cudzoziemca od obowiązku dołączenia fotografii.

1.

Wizę wydaje lub odmawia jej wydania konsul.

2.

Wizę w celu wykonywania pracy wydaje lub odmawia jej wydania konsul właściwy ze względu

na miejsce stałego zamieszkania cudzoziemca.

3.

Wizę, o której mowa w art. 33, wydają lub odmawiają jej wydania konsul albo wojewoda

właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca. Wydanie wizy wymaga uzyskania zgody

Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców.

4.

Wizę, o której mowa w art. 34 ust. 1 i 2, wydaje lub odmawia jej wydania oraz wizę

wydaną przedstawicielowi ustawowemu anuluje w przypadku, o którym mowa w art. 34 ust.

2, wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu przedstawiciela ustawowego.

5.

Wizę dyplomatyczną, służbową, kurierską oraz wizę dyplomatyczną tranzytową wydają

lub odmawiają jej wydania

1)

minister właściwy do spraw zagranicznych;

2)

szef polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego, konsul lub osoba wyznaczona przez

ministra właściwego do spraw zagranicznych do wykonywania funkcji konsularnych;

3)

komendant granicznej placówki kontrolnej Straży Granicznej - w szczególnie uzasadnionych

przypadkach.

6.

Cudzoziemcowi uprawnionemu do uzyskania dokumentów, o których mowa w art. 3 pkt 1,

wizę dyplomatyczną i służbową wydaje lub odmawia jej wydania minister właściwy do

spraw zagranicznych.

7.

Wizę dyplomatyczną, służbową i dyplomatyczną tranzytową wydaje się na podstawie noty

ministerstwa spraw zagranicznych państwa obcego lub jego misji dyplomatycznej, a w

przypadku wiz wydawanych za granicą - dodatkowo na podstawie wniosku o wydanie wizy.

8.

Decyzja o odmowie wydania wizy, z wyjątkiem wizy wydawanej przez wojewodę, jest ostateczna.

1.

Wiza pobytowa może być wydana przez komendanta granicznej placówki kontrolnej Straży

Granicznej cudzoziemcowi, który wykaże, że istnieją wyjątkowe i pilne przyczyny, w

szczególności humanitarne, zawodowe lub ważny interes Rzeczypospolitej Polskiej, wymagające

jego wjazdu i pobytu na jej terytorium w celu, o którym mowa w art. 26 pkt 4 lit.

b, c, e, f, l, lub przejazdu przez to terytorium oraz że z powodów niezależnych od

niego i nieprzewidywalnych nie mógł uzyskać wizy od konsula.

2.

Wiza, o której mowa w ust. 1, uprawnia do jednokrotnego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w okresie ważności równym okresowi pobytu, nie dłuższemu jednak niż 15 dni.

3.

Postępowanie w sprawie wydania wizy, o której mowa w ust. 1, może być ograniczone

do czynności, o których mowa w art. 24.

4.

Wydanie decyzji o odmowie wydania wizy, o której mowa w ust. 1, odnotowuje się w dokumencie

podróży cudzoziemca.

1.

Wizę unieważnia się, jeżeli

1)

dane cudzoziemca znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, z wyjątkiem wizy wydanej na podstawie

art. 34;

2)

zachodzi obawa, że wjazd lub pobyt cudzoziemca mógłby spowodować zagrożenie dla obronności

lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo

naruszyć interes Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

okres ważności dokumentu podróży cudzoziemca jest krótszy niż 3 miesiące od terminu,

w którym musi nastąpić jego wyjazd z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

tej wizy;

4)

cudzoziemiec składając zeznania mające służyć za dowód w postępowaniu prowadzonym

przez organy, o których mowa w ustawie, zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w

celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź takiego dokumentu

jako autentycznego używał.

2.

Wizę można unieważnić, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że cel wjazdu lub pobytu

cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będzie inny niż deklarowany.

3.

Decyzję o unieważnieniu wizy wydaje komendant granicznej placówki kontrolnej Straży

Granicznej przy wjeździe cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Postępowanie w sprawie unieważnienia wizy może być ograniczone do czynności, o których

mowa w art. 24.

5.

Od decyzji komendanta granicznej placówki kontrolnej Straży Granicznej, o której mowa

w ust. 3, przysługuje odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej.

6.

Wydanie decyzji o unieważnieniu wizy odnotowuje się w dokumencie podróży cudzoziemca.

7.

Decyzji o unieważnieniu wizy nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

1.

Organ wydający wizę zamieszcza ją w dokumencie podróży lub w polskim dokumencie tożsamości

cudzoziemca, a w szczególnym przypadku, uzasadnionym interesem cudzoziemca - na osobnym

blankiecie wizowym.

2.

Cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

wizy, w przypadku wymiany dokumentu podróży albo polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca,

wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, na jego wniosek, zamieszcza

wizę w nowym dokumencie.

3.

Organ, który wydał cudzoziemcowi wizę, może, z urzędu lub na wniosek cudzoziemca,

sprostować w niej błędy pisarskie i oczywiste omyłki.

4.

W przypadku gdy cudzoziemiec przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, błędy

pisarskie i oczywiste omyłki w wizie wydanej cudzoziemcowi przez konsula lub komendanta

granicznej placówki kontrolnej Straży Granicznej prostuje wojewoda właściwy ze względu

na miejsce pobytu cudzoziemca.

5.

Organ, który sprostował błędy pisarskie i oczywiste omyłki w wizie wydanej cudzoziemcowi,

zamieszcza w dokumencie podróży lub polskim dokumencie tożsamości cudzoziemca nową

wizę prawidłowo wypełnioną i anuluje wizę wydaną poprzednio.

1.

Cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem

okresu pobytu oznaczonego w wizie oraz przed upływem okresu ważności wizy, chyba że

uzyskał przedłużenie wizy albo zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony lub na

osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy

o całkowitym lub częściowym zniesieniu obowiązku wizowego lub na podstawie jednostronnego

zniesienia obowiązku wizowego jest obowiązany opuścić to terytorium przed upływem

terminu przewidzianego w umowie międzynarodowej lub w rozporządzeniu znoszącym obowiązek

wizowy, chyba że uzyskał zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony.

3.

Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ruchu bezwizowym

na podstawie umowy o całkowitym lub częściowym zniesieniu obowiązku wizowego lub w

związku z jednostronnym zniesieniem przez Rzeczpospolitą Polską obowiązku wizowego

jest obowiązany opuścić to terytorium po upływie okresu pobytu, na który wjechał na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie później niż po upływie 3 miesięcy od dnia

wejścia w życie wypowiedzenia umowy lub przywrócenia obowiązku wizowego.

4.

Jeżeli wejście w życie wypowiedzenia umowy o całkowitym lub częściowym zniesieniu

obowiązku wizowego lub przywrócenie obowiązku wizowego nastąpiło przed ogłoszeniem

o tym, w formie prawem przewidzianej, termin, o którym mowa w ust. 3, liczy się od

dnia tego ogłoszenia.

1.

Minister właściwy do spraw zagranicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

dokumenty, które powinni posiadać szefowie i członkowie personelu misji dyplomatycznych,

kierownicy urzędów konsularnych i członkowie personelu konsularnego państw obcych

oraz inne osoby zrównane z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych

zwyczajów międzynarodowych,

2)

Wzory dokumentów, o których mowa w pkt 1,

3)

oznaczenie wiz wydawanych osobom, o których mowa w pkt 1,

uwzględniając obowiązujące w tym zakresie umowy lub powszechnie ustalone zwyczaje

międzynarodowe.

2.

Minister właściwy do spraw zagranicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw wewnętrznych, może, w drodze rozporządzenia, na zasadzie wzajemności, zwolnić

wszystkie lub niektóre osoby, o których mowa w art. 3 pkt 1, z obowiązku uzyskania

wizy, jeżeli przemawia za tym interes Rzeczypospolitej Polskiej. W rozporządzeniu

należy wskazać kraje, których przedstawiciele są zwolnieni z tego obowiązku.

3.

Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, zwolnić obywateli jednego lub kilku

krajów, całkowicie lub częściowo, z obowiązku posiadania wszystkich lub niektórych

wiz przy wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli przemawia za tym

interes Rzeczypospolitej Polskiej, oraz określić czas pobytu cudzoziemca i inne niezbędne

warunki jego pobytu, uwzględniając w szczególności cel pobytu. W rozporządzeniu można

uzależnić zwolnienie z obowiązku posiadania wizy tranzytowej od posiadania wizy wjazdowej

lub pobytowej niektórych państw, określając jednocześnie ich listę.

4.

Minister właściwy do spraw zagranicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do

spraw wewnętrznych, ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, listę państw, z którymi Rzeczpospolita Polska zawarła umowy

o całkowitym lub częściowym zniesieniu obowiązku wizowego lub dla obywateli których

został jednostronnie zniesiony obowiązek wizowy przy wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, ze wskazaniem: daty wejścia w życie umowy lub jednostronnego zniesienia

obowiązku wizowego, celu pobytu, dla którego zniesiono obowiązek wizowy, okresu pobytu

bez konieczności uzyskania wizy oraz innych warunków dotyczących wjazdu i pobytu.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

oznaczenie wiz, z wyłączeniem wiz wydawanych szefom i członkom personelu misji dyplomatycznych,

kierownikom urzędów konsularnych i członkom personelu konsularnego państw obcych oraz

innym osobom zrównanym z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych

zwyczajów międzynarodowych, i wzór wizy, uwzględniając jej typy, o których mowa w

art. 26, a także zakres danych, które powinny być w niej zawarte, określony w art.

25 ust. 1-4;

2)

wzór blankietu wizowego, o którym mowa w art. 49 ust. 1;

3)

wzory formularzy wniosków o wydanie wizy lub jej przedłużenie, uwzględniając w szczególności

dane, o których mowa w art. 12 i art. 45 ust. 1;

4)

sposób odnotowywania przyjęcia wniosku wizowego;

5)

sposób zamieszczania wizy w dokumencie podróży oraz anulowania wizy wydanej przedstawicielowi

ustawowemu w przypadku, o którym mowa w art. 34 ust. 2;

6)

sposób odnotowywania przez komendanta granicznej placówki kontrolnej Straży Granicznej

w dokumencie podróży wydania decyzji o odmowie wydania wizy lub jej unieważnieniu.

2.

Sposób odnotowywania przyjęcia wniosku wizowego, zamieszczania wizy w dokumencie podróży

oraz anulowania wizy wydanej przedstawicielowi ustawowemu, a także sposób odnotowywania

wydania decyzji o odmowie wydania wizy lub jej unieważnieniu, powinny zapewniać możliwość

kontroli wykonania tych czynności.

3.

W przypadku zmiany wzoru wizy, w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, można określić

termin ważności wiz wydanych na blankietach dotychczasowego wzoru oraz termin, do

którego mogą być stosowane blankiety dotychczasowego wzoru.

1.

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który

1)

uzyskał przyrzeczenie lub przedłużenie przyrzeczenia wydania zezwolenia na pracę albo

pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy,

jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, oraz wykaże, że będzie posiadał środki

finansowe niezbędne do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w Rzeczypospolitej

Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się

do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub

tworzenia nowych miejsc pracy, oraz wykaże, że posiada środki finansowe niezbędne

do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

3)

zamierza jako osoba o uznanym dorobku artystycznym kontynuować twórczość na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej,

4)

bierze udział w szkoleniach i stażach zawodowych realizowanych w ramach programów

Unii Europejskiej,

5)

zamierza jako członek rodziny zamieszkać wspólnie z pracownikiem migrującym, o którym

mowa w Europejskiej Karcie Społecznej, sporządzonej w Turynie dnia 18 października 1961 r.

(Dz. U. z 1999 r. Nr 8, poz. 67),

6)

jest małżonkiem obywatela polskiego,

7)

zamierza przybyć na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu połączenia z rodziną

i spełnia warunki, o których mowa w art. 54,

8)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wraz z cudzoziemcem, do którego przybył

w celu połączenia z rodziną, jeżeli jego przyjazd na to terytorium nastąpił w związku

z uzyskaniem zezwolenia na podstawie pkt 7,

9)

jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca, posiadającego zezwolenie na zamieszkanie na

czas oznaczony, urodzonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia

jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż

3 miesiące.

2.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, wykonującemu lub zamierzającemu wykonywać

pracę w utworzonej przez siebie spółce komandytowej, spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

lub spółce akcyjnej albo w takiej spółce, do której przystąpił lub objął bądź nabył

jej udziały lub akcje, udziela się zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wyłącznie

wtedy, gdy wykaże, że działalność tej spółki spełnia warunki określone w ust. 1 pkt

2.

3.

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który

1)

wykaże, że zachodzą inne, niż określone w ust. 1, okoliczności uzasadniające jego

zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące

oraz że posiada środki finansowe niezbędne do pokrycia kosztów pobytu na tym terytorium;

2)

zamierza podjąć lub kontynuować studia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli

potwierdzi to zaświadczeniem jednostki prowadzącej studia o przyjęciu na studia, oraz

ma zapewnione środki finansowe niezbędne do pokrycia ich kosztów oraz kosztów utrzymania

podczas studiów, bez potrzeby korzystania ze świadczeń pomocy społecznej.

4.

Przyjmuje się, że cudzoziemiec posiada środki finansowe, o których mowa w ust. 1 pkt

1 i 2 i ust. 3 pkt 1, jeżeli wystarczają one na pokrycie kosztów zamieszkania, utrzymania

i leczenia jego i członków rodziny, pozostających na jego utrzymaniu, bez potrzeby

korzystania ze świadczeń pomocy społecznej.

1.

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w celu połączenia z rodziną, udziela

się cudzoziemcowi, który przebywa poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jest

członkiem rodziny cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

1)

na podstawie zezwolenia na osiedlenie się;

2)

posiadającego status uchodźcy;

3)

co najmniej przez 3 lata na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

2.

Członkiem rodziny cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

o którym mowa w ust. 1, jest

1)

osoba pozostająca z nim w związku małżeńskim, uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

małoletni stanu wolnego, będący

a)

jego dzieckiem, nad którym sprawuje faktycznie władzę rodzicielską albo opiekę,

b)

jego dzieckiem przysposobionym, na podstawie orzeczenia właściwego organu, w okresie

poprzedzającym przyjazd tego cudzoziemca do Rzeczypospolitej Polskiej, oraz posiadającym

te same prawa i obowiązki, co dziecko cudzoziemca,

c)

dzieckiem małżonka cudzoziemca przebywającego poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

niebędącym dzieckiem wnioskodawcy, jeżeli jedno z małżonków lub oboje sprawują nad

nim władzę rodzicielską albo opiekę.

1.

Organ prowadzący postępowanie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

cudzoziemcowi będącemu małżonkiem obywatela polskiego lub małżonkiem cudzoziemca zamieszkującego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 54 ust. 1, ustala, czy

związek małżeński nie został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o

udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że

1)

jedno z małżonków przyjęło korzyść majątkową w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie

małżeństwa, o ile nie wynika to ze zwyczaju ugruntowanego w danym państwie lub grupie

społecznej;

2)

małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa;

3)

małżonkowie nie zamieszkują wspólnie;

4)

małżonkowie nie spotkali się nigdy przed zawarciem małżeństwa;

5)

małżonkowie nie mówią językiem zrozumiałym dla obojga;

6)

małżonkowie nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych

okoliczności, które ich dotyczą;

7)

jedno z małżonków lub oboje małżonkowie w przeszłości zawierali już małżeństwa dla

pozoru.

2.

Przy wykonaniu czynności mających na celu ustalenie okoliczności, o których mowa w

ust. 1, nie stosuje się art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się każdorazowo na okres niezbędny

do realizacji celu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie

dłuższy jednak niż 2 lata.

2.

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się

1)

cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7 i 8, na okres do dnia, w którym

upływa termin ważności zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego cudzoziemcowi,

do którego zamierza przybyć lub przybył w celu połączenia z rodziną, a jeżeli cudzoziemiec

ten posiada zezwolenie na osiedlenie się - na okres 2 lat;

2)

małoletniemu, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 9, na okres do dnia, w którym upływa

termin ważności zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, które posiadał jego

przedstawiciel ustawowy w chwili urodzenia się małoletniego;

3)

cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 53 ust. 3 pkt 2, na okres roku.

1.

Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony,

jeżeli

1)

nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53;

2)

jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest niepożądany;

3)

okoliczności sprawy wskazują, że cel wjazdu lub pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest lub będzie inny niż deklarowany;

4)

podstawą ubiegania się o zezwolenie jest zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem

polskim lub cudzoziemcem zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o

którym mowa w art. 54 ust. 1, a związek małżeński został zawarty w celu obejścia przepisów

o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony;

5)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

udzielenie zezwolenia mogłoby spowodować obciążenie dla pomocy społecznej;

7)

w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

a)

złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe

lub fałszywe informacje,

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub

przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał;

8)

stwierdzono u niego chorobę lub zakażenie, podlegające obowiązkowemu leczeniu na podstawie

ustawy z dnia 6 września 2001 r. o chorobach zakaźnych i zakażeniach

(Dz. U. Nr 126, poz. 1384 oraz z 2003 r. Nr 45, poz. 391), lub istnieje podejrzenie takiej choroby lub zakażenia, a cudzoziemiec nie wyraża

zgody na to leczenie;

9)

nie wywiązuje się z zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa;

10)

nie wykonał obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadkach,

o których mowa w art. 44 ust. 4, art. 50, art. 59 i art. 61 ust. 4.

2.

Cudzoziemcowi małżonkowi obywatela polskiego nie można odmówić zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony, jeżeli wyłączną podstawą odmowy byłaby

1)

którakolwiek z przyczyn, o których mowa w ust. 1 pkt 3, 6, 8 i 9;

2)

przyczyna, o której mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli cudzoziemiec przebywa na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, chyba że jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

stanowiłby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa

i porządku publicznego.

3.

Cudzoziemcowi przybywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w celu połączenia

z rodziną, do osoby, która posiada status uchodźcy, oraz małoletniemu cudzoziemcowi

urodzonemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przebywającemu na tym terytorium

bez opieki rodziców, nie odmawia się zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

z przyczyny, o której mowa w ust. 1 pkt 6.

4.

Cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

wizy, o której mowa w art. 32 ust. 3, odmawia się zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony, jeżeli podstawą ubiegania się o zezwolenie są przesłanki, o których mowa

w art. 53 ust. 1 i 2.

5.

Cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którego pobyt

jest niepożądany, można w decyzji o odmowie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

zobowiązać do opuszczenia tego terytorium w terminie określonym w decyzji.

6.

Do decyzji o odmowie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w której zobowiązuje

się cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stosuje się odpowiednio

przepisy o postępowaniu w sprawie zobowiązania do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Cudzoziemcowi cofa się zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli

1)

ustała przyczyna, dla której zostało udzielone;

2)

wystąpi którakolwiek z okoliczności, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 2-10;

3)

wykorzystywał je do realizacji innego celu niż ten, dla którego zostało udzielone;

4)

opuścił na stałe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Cudzoziemcowi małżonkowi obywatela polskiego nie cofa się zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony w przypadkach, w których na podstawie art. 57 ust. 2 nie można odmówić

takiego zezwolenia.

3.

Cudzoziemcowi, który przybył na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w celu połączenia

z rodziną, do osoby posiadającej status uchodźcy, nie cofa się zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony z przyczyny, o której mowa w art. 57 ust. 1 pkt 6.

4.

Cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którego pobyt

jest niepożądany, można w decyzji o cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

zobowiązać do opuszczenia tego terytorium w terminie określonym w decyzji.

5.

Do decyzji o cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w której zobowiązuje

się cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stosuje się odpowiednio

przepisy o postępowaniu w sprawie zobowiązania do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

Cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem

terminu ważności zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, chyba że uzyskał kolejne

zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony lub zezwolenie na osiedlenie się.

1.

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się na wniosek cudzoziemca.

2.

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się

1)

w celu połączenia z rodziną, na wniosek cudzoziemca zamieszkującego na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

małoletniemu cudzoziemcowi, urodzonemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na

wniosek przedstawiciela ustawowego.

3.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w

ust. 1, może obejmować dzieci cudzoziemca lub inne osoby pozostające pod jego opieką.

4.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawiera

1)

dane cudzoziemca oraz dane objętych wnioskiem dzieci i innych osób wpisanych do dokumentu

podróży cudzoziemca, w zakresie niezbędnym do wydania zezwolenia;

2)

miejsce zamierzonego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

imię, nazwisko, datę urodzenia, płeć, obywatelstwo i miejsce zamieszkania członków

rodziny cudzoziemca zamieszkałych w Rzeczypospolitej Polskiej, z określeniem stopnia

pokrewieństwa;

4)

informacje o

a)

podróżach i pobytach zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat,

b)

poprzednich pobytach w Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

wskazanie środków utrzymania.

5.

Cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży

oraz dołączyć do wniosku

1)

fotografie osób objętych wnioskiem;

2)

dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających

ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

6.

W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu

podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający

jego tożsamość.

1.

Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany

złożyć wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony co najmniej

45 dni przed upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie lub terminu ważności

poprzedniego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z tym że wniosek nie może

być złożony przez cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

na podstawie wizy, o której mowa w art. 33 ust. 1. Wniosek cudzoziemca przybywającego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy, o której mowa w art. 33

ust. 1, pozostawia się bez rozpoznania.

2.

Wojewoda wydaje decyzję w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

przed upływem okresu pobytu na podstawie wizy lub zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony, jeżeli wniosek został złożony w terminie, o którym mowa w ust. 1.

3.

Wojewoda wydaje cudzoziemcowi nową wizę na okres pobytu do czasu zakończenia postępowania

w pierwszej instancji w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony,

w przypadku gdy wydanie decyzji z zachowaniem warunków, o których mowa w ust. 2, jest

niemożliwe.

4.

Jeżeli termin do złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie zostanie zachowany,

cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem

okresu pobytu oznaczonego w wizie lub na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony, w przypadku gdy postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony nie zostało zakończone przed upływem tego okresu pobytu.

1.

Decyzję w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wydaje wojewoda

właściwy ze względu na miejsce zamierzonego pobytu cudzoziemca.

2.

Cudzoziemiec przebywający za granicą składa wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony za pośrednictwem konsula.

3.

Przed wydaniem decyzji o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wojewoda

właściwy ze względu na miejsce zamierzonego pobytu cudzoziemca jest obowiązany zwrócić

się do

1)

komendanta oddziału Straży Granicznej o zajęcie stanowiska;

2)

komendanta wojewódzkiego Policji i Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w

razie potrzeby także do innych organów, o przekazanie informacji, czy wjazd i pobyt

cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią zagrożenie dla obronności

lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

4.

Organy, o których mowa w ust. 3, są obowiązane, w terminie 30 dni, zająć stanowisko

lub udostępnić posiadane informacje w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy wjazd

i pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią zagrożenie dla

obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

5.

Jeżeli organy, o których mowa w ust. 3, nie zajmą stanowiska lub nie udostępnią informacji

w terminie 30 dni, uznaje się, że wymóg uzyskania stanowiska lub informacji został

spełniony.

6.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 4, może być przedłużony

do 3 miesięcy, o czym organ obowiązany do przekazania stanowiska lub informacji zawiadamia

wojewodę, a komendant oddziału Straży Granicznej także cudzoziemca.

7.

Decyzję o cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wydaje wojewoda właściwy

ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, a jeżeli cudzoziemiec opuścił na stałe terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej - wojewoda, który to zezwolenie wydał.

8.

O wydaniu decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

wojewoda informuje niezwłocznie Komendanta Głównego Straży Granicznej i komendanta

wojewódzkiego Policji.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz liczbę fotografii

i wymogi dotyczące fotografii dołączanych do wniosku. W rozporządzeniu uwzględnia

się dane dotyczące cudzoziemca, o których mowa w art. 12, w zakresie niezbędnym do

udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, oraz dane, o których mowa

w art. 60 ust. 4.

2.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia jednostki

prowadzącej studia o przyjęciu na studia, o którym mowa w art. 53 ust. 3 pkt 2, zawierającego

w szczególności: imię i nazwisko cudzoziemca, datę i miejsce jego urodzenia, obywatelstwo,

nazwę i adres jednostki prowadzącej studia, termin rozpoczęcia nauki oraz okres nauki,

na jaki cudzoziemiec został zakwalifikowany.

3.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 2, powinno uwzględniać rodzaje i kierunki studiów

lub specjalności zawodowe.

1.

Zezwolenie na osiedlenie się udzielane jest

1)

cudzoziemcowi, który spełnia łącznie następujące warunki

a)

wykaże istnienie trwałych więzów rodzinnych lub ekonomicznych łączących go z Rzecząpospolitą

Polską,

b)

ma zapewnione w Rzeczypospolitej Polskiej mieszkanie i utrzymanie,

c)

bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na podstawie wiz, zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony lub w związku

z posiadaniem statusu uchodźcy, co najmniej przez 5 lat, a na podstawie zezwoleń na

zamieszkanie na czas oznaczony, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7-9, przez okres

3 lat;

2)

małoletniemu dziecku cudzoziemca, urodzonemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

jeżeli co najmniej jeden z przedstawicieli ustawowych posiadał w dniu jego urodzenia

zezwolenie na osiedlenie się;

3)

cudzoziemcowi, który zawarł związek małżeński z obywatelem polskim, jeżeli bezpośrednio

przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

co najmniej przez 2 lata na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

i od dnia zawarcia związku małżeńskiego upłynęły co najmniej 3 lata;

4)

cudzoziemcowi innemu niż wymieniony w pkt 1-3, który bezpośrednio przed złożeniem

wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

wiz, zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony lub zgody na pobyt tolerowany przez

okres nie krótszy niż 10 lat, a posiadając status uchodźcy 8 lat;

5)

dziecku obywatela polskiego, pozostającemu pod jego władzą rodzicielską.

2.

Łączny okres pobytu na podstawie wiz zaliczany do okresów pobytu, o których mowa w

ust. 1, nie może przekroczyć roku.

3.

Cudzoziemcowi posiadającemu status uchodźcy zalicza się do okresu nieprzerwanego pobytu,

o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 4, także okres pobytu na podstawie tymczasowego zaświadczenia

tożsamości cudzoziemca, choćby cudzoziemiec był w tym okresie umieszczony w strzeżonym

ośrodku lub w areszcie w celu wydalenia.

4.

Do okresów pobytu, o których mowa w ust. 1, nie zalicza się okresu pobytu cudzoziemca

1)

na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego wyłącznie w

związku z okolicznością, o której mowa w art. 53 ust. 3 pkt 2;

2)

na podstawie wizy wydanej w przypadkach, o których mowa w art. 33;

3)

zatrzymanego, umieszczonego w strzeżonym ośrodku, w areszcie w celu wydalenia, w stosunku

do którego został zastosowany środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju

lub pozbawionego wolności na podstawie orzeczeń wydanych na podstawie ustaw.

5.

Do postępowania o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się cudzoziemcowi będącemu małżonkiem

obywatela polskiego stosuje się art. 55.

6.

Pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany,

jeżeli żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 2 miesiące, chyba że przyczyną przerwy

było

1)

wykonywanie obowiązków zawodowych lub świadczenie pracy poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

towarzyszenie małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w

warunkach, o których mowa w pkt 1;

3)

potrzeba uzyskania dokumentu podróży;

4)

leczenie.

7.

Zezwolenia na osiedlenie się udziela się na czas nieoznaczony.

1.

Uznaje się, że cudzoziemiec ma zapewnione w Rzeczypospolitej Polskiej

1)

mieszkanie, jeżeli wskaże lokal mieszkalny, w którym przebywa lub zamierza przebywać,

i przedstawi tytuł prawny do jego zajmowania;

2)

utrzymanie, jeżeli wykaże, że

a)

posiada stałe dochody lub mienie wystarczające do pokrycia kosztów utrzymania i leczenia,

swojego i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu, bez potrzeby korzystania

ze wsparcia materialnego ze środków pomocy społecznej, lub

b)

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mieszka członek rodziny cudzoziemca obowiązany

do zapewnienia środków finansowych na jego utrzymanie i mający możliwość wywiązania

się z tego obowiązku.

2.

Za tytuł prawny do lokalu, w którym cudzoziemiec przebywa lub zamierza przebywać,

nie uznaje się umowy użyczenia lokalu, chyba że użyczającym są zstępni, wstępni, małżonek,

rodzice małżonka lub rodzeństwo cudzoziemca.

1.

Cudzoziemcowi odmawia się zezwolenia na osiedlenie się, jeżeli

1)

nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 64 ust. 1;

2)

jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest niepożądany;

3)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

podstawą ubiegania się o zezwolenie jest zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem

polskim, a związek małżeński został zawarty wyłącznie w celu obejścia przepisów o

udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub zezwolenia na osiedlenie

się;

5)

w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się

a)

złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe

lub fałszywe informacje,

b)

zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub

przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał;

6)

nie wywiązuje się z zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa.

2.

Zezwolenia na osiedlenie się można odmówić cudzoziemcowi, o którym mowa

1)

w art. 64 ust. 1 pkt 1, ze względu na jego zobowiązania wobec kraju pochodzenia lub

osób w nim zamieszkałych;

2)

w art. 64 ust. 1 pkt 4, jeżeli nie ma zapewnionego utrzymania w Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Cudzoziemcowi cofa się zezwolenie na osiedlenie się, jeżeli

1)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego bądź interes Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się zeznał nieprawdę lub zataił

prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź takiego

dokumentu jako autentycznego używał;

3)

został skazany prawomocnym wyrokiem w Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwo umyślne

na karę co najmniej 3 lat pozbawienia wolności;

4)

opuścił na stałe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w decyzji o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się określa

się termin opuszczenia tego terytorium.

3.

Do postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na osiedlenie się, w części dotyczącej

nakazu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stosuje się przepisy o postępowaniu

w sprawie wydalenia.

1.

Zezwolenia na osiedlenie się udziela się na wniosek cudzoziemca.

2.

Zezwolenia na osiedlenie się udziela się

1)

małoletniemu dziecku cudzoziemca urodzonemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

na wniosek przedstawiciela ustawowego, posiadającego zezwolenie na osiedlenie się

w chwili urodzenia się dziecka;

2)

dziecku obywatela polskiego, na wniosek jego przedstawiciela ustawowego, posiadającego

obywatelstwo polskie.

3.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się, o którym mowa w ust. 1, może obejmować

dzieci cudzoziemca lub inne osoby pozostające pod jego opieką.

4.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się zawiera

1)

dane cudzoziemca oraz dane objętych wnioskiem dzieci i innych osób wpisanych do dokumentu

podróży cudzoziemca, w zakresie niezbędnym do wydania zezwolenia;

2)

informację o podróżach i pobytach zagranicznych odbytych w okresie ostatnich 5 lat.

5.

Cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży

oraz dołączyć do wniosku

1)

fotografie osób objętych wnioskiem;

2)

dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających

ubieganie się o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się.

6.

W szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu

podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający

jego tożsamość.

1.

Cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany

złożyć wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się co najmniej 60 dni przed

upływem terminu ważności zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub okresu pobytu

oznaczonego w wizie.

2.

Wojewoda wydaje decyzję w sprawie udzielenia zezwolenia na osiedlenie się przed upływem

okresu pobytu cudzoziemca oznaczonego w zezwoleniu na zamieszkanie na czas oznaczony,

jeżeli wniosek został złożony w terminie, o którym mowa w ust. 1.

3.

Wojewoda wydaje cudzoziemcowi nową wizę na okres pobytu do czasu zakończenia postępowania

w pierwszej instancji w sprawie udzielenia zezwolenia na osiedlenie się w przypadku,

gdy wydanie decyzji z zachowaniem warunków, o których mowa w ust. 2, jest niemożliwe.

4.

Jeżeli termin do złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie zostanie zachowany,

cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem

okresu pobytu oznaczonego w wizie lub na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony w przypadku, gdy postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na osiedlenie

się nie zostało zakończone przed upływem tego okresu pobytu.

1.

Decyzję w sprawie udzielenia zezwolenia na osiedlenie się wydaje wojewoda właściwy

ze względu na miejsce zamierzonego pobytu cudzoziemca.

2.

Cudzoziemiec przebywający za granicą składa wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie

się za pośrednictwem konsula.

3.

Przed wydaniem decyzji o udzieleniu zezwolenia na osiedlenie się wojewoda właściwy

ze względu na miejsce zamierzonego pobytu cudzoziemca jest obowiązany zwrócić się

do

1)

komendanta oddziału Straży Granicznej o zajęcie stanowiska;

2)

komendanta wojewódzkiego Policji i Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w

razie potrzeby także do innych organów, o przekazanie informacji, czy wjazd i pobyt

cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią zagrożenie dla obronności

lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

4.

Organy, o których mowa w ust. 3, są obowiązane, w terminie 30 dni, zająć stanowisko

lub udostępnić posiadane informacje w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy wjazd

i pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią zagrożenie dla

obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

5.

Jeżeli organy, o których mowa w ust. 3, nie zajmą stanowiska lub nie udostępnią informacji

w terminie 30 dni, uznaje się, że wymóg uzyskania stanowiska lub informacji został

spełniony.

6.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 4, może być przedłużony

do 3 miesięcy, o czym organ obowiązany do przekazania stanowiska lub informacji zawiadamia

wojewodę, a komendant oddziału Straży Granicznej także cudzoziemca.

7.

Decyzję o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się wydaje wojewoda właściwy ze względu

na miejsce pobytu cudzoziemca z urzędu lub na wniosek Ministra Obrony Narodowej, Szefa

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta

Głównego Policji, komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta wojewódzkiego

Policji.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się oraz liczbę fotografii i wymogi

dotyczące fotografii dołączanych do wniosku. W rozporządzeniu uwzględnia się dane

dotyczące cudzoziemca, o których mowa w art. 12, w zakresie niezbędnym do udzielenia

zezwolenia na osiedlenie się, oraz dane, o których mowa w art. 68 ust. 4.

1.

Kartę pobytu wydaje się cudzoziemcowi, który uzyskał

1)

zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony;

2)

zezwolenie na osiedlenie się;

3)

status uchodźcy;

4)

zgodę na pobyt tolerowany.

2.

Cudzoziemcowi, który uzyskał zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony lub na osiedlenie

się przed przyjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, kartę pobytu wydaje

się po wjeździe na to terytorium.

3.

Karta pobytu, w okresie jej ważności, potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas jego

pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz uprawnia, wraz z dokumentem podróży,

do wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy.

4.

Karta pobytu wydana cudzoziemcowi, który uzyskał zezwolenie na zamieszkanie na czas

oznaczony, jest ważna przez okres tego zezwolenia.

5.

Karta pobytu wydana cudzoziemcowi, który uzyskał zezwolenie na osiedlenie się, jest

ważna 10 lat.

1.

Polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje się na wniosek cudzoziemca, który posiada

zezwolenie na osiedlenie się, jeżeli utracił on dokument podróży albo gdy jego dokument

podróży uległ zniszczeniu bądź utracił ważność, a uzyskanie przez cudzoziemca nowego

dokumentu podróży nie jest możliwe.

2.

Polski dokument podróży dla cudzoziemca uprawnia, w okresie jego ważności, do wielokrotnego

przekraczania granicy.

3.

Polski dokument podróży dla cudzoziemca jest ważny przez okres do 2 lat.

4.

Posiadanie polskiego dokumentu podróży nie zwalnia cudzoziemca od obowiązku podjęcia

działań w celu uzyskania dokumentu podróży.

1.

Polski dokument tożsamości cudzoziemca może być wydany małoletniemu cudzoziemcowi

urodzonemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przebywającemu na tym terytorium

bez opieki rodziców, który nie posiada dokumentu podróży, jeżeli nie sprzeciwia się

temu interes Rzeczypospolitej Polskiej oraz przemawia za tym dobro dziecka, a uzyskanie

przez niego dokumentu podróży napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach polski dokument tożsamości cudzoziemca może

być wydany cudzoziemcowi, który nie posiada żadnego obywatelstwa i przebywa na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej bez dokumentu podróży, jeżeli przemawia za tym interes Rzeczypospolitej

Polskiej oraz gdy uzyskanie przez cudzoziemca innego dokumentu potwierdzającego tożsamość

nie jest możliwe.

3.

Polski dokument tożsamości cudzoziemca jest ważny rok. Po upływie terminu ważności

może być wydany kolejny dokument tożsamości na okres nie dłuższy niż 2 lata.

4.

Wydanie polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca następuje w przypadku, o którym

mowa

1)

w ust. 1 - na wniosek przedstawiciela ustawowego małoletniego lub z urzędu;

2)

w ust. 2 - na wniosek cudzoziemca.

5.

Polski dokument tożsamości cudzoziemca potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas pobytu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie potwierdza jego obywatelstwa. Dokument

ten nie uprawnia do przekroczenia granicy.

6.

Posiadanie przez cudzoziemca polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca nie zwalnia

od obowiązku uzyskania wizy lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub na

osiedlenie się.

1.

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje się cudzoziemcowi posiadającemu

zezwolenie na osiedlenie się, który podczas pobytu za granicą utracił swój dokument

podróży albo którego dokument podróży uległ zniszczeniu bądź utracił ważność, zamierzającemu

powrócić na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdy uzyskanie przez niego innego

dokumentu podróży nie jest możliwe.

2.

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca może być wydany cudzoziemcowi przebywającemu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który nie posiada dokumentu podróży kraju

pochodzenia albo którego dokument podróży uległ zniszczeniu bądź utracił ważność,

zamierzającemu opuścić to terytorium, gdy uzyskanie przez niego innego dokumentu podróży

nie jest możliwe.

3.

Wydanie tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca następuje na wniosek

cudzoziemca, z tym że wydanie tego dokumentu cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 2,

może nastąpić także z urzędu.

4.

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca uprawnia cudzoziemca, o którym

mowa

1)

w ust. 1 - do jednokrotnego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

w ust. 2 - do wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca jest ważny przez okres w nim oznaczony,

nie dłuższy jednak niż 7 dni.

1.

W karcie pobytu zamieszcza się następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca oraz imiona rodziców;

2)

datę, miejsce i kraj urodzenia;

3)

adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy; w przypadku braku zameldowania na pobyt

czasowy trwający ponad 2 miesiące danych o adresie nie zamieszcza się;

4)

obywatelstwo;

5)

płeć, wzrost w centymetrach i kolor oczu;

6)

numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)

- w przypadku gdy został nadany;

7)

informację o rodzaju wydanego zezwolenia.

2.

W polskim dokumencie podróży dla cudzoziemca zamieszcza się następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca;

2)

datę, miejsce i kraj urodzenia;

3)

obywatelstwo;

4)

płeć;

5)

imiona i nazwiska, datę, miejsce i kraj urodzenia oraz płeć towarzyszących cudzoziemcowi

jego dzieci lub innych małoletnich znajdujących się pod jego opieką.

3.

W polskim dokumencie tożsamości cudzoziemca zamieszcza się następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca oraz imiona rodziców;

2)

datę, miejsce i kraj urodzenia;

3)

adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy; w przypadku braku zameldowania na pobyt

czasowy trwający ponad 2 miesiące danych o adresie nie zamieszcza się;

4)

płeć, wzrost w centymetrach i kolor oczu.

4.

W tymczasowym polskim dokumencie podróży dla cudzoziemca zamieszcza się następujące

dane

1)

imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca;

2)

datę, miejsce i kraj urodzenia;

3)

obywatelstwo;

4)

płeć, wzrost w centymetrach i kolor oczu;

5)

imiona i nazwiska, datę, miejsce i kraj urodzenia oraz płeć towarzyszących cudzoziemcowi

jego dzieci lub innych małoletnich znajdujących się pod jego opieką.

5.

Karta pobytu oraz dokumenty, o których mowa w ust. 2-4, zawierają także nazwę organu

wydającego, datę wydania i datę upływu ważności karty pobytu lub dokumentów oraz mogą

zawierać fotografię i podpis posiadacza, a także zakodowany zapis danych, o których

mowa w ust. 1-4.

6.

Dokumenty, o których mowa w ust. 2 i 4, mogą zawierać również fotografie towarzyszących

cudzoziemcowi jego dzieci lub innych małoletnich znajdujących się pod jego opieką.

7.

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca może zawierać również imię i nazwisko,

stanowisko służbowe oraz podpis osoby wydającej dokument.

1.

Cudzoziemiec jest obowiązany wymienić posiadaną kartę pobytu, polski dokument podróży

dla cudzoziemca lub polski dokument tożsamości cudzoziemca w przypadku

1)

zmiany danych w nich zamieszczonych;

2)

zmiany wyglądu utrudniającej ustalenie jego tożsamości;

3)

uszkodzenia ich w stopniu utrudniającym posługiwanie się nimi;

4)

upływu terminu ważności karty pobytu wydanej w związku z uzyskaniem zezwolenia na

osiedlenie się;

5)

ich utraty lub zniszczenia.

2.

W szczególnie uzasadnionym przypadku, jeżeli cudzoziemiec ubiegający się o wymianę

karty pobytu nie posiada i nie ma możliwości uzyskania ważnego dokumentu podróży,

może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamość.

1.

Wniosek o wydanie lub wymianę polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, polskiego

dokumentu tożsamości cudzoziemca, wniosek o wydanie tymczasowego polskiego dokumentu

podróży dla cudzoziemca, wniosek o wymianę karty pobytu zawiera

1)

dane cudzoziemca oraz objętych wnioskiem dzieci i innych osób wpisanych do dokumentu

podróży, w zakresie niezbędnym do wydania lub wymiany karty pobytu lub dokumentu;

2)

adres zameldowania na pobyt stały lub pobyt czasowy trwający ponad 2 miesiące.

2.

Cudzoziemiec jest obowiązany dołączyć do wniosku

1)

fotografie osób objętych wnioskiem;

2)

dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych i okoliczności podanych we wniosku.

3.

Od cudzoziemca ubiegającego się o wydanie polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca

nie wymaga się okazania dokumentu podróży.

1.

Cudzoziemiec, który utracił kartę pobytu, jest obowiązany zawiadomić o tym wojewodę,

który ją wydał, w terminie 3 dni od dnia jej utraty.

2.

W przypadku znalezienia utraconej karty pobytu cudzoziemiec jest obowiązany, w terminie

3 dni od dnia jej znalezienia, zawiadomić o tym wojewodę i zwrócić niezwłocznie znalezioną

kartę pobytu, jeżeli w miejsce utraconej karty pobytu wydano już nową.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w przypadku utraty polskiego dokumentu tożsamości

cudzoziemca lub polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca.

1.

Cudzoziemiec jest obowiązany zwrócić niezwłocznie

1)

kartę pobytu - po doręczeniu dokumentu potwierdzającego nabycie obywatelstwa polskiego,

decyzji o cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub na osiedlenie

się;

2)

polski dokument podróży dla cudzoziemca - po doręczeniu dokumentu podróży lub decyzji

o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się;

3)

polski dokument tożsamości cudzoziemca - po doręczeniu dokumentu potwierdzającego

nabycie obywatelstwa polskiego lub obywatelstwa innego państwa.

2.

Karta pobytu, polski dokument podróży dla cudzoziemca i polski dokument tożsamości

cudzoziemca podlegają zwrotowi także w razie zgonu cudzoziemca. Obowiązek zwrotu ciąży

na osobach obowiązanych do zgłoszenia zgonu zgodnie z przepisami o aktach stanu cywilnego.

3.

Cudzoziemcowi, który opuszcza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wskutek cofnięcia

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub zezwolenia na osiedlenie się, wydaje

się zaświadczenie o zwrocie karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca

lub polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca, ważne do czasu opuszczenia terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Kartę pobytu i inne dokumenty, o których mowa w ust. 1, zwraca się organowi, który

je wydał.

1.

Kartę pobytu wydaje wojewoda, który wydał zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony

lub na osiedlenie się.

2.

Polski dokument podróży dla cudzoziemca i polski dokument tożsamości cudzoziemca wydaje

wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

3.

Polski dokument tożsamości cudzoziemca wydaje się po uzyskaniu zgody Prezesa Urzędu

do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców.

4.

Tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje

1)

za granicą - konsul;

2)

w kraju - wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, a w szczególnie

uzasadnionych przypadkach - komendant granicznej placówki kontrolnej Straży Granicznej.

5.

Wymiany karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca lub polskiego dokumentu

tożsamości cudzoziemca dokonuje wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

Odmowa wydania karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, polskiego

dokumentu tożsamości cudzoziemca oraz tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla

cudzoziemca następuje w drodze decyzji.

1.

Kartę pobytu, polski dokument podróży dla cudzoziemca, polski dokument tożsamości

cudzoziemca oraz tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca wydaje się i wymienia

po uiszczeniu należnej opłaty.

2.

Opłaty nie ponosi się za wydanie

1)

karty pobytu i innych dokumentów, o których mowa w ust. 1, jeżeli poprzednio wydane

zawierały wady techniczne;

2)

tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, jeżeli jest wydawany cudzoziemcowi

podlegającemu wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

pierwszej karty pobytu cudzoziemcowi, który uzyskał w Rzeczypospolitej Polskiej

a)

status uchodźcy,

b)

zezwolenie na osiedlenie się jako członek najbliższej rodziny repatrianta;

4)

polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca, jeżeli jest wydawany z urzędu.

3.

Dochody z opłat za wydanie i wymianę karty pobytu i innych dokumentów, o których mowa

w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat pobieranych

w Rzeczypospolitej Polskiej za wydanie i wymianę karty pobytu, polskiego dokumentu

podróży dla cudzoziemca i polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca oraz za wydanie

tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, oraz tryb ich uiszczania.

5.

W rozporządzeniu należy uwzględnić

1)

jednostkowe koszty wytworzenia i wydania lub wymiany karty pobytu, polskiego dokumentu

podróży dla cudzoziemca i polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca oraz wydania

tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca;

2)

możliwość podwyższenia opłat za wymianę karty pobytu, polskiego dokumentu podróży

dla cudzoziemca i polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca w przypadku zawinionej

ich utraty albo zniszczenia, w zależności od ilości zdarzeń powodujących konieczność

wydania nowej karty pobytu lub dokumentu;

3)

przypadki, w których będzie pobierana opłata ulgowa za wymianę karty pobytu, polskiego

dokumentu podróży dla cudzoziemca i polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca, ze

wskazaniem dokumentów wymaganych do uzyskania ulg.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, polskiego dokumentu

tożsamości cudzoziemca, tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca,

uwzględniając dane, o których mowa w art. 76;

2)

wzory formularzy wniosków o wydanie lub wymianę polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca,

polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca, wniosku o wydanie tymczasowego polskiego

dokumentu podróży dla cudzoziemca, wniosku o wymianę karty pobytu oraz liczbę fotografii

i wymogi dotyczące fotografii dołączanych do wniosku.

2.

We wzorach formularzy wniosków, o których mowa w ust. 1 pkt 2, uwzględnia się dane

dotyczące cudzoziemca, o których mowa w art. 12 ust. 1, w zakresie niezbędnym do wydania

i wymiany karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca, polskiego dokumentu

tożsamości cudzoziemca i tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca

oraz dane, o których mowa w art. 76 i 78 ust. 1.

3.

W przypadku zmiany wzorów karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca,

polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca lub tymczasowego polskiego dokumentu podróży

dla cudzoziemca, w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, można określić termin ważności

tych kart pobytu lub dokumentów wydanych na blankietach dotychczasowego wzoru oraz

termin, do którego mogą być stosowane blankiety dotychczasowego wzoru.

1.

Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, wojewoda, organy Służby Celnej

oraz organy Straży Granicznej i Policji sprawują kontrolę legalności pobytu cudzoziemców

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Funkcjonariusz Służby Celnej, Straży Granicznej i Policji lub upoważniony przez Prezesa

Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców lub wojewodę pracownik przeprowadzający

kontrolę może żądać okazania

1)

dokumentów i zezwoleń uprawniających cudzoziemca do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, przejazdu przez to terytorium i wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

lub dokumentów umożliwiających uzyskanie takich środków finansowych, o których mowa

w art. 15 ust. 1, od cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wizy lub umowy międzynarodowej

przewidującej całkowite albo częściowe zniesienie obowiązku wizowego lub na podstawie

jednostronnego zniesienia obowiązku wizowego stosownie do przepisów, o których mowa

w art. 51 ust. 3 i 4.

1.

Cudzoziemiec poddany kontroli legalności pobytu jest obowiązany udostępnić dokumenty,

o których mowa w art. 85 ust. 2 pkt 1, zezwolenie na pracę i okazać środki finansowe,

o których mowa w art. 15 ust. 1, lub dokumenty umożliwiające uzyskanie takich środków.

2.

Obowiązek okazania środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub dokumentów umożliwiających uzyskanie takich środków

nie dotyczy cudzoziemca, który przybył na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu

połączenia z rodziną do osoby, która posiada status uchodźcy.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania

kontroli legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uwzględniając

okoliczności jej przeprowadzania, rodzaje kontrolowanych dokumentów oraz sposób i

zakres dokumentowania czynności związanych z przeprowadzaną kontrolą.

1.

Cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

jeżeli

1)

przebywa na tym terytorium bez wymaganej wizy, zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony lub na osiedlenie się;

2)

wykonywał pracę niezgodnie z ustawą z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu albo podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej i nie może wskazać wiarygodnych źródeł ich uzyskania;

4)

jego dane są wpisane do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej jest niepożądany, jeżeli wjazd cudzoziemca na to terytorium nastąpi w okresie

obowiązywania wpisu;

5)

jego dalszy pobyt stanowiłby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa

lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego albo naruszałby interes Rzeczypospolitej

Polskiej;

6)

niezgodnie z przepisami przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę;

7)

dobrowolnie nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym

w decyzji

a)

o zobowiązaniu do opuszczenia tego terytorium,

b)

o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony,

c)

o cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony;

8)

nie wywiązuje się z zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa;

9)

zakończył odbywanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w Rzeczypospolitej Polskiej

za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

2.

Cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na osiedlenie się, nie wydaje się decyzji

o wydaleniu.

Decyzji o wydaleniu cudzoziemca nie wydaje się, a wydanej nie wykonuje, jeżeli zachodzą

przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na podstawie art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

W decyzji o wydaleniu

1)

określa się termin opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

nie dłuższy niż 14 dni;

2)

można określić trasę przejazdu do granicy i miejsce przekroczenia granicy;

3)

można wyznaczyć cudzoziemcowi miejsce zamieszkania do czasu wykonania decyzji i zobowiązać

go do zgłaszania się w określonych odstępach czasu do organu wskazanego w decyzji.

2.

Decyzji o wydaleniu można nadać rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli wymagają

tego względy, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 5.

3.

Decyzja o wydaleniu powoduje z mocy prawa unieważnienie wizy, cofnięcie zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zezwolenia na pracę.

Cudzoziemcowi nie wolno opuścić miejsca zamieszkania wyznaczonego w decyzji o wydaleniu

bez zgody organu, który wydał decyzję.

1.

Decyzję o wydaleniu cudzoziemca wydaje, z urzędu lub na wniosek Ministra Obrony Narodowej,

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Komendanta Głównego

Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, komendanta oddziału Straży Granicznej,

komendanta wojewódzkiego Policji, komendanta granicznej placówki kontrolnej Straży

Granicznej lub organu Służby Celnej, wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu

cudzoziemca lub miejsce ujawnienia faktu albo zdarzenia będącego podstawą wystąpienia

z wnioskiem o wydalenie cudzoziemca.

2.

Wojewoda odnotowuje wydanie decyzji o wydaleniu w dokumencie podróży cudzoziemca oraz

niezwłocznie informuje o jej wydaniu komendanta wojewódzkiego Policji oraz organ,

który wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o wydaleniu.

1.

Organ występujący z wnioskiem o wydanie decyzji o wydaleniu cudzoziemca lub komendant

wojewódzki Policji właściwy ze względu na siedzibę wojewody, który wydał decyzję na

wniosek Ministra Obrony Narodowej, organu Służby Celnej lub z urzędu, pobiera od cudzoziemca,

któremu wydano decyzję o wydaleniu, odciski linii papilarnych, jeżeli nie zostały

one pobrane na podstawie art. 14 ust. 2 albo podczas zatrzymania cudzoziemca na podstawie

art. 101 ust. 1, oraz sporządza jego fotografię, chyba że fotografia została sporządzona

na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Przepis art. 14 ust. 3 stosuje się do pobierania odcisków linii papilarnych od cudzoziemca,

któremu wydano decyzję o wydaleniu.

1.

Decyzja o wydaleniu cudzoziemca małoletniego do kraju jego pochodzenia lub do innego

państwa jest wykonywana tylko wtedy, gdy małoletni będzie miał tam zapewnioną opiekę

rodziców, innych osób pełnoletnich lub instytucji opiekuńczych, zgodnie ze standardami

określonymi przez Konwencję o prawach dziecka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych

dnia 20 listopada 1989 r.

(Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11).

2.

Cudzoziemca małoletniego można wydalić tylko pod opieką przedstawiciela ustawowego,

chyba że decyzja o wydaleniu jest wykonywana w taki sposób, że małoletniego przekazuje

się przedstawicielowi ustawowemu albo przedstawicielowi właściwych władz państwa,

do którego następuje wydalenie.

1.

Cudzoziemiec, któremu wydano decyzję o wydaleniu, może być niezwłocznie doprowadzony

do granicy albo do granicy państwa, do którego zostaje wydalony, lub do portu lotniczego

albo morskiego tego państwa, jeżeli

1)

nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym w decyzji o

wydaleniu lub

2)

wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa

i porządku publicznego albo interes Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Obowiązek doprowadzenia cudzoziemca do granicy wykonuje komendant wojewódzki Policji

właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

3.

Obowiązek doprowadzenia cudzoziemca od granicy do granicy państwa, do którego następuje

wydalenie, lub do portu lotniczego albo morskiego tego państwa, wykonuje Komendant

Główny Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej właściwy ze względu

na miejsce, w którym cudzoziemiec przekracza granicę.

4.

Komendant granicznej placówki kontrolnej Straży Granicznej informuje niezwłocznie

wojewodę, który wydał decyzję o wydaleniu, o opuszczeniu przez cudzoziemca terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Koszty związane z wydaleniem ponosi cudzoziemiec.

2.

Koszty związane z wydaleniem cudzoziemca ponosi

1)

zapraszający, jeżeli wydalenie następuje w związku z niewykonaniem przez zapraszającego

obowiązku, o którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 4;

2)

pracodawca, jeżeli wydalenie cudzoziemca następuje na skutek wykonywania przez niego

pracy niezgodnie z ustawą z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

3.

Do kosztów związanych z wydaleniem zalicza się w szczególności

1)

koszty przejazdu cudzoziemca do granicy albo do granicy państwa, do którego cudzoziemiec

się udaje lub zostaje doprowadzony, lub do portu lotniczego albo morskiego tego państwa;

2)

koszty związane z konwojowaniem cudzoziemca;

3)

koszty administracyjne.

4.

Wojewoda orzeka w decyzji o wysokości kosztów związanych z wydaleniem oraz o podmiocie

obowiązanym do ich poniesienia. Jeżeli obowiązanym do poniesienia kosztów jest cudzoziemiec,

któremu wydaje się decyzję o wydaleniu, o wysokości kosztów można orzec w tej decyzji.

5.

Koszty związane z wydaleniem podlegają egzekucji administracyjnej. Organ wydający

decyzję o wydaleniu jest uprawniony do wystawienia tytułu wykonawczego. Wszczęcie

postępowania egzekucyjnego nie wymaga doręczenia upomnienia.

6.

W stosunku do środków pieniężnych cudzoziemca, znajdujących się w depozycie jednostki

organizacyjnej Straży Granicznej lub Policji, organem egzekucyjnym jest ta jednostka

organizacyjna Straży Granicznej lub Policji.

7.

Wpływy z tytułu pokrycia kosztów związanych z wydaleniem cudzoziemca stanowią dochód

budżetu państwa.

8.

Jeżeli koszty związane z wydaleniem nie mogą być wyegzekwowane, pokrywa je Skarb Państwa.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3, cudzoziemiec może być zobowiązany

do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do 7 dni, gdy z okoliczności

sprawy wynika, że dobrowolnie wykona ten obowiązek.

2.

Decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 2, powoduje z mocy prawa unieważnienie wizy, cofnięcie

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zezwolenia na pracę.

1.

Decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

wydaje komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski) Policji, komendant

oddziału Straży Granicznej lub komendant granicznej placówki kontrolnej Straży Granicznej.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do wojewody właściwego ze

względu na siedzibę organu, który wydał decyzję.

3.

Organ, o którym mowa w ust. 1, odnotowuje wydanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca

do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dokumencie podróży cudzoziemca

oraz niezwłocznie informuje o jej wydaniu właściwego miejscowo wojewodę.

W przypadku gdy w stosunku do cudzoziemca zobowiązanego w drodze decyzji do opuszczenia

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zostanie wydana decyzja o wydaleniu

1)

organ, który wydał decyzję o wydaleniu, stwierdza wygaśnięcie decyzji o zobowiązaniu

cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z dniem wydania decyzji

o wydaleniu;

2)

postępowanie odwoławcze od decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej podlega umorzeniu.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb postępowania organów w postępowaniu w sprawie wydalenia cudzoziemca, a w szczególności

wymogi, jakim powinien odpowiadać wniosek o wydanie decyzji o wydaleniu cudzoziemca

oraz czynności, które powinny być podjęte w przypadku, gdy cudzoziemiec podlegający

wydaleniu nie posiada dokumentu podróży, uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawności

i prawidłowości postępowania;

2)

sposób odnotowywania w dokumencie podróży wydania decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub decyzji o wydaleniu, zapewniający możliwość

ustalenia podczas kontroli dokumentu podróży cudzoziemca, że takie decyzje zostały

wydane.

1.

Cudzoziemiec, wobec którego zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie decyzji o

wydaleniu albo który uchyla się od wykonania obowiązków określonych w decyzji o wydaleniu,

może być zatrzymany na okres nie dłuższy niż 48 godzin. Zatrzymanemu cudzoziemcowi

przysługują uprawnienia przewidziane w Kodeksie postępowania karnego dla osoby zatrzymanej.

2.

Zatrzymania cudzoziemca dokonuje Straż Graniczna lub Policja.

3.

Organ, który zatrzymał cudzoziemca, powinien niezwłocznie pobrać odciski jego linii

papilarnych oraz, w zależności od okoliczności

1)

wystąpić do sądu z wnioskiem o umieszczenie cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub zastosowanie

wobec niego aresztu w celu wydalenia;

2)

wystąpić do wojewody z wnioskiem o wydanie decyzji o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie

się;

3)

wystąpić do wojewody z wnioskiem o wydanie decyzji o wydaleniu cudzoziemca;

4)

wykonać decyzję o wydaleniu, w szczególności przez doprowadzenie cudzoziemca do granicy

albo do granicy państwa, do którego cudzoziemiec zostaje wydalony, lub do portu lotniczego

albo morskiego tego państwa.

4.

W przypadku zaistnienia przeszkody uniemożliwiającej doprowadzenie cudzoziemca do

strzeżonego ośrodka albo aresztu w celu wydalenia lub przyjęcie go tam, cudzoziemiec

może być umieszczony w wydzielonym pomieszczeniu Straży Granicznej lub Policji przeznaczonym

dla osób zatrzymanych, do czasu usunięcia tej przeszkody.

5.

Wobec cudzoziemca umieszczonego w pomieszczeniu, o którym mowa w ust. 4, stosuje się

odpowiednio przepisy o pobycie w strzeżonym ośrodku albo areszcie w celu wydalenia.

6.

Przepis art. 14 ust. 3 stosuje się do pobierania odcisków linii papilarnych cudzoziemca

zatrzymanego na podstawie ust. 1.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór karty

daktyloskopijnej, na której pobiera się odciski linii papilarnych od cudzoziemca na

podstawie art. 14 ust. 2, cudzoziemca zatrzymanego na podstawie ust. 1 lub któremu

wydano decyzję o wydaleniu, uwzględniając przyczynę pobrania odcisków linii papilarnych.

1.

Cudzoziemca umieszcza się w strzeżonym ośrodku, jeżeli

1)

jest to niezbędne do sprawnego przeprowadzenia postępowania w sprawie o wydalenie

lub o cofnięcie zezwolenia na osiedlenie się;

2)

zachodzi uzasadniona obawa, że będzie się uchylał od wykonania decyzji o wydaleniu

lub decyzji o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się;

3)

przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę niezgodnie z przepisami, jeżeli nie został

niezwłocznie doprowadzony do granicy.

2.

Areszt w celu wydalenia stosuje się wobec cudzoziemca, jeżeli zachodzi którakolwiek

z okoliczności, o których mowa w ust. 1, oraz istnieje obawa, że cudzoziemiec nie

podporządkuje się zasadom pobytu obowiązującym w strzeżonym ośrodku.

Postanowienia o umieszczeniu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub o zastosowaniu wobec

niego aresztu w celu wydalenia nie wydaje się, jeżeli mogłoby to spowodować niebezpieczeństwo

dla jego życia lub zdrowia.

1.

Umieszczenie cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub zastosowanie wobec niego aresztu

w celu wydalenia następuje na mocy postanowienia sądu.

2.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, na wniosek wojewody, organu Straży

Granicznej lub Policji, sąd rejonowy właściwy ze względu na siedzibę organu składającego

wniosek.

3.

Wniosek o umieszczenie cudzoziemca w strzeżonym ośrodku albo o zastosowanie wobec

niego aresztu w celu wydalenia powinien zawierać

1)

imię (imiona), nazwisko, płeć oraz imiona rodziców;

2)

datę, miejsce i kraj urodzenia;

3)

obywatelstwo;

4)

dotychczasowe miejsce zamieszkania;

5)

podstawę prawną wniosku;

6)

wskazanie strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu wydalenia, w którym cudzoziemiec

powinien być umieszczony;

7)

wskazanie okresu, na jaki umieszcza się cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub stosuje

areszt w celu wydalenia;

8)

uzasadnienie.

4.

Postępowanie w sprawie umieszczenia cudzoziemca w strzeżonym ośrodku albo zastosowania

wobec niego aresztu w celu wydalenia prowadzi się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego, z tym że funkcje oskarżyciela publicznego może pełnić przedstawiciel wojewody, funkcjonariusz

Straży Granicznej albo Policji.

5.

Sąd rejonowy właściwy ze względu na miejsce położenia strzeżonego ośrodka lub aresztu

w celu wydalenia, w którym umieszczono cudzoziemca, sprawuje nadzór nad wykonaniem

postanowienia o umieszczeniu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub postanowienia o

zastosowaniu wobec niego aresztu w celu wydalenia.

1.

Sąd, wydając postanowienie o umieszczeniu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub zastosowaniu

wobec niego aresztu w celu wydalenia, podejmuje niezbędne czynności w celu ochrony

mienia cudzoziemca oraz zawiadamia o wydanym postanowieniu

1)

właściwe przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny - za zgodą cudzoziemca,

którego postanowienie dotyczy;

2)

sąd opiekuńczy, jeżeli zachodzi potrzeba ustanowienia opieki nad małoletnimi pozostającymi

pod jego opieką;

3)

organ opieki społecznej, jeżeli zachodzi potrzeba otoczenia opieką osoby niedołężnej

lub chorej, którą cudzoziemiec się opiekował;

4)

osobę wskazaną przez cudzoziemca.

2.

O podjętych czynnościach i wydanych zarządzeniach oraz o przysługujących cudzoziemcowi

prawach w postępowaniu przed sądem sąd powiadamia cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym.

1.

Sąd, wydając postanowienie o umieszczeniu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub o zastosowaniu

wobec niego aresztu w celu wydalenia, oznacza okres pobytu w strzeżonym ośrodku lub

w areszcie w celu wydalenia, nie dłuższy jednak niż 90 dni.

2.

Okres pobytu w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia może być przedłużony

na czas określony, niezbędny do wykonania decyzji o wydaleniu, która nie została wykonana

z winy cudzoziemca. Okres pobytu w strzeżonym ośrodku oraz w areszcie w celu wydalenia

nie może przekroczyć roku.

3.

Sąd rejonowy właściwy ze względu na miejsce położenia strzeżonego ośrodka lub aresztu

w celu wydalenia, w którym umieszczono cudzoziemca, wydaje postanowienie o przedłużeniu

okresu pobytu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia na wniosek

organu zobowiązanego do doprowadzenia cudzoziemca do granicy albo do granicy państwa,

do którego zostaje wydalony, lub do portu lotniczego albo morskiego tego państwa.

4.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 3, przysługuje zażalenie do właściwego sądu

okręgowego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Sąd rozpatruje zażalenie

niezwłocznie.

1.

Postanowienie o zwolnieniu cudzoziemca ze strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu wydalenia

wydaje się w przypadku

1)

ustania przyczyn uzasadniających stosowanie tych środków;

2)

stwierdzenia, że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 103;

3)

stwierdzenia innych okoliczności niż określone w art. 103, uniemożliwiających stosowanie

tych środków;

4)

uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy lub udzielenia azylu;

6)

udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany;

7)

zastosowania wobec cudzoziemca tymczasowego aresztowania albo innego środka prawnego

skutkującego pozbawieniem wolności.

2.

Postanowienie o zwolnieniu w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-3 i 7, wydaje,

na wniosek cudzoziemca lub organu, któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt w

celu wydalenia, sąd rejonowy właściwy ze względu na siedzibę tego organu.

3.

Postanowienie o zwolnieniu w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 4-6, wydaje organ,

który wydał decyzję ostateczną.

4.

Cudzoziemca umieszczonego w strzeżonym ośrodku albo w areszcie w celu wydalenia zwalnia

się w przypadku

1)

upływu okresu pobytu określonego w postanowieniu, o którym mowa w art. 106 ust. 1

i 2;

2)

wydania postanowienia o zwolnieniu cudzoziemca ze strzeżonego ośrodka albo z aresztu

w celu wydalenia;

3)

wykonania decyzji o wydaleniu.

5.

O zwolnieniu cudzoziemca ze strzeżonego ośrodka lub z aresztu w celu wydalenia organ,

któremu podlega strzeżony ośrodek lub areszt w celu wydalenia, niezwłocznie informuje

sąd, który wydał postanowienie o umieszczeniu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku albo

o zastosowaniu wobec niego aresztu w celu wydalenia.

1.

Cudzoziemcowi przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę oraz

zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w przypadku niewątpliwie niesłusznego: umieszczenia

w strzeżonym ośrodku lub zastosowania wobec niego aresztu w celu wydalenia.

2.

Sprawy, o których mowa w ust. 1, prowadzi się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego, dotyczących odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie.

1.

Strzeżone ośrodki są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest

minister właściwy do spraw wewnętrznych.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych tworzy i likwiduje, w drodze rozporządzenia,

strzeżone ośrodki, określając organ Straży Granicznej albo Policji, któremu ośrodek

ma podlegać, mając na względzie istniejące potrzeby w tym zakresie.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych wyznacza, w drodze zarządzenia, pomieszczenia,

w których jest wykonywany areszt w celu wydalenia, uwzględniając w szczególności potrzebę

racjonalnego wykorzystania tych pomieszczeń.

Pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca zatrzymanego, umieszczonego

w strzeżonym ośrodku, w areszcie w celu wydalenia, w stosunku do którego został zastosowany

środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju lub pozbawionego wolności

wskutek wykonania orzeczeń wydanych na podstawie ustaw, uznaje się za legalny.

1.

Przyjęcie cudzoziemca do strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu wydalenia następuje

na podstawie postanowienia sądu o umieszczeniu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub

o zastosowaniu wobec cudzoziemca aresztu w celu wydalenia.

2.

Cudzoziemiec jest obowiązany przy przyjęciu do strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu

wydalenia podać dane osobowe oraz informacje o miejscu zameldowania lub przebywania

w kraju pochodzenia, a także o stanie zdrowia.

3.

Cudzoziemiec jest obowiązany przekazać do depozytu strzeżonego ośrodka lub aresztu

w celu wydalenia

1)

dokumenty tożsamości, pieniądze i przedmioty wartościowe;

2)

urządzenia techniczne służące do rejestrowania i odtwarzania informacji;

3)

sprzęt audiowizualny, komputerowy oraz inne przedmioty, jeżeli kierownik ośrodka albo

organ Straży Granicznej lub Policji, któremu ośrodek lub areszt podlega, nie zezwoli

na ich posiadanie w pokoju dla cudzoziemców lub w celi mieszkalnej;

4)

przedmioty, które mogą stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa w ośrodku

lub areszcie.

4.

Cudzoziemiec przy przyjęciu do aresztu w celu wydalenia jest obowiązany przekazać

do depozytu także przedmioty, których wymiary lub ilość naruszają porządek pobytu

w areszcie.

Cudzoziemca przyjmowanego do strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu wydalenia należy

pouczyć, w zrozumiałym dla niego języku, o przysługujących mu prawach i obowiązkach

oraz zapoznać go z przepisami regulującymi pobyt w strzeżonym ośrodku lub areszcie

w celu wydalenia.

1.

Cudzoziemca przyjętego do strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu wydalenia poddaje

się niezwłocznie badaniu lekarskiemu oraz w miarę potrzeby zabiegom sanitarnym.

2.

Lekarz przeprowadzający badanie, o którym mowa w ust. 1, oraz sprawujący opiekę medyczną

nad cudzoziemcami w strzeżonym ośrodku lub areszcie w celu wydalenia jest obowiązany

do prowadzenia dokumentacji medycznej według odrębnych przepisów.

3.

Koszty badań, o których mowa w ust. 1, są finansowane z budżetu państwa z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

Cudzoziemca przyjętego do strzeżonego ośrodka umieszcza się w pokoju dla cudzoziemców,

a cudzoziemca przyjętego do aresztu - w celi mieszkalnej.

2.

Powierzchnia pokoju dla cudzoziemców lub celi mieszkalnej nie może być mniejsza niż

1)

3 m

2)

4 m

3.

Pokój dla cudzoziemców i celę mieszkalną wyposaża się w sprzęt zapewniający cudzoziemcowi

osobne miejsce do spania, odpowiednie warunki higieny, dostateczny dopływ powietrza

i odpowiednią do pory roku temperaturę, według norm określonych dla pomieszczeń mieszkalnych,

a także oświetlenie odpowiednie do czytania.

1.

Cudzoziemców odmiennej płci umieszcza się oddzielnie.

2.

Cudzoziemcowi umieszczonemu w strzeżonym ośrodku wraz z małoletnim pozostającym pod

jego opieką zapewnia się, w miarę możliwości, wspólny pokój dla cudzoziemców.

3.

Małoletniego przebywającego w strzeżonym ośrodku bez opiekuna umieszcza się w wyodrębnionej

części ośrodka w sposób uniemożliwiający kontakt z osobami dorosłymi umieszczonymi

w ośrodku.

4.

Cudzoziemców, którzy zadeklarują, że są osobami sobie najbliższymi, umieszcza się,

na ich pisemny wniosek, w miarę możliwości, w jednym pokoju dla cudzoziemców.

1.

Cudzoziemiec umieszczony w strzeżonym ośrodku lub przebywający w areszcie w celu wydalenia

korzysta z własnej odzieży, bielizny i obuwia.

2.

Jeżeli przedmioty, o których mowa w ust. 1, nie nadają się do użytku lub jeżeli ich

używanie jest niedopuszczalne ze względów higienicznych, cudzoziemiec może otrzymać

odpłatnie odzież, bieliznę i obuwie - dostosowane do pory roku. W przypadku gdy cudzoziemiec

nie może dokonać ich zakupu - dostarczenie tych przedmiotów powinno nastąpić nieodpłatnie.

3.

Cudzoziemiec otrzymuje nieodpłatnie środki czystości niezbędne do utrzymania higieny

osobistej.

1.

Cudzoziemiec umieszczony w strzeżonym ośrodku lub przebywający w areszcie w celu wydalenia

ma prawo do

1)

kontaktowania się z polskimi organami państwowymi, a także z przedstawicielstwem dyplomatycznym

lub urzędem konsularnym państwa obcego, w sprawach osobistych i urzędowych;

2)

kontaktowania się z organizacjami pozarządowymi lub międzynarodowymi zajmującymi się

udzielaniem pomocy, zwłaszcza prawnej, cudzoziemcom;

3)

rozporządzania przekazanymi do depozytu przedmiotami, o których mowa w art. 111 ust.

3 pkt 2 i 3 oraz ust. 4, jeżeli przedmioty te nie zostały zabezpieczone w trybie przepisów

o egzekucji administracyjnej;

4)

korzystania z opieki lekarskiej i umieszczenia w zakładzie opieki zdrowotnej, jeżeli

stan jego zdrowia tego wymaga;

5)

niezakłóconego snu w godzinach 22

6)

korzystania z urządzeń sanitarnych i środków czystości niezbędnych do utrzymania higieny

osobistej;

7)

posiadania przedmiotów kultu religijnego, wykonywania praktyk religijnych i korzystania

z posług religijnych oraz słuchania lub oglądania w pomieszczeniach mieszkalnych lub

w miejscu przebywania nabożeństw transmitowanych przez środki masowego przekazu, w

sposób niezakłócający ustalonego porządku pobytu w ośrodku lub w areszcie;

8)

korzystania z prasy, zakupu prasy z własnych środków finansowych i posiadania jej

w pokoju dla cudzoziemców lub w celi mieszkalnej;

9)

zakupu z własnych środków finansowych artykułów żywnościowych i przedmiotów osobistego

użytku, służących do utrzymania higieny osobistej, oraz posiadania ich w pokoju dla

cudzoziemców lub w celi mieszkalnej; posiadanie tych przedmiotów w celi mieszkalnej

jest możliwe, jeżeli one same lub ich opakowania nie stanowią zagrożenia dla porządku

lub bezpieczeństwa w areszcie;

10)

zakupu z własnych środków finansowych materiałów piśmiennych, książek, gier świetlicowych

i posiadania ich w pokoju dla cudzoziemców lub w celi mieszkalnej;

11)

otrzymywania paczek z odzieżą, obuwiem i innymi przedmiotami osobistego użytku oraz

ze środkami opatrunkowymi i higienicznymi, a także z lekami, które mogą być przekazane

za zgodą lekarza, po sprawdzeniu ich zawartości w obecności cudzoziemca;

12)

prowadzenia korespondencji oraz korzystania ze środków łączności na własny koszt;

w sytuacjach losowych cudzoziemcowi można zezwolić na korzystanie ze środków łączności

lub wysyłanie korespondencji na koszt ośrodka lub aresztu;

13)

składania próśb, skarg i wniosków do

a)

kierownika ośrodka albo organu Straży Granicznej lub organu Policji, któremu ośrodek

podlega,

b)

funkcjonariusza odpowiadającego za funkcjonowanie aresztu albo organu Straży Granicznej

lub organu Policji, któremu areszt podlega;

14)

widzeń z osobami bliskimi w specjalnie do tego przeznaczonych pomieszczeniach, za

zgodą organu Straży Granicznej lub organu Policji, któremu ośrodek lub areszt podlega,

lub osoby przez ten organ upoważnionej.

2.

Cudzoziemiec może korzystać z innych uprawnień niż określone w ust. 1, za zezwoleniem

organu Straży Granicznej lub organu Policji, któremu strzeżony ośrodek lub areszt

w celu wydalenia podlega, lub osoby przez ten organ upoważnionej.

3.

Cudzoziemiec umieszczony w strzeżonym ośrodku, poza uprawnieniami, o których mowa

w ust. 1, ma ponadto prawo do

1)

zakupu z własnych środków finansowych wyrobów tytoniowych i posiadania ich w pokoju

dla cudzoziemców;

2)

poruszania się po terenie ośrodka w czasie i miejscu wyznaczonych przez kierownika

ośrodka;

3)

korzystania z biblioteki;

4)

użytkowania sprzętu rekreacyjno-sportowego w czasie i miejscu określonych przez kierownika

ośrodka.

4.

Cudzoziemiec przebywający w areszcie w celu wydalenia poza uprawnieniami, o których

mowa w ust. 1, ma ponadto prawo do

1)

odbywania codziennie jednogodzinnego spaceru na wolnym powietrzu, chyba że co innego

wynika z zaleceń lekarza;

2)

kontaktowania się z innymi cudzoziemcami przebywającymi w areszcie, za zezwoleniem

funkcjonariusza pełniącego służbę w areszcie, w określonych miejscu i czasie;

3)

użytkowania gier świetlicowych, bez uprawiania gier hazardowych, w czasie i miejscu

określonych przez funkcjonariusza pełniącego służbę w areszcie;

4)

zakupu z własnych środków finansowych wyrobów tytoniowych i palenia tytoniu, za zezwoleniem

funkcjonariusza pełniącego służbę w areszcie, w miejscu do tego wyznaczonym.

5.

Kierownik strzeżonego ośrodka lub funkcjonariusz odpowiadający za funkcjonowanie aresztu

w celu wydalenia albo organ Straży Granicznej lub organ Policji, któremu ośrodek lub

areszt podlega, może zezwolić cudzoziemcowi na posiadanie w pokoju dla cudzoziemców

lub celi mieszkalnej sprzętu audiowizualnego, komputerowego oraz innych przedmiotów,

w tym podnoszących estetykę pomieszczenia lub będących wyrazem kulturalnych zainteresowań

cudzoziemca.

Cudzoziemiec umieszczony w strzeżonym ośrodku lub przebywający w areszcie w celu wydalenia

otrzymuje świadczenia zdrowotne, leki, artykuły sanitarne oraz posiłki, na zasadach

stosowanych wobec osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych na podstawie

Kodeksu karnego wykonawczego.

Cudzoziemiec umieszczony w strzeżonym ośrodku lub przebywający w areszcie w celu wydalenia

jest obowiązany

1)

przestrzegać regulaminu pobytu w ośrodku lub areszcie;

2)

wykonywać polecenia administracji ośrodka lub funkcjonariusza pełniącego służbę w

areszcie;

3)

przestrzegać ciszy nocnej w godzinach 22

4)

przestrzegać zasad współżycia społecznego;

5)

dbać o higienę osobistą i czystość pomieszczeń;

6)

korzystać z wyposażenia ośrodka lub aresztu w należyty sposób;

7)

w przypadku wystąpienia objawów choroby niezwłocznie powiadomić o tym administrację

ośrodka lub funkcjonariusza pełniącego służbę w areszcie; funkcjonariusza pełniącego

służbę w areszcie należy niezwłocznie powiadomić także o samookaleczeniu lub innym

groźnym w skutkach zdarzeniu.

Cudzoziemcowi umieszczonemu w strzeżonym ośrodku zabrania się

1)

samowolnego oddalania się poza teren ośrodka lub przebywania w miejscach, do których

administracja ośrodka wydała zakaz wstępu;

2)

zakłócania spokoju i porządku pobytu w ośrodku;

3)

posiadania, poza depozytem, urządzeń technicznych służących do rejestrowania i odtwarzania

informacji, a także przedmiotów, które mogą stanowić zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa

w ośrodku;

4)

posiadania w pokojach dla cudzoziemców przedmiotów, których wymiary lub ilość naruszają

porządek pobytu w ośrodku;

5)

spożywania alkoholu oraz przyjmowania środków odurzających lub substancji psychotropowych;

6)

palenia wyrobów tytoniowych poza miejscami do tego wyznaczonymi;

7)

odmawiania przyjmowania posiłków dostarczanych przez administrację ośrodka, powodowania

u siebie uszkodzeń ciała lub rozstroju zdrowia, jak również nakłaniania lub pomagania

w dokonywaniu takich czynów - w celu wymuszenia określonej decyzji lub postępowania;

8)

porozumiewania się z osobami postronnymi oraz cudzoziemcami umieszczonymi w innych

pokojach dla cudzoziemców, jeżeli naruszałoby to porządek w ośrodku;

9)

dokonywania samowolnej zmiany pokoju dla cudzoziemców i miejsca wyznaczonego do spania;

10)

urządzania gier hazardowych i uczestniczenia w nich.

1.

W areszcie w celu wydalenia może przebywać kobieta do siódmego miesiąca ciąży.

2.

Organ Straży Granicznej lub organ Policji, któremu podlega areszt w celu wydalenia,

jest obowiązany odpowiednio wcześnie, przed upływem szóstego miesiąca ciąży kobiety

przebywającej w areszcie, wystąpić do sądu z wnioskiem o umieszczenie jej w strzeżonym

ośrodku.

1.

Cudzoziemcowi zwalnianemu ze strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu wydalenia wydaje

się przekazane przez niego do depozytu pieniądze i przedmioty.

2.

Jeżeli przystępuje się do wykonania decyzji o wydaleniu cudzoziemca umieszczonego

w strzeżonym ośrodku lub przebywającego w areszcie w celu wydalenia, dokumenty tożsamości

i przedmioty, o których mowa w art. 111 ust. 3 pkt 2 i 4, pobiera z depozytu dowódca

konwoju i zwraca je cudzoziemcowi w granicznej placówce kontrolnej Straży Granicznej,

w której następuje wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albo na granicy

państwa lub w porcie lotniczym albo morskim państwa, do którego następuje wydalenie.

3.

Na wniosek cudzoziemca zwalnianego ze strzeżonego ośrodka lub aresztu w celu wydalenia,

przedmioty przekazane przez niego do depozytu mogą być wydane osobie upoważnionej

przez niego na piśmie lub określonej przez niego instytucji, lub organizacji. Koszty

wydania przedmiotów z depozytu ponosi cudzoziemiec.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki,

jakim powinny odpowiadać strzeżone ośrodki i areszty w celu wydalenia oraz regulamin

organizacyjno-porządkowy pobytu cudzoziemców w strzeżonym ośrodku i areszcie w celu

wydalenia, uwzględniając w szczególności warunki rozmieszczania w pokojach dla cudzoziemców

i celach mieszkalnych, a także porządek wewnętrzny ośrodka i aresztu.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze rozporządzenia, sposoby

ochrony strzeżonych ośrodków i aresztów w celu wydalenia, mając na względzie strukturę

organizacyjną Straży Granicznej i Policji, obowiązki funkcjonariuszy Straży Granicznej

i Policji zatrudnionych w strzeżonych ośrodkach lub aresztach w celu wydalenia, a

także warunki wstępu na teren ośrodków i aresztów osób niebędących funkcjonariuszami

Straży Granicznej lub Policji albo ich pracownikami.

W sprawach z zakresu wjazdu, pobytu i wyjazdu cudzoziemców z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej prowadzi się w systemie informatycznym

1)

rejestry spraw dotyczących

a)

wiz,

b)

zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony,

c)

zezwoleń na osiedlenie się,

d)

wydania polskich dokumentów tożsamości cudzoziemca,

e)

wydania tymczasowych polskich dokumentów podróży dla cudzoziemca,

f)

zobowiązania do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

g)

wydalenia z Rzeczypospolitej Polskiej,

h)

osób, którym udzielono zezwolenia na wjazd i pobyt na podstawie art. 144 ust. 1,

i)

osób zatrzymanych w strefie nadgranicznej i doprowadzonych do granicy;

2)

rejestr odcisków linii papilarnych, pobranych od cudzoziemców na podstawie art. 14

ust. 2, zatrzymanych na podstawie art. 101 ust. 1 oraz którym wydano decyzje o wydaleniu;

3)

ewidencję zaproszeń;

4)

wykaz cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany,

zwany dalej „wykazem”.

1.

Rejestry, o których mowa w art. 124

1)

w pkt 1 w lit. a, prowadzą komendant granicznej placówki kontrolnej Straży Granicznej,

wojewoda, konsul i Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, każdy w zakresie

swojej właściwości;

2)

w pkt 1 w lit. b-d, g, prowadzi wojewoda;

3)

w pkt 1 w lit. e, prowadzą wojewoda i konsul, każdy w zakresie swojej właściwości;

4)

w pkt 1 w lit. f, prowadzą komendant wojewódzki Policji, komendant powiatowy (miejski)

Policji, komendant oddziału Straży Granicznej i komendant granicznej placówki kontrolnej

Straży Granicznej, każdy w zakresie swojej właściwości;

5)

w pkt 1 w lit. h, prowadzi Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców;

6)

w pkt 1 w lit. i, prowadzi komendant oddziału Straży Granicznej;

7)

w pkt 2, prowadzi Komendant Główny Policji.

2.

Ewidencję, o której mowa w art. 124 pkt 3, prowadzi wojewoda.

3.

Wykaz prowadzi Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców.

1.

W rejestrach, o których mowa w art. 124 pkt 1

1)

w lit. a-c, przechowuje się informacje o wnioskach, wydanych postanowieniach, decyzjach

administracyjnych i wyrokach sądu, a ponadto dane, o których mowa w art. 12

a)

w lit. a, dotyczące cudzoziemców objętych postępowaniami w sprawie wydania i przedłużenia

wizy,

b)

w lit. b, dotyczące cudzoziemców objętych postępowaniami o wydanie i cofnięcie zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony oraz datę wydania, numer, serię oraz termin upływu

ważności karty pobytu,

c)

w lit. c, dotyczące cudzoziemców objętych postępowaniami o wydanie i cofnięcie zezwolenia

na osiedlenie się oraz datę wydania, numer, serię oraz termin upływu ważności karty

pobytu lub polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca;

2)

w lit. d i e, przechowuje się imię (imiona) i nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz

obywatelstwo cudzoziemca, datę wydania, numer, serię oraz termin upływu ważności polskiego

dokumentu tożsamości cudzoziemca lub tymczasowego polskiego dokumentu podróży dla

cudzoziemca, a także informacje o wnioskach o wydanie i wymianę oraz decyzjach o odmowie

wydania tych dokumentów;

3)

w lit. f, przechowuje się dane cudzoziemców zobowiązanych do opuszczenia terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz informacje o decyzjach w sprawie zobowiązania do opuszczenia

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

w lit. g, przechowuje się dane cudzoziemców wydalonych z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz informacje o decyzjach w sprawie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

5)

w lit. h, przechowuje się dane osób, którym udzielono zezwolenia na wjazd i pobyt

na podstawie art. 144 ust. 1;

6)

w lit. i, przechowuje się dane osób zatrzymanych w strefie nadgranicznej i doprowadzonych

do granicy.

2.

W rejestrze odcisków linii papilarnych, pobranych od cudzoziemca na podstawie art.

14 ust. 2, zatrzymanego na podstawie art. 101 ust. 1 oraz któremu wydano decyzję o

wydaleniu, umieszcza się podstawę prawną pobrania odcisków linii papilarnych, datę

pobrania odcisków i informacje o kartach daktyloskopijnych lub o pobraniu odcisków

za pomocą urządzenia do elektronicznego pobierania odcisków oraz następujące dane

cudzoziemca

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

obywatelstwo.

3.

W ewidencji zaproszeń przechowuje się dane zapraszającego i cudzoziemca, o których

mowa w art. 16 ust. 2.

Organy, które pobierają odciski linii papilarnych cudzoziemca, są obowiązane do przekazywania

Komendantowi (słownemu Policji danych, o których mowa w art. 126 ust. 2, oraz odcisków

linii papilarnych pobranych za pomocą kart daktyloskopijnych lub urządzenia do elektronicznego

pobierania odcisków.

1.

W wykazie przechowuje się dane cudzoziemca, wobec którego zachodzi którakolwiek z

następujących okoliczności

1)

została wydana ostateczna decyzja o wydaleniu lub decyzja o cofnięciu zezwolenia na

osiedlenie się z przyczyny, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1;

2)

została wydana ostateczna decyzja o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub zawierająca termin opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej decyzja

o cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub o odmowie wydania zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony;

3)

cudzoziemiec został skazany prawomocnym wyrokiem

a)

w Rzeczypospolitej Polskiej za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe,

b)

za granicą za przestępstwo stanowiące zbrodnię pospolitą również w rozumieniu prawa

polskiego;

4)

cudzoziemiec nie wywiązuje się z zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa;

5)

wjazd lub pobyt cudzoziemca są niepożądane ze względu na zobowiązania wynikające z

postanowień ratyfikowanych umów międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską;

6)

wjazd lub pobyt cudzoziemca są niepożądane ze względu na zagrożenie dla obronności

lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego albo mogłyby

naruszyć interes Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W wykazie umieszcza się podstawę prawną i faktyczną wpisu oraz następujące dane cudzoziemca

1)

imię (imiona) i nazwisko (także inne nazwiska w przypadku używania);

2)

nazwisko rodowe;

3)

imiona rodziców;

4)

datę i miejsce urodzenia;

5)

płeć;

6)

obywatelstwo;

7)

miejsce zamieszkania.

3.

Dane cudzoziemca umieszcza się w wykazie na okres

1)

roku od dnia dobrowolnego wyjazdu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie

określonym w decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

zawierającej nakaz wyjazdu w określonym terminie, decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia

na zamieszkanie na czas oznaczony lub decyzji o cofnięciu tego zezwolenia;

2)

3 lat od dnia wykonania decyzji o wydaleniu lub decyzji o cofnięciu zezwolenia na

osiedlenie się;

3)

5 lat od dnia wykonania decyzji o wydaleniu lub decyzji o cofnięciu zezwolenia na

osiedlenie się, w przypadku pokrycia kosztów wydalenia w całości lub części przez

Skarb Państwa;

4)

5 lat od dnia zakończenia wykonania kary odbywanej na podstawie wyroków, o których

mowa w ust. 1 pkt 3;

5)

roku od dnia uregulowania zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa lub od daty,

w której zobowiązania te uległy przedawnieniu;

6)

wynikający z umów międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską, o których

mowa w ust. 1 pkt 5;

7)

do 3 lat w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, z możliwością przedłużenia na

kolejne okresy nieprzekraczające 3 lat.

4.

Dane cudzoziemca wykreśla się z wykazu po upływie okresów, o których mowa w ust. 3.

1.

Wpisu do wykazu, przedłużenia obowiązywania wpisu oraz wykreślenia tego wpisu dokonuje

Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z urzędu lub na wniosek

1)

Ministra Obrony Narodowej;

2)

ministra właściwego do spraw finansów publicznych;

3)

Komendanta Głównego Policji;

4)

Komendanta Głównego Straży Granicznej;

5)

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

6)

Szefa Agencji Wywiadu;

7)

Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej-Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu;

8)

wojewody;

9)

konsula.

2.

Jeżeli Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców nie uwzględni wniosku organu,

o którym mowa w ust. 1, organ ten może zwrócić się z wnioskiem o rozstrzygnięcie sprawy

do ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, minister właściwy do spraw wewnętrznych może

uwzględnić wniosek organu i nakazać Prezesowi Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców

dokonanie wpisu do wykazu, przedłużenie go lub wykreślenie.

1.

Organy administracji rządowej, które posiadają informacje o okolicznościach uzasadniających

wpisanie danych cudzoziemca, o których mowa w art. 128 ust. 1, do wykazu, są obowiązane

do przekazania ich Prezesowi Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców.

2.

Organ, który wydał decyzję o wydaleniu, o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także inną decyzję, w której określił termin

opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany

do przekazania Prezesowi Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców odpisu tej decyzji,

gdy stanie się ostateczna.

3.

Sąd, który skazał cudzoziemca za przestępstwo, o którym mowa w art. 128 ust. 1 pkt

3 lit. a, jest obowiązany do przekazania Prezesowi Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców

odpisu prawomocnego wyroku.

1.

Cudzoziemiec może złożyć wniosek o udzielenie informacji o wpisaniu jego danych osobowych

do wykazu.

2.

Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców jest obowiązany, w terminie 30 dni

od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, do poinformowania cudzoziemca o

wpisaniu jego danych osobowych do wykazu, terminie obowiązywania wpisu, a w przypadkach,

o których mowa w art. 128 ust. 1 pkt 1 i 2, także o tym, na czyj wniosek dokonano

wpisu.

3.

Cudzoziemiec może złożyć wniosek o sprostowanie jego danych osobowych zawartych w

wykazie, jeżeli stwierdzi, że są nieprawdziwe, oraz o wykreślenie z wykazu tych danych,

jeżeli zostały umieszczone w wykazie w wyniku błędu.

4.

Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców informuje cudzoziemca o sposobie

rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w ust. 3.

5.

Do postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1-4, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o zaświadczeniach.

1.

Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców tworzy oraz prowadzi w systemie

teleinformatycznym krajowy zbiór rejestrów, ewidencji i wykazu w sprawach cudzoziemców

o nazwie „System Pobyt”.

2.

System Pobyt składa się z

1)

rejestrów, o których mowa w art. 124 pkt 1 lit. a-h, z wyjątkiem rejestrów prowadzonych

przez konsula;

2)

ewidencji, o której mowa w art. 124 pkt 3;

3)

wykazu, o którym mowa w art. 124 pkt 4;

4)

rejestru w sprawach o nadanie statusu uchodźcy;

5)

rejestru w sprawach o wydalenie osób posiadających status uchodźcy;

6)

rejestru w sprawach o udzielenie azylu;

7)

rejestru w sprawach o udzielenie zgody na pobyt tolerowany;

8)

rejestru w sprawach o udzielenie ochrony czasowej;

9)

rejestrów wniosków, wydanych postanowień i decyzji w sprawach

a)

o wydanie wizy wjazdowej w celu repatriacji,

b)

o udzielenie pomocy repatriantom ze środków budżetu państwa,

c)

o uznanie za repatrianta;

10)

rejestrów wniosków, wydanych postanowień, decyzji i wyroków sądu w sprawach

a)

o udzielenie i przedłużenie zezwolenia na pobyt obywatela Unii Europejskiej i członków

jego rodziny,

b)

o udzielenie i przedłużenie zezwolenia na pobyt czasowy obywatela Unii Europejskiej

i członków jego rodziny;

11)

ewidencji osób ubiegających się o wydanie wizy wjazdowej w celu repatriacji i członków

ich rodzin, nieposiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zapewnionego lokalu mieszkalnego

lub źródła utrzymania.

1.

Dane przetwarzane w Systemie Pobyt oraz w rejestrze odcisków linii papilarnych, pobranych

od cudzoziemca na podstawie art. 14 ust. 2, zatrzymanego na podstawie art. 101 ust.

1 oraz któremu wydano decyzję o wydaleniu, udostępnia się

1)

Komendantowi Głównemu Policji,

2)

Komendantowi Głównemu Straży Granicznej,

3)

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

4)

Szefowi Agencji Wywiadu,

5)

Ministrowi Obrony Narodowej,

6)

ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych,

7)

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych,

8)

Radzie do Spraw Uchodźców,

9)

sądowi,

10)

sądowi administracyjnemu,

11)

prokuratorowi,

12)

wojewodzie,

13)

konsulowi

- w zakresie niezbędnym do realizacji ich ustawowych zadań.

2.

Dane przetwarzane w Systemie Pobyt oraz w rejestrze odcisków linii papilarnych pobranych

od cudzoziemca na podstawie art. 14 ust. 2, zatrzymanego na podstawie art. 101 ust.

1 oraz któremu wydano decyzję o wydaleniu, są udostępniane na pisemny wniosek podmiotu,

o którym mowa w ust. 1, z tym że wniosek o udostępnienie danych przetwarzanych w rejestrze

odcisków linii papilarnych pobranych od cudzoziemca, któremu wydano decyzję o wydaleniu,

może złożyć także Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców.

3.

Dane przetwarzane w Systemie Pobyt oraz dane przetwarzane w rejestrze odcisków linii

papilarnych pobranych od cudzoziemca na podstawie art. 14 ust. 2, zatrzymanego na

podstawie art. 101 ust. 1 oraz któremu wydano decyzję o wydaleniu, można udostępniać,

bez konieczności składania pisemnego wniosku, o którym mowa w ust. 2, za pomocą urządzeń

do teletransmisji danych, podmiotom, o których mowa w ust. 1, które spełniają łącznie

następujące warunki

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w Systemie Pobyt, kto, kiedy, w jakim

celu oraz jakie dane uzyskał;

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie

danych niezgodnie z celem ich uzyskania;

3)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań.

4.

Organ obowiązany do prowadzenia rejestrów i ewidencji, o których mowa w art. 124 pkt

1 lit. a-h i pkt 2 i 3 oraz w art. 132 ust. 2 pkt 4-8, posiada dostęp do danych przetwarzanych

w Systemie Pobyt oraz w rejestrze odcisków linii papilarnych pobranych od cudzoziemca

na podstawie art. 14 ust. 2, zatrzymanego na podstawie art. 101 ust. 1 oraz któremu

wydano decyzję o wydaleniu, w zakresie danych gromadzonych w rejestrach i ewidencji,

które ten organ prowadzi.

5.

Organowi, o którym mowa w ust. 1 pkt 12 i 13, nie udostępnia się danych o podstawie

prawnej i faktycznej wpisu do wykazu.

6.

Dane przetwarzane w Systemie Pobyt udostępnia Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i

Cudzoziemców, a dane przetwarzane w rejestrze odcisków linii papilarnych pobranych

od cudzoziemca na podstawie art. 14 ust. 2, zatrzymanego na podstawie art. 101 ust.

1 oraz od cudzoziemca, któremu wydano decyzję o wydaleniu, Komendant Główny Policji.

Informacje zawarte w Systemie Pobyt mogą być przekazywane za granicę, gdy zezwalają

na to umowy międzynarodowe, którymi jest związana Rzeczpospolita Polska.

1.

Przewoźnik, który drogą powietrzną lub morską przywiózł cudzoziemca do granicy, jest

obowiązany do podjęcia działania dla upewnienia się, że cudzoziemiec zamierzający

wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiada ważny dokument podróży i wizę

wymagane do przekroczenia granicy, o których mowa w art. 13 ust. 1.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także przewoźników wykonujących regularne

przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego.

1.

Przewoźnik, który drogą powietrzną, morską lub lądową przywiózł cudzoziemca do granicy,

jest obowiązany niezwłocznie odwieźć go do kraju, z którego go przywiózł do granicy,

a gdy jest to niemożliwe - do kraju, w którym cudzoziemcowi wystawiono dokument podróży,

na podstawie którego podróżował, lub do każdego innego kraju, który zapewnia, że go

przyjmie, w przypadku gdy

1)

cudzoziemcowi odmówiono wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

cudzoziemcowi podróżującemu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tranzytem władze

państwa docelowego lub graniczącego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odmówiły

wjazdu lub przewoźnik, który miał go przewieźć do tego państwa, odmówił wykonania

przewozu.

2.

Jeżeli okoliczności uniemożliwiają wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik

jest obowiązany na swój koszt zapewnić inny środek transportu w celu niezwłocznego

opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 135 ust. 1, można, w drodze decyzji

1)

nakazać przebywanie w określonym miejscu do czasu opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na koszt przewoźnika;

2)

zakazać opuszczania statku powietrznego lub morskiego;

3)

nakazać opuszczenie terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na pokładzie innego statku

powietrznego lub morskiego niż ten, na którym przybył.

2.

Przewoźnik, o którym mowa w art. 135 ust. 1, pokrywa koszty pobytu cudzoziemca na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu opuszczenia przez niego tego terytorium

tylko wówczas, gdy cudzoziemiec nie posiada dokumentu podróży i wizy lub nie posiada

zezwolenia na wjazd do innego państwa lub na powrót do kraju pochodzenia, jeżeli zezwolenie

takie jest wymagane. W pozostałych przypadkach koszty te ponosi Skarb Państwa.

1.

Na przewoźnika, który drogą powietrzną lub morską przywiózł na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej cudzoziemca nieposiadającego dokumentu podróży i wizy, wymaganych do przekroczenia

granicy, o których mowa w art. 13 ust. 1, lub nieposiadającego zezwolenia na wjazd

do innego państwa lub na powrót do kraju pochodzenia, jeżeli zezwolenie takie jest

wymagane, nakłada się karę administracyjną w wysokości stanowiącej równowartość od

3 000 do 5 000 euro za każdą przywiezioną osobę, z tym że suma kar za jednorazowy

przywóz grupy osób nie może przekroczyć równowartości 500 000 euro.

2.

Przepis ust. 1 dotyczy także przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym

transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego.

3.

Przeliczenia równowartości euro, o której mowa w ust. 1, na złote dokonuje się według

średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski dla tej waluty w dniu wydania

decyzji o nałożeniu kary administracyjnej.

1.

Decyzje w sprawach, o których mowa w art. 137 ust. 1, wydaje właściwy komendant granicznej

placówki kontrolnej Straży Granicznej i nadaje im rygor natychmiastowej wykonalności.

2.

Od decyzji komendanta granicznej placówki kontrolnej Straży Granicznej przysługuje

odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej.

3.

Karę administracyjną, o której mowa w art. 138, na wniosek komendanta granicznej placówki

kontrolnej Straży Granicznej, w której odmówiono cudzoziemcowi wjazdu, nakłada na

przewoźnika, w drodze decyzji, wojewoda właściwy ze względu na siedzibę organu występującego

z wnioskiem.

1.

W przypadku gdy zachowanie cudzoziemca, któremu odmówiono wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, uzasadnia przypuszczenie, że może on spowodować zagrożenie bezpieczeństwa

w międzynarodowej komunikacji lądowej, lotniczej lub morskiej, komendant właściwej

granicznej placówki kontrolnej Straży Granicznej, na wniosek upoważnionego przedstawiciela

przewoźnika i na koszt przewoźnika, zapewnia konwój takiego cudzoziemca.

2.

Koszty konwoju obejmują koszty bezpośrednio związane z przewozem, a także koszty świadczeń

przysługujących konwojentom z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju.

1.

Centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach repatriacji, wjazdu

cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przejazdu przez to terytorium,

pobytu na nim i wyjazdu z niego, nadawania statusu uchodźcy, udzielania cudzoziemcom

azylu, wyrażania zgody na pobyt tolerowany oraz udzielania ochrony czasowej, a także

w sprawach związanych z obywatelstwem polskim, które wynikają z zakresu zadań administracji

rządowej, jest Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, zwany dalej „Prezesem

Urzędu”, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych dla innych organów.

2.

Nadzór nad Prezesem Urzędu sprawuje minister właściwy do spraw wewnętrznych.

1.

Prezes Rady Ministrów powołuje i odwołuje Prezesa Urzędu, na wniosek ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

2.

Na stanowisko Prezesa Urzędu lub jego zastępcy może być powołany obywatel polski,

który łącznie spełnia następujące warunki

1)

zamieszkuje na stałe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

korzysta z pełni praw publicznych;

3)

nie był karany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne;

4)

posiada wyższe wykształcenie.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, na wniosek Prezesa Urzędu, powołuje i odwołuje

zastępców Prezesa Urzędu.

4.

Prezes Urzędu wykonuje swoje zadania przy pomocy Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców,

zwanego dalej „Urzędem”, będącego urzędem administracji rządowej.

5.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w drodze

rozporządzenia, nadaje Urzędowi statut określający jego organizację, kierując się

zakresem zadań Prezesa Urzędu oraz potrzebą zapewnienia sprawnego funkcjonowania Urzędu.

6.

Prezes Urzędu może wykonywać swoje zadania przy pomocy delegatur Urzędu.

7.

W Urzędzie mogą być zatrudniani oddelegowani funkcjonariusze Straży Granicznej, Państwowej

Straży Pożarnej i Policji, na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

1.

Do zadań Prezesa Urzędu należy

1)

wydawanie decyzji i postanowień w pierwszej instancji, w sprawach uregulowanych

a)

w ustawie,

b)

w ustawie z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim

(Dz. U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353 oraz z 2001 r. Nr 42, poz. 475),

c)

w ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji,

d)

w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli nie zostały one przekazane innym organom;

2)

rozpatrywanie odwołań od decyzji i zażaleń na postanowienia wydawane w pierwszej instancji

przez inne organy w sprawach uregulowanych w ustawach, o których mowa w pkt 1, o ile

nie zostały one przekazane innym organom;

3)

dokonywanie analiz dotyczących sytuacji migracyjnej i uchodźczej;

4)

prowadzenie współpracy międzynarodowej w zakresie problemów migracyjnych i uchodźczych;

5)

gromadzenie informacji o krajach pochodzenia imigrantów;

6)

organizowanie i prowadzenie szkoleń w zakresie spraw należących do kompetencji Prezesa

Urzędu uregulowanych w ustawach, o których mowa w pkt 1;

7)

wykonywanie innych zadań uregulowanych w ustawie oraz przepisach odrębnych, w zakresie

niezbędnym do prowadzenia postępowań na podstawie ustaw, o których mowa w pkt 1.

2.

Prezes Urzędu kontroluje wykonywanie przez wojewodów zadań wynikających z ustaw, o

których mowa w ust. 1 pkt 1, w zakresie zgodności ich działania z prawem oraz polityką

w dziedzinie migracji, uchodźstwa i repatriacji.

3.

Prezes Urzędu jest organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do wojewody w sprawach uregulowanych w ustawie.

1.

Prezes Urzędu, w porozumieniu z Komendantem Głównym Straży Granicznej, może zezwolić,

na wniosek konsula, komendanta granicznej placówki kontrolnej Straży Granicznej lub

z urzędu, na wjazd lub pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi,

który nie spełnia warunków dotyczących wjazdu lub pobytu określonych w ustawie, jeżeli

wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej. Do wydawania zezwolenia i samego zezwolenia

nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

2.

Prezes Urzędu przedstawia corocznie do dnia 31 marca ministrowi właściwemu do spraw

wewnętrznych informację o stosowaniu przepisu ust. 1 w roku poprzednim.

Prezes Urzędu używa pieczęci okrągłej z wizerunkiem orła ustalonego według wzoru godła

państwowego.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

administracji publicznej, może, w drodze rozporządzenia, tworzyć i znosić delegatury

Urzędu, określając ich właściwość terytorialną oraz zakres działania, w tym uprawnienia

kierownika delegatury do wydawania, z upoważnienia Prezesa Urzędu, decyzji administracyjnych,

w przypadku uzasadnionym istotnym wzrostem liczby wniosków o nadanie statusu uchodźcy,

o którym mowa w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

Kto zabiera w celu przywłaszczenia lub przywłaszcza sobie dokument podróży, kartę

pobytu, polski dokument podróży dla cudzoziemca, tymczasowy polski dokument podróży

dla cudzoziemca, polski dokument tożsamości cudzoziemca lub takiego dokumentu używa,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

1.

Kto

1)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiadając do tego tytułu prawnego,

2)

na żądanie uprawnionych organów nie okazuje dokumentów i zezwoleń uprawniających go

do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub środków finansowych niezbędnych

do pokrycia kosztów pobytu na tym terytorium,

3)

uchyla się od obowiązku wymiany karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca

lub polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca,

4)

nie wykonuje obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określonego

w decyzji o wydaleniu wydanej na podstawie art. 88 ust. 1,

5)

nie wykonuje obowiązku zgłaszania się w określonych odstępach czasu do organu wskazanego

w decyzji o wydaleniu,

6)

opuszcza miejsce zamieszkania wyznaczone mu w decyzji o wydaleniu,

7)

nie opuszcza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym w decyzji

a)

o odmowie udzielenia lub cofnięciu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony,

b)

o cofnięciu zezwolenia na osiedlenie się,

c)

o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

8)

nie zawiadamia o utracie karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca

lub polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca, w terminie, o którym mowa w art. 79

ust. 1,

9)

nie zwraca znalezionej karty pobytu, polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca lub

polskiego dokumentu tożsamości cudzoziemca w przypadku, gdy wydano mu nową kartę pobytu

lub nowy dokument, w terminie, o którym mowa w art. 79 ust. 2

- podlega karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

3.

Wyrok nakazowy wydany w postępowaniu nakazowym jest natychmiast wykonalny.

W ustawie z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców

(Dz. U. z 1996 r. Nr 54, poz. 245, z późn. zm. w art. 8 w ust. 1 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2)

nabycie nieruchomości przez cudzoziemca zamieszkującego w Rzeczypospolitej Polskiej

co najmniej 5 lat od udzielenia mu zezwolenia na osiedlenie się,

3)

nabycie przez cudzoziemca, będącego małżonkiem obywatela polskiego i zamieszkującego

w Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej 2 lata od udzielenia mu zezwolenia na osiedlenie

się, nieruchomości, które w wyniku nabycia stanowić będą wspólność ustawową małżonków,

”

.

W ustawie z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim

(Dz. U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353 oraz z 2001 r. Nr 42, poz. 475) po art. 17 dodaje się art. 17a w brzmieniu

„

Art. 17a.

1.

W sprawach należących do właściwości wojewody i Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji

i Cudzoziemców organy te mogą zwracać się do komendanta wojewódzkiego Policji, Komendanta

Głównego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu

oraz Szefa Wojskowych Służb Informacyjnych, a w razie potrzeby do innych organów,

o przekazanie informacji niezbędnych dla prowadzonych postępowań.

2.

Organy, do których wojewoda lub Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców

zwrócił się o przekazanie informacji, są obowiązane je udostępnić w zakresie niezbędnym

dla prowadzenia postępowań, w terminie 30 dni.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 2, może być przedłużony

do 3 miesięcy, o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia odpowiednio

wojewodę lub Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców.

”

.

W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1399 oraz z 2003 r. Nr 90, poz. 844 i Nr 113, poz. 1070) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 2 w pkt 4 lit. d otrzymuje brzmienie

„

d)

przestępstw i wykroczeń określonych w ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. Nr 128, poz. 1175) oraz ustawie z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 128, poz. 1176);

”

;

2)

w art. 9e w ust. 1 pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

określonego w art. 147 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach;

”

.

W ustawie z dnia 6 lipca 2001 r. o gromadzeniu, przetwarzaniu i przekazywaniu informacji

kryminalnych

(Dz. U. Nr 110, poz. 1189, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4

a)

w pkt 7 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy „z zastrzeżeniem pkt 8,”,

b)

po pkt 7 dodaje się pkt 8 w brzmieniu

„

8)

Krajowy System Informatyczny - to prowadzona w Krajowym Centrum Informacji Kryminalnych

odrębna baza danych na potrzeby kontroli granicznej, kontroli celnej, kontroli legalności

pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także na potrzeby innych

postępowań prowadzonych na podstawie ustaw.

”

;

2)

po rozdziale 4 dodaje się rozdział 4a w brzmieniu

„

Rozdział 4a

Krajowy System Informatyczny

Art. 37a.

1.

W Krajowym Systemie Informatycznym przetwarzane są dane

1)

cudzoziemców

a)

poszukiwanych w związku z dotyczącym ich wnioskiem o ekstradycję lub wnioskiem o zastosowanie

tymczasowego aresztowania w celu ekstradycji,

b)

których dotyczy wniosek o przekazanie w celu wykonania kary,

c)

zaginionych lub objętych ochroną w związku z toczącym się postępowaniem karnym,

2)

przedmiotów

a)

skradzionych lub zaginionych pojazdów mechanicznych, łodzi i jachtów,

b)

skradzionej lub zaginionej broni, amunicji i materiałów wybuchowych,

c)

skradzionych lub zaginionych dokumentów tożsamości i ich druków,

d)

banknotów zgłoszonych jako poszukiwane.

2.

Dane, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują

1)

imię (imiona) i nazwisko (nazwiska) oraz pseudonim,

2)

datę i miejsce urodzenia,

3)

obywatelstwo,

4)

płeć,

5)

znaki szczególne,

6)

informację, czy dana osoba może być uzbrojona,

7)

informację, czy dana osoba może stosować przemoc,

8)

powód wpisania danych osobowych do Krajowego Systemu Informatycznego,

9)

zalecany sposób postępowania wobec cudzoziemca.

Art. 37b.

1.

Dane w Krajowym Systemie Informatycznym gromadzi, przetwarza i udostępnia Szef Centrum.

2.

Dane z Krajowego Systemu Informatycznego udostępnia się, z zastrzeżeniem ust. 3, w

zakresie niezbędnym do realizacji ustawowych zadań

1)

Ministrowi Obrony Narodowej,

2)

Ministrowi Sprawiedliwości,

3)

ministrowi właściwemu do spraw administracji publicznej,

4)

ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych,

5)

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych,

6)

ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych,

7)

Komendantowi Głównemu Straży Granicznej,

8)

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

9)

Szefowi Agencji Wywiadu,

10)

Prezesowi Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców,

11)

konsulowi,

12)

wojewodzie,

13)

prokuratorowi,

14)

sądowi,

15)

Policji.

3.

Szef Centrum może wyrazić zgodę, w drodze decyzji, na udostępnienie danych zgromadzonych

w Krajowym Systemie Informatycznym organom, o których mowa w ust. 2, za pomocą urządzeń

do teletransmisji danych, bez konieczności składania pisemnego wniosku, jeżeli organy

te spełniają łącznie następujące warunki

1)

posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w Krajowym Systemie Informatycznym,

kto, kiedy, w jakim celu oraz jakie dane lub informacje uzyskał,

2)

posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie

danych lub informacji niezgodnie z celem ich uzyskania,

3)

jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych przez organ zadań.

4.

Organy, o których mowa w ust. 2 pkt 1-12 i 14, są obowiązane do bieżącego przekazywania

do Krajowego Systemu Informatycznego danych, o których mowa w art. 37a.

5.

Administrator danych przetwarzający dane na potrzeby Krajowego Systemu Informatycznego

jest zwolniony z obowiązku informacyjnego, określonego w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 i Nr 153, poz. 1271).

6.

Przetwarzanie danych osobowych w Krajowym Systemie Informatycznym podlega kontroli

Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych.

”

;

3)

po art. 40 dodaje się art. 40a w brzmieniu

„

Art. 40a.

1.

Dane, o których mowa w art. 37a, mogą być przekazywane za granicę na podstawie umów

międzynarodowych, którymi związana jest Rzeczpospolita Polska.

2.

Do Krajowego Systemu Informatycznego można włączyć dane otrzymane od organów państw

obcych.

”

.

W ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. o zasadach i warunkach wjazdu i pobytu obywateli państw

członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. Nr 141, poz. 1180) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przepisy ustawy dotyczące obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków

ich rodzin stosuje się do obywateli państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz

innych państw, które nie należą do Unii Europejskiej, ale na podstawie umów zawartych

z Unią Europejską korzystają ze swobody przepływu osób, oraz do członków ich rodzin.

”

;

2)

w art. 32

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz karty pobytu wydane cudzoziemcom

będącym obywatelami Unii na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o

cudzoziemcach (Dz. U. Nr 128, poz. 1175) zachowują ważność.

2.

Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz karty pobytu wydane na podstawie

przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach członkom rodziny obywateli

Unii, niebędącym obywatelami Unii, zachowują ważność.

”

,

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Wpisy dokonane w rejestrach prowadzonych przez wojewodów na podstawie ustawy z dnia

13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, dotyczące wniosków o udzielenie zezwolenia na

zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcom będącym obywatelami Unii i wydanych w

tych sprawach decyzji, pozostają w tych rejestrach.

”

.

1.

Cudzoziemcowi, którego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu wejścia

w życie ustawy jest nielegalny i przebywającemu na tym terytorium nieprzerwanie co

najmniej od dnia 1 stycznia 1997 r., który złoży w terminie do dnia 31 grudnia 2003 r.

wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wojewoda właściwy

ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca udzieli mu tego zezwolenia, na okres 1 roku,

jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo

bezpieczeństwa i porządku publicznego albo obciążenia dla budżetu państwa oraz nie

naruszy interesu Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem że cudzoziemiec

1)

wskaże lokal mieszkalny, w którym zamierza przebywać i przedstawi tytuł prawny do

jego zajmowania oraz

2)

posiada przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze zatrudnienia go lub powierzenia mu

wykonywania innej pracy zarobkowej, lub pełnienia funkcji w zarządach osób prawnych

prowadzących działalność gospodarczą, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane,

lub

3)

posiada dochody lub mienie wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania i leczenia

swojego i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu, bez potrzeby korzystania

ze wsparcia materialnego ze środków pomocy społecznej przez okres 1 roku.

2.

Do ustalenia, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany,

stosuje się art. 64 ust. 6.

3.

Cudzoziemcowi, który złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas

oznaczony, oraz osobom objętym wnioskiem, wojewoda wydaje wizę pobytową na okres do

zakończenia postępowania w pierwszej instancji w sprawie udzielenia zezwolenia na

zamieszkanie na czas oznaczony.

4.

Przed wydaniem decyzji o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi,

którego dane znajdują się w wykazie, wojewoda jest obowiązany zwrócić się o przekazanie

informacji w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy pobyt cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa

albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego także do Prezesa Urzędu.

5.

W decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony określa

się termin, w którym cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej. Do decyzji tej stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu w sprawie

zobowiązania do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

6.

W przypadku gdy cudzoziemiec opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie

określonym w decyzji, o której mowa w ust. 5, jego danych nie umieszcza się w wykazie,

chyba że wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony

bezpieczeństwa i porządku publicznego.

1.

Jeżeli cudzoziemiec, przebywający nielegalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, zgłosi ten fakt organowi Straży

Granicznej lub Policji i opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie określonym

w decyzji, na podstawie której zostanie zobowiązany do opuszczenia tego terytorium,

jego danych nie umieszcza się w wykazie.

2.

Do wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 97 i 98.

1.

Karty pobytu, dokumenty, zezwolenia i wizy wydane na podstawie dotychczasowych przepisów

zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do kart pobytu i dokumentów wydanych cudzoziemcowi,

do którego stosuje się przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

3.

Blankiety zaproszenia, w których czas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

osoby zapraszanej jest określony liczbą dni, mogą być stosowane do dnia 30 października

2003 r.

4.

Zaproszenia wystawione na blankietach, o których mowa w ust. 3, zachowują ważność

do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, nie

dłużej jednak niż do końca okresu ich ważności.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o osobach posiadających kartę czasowego

pobytu lub kartę stałego pobytu, należy przez to rozumieć osoby, którym udzielono

odpowiednio zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub zezwolenia na osiedlenie

się.

1.

Do postępowań administracyjnych wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, które

nie zostały zakończone do tego dnia decyzją ostateczną, stosuje się

1)

w sprawach wiz, do zakończenia postępowania w drugiej instancji - przepisy dotychczasowe;

2)

w sprawach zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony i zezwoleń na osiedlenie się

- przepisy niniejszej ustawy;

3)

w sprawach o zobowiązanie cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

o wydalenie i w sprawach kar dla przewoźników - przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem

art. 138 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

w pozostałych postępowaniach - przepisy niniejszej ustawy.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony

wydanych cudzoziemcom, w stosunku do których zachodziły okoliczności, o których mowa

w art. 17 ust. 2 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 127, poz. 1400, z późn. zm..

Dane cudzoziemców, zgromadzone w wykazie na podstawie dotychczasowych przepisów, przechowuje

się przez okres, na jaki zostały w nim zamieszczone.

1.

Rejestry utworzone na podstawie ustawy, przez 3 lata od dnia wejścia w życie ustawy

mogą być prowadzone w innej formie niż system teleinformatyczny.

2.

Organy prowadzące rejestry, o których mowa w art. 124 pkt 1, są obowiązane do wzajemnego

przekazywania danych przetwarzanych w prowadzonych przez siebie rejestrach.

3.

Prezes Urzędu zapewnia prawidłowe udostępnianie danych przetwarzanych w rejestrach,

o których mowa w art. 124 pkt 1.

Wpisy do rejestrów prowadzonych na podstawie dotychczasowych przepisów z dniem wejścia

w życie ustawy stają się wpisami do rejestrów prowadzonych na podstawie niniejszej

ustawy.

Szef Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych utworzy Krajowy System Informatyczny

do dnia 30 czerwca 2004 r.

Zadania określone w art. 95 ust. 3 do dnia 31 grudnia 2003 r. wykonuje komendant wojewódzki

Policji właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień przewidzianych w ustawie,

nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, zachowują

moc przepisy dotychczasowe.

1.

Przepisy art. 3 pkt 2, art. 32 ust. 3, art. 57 ust. 4 oraz art. 135-140 w zakresie

dotyczącym przewoźników lądowych stosuje się od dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą

Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

2.

Przepisy art. 27 ust. 3, art. 47 i 51 ust. 3 i 4 tracą moc z dniem uzyskania przez

Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2001 r. Nr 127, poz. 1400, z 2002 r. Nr 41, poz. 365, Nr 74, poz. 676, Nr 81, poz. 731, Nr 89, poz. 804, Nr 141, poz. 1180 i Nr 153, poz. 1271 oraz z 2003 r. Nr 97, poz. 894 i Nr 101, poz. 942);

2)

ustawa z dnia 11 kwietnia 2001 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz o zmianie

niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 42, poz. 475 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 81, poz. 731).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2003 r., z wyjątkiem art. 50 ust. 3 i 4,

art. 51 ust. 3 i art. 162, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.