Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

Ustawa określa

1)

zasady zawierania i wykonywania umów obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej rolników z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego i obowiązkowego ubezpieczenia

budynków wchodzących w skład gospodarstwa rolnego od ognia i innych zdarzeń losowych,

2)

sposób kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umów ubezpieczeń, o których mowa w pkt

1, oraz konsekwencje niespełnienia tego obowiązku,

3)

podstawowe zasady, jakim powinny odpowiadać inne, niż określone w pkt 1, umowy ubezpieczeń

obowiązkowych,

4)

zadania i zasady działania Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego i Polskiego Biura

Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Określenia użyte w ustawie oznaczają

1)

biuro narodowe - organizację zakładów ubezpieczeń na terytorium danego państwa, które

prowadzą działalność ubezpieczeniową w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej

posiadaczy pojazdów mechanicznych;

2)

budynek wchodzący w skład gospodarstwa rolnego - obiekt budowlany o powierzchni powyżej

20 mart. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, z późn. zm., będący w posiadaniu rolnika;

3)

centralna ewidencja pojazdów - centralną ewidencję pojazdów określoną w art. 80a-80e ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515);

4)

gospodarstwo rolne - obszar użytków rolnych, gruntów pod stawami oraz sklasyfikowanych

jako użytki rolne gruntów pod zabudowaniami, przekraczający łącznie powierzchnię 1,0

ha, jeżeli podlega on w całości lub części opodatkowaniu podatkiem rolnym, a także

obszar takich użytków i gruntów, niezależnie od jego powierzchni, jeżeli jest prowadzona

na nim produkcja rolna, stanowiąca dział specjalny w rozumieniu przepisów o podatku

dochodowym od osób fizycznych;

5)

komisja do rozpatrywania roszczeń - komisję do rozpatrywania roszczeń z tytułu szkód

wyrządzonych przez wojska obce, powołaną przez Ministra Obrony Narodowej na podstawie

ustawy z dnia 23 września 1999 r. o zasadach pobytu wojsk obcych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz zasadach ich przemieszczania się przez to terytorium

(Dz. U. Nr 93, poz. 1063 oraz z 2003 r. Nr 60, poz. 536);

6)

organ nadzoru - Komisję Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych określoną w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o nadzorze ubezpieczeniowym i emerytalnym oraz Rzeczniku

Ubezpieczonych

(Dz. U. Nr 124, poz. 1153);

7)

organ odszkodowawczy - organ odpowiedzialny za zaspokajanie roszczeń poszkodowanych

z tytułu umów ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1, wynikających

ze zdarzeń, które zaistniały na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej

innego niż miejsce zamieszkania poszkodowanego oraz na terytorium państw trzecich,

i powstałych w związku z ruchem pojazdów mechanicznych ubezpieczonych i zarejestrowanych

w państwie członkowskim Unii Europejskiej;

8)

ośrodek informacji - ośrodek gromadzący informacje o umowach obowiązkowego ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych oraz informacje o reprezentantach

do spraw roszczeń ustanowionych przez zakłady ubezpieczeń;

9)

państwo trzecie - państwo niebędące państwem członkowskim Unii Europejskiej, którego

biuro narodowe jest Członkiem Systemu Zielonej Karty;

10)

pojazd mechaniczny

a)

pojazd samochodowy, ciągnik rolniczy, motorower i przyczepę określone w przepisach

ustawy - Prawo o ruchu drogowym,

b)

pojazd wolnobieżny w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym, z wyłączeniem

pojazdów wolnobieżnych będących w posiadaniu rolników posiadających gospodarstwo rolne

i użytkowanych w związku z posiadaniem tego gospodarstwa;

11)

pojazd historyczny

a)

pojazd zabytkowy w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym,

b)

pojazd wpisany do księgi inwentarza muzealiów zgodnie z przepisami dotyczącymi ewidencjonowania

dóbr kultury w muzeach,

c)

pojazd mający co najmniej 40 lat,

d)

pojazd mający co najmniej 25 lat i uznany przez uprawnionego rzeczoznawcę samochodowego

za pojazd unikatowy lub mający szczególne znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji;

12)

rolnik - osobę fizyczną, w której posiadaniu lub współposiadaniu jest gospodarstwo

rolne;

13)

trzęsienie ziemi - naturalny, krótki i gwałtowny wstrząs (lub ich serię) gruntu, powstały

pod powierzchnią ziemi i rozchodzący się w postaci fal sejsmicznych od ośrodka (epicentrum),

znajdującego się na powierzchni, gdzie drgania są najsilniejsze; przy określaniu siły

trzęsienia ziemi używa się skali magnitud (skala Richtera);

14)

ubezpieczenie graniczne - ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów

mechanicznych, obejmujące okres 30 dni od dnia przekroczenia granicy Rzeczypospolitej

Polskiej, którego umowa jest zawierana z zakładem ubezpieczeń na granicy Rzeczypospolitej

Polskiej w przypadku, gdy posiadacz pojazdu mechanicznego zarejestrowanego za granicą,

wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie posiada ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych;

15)

Jednolite Porozumienie między Biurami Narodowymi - Regulamin Wewnętrzny - regulamin

przyjęty dnia 30 maja 2002 r. przez Zgromadzenie Ogólne Rady Biur określający wzajemne

stosunki między biurami narodowymi;

16)

sygnatariusz Jednolitego Porozumienia między Biurami Narodowymi - biuro narodowe,

które zawarło umowę dotyczącą zaspokajania roszczeń wynikających z międzynarodowego

ruchu pojazdów mechanicznych, zgodnie z postanowieniami Jednolitego Porozumienia między

Biurami Narodowymi - Regulaminu Wewnętrznego;

17)

Zielona Karta - międzynarodowy certyfikat ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej

posiadaczy pojazdów mechanicznych, wystawiony w imieniu biura narodowego.

1.

Ubezpieczeniem obowiązkowym jest ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej podmiotu

lub ubezpieczenie mienia, jeżeli ustawa lub ratyfikowana przez Rzeczpospolitą Polską

umowa międzynarodowa nakłada obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia.

2.

Jeżeli ryzyko objęte obowiązkowym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej, w rozumieniu

przepisów ustawy, jest umiejscowione w państwie członkowskim Unii Europejskiej, do

tego ubezpieczenia stosuje się przepisy ustawy.

Ubezpieczeniami obowiązkowymi są

1)

ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody

powstałe w związku z ruchem tych pojazdów, zwane dalej „ubezpieczeniem OC posiadaczy

pojazdów mechanicznych”;

2)

ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej rolników z tytułu posiadania gospodarstwa

rolnego, zwane dalej „ubezpieczeniem OC rolników”;

3)

ubezpieczenie budynków wchodzących w skład gospodarstwa rolnego od ognia i innych

zdarzeń losowych, zwane dalej „ubezpieczeniem budynków rolniczych”;

4)

ubezpieczenia wynikające z przepisów odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych ratyfikowanych

przez Rzeczpospolitą Polską, nakładających na określone podmioty obowiązek zawarcia

umowy ubezpieczenia.

1.

Ubezpieczający zawiera umowę ubezpieczenia obowiązkowego z wybranym zakładem ubezpieczeń,

wykonującym działalność ubezpieczeniową w zakresie tego ubezpieczenia.

2.

Zakład ubezpieczeń posiadający zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe nie może odmówić zawarcia umowy ubezpieczenia

obowiązkowego.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określa, w drodze rozporządzenia,

rodzaj i zakres dokumentu potwierdzającego spełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia

obowiązkowego, uwzględniając w szczególności rodzaj ubezpieczenia obowiązkowego.

Umowę ubezpieczenia obowiązkowego zawartą z naruszeniem przepisów ustawy oraz odrębnych

ustaw lub umów międzynarodowych wprowadzających obowiązek ubezpieczenia uważa się

za zawartą zgodnie z tymi przepisami, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 1.

Umowa ubezpieczenia obowiązkowego określa sumę gwarancyjną lub sumę ubezpieczenia

stanowiącą górną granicę odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń.

1.

Taryfy oraz wysokość składek ubezpieczeniowych za ubezpieczenia obowiązkowe ustala

zakład ubezpieczeń.

2.

Zakład ubezpieczeń przedstawia organowi nadzoru informacje o taryfach składek ubezpieczeniowych

za ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 1-3, i podstawach ich ustalania.

3.

Informacja, o której mowa w ust. 2, powinna zawierać w szczególności analizę szkodowości

oraz kosztów obsługi ubezpieczenia uzasadniającą wprowadzenie każdorazowej zmiany

w taryfie.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Adwokackiej oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego,

o którym mowa w art. 8a, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę

gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres

realizowanych zadań.

1.

Umowa ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej obejmuje odpowiedzialność

cywilną podmiotu objętego obowiązkiem ubezpieczenia za szkody wyrządzone czynem niedozwolonym

oraz wynikłe z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, o ile nie sprzeciwia

się to ustawie lub właściwości (naturze) danego rodzaju stosunków.

2.

Umowa ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej obejmuje również szkody

wyrządzone umyślnie lub w wyniku rażącego niedbalstwa ubezpieczającego lub osób, za

które ponosi on odpowiedzialność, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w ustawie lub

w umowie międzynarodowej.

1.

Obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej uważa się za spełniony,

jeżeli umowa została zawarta zgodnie z przepisami ustawy albo odrębnych ustaw lub

umów międzynarodowych wprowadzających obowiązek ubezpieczenia, z sumą gwarancyjną

nie niższą niż minimalna suma gwarancyjna ustalona dla danego ubezpieczenia.

2.

Ustalenia spełnienia lub nieistnienia obowiązku ubezpieczenia można dochodzić przed

sądem powszechnym.

Obowiązkowymi ubezpieczeniami, o których mowa w art. 4 pkt 4, jest objęta odpowiedzialność

cywilna podmiotów objętych ubezpieczeniem za szkody wyrządzone przy wykonywaniu czynności,

wykonywaniu zawodu albo prowadzeniu działalności lub będące następstwem wad produktu,

określona w ustawie wprowadzającej dany obowiązek lub umowie międzynarodowej ratyfikowanej

przez Rzeczpospolitą Polską.

1.

Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń trwa przez okres wskazany w umowie i kończy się

z upływem ostatniego dnia tego okresu, z zastrzeżeniem wyjątków określonych w ustawie.

2.

W przypadku opłacania składki ubezpieczeniowej w ratach, niezapłacenie przez ubezpieczonego

lub ubezpieczającego raty składki w terminie oznaczonym przez zakład ubezpieczeń nie

powoduje ustania odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń.

1.

Zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie lub świadczenie z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego

na podstawie uznania roszczenia uprawnionego z umowy ubezpieczenia w wyniku własnych

ustaleń, zawartej z nim ugody lub prawomocnego orzeczenia sądu.

2.

W obowiązkowych ubezpieczeniach odpowiedzialności cywilnej odszkodowanie wypłaca się

w granicach odpowiedzialności cywilnej podmiotów objętych ubezpieczeniem, nie wyżej

jednak niż do wysokości sumy gwarancyjnej ustalonej w umowie.

3.

W obowiązkowych ubezpieczeniach mienia odszkodowanie wypłaca się w kwocie odpowiadającej

wysokości szkody, nie większej jednak od sumy ubezpieczenia ustalonej w umowie.

1.

Zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia

przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie.

2.

W przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych

do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało

się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy

zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później

jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie

odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego

się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie, o którym mowa w ust. 1, zakład

ubezpieczeń zawiadamia na piśmie uprawnionego o przyczynach niemożności zaspokojenia

jego roszczeń w całości lub w części, jak również o przypuszczalnym terminie zajęcia

ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłaca bezsporną

część odszkodowania.

3.

Jeżeli odszkodowanie nie przysługuje lub przysługuje w innej wysokości niż określona

w zgłoszonym roszczeniu, zakład ubezpieczeń informuje o tym na piśmie osobę występującą

z roszczeniem w terminie, o którym mowa w ust. 1 albo 2, wskazując na okoliczności

oraz podstawę prawną uzasadniającą całkowitą lub częściową odmowę wypłaty odszkodowania,

jak również na przyczyny, dla których odmówił wiarygodności okolicznościom dowodowym

podniesionym przez osobę zgłaszającą roszczenie. Pismo zakładu ubezpieczeń powinno

zawierać pouczenie o możliwości dochodzenia roszczeń na drodze sądowej.

4.

Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1 albo 2, zakład ubezpieczeń nie ustali ważności

umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, osoby odpowiedzialnej

za szkodę, właściwy do wypłaty odszkodowania jest Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny,

na zasadach określonych w rozdziale 7. W przypadku ustalenia przez Ubezpieczeniowy

Fundusz Gwarancyjny odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń, Ubezpieczeniowy Fundusz

Gwarancyjny dochodzi od tego zakładu ubezpieczeń zwrotu wypłaconego odszkodowania.

5.

Zakład ubezpieczeń ma obowiązek udostępnić poszkodowanemu lub uprawnionemu informacje

i dokumenty, które miały wpływ na ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń

i wysokość odszkodowania. Osoby te mogą żądać pisemnego potwierdzenia przez zakład

ubezpieczeń przekazanych informacji bądź umożliwienia wykonania i potwierdzenia przez

zakład ubezpieczeń kopii udostępnionych dokumentów, przy czym koszty dokonania wymienionych

czynności obciążają osobę, która żąda tych czynności.

1.

W granicach sumy gwarancyjnej ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej

lub w granicach sumy ubezpieczenia obowiązkowego ubezpieczenia mienia zakład ubezpieczeń

jest obowiązany zwrócić ubezpieczającemu, uzasadnione okolicznościami zdarzenia, koszty

poniesione w celu zapobieżenia zwiększeniu szkody.

2.

W granicach sumy gwarancyjnej ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej

zakład ubezpieczeń jest obowiązany zwrócić ubezpieczającemu niezbędne koszty obrony

w postępowaniu karnym i koszty zastępstwa prawnego w postępowaniu cywilnym, podjętych

na polecenie lub za zgodą zakładu ubezpieczeń.

1.

W razie zaistnienia zdarzenia objętego ubezpieczeniem obowiązkowym, o którym mowa

w art. 4 pkt 1-3, osoba uczestnicząca w nim, z uwzględnieniem ust. 2, jest obowiązana

do

1)

przedsięwzięcia wszystkich środków w celu zapewnienia bezpieczeństwa w miejscu zdarzenia,

starania się o złagodzenie skutków zdarzenia oraz zapewnienia pomocy lekarskiej poszkodowanym,

jak również w miarę możliwości zabezpieczenia mienia osób poszkodowanych;

2)

zapobieżenia, w miarę możliwości, zwiększeniu się szkody;

3)

niezwłocznego powiadomienia Policji o zdarzeniu, a w szczególności o wypadku z ofiarami

w ludziach, o wypadku powstałym w okolicznościach nasuwających przypuszczenie, że

zostało popełnione przestępstwo, w szczególności przestępstwo drogowe lub zagrażające

bezpieczeństwu uczestnikom ruchu drogowego.

2.

W przypadku zaistnienia zdarzenia objętego ubezpieczeniem obowiązkowym, o którym mowa

w art. 4 pkt 1-3, uczestnicząca w nim osoba objęta tym ubezpieczeniem jest ponadto

obowiązana do

1)

udzielenia pozostałym uczestnikom zdarzenia niezbędnych informacji koniecznych do

identyfikacji zakładu ubezpieczeń, łącznie z podaniem danych dotyczących zawartej

umowy ubezpieczenia;

2)

niezwłocznego powiadomienia o zdarzeniu zakładu ubezpieczeń, udzielając mu niezbędnych

wyjaśnień i przekazując posiadane informacje.

3.

Osoba, której odpowiedzialność jest objęta ubezpieczeniem obowiązkowym, a także osoba

występująca z roszczeniem, powinny przedstawić zakładowi ubezpieczeń, Ubezpieczeniowemu

Funduszowi Gwarancyjnemu lub Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli Komunikacyjnych posiadane

dowody dotyczące zdarzenia i szkody oraz ułatwić im ustalenie okoliczności zdarzenia

i rozmiaru szkód, jak również udzielić pomocy w dochodzeniu przez zakład ubezpieczeń,

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny lub Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

roszczeń przeciwko sprawcy szkody.

Jeżeli osoba objęta ubezpieczeniem obowiązkowym odpowiedzialności cywilnej lub osoba

występująca z roszczeniem, z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa, nie dopełniły

obowiązków wymienionych w art. 16, a miało to wpływ na ustalenie istnienia lub zakresu

ich odpowiedzialności cywilnej bądź też na zwiększenie rozmiarów szkody, zakład ubezpieczeń

może dochodzić od tych osób zwrotu części wypłaconego uprawnionemu odszkodowania lub

ograniczyć wypłacane tym osobom odszkodowanie. Ciężar udowodnienia faktów, uzasadniających

zwrot zakładowi ubezpieczeń części odszkodowania lub ograniczenia odszkodowania, spoczywa

na zakładzie ubezpieczeń.

1.

Zawiadomienia i oświadczenia, które w związku z umową ubezpieczenia obowiązkowego,

o którym mowa w art. 4 pkt 1-3, są składane przez strony tej umowy, powinny być sporządzane

na piśmie i doręczane za potwierdzeniem odbioru lub przesyłane listem poleconym.

2.

Jeżeli posiadacz pojazdu mechanicznego, rolnik lub posiadacz budynku zmienił adres

bądź siedzibę i nie zawiadomił o tym zakładu ubezpieczeń, zawiadomienia lub oświadczenia,

skierowane przez zakład ubezpieczeń listem poleconym, na ostatni adres bądź siedzibę

posiadacza pojazdu mechanicznego, rolnika lub posiadacza budynku, wywierają skutki

prawne od chwili, w której doszłyby do niego, gdyby nie zmienił adresu bądź siedziby.

1.

Poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności

cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. O zgłoszonym

roszczeniu zakład ubezpieczeń powiadamia niezwłocznie ubezpieczonego.

2.

Poszkodowany może dochodzić roszczeń bezpośrednio od Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego

w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 1 i 2.

3.

Poszkodowany może dochodzić roszczeń bezpośrednio od Polskiego Biura Ubezpieczycieli

Komunikacyjnych w przypadkach, o których mowa w art. 123 pkt 1, 2 i 5.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Notarialnej oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym

mowa w art. 19a, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,

biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych

zadań.

1.

Powództwo o roszczenie wynikające z umów ubezpieczeń obowiązkowych lub obejmujące

roszczenia z tytułu tych ubezpieczeń można wytoczyć bądź według przepisów o właściwości

ogólnej, bądź przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby poszkodowanego

lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia.

2.

W postępowaniu sądowym o naprawienie szkody objętej ubezpieczeniem obowiązkowym odpowiedzialności

cywilnej jest niezbędne przypozwanie zakładu ubezpieczeń. Zasadę tę stosuje się do

Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego i Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

1.

Zaspokojenie lub uznanie przez osobę objętą ubezpieczeniem obowiązkowym odpowiedzialności

cywilnej, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, roszczenia o naprawienie wyrządzonej przez

nią szkody nie ma skutków prawnych względem zakładu ubezpieczeń lub Polskiego Biura

Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, które nie wyraziły na to uprzednio zgody.

2.

Uznanie roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej przez osobę, o której mowa w art.

98 ust. 1 pkt 2, nie ma skutków prawnych względem Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego,

który nie wyraził na to uprzednio zgody.

1.

Do umów ubezpieczenia obowiązkowego, w sprawach nieuregulowanych w ustawie, stosuje

się przepisy Kodeksu cywilnego.

2.

W odniesieniu do umów ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 4, szczegółowy

zakres ubezpieczenia, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę

gwarancyjną określają odrębne przepisy.

3.

Zasady kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o

którym mowa w art. 4 pkt 4, oraz konsekwencje jego niespełnienia określają odrębne

ustawy lub umowy międzynarodowe wprowadzające obowiązek ubezpieczenia.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Radców Prawnych oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego,

o którym mowa w art. 22

1.

Posiadacz pojazdu mechanicznego jest obowiązany zawrzeć umowę obowiązkowego ubezpieczenia

OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem posiadanego

przez niego pojazdu.

2.

Przepisy dotyczące obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych

stosuje się także do posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, przed jego

rejestracją, jak również do posiadacza lub kierującego pojazdem zarejestrowanym za

granicą, niedopuszczonym do ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz do

posiadacza lub kierującego pojazdem historycznym, od chwili wprowadzenia tych pojazdów

do ruchu.

1.

Członkowie sił zbrojnych państw obcych oraz ich personel cywilny, będący posiadaczami

pojazdów mechanicznych sił zbrojnych tych państw i przebywający na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w ramach umów międzynarodowych ratyfikowanych w trybie art. 89 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, nie są obowiązani do zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w

art. 4 pkt 1.

2.

Poszkodowany z tytułu szkód wyrządzonych przez podmioty, o których mowa w ust. 1,

może dochodzić roszczeń bezpośrednio od komisji do rozpatrywania roszczeń.

1.

Komornik jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej

za szkody, które mogą zostać wyrządzone w związku z jego działalnością egzekucyjną,

a w przypadku gdy komornik zatrudnia pracowników, również do zawarcia umowy ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za szkody, które mogą zostać wyrządzone działaniem jego

pracowników w związku z postępowaniem egzekucyjnym.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym

mowa w ust. 1, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,

biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych

zadań.

1.

Ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmuje zdarzenia powstałe na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmuje, na zasadzie wzajemności,

również zdarzenia powstałe na terytoriach państw, których biura narodowe są sygnatariuszami

Jednolitego Porozumienia między Biurami Narodowymi - Regulaminu Wewnętrznego.

Umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zawiera się na okres 12 miesięcy,

z zastrzeżeniem art. 27.

1.

Umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych na czas krótszy niż 12 miesięcy,

zwaną dalej „umową ubezpieczenia krótkoterminowego”, można zawrzeć, jeżeli pojazd

mechaniczny jest

1)

zarejestrowany na stałe, w przypadkach określonych w ust. 2;

2)

zarejestrowany czasowo;

3)

zarejestrowany za granicą;

4)

pojazdem wolnobieżnym określonym w art. 2 pkt 10 lit. b;

5)

pojazdem historycznym.

2.

Umowę ubezpieczenia krótkoterminowego na czas nie krótszy niż 30 dni, w odniesieniu

do pojazdów mechanicznych zarejestrowanych na stałe, może zawrzeć podmiot prowadzący

działalność gospodarczą polegającą na pośredniczeniu w kupnie i sprzedaży pojazdów

mechanicznych w zakresie pojazdów przeznaczonych do kupna lub sprzedaży lub polegającą

na kupnie i sprzedaży pojazdów mechanicznych.

3.

Umowę ubezpieczenia krótkoterminowego, w odniesieniu do pojazdów mechanicznych zarejestrowanych

czasowo, zawiera się na czas nie krótszy niż okres tej rejestracji, określony w decyzji

starosty właściwego ze względu na miejsce zamieszkania właściciela pojazdu mechanicznego,

nie krótszy jednak niż 30 dni.

4.

Umowę ubezpieczenia krótkoterminowego, w odniesieniu do pojazdów wolnobieżnych określonych

w art. 2 pkt 10 lit. b, można zawrzeć na czas nie krótszy niż 3 miesiące.

5.

Umowę ubezpieczenia krótkoterminowego, w odniesieniu do pojazdów historycznych, można

zawrzeć na czas nie krótszy niż 30 dni.

6.

Umowę ubezpieczenia granicznego, w odniesieniu do pojazdów mechanicznych zarejestrowanych

za granicą, w przypadku określonym w art. 29 ust. 1 pkt 3 zawiera się na okres 30

dni.

1.

Jeżeli posiadacz pojazdu mechanicznego nie później niż na jeden dzień przed upływem

okresu 12 miesięcy, na który umowa ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych

została zawarta, nie powiadomi na piśmie zakładu ubezpieczeń o jej wypowiedzeniu,

uważa się, że została zawarta następna umowa na kolejne 12 miesięcy, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Zawarcie następnej umowy nie następuje, pomimo braku powiadomienia, o którym mowa

w ust. 1, jeżeli

1)

nie została opłacona w całości określona w umowie składka za mijający okres 12 miesięcy

lub w przypadku cofnięcia zakładowi ubezpieczeń zezwolenia na wykonywanie działalności

ubezpieczeniowej w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych

albo

2)

w przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń, ogłoszenia lub zarządzenia likwidacji

zakładu ubezpieczeń albo oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub umorzenia postępowania

upadłościowego, w przypadku, o którym mowa w art. 98 ust. 2.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń kończy

się z upływem okresu 12 miesięcy, z uwzględnieniem art. 33.

1.

Posiadacz pojazdu jest obowiązany zawrzeć umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów

mechanicznych

1)

najpóźniej w dniu rejestracji pojazdu mechanicznego, z wyjątkiem pojazdów historycznych;

2)

przed wprowadzeniem do ruchu pojazdów, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. b, oraz

pojazdów historycznych;

3)

przed przekroczeniem granicy, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym

wprowadzanym do ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie posiada ubezpieczenia

OC posiadaczy pojazdów mechanicznych;

4)

przed wprowadzeniem do ruchu pojazdów, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. a, które

nie zostały zarejestrowane;

5)

przed wprowadzeniem do ruchu pojazdów, o których mowa w art. 2 pkt 10 lit. b, oraz

pojazdów historycznych, które nie zostały dopuszczone do ruchu;

6)

przed wprowadzeniem do ruchu pojazdów zarejestrowanych za granicą, niedopuszczonych

do ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

najpóźniej w dniu ustania odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń w przypadku określonym

w art. 28 ust. 3;

8)

najpóźniej w dniu rozwiązania się dotychczasowej umowy w przypadkach określonych w

art. 31 ust. 1 i 4.

2.

Jeżeli umowa ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest zawierana przed

rejestracją pojazdu, o którym mowa w art. 2 pkt 10 lit. a, posiadacz pojazdu mechanicznego,

na żądanie zakładu ubezpieczeń, jest obowiązany przedstawić zaświadczenie o pozytywnym

wyniku badania technicznego tego pojazdu lub wyciąg ze świadectwa homologacji albo

odpis decyzji zwalniającej z konieczności uzyskania homologacji na dany pojazd mechaniczny.

3.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 2, pojazd mechaniczny, w terminie 30 dni

od dnia zawarcia umowy, nie został zarejestrowany, każda ze stron może odstąpić od

umowy, powiadamiając o tym na piśmie drugą stronę umowy.

1.

Z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zakład

ubezpieczeń uiszcza opłatę ewidencyjną w wysokości równowartości w złotych 1,0 euro

ustalanej przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski

obowiązującego w dniu zawarcia umowy.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi przychód środka specjalnego utworzonego na

podstawie odrębnych przepisów, będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw

administracji publicznej.

1.

W razie zbycia pojazdu mechanicznego, którego posiadacz zawarł umowę ubezpieczenia

OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, na nabywcę pojazdu przechodzą prawa i obowiązki

zbywcy wynikające z tej umowy. Umowa ubezpieczenia ulega rozwiązaniu z upływem okresu,

na który została zawarta, chyba że nabywca wypowie ją przed upływem 30 dni od dnia

nabycia pojazdu mechanicznego. W przypadku wypowiedzenia umowy, rozwiązuje się ona

z upływem 30 dni następujących po dniu nabycia pojazdu mechanicznego.

2.

W razie niewypowiedzenia przez nabywcę pojazdu umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów

mechanicznych w terminie określonym w ust. 1, zakład ubezpieczeń dokonuje ponownej

kalkulacji należnej składki z tytułu udzielanej ochrony ubezpieczeniowej, poczynając

od dnia zbycia pojazdu, z uwzględnieniem zniżek przysługujących nabywcy oraz zwyżek

go obciążających, w ramach obowiązującej taryfy składek.

3.

W razie nabycia pojazdu mechanicznego zarejestrowanego, którego zbywca wbrew obowiązkowi

nie zawarł umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, nabywca jest

obowiązany zawrzeć umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w dniu

nabycia pojazdu mechanicznego.

4.

W razie zawarcia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przez posiadacza

pojazdu mechanicznego niebędącego właścicielem tego pojazdu, prawa i obowiązki tego

posiadacza, wynikające z zawartej umowy ubezpieczenia, przechodzą na właściciela pojazdu

mechanicznego z chwilą, gdy posiadacz utracił posiadanie tego pojazdu na rzecz właściciela.

Umowa ubezpieczenia ulega rozwiązaniu z upływem okresu, na który została zawarta,

chyba że właściciel pojazdu mechanicznego wypowie ją przed upływem 30 dni od dnia

przejścia posiadania pojazdu na rzecz właściciela. W razie wypowiedzenia umowy, rozwiązuje

się ona z upływem 30 dni od dnia przejścia posiadania pojazdu mechanicznego na rzecz

właściciela.

5.

W razie niewypowiedzenia przez właściciela pojazdu umowy ubezpieczenia OC posiadaczy

pojazdów mechanicznych w terminie, o którym mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio

ust. 2.

6.

W razie wypowiedzenia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w przypadkach,

o których mowa w ust. 1 i 4, posiadacz pojazdu mechanicznego wypowiadający umowę jest

obowiązany do zawarcia nowej umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych

najpóźniej w ostatnim dniu przed rozwiązaniem się umowy wypowiedzianej.

1.

Zbywca pojazdu mechanicznego jest obowiązany do przekazania nabywcy dokumentów potwierdzających

zawarcie umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych oraz do powiadomienia

zakładu ubezpieczeń, w terminie 30 dni od dnia zbycia pojazdu mechanicznego, o fakcie

zbycia tego pojazdu i o danych osobowych nabywcy.

2.

Skutki wyrządzenia szkody po dniu zbycia pojazdu mechanicznego nie obciążają zbywcy

tego pojazdu.

3.

Zbywca pojazdu mechanicznego ponosi wraz z nabywcą odpowiedzialność solidarną wobec

zakładu ubezpieczeń za zapłatę składki ubezpieczeniowej należnej zakładowi ubezpieczeń

za okres do dnia powiadomienia zakładu ubezpieczeń o okolicznościach, o których mowa

w ust. 1.

4.

Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się do posiadacza pojazdu mechanicznego, o którym mowa

w art. 31 ust. 4.

Umowa ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych ulega rozwiązaniu

1)

z upływem okresu, na który została zawarta;

2)

z chwilą wyrejestrowania pojazdu mechanicznego;

3)

z dniem odstąpienia od umowy w przypadku określonym w art. 29 ust. 3;

4)

w przypadkach określonych w art. 31 ust. 1 i 4;

5)

z chwilą udokumentowania trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu mechanicznego

w okolicznościach niepowodujących zmiany posiadacza, z uwzględnieniem art. 79 ust.

1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym;

6)

z upływem 3 miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń, z uwzględnieniem

art. 474 i art. 476 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze

(Dz. U. Nr 60, poz. 535).

1.

Z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli

posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną

w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie

ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia.

2.

Za szkodę powstałą w związku z ruchem pojazdu mechanicznego uważa się również szkodę

powstałą

1)

przy wsiadaniu do pojazdu mechanicznego i wysiadaniu z niego;

2)

bezpośrednio przy załadowaniu i rozładowaniu pojazdu mechanicznego;

3)

podczas zatrzymania, postoju lub garażowania.

Ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna

każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności

ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu.

1.

Odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza

lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia

sumy gwarancyjnej. Suma gwarancyjna nie może być niższa niż równowartość w złotych

1)

w przypadku szkód na osobie - 350 000 euro na każdego poszkodowanego,

2)

w przypadku szkód w mieniu - 200 000 euro w odniesieniu do jednego zdarzenia, którego

skutki są objęte ubezpieczeniem bez względu na liczbę poszkodowanych

- ustalana przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski

obowiązującego w dniu wyrządzenia szkody.

2.

Za szkody spowodowane w państwach, o których mowa w art. 25 ust. 2, zakład ubezpieczeń

odpowiada do wysokości sumy gwarancyjnej określonej przepisami tego państwa, nie niższej

jednak niż suma określona w ust. 1.

1.

Jeżeli szkoda zostaje wyrządzona ruchem zespołu pojazdów mechanicznych, ubezpieczeniem

OC posiadacza pojazdu mechanicznego ciągnącego jest objęta szkoda spowodowana przyczepą,

która

1)

jest złączona z pojazdem silnikowym albo

2)

odłączyła się od pojazdu silnikowego ciągnącego i jeszcze się toczyła.

2.

Ubezpieczeniem OC posiadacza przyczepy są objęte szkody spowodowane przyczepą, która

1)

nie jest złączona z pojazdem silnikowym ciągnącym albo

2)

odłączyła się od pojazdu silnikowego ciągnącego i przestała się już toczyć.

3.

Przepis ust. 1 stosuje się również w razie złączenia pojazdów mechanicznych w celu

holowania.

Zakład ubezpieczeń nie odpowiada za szkody

1)

polegające na uszkodzeniu, zniszczeniu lub utracie mienia, wyrządzone przez kierującego

posiadaczowi pojazdu mechanicznego; dotyczy to również sytuacji, w której posiadacz

pojazdu mechanicznego, którym szkoda została wyrządzona, jest posiadaczem lub współposiadaczem

pojazdu mechanicznego, w którym szkoda została wyrządzona;

2)

wynikłe w przewożonych za opłatą ładunkach, przesyłkach lub bagażu, chyba że odpowiedzialność

za powstałą szkodę ponosi posiadacz innego pojazdu mechanicznego niż pojazd przewożący

te przedmioty;

3)

polegające na utracie gotówki, biżuterii, papierów wartościowych, wszelkiego rodzaju

dokumentów oraz zbiorów filatelistycznych, numizmatycznych i podobnych;

4)

polegające na zanieczyszczeniu lub skażeniu środowiska.

1.

Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń rozpoczyna się z chwilą zawarcia umowy i zapłacenia

składki ubezpieczeniowej lub jej pierwszej raty, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Jeżeli w umowie ubezpieczenia zakład ubezpieczeń wskazał późniejszy termin płatności

składki lub jej pierwszej raty, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń rozpoczyna się

z chwilą zawarcia umowy.

3.

Termin rozpoczęcia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń inny niż określony w ust.

1 i 2 można określić w umowie ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych wtedy,

gdy umowę zawiera się

1)

na okres krótszy niż 12 miesięcy w przypadkach określonych w art. 27 ust. 1;

2)

przed zarejestrowaniem pojazdu mechanicznego, o którym mowa art. 2 pkt 10 lit. a,

oraz pojazdu historycznego;

3)

na okres kolejnych 12 miesięcy przed rozpoczęciem tego okresu.

Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń, wynikająca z umowy ubezpieczenia OC posiadaczy

pojazdów mechanicznych, ustaje z chwilą rozwiązania umowy w przypadkach określonych

w art. 33.

1.

Zwrot składki za niewykorzystany okres ubezpieczenia przysługuje, z zastrzeżeniem

ust. 2, w przypadku

1)

wyrejestrowania pojazdu mechanicznego lub udokumentowania trwałej i zupełnej utraty

posiadania pojazdu mechanicznego w okolicznościach niepowodujących zmiany posiadacza,

z uwzględnieniem art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym;

2)

odstąpienia od umowy w przypadku określonym w art. 29 ust. 3;

3)

rozwiązania się umowy w przypadku określonym w art. 31 ust. 1;

4)

utraty posiadania pojazdu mechanicznego przez posiadacza, o którym mowa w art. 31

ust. 4.

2.

Zwrot składki, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, jeżeli szkoda, za którą zakład

ubezpieczeń wypłacił lub jest zobowiązany wypłacić odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia

OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, nastąpiła w okresie poprzedzającym rozwiązanie

umowy w przypadkach określonych w art. 33 pkt 2-5.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w stosunku do zbywcy pojazdu mechanicznego, jeżeli

szkoda została wyrządzona po dniu zbycia tego pojazdu.

4.

Zwrot składki za niewykorzystany okres ubezpieczenia w przypadkach określonych w art.

31 ust. 1 i 4 następuje po przedstawieniu kopii lub odpisu dokumentu ubezpieczenia

zbywcy pojazdu mechanicznego lub ubezpieczonego, o którym mowa w art. 31 ust. 4.

1.

Zwrot składki, o którym mowa w art. 41 ust. 1, przysługuje za każdy pełny miesiąc

niewykorzystanego okresu ubezpieczenia.

2.

W przypadku umowy ubezpieczenia zawartej na okres 12 miesięcy, wysokość miesięcznej

składki podlegającej zwrotowi stanowi 1/12 składki należnej za dwunastomiesięczny

okres ubezpieczenia.

Zakładowi ubezpieczeń przysługuje prawo dochodzenia od kierującego pojazdem mechanicznym

zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania,

jeżeli kierujący

1)

wyrządził szkodę umyślnie lub w stanie po użyciu alkoholu albo pod wpływem środków

odurzających, substancji psychotropowych lub środków zastępczych w rozumieniu przepisów

o przeciwdziałaniu narkomanii;

2)

wszedł w posiadanie pojazdu wskutek popełnienia przestępstwa;

3)

nie posiadał wymaganych uprawnień do kierowania pojazdem mechanicznym, z wyjątkiem

przypadków, gdy chodziło o ratowanie życia ludzkiego lub mienia albo o pościg za osobą

podjęty bezpośrednio po popełnieniu przez nią przestępstwa;

4)

zbiegł z miejsca zdarzenia.

Rolnik jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia OC rolników z tytułu posiadania

gospodarstwa rolnego.

Umowę ubezpieczenia OC rolników zawiera się na okres 12 miesięcy.

1.

Jeżeli rolnik nie później niż na jeden dzień przed upływem okresu 12 miesięcy, na

który umowa ubezpieczenia OC rolników została zawarta, nie powiadomi na piśmie zakładu

ubezpieczeń o jej wypowiedzeniu, uważa się, że została zawarta następna umowa na kolejne

12 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Zawarcie następnej umowy nie następuje pomimo braku powiadomienia, o którym mowa w

ust. 1, jeżeli

1)

nie została opłacona określona w umowie składka za mijający okres 12 miesięcy lub

w przypadku cofnięcia zakładowi ubezpieczeń zezwolenia na wykonywanie działalności

ubezpieczeniowej w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia OC rolników albo

2)

w przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń, ogłoszenia lub zarządzenia likwidacji

zakładu ubezpieczeń albo oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub umorzenia postępowania

upadłościowego w przypadku, o którym mowa w art. 98 ust. 2.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń kończy

się z upływem 12 miesięcy, z uwzględnieniem art. 49.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Krajowej

Rady Doradców Podatkowych oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 44, termin powstania

obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod

uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań.

1.

Obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia OC rolników powstaje w dniu objęcia w posiadanie

gospodarstwa rolnego.

2.

Jeżeli po zawarciu przez rolnika umowy ubezpieczenia OC rolników posiadanie gospodarstwa

rolnego przeszło na inną osobę, prawa i obowiązki rolnika wynikające z umowy ubezpieczenia

OC rolników przechodzą na tę osobę. Umowa ubezpieczenia rozwiązuje się z upływem 12

miesięcy, na które została zawarta, chyba że osoba obejmująca gospodarstwo rolne w

posiadanie wypowie ją przed upływem 30 dni od dnia objęcia gospodarstwa rolnego w

posiadanie. W przypadku wypowiedzenia umowy rozwiązuje się ona z upływem 30 dni następujących

po dniu objęcia gospodarstwa rolnego w posiadanie.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku oddania przez rolnika w posiadanie części

gospodarstwa rolnego stanowiącej odrębne gospodarstwo rolne. W takim przypadku do

osoby obejmującej w posiadanie tę część gospodarstwa rolnego stosuje się przepis ust.

1.

4.

W razie wypowiedzenia umowy ubezpieczenia OC rolników w przypadku, o którym mowa w

ust. 2, rolnik wypowiadający umowę jest obowiązany do zawarcia nowej umowy ubezpieczenia

OC rolników najpóźniej w ostatnim dniu przed rozwiązaniem się umowy wypowiedzianej.

1.

Obowiązek niezwłocznego zawiadomienia zakładu ubezpieczeń o zmianie w posiadaniu gospodarstwa

rolnego spoczywa na rolniku dotychczas posiadającym gospodarstwo rolne. W przypadku

gdy zmiana w posiadaniu gospodarstwa rolnego nastąpiła wskutek śmierci tego rolnika,

obowiązek zawiadomienia zakładu ubezpieczeń spoczywa na osobie obejmującej gospodarstwo

rolne w posiadanie.

2.

Rolnik dotychczas posiadający gospodarstwo rolne i jego następca obejmujący gospodarstwo

rolne w posiadanie ponoszą odpowiedzialność solidarną wobec zakładu ubezpieczeń za

zapłatę składki ubezpieczeniowej, należnej zakładowi ubezpieczeń, za czas do końca

miesiąca, w którym zawiadomiono zakład ubezpieczeń o zmianie w stanie posiadania gospodarstwa

rolnego.

Umowa ubezpieczenia OC rolników ulega rozwiązaniu

1)

z upływem 12 miesięcy, na które została zawarta;

2)

z chwilą, kiedy użytki i grunty określone w art. 2 pkt 4 tracą charakter gospodarstwa

rolnego;

3)

z dniem zmiany stanu prawnego lub faktycznego powodującego niepodleganie opodatkowaniu

podatkiem rolnym albo podatkiem dochodowym od osób fizycznych z tytułu prowadzenia

produkcji rolnej stanowiącej dział specjalny;

4)

w przypadku, o którym mowa w art. 47 ust. 2;

5)

z upływem 3 miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń, z uwzględnieniem

art. 474 i art. 476 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze.

1.

Z ubezpieczenia OC rolników przysługuje odszkodowanie, jeżeli rolnik, osoba pozostająca

z nim we wspólnym gospodarstwie domowym lub osoba pracująca w gospodarstwie rolnym

rolnika są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z posiadaniem przez

rolnika tego gospodarstwa rolnego szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie

ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również, jeżeli szkoda powstała w związku z ruchem pojazdów

wolnobieżnych w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym, będących w posiadaniu

rolników posiadających gospodarstwo rolne i użytkowanych w związku z posiadaniem tego

gospodarstwa rolnego.

Ubezpieczeniem OC rolników jest objęta odpowiedzialność cywilna rolnika oraz każdej

osoby, która pracując w gospodarstwie rolnym w okresie trwania ochrony ubezpieczeniowej

wyrządziła szkodę w związku z posiadaniem przez rolnika tego gospodarstwa rolnego.

Odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej osoby odpowiedzialnej,

najwyżej jednak do ustalonej w umowie sumy gwarancyjnej. Suma gwarancyjna nie może

być niższa niż równowartość w złotych

1)

w przypadku szkód na osobie - 350 000 euro na każdego poszkodowanego,

2)

w przypadku szkód w mieniu - 200 000 euro w odniesieniu do jednego zdarzenia, którego

skutki są objęte ubezpieczeniem bez względu na liczbę poszkodowanych

- ustalana przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski

obowiązującego w dniu wyrządzenia szkody.

Zakład ubezpieczeń nie odpowiada za szkody

1)

w mieniu, wyrządzone rolnikowi przez osoby pracujące w jego gospodarstwie rolnym lub

pozostające z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym albo osobom pozostającym

z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub pracującym w jego gospodarstwie

rolnym;

2)

spowodowane przeniesieniem chorób zakaźnych niepochodzących od zwierząt;

3)

w mieniu, spowodowane wadą towarów dostarczonych przez osobę objętą ubezpieczeniem

albo wykonywaniem usług; jeżeli wskutek tych wad nastąpiła szkoda na osobie, zakład

ubezpieczeń nie ponosi odpowiedzialności tylko wtedy, gdy osoba objęta ubezpieczeniem

wiedziała o tych wadach;

4)

powstałe wskutek uszkodzenia, zniszczenia, utraty lub zaginięcia rzeczy wypożyczonych

lub przyjętych przez osobę objętą ubezpieczeniem OC rolników do użytkowania, przechowania

lub naprawy;

5)

polegające na utracie gotówki, biżuterii, dzieł sztuki, papierów wartościowych, wszelkiego

rodzaju dokumentów oraz zbiorów filatelistycznych, numizmatycznych i innych;

6)

polegające na zanieczyszczeniu lub skażeniu środowiska;

7)

wynikłe z kar pieniężnych, grzywien sądowych i administracyjnych, a także kar lub

grzywien związanych z należnościami wobec budżetu państwa.

1.

Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń rozpoczyna się z chwilą zawarcia umowy i zapłacenia

składki ubezpieczeniowej lub jej pierwszej raty, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Jeżeli w umowie ubezpieczenia zakład ubezpieczeń wskazał późniejszy termin płatności

składki lub jej pierwszej raty, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń rozpoczyna się

z chwilą zawarcia umowy.

3.

Termin rozpoczęcia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń inny niż wskazany w ust.

1 i 2 można określić w umowie wtedy, gdy umowę zawiera się

1)

przed objęciem w posiadanie gospodarstwa rolnego;

2)

na okres kolejnych 12 miesięcy przed rozpoczęciem tego okresu.

Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń wynikająca z umowy ubezpieczenia OC rolników

ustaje z chwilą rozwiązania umowy w przypadkach określonych w art. 49.

1.

Zwrot składki za niewykorzystany okres ubezpieczenia przysługuje, z zastrzeżeniem

ust. 2, w przypadku

1)

zmiany stanu prawnego lub faktycznego powodującego niepodleganie opodatkowaniu podatkiem

rolnym albo podatkiem dochodowym od osób fizycznych z tytułu prowadzenia produkcji

rolnej stanowiącej dział specjalny;

2)

utraty przez użytki i grunty określone w art. 2 pkt 4 charakteru gospodarstwa rolnego;

3)

rozwiązania się umowy w przypadku określonym w art. 47 ust. 2.

2.

Zwrot składki, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, jeżeli szkoda, za którą zakład

ubezpieczeń wypłacił lub jest obowiązany wypłacić odszkodowanie, nastąpiła w okresie

poprzedzającym rozwiązanie umowy w przypadkach określonych w art. 49 pkt 2-4.

3.

Zwrot składki za niewykorzystany okres ubezpieczenia w przypadku określonym w art.

47 ust. 2 następuje po przedstawieniu kopii lub odpisu dokumentu ubezpieczenia dotychczasowego

posiadacza gospodarstwa rolnego.

1.

Zwrot składki, o którym mowa w art. 56 ust. 1, przysługuje za każdy pełny miesiąc

niewykorzystanego okresu ubezpieczenia.

2.

Wysokość miesięcznej składki podlegającej zwrotowi stanowi 1/12 składki należnej za

dwunastomiesięczny okres ubezpieczenia.

Zakładowi ubezpieczeń przysługuje uprawnienie do dochodzenia od sprawcy szkody zwrotu

wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC rolników odszkodowania, jeżeli wyrządził on

szkodę umyślnie lub w stanie po użyciu alkoholu albo pod wpływem środków odurzających,

substancji psychotropowych lub środków zastępczych w rozumieniu przepisów o przeciwdziałaniu

narkomanii.

Rolnik jest obowiązany zawrzeć umowę ubezpieczenia budynku wchodzącego w skład gospodarstwa

rolnego, zwanego dalej „budynkiem rolniczym”, od ognia i innych zdarzeń losowych.

Obowiązek ubezpieczenia budynku rolniczego powstaje z dniem pokrycia budynku dachem.

Umowę ubezpieczenia budynków rolniczych zawiera się na okres 12 miesięcy.

1.

Jeżeli rolnik posiadający budynki rolnicze nie później niż na jeden dzień przed upływem

okresu 12 miesięcy, na jaki została zawarta umowa ubezpieczenia budynków rolniczych,

nie powiadomi na piśmie zakładu ubezpieczeń o jej wypowiedzeniu, uważa się, że została

zawarta następna umowa na kolejne 12 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Zawarcie następnej umowy nie następuje, pomimo braku powiadomienia, o którym mowa

w ust. 1, jeżeli

1)

nie została opłacona w całości określona w umowie składka za mijający okres 12 miesięcy

lub w przypadku cofnięcia zakładowi ubezpieczeń zezwolenia na wykonywanie działalności

ubezpieczeniowej w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia budynków rolniczych albo

2)

w przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń, ogłoszenia lub zarządzenia likwidacji

zakładu ubezpieczeń albo oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub umorzenia postępowania

upadłościowego, w przypadku, o którym mowa w art. 98 ust. 2.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń kończy

się z upływem 12 miesięcy, z uwzględnieniem art. 65.

1.

Jeżeli po zawarciu umowy ubezpieczenia budynków rolniczych posiadanie gospodarstwa

rolnego, w skład którego wchodzą te budynki, przeszło na inną osobę, prawa i obowiązki

wynikające z umowy ubezpieczenia budynków rolniczych przechodzą na tę osobę. Umowa

ubezpieczenia rozwiązuje się z upływem 12 miesięcy, na które została zawarta, chyba

że osoba obejmująca gospodarstwo rolne w posiadanie wypowie ją przed upływem 30 dni

od dnia objęcia gospodarstwa rolnego w posiadanie. W przypadku wypowiedzenia umowy

rozwiązuje się ona z upływem 30 dni następujących po dniu objęcia gospodarstwa rolnego

w posiadanie.

2.

Obejmujący w posiadanie gospodarstwo rolne, w którym budynki rolnicze nie są ubezpieczone,

jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia budynków rolniczych najpóźniej w dniu

objęcia gospodarstwa rolnego w posiadanie.

3.

W razie wypowiedzenia umowy ubezpieczenia budynków rolniczych w przypadku, o którym

mowa w ust. 1, posiadacz budynków rolniczych wypowiadający umowę jest obowiązany do

zawarcia nowej umowy ubezpieczenia budynków rolniczych najpóźniej w ostatnim dniu

przed rozwiązaniem się umowy wypowiedzianej.

1.

Obowiązek niezwłocznego zawiadomienia zakładu ubezpieczeń o zmianie w posiadaniu gospodarstwa

rolnego spoczywa na rolniku dotychczas posiadającym gospodarstwo rolne.

2.

Dotychczasowy posiadacz gospodarstwa rolnego i obejmujący gospodarstwo rolne w posiadanie

ponoszą odpowiedzialność solidarną wobec zakładu ubezpieczeń za zapłatę składki ubezpieczeniowej,

należnej zakładowi ubezpieczeń za czas do końca miesiąca, w którym zawiadomiono zakład

ubezpieczeń o zmianie w stanie posiadania gospodarstwa rolnego.

Umowa ubezpieczenia budynków rolniczych ulega rozwiązaniu

1)

z upływem 12 miesięcy, na które została zawarta;

2)

w przypadku określonym w art. 63 ust. 1;

3)

z chwilą, kiedy użytki i grunty określone w art. 2 pkt 4, na których jest położony

budynek rolniczy, tracą charakter gospodarstwa rolnego;

4)

z upływem 3 miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń, z uwzględnieniem

art. 474 i art. 476 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze.

Jeżeli w czasie trwania umowy ubezpieczenia budynków rolniczych budynek przestał spełniać

warunki wymagane do objęcia go ubezpieczeniem, budynek ten zostaje wyłączony z ubezpieczenia,

a suma ubezpieczenia zostaje obniżona o zadeklarowaną do ubezpieczenia wartość tego

budynku.

1.

Z tytułu ubezpieczenia budynków rolniczych przysługuje odszkodowanie za szkody powstałe

w budynkach na skutek zdarzeń losowych w postaci: ognia, huraganu, powodzi, podtopienia,

deszczu nawalnego, gradu, opadów śniegu, uderzenia pioruna, eksplozji, obsunięcia

się ziemi, tąpnięcia, lawiny lub upadku statku powietrznego.

2.

Za szkody spowodowane przez

1)

ogień - uważa się szkody powstałe w wyniku działań ognia, który przedostał się poza

palenisko lub powstał bez paleniska i rozszerzył się o własnej sile;

2)

huragan - uważa się szkody powstałe w wyniku działania wiatru o prędkości nie mniejszej

niż 24 m/s, którego działanie wyrządza masowe szkody; pojedyncze szkody uważa się

za spowodowane przez huragan, jeżeli w najbliższym sąsiedztwie stwierdzono działanie

huraganu;

3)

powódź - uważa się szkody powstałe wskutek zalania terenów w następstwie podniesienia

się poziomu wody w korytach wód płynących lub stojących;

4)

podtopienie - uważa się szkody powstałe wskutek zalania terenów w wyniku deszczu nawalnego

lub spływu wód po zboczach lub stokach na terenach górskich i falistych;

5)

deszcz nawalny - uważa się szkody powstałe w wyniku opadów deszczu o współczynniku

wydajności co najmniej 4;

6)

grad - uważa się szkody powstałe wskutek opadu atmosferycznego składającego się z

bryłek lodu;

7)

opady śniegu - uważa się szkody powstałe w wyniku opadów śniegu przekraczających 85

% wartości charakterystycznej (normowej) obciążenia śniegiem gruntu, właściwej dla

strefy, w której znajduje się ubezpieczony budynek, określonej według obowiązującej

normy polskiej „Obciążenie śniegiem”; warunkiem uznania szkody za spowodowaną opadami

śniegu jest, aby przynajmniej jedna stacja meteorologiczna Instytutu Meteorologii

i Gospodarki Wodnej, zlokalizowana na terenie tej samej strefy lub strefy o niższej

wartości charakterystycznej obciążenia śniegiem w promieniu 100 km od ubezpieczonego

budynku, zmierzyła ciężar pokrywy śnieżnej przekraczający 85 % wartości charakterystycznej

(normowej) właściwej dla miejsca lokalizacji budynku;

8)

piorun - uważa się szkody będące następstwem uderzenia pioruna;

9)

eksplozję - uważa się szkody powstałe w wyniku gwałtownej zmiany stanu równowagi układu

z jednoczesnym wyzwoleniem się gazów, pyłów lub pary, wywołane ich właściwością rozprzestrzeniania

się w odniesieniu do naczyń ciśnieniowych i innych tego rodzaju zbiorników; warunkiem

uznania szkody za spowodowaną eksplozją jest, aby ściany tych naczyń i zbiorników

uległy rozdarciu w takich rozmiarach, iż wskutek ujścia gazów, pyłów, pary lub cieczy

nastąpiło nagłe wyrównanie ciśnień; za spowodowane eksplozją uważa się również szkody

powstałe wskutek implozji, polegające na uszkodzeniu zbiornika lub aparatu próżniowego

ciśnieniem zewnętrznym;

10)

obsunięcie się ziemi - uważa się szkody spowodowane przez zapadanie się ziemi oraz

usuwanie się ziemi, z tym że za szkody spowodowane przez

a)

zapadanie się ziemi - uważa się szkody powstałe wskutek obniżenia się terenu z powodu

zawalenia się podziemnych pustych przestrzeni w gruncie,

b)

usuwanie się ziemi - uważa się szkody powstałe wskutek ruchów ziemi na stokach;

11)

tąpnięcie - uważa się szkody powstałe wskutek wstrząsów podziemnych, spowodowanych

pęknięciem skał, wywołanych naruszeniem równowagi sił w tych skałach;

12)

lawinę - uważa się szkody powstałe wskutek gwałtownego zsuwania się lub staczania

ze zboczy górskich lub falistych: mas śniegu, lodu, skał, kamieni, ziemi lub błota;

13)

upadek statku powietrznego - uważa się szkody powstałe wskutek katastrofy bądź przymusowego

lądowania samolotu silnikowego, bezsilnikowego lub innego obiektu latającego, a także

spowodowane upadkiem ich części lub przewożonego ładunku.

3.

Szkody, o których mowa w ust. 2 pkt 2-7, ustala się w oparciu o informacje uzyskane

z Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej. W przypadku braku możliwości uzyskania

odpowiednich informacji przyjmuje się stan faktyczny i rozmiar szkód świadczący o

działaniu tych zjawisk.

1.

Wysokość szkody ustala się, z uwzględnieniem art. 69, na podstawie

1)

cenników stosowanych przez zakład ubezpieczeń; ustalenie wysokości szkody na podstawie

tych cenników następuje w każdym przypadku niepodejmowania odbudowy, naprawy lub remontu

budynku;

2)

kosztorysu wystawionego przez podmiot dokonujący odbudowy lub remontu budynku, odzwierciedlającego

koszty związane z odbudową lub remontem, określone zgodnie z obowiązującymi w budownictwie

zasadami kalkulacji i ustalania cen robót budowlanych - przy uwzględnieniu dotychczasowych

wymiarów, konstrukcji, materiałów i wyposażenia; jeżeli suma ubezpieczenia została

ustalona według wartości rzeczywistej, uwzględnia się również faktyczne zużycie budynku

od dnia rozpoczęcia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń do dnia powstania szkody.

2.

Zakład ubezpieczeń jest obowiązany do corocznego aktualizowania cenników, o których

mowa w ust. 1 pkt 1.

3.

Zakład ubezpieczeń może zweryfikować zasadność wielkości i wartości robót ujętych

w przedstawionym przez ubezpieczającego kosztorysie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

Kosztorys ten powinien zostać przedłożony przez ubezpieczającego najpóźniej w terminie

12 miesięcy od dnia powstania szkody.

4.

Zakład ubezpieczeń nie uwzględnia stopnia zużycia budynku przy szkodach drobnych,

których wartość nie przekracza równowartości w złotych 100 euro, ustalanej przy zastosowaniu

kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu ustalania

odszkodowania.

Wysokość szkody w budynkach rolniczych

1)

zmniejsza się o wartość pozostałości, które mogą być przeznaczone do dalszego użytku,

przeróbki lub odbudowy;

2)

zwiększa się w granicach sumy ubezpieczenia o udokumentowane koszty uprzątnięcia miejsca

szkody w wysokości do 5 % wartości szkody.

1.

Sumę ubezpieczenia, odrębnie dla każdego budynku rolniczego, ustala ubezpieczający

z zakładem ubezpieczeń.

2.

Suma ubezpieczenia budynku rolniczego może odpowiadać wartości

1)

rzeczywistej tego budynku, przez którą rozumie się wartość w stanie nowym w dniu zawarcia

umowy, pomniejszoną o stopień zużycia budynku rolniczego;

2)

nowej - w odniesieniu do budynków nowych oraz takich, których stopień zużycia w dniu

zawarcia umowy ubezpieczenia nie przekracza 10 %.

3.

Suma ubezpieczenia może być ustalona na podstawie

1)

cenników stosowanych przez zakład ubezpieczeń do szacowania wartości budynków;

2)

załączonego powykonawczego kosztorysu budowlanego, sporządzonego zgodnie z zasadami

kalkulacji i ustalenia wartości robót budowlanych obowiązującymi w budownictwie, przez

osobę posiadającą uprawnienia w tym zakresie albo wyceny rzeczoznawcy; w tych przypadkach

ustalenie sumy ubezpieczenia następuje na wniosek ubezpieczającego w razie ubezpieczenia

budynku według wartości określonej w ust. 2 pkt 2.

4.

Normy zużycia budynków rolniczych określa zakład ubezpieczeń stosownie do przepisów

prawa budowlanego.

1.

Zakład ubezpieczeń jest obowiązany do aktualizacji wartości budynków przyjętych do

ubezpieczenia, nie częściej jednak niż w okresach rocznych, w przypadku gdy zmiany

cen materiałów budowlanych i kosztów robocizny oraz innych materiałów spowodowały

podwyższenie lub obniżenie wartości budynków co najmniej o 20 %.

2.

Zaktualizowana wartość budynku stanowi podstawę ustalenia nowej sumy ubezpieczenia

zgodnie z art. 70.

Nie są objęte ubezpieczeniem w gospodarstwach rolnych

1)

budynki, których stan techniczny osiągnął 100 % normy zużycia;

2)

budynki przeznaczone do rozbiórki na podstawie ostatecznych decyzji właściwych organów;

3)

namioty i tunele foliowe.

Zakład ubezpieczeń nie odpowiada za zaistniałe w budynkach rolniczych szkody

1)

wyrządzone umyślnie przez ubezpieczającego lub przez osobę, za którą ubezpieczający

ponosi odpowiedzialność lub która pozostaje z ubezpieczającym we wspólnym gospodarstwie

domowym;

2)

wyrządzone wskutek rażącego niedbalstwa przez osoby, o których mowa w pkt 1;

3)

górnicze w rozumieniu przepisów prawa geologicznego i górniczego;

4)

powstałe wskutek trzęsienia ziemi.

1.

Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń rozpoczyna się z chwilą zawarcia umowy i zapłacenia

składki ubezpieczeniowej lub jej pierwszej raty, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Jeżeli w umowie ubezpieczenia zakład ubezpieczeń wskazał późniejszy termin płatności

składki lub jej pierwszej raty, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń rozpoczyna się

z chwilą zawarcia umowy.

3.

Termin rozpoczęcia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń inny niż określony w ust.

1 i 2 można określić w umowie ubezpieczenia budynków rolniczych wtedy, gdy umowę zawiera

się

1)

przed objęciem budynków rolniczych w posiadanie;

2)

na okres kolejnych 12 miesięcy przed rozpoczęciem tego okresu.

Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń wynikająca z umowy ubezpieczenia budynków rolniczych

ustaje z chwilą rozwiązania umowy w przypadkach określonych w art. 65.

1.

Zwrot składki za niewykorzystany okres ubezpieczenia przysługuje w przypadku

1)

utraty przez użytki i grunty określone w art. 2 pkt 4, na których jest położony budynek

rolniczy, charakteru gospodarstwa rolnego;

2)

rozwiązania się umowy w przypadku określonym w art. 63 ust.1.

2.

Zwrot składki za niewykorzystany okres ubezpieczenia w przypadku określonym w art.

63 ust. 1, następuje po przedstawieniu kopii lub odpisu dokumentu ubezpieczenia dotychczasowego

posiadacza gospodarstwa rolnego.

1.

Zwrot składki, o którym mowa w art. 76 ust. 1, przysługuje za każdy pełny miesiąc

niewykorzystanego ubezpieczenia.

2.

Wysokość miesięcznej składki podlegającej zwrotowi stanowi 1/12 składki należnej za

dwunastomiesięczny okres ubezpieczenia.

1.

Zakład ubezpieczeń wykonujący działalność ubezpieczeniową w zakresie działu II grupa

10, określonej w załączniku do ustawy o działalności ubezpieczeniowej, z wyjątkiem

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewoźnika, ustanawia w każdym państwie

członkowskim Unii Europejskiej reprezentanta do spraw roszczeń.

2.

Reprezentant do spraw roszczeń może wykonywać czynności na rzecz jednego lub wielu

zakładów ubezpieczeń.

Zakład ubezpieczeń jest obowiązany do powiadomienia ośrodków informacyjnych wszystkich

państw członkowskich Unii Europejskiej o nazwie i adresie reprezentanta do spraw roszczeń

ustanowionego w każdym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

Zadaniem reprezentanta do spraw roszczeń jest likwidacja szkód będących następstwem

zdarzeń, które miały miejsce na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

innego niż państwo, w którym poszkodowany ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, lub

na terytorium państw trzecich.

1.

Podmioty uprawnione do wykonywania działalności usługowej w zakresie prowadzenia ksiąg

rachunkowych, o których mowa w art. 11 ust. 3, są obowiązane do zawarcia umowy ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z prowadzoną działalnością.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Polskiej

Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz

minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego

zawodu oraz zakres realizowanych zadań.

1.

Reprezentantem do spraw roszczeń może być osoba prawna lub osoba fizyczna dająca rękojmię

należytego wykonywania czynności likwidacyjnych i regulowania płatności odszkodowawczych,

mająca siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, w którym został ustanowiony.

2.

Reprezentant do spraw roszczeń wykonuje swoje obowiązki na podstawie pełnomocnictwa

udzielonego przez zakład ubezpieczeń, o którym mowa w art. 78 ust. 1.

3.

Reprezentant do spraw roszczeń prowadzi postępowanie wyjaśniające w języku lub językach

urzędowych państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym poszkodowany ma miejsce

zamieszkania lub siedzibę.

Reprezentant do spraw roszczeń podejmuje działanie na wniosek poszkodowanego lub uprawnionego,

a także reprezentowanego zakładu ubezpieczeń.

1.

Zakład ubezpieczeń lub jego reprezentant do spraw roszczeń są obowiązani, w terminie

3 miesięcy od dnia zgłoszenia przez poszkodowanego lub uprawnionego żądania odszkodowawczego,

do udzielenia odpowiedzi na zgłoszone żądanie wraz z uzasadnieniem.

2.

W przypadku gdy nie została ustalona odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń lub nie

została określona wysokość odszkodowania, zakład ubezpieczeń lub jego reprezentant

do spraw roszczeń są obowiązani do poinformowania o tym poszkodowanego lub uprawnionego

w terminie, o którym mowa w ust. 1.

3.

W przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, organ nadzoru

stosuje wobec zakładu ubezpieczeń środki nadzorcze określone w ustawie o działalności

ubezpieczeniowej.

1.

Spełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art.

4 pkt 1-3, podlega kontroli wykonywanej przez organy do tego obowiązane lub uprawnione.

2.

Do przeprowadzania kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy

pojazdów mechanicznych

1)

są obowiązane

a)

Policja,

b)

organy celne,

c)

Straż Graniczna,

d)

organy właściwe w sprawach rejestracji pojazdów,

e)

Inspekcja Transportu Drogowego;

2)

są uprawnione

a)

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny,

b)

inne organy uprawnione do kontroli ruchu drogowego.

3.

Do przeprowadzania kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC rolników

1)

jest obowiązany wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce

położenia gospodarstwa rolnego lub miejsce zamieszkania rolnika;

2)

są uprawnione

a)

starosta właściwy ze względu na położenie gospodarstwa rolnego lub miejsce zamieszkania

rolnika,

b)

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

4.

Do przeprowadzania kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia budynków

rolniczych

1)

jest obowiązany wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce

położenia gospodarstwa rolnego lub miejsca zamieszkania rolnika;

2)

jest uprawniony starosta właściwy ze względu na położenie gospodarstwa rolnego lub

miejsce zamieszkania rolnika.

5.

Organy obowiązane i uprawnione przeprowadzają kontrolę na zasadach i w trybie określonych

w przepisach regulujących działalność tych organów.

Spełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego ustala się na podstawie

polisy lub innego dokumentu ubezpieczenia, potwierdzającego zawarcie umowy tego ubezpieczenia,

wystawionego ubezpieczającemu przez zakład ubezpieczeń, z uwzględnieniem przepisów

wydanych na podstawie art. 5 ust. 3.

Osoba kontrolowana jest obowiązana okazać na żądanie organu obowiązanego lub uprawnionego

do kontroli dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego, zgodnie

z warunkami tego ubezpieczenia, ważnej w roku kontroli, lub dowód opłacenia składki

za to ubezpieczenie.

1.

Jeżeli osoba kontrolowana nie okaże dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, lub dowodu opłacenia składki za to

ubezpieczenie, organ przeprowadzający kontrolę zawiadamia o tym na piśmie Ubezpieczeniowy

Fundusz Gwarancyjny w terminie 14 dni od dnia przeprowadzenia lub zakończenia kontroli.

2.

Jeżeli osoba kontrolowana nie okaże dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 3, lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie,

starosta zawiadamia o tym na piśmie wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego

ze względu na miejsce położenia gospodarstwa rolnego w terminie 14 dni od dnia przeprowadzenia

lub zakończenia kontroli.

1.

Osoba, która nie spełniła obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, zgodnie

z warunkami tego ubezpieczenia określonymi w ustawie, jest obowiązana wnieść opłatę.

2.

Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, obowiązującej w każdym roku kalendarzowym,

stanowi równowartość w złotych

1)

w ubezpieczeniu OC posiadaczy pojazdów mechanicznych

a)

samochody osobowe - 500 euro,

b)

samochody ciężarowe i autobusy - 800 euro,

c)

pozostałe pojazdy - 100 euro,

2)

w ubezpieczeniu OC rolników - 30 euro,

3)

w ubezpieczeniu budynków rolniczych - 100 euro

- ustalana przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski

według tabeli kursów nr 1 w roku kontroli.

3.

W przypadku posiadaczy pojazdów mechanicznych, którzy nie spełnili obowiązku zawarcia

umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zgodnie z warunkami tego

ubezpieczenia, wysokość opłaty jest uzależniona od okresu pozostawania tego posiadacza

bez ochrony ubezpieczeniowej w każdym roku kalendarzowym i wynosi

1)

20 % opłaty w wysokości określonej w ust. 2 pkt 1 - w przypadku gdy okres ten nie

przekracza 3 dni;

2)

50 % opłaty w wysokości określonej w ust. 2 pkt 1 - w przypadku gdy okres ten nie

przekracza 14 dni;

3)

100 % opłaty w wysokości określonej w ust. 2 pkt 1 - w przypadku gdy okres ten przekracza

14 dni.

4.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, nie przedstawi dokumentów stanowiących podstawę

do ustalenia wysokości opłaty zgodnie z ust. 3, jest ona obowiązana wnieść opłatę

w wysokości określonej w ust. 2 pkt 1.

5.

Kwoty wyliczane zgodnie z ust. 2 i 3 zaokrągla się do pełnych 10 zł.

6.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny ustala przynależność pojazdów do kategorii wymienionej

w ust. 2 pkt 1, kierując się przepisami ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

7.

Opłata za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym

mowa w art. 4 pkt 1 i 2, jest wnoszona na rzecz Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.

8.

Opłata za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym

mowa w art. 4 pkt 3, jest wnoszona na rzecz gminy właściwej ze względu na miejsce

położenia gospodarstwa rolnego.

1.

Jeżeli osoba kierująca pojazdem mechanicznym zarejestrowanym poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej w państwie innym niż określone w art. 25 ust. 2, przy wjeździe na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej nie przedstawi Zielonej Karty, organy dokonujące kontroli

granicznej lub celnej nie dopuszczą tego pojazdu do przekroczenia granicy, chyba że

posiadacz pojazdu mechanicznego zawrze umowę ubezpieczenia granicznego.

2.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, przy wyjeździe z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej nie przedstawi dokumentu zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w ust.

1, ważnego do dnia wyjazdu włącznie, organy dokonujące kontroli granicznej lub celnej

nie dopuszczą pojazdu mechanicznego do przekroczenia granicy bez uiszczenia opłaty

w wysokości określonej w art. 88 ust. 2 pkt 1.

3.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, w trakcie kontroli na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej nie przedstawi organowi obowiązanemu lub uprawnionemu do kontroli dokumentu

potwierdzającego zawarcie przed dokonaniem kontroli umowy ubezpieczenia, o którym

mowa w ust. 1, warunkiem zwrotu dowodu rejestracyjnego zatrzymanego zgodnie z przepisami

prawa o ruchu drogowym jest wniesienie opłaty w wysokości określonej w art. 88 ust.

2 pkt 1 oraz przedstawienie dokumentu zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa

w ust. 1.

4.

Opłatę w wysokości określonej w art. 88 ust. 2 pkt 1 pobierają urzędy celne oraz przekazują

na rzecz Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w terminie 30 dni od dnia pobrania.

5.

Potwierdzenie wniesienia opłaty w wysokości określonej w art. 88 ust. 2 pkt 1 jest

dokonywane na druku Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.

1.

Po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w art. 87 ust. 1, Ubezpieczeniowy Fundusz

Gwarancyjny wzywa osobę wskazaną w tym zawiadomieniu do uiszczenia, w terminie 30

dni od dnia doręczenia wezwania, opłaty, o której mowa w art. 88 ust. 1, albo do przedstawienia

dokumentów potwierdzających zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego, zgodnie z

warunkami tego ubezpieczenia określonymi w ustawie.

2.

Po przeprowadzeniu kontroli lub po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w art.

87 ust. 2, wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce położenia

gospodarstwa rolnego wzywa osobę wskazaną w tym zawiadomieniu do uiszczenia, w terminie

30 dni od dnia doręczenia wezwania, opłaty, o której mowa w art. 88 ust. 1, albo do

przedstawienia dokumentów potwierdzających zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego,

zgodnie z warunkami tego ubezpieczenia, określonymi w ustawie.

3.

W przypadku przedstawienia w terminie, o którym mowa w ust. 1 i 2, dokumentu potwierdzającego

zawarcie umowy ubezpieczenia obowiązkowego, opłaty nie pobiera się.

4.

Opłata staje się wymagalna następnego dnia po upływie terminu, o którym mowa w ust.

1 i 2, jeżeli zobowiązany nie udokumentował zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego

lub nie wniósł powództwa do sądu powszechnego, zgodnie z art. 10 ust. 2.

1.

Do egzekucji opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia,

o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, z tym że tytuł wykonawczy wystawia Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

2.

Egzekucję, o której mowa w ust. 1, stosuje się, jeżeli

1)

należność z tytułu opłaty wynika z wezwania do zapłaty, o którym mowa w art. 90 ust.

1, w stosunku do którego zobowiązany nie wystąpił z powództwem do sądu powszechnego,

zgodnie z art. 10 ust. 2, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania do zapłaty,

albo

2)

sąd ustalił prawomocnym orzeczeniem istnienie obowiązku ubezpieczenia.

3.

Od postanowień wydanych przez Zarząd Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w toku

postępowania egzekucyjnego w administracji służy odwołanie do Rady Ubezpieczeniowego

Funduszu Gwarancyjnego.

1.

Roszczenia z tytułu opłaty ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia dokonania

kontroli, nie później jednak niż z upływem 3 lat od ostatniego dnia roku kalendarzowego,

w którym nie spełniono obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

Bieg przedawnienia przerywa

1)

każda czynność organu egzekucyjnego podjęta w celu wyegzekwowania opłaty;

2)

uznanie przez zobowiązanego niespełnienia obowiązku ubezpieczenia i dochodzonej w

związku z tym opłaty;

3)

wszczęcie postępowania przed sądem powszechnym o ustalenie nieistnienia obowiązku

ubezpieczenia bądź dochodzonej opłaty;

4)

zawieszenie postępowania egzekucyjnego.

3.

Po przerwaniu biegu przedawnienia z przyczyny, o której mowa w ust. 2

1)

pkt 1 i 2 - biegnie ono na nowo;

2)

pkt 3 - okres przedawnienia biegnie na nowo od dnia zakończenia postępowania sądowego;

3)

pkt 4 - okres przedawnienia biegnie od dnia podjęcia postępowania egzekucyjnego.

Wniesienie opłaty nie zwalnia z obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego.

1.

W uzasadnionych przypadkach, kierując się przede wszystkim wyjątkowo trudną sytuacją

materialną i majątkową zobowiązanego, jak również jego sytuacją życiową, Ubezpieczeniowy

Fundusz Gwarancyjny może umorzyć opłatę w całości lub w części albo udzielić ulgi

w jej spłacie.

2.

Tryb postępowania przy rozpatrywaniu spraw, o których mowa w ust. 1, określa statut

Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.

Przepisy rozdziału nie dotyczą

1)

posiadaczy i kierujących pojazdami mechanicznymi zarejestrowanymi w państwach, o których

mowa w art. 25 ust. 2;

2)

upoważnionych osób kierujących pojazdami mechanicznymi obcych przedstawicielstw dyplomatycznych,

urzędów konsularnych, misji specjalnych i organizacji międzynarodowych oraz innych

obcych przedstawicielstw korzystających z immunitetów i przywilejów dyplomatycznych

lub konsularnych na podstawie umów, ustaw lub powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych.

1.

Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, zwany dalej „Funduszem”, jest instytucją wykonującą

zadania określone w ustawie.

2.

Fundusz jest właściwy w zakresie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych

w związku z kontrolą spełnienia obowiązku zawierania umów obowiązkowych ubezpieczeń

odpowiedzialności cywilnej, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2.

3.

Fundusz ma osobowość prawną. Siedzibą Funduszu jest miasto stołeczne Warszawa.

4.

Nadzór nad działalnością Funduszu sprawuje minister właściwy do spraw instytucji finansowych

w oparciu o kryterium legalności i zgodności ze statutem.

1.

Członkiem Funduszu jest zakład ubezpieczeń posiadający zezwolenie na wykonywanie działalności

ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa

w art. 4 pkt 1 i 2. Zakład ubezpieczeń staje się członkiem Funduszu z chwilą zawarcia

pierwszej umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2.

2.

Członkiem Funduszu jest również zagraniczny zakład ubezpieczeń, działający na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z przepisami prawa polskiego, i posiadający zezwolenie

na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenia

obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2.

3.

Zakłady ubezpieczeń wykonujące działalność ubezpieczeniową w dziale I (ubezpieczenia

na życie), zgodnie z załącznikiem do ustawy o działalności ubezpieczeniowej, stają

się członkami Funduszu w przypadku, o którym mowa w art. 98 ust. 2.

4.

Zakłady ubezpieczeń posiadające zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

w grupach obejmujących ubezpieczenie obowiązkowe, o którym mowa w art. 4 pkt 3, niebędące

członkami Funduszu zgodnie z ust. 1 i 2, stają się członkami Funduszu w przypadku,

o którym mowa w art. 98 ust. 2.

5.

Zakłady ubezpieczeń posiadające zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 4, niebędące

członkami Funduszu zgodnie z ust. 1-4, stają się członkami Funduszu w przypadku, o

którym mowa w art. 98 ust. 2.

6.

Członkostwo w Funduszu ustaje z upływem roku kalendarzowego, w którym zakład ubezpieczeń

nie zawarł umowy ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2.

7.

Wcześniejsze ustanie członkostwa zakładu ubezpieczeń, o którym mowa w ust. 1, następuje

z dniem

1)

cofnięcia przez organ nadzoru zezwolenia na wykonywanie przez zakład ubezpieczeń działalności

ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa

w art. 4 pkt 1 i 2;

2)

zarządzenia przez organ nadzoru likwidacji przymusowej zakładu ubezpieczeń;

3)

podjęcia przez zakład ubezpieczeń uchwały o likwidacji;

4)

ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń.

8.

Członkostwo zakładów ubezpieczeń, o których mowa w ust. 3-5, ustaje z dniem zakończenia

postępowania upadłościowego. Wcześniejsze ustanie członkostwa zakładu ubezpieczeń

następuje z dniem cofnięcia przez organ nadzoru zezwolenia na wykonywanie przez zakład

ubezpieczeń działalności ubezpieczeniowej w dziale I (ubezpieczenia na życie), zgodnie

z załącznikiem do ustawy o działalności ubezpieczeniowej, lub cofnięcia przez organ

nadzoru zezwolenia na wykonywanie przez zakład ubezpieczeń działalności ubezpieczeniowej

w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 3 i

4, oraz w przypadkach określonych w ust. 7 pkt 2-4.

1.

Do zadań Funduszu należy zaspokajanie roszczeń z tytułu ubezpieczeń obowiązkowych,

o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2, w granicach określonych na podstawie przepisów

rozdziałów 2 i 3, za szkody powstałe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

1)

na osobie, gdy szkoda została wyrządzona w okolicznościach uzasadniających odpowiedzialność

cywilną posiadacza pojazdu mechanicznego lub kierującego pojazdem mechanicznym, a

nie ustalono ich tożsamości;

2)

w mieniu i na osobie, gdy

a)

posiadacz zidentyfikowanego pojazdu mechanicznego, którego ruchem szkodę tę wyrządzono,

nie był ubezpieczony obowiązkowym ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych,

b)

rolnik, osoba pozostająca z nim we wspólnym gospodarstwie domowym lub osoba pracująca

w jego gospodarstwie rolnym wyrządzili szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie

ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia, a rolnik

nie był ubezpieczony obowiązkowym ubezpieczeniem OC rolników.

2.

W przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń albo oddalenia wniosku o ogłoszenie

upadłości zakładu ubezpieczeń lub umorzenia postępowania upadłościowego, jeżeli majątek

dłużnika oczywiście nie wystarcza nawet na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego

albo w przypadku zarządzenia likwidacji przymusowej zakładu ubezpieczeń, jeżeli roszczenia

osób uprawnionych nie mogą być pokryte z aktywów stanowiących pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych,

do zadań Funduszu należy również zaspokajanie roszczeń osób uprawnionych z

1)

umów ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 1-3, za szkody powstałe

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w granicach określonych na podstawie przepisów

rozdziałów 2-4;

2)

umów ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 4, oraz umów ubezpieczenia

na życie, w wysokości 50 % wierzytelności, do kwoty nie większej niż równowartość

w złotych 30 000 euro według średniego kursu ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski

obowiązującego w dniu ogłoszenia upadłości, oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości

lub umorzenia postępowania upadłościowego albo w dniu zarządzenia likwidacji przymusowej.

3.

Wypłaty świadczeń, o których mowa w ust. 2 pkt 2, dokonywane są wyłącznie na rzecz

poszkodowanych lub uprawnionych osób fizycznych.

4.

W przypadku zaspokojenia przez Fundusz roszczeń osób poszkodowanych i uprawnionych

z tytułu umów ubezpieczenia obowiązkowego, objętych umową o przeniesienie portfela

zgodnie z art. 474 ust. 2 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze, Fundusz występuje

do zakładu ubezpieczeń przejmującego portfel upadłego zakładu ubezpieczeń o zwrot

wypłaconych odszkodowań lub świadczeń do wysokości wynikającej z umowy o przeniesienie

portfela.

5.

W razie ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń Fundusz jest obowiązany do składania

sprawozdań z działalności do organu nadzoru na koniec każdego kwartału.

1.

Fundusz może udzielać zwrotnej pomocy finansowej zakładowi ubezpieczeń przejmującemu

portfel ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2, jeżeli posiadane

środki własne w wysokości co najmniej marginesu wypłacalności oraz aktywa na pokrycie

rezerw techniczno-ubezpieczeniowych nie gwarantują w pełni wypłacalności tego zakładu

ubezpieczeń.

2.

Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, ma charakter pożyczki zwrotnej, której wysokość

nie może przekroczyć wysokości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, wynikających z

przejmowanego portfela ubezpieczeń, i która może być przeznaczona przez zakład ubezpieczeń

tylko na zaspokojenie interesów uprawnionych z umów ubezpieczeń przejmowanego portfela.

3.

Udzielanie pomocy finansowej, o której mowa w ust. 1, następuje na wniosek zakładu

ubezpieczeń.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, powinien zawierać

1)

sprawozdania finansowe wraz z opinią biegłego rewidenta;

2)

pozytywną opinię organu nadzoru co do celowości przejęcia portfela ubezpieczeń.

5.

Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 1, jest udzielana przez Fundusz na warunkach

korzystniejszych od ogólnie stosowanych.

6.

Warunki udzielanej pomocy finansowej, w szczególności termin oraz wysokość rat i odsetek,

określa umowa zawierana pomiędzy Funduszem a zakładem ubezpieczeń przejmującym portfel

ubezpieczeń.

1.

Fundusz sprawuje kontrolę nad prawidłowością wykorzystania przez zakład ubezpieczeń

udzielonej pomocy finansowej, o której mowa w art. 99 ust. 1.

2.

Fundusz nabywa wierzytelności zakładu ubezpieczeń, korzystającego z pomocy finansowej,

o której mowa w art. 99 ust. 1, do wysokości udzielonej pomocy.

Fundusz realizuje pomoc finansową, o której mowa w art. 99 ust. 1, ze środków wpłacanych

przez członków Funduszu, o których mowa w art. 97 ust. 1 i 2, w trybie określonym

w art. 117 ust. 4 i 6 oraz zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 117 ust.

5.

1.

Fundusz pełni funkcję ośrodka informacji.

2.

Do zadań Funduszu jako ośrodka informacji należy prowadzenie rejestru umów ubezpieczenia

OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, zawierającego

1)

nazwę i adres zakładu ubezpieczeń, który zawarł umowę ubezpieczenia;

2)

imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer PESEL lub nazwę, adres siedziby i numer

REGON ubezpieczonego;

3)

cechy identyfikujące dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia;

4)

cechy identyfikujące dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia granicznego

w odniesieniu do posiadaczy pojazdów mechanicznych ustawowo zwolnionych w kraju rejestracji

z obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych;

5)

datę zawarcia umowy;

6)

okres ubezpieczenia;

7)

datę rozwiązania umowy ubezpieczenia przed upływem końcowego terminu odpowiedzialności,

określonego w umowie;

8)

dane dotyczące pojazdu mechanicznego i jego posiadacza

a)

numer rejestracyjny,

b)

numer VIN lub numer nadwozia (podwozia) pojazdu mechanicznego,

c)

numer silnika pojazdu mechanicznego,

d)

markę, typ i model,

e)

rodzaj pojazdu mechanicznego,

f)

imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer PESEL lub nazwę, adres siedziby i numer

REGON posiadacza pojazdu mechanicznego.

3.

Fundusz gromadzi dane zawierające

1)

informacje dotyczące uczestników zdarzenia powodującego odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń

z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmujące

a)

markę i numer rejestracyjny pojazdów uczestniczących w zdarzeniu,

b)

imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer PESEL lub nazwę, adres siedziby i numer

REGON posiadacza pojazdu, uczestniczącego w zdarzeniu,

c)

imię i nazwisko oraz numer PESEL kierującego pojazdem uczestniczącym w zdarzeniu,

d)

datę i miejsce zdarzenia,

e)

imię i nazwisko, adres zamieszkania, numer PESEL lub nazwę, adres siedziby i numer

REGON osoby poszkodowanej;

2)

datę zgłoszenia roszczenia odszkodowawczego;

3)

datę wypłaty odszkodowania;

4)

informację o dodatkowym badaniu technicznym, o którym mowa w art. 81 ust. 8 pkt 4

ustawy - Prawo o ruchu drogowym, przeprowadzonym po naprawie wynikającej ze zdarzenia

powodującego odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia

określonego w grupie 10 działu II załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej.

4.

Dane, o których mowa w ust. 2 i 3, przekazywane są do Funduszu przez zakłady ubezpieczeń

drogą elektroniczną i przechowywane są przez Fundusz przez okres 11 lat.

5.

Dane, o których mowa w ust. 2 pkt 8, nie dotyczą pojazdów rejestrowanych w trybie

art. 73 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Fundusz gromadzi dane dotyczące reprezentantów do spraw roszczeń każdego zakładu ubezpieczeń

oraz dane organu odszkodowawczego ustanowionego w każdym państwie członkowskim Unii

Europejskiej.

1.

Fundusz udostępnia zgromadzone dane, o których mowa w art. 102 ust. 2 i 3 oraz w art.

103

1)

poszkodowanemu lub uprawnionemu z prawem wglądu we własne akta szkodowe albo innemu

podmiotowi, jeżeli mają oni interes prawny w uzyskaniu tych danych w związku z zaistniałą

szkodą;

2)

Rzecznikowi Praw Obywatelskich;

3)

organowi nadzoru;

4)

zakładom ubezpieczeń oraz Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli Komunikacyjnych;

5)

Rzecznikowi Ubezpieczonych;

6)

Polskiej Izbie Ubezpieczeń w zakresie określonym w art. 220 ust. 2 pkt 7 ustawy o

działalności ubezpieczeniowej;

7)

organowi prowadzącemu centralną ewidencję pojazdów drogą teletransmisji danych.

2.

W przypadku odmowy udostępnienia danych, o których mowa w art. 102 ust. 2 i 3 oraz

w art. 103, podmiotom, o których mowa w ust. 1 pkt 1, z uwagi na uznanie braku interesu

prawnego w uzyskaniu tych danych, przysługuje odwołanie do Rady Funduszu.

3.

Fundusz korzysta ze zgromadzonych w rejestrze danych do realizacji zadań ustawowych.

4.

Z danych zgromadzonych w rejestrze korzysta organ prowadzący centralną ewidencję pojazdów.

5.

Dane, o których mowa w art. 102 ust. 2 pkt 8 lit. b-e, dotyczące pojazdów, o których

mowa w art. 73 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, udostępnia się za pisemną zgodą

jednostek użytkujących te pojazdy, z zastrzeżeniem ust. 6. Zgodę tę uzyskuje się za

pośrednictwem organu prowadzącego centralną ewidencję pojazdów.

6.

W przypadku gdy w terminie 30 dni od dnia otrzymania wystąpienia jednostka określona

w ust. 5 nie wyrazi zgody na udostępnienie danych, o których mowa w art. 102 ust.

2 pkt 8 lit. b-e, lub nie zajmie stanowiska w tej sprawie, Fundusz występuje o te

dane do organu prowadzącego centralną ewidencję pojazdów. Organ ten zobowiązany jest

do niezwłocznego przekazania danych do Funduszu, który je udostępnia.

7.

Udostępnianie danych jest bezpłatne i podlega ewidencjonowaniu.

8.

Do udostępniania danych przez Fundusz stosuje się przepisy o ochronie danych osobowych.

1.

Centralna ewidencja pojazdów przekazuje drogą teletransmisji danych do Funduszu dane,

o których mowa w art. 102 ust. 2 pkt 8, z wyjątkiem danych pojazdów rejestrowanych

w trybie art. 73 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

2.

Zakład ubezpieczeń przekazuje do Funduszu dane, o których mowa w art. 102 ust. 2 pkt

1-8 i ust. 3, drogą elektroniczną niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie

7 dni od dnia zawarcia umowy ubezpieczenia, z wyjątkiem pojazdów rejestrowanych w

trybie art. 73 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

3.

Dane są przekazywane do Funduszu przez centralną ewidencję pojazdów oraz zakłady ubezpieczeń

bezpłatnie oraz bez wiedzy i zgody osoby, której te dane dotyczą.

4.

Podmioty, o których mowa w ust. 3, przekazujące dane do Funduszu są obowiązane do

aktualizacji tych danych w przypadku ich zmiany.

5.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw administracji publicznej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki,

sposób i tryb współdziałania Funduszu z organem prowadzącym centralną ewidencję pojazdów,

uwzględniając w szczególności konieczność zapewnienia bezpiecznego przesyłu i weryfikacji

danych i informacji drogą teletransmisji danych.

1.

Jeżeli poszkodowany, w przypadku szkody w mieniu, może zaspokoić roszczenie na podstawie

umowy ubezpieczenia dobrowolnego, Fundusz wyrównuje szkodę w części, w której nie

może być zaspokojona, wraz z uwzględnieniem utraconych zniżek składki oraz prawa do

zniżek składki.

2.

W przypadku zaspokojenia przez zakład ubezpieczeń roszczeń poszkodowanego zgodnie

z ust. 1, zakładowi ubezpieczeń nie przysługuje roszczenie do Funduszu o zwrot wypłaconych

z tego tytułu kwot.

3.

Fundusz nie spełnia świadczenia za szkody w mieniu i na osobie w przypadku zaspokojenia

roszczenia o naprawienie wyrządzonej szkody przez osobę, o której mowa w art. 98 ust.

1 pkt 2, lub przez kierującego pojazdem mechanicznym, którego ruchem szkoda została

wyrządzona.

4.

Fundusz nie spełnia świadczenia z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa

w art. 4 pkt 1, za szkody spowodowane ruchem pojazdów mechanicznych zarejestrowanych

za granicą. Nie dotyczy to poszkodowanych obywateli polskich.

5.

Fundusz nie spełnia świadczenia za szkody w mieniu i na osobie powstałe w związku

z ruchem pojazdów mechanicznych, o których mowa w art. 23 ust. 2, niewprowadzonych

do ruchu.

6.

Fundusz nie spełnia świadczenia z tytułu ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa

w art. 4 pkt 1 i 2, za szkody w mieniu i na osobie wyrządzone

1)

posiadaczowi pojazdu mechanicznego przez kierującego tym pojazdem;

2)

rolnikowi przez osoby pracujące w jego gospodarstwie rolnym lub pozostające z rolnikiem

we wspólnym gospodarstwie domowym.

Wypłaty z Funduszu, o których mowa w art. 98 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, na rzecz poszkodowanych

niebędących podmiotami polskimi i podmiotami państw, których biura narodowe są sygnatariuszami

Jednolitego Porozumienia między Biurami Narodowymi - Regulaminu Wewnętrznego, są dokonywane

na zasadzie wzajemności.

1.

Uprawniony do odszkodowania zgłasza swoje roszczenia do Funduszu przez którykolwiek

zakład ubezpieczeń wykonujący działalność ubezpieczeniową w grupach obejmujących ubezpieczenia

obowiązkowe, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2. Zakład ubezpieczeń nie może odmówić

przyjęcia zgłoszenia szkody.

2.

Zakład ubezpieczeń, po otrzymaniu zgłoszenia roszczenia, przeprowadza postępowanie

w zakresie ustalenia zasadności i wysokości dochodzonych roszczeń i niezwłocznie przesyła

zebraną dokumentację do Funduszu, powiadamiając o tym osobę zgłaszającą roszczenie.

1.

Fundusz jest obowiązany zaspokoić roszczenie, o którym mowa w art. 98 ust. 1, w terminie

30 dni licząc od dnia otrzymania akt szkody od zakładu ubezpieczeń lub syndyka upadłości.

2.

W przypadku gdy wyjaśnienie okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności

Funduszu albo wysokości świadczenia w terminie, o którym mowa w ust. 1, było niemożliwe,

świadczenie powinno być spełnione w terminie 14 dni od dnia wyjaśnienia tych okoliczności,

z tym że bezsporna część świadczenia powinna być spełniona przez Fundusz w terminie

określonym w ust. 1. Przepisy art. 16 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

3.

Odpowiedzialność za zwłokę w spełnieniu świadczenia ponoszą odpowiednio Fundusz i

zakład ubezpieczeń, każdy w swoim zakresie.

1.

Z chwilą wypłaty przez Fundusz odszkodowania, w przypadkach określonych w art. 98

ust. 1 pkt 2, sprawca szkody i osoba, która nie dopełniła obowiązku zawarcia umowy

ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, są obowiązani do zwrotu

Funduszowi spełnionego świadczenia.

2.

W uzasadnionych przypadkach, kierując się przede wszystkim wyjątkowo trudną sytuacją

materialną i majątkową zobowiązanego, jak również jego sytuacją życiową, Fundusz może

odstąpić od dochodzenia zwrotu części lub całości świadczenia.

3.

Tryb postępowania przy rozpatrywaniu spraw, o których mowa w ust. 2, określa statut

Funduszu.

4.

Roszczenia Funduszu wynikające z ust. 1 ulegają przedawnieniu na zasadach określonych

w Kodeksie cywilnym, nie wcześniej jednak niż z upływem 3 lat od dnia spełnienia przez Fundusz świadczenia.

1.

W przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń wykonującego działalność ubezpieczeniową

w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 1 i

2, Fundusz przejmuje od syndyka upadłości akta szkodowe oraz wypłaca poszkodowanym

i uprawnionym świadczenia z umów ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art.

4 pkt 1 i 2, po ustaleniu odpowiedzialności i wysokości świadczenia.

2.

W sprawach, w których szkody nie zostały zgłoszone do zakładu ubezpieczeń przed ogłoszeniem

jego upadłości, Fundusz przyjmuje zgłoszenie szkody oraz wypłaca poszkodowanym i uprawnionym

świadczenia po ustaleniu odpowiedzialności i wysokości świadczenia. Poszkodowany i

uprawniony do odszkodowania zgłasza swoje roszczenia do Funduszu przez którykolwiek

zakład ubezpieczeń wykonujący działalność ubezpieczeniową w grupach obejmujących ubezpieczenia

obowiązkowe, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2. Zakład ubezpieczeń nie może odmówić

przyjęcia zgłoszenia szkody.

3.

Świadczenia rentowe, wynikające z realizacji zadań, o których mowa w art. 98 ust.

2, Fundusz może wypłacać w formie skapitalizowanej za zgodą poszkodowanego lub uprawnionego.

4.

Odpowiedzialność Funduszu za zwłokę w spełnieniu świadczenia jest ograniczona do okresu,

przez jaki upadły zakład ubezpieczeń pozostawał w zwłoce do dnia ogłoszenia upadłości.

5.

Po wypłaceniu świadczeń, o których mowa w ust. 1-3, Fundusz niezwłocznie przedstawia

syndykowi wypłacone kwoty jako swoją wierzytelność wobec masy upadłości.

6.

Wierzytelności, o których mowa w ust. 5, Fundusz może zgłaszać syndykowi do czasu

prawomocnego wykonania planu podziału funduszu masy.

1.

W przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń wykonującego działalność ubezpieczeniową

w dziale I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej, albo zakładu ubezpieczeń

wykonującego działalność ubezpieczeniową, w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe,

o których mowa w art. 4 pkt 3 i 4, albo oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości zakładu

ubezpieczeń lub umorzenia postępowania upadłościowego, jeżeli majątek dłużnika oczywiście

nie wystarcza nawet na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego, albo w przypadku

zarządzenia likwidacji przymusowej zakładu ubezpieczeń, pozostałe zakłady ubezpieczeń

wykonujące działalność ubezpieczeniową w dziale I załącznika do ustawy o działalności

ubezpieczeniowej albo posiadające zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 3 i

4, są obowiązane wnieść składkę na rzecz Funduszu.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii organu nadzoru

i Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość procentu składki,

o której mowa w ust. 1, uwzględniając w szczególności zakres zobowiązań wynikających

z umów ubezpieczenia w ramach działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej

lub umów ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4 pkt 3 i 4.

3.

Składka, o której mowa w ust. 2, ustalana jest od składki przypisanej brutto z ubezpieczeń

działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej oraz ubezpieczeń obowiązkowych,

o których mowa w art. 4 pkt 3 i 4.

4.

Fundusz wyodrębnia rachunki, na które wnoszone są składki, o których mowa w ust. 1.

5.

Środki pozostałe po zaspokojeniu roszczeń Fundusz zwraca zakładom ubezpieczeń, o których

mowa w ust. 1, proporcjonalnie do wysokości wniesionej składki określonej zgodnie

z przepisami, o których mowa w ust. 2.

1.

W przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń wykonującego działalność ubezpieczeniową

w dziale I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej, Fundusz zaspokaja

roszczenia na podstawie ustalonej w postępowaniu upadłościowym listy wierzytelności.

2.

W przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń wykonującego działalność ubezpieczeniową

w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 3 i

4, do zaspokajania przez Fundusz roszczeń wynikających z tych umów ubezpieczenia przepisy

art. 111 ust. 1-4 stosuje się odpowiednio.

3.

Fundusz zaspokaja roszczenia z tytułu upadłości zakładów ubezpieczeń, o których mowa

w ust. 1 i 2, w zakresie i do wysokości określonej w art. 98 ust. 2 i 3.

4.

Przepisy art. 111 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio.

1.

W odniesieniu do zakładów ubezpieczeń, wykonujących działalność ubezpieczeniową w

zakresie działu I załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej oraz w zakresie

ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4, w przypadku oddalenia wniosku

o ogłoszenie upadłości lub umorzenia postępowania upadłościowego, jeżeli majątek dłużnika

oczywiście nie wystarcza nawet na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego

albo w przypadku zarządzenia likwidacji przymusowej, do zadań Funduszu należy zaspokajanie

roszczeń osób uprawnionych z tytułu umów ubezpieczenia na życie oraz umów ubezpieczeń

obowiązkowych, o których mowa w art. 4.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Fundusz przejmuje z zakładu ubezpieczeń akta

szkodowe oraz wypłaca poszkodowanym i uprawnionym świadczenia, po ustaleniu odpowiedzialności

tego zakładu i wysokości świadczenia.

3.

Odpowiedzialność Funduszu za zwłokę w spełnieniu świadczenia jest ograniczona do okresu,

przez jaki zakład ubezpieczeń pozostawał w zwłoce do dnia oddalenia wniosku o ogłoszenie

upadłości lub umorzenia postępowania upadłościowego albo zarządzenia likwidacji przymusowej.

4.

Z dniem wypłaty przez Fundusz świadczenia, o którym mowa w ust. 2, na Fundusz przechodzi

z mocy prawa roszczenie o zwrot wypłaconego świadczenia do zakładu ubezpieczeń, którego

zobowiązanie zrealizował.

1.

Organami Funduszu są

1)

Zgromadzenie Członków Funduszu;

2)

Rada Funduszu;

3)

Zarząd Funduszu.

2.

W skład Rady Funduszu, poza członkami określonymi statutowo, wchodzi przedstawiciel

organu nadzoru.

1.

Statut Funduszu określa organizację, sposób działania oraz zasady gospodarki finansowej,

a w szczególności

1)

sposób powołania, organizację oraz kadencję organów Funduszu;

2)

zakres kompetencji organów Funduszu;

3)

prawa i obowiązki członków oraz sposób głosowania;

4)

zasady działania Funduszu;

5)

zasady prowadzenia gospodarki finansowej;

6)

tryb postępowania w sprawach dochodzenia roszczeń z tytułu opłat i regresów.

2.

Statut Funduszu i jego zmiany są uchwalane przez Zgromadzenie Członków Funduszu.

3.

Organ nadzoru zatwierdza statut Funduszu i jego zmiany.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, na wniosek organu nadzoru, ogłasza

statut Funduszu i jego zmiany w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów.

1.

Koszty działalności Funduszu wynikające z realizacji zadań, o których mowa w art.

98 i art. 99, są pokrywane z dochodów Funduszu.

2.

Dochody, o których mowa w ust. 1, są uzyskiwane z następujących źródeł

1)

wpłat zakładów ubezpieczeń wykonujących działalność w zakresie ubezpieczeń obowiązkowych,

o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2;

2)

wpłat zakładów ubezpieczeń prowadzących ubezpieczenia w dziale I załącznika do ustawy

o działalności ubezpieczeniowej w przypadku ogłoszenia upadłości zakładu ubezpieczeń,

oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości zakładu ubezpieczeń, umorzenia postępowania

upadłościowego lub zarządzenia likwidacji przymusowej zakładu ubezpieczeń wykonującego

działalność ubezpieczeniową w tym zakresie;

3)

wpłat zakładów ubezpieczeń wykonujących działalność ubezpieczeniową w grupie obejmującej

ubezpieczenie obowiązkowe, o którym mowa w art. 4 pkt 3 i 4, w przypadku ogłoszenia

upadłości zakładu ubezpieczeń, oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości zakładu ubezpieczeń,

umorzenia postępowania upadłościowego lub zarządzenia likwidacji przymusowej zakładu

ubezpieczeń wykonującego działalność ubezpieczeniową w tym zakresie;

4)

wpływów z tytułu opłat za niespełnienie obowiązku zawarcia umów ubezpieczeń obowiązkowych,

o których mowa w art. 4 pkt 1 i 2;

5)

wpływów z tytułu roszczeń regresowych;

6)

zwrotów zakładu ubezpieczeń przejmującego portfel upadłego zakładu ubezpieczeń, o

których mowa w art. 98 ust. 4;

7)

wpłat uzyskanych z podziału masy upadłości, o których mowa w art. 111 ust. 5;

8)

zwrotów świadczeń, o których mowa w art. 114 ust. 4, wypłaconych przez Fundusz z umów

ubezpieczenia na życie i z umów ubezpieczeń obowiązkowych, o których mowa w art. 4;

9)

przychodów z oprocentowania pożyczek, o których mowa w art. 99 ust. 2;

10)

przychodów z lokat środków Funduszu dokonywanych według zasad określonych w ustawie

o działalności ubezpieczeniowej dla zakładów ubezpieczeń.

3.

Zakłady ubezpieczeń posiadające zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o których mowa w art. 4 pkt 1 i

2, jak również zagraniczne zakłady ubezpieczeń, działające na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, zgodnie z przepisami prawa polskiego i posiadające zezwolenie na wykonywanie

działalności ubezpieczeniowej w grupach obejmujących ubezpieczenia obowiązkowe, o

których mowa w art. 4 pkt 1 i 2, są obowiązane wnieść składkę na rzecz Funduszu.

4.

Fundusz przedstawia ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych oraz organowi

nadzoru analizę stanu finansów Funduszu, na podstawie której jest określany procent

składki, o której mowa w ust. 3, wnoszonej przez członków Funduszu na jego rzecz.

5.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, na wniosek Funduszu, po zasięgnięciu

opinii organu nadzoru określa, w drodze rozporządzenia, wysokość procentu składki,

o której mowa w ust. 3, oraz terminy uiszczania tej składki, uwzględniając w szczególności

zagwarantowanie płynności finansowej Funduszu oraz możliwości udzielania przez Fundusz

zwrotnej pomocy finansowej, o której mowa w art. 99 ust. 1.

6.

Wysokość składki wnoszonej przez zakład ubezpieczeń na rzecz Funduszu jest wyliczana

od składki przypisanej brutto w ubezpieczeniach obowiązkowych, o których mowa w art.

4 pkt 1 i 2.

W przypadku zagranicznych zakładów ubezpieczeń, wysokość składek wnoszonych do Funduszu

zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału wyliczana jest od składki przypisanej brutto

z tytułu umów ubezpieczenia zawartych w związku z wykonywaniem działalności ubezpieczeniowej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Fundusz jest obowiązany, w terminie 4 miesięcy od zakończenia roku obrotowego, sporządzić

roczne sprawozdanie z działalności, które podlega badaniu przez biegłego rewidenta.

2.

Zgromadzenie Członków Funduszu zatwierdza sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, w

terminie 6 miesięcy od zakończenia roku obrotowego.

3.

Zatwierdzone przez Zgromadzenie Członków Funduszu sprawozdanie, o którym mowa w ust.

1, Fundusz przedstawia ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych oraz

organowi nadzoru.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określa, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki i tryb składania sprawozdań, o których mowa w ust. 1 i w art.

98 ust. 5, w tym terminy ich składania oraz niezbędne dane, jakie powinny zawierać

te sprawozdania, uwzględniając w szczególności zapewnienie prawidłowości i przejrzystości

sporządzanych sprawozdań.

1.

Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, zwane dalej „Biurem”, jest instytucją

wykonującą zadania określone w ustawie.

2.

Biuro ma osobowość prawną. Siedzibą Biura jest miasto stołeczne Warszawa.

1.

Członkami Biura są zakłady ubezpieczeń wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

działalność ubezpieczeniową w grupie obejmującej ubezpieczenie obowiązkowe, o którym

mowa w art. 4 pkt 1.

2.

Zakłady ubezpieczeń, o których mowa w ust. 1, stają się członkami Biura z dniem uzyskania

zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej wydanego przez organ nadzoru,

z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Zakłady ubezpieczeń z państw członkowskich Unii Europejskiej, wykonujące działalność

ubezpieczeniową za zezwoleniem właściwego organu państwa, w którym mają siedzibę,

stają się członkami Biura z dniem złożenia deklaracji członkowskiej.

4.

Przynależność do Biura jest obowiązkowa.

1.

Przedmiotem działalności Biura jest

1)

wystawianie dokumentów ubezpieczeniowych ważnych w innych państwach;

2)

zawieranie z zagranicznymi biurami narodowymi umów o wzajemnym uznawaniu dokumentów

ubezpieczeniowych;

3)

organizowanie likwidacji szkód lub bezpośrednia likwidacja szkód spowodowanych na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez posiadaczy pojazdów mechanicznych zarejestrowanych

za granicą posiadających ważne dokumenty ubezpieczeniowe wystawione przez zagraniczne

biura narodowe;

4)

organizowanie likwidacji szkód lub bezpośrednia likwidacja szkód spowodowanych na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez posiadaczy pojazdów mechanicznych zarejestrowanych

w państwach, o których mowa w art. 25 ust. 2;

5)

określanie zasad i trybu dystrybucji dokumentów ubezpieczeń granicznych, a w szczególności

ustalanie wzorów tych dokumentów oraz ich ewidencjonowanie.

2.

Biuro może powierzać zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, wyłącznie członkom

Biura.

Biuro odpowiada za szkody będące następstwem wypadków, które wydarzyły się na terytorium

1)

Rzeczypospolitej Polskiej i powstały w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zarejestrowanych

w państwach, których biura narodowe są sygnatariuszami Jednolitego Porozumienia między

Biurami Narodowymi - Regulaminu Wewnętrznego;

2)

Rzeczypospolitej Polskiej i powstały w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zarejestrowanych

w państwach, których biura narodowe podpisały z Biurem umowy o wzajemnym uznawaniu

dokumentów ubezpieczeniowych i zaspokajaniu roszczeń, pod warunkiem istnienia ważnej

Zielonej Karty wystawionej przez zagraniczne biuro narodowe;

3)

państw, których biura narodowe są sygnatariuszami Jednolitego Porozumienia między

Biurami Narodowymi - Regulaminu Wewnętrznego i powstały w związku z ruchem pojazdów

mechanicznych;

4)

państw, których biura narodowe podpisały z Biurem umowy o wzajemnym uznawaniu dokumentów

ubezpieczeniowych i likwidacji szkód i powstały w związku z ruchem pojazdów mechanicznych,

pod warunkiem istnienia ważnej Zielonej Karty wystawionej przez Biuro;

5)

państw, o których mowa w pkt 4, i na warunkach określonych w pkt 4, jeżeli poszkodowanym

jest obywatel polski, a sprawca posiadał Zieloną Kartę wystawioną przez członka Biura,

którego upadłość ogłoszono.

1.

W przypadku szkód będących następstwem wypadków, które wydarzyły się na terytorium

państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub na terytorium państwa trzeciego i powstałych

w związku z ruchem pojazdów mechanicznych zarejestrowanych w państwach członkowskich

Unii Europejskiej, Biuro ustala i udostępnia dane

1)

zakładu ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano szkodę;

2)

reprezentanta do spraw roszczeń ustanowionego przez zakład ubezpieczeń, o którym mowa

w pkt 1;

3)

identyfikujące dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia posiadacza pojazdu

mechanicznego, którym spowodowano szkodę;

4)

osobowe posiadacza lub właściciela pojazdu mechanicznego, którym spowodowano szkodę.

2.

Jeżeli szkoda została spowodowana ruchem pojazdu mechanicznego, którego posiadacz,

zgodnie z prawem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jest ustawowo zwolniony

w kraju rejestracji z obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów

mechanicznych, Biuro ustala i udostępnia dane organu lub instytucji w państwie członkowskim

Unii Europejskiej, odpowiedzialnej za likwidację zaistniałej szkody.

3.

Biuro ustala i udostępnia dane, o których mowa w ust. 1 i 2, na pisemny wniosek poszkodowanego

lub uprawnionego, po wykazaniu przez nich interesu prawnego w uzyskaniu tych danych.

4.

Udostępnianie danych jest dokonywane nieodpłatnie i podlega ewidencjonowaniu.

1.

W przypadku szkód będących następstwem wypadków, które wydarzyły się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, i powstałych w związku z ruchem pojazdów mechanicznych

Biuro ustala i udostępnia dane

1)

zakładu ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano szkodę,

2)

identyfikujące dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia posiadacza pojazdu

mechanicznego, którym spowodowano szkodę,

3)

reprezentanta do spraw roszczeń ustanowionego przez zakład ubezpieczeń, o którym mowa

w pkt 1, w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w którym poszkodowany lub uprawniony

ma miejsce zamieszkania lub siedzibę,

4)

osobowe posiadacza lub właściciela pojazdu mechanicznego, którym spowodowano szkodę,

5)

identyfikujące podmioty, które na mocy ustawy lub umowy międzynarodowej ratyfikowanej

przez Rzeczpospolitą Polską, są zwolnione z obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia

OC posiadaczy pojazdów mechanicznych oraz identyfikujące organ lub instytucję odpowiedzialną

za wypłatę odszkodowań za szkody spowodowane ruchem pojazdów mechanicznych będących

w posiadaniu tych podmiotów

- jeżeli poszkodowanym jest osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą na terytorium

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a szkoda powstała w związku z ruchem pojazdu

mechanicznego zarejestrowanego w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Biuro ustala i udostępnia dane, o których mowa w ust. 1, na pisemny wniosek poszkodowanego

lub uprawnionego, po wykazaniu przez nich interesu prawnego w uzyskaniu tych danych.

3.

Biuro ustala dane, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, na wniosek ośrodka informacji

z państwa członkowskiego Unii Europejskiej i udostępnia je drogą elektroniczną.

4.

Biuro ustala i udostępnia dane, o których mowa w ust. 1 pkt 4, na pisemny wniosek

ośrodka informacji z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, po wykazaniu interesu

prawnego poszkodowanego lub uprawnionego w uzyskaniu tych danych.

5.

Udostępnianie danych jest dokonywane nieodpłatnie i podlega ewidencjonowaniu.

1.

Policja, w terminie 30 dni od zaistnienia zdarzenia, przekazuje Biuru zawiadomienie

o wypadku spowodowanym ruchem pojazdu mechanicznego, w wyniku którego uczestniczące

w nim osoby zmarły lub doznały obrażeń ciała.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera dane dotyczące wszystkich uczestników

wypadku, w tym dane dotyczące numerów dowodów ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów

mechanicznych i nazwę zakładu ubezpieczeń, w którym pojazdy mechaniczne były ubezpieczone,

wskazanie sprawcy wypadku, jak również informację o wystąpieniu o wszczęcie postępowania

karnego.

3.

Biuro przekazuje polskim i zagranicznym zakładom ubezpieczeń informacje o wypadku,

o którym mowa w ust. 1, w zakresie określonym w ust. 1 i 2.

4.

Koszty druku zawiadomień, jak i ich przesyłania ponosi Biuro.

1.

Biuro ustala dane, o których mowa w art. 124 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 oraz ust. 2, uzyskując

je z ośrodków informacji państw członkowskich Unii Europejskiej.

2.

Biuro ustala dane, o których mowa w art. 124 ust. 1 pkt 2 oraz w art. 125 ust. 1,

uzyskując je z rejestru, o którym mowa w art. 102 ust. 2, prowadzonego przez Fundusz.

1.

W przypadku szkód, o których mowa w art. 80, Biuro pełni funkcję organu odszkodowawczego,

który rozpatruje, z zastrzeżeniem ust. 2, żądania odszkodowawcze zgłoszone przez poszkodowanych

lub uprawnionych i wypłaca odszkodowanie, jeżeli

1)

zakład ubezpieczeń lub jego reprezentant do spraw roszczeń nie dopełnią obowiązku,

o którym mowa w art. 83 ust. 1 lub 2;

2)

zakład ubezpieczeń nie ustanowił reprezentanta do spraw roszczeń zgodnie z art. 78

ust. 1, chyba że poszkodowany lub uprawniony zgłosił swoje żądanie bezpośrednio do

zakładu ubezpieczeń i otrzymał odpowiedź określoną w art. 83 ust. 1 lub 2;

3)

zidentyfikowanie pojazdu mechanicznego jest niemożliwe;

4)

w terminie 60 dni od dnia zdarzenia nie został zidentyfikowany zakład ubezpieczeń.

2.

Biuro nie rozpatruje zgłoszonego żądania odszkodowawczego, jeżeli poszkodowany lub

uprawniony wytoczył powództwo przeciwko zakładowi ubezpieczeń.

O zgłoszeniu żądania odszkodowawczego Biuro informuje niezwłocznie

1)

organ odszkodowawczy w państwie członkowskim Unii Europejskiej, gdzie jest ustanowiony

zakład ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano szkodę;

2)

reprezentanta do spraw roszczeń lub zakład ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego,

którym spowodowano szkodę;

3)

osobę, która spowodowała szkodę, jeżeli została ustalona, oraz posiadacza pojazdu

mechanicznego.

1.

Biuro podejmuje czynności w celu ustalenia odpowiedzialności za spowodowanie szkody

i wysokości odszkodowania w terminie 60 dni od dnia otrzymania żądania odszkodowawczego.

2.

Biuro odstępuje od czynności określonych w ust. 1, jeżeli w terminie, o którym mowa

w ust. 1, zakład ubezpieczeń lub jego reprezentant do spraw roszczeń udzieli poszkodowanemu

lub uprawnionemu odpowiedzi na zgłoszone do Biura żądanie odszkodowawcze.

3.

Biuro wypłaca odszkodowanie lub jego bezsporną część nie wcześniej niż po upływie

60 dni od dnia otrzymania żądania odszkodowawczego.

Decyzja Biura działającego jako organ odszkodowawczy jest ostateczna. Poszkodowanemu

lub uprawnionemu przysługuje prawo dochodzenia roszczeń na drodze postępowania cywilnego

przeciwko zakładowi ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego, którym spowodowano

szkodę.

Po wypłacie odszkodowania w przypadkach, o których mowa w art. 128 ust. 1 pkt 1 i

2, Biuro występuje do organu odszkodowawczego w państwie członkowskim Unii Europejskiej,

gdzie jest ustanowiony zakład ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego, którym

spowodowano szkodę, o zwrot wypłaconego odszkodowania, świadczeń i innych poniesionych

kosztów.

1.

Jeżeli do wypłaty odszkodowania jest obowiązany zakład ubezpieczeń mający siedzibę

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a odszkodowanie wypłacił organ odszkodowawczy

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Biuro jest obowiązane do zwrotu na rzecz

tego organu odszkodowawczego wypłaconego odszkodowania, świadczeń i innych poniesionych

kosztów.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń posiadacza pojazdu mechanicznego,

którym spowodowano szkodę, jest obowiązany do zwrotu kwoty wypłaconej przez Biuro.

Biuro występuje o zwrot wypłaconego odszkodowania lub świadczenia oraz poniesionych

kosztów w przypadkach, o których mowa w art. 128 ust. 1

1)

pkt 3 - do ubezpieczeniowego funduszu gwarancyjnego ustanowionego w państwie członkowskim

Unii Europejskiej, gdzie miało miejsce zdarzenie;

2)

pkt 4 - do ubezpieczeniowego funduszu gwarancyjnego ustanowionego w państwie członkowskim

Unii Europejskiej, gdzie jest zarejestrowany pojazd mechaniczny, którym spowodowano

szkodę;

3)

pkt 3 lub 4 - gdy szkodę spowodowano pojazdem mechanicznym zarejestrowanym w państwie

trzecim, do funduszu gwarancyjnego ustanowionego w państwie członkowskim Unii Europejskiej,

gdzie miało miejsce zdarzenie.

1.

Likwidacja szkód w przypadkach, o których mowa w art. 123 pkt 1, 2 i 5, następuje

na zasadach określonych przepisami rozdziału 2.

2.

Likwidacja szkód w przypadkach, o których mowa w art. 123 pkt 3 i 4, następuje zgodnie

z przepisami prawa właściwego dla miejsca zdarzenia, z uwzględnieniem ust. 3.

3.

W przypadkach, o których mowa w art. 123 pkt 3 i 4, suma gwarancyjna nie może być

niższa niż określona w umowie ubezpieczenia, ale nie niższa niż obowiązująca w państwie,

na terytorium którego miało miejsce zdarzenie.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 123 pkt 2, Biuro jest obowiązane wypłacić odszkodowanie

w terminie 30 dni od dnia ustalenia ważności umowy ubezpieczenia sprawcy szkody.

2.

Jeżeli w terminie 90 dni licząc od dnia otrzymania zawiadomienia o szkodzie Biuro

nie ustali ważności umowy ubezpieczenia sprawcy szkody, właściwym do wypłaty odszkodowania,

na zasadach określonych przepisami rozdziału 7, jest Fundusz, z tym że nie wyklucza

to roszczenia Funduszu do Biura o zwrot wypłaconego odszkodowania z chwilą późniejszego

ustalenia ważnego ubezpieczenia sprawcy.

1.

Biuro z dniem wypłacenia odszkodowania za jednego ze swoich członków dochodzi od niego

zwrotu wypłaconego odszkodowania.

2.

Sprawca szkody powstałej w warunkach, o których mowa w art. 123 pkt 3, i posiadacz

pojazdu mechanicznego, który nie dopełnił obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego,

a szkoda powstała w związku z ruchem tego pojazdu, są obowiązani do zwrotu Biuru wypłaconego

odszkodowania.

1.

Koszty działalności Biura są pokrywane ze składek członków Biura.

2.

Wysokość składki wnoszonej przez członków Biura na rzecz Biura jest ustalana przez

Walne Zgromadzenie Członków i wyliczana od składki przypisanej brutto z ubezpieczenia,

o którym mowa w art. 4 pkt 1.

3.

Wysokość składki wnoszonej przez zagraniczny zakład ubezpieczeń jest wyliczana od

składki przypisanej brutto w ubezpieczeniu, o którym mowa w art. 4 pkt 1, z działalności

wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Organami Biura są

1)

Walne Zgromadzenie Członków Biura;

2)

Rada Biura;

3)

Zarząd Biura.

2.

Szczegółowe zasady i tryb wnoszenia składek, o których mowa w art. 138, zadania, organizację

i zasady działania Biura oraz zasady gospodarki finansowej Biura określa statut uchwalany

przez Walne Zgromadzenie Członków Biura.

3.

Organ nadzoru zatwierdza statut Biura i jego zmiany.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, na wniosek organu nadzoru, ogłasza

statut Biura i jego zmiany w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów.

1.

Biuro jest obowiązane, w terminie 4 miesięcy od zakończenia roku obrotowego, sporządzić

roczne sprawozdanie z działalności, które podlega badaniu przez biegłego rewidenta.

2.

Walne Zgromadzenie Członków Biura zatwierdza sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1,

w terminie 6 miesięcy od zakończenia roku obrotowego.

3.

Zatwierdzone przez Walne Zgromadzenie Członków Biura sprawozdanie, o którym mowa w

ust. 1, Biuro przedstawia ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych oraz

organowi nadzoru.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określa, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki i tryb składania sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, w tym termin

jego złożenia oraz niezbędne dane, jakie powinno zawierać, uwzględniając w szczególności

zapewnienie prawidłowości i przejrzystości sporządzanych sprawozdań.

W ustawie z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058, Nr 126, poz. 1069 i Nr 153, poz. 1271) art. 8b otrzymuje brzmienie

„

Art. 8b.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Adwokackiej oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego,

o którym mowa w art. 8a, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę

gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres

realizowanych zadań.

”

,

W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059, Nr 126, poz. 1069 i Nr 153, poz. 1271) art. 22

„

Art. 22

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Radców Prawnych oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego,

o którym mowa w art. 22

”

.

W ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie

(Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 369 oraz z 2003 r. Nr 49, poz. 408) art. 19b otrzymuje brzmienie

„

Art. 19b.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Notarialnej oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym

mowa w art. 19a, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,

biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych

zadań.

”

.

W ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej

(Dz. U. Nr 91, poz. 408, z 1992 r. Nr 63, poz. 315, z 1994 r. Nr 121, poz. 591, z 1995 r. Nr 138, poz. 682, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, z 1997 r. Nr 104, poz. 661, Nr 121, poz. 769 i Nr 158, poz. 1041, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756 i Nr 162, poz. 1115, z 1999 r. Nr 28, poz. 255 i 256 i Nr 84, poz. 935, z 2000 r. Nr 3, poz. 28, Nr 12, poz. 136, Nr 43, poz. 489, Nr 84, poz. 948, Nr 114, poz. 1193 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 45, Nr 88, poz. 961, Nr 100, poz. 1083, Nr 111, poz. 1193, Nr 113, poz. 1207, Nr 126, poz. 1382, 1383i 1384 i Nr 128, poz. 1407, z 2002 r. Nr 113, poz. 984 oraz z 2003 r. Nr 45, poz. 391 i Nr 124, poz. 1151) w art. 35 ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii samorządów zawodów medycznych oraz Polskiej

Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w ust. 6, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz

minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego

zawodu oraz zakres realizowanych zadań.

”

.

W ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 oraz z 2003 r. Nr 60, poz. 535) po art. 80 dodaje się art. 80a w brzmieniu

„

Art. 80a.

1.

Podmioty uprawnione do wykonywania działalności usługowej w zakresie prowadzenia ksiąg

rachunkowych, o których mowa w art. 11 ust. 3, są obowiązane do zawarcia umowy ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z prowadzoną działalnością.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Polskiej

Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz

minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego

zawodu oraz zakres realizowanych zadań.

”

.

W ustawie z dnia 13 października 1994 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie

(Dz. U. z 2001 r. Nr 31, poz. 359 oraz z 2002 r. Nr 240, poz. 2052) w art. 12 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Krajowej

Izby Biegłych Rewidentów oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust. 3, termin powstania

obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod

uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań.

”

.

W ustawie z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym

(Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 86, Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052) art. 46 otrzymuje brzmienie

„

Art. 46.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Krajowej

Rady Doradców Podatkowych oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 44, termin powstania

obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod

uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań.

”

.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 75 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Dowód rejestracyjny, pozwolenie czasowe, zalegalizowane tablice (tablica) rejestracyjne

i nalepka kontrolna są wydawane za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej.

Opłatę oraz opłatę ewidencyjną pobiera organ dokonujący rejestracji.

”

;

2)

w art. 77 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1, wydaje, za

opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy w sprawach rejestracji starosta

przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

3)

w art. 80b

a)

w ust. 1 w pkt 1 dodaje się lit. j w brzmieniu

„

j)

informację o dodatkowym badaniu technicznym, o którym mowa w art. 81 ust. 8 pkt 4,

przeprowadzonym po naprawie wynikającej ze zdarzenia powodującego odpowiedzialność

zakładu ubezpieczeń z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia określonego w grupie 3 działu

II załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej;

”

,

b)

dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

W ewidencji gromadzi się także dane i informacje wymagane do dopuszczenia pojazdu

do ruchu oraz informacje o wydawanych dokumentach i oznaczeniach pojazdu

1)

dane o pojeździe podlegającym rejestracji

a)

przeznaczenie,

b)

pojemność i moc silnika,

c)

dopuszczalna masa całkowita,

d)

dopuszczalna ładowność,

e)

liczba osi,

f)

największy dopuszczalny nacisk osi,

g)

dopuszczalna masa całkowita ciągniętej przyczepy,

h)

liczba miejsc,

i)

data pierwszej rejestracji za granicą,

j)

poprzedni numer rejestracyjny i nazwa organu, który dokonał rejestracji;

2)

informacje o

a)

dowodzie rejestracyjnym - seria, numer oraz data wydania wtórnika,

b)

pozwoleniu czasowym - data ważności, data przedłużenia ważności, cel wydania, seria,

numer oraz data wydania wtórnika,

c)

karcie pojazdu - seria, numer oraz data wydania wtórnika,

d)

nalepce kontrolnej - data wydania wtórnika,

e)

znakach legalizacyjnych - seria, numer oraz data wydania wtórnika,

f)

nalepce na tablice tymczasowe - data wydania wtórnika,

g)

wyrejestrowaniu pojazdu - data i przyczyna wyrejestrowania,

h)

zbyciu pojazdu - dane nowego właściciela pojazdu;

3)

inne dane i informacje stanowiące treść adnotacji urzędowych zamieszczanych w dokumentach

pojazdu zgodnie z ustawą oraz z odrębnymi przepisami;

4)

identyfikator osoby dokonującej w bazie danych zamieszczenia lub zmiany danych i informacji.

”

,

c)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Dane lub informacje, o których mowa w ust. 1 i ust. 1a, przekazuje do ewidencji

1)

wymienione w ust. 1 pkt 1-5 - organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów, niezwłocznie

po zarejestrowaniu pojazdu, oraz - w przypadkach, o których mowa w pkt 1 lit. h i

lit. j - także stacja kontroli pojazdów, która wykonała badanie techniczne pojazdu,

niezwłocznie po jego wykonaniu;

2)

wymienione w ust. 1 pkt 6

a)

w lit. a - organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów, niezwłocznie po dokonaniu

zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym,

b)

w lit. b - właściwa jednostka organizacyjna Policji, niezwłocznie po wystąpieniu tych

zdarzeń,

c)

w lit. c - organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów, niezwłocznie po dokonaniu

informacji o wystąpieniu tych zdarzeń,

d)

w lit. d - właściwa jednostka organizacyjna Policji, Inspekcji Transportu Drogowego

lub Żandarmerii Wojskowej albo stacja kontroli pojazdów, niezwłocznie po dokonaniu

tych czynności;

3)

wymienione w ust. 1 pkt 7 - ośrodek informacji określony przepisami ustawy z dnia

22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym

i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124, poz. 1152), niezwłocznie

po ich zaewidencjonowaniu;

4)

wymienione w ust. 1a - organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów, niezwłocznie

po ich uzyskaniu.

”

;

4)

w art. 80c w ust. 1 po pkt 9 dodaje się pkt 9a w brzmieniu

„

9a)

Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli Komunikacyjnych;

”

;

5)

w art. 80d

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Opłaty pobrane za udostępnienie danych lub informacji z ewidencji stanowią przychód

środka specjalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw administracji

publicznej i są przeznaczone na finansowanie wydatków związanych z utworzeniem, rozwojem

i funkcjonowaniem centralnej ewidencji pojazdów i centralnej ewidencji kierowców.

”

,

b)

dodaje się ust. 3-5 w brzmieniu

„

3.

Opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3, art. 82 ust. 2,

art. 97 ust. 1 i art. 150 ust. 1, oraz opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 30

ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym

i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, stanowi przychód środka specjalnego,

o którym mowa w ust. 2, i jest przeznaczona na finansowanie wydatków związanych z

utworzeniem, rozwojem i funkcjonowaniem centralnej ewidencji pojazdów i centralnej

ewidencji kierowców. Wysokość każdej opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 75

ust. 2, art. 77 ust. 3, art. 82 ust. 2, art. 97 ust. 1 i art. 150 ust. 1, nie może

przekroczyć równowartości w złotych 0,5 euro ustalonej przy zastosowaniu kursu średniego

ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu wydania rozporządzenia,

o którym mowa w ust. 4.

4.

Minister właściwy do spraw administracji publicznej, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw instytucji finansowych, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

wysokość opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3, art.

82 ust. 2, art. 97 ust. 1 i art. 150 ust. 1, oraz sposób jej wnoszenia;

2)

tryb i zasady pobierania, ewidencjonowania, przekazywania i rozliczania opłaty ewidencyjnej

przez organy i podmioty zobowiązane do jej pobierania;

3)

szczegółowe zasady gospodarki finansowej środka specjalnego, o którym mowa w ust.

2 i 3 oraz w art. 100d ust. 2.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić w szczególności

1)

przypadki uiszczania opłaty ewidencyjnej;

2)

zróżnicowaną wysokość opłaty w zależności od rodzaju czynności, której dokonanie jest

uzależnione od jej uiszczenia;

3)

koszty związane z funkcjonowaniem centralnej ewidencji pojazdów i centralnej ewidencji

kierowców;

4)

terminy przekazywania i rozliczania opłaty ewidencyjnej przez organy i podmioty zobowiązane

do jej pobierania;

5)

obowiązki w zakresie sporządzania planów finansowych obejmujących przychody i wydatki

środka specjalnego.

”

;

6)

w art. 81 w ust. 8 dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

w którym została dokonana naprawa wynikająca ze zdarzenia powodującego odpowiedzialność

zakładu ubezpieczeń z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia określonego w grupie 3 i

10 działu II załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej na kwotę przekraczającą

2 000 zł.

”

;

7)

w art. 82 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do

dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania

i po uiszczeniu przez właściciela pojazdu opłaty ewidencyjnej.

”

;

8)

w art. 83 w ust. 6 po wyrazach „o których mowa w ust. 2” dodaje się wyrazy „i art. 82 ust. 2”;

9)

w art. 97 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem wydaje, za opłatą oraz po

uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania

osoby ubiegającej się, a w uzasadnionych przypadkach - właściwy ze względu na miejsce

czasowego pobytu, z zastrzeżeniem ust. 2.

”

;

10)

w art. 100d ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Opłaty pobrane za udostępnianie danych z ewidencji stanowią przychód środka specjalnego

będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw administracji publicznej, o którym

mowa w art. 80d ust. 2 i 3, i są przeznaczone na finansowanie wydatków związanych

z utworzeniem, rozwojem i funkcjonowaniem centralnej ewidencji pojazdów i centralnej

ewidencji kierowców.

”

;

11)

w art. 150 w ust. 1 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

Osoba uprawniona dokonująca wymiany jest obowiązana do uiszczenia opłaty ewidencyjnej.

”

.

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, z 2001 r. Nr 129, poz. 1447 i Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 74, poz. 676, Nr 113, poz. 984, Nr 126, poz. 1070, Nr 130, poz. 1112, Nr 153, poz. 1271, Nr 200, poz. 1682 i Nr 240, poz. 2058 oraz z 2003 r. Nr 1, poz. 15, Nr 80, poz. 717, 720i 721 i Nr 96, poz. 874) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 175 dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, po zasięgnięciu opinii

Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w ust. 4, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz

minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego

zawodu oraz zakres realizowanych zadań.

”

;

2)

w art. 181 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, po zasięgnięciu opinii

Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w ust. 3, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz

minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego

zawodu oraz zakres realizowanych zadań.

”

;

3)

w art. 186 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, po zasięgnięciu opinii

Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w ust. 3, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz

minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego

zawodu oraz zakres realizowanych zadań.

”

.

W ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 120, poz. 1298 i Nr 123, poz. 1353 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253) w art. 20 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw kultury fizycznej i sportu, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego,

o którym mowa w ust. 1, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę

gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres

realizowanych zadań.

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji

(Dz. U. Nr 133, poz. 882, z 1999 r. Nr 110, poz. 1255, z 2000 r. Nr 48, poz. 554, z 2001 r. Nr 98, poz. 1069 i 1070 i Nr 130, poz. 1452 oraz z 2003 r. Nr 41, poz. 361) art. 24 otrzymuje brzmienie

„

Art. 24.

1.

Komornik jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej

za szkody, które mogą zostać wyrządzone w związku z jego działalnością egzekucyjną,

a w przypadku gdy komornik zatrudnia pracowników, również do zawarcia umowy ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej za szkody, które mogą zostać wyrządzone działaniem jego

pracowników w związku z postępowaniem egzekucyjnym.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym

mowa w ust. 1, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,

biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych

zadań.

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych

(Dz. U. z 2001 r. Nr 55, poz. 578) w art. 10

1)

w ust. 2 uchyla się pkt 2;

2)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw turystyki, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze

rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art.

5 ust. 1 pkt 2 lit. b), termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę

gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres

realizowanych zadań.

”

.

W ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe

(Dz. U. z 2001 r. Nr 3, poz. 18, Nr 100, poz. 1085 i Nr 154, poz. 1800, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 135, poz. 1145 oraz z 2003 r. Nr 80, poz. 717) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 103

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Osoba eksploatująca jest obowiązana do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej za wyrządzoną szkodę jądrową. Jeżeli wypadek jądrowy, oprócz szkody w mieniu

lub środowisku, wyrządził również szkodę na osobie, 10% sumy gwarancyjnej ubezpieczenia

przeznacza się na zabezpieczenie roszczeń z tytułu szkody jądrowej na osobie.

”

,

b)

w ust. 2

-

wyrazy „kwoty zabezpieczenia przeznaczonego” zastępuje się wyrazami „sumy gwarancyjnej przeznaczonej”,

-

wyrazy „pozostała część zabezpieczenia” zastępuje się wyrazami „pozostała część sumy gwarancyjnej”,

c)

w ust. 3 wyrazy „z zabezpieczenia finansowego, o którym mowa w ust. 1 i 2” zastępuje się wyrazami „przez zakład ubezpieczeń z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia, o którym mowa w ust.

1”,

d)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Państwowej

Agencji Atomistyki oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1, termin powstania

obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę ubezpieczenia, biorąc w szczególności

pod uwagę poszczególne typy obiektów jądrowych, o których mowa w art. 34.

”

;

2)

w art. 104

a)

w ust. 1 wyrazy „osoby dającej finansowe zabezpieczenie odpowiedzialności osoby eksploatującej” zastępuje się wyrazami „zakładu ubezpieczeń”,

b)

w ust. 2 wyrazy „osoba dająca zabezpieczenie” zastępuje się wyrazami „zakład ubezpieczeń”.

W ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów

budownictwa oraz urbanistów

(Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 oraz z 2002 r. Nr 23, poz. 221, Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052) w art. 6 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, po zasięgnięciu opinii

Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w ust. 2, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz

minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego

zawodu oraz zakres realizowanych zadań.

”

.

W ustawie z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych

(Dz. U. Nr 49, poz. 509 oraz z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052) w art. 16 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w

drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa

w ust. 1, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,

biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych

zadań.

”

.

W ustawie z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych

(Dz. U. z 2002 r. Nr 12, poz. 110 i Nr 238, poz. 2021) w art. 24 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym

mowa w ust. 1, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,

biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych

zadań.

”

.

W ustawie z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. Nr 113, poz. 1207 i Nr 154, poz. 1801, z 2002 r. Nr 241, poz. 2073 oraz z 2003 r. Nr 45, poz. 391) w art. 12 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii samorządów zawodów medycznych oraz Polskiej

Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia

obowiązkowego, o którym mowa w ust. 2, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz

minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego

zawodu oraz zakres realizowanych zadań.

”

.

W ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym

(Dz. U. Nr 130, poz. 1450 oraz z 2002 r. Nr 153, poz. 1271) w art. 10 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w

drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa

w ust. 1 pkt 4, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,

biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych

zadań.

”

.

1.

Postępowania dotyczące roszczeń odszkodowawczych wszczęte i niezakończone przed dniem

wejścia w życie ustawy toczą się według przepisów dotychczasowych.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do postępowań dotyczących roszczeń Ubezpieczeniowego

Funduszu Gwarancyjnego.

3.

W sprawach roszczeń Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z tytułu opłat za niespełnienie

obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego przepisy ustawy mają zastosowanie

do zdarzeń zaistniałych po dniu wejścia ustawy w życie.

1.

Działające na podstawie dotychczasowych przepisów Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny

oraz Polskie Biuro Ubezpieczeń Komunikacyjnych stają się z mocy prawa Ubezpieczeniowym

Funduszem Gwarancyjnym i Polskim Biurem Ubezpieczycieli Komunikacyjnych w rozumieniu

przepisów ustawy.

2.

Pracownicy działających na podstawie dotychczasowych przepisów Ubezpieczeniowego Funduszu

Gwarancyjnego oraz Polskiego Biura Ubezpieczeń Komunikacyjnych stają się z mocy prawa

pracownikami Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego i Polskiego Biura Ubezpieczycieli

Komunikacyjnych w rozumieniu przepisów ustawy.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień ustawowych zmienianych

w art. 141-158 zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych, nie dłużej

jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia ustawy w życie.

Przepisy art. 3 ust. 2, rozdziału 5, art. 122 ust. 1 pkt 4 oraz art. 128-134 stosuje

się od dnia uzyskania członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem

1)

art. 25 ust. 2, art. 95, art. 102-105, art. 123 pkt 1 i 3, art. 124 i 125, art. 127,

art. 135 ust. 2 i 3 - w zakresie dotyczącym art. 123 pkt 3 oraz art. 137 ust. 2, które

wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2004 r., jednak nie później niż z dniem uzyskania

członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej;

2)

art. 148 pkt 3 lit. c, w zakresie, w którym dotyczy art. 80b ust. 2 pkt 3 ustawy zmienianej

w art. 148, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2004 r., jednak nie później niż

z dniem uzyskania członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej.