Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów

§ 1. Rozporzàdzenie okreÊla sposoby i warunki

ochrony przeciwpo˝arowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, zwanych dalej „obiektami”.

§ 2. 1. Ilekroç w rozporzàdzeniu jest mowa o

1) materia∏ach niebezpiecznych po˝arowo — rozumie

si´ przez to nast´pujàce materia∏y niebezpieczne

a) gazy palne,

b) ciecze palne o temperaturze zap∏onu poni˝ej

328,15 K (55°C),

c) materia∏y wytwarzajàce w zetkni´ciu z wodà gazy palne,

d) materia∏y zapalajàce si´ samorzutnie na powietrzu,

e) materia∏y wybuchowe i pirotechniczne,

f) materia∏y ulegajàce samorzutnemu rozk∏adowi

lub polimeryzacji,

g) materia∏y majàce sk∏onnoÊci do samozapalenia;

2) pasie przeciwpo˝arowym — rozumie si´ przez to

system drzewostanów ró˝nej szerokoÊci poddanych specjalnym zabiegom gospodarczym i porzàdkowym lub powierzchni wylesionych i oczyszczonych do warstwy mineralnej;

3) strefie po˝arowej sk∏adowiska — rozumie si´ przez

to powierzchni´ sk∏adowiska oddzielonà od budynków, innych obiektów budowlanych i sk∏adowisk, w sposób okreÊlony dla budynków magazynowych — wolnym pasem terenu o szerokoÊci nie

mniejszej ni˝ dopuszczalna lub Êcianà oddzielenia

przeciwpo˝arowego o wysokoÊci przekraczajàcej

poziom sk∏adowania co najmniej o 0,5 m i klasie

odpornoÊci ogniowej nie mniejszej ni˝ REI 120;

———————

1) Minister Spraw Wewn´trznych i Administracji kieruje dzia-

∏em administracji rzàdowej — sprawy wewn´trzne, na

podstawie § 1 ust. 2 pkt 2 rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 marca 2002 r. w sprawie szczegó∏owego

zakresu dzia∏ania Ministra Spraw Wewn´trznych i Administracji (Dz. U. Nr 35, poz. 325 i Nr 58, poz. 533).

4) strefie zagro˝enia wybuchem — rozumie si´ przez

to przestrzeƒ, w której mo˝e wyst´powaç mieszanina wybuchowa substancji palnych z powietrzem

lub innymi gazami utleniajàcymi, o st´˝eniu zawartym mi´dzy dolnà i górnà granicà wybuchowoÊci;

5) technicznych Êrodkach zabezpieczenia przeciwpo˝arowego — rozumie si´ przez to urzàdzenia,

sprz´t, instalacje i rozwiàzania budowlane s∏u˝àce

zapobieganiu powstawania i rozprzestrzeniania si´

po˝arów;

6) terenie przyleg∏ym — rozumie si´ przez to pas terenu wokó∏ obiektu, o szerokoÊci równej minimalnej

dopuszczalnej odleg∏oÊci od innych obiektów

z uwagi na wymagania bezpieczeƒstwa po˝arowego okreÊlone w przepisach rozporzàdzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadaç budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75,

poz. 690 oraz z 2003 r. Nr 33, poz. 270), zwanych dalej „przepisami techniczno-budowlanymi”;

7) urzàdzeniach przeciwpo˝arowych — rozumie si´

przez to urzàdzenia (sta∏e lub pó∏sta∏e, uruchamiane r´cznie lub samoczynnie) s∏u˝àce do wykrywania i zwalczania po˝aru lub ograniczania jego skutków w obiektach, w których lub przy których sà zainstalowane, a w szczególnoÊci: sta∏e i pó∏sta∏e

urzàdzenia gaÊnicze i zabezpieczajàce, urzàdzenia

wchodzàce w sk∏ad systemu sygnalizacji po˝arowej i dêwi´kowego systemu ostrzegawczego, instalacje oÊwietlenia ewakuacyjnego, hydranty, zawory hydrantowe, pompy w pompowniach przeciwpo˝arowych, przeciwpo˝arowe klapy odcinajàce, urzàdzenia oddymiajàce oraz drzwi i bramy

przeciwpo˝arowe, o ile sà wyposa˝one w systemy

sterowania;

8) zabezpieczeniu przed zadymieniem dróg ewakuacyjnych — rozumie si´ przez to zabezpieczenie

przed utrzymywaniem si´ na drogach ewakuacyjnych dymu w iloÊci, która ze wzgl´du na ograniczenie widocznoÊci lub toksycznoÊç uniemo˝liwi∏aby

bezpiecznà ewakuacj´;

9) zagro˝eniu wybuchem — rozumie si´ przez to mo˝liwoÊç tworzenia przez palne gazy, pary palnych

cieczy, py∏y lub w∏ókna palnych cia∏ sta∏ych, w ró˝nych warunkach, mieszanin z powietrzem, które

pod wp∏ywem czynnika inicjujàcego zap∏on (iskra,

∏uk elektryczny lub przekroczenie temperatury samozap∏onu) wybuchajà, czyli ulegajà gwa∏townemu spalaniu po∏àczonemu ze wzrostem ciÊnienia;

10) zaworze hydrantowym — rozumie si´ przez to r´czny zawór odcinajàcy umieszczony na instalacji wodociàgowej przeciwpo˝arowej, wyposa˝ony w na-

sad´ 52 umo˝liwiajàcà pod∏àczenie w´˝y po˝arniczych;

11) pompowni przeciwpo˝arowej — rozumie si´ przez

to pompowni´ zasilajàcà w wod´ instalacj´ lub

sieç wodociàgowà przeciwpo˝arowà.

2. Ilekroç w rozporzàdzeniu sà u˝yte okreÊlenia dotyczàce

1) budynków — nale˝y przez to rozumieç okreÊlenia

zawarte w § 3 pkt 4—6,

2) kategorii zagro˝enia ludzi — nale˝y przez to rozumieç okreÊlenia zawarte w § 209 ust. 2,

3) stref po˝arowych — nale˝y przez to rozumieç okreÊlenie zawarte w § 226 ust. 1 i 2,

4) kondygnacji — nale˝y przez to rozumieç okreÊlenia

zawarte w § 3 pkt 16—18,

5) grup wysokoÊci — nale˝y przez to rozumieç okreÊlenia zawarte w § 8

— rozporzàdzenia Ministra Infrastruktury z dnia

12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadaç budynki i ich usytuowanie.

§ 3. 1. Urzàdzenia przeciwpo˝arowe w obiekcie powinny byç wykonane zgodnie z projektem uzgodnionym pod wzgl´dem ochrony przeciwpo˝arowej przez

rzeczoznawc´ do spraw zabezpieczeƒ przeciwpo˝arowych, a warunkiem dopuszczenia do ich u˝ytkowania

jest przeprowadzenie odpowiednich dla danego urzàdzenia prób i badaƒ, potwierdzajàcych prawid∏owoÊç

ich dzia∏ania.

2. Urzàdzenia przeciwpo˝arowe i gaÊnice powinny

byç poddawane przeglàdom technicznym i czynnoÊciom konserwacyjnym zgodnie z zasadami okreÊlonymi w Polskich Normach dotyczàcych urzàdzeƒ przeciwpo˝arowych i gaÊnic, w odnoÊnej dokumentacji techniczno-ruchowej oraz instrukcjach obs∏ugi.

3. Przeglàdy techniczne i czynnoÊci konserwacyjne,

o których mowa w ust. 2, powinny byç przeprowadzane w okresach i w sposób zgodny z instrukcjà ustalonà

przez producenta, nie rzadziej jednak ni˝ raz w roku.

4. W´˝e stanowiàce wyposa˝enie hydrantów wewn´trznych powinny byç raz na 5 lat poddawane próbie ciÊnieniowej na maksymalne ciÊnienie robocze,

zgodnie z Polskà Normà dotyczàcà konserwacji hydrantów wewn´trznych.

Rozdzia∏ 2

CzynnoÊci zabronione i obowiàzki w zakresie

ochrony przeciwpo˝arowej

§ 4. 1. W obiektach oraz na terenach przyleg∏ych do

nich jest zabronione wykonywanie czynnoÊci, które

mogà spowodowaç po˝ar, jego rozprzestrzenianie si´,

utrudnienie prowadzenia dzia∏ania ratowniczego lub

ewakuacji

Poz. 1138

1) u˝ywanie otwartego ognia, palenie tytoniu i stosowanie innych czynników mogàcych zainicjowaç zap∏on wyst´pujàcych materia∏ów

a) w strefie zagro˝enia wybuchem, z wyjàtkiem

urzàdzeƒ przeznaczonych do tego celu,

b) w miejscach wyst´powania materia∏ów niebezpiecznych po˝arowo,

c) w miejscach wyst´powania innych materia∏ów

palnych, okreÊlonych przez w∏aÊciciela lub zarzàdc´ i oznakowanych zgodnie z Polskimi Normami dotyczàcymi znaków bezpieczeƒstwa;

2) u˝ytkowanie instalacji, urzàdzeƒ i narz´dzi niesprawnych technicznie lub w sposób niezgodny

z przeznaczeniem albo warunkami okreÊlonymi

przez producenta, je˝eli mo˝e si´ to przyczyniç do

powstania po˝aru, wybuchu lub rozprzestrzenienia

ognia;

3) gara˝owanie pojazdów silnikowych w obiektach

i pomieszczeniach nieprzeznaczonych do tego celu, je˝eli nie opró˝niono zbiornika paliwa pojazdu

i nie od∏àczono na sta∏e zasilania akumulatorowego pojazdu;

4) rozgrzewanie za pomocà otwartego ognia smo∏y

i innych materia∏ów w odleg∏oÊci mniejszej ni˝

5 m od obiektu, przyleg∏ego do niego sk∏adowiska

lub placu sk∏adowego z materia∏ami palnymi, przy

czym jest dopuszczalne wykonywanie tych czynnoÊci na dachach o konstrukcji i pokryciu niepalnym

w budowanych obiektach, a w pozosta∏ych, je˝eli

zostanà zastosowane odpowiednie, przeznaczone

do tego celu podgrzewacze;

5) rozpalanie ognisk lub wysypywanie goràcego popio∏u i ˝u˝la, w miejscu umo˝liwiajàcym zapalenie

si´ materia∏ów palnych albo sàsiednich obiektów

oraz w mniejszej odleg∏oÊci od tych obiektów ni˝

10 m;

6) u˝ytkowanie elektrycznych urzàdzeƒ ogrzewczych

ustawionych bezpoÊrednio na pod∏o˝u palnym,

z wyjàtkiem urzàdzeƒ eksploatowanych zgodnie

z warunkami okreÊlonymi przez producenta;

7) przechowywanie materia∏ów palnych oraz stosowanie elementów wystroju i wyposa˝enia wn´trz

z materia∏ów palnych w odleg∏oÊci mniejszej ni˝

0,5 m od

a) urzàdzeƒ i instalacji, których powierzchnie zewn´trzne mogà nagrzewaç si´ do temperatury

przekraczajàcej 373,15 K (100°C),

b) linii kablowych o napi´ciu powy˝ej 1 kV, przewodów uziemiajàcych oraz przewodów odprowadzajàcych instalacji piorunochronnej oraz czynnych rozdzielnic pràdu elektrycznego, przewodów elektrycznych si∏owych i gniazd wtykowych

si∏owych o napi´ciu powy˝ej 400 V;

8) stosowanie na os∏ony punktów Êwietlnych materia∏ów palnych, z wyjàtkiem materia∏ów trudno zapalnych i niezapalnych, je˝eli zostanà umieszczone

w odleg∏oÊci co najmniej 0,05 m od ˝arówki;

9) instalowanie opraw oÊwietleniowych oraz osprz´tu instalacji elektrycznych, jak wy∏àczniki, prze∏àczniki, gniazda wtyczkowe, bezpoÊrednio na pod∏o˝u

palnym, je˝eli ich konstrukcja nie zabezpiecza pod∏o˝a przed zapaleniem;

10) sk∏adowanie materia∏ów palnych na drogach komunikacji ogólnej s∏u˝àcych ewakuacji lub umieszczanie przedmiotów na tych drogach w sposób

zmniejszajàcy ich szerokoÊç albo wysokoÊç poni˝ej

wymaganych wartoÊci;

11) zamykanie drzwi ewakuacyjnych w sposób uniemo˝liwiajàcy ich natychmiastowe u˝ycie;

12) lokalizowanie elementów wystroju wn´trz, instalacji i urzàdzeƒ w sposób zmniejszajàcy wymiary

drogi ewakuacyjnej poni˝ej wartoÊci wymaganych

w przepisach techniczno-budowlanych;

13) wykorzystywanie drogi ewakuacyjnej z sali widowiskowej lub innej o podobnym przeznaczeniu,

w której nast´puje jednoczesna wymiana publicznoÊci (u˝ytkowników), jako miejsca oczekiwania na

wejÊcie do tej sali;

14) uniemo˝liwianie lub ograniczanie dost´pu do

a) gaÊnic i urzàdzeƒ przeciwpo˝arowych,

b) przeciwwybuchowych urzàdzeƒ odcià˝ajàcych,

c) êróde∏ wody do celów przeciwpo˝arowych,

d) urzàdzeƒ uruchamiajàcych instalacje gaÊnicze

i sterujàcych takimi instalacjami oraz innymi instalacjami wp∏ywajàcymi na stan bezpieczeƒstwa po˝arowego obiektu,

e) wyjÊç ewakuacyjnych albo okien dla ekip ratowniczych,

f) wy∏àczników i tablic rozdzielczych pràdu elektrycznego oraz kurków g∏ównych instalacji gazowej;

15) nape∏nianie gazem p∏ynnym butli na stacjach paliw, stacjach gazu p∏ynnego i w innych obiektach

nieprzeznaczonych do tego celu oraz nieumieszczenie na stacji na odmierzaczu gazu p∏ynnego informacji o nienape∏nianiu butli.

2. W∏aÊciciele, zarzàdcy lub u˝ytkownicy budynków

oraz placów sk∏adowych i wiat, z wyjàtkiem budynków

mieszkalnych jednorodzinnych

1) utrzymujà urzàdzenia przeciwpo˝arowe i gaÊnice

w stanie pe∏nej sprawnoÊci technicznej i funkcjonalnej;

2) wyposa˝ajà obiekty, zgodnie z wymaganiami przepisów techniczno-budowlanych, w przeciwpo˝arowe wy∏àczniki pràdu;

3) umieszczajà w widocznych miejscach instrukcje post´powania na wypadek po˝aru wraz z wykazem

telefonów alarmowych;

Poz. 1138

4) oznakowujà, znakami zgodnymi z Polskimi Normami dotyczàcymi znaków bezpieczeƒstwa

a) drogi ewakuacyjne (z wy∏àczeniem budynków

mieszkalnych) oraz pomieszczenia, w których

w myÊl przepisów techniczno-budowlanych wymagane sà co najmniej 2 wyjÊcia ewakuacyjne,

w sposób zapewniajàcy dostarczenie informacji

niezb´dnych do ewakuacji,

b) miejsca usytuowania urzàdzeƒ przeciwpo˝arowych i gaÊnic,

c) miejsca usytuowania elementów sterujàcych

urzàdzeniami przeciwpo˝arowymi,

d) miejsca usytuowania przeciwpo˝arowych wy∏àczników pràdu, kurków g∏ównych instalacji gazowej oraz materia∏ów niebezpiecznych po˝arowo,

e) pomieszczenia, w których wyst´pujà materia∏y

niebezpieczne po˝arowo,

f) drabiny ewakuacyjne, r´kawy ratownicze, pojemniki z maskami ucieczkowymi, miejsca zbiórki do ewakuacji, miejsca lokalizacji kluczy do

wyjÊç ewakuacyjnych,

g) dêwigi dla ekip ratowniczych (przeciwpo˝arowych),

h) przeciwpo˝arowe zbiorniki wodne.

3. Wokó∏ placów sk∏adowych, sk∏adowisk przy

obiektach oraz obiektach tymczasowych o konstrukcji

palnej powinien byç zachowany pas ochronny o szerokoÊci minimum 2 m i nawierzchni z materia∏ów niepalnych lub gruntowej oczyszczonej.

4. Sk∏adowanie materia∏ów palnych pod Êcianami

obiektu zwiàzanych z jego funkcjà, z wyjàtkiem materia∏ów niebezpiecznych po˝arowo, jest dopuszczalne

pod warunkiem

1) nieprzekroczenia maksymalnej powierzchni strefy

po˝arowej, okreÊlonej dla tego obiektu;

2) zachowania dost´pu do obiektu na wypadek dzia∏aƒ ratowniczych;

3) nienaruszenia minimalnej odleg∏oÊci od obiektów

sàsiednich, wymaganej z uwagi na bezpieczeƒstwo po˝arowe.

§ 5. W∏aÊciciele lub zarzàdcy terenów utrzymujà

znajdujàce si´ na nich drogi po˝arowe w stanie umo˝liwiajàcym wykorzystanie tych dróg przez pojazdy jednostek ochrony przeciwpo˝arowej, zgodnie z warunkami okreÊlonymi w przepisach dotyczàcych przeciwpo˝arowego zaopatrzenia w wod´ oraz dróg po˝arowych.

§ 6. 1. W∏aÊciciele, zarzàdcy lub u˝ytkownicy obiektów bàdê ich cz´Êci stanowiàcych odr´bne strefy po˝arowe, przeznaczonych do wykonywania funkcji u˝ytecznoÊci publicznej, zamieszkania zbiorowego, produkcyjnych, magazynowych oraz inwentarskich, opracowujà instrukcje bezpieczeƒstwa po˝arowego zawierajàce

1) warunki ochrony przeciwpo˝arowej, wynikajàce

z przeznaczenia obiektu, sposobu u˝ytkowania,

prowadzonego procesu technologicznego i jego

warunków technicznych, w tym zagro˝enia wybuchem;

2) sposób poddawania przeglàdom technicznym

i czynnoÊciom konserwacyjnym stosowanych

w obiekcie urzàdzeƒ przeciwpo˝arowych i gaÊnic;

3) sposoby post´powania na wypadek po˝aru i innego zagro˝enia;

4) sposoby wykonywania prac niebezpiecznych pod

wzgl´dem po˝arowym, je˝eli takie prace sà przewidywane;

5) sposoby praktycznego sprawdzania organizacji

i warunków ewakuacji ludzi;

6) sposoby zaznajamiania u˝ytkowników obiektu

z treÊcià przedmiotowej instrukcji oraz z przepisami przeciwpo˝arowymi.

2. Dopuszcza si´, aby instrukcja, o której mowa

w ust. 1, stanowi∏a w obiektach produkcyjnych i magazynowych cz´Êç instrukcji technologiczno-ruchowej.

3. Instrukcja bezpieczeƒstwa po˝arowego powinna

byç poddawana okresowej aktualizacji, co najmniej raz

na dwa lata, a tak˝e po takich zmianach sposobu u˝ytkowania obiektu lub procesu technologicznego, które

wp∏ywajà na zmian´ warunków ochrony przeciwpo˝arowej.

4. Instrukcje bezpieczeƒstwa po˝arowego nie sà

wymagane dla obiektów lub ich cz´Êci, o których mowa w ust. 1, je˝eli nie wyst´puje w nich strefa zagro˝enia wybuchem, a ponadto

1) kubatura brutto budynku lub jego cz´Êci stanowiàcej odr´bnà stref´ po˝arowà nie przekracza

1 000 m3, z zastrze˝eniem pkt 2;

2) kubatura brutto budynku inwentarskiego nie przekracza 1 500 m3;

3) powierzchnia strefy po˝arowej obiektu innego ni˝

budynek nie przekracza 1 000 m2.

Rozdzia∏ 3

Materia∏y niebezpieczne

§ 7. 1. Przy u˝ywaniu lub przechowywaniu materia∏ów niebezpiecznych nale˝y

1) wszystkie czynnoÊci zwiàzane z wytwarzaniem,

przetwarzaniem, obróbkà, transportem lub sk∏adowaniem materia∏ów niebezpiecznych wykonywaç

zgodnie z warunkami ochrony przeciwpo˝arowej

okreÊlonymi w instrukcji bezpieczeƒstwa po˝arowego, o której mowa w § 6, lub wed∏ug wskazaƒ

ich producenta;

2) utrzymywaç iloÊç materia∏u niebezpiecznego znajdujàcego si´ na stanowisku pracy nie wi´kszà ni˝

Poz. 1138

dobowe zapotrzebowanie lub dobowa produkcja,

je˝eli przepisy szczególne nie stanowià inaczej;

3) przechowywaç zapas materia∏ów niebezpiecznych

przekraczajàcy wielkoÊç okreÊlonà w pkt 2 w oddzielnym magazynie przystosowanym do takiego

celu;

4) przechowywaç materia∏y niebezpieczne w sposób

uniemo˝liwiajàcy powstanie po˝aru lub wybuchu

w nast´pstwie procesu sk∏adowania lub wskutek

wzajemnego oddzia∏ywania;

5) przechowywaç ciecze o temperaturze zap∏onu poni˝ej 328,15 K (55°C) wy∏àcznie w pojemnikach,

urzàdzeniach i instalacjach przystosowanych do tego celu, wykonanych z materia∏ów co najmniej

trudno zapalnych, odprowadzajàcych ∏adunki elektrycznoÊci statycznej, wyposa˝onych w szczelne

zamkni´cia i zabezpieczonych przed st∏uczeniem.

2. Podczas przechowywania cieczy o temperaturze

zap∏onu poni˝ej 328,15 K (55°C) w budynkach, w strefach po˝arowych zaliczonych do kategorii zagro˝enia

ludzi

1) w jednej strefie po˝arowej, zakwalifikowanej do kategorii zagro˝enia ludzi innej ni˝ ZL IV oraz o przeznaczeniu innym ni˝ handlowo-us∏ugowe, jest dopuszczalne przechowywanie do 10 dm3 cieczy

o temperaturze zap∏onu poni˝ej 294,15 K (21°C)

oraz 50 dm3 cieczy o temperaturze zap∏onu

294,15÷328,15 K (21÷55°C), a w mieszkaniach odpowiednio 5 i 20 dm3 cieczy;

2) w pomieszczeniach handlowo-us∏ugowych jest dopuszczalne przechowywanie cieczy o temperaturze

zap∏onu do 328,15 K (55°C) w takiej iloÊci, ˝e g´stoÊç obcià˝enia ogniowego stworzona przez te

ciecze nie przekroczy 500 MJ/m2;

3) w pomieszczeniach handlowo-us∏ugowych stanowiàcych odr´bnà stref´ po˝arowà jest dopuszczalne przechowywanie cieczy palnych w iloÊciach

wi´kszych ni˝ okreÊlone w pkt 2, pod warunkiem

spe∏niania przez te pomieszczenia wymagaƒ techniczno-budowlanych dotyczàcych stref po˝arowych produkcyjnych i magazynowych;

4) w pomieszczeniach handlowo-us∏ugowych ciecze

palne powinny byç przechowywane w szczelnych

naczyniach, zabezpieczonych przed st∏uczeniem,

a ich sprzeda˝ nale˝y prowadziç bez rozlewania.

3. Podczas przechowywania cieczy o temperaturze

zap∏onu poni˝ej 373,15 K (100°C) w gara˝ach

1) ciecze te powinny byç przechowywane w naczyniach metalowych lub innych dopuszczonych do

tego celu, posiadajàcych szczelne zamkni´cia;

2) w gara˝ach o powierzchni powy˝ej 100 m2 przechowywanie tych cieczy jest dopuszczalne jedynie

wtedy, gdy sà niezb´dne przy eksploatacji pojazdu

i sà przechowywane w jednostkowych opakowaniach stosowanych w handlu detalicznym;

3) nie jest dopuszczalne przelewanie paliwa oraz nape∏nianie nim zbiorników paliwa w pojazdach;

4) w gara˝ach wolno stojàcych wykonanych z materia∏ów niepalnych o powierzchni do 100 m2 jest dopuszczalne przechowywanie 200 dm3 cieczy o temperaturze zap∏onu poni˝ej 328,15 K (55°C);

5) w gara˝ach o powierzchni do 100 m2 innych ni˝ wymienione w pkt 4 jest dopuszczalne przechowywanie 20 dm3 cieczy o temperaturze zap∏onu poni˝ej

294,15 K (21°C) lub 60 dm3 cieczy o temperaturze

zap∏onu 294,15÷373,15 K (21÷100°C).

4. Materia∏y niebezpieczne po˝arowo nie powinny

byç przechowywane w pomieszczeniach piwnicznych,

na poddaszach i strychach, w obr´bie klatek schodowych i korytarzy oraz w innych pomieszczeniach ogólnie dost´pnych, jak równie˝ na tarasach, balkonach

i loggiach.

5. W strefie po˝arowej, obejmujàcej tymczasowy

obiekt budowlany lub teren, okreÊlanej tak jak strefa

po˝arowa sk∏adowiska, dopuszcza si´ u˝ytkowanie nie

wi´cej ni˝ 2 butli z gazem p∏ynnym, o zawartoÊci gazu

do 11 kg ka˝da, przy czym ograniczenie to nie dotyczy

butli turystycznych o zawartoÊci gazu do 5 kg.

§ 8. 1. Pomieszczenia magazynowe przeznaczone

do sk∏adowania gazów palnych powinny spe∏niaç wymagania okreÊlone dla pomieszczeƒ zagro˝onych wybuchem.

2. Pomieszczenie magazynowe butli z gazami palnymi nale˝y chroniç przed ogrzaniem do temperatury

przekraczajàcej 308,15 K (35°C).

3. Dopuszcza si´ sytuowanie na zewnàtrz budynków produkcyjnych i magazynowych, w miejscu obudowanym z trzech stron pe∏nymi Êcianami o klasie odpornoÊci ogniowej co najmniej REI 120, do dwóch wiàzek butli z gazem palnym, zawierajàcych maksymalnie

po 16 butli ka˝da, po∏àczonych wspólnym kolektorem

ze stacjami rozpr´˝ania.

4. Je˝eli butle, o których mowa w ust. 3, zawierajà

gaz p∏ynny, najbli˝sze studzienki lub inne zag∏´bienia

terenu oraz otwory do pomieszczeƒ z pod∏ogà znajdujàcà si´ poni˝ej przyleg∏ego terenu powinny byç oddalone o co najmniej 8 m.

§ 9. 1. Butle przeznaczone do przechowywania

i transportu gazów palnych powinny byç oznakowane

zgodnie z Polskimi Normami dotyczàcymi znaków bezpieczeƒstwa oraz barw rozpoznawczych i znakowania.

2. Butle z gazami palnymi nale˝y przechowywaç

w pomieszczeniach przeznaczonych wy∏àcznie do tego

celu.

3. Dopuszcza si´ magazynowanie w jednym pomieszczeniu

1) butli z gazami palnymi oraz z gazami niepalnymi,

nietrujàcymi, z wyjàtkiem gazów utleniajàcych;

Poz. 1138

2) butli opró˝nionych z butlami nape∏nionymi gazem

palnym, pod warunkiem ich oddzielnego ustawienia.

4. Butle z gazami palnymi — pe∏ne lub opró˝nione,

posiadajàce stopy nale˝y ustawiaç jednowarstwowo

w pozycji pionowej, segregujàc je wed∏ug zawartoÊci.

5. Butle z gazami palnymi nieposiadajàce stóp nale˝y magazynowaç w drewnianych ramach w pozycji

poziomej; dopuszcza si´ uk∏adanie butli w stosy o wysokoÊci do 1,5 m.

6. Butle nale˝y zabezpieczyç przed upadkiem, stosujàc bariery, przegrody lub inne Êrodki ochronne, a zawory butli zabezpieczyç ko∏pakami.

§ 10. 1. Magazyny karbidu powinny spe∏niaç wymagania dotyczàce pomieszczeƒ zagro˝onych wybuchem.

2. Pomieszczenia magazynowe karbidu nale˝y zabezpieczyç przed zawilgoceniem i zalaniem wodà. Prowadzenie w tych pomieszczeniach instalacji wodnych,

parowych i kanalizacyjnych nie jest dopuszczalne.

3. Sk∏adowanie karbidu w piwnicach i zag∏´bieniach ziemnych nie jest dopuszczalne.

4. Karbid nale˝y przechowywaç w pojemnikach

hermetycznych; przechowywanie karbidu w pojemnikach uszkodzonych lub niezabezpieczonych pokrywà

nie jest dopuszczalne.

5. Sposób otwierania pojemników z karbidem powinien wykluczaç mo˝liwoÊç spowodowania wybuchu

mieszaniny acetylenu z powietrzem.

Rozdzia∏ 4

Ewakuacja

§ 11. 1. Z ka˝dego miejsca przeznaczonego na pobyt ludzi w obiekcie powinny byç zapewnione odpowiednie warunki ewakuacji, zapewniajàce mo˝liwoÊç

szybkiego i bezpiecznego opuszczenia strefy zagro˝onej lub obj´tej po˝arem, dostosowane do liczby i stanu

sprawnoÊci osób przebywajàcych w obiekcie oraz jego

funkcji, konstrukcji i wymiarów, a tak˝e byç zastosowane techniczne Êrodki zabezpieczenia przeciwpo˝arowego, polegajàce na

1) zapewnieniu dostatecznej iloÊci i szerokoÊci wyjÊç

ewakuacyjnych;

2) zachowaniu dopuszczalnej d∏ugoÊci, szerokoÊci

i wysokoÊci przejÊç oraz dojÊç ewakuacyjnych;

3) zapewnieniu bezpiecznej po˝arowo obudowy i wydzieleƒ dróg ewakuacyjnych oraz pomieszczeƒ;

4) zabezpieczeniu przed zadymieniem wymienionych

w przepisach techniczno-budowlanych dróg ewakuacyjnych, w tym: na stosowaniu urzàdzeƒ zapobiegajàcych zadymieniu lub urzàdzeƒ i innych roz-

wiàzaƒ techniczno-budowlanych zapewniajàcych

usuwanie dymu;

5) zapewnieniu oÊwietlenia awaryjnego (bezpieczeƒstwa i ewakuacyjnego) oraz przeszkodowego

w obiektach, w których jest ono niezb´dne do ewakuacji ludzi;

6) zapewnieniu mo˝liwoÊci rozg∏aszania sygna∏ów

ostrzegawczych i komunikatów g∏osowych poprzez dêwi´kowy system ostrzegawczy w budynkach, dla których jest on wymagany.

2. Odpowiednie warunki ewakuacji okreÊlajà przepisy techniczno-budowlane.

§ 12. 1. Podstawà do uznania u˝ytkowanego budynku istniejàcego za zagra˝ajàcy ˝yciu ludzi jest niezapewnienie przez wyst´pujàce w nim warunki techniczne mo˝liwoÊci ewakuacji ludzi, w szczególnoÊci

w wyniku

1) szerokoÊci przejÊcia, dojÊcia lub wyjÊcia ewakuacyjnego, albo biegu wzgl´dnie spocznika klatki schodowej s∏u˝àcej ewakuacji, mniejszej o ponad jednà

trzecià od okreÊlonej w przepisach techniczno-budowlanych;

Poz. 1138

b´dàcych jej sta∏ymi u˝ytkownikami, powinien co najmniej raz na 2 lata przeprowadzaç praktyczne sprawdzenie organizacji oraz warunków ewakuacji.

2. W∏aÊciciel lub zarzàdca obiektu powinien powiadomiç w∏aÊciwego miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Paƒstwowej Stra˝y Po˝arnej o terminie przeprowadzenia dzia∏aƒ, o których mowa

w ust. 1, nie póêniej ni˝ na tydzieƒ przed ich przeprowadzeniem.

Rozdzia∏ 5

Instalacja wodociàgowa przeciwpo˝arowa

§ 14. 1. W budynkach powinny byç stosowane nast´pujàce rodzaje punktów poboru wody do celów

przeciwpo˝arowych, z zasilaniem zapewnionym przez

co najmniej 2 godziny

1) hydrant wewn´trzny z w´˝em pó∏sztywnym, zwany

dalej „hydrantem 25”;

2) hydrant wewn´trzny z w´˝em p∏asko sk∏adanym,

zwany dalej „hydrantem 52”;

2) d∏ugoÊci przejÊcia lub dojÊcia ewakuacyjnego wi´kszej o ponad 100% od okreÊlonej w przepisach

techniczno-budowlanych;

3) zawór hydrantowy, zwany dalej „zaworem 52”,

umieszczony na pionie nawodnionym w budynkach wysokich i wysokoÊciowych, bez wyposa˝enia w wà˝ po˝arniczy.

3) wyst´powania w pomieszczeniu strefy po˝arowej

zakwalifikowanej do kategorii zagro˝enia ludzi

ZL I lub ZL II albo na drodze ewakuacyjnej

2. Hydranty wewn´trzne powinny spe∏niaç wymagania Polskich Norm dotyczàcych tych urzàdzeƒ, b´dàcych odpowiednikami norm europejskich (EN).

a) ok∏adziny sufitu lub sufitu podwieszonego z materia∏u ∏atwo zapalnego lub kapiàcego pod wp∏ywem ognia, wzgl´dnie wyk∏adziny pod∏ogowej

z materia∏u ∏atwo zapalnego,

3. Zawory 52 powinny spe∏niaç wymagania Polskich Norm dotyczàcych tych urzàdzeƒ.

b) ok∏adziny Êciennej z materia∏u ∏atwo zapalnego

na drodze ewakuacyjnej, je˝eli nie zapewniono

dwóch kierunków ewakuacji;

4) niewydzielenia ewakuacyjnej klatki schodowej budynku wysokiego innego ni˝ mieszkalny lub wysokoÊciowego, w sposób okreÊlony w przepisach

techniczno-budowlanych;

5) niezabezpieczenia przed zadymieniem dróg ewakuacyjnych wymienionych w przepisach techniczno-budowlanych, w okreÊlony w nich sposób;

6) braku wymaganego oÊwietlenia awaryjnego

w strefie po˝arowej zakwalifikowanej do kategorii

zagro˝enia ludzi ZL I, ZL II lub ZL V albo na drodze

ewakuacyjnej prowadzàcej z tej strefy na zewnàtrz

budynku.

2. W∏aÊciciel lub zarzàdca budynku, o którym mowa w ust. 1, powinien zastosowaç rozwiàzania zapewniajàce spe∏nienie wymagaƒ bezpieczeƒstwa po˝arowego w sposób okreÊlony w przepisach techniczno-budowlanych.

§ 13. 1. W∏aÊciciel lub zarzàdca obiektu zawierajàcego stref´ po˝arowà przeznaczonà dla ponad 50 osób,

§ 15. 1. Hydranty 25 powinny byç stosowane

1) na ka˝dej kondygnacji budynku wysokiego i wysokoÊciowego, z wyjàtkiem kondygnacji obejmujàcej

wy∏àcznie stref´ po˝arowà zakwalifikowanà do kategorii zagro˝enia ludzi ZL IV;

2) na ka˝dej kondygnacji budynku innego ni˝ tymczasowy

a) obejmujàcej stref´ po˝arowà zakwalifikowanà

do kategorii zagro˝enia ludzi ZL I, ZL II lub

ZL V — z wyjàtkiem budynku o jednej kondygnacji nadziemnej, którego powierzchnia wewn´trzna nie przekracza 200 m2,

b) w strefie po˝arowej zakwalifikowanej do kategorii zagro˝enia ludzi ZL III

— w budynku Êredniowysokim,

— w budynku niskim o powierzchni wewn´trznej przekraczajàcej 1 000 m2.

2. Hydranty 52 powinny byç stosowane

1) w strefie po˝arowej produkcyjnej i magazynowej

o g´stoÊci obcià˝enia ogniowego przekraczajàcej

500 MJ/m2 i powierzchni przekraczajàcej 200 m2;

2) w strefie po˝arowej produkcyjnej i magazynowej

o g´stoÊci obcià˝enia ogniowego nieprzekraczajàcej 500 MJ/m2, w której znajduje si´ pomieszczenie

o powierzchni przekraczajàcej 100 m2 i g´stoÊci obcià˝enia ogniowego przekraczajàcej 1 000 MJ/m2;

a) w strefach po˝arowych zakwalifikowanych do

kategorii zagro˝enia ludzi ZL, w budynkach

o wi´cej ni˝ jednej kondygnacji nadziemnej —

przyjmowanego dla pràdów rozproszonych

sto˝kowych — 3 m,

3) przy wejÊciu do pomieszczeƒ magazynowych lub

technicznych o powierzchni przekraczajàcej 200 m2

i g´stoÊci obcià˝enia ogniowego przekraczajàcej

500 MJ/m2, usytuowanych w strefie po˝arowej zakwalifikowanej do kategorii zagro˝enia ludzi ZL I,

ZL II, ZL III lub ZL V, znajdujàcej si´ w budynku niskim albo Êredniowysokim;

b) w pozosta∏ych budynkach — 10 m.

§ 17. 1. Zawory 52 i zawory odcinajàce hydrantów

25 i 52 powinny byç umieszczone na wysokoÊci

1,35±0,1 m od poziomu pod∏ogi.

5) w gara˝u wielokondygnacyjnym.

2. Zawory odcinajàce w hydrantach 52 oraz zawory 52 powinny posiadaç nasady t∏oczne skierowane do

do∏u, usytuowane wraz z pokr´t∏em zaworu wzgl´dem

Êcian lub obudowy w sposób umo˝liwiajàcy ∏atwe

przy∏àczanie w´˝a t∏ocznego oraz otwieranie i zamykanie jego zaworu.

3. Zawory 52 powinny byç stosowane na wszystkich kondygnacjach budynków wysokich i wysokoÊciowych.

3. Przed hydrantem wewn´trznym lub zaworem 52

powinna byç zapewniona dostateczna przestrzeƒ do

rozwini´cia linii gaÊniczej.

§ 16. 1. Hydranty 25 i 52 oraz zawory 52 powinny

byç umieszczane przy drogach komunikacji ogólnej,

a w szczególnoÊci

§ 18. 1. Minimalna wydajnoÊç poboru wody mierzona na wylocie pràdownicy powinna wynosiç

4) w gara˝u jednokondygnacyjnym zamkni´tym

o wi´cej ni˝ 10 stanowiskach postojowych;

1) przy wejÊciach do budynku i klatek schodowych na

ka˝dej kondygnacji budynku, przy czym w budynkach wysokich i wysokoÊciowych zaleca si´ lokalizacj´ zaworów hydrantowych w przedsionkach

przeciwpo˝arowych, a dopuszcza na klatkach schodowych;

2) w przejÊciach i na korytarzach, w tym w holach i na

korytarzach poszczególnych kondygnacji budynków wysokich i wysokoÊciowych;

3) przy wejÊciach na poddasza;

4) przy wyjÊciach na przestrzeƒ otwartà lub przy wyjÊciach ewakuacyjnych z pomieszczeƒ produkcyjnych i magazynowych, w szczególnoÊci zagro˝onych wybuchem.

2. Hydranty 25 i 52 oraz zawory 52 powinny znajdowaç si´ na ka˝dej kondygnacji, przy czym w budynkach

wysokich i wysokoÊciowych nale˝y stosowaç po dwa

zawory 52 na ka˝dym pionie na kondygnacji podziemnej i na kondygnacji po∏o˝onej na wysokoÊci powy˝ej

25 m oraz po jednym zaworze 52 na ka˝dym pionie na

pozosta∏ych kondygnacjach.

3. Zasi´g hydrantów 25 i 52 oraz zaworów 52 w poziomie powinien obejmowaç ca∏à powierzchni´ chronionego budynku, strefy po˝arowej lub pomieszczenia, z uwzgl´dnieniem

1) d∏ugoÊci odcinka w´˝a hydrantu wewn´trznego

okreÊlonej w normach, o których mowa w § 14

ust. 2;

2) d∏ugoÊci odcinka w´˝a po˝arniczego przy∏àczanego

do zaworu 52, równej 20 m;

3) efektywnego zasi´gu rzutu pràdów gaÊniczych

1) dla hydrantu 25 — 1,0 dm3/s;

2) dla hydrantu 52 — 2,5 dm3/s;

3) dla zaworu 52 — 2,5 dm3/s.

2. CiÊnienie na zaworze hydrantowym hydrantu

wewn´trznego powinno zapewniaç wydajnoÊç okreÊlonà w ust. 1 dla danego rodzaju hydrantu wewn´trznego, z uwzgl´dnieniem zastosowanej Êrednicy dyszy

pràdownicy.

3. CiÊnienie na zaworze 52, po∏o˝onym najniekorzystniej ze wzgl´du na wysokoÊç i opory hydrauliczne,

dla wydajnoÊci okreÊlonej w ust. 1 pkt 3, nie powinno

byç mniejsze ni˝ 0,2 MPa.

4. Maksymalne ciÊnienie robocze w instalacji wodociàgowej przeciwpo˝arowej nie powinno przekraczaç 1,2 MPa, przy czym na zaworze 52 i zaworach odcinajàcych hydrantów 52 nie powinno przekraczaç

0,7 MPa.

§ 19. Instalacja wodociàgowa przeciwpo˝arowa powinna zapewniaç mo˝liwoÊç jednoczesnego poboru

wody na jednej kondygnacji budynku lub w jednej strefie po˝arowej z

1) jednego hydrantu wewn´trznego — w budynku niskim lub Êredniowysokim, je˝eli powierzchnia strefy po˝arowej nie przekracza 500 m2;

2) dwóch sàsiednich hydrantów wewn´trznych lub

dwóch sàsiednich zaworów 52 — w budynkach

niewymienionych w pkt 1 i 3 oraz w budynku wysokim z jednà klatkà schodowà;

3) czterech sàsiednich hydrantów wewn´trznych lub

zaworów 52

a) w budynku wysokim i wysokoÊciowym na kondygnacjach podziemnych i kondygnacjach po∏o˝onych na wysokoÊci powy˝ej 25 m,

b) w strefie po˝arowej produkcyjnej i magazynowej o g´stoÊci obcià˝enia ogniowego przekraczajàcej 500 MJ/m2 i powierzchni przekraczajàcej 3 000 m2.

§ 20. 1. Instalacja wodociàgowa przeciwpo˝arowa

powinna byç zasilana z zewn´trznej sieci wodociàgowej lub ze zbiorników o odpowiednim zapasie wody do

celów przeciwpo˝arowych, bezpoÊrednio albo za pomocà pompowni przeciwpo˝arowej — zgodnie z warunkami okreÊlonymi w rozporzàdzeniu Ministra

Spraw Wewn´trznych i Administracji z dnia 16 czerwca

2003 r. w sprawie przeciwpo˝arowego zaopatrzenia

w wod´ oraz dróg po˝arowych (Nr 121, poz. 1139).

2. Do zasilania w wod´ instalacji wodociàgowej

przeciwpo˝arowej w budynkach wysokich i wysokoÊciowych powinien byç zapewniony dodatkowy zapas

wody zgromadzony w jednym lub kilku zbiornikach

zlokalizowanych na kondygnacji podziemnej, pierwszej kondygnacji nadziemnej lub na najwy˝szej kondygnacji nadziemnej, o ∏àcznej pojemnoÊci nie mniejszej

ni˝ 100 m3.

3. Dopuszcza si´ zmniejszenie pojemnoÊci zbiorników, o których mowa w ust. 2, do 50 m3, w przypadku

budynku wysokiego i wysokoÊciowego o wysokoÊci do

100 m, niezawierajàcego strefy po˝arowej o powierzchni przekraczajàcej 750 m2, zakwalifikowanej do

kategorii zagro˝enia ludzi innej ni˝ ZL IV.

4. Dopuszcza si´ stosowanie jednego wspólnego

zbiornika o pojemnoÊci co najmniej 100 m3 dla grupy

budynków wysokich i wysokoÊciowych wzniesionych

obok siebie, je˝eli ∏àczna powierzchnia rzutu ich pierwszych kondygnacji nadziemnych nie przekracza

2 500 m2, a zbiornik nie jest oddalony od ˝adnego z budynków o wi´cej ni˝ 100 m.

§ 21. 1. Przewody zasilajàce instalacji wodociàgowej przeciwpo˝arowej powinny byç prowadzone

1) jako piony w klatkach schodowych lub przy klatkach schodowych;

2) jako przewody obwodowe w budynkach jednokondygnacyjnych oraz gara˝ach podziemnych o powierzchni strefy po˝arowej przekraczajàcej

3 000 m2.

2. W budynkach wysokich i wysokoÊciowych o dwu

lub wi´cej klatkach schodowych nawodnione piony

powinny byç po∏àczone ze sobà na najwy˝szej kondygnacji przewodem o Êrednicy nominalnej (DN) co najmniej DN 80.

3. Przewody instalacji, z której pobiera si´ wod´ do

gaszenia po˝aru, wykonane z materia∏ów palnych, powinny byç obudowane ze wszystkich stron os∏onami

o klasie odpornoÊci ogniowej co najmniej EI 60. Warunek ten nie dotyczy pionów prowadzonych w klatkach

schodowych wydzielonych Êcianami i zamkni´tych

Poz. 1138

drzwiami o klasie odpornoÊci ogniowej co najmniej

EI 30.

4. Ârednice nominalne przewodów zasilajàcych,

w milimetrach, na których instaluje si´ hydranty wewn´trzne i zawory hydrantowe, powinny wynosiç co

najmniej

1) DN 25 — dla hydrantów 25;

2) DN 50 — dla hydrantów 52;

3) DN 80 — dla zaworów 52 na nawodnionych pionach w budynkach wysokich i wysokoÊciowych.

5. W nieogrzewanych budynkach lub w ich cz´Êciach przewody zasilajàce instalacji wodociàgowej

przeciwpo˝arowej nale˝y zabezpieczyç przed mo˝liwoÊcià zamarzni´cia. Dopuszcza si´ stosowanie instalacji

suchej, pod warunkiem zastosowania rozwiàzaƒ

umo˝liwiajàcych jej nawadnianie w sposób r´czny

i automatyczny.

6. Doprowadzenie wody do przewodów zasilajàcych instalacji wodociàgowej przeciwpo˝arowej nale˝y zapewniç co najmniej z dwóch stron, w miejscach

mo˝liwie najbardziej odleg∏ych od siebie, w przypadku

gdy

1) liczba pionów w budynku, zasilanych z jednego

przewodu, jest wi´ksza ni˝ trzy;

2) na przewodach obwodowych zainstalowano wi´cej

ni˝ pi´ç hydrantów wewn´trznych.

7. Nale˝y zapewniç mo˝liwoÊç od∏àczania zasuwami lub zaworami tych cz´Êci przewodów zasilajàcych

instalacj´ wodociàgowà przeciwpo˝arowà, które znajdujà si´ pomi´dzy doprowadzeniami wymaganymi

w ust. 6.

§ 22. 1. Podstawowym êród∏em energii dla pomp

w pompowniach przeciwpo˝arowych powinna byç

sieç elektroenergetyczna lub silnik spalinowy z zapasem paliwa wystarczajàcym na 4 godziny pracy przy

pe∏nym obcià˝eniu.

2. Przy zapotrzebowaniu na wod´ do celów przeciwpo˝arowych przekraczajàcym 20 dm3/s

1) pompy powinny byç zasilane z dwóch odr´bnych

êróde∏ energii, podstawowego i rezerwowego,

przy czym jako êród∏o rezerwowe dopuszcza si´

agregat pràdotwórczy nap´dzany silnikiem, o którym mowa w ust. 1;

2) w przypadku pracy pomp w systemie ciàg∏ego podawania wody, w pompowni powinny byç co najmniej dwie pompy, w tym jedna rezerwowa o parametrach nie ni˝szych od parametrów najwi´kszej

z zainstalowanych pomp.

3. Pompy powinny zapewniaç wymagane ciÊnienie

w najwy˝ej lub najbardziej niekorzystnie po∏o˝onych

hydrantach, przy najwi´kszym poborze wody.

4. Pompy powinny byç wyposa˝one w uk∏ad pomiarowy sk∏adajàcy si´ z ciÊnieniomierza, przep∏ywomierza i zaworu regulacyjnego, umo˝liwiajàcy okresowà kontrol´ ich parametrów pracy.

§ 24. 1. Stosowanie systemu sygnalizacji po˝arowej, obejmujàcego urzàdzenia sygnalizacyjno-alarmowe, s∏u˝àce do samoczynnego wykrywania i przekazywania informacji o po˝arze, jest wymagane w

5. èród∏a energii dla pomp powinny spe∏niaç wymagania okreÊlone w Polskiej Normie dotyczàcej urzàdzeƒ tryskaczowych.

1) budynkach handlowych lub wystawowych

6. Zasilanie pomp z sieci elektroenergetycznej powinno byç zapewnione za pomocà obwodu niezale˝nego od wszystkich innych obwodów w obiekcie, spe∏niajàcego wymagania dla instalacji bezpieczeƒstwa,

okreÊlone w Polskiej Normie dotyczàcej instalacji elektrycznych w obiektach budowlanych.

a) jednokondygnacyjnych o powierzchni strefy po˝arowej powy˝ej 5 000 m2,

b) wielokondygnacyjnych o powierzchni strefy po˝arowej powy˝ej 2 500 m2;

2) teatrach o liczbie miejsc powy˝ej 300;

3) kinach o liczbie miejsc powy˝ej 600;

Rozdzia∏ 6

4) budynkach o liczbie miejsc s∏u˝àcych celom gastronomicznym powy˝ej 300;

Stosowanie sta∏ych urzàdzeƒ gaÊniczych, systemów

sygnalizacji po˝arowej, dêwi´kowych systemów

ostrzegawczych i gaÊnic

5) salach widowiskowych i sportowych o liczbie

miejsc powy˝ej 1 500;

§ 23. 1. Stosowanie sta∏ych urzàdzeƒ gaÊniczych,

zwiàzanych na sta∏e z obiektem, zawierajàcych zapas

Êrodka gaÊniczego i uruchamianych samoczynnie we

wczesnej fazie rozwoju po˝aru, jest wymagane w

1) archiwach wyznaczonych przez Naczelnego Dyrektora Archiwów Paƒstwowych;

2) muzeach oraz zabytkach budowlanych, wyznaczonych przez Generalnego Konserwatora Zabytków

w uzgodnieniu z Komendantem G∏ównym Paƒstwowej Stra˝y Po˝arnej;

6) szpitalach, z wyjàtkiem psychiatrycznych, oraz

w sanatoriach — o liczbie ∏ó˝ek powy˝ej 200 w budynku;

7) szpitalach psychiatrycznych o liczbie ∏ó˝ek powy˝ej

100 w budynku;

8) domach pomocy spo∏ecznej i oÊrodkach rehabilitacji dla osób niepe∏nosprawnych o liczbie ∏ó˝ek powy˝ej 100 w budynku;

9) zak∏adach pracy zatrudniajàcych powy˝ej 100 osób

niepe∏nosprawnych w budynku;

3) oÊrodkach elektronicznego przetwarzania danych

o znaczeniu krajowym.

10) budynkach u˝ytecznoÊci publicznej wysokich i wysokoÊciowych;

2. Stosowanie sta∏ych urzàdzeƒ gaÊniczych wodnych jest wymagane w

11) budynkach zamieszkania zbiorowego, w których

przewidywany okres pobytu tych samych osób

przekracza 3 doby, o liczbie miejsc noclegowych

powy˝ej 200;

1) budynkach handlowych lub wystawowych

a) jednokondygnacyjnych o powierzchni strefy po˝arowej powy˝ej 10 000 m2,

b) wielokondygnacyjnych o powierzchni strefy po˝arowej powy˝ej 8 000 m2;

2) budynkach o liczbie miejsc s∏u˝àcych celom gastronomicznym powy˝ej 600;

12) budynkach zamieszkania zbiorowego niewymienionych w pkt 11, o liczbie miejsc noclegowych powy˝ej 50;

13) archiwach wyznaczonych przez Naczelnego Dyrektora Archiwów Paƒstwowych;

3) salach widowiskowych i sportowych o liczbie

miejsc powy˝ej 3 000;

14) muzeach oraz zabytkach budowlanych, wyznaczonych przez Generalnego Konserwatora Zabytków

w uzgodnieniu z Komendantem G∏ównym Paƒstwowej Stra˝y Po˝arnej;

4) budynkach u˝ytecznoÊci publicznej wysokoÊciowych;

15) oÊrodkach elektronicznego przetwarzania danych

o zasi´gu krajowym, wojewódzkim i resortowym;

5) budynkach zamieszkania zbiorowego wysokoÊciowych.

16) centralach telefonicznych o pojemnoÊci powy˝ej

10 000 numerów i centralach telefonicznych tranzytowych o pojemnoÊci 5 000—10 000 numerów,

o znaczeniu miejscowym lub regionalnym;

3. W strefach po˝arowych i pomieszczeniach wyposa˝onych w sta∏e urzàdzenia gaÊnicze gazowe lub z innym Êrodkiem gaÊniczym mogàcym mieç wp∏yw na

zdrowie ludzi powinny byç zapewnione warunki bezpieczeƒstwa dla osób przebywajàcych w tych pomieszczeniach, zgodnie z odpowiednimi Polskimi Normami

dotyczàcymi tych urzàdzeƒ.

17) gara˝ach podziemnych, w których strefa po˝arowa

przekracza 1 500 m2 lub obejmujàcych wi´cej ni˝

jednà kondygnacj´ podziemnà;

18) stacjach metra (kolei podziemnych);

19) dworcach i portach, przeznaczonych do jednoczesnego przebywania powy˝ej 500 osób;

wej jest niezb´dny do uruchamiania urzàdzeƒ przewidzianych do funkcjonowania podczas po˝aru.

20) bankach, w których strefa po˝arowa zawierajàca

sal´ operacyjnà ma powierzchni´ przekraczajàcà

500 m2;

3. Dopuszczenie, o którym mowa w ust. 1, nie oznacza zwolnienia z obowiàzku po∏àczenia urzàdzeƒ z komendà lub jednostkà ratowniczo-gaÊniczà Paƒstwowej

Stra˝y Po˝arnej w sposób zapewniajàcy samoczynne

przekazywanie informacji o po˝arze.

21) bibliotekach, których zbiory w ca∏oÊci lub w cz´Êci

tworzà narodowy zasób biblioteczny.

2. Wymaganie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 i 11,

nie dotyczy budynków znajdujàcych si´ na terenach zamkni´tych s∏u˝àcych obronnoÊci paƒstwa.

§ 25. 1. Stosowanie dêwi´kowego systemu ostrzegawczego, umo˝liwiajàcego rozg∏aszanie sygna∏ów

ostrzegawczych i komunikatów g∏osowych dla potrzeb

bezpieczeƒstwa osób przebywajàcych w budynku,

nadawanych automatycznie po otrzymaniu sygna∏u

z systemu sygnalizacji po˝arowej, a tak˝e przez operatora, jest wymagane w

1) budynkach handlowych lub wystawowych

a) jednokondygnacyjnych o powierzchni strefy po˝arowej powy˝ej 10 000 m2,

b) wielokondygnacyjnych o powierzchni strefy po˝arowej powy˝ej 8 000 m2;

2) salach widowiskowych i sportowych o liczbie

miejsc powy˝ej 1 500;

3) kinach i teatrach o liczbie miejsc powy˝ej 600;

4) szpitalach i sanatoriach o liczbie ∏ó˝ek powy˝ej 200

w budynku;

5) budynkach u˝ytecznoÊci publicznej wysokich i wysokoÊciowych;

6) budynkach zamieszkania zbiorowego

a) wysokich i wysokoÊciowych lub

b) o liczbie miejsc noclegowych powy˝ej 200;

7) stacjach metra (kolei podziemnych);

8) dworcach i portach, przeznaczonych do jednoczesnego przebywania powy˝ej 500 osób.

2. W obiektach, w których zastosowano dêwi´kowy

system ostrzegawczy, nie powinny byç stosowane inne po˝arowe urzàdzenia alarmowe akustyczne s∏u˝àce

alarmowaniu u˝ytkowników tego obiektu, poza s∏u˝bami dozoru lub ochrony.

3. Wymaganie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, nie

dotyczy budynków znajdujàcych si´ na terenach zamkni´tych, s∏u˝àcych obronnoÊci paƒstwa.

§ 26. 1. W przypadku wyposa˝enia obiektów w sta∏e urzàdzenia gaÊnicze dopuszcza si´ niewyposa˝anie

ich w system sygnalizacji po˝arowej.

2. Dopuszczenie, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy obiektów, w których system sygnalizacji po˝aro-

§ 27. Sposób po∏àczenia urzàdzeƒ sygnalizacyjno-alarmowych systemu sygnalizacji po˝arowej z komendà lub jednostkà ratowniczo-gaÊniczà Paƒstwowej

Stra˝y Po˝arnej w∏aÊciciel, zarzàdca lub u˝ytkownik

obiektu jest obowiàzany uzgodniç z w∏aÊciwym miejscowo komendantem powiatowym (miejskim) Paƒstwowej Stra˝y Po˝arnej.

§ 28. 1. Obiekty powinny byç wyposa˝one w gaÊnice przenoÊne spe∏niajàce wymagania Polskich Norm

b´dàcych odpowiednikami norm europejskich (EN),

dotyczàcych gaÊnic, lub w gaÊnice przewoêne.

2. Rodzaj gaÊnic powinien byç dostosowany do gaszenia tych grup po˝arów, okreÊlonych w Polskich Normach dotyczàcych podzia∏u po˝arów, które mogà wystàpiç w obiekcie.

3. Jedna jednostka masy Êrodka gaÊniczego 2 kg

(lub 3 dm3) zawartego w gaÊnicach powinna przypadaç, z wyjàtkiem przypadków okreÊlonych w przepisach szczególnych

1) na ka˝de 100 m2 powierzchni strefy po˝arowej

w budynku, niechronionej sta∏ym urzàdzeniem gaÊniczym

a) zakwalifikowanej do kategorii zagro˝enia ludzi

ZL I, ZL II, ZL III lub ZL V,

b) produkcyjnej i magazynowej o g´stoÊci obcià˝enia ogniowego ponad 500 MJ/m2,

c) zawierajàcej pomieszczenie zagro˝one wybuchem;

2) na ka˝de 300 m2 powierzchni strefy po˝arowej niewymienionej w pkt 1, z wyjàtkiem zakwalifikowanej do kategorii zagro˝enia ludzi ZL IV.

4. Miejsce om∏otów, niezale˝nie od wymaganych

gaÊnic, powinno byç wyposa˝one w pojemnik z wodà

o obj´toÊci co najmniej 200 dm3, przygotowany do wykorzystania w celach gaÊniczych przy u˝yciu wiadra lub

w inny równorz´dny sposób.

§ 29. 1. GaÊnice w obiektach powinny byç rozmieszczone

1) w miejscach ∏atwo dost´pnych i widocznych,

w szczególnoÊci

a) przy wejÊciach do budynków,

b) na klatkach schodowych,

c) na korytarzach,

d) przy wyjÊciach z pomieszczeƒ na zewnàtrz;

2) w miejscach nienara˝onych na uszkodzenia mechaniczne oraz dzia∏anie êróde∏ ciep∏a (piece, grzejniki);

3) w obiektach wielokondygnacyjnych — w tych samych miejscach na ka˝dej kondygnacji, je˝eli pozwalajà na to istniejàce warunki.

2. Przy rozmieszczaniu gaÊnic powinny byç spe∏nione nast´pujàce warunki

1) odleg∏oÊç z ka˝dego miejsca w obiekcie, w którym

mo˝e przebywaç cz∏owiek, do najbli˝szej gaÊnicy

nie powinna byç wi´ksza ni˝ 30 m;

2) do gaÊnic powinien byç zapewniony dost´p o szerokoÊci co najmniej 1 m.

Rozdzia∏ 7

Instalacje i urzàdzenia techniczne

§ 30. 1. W obiektach, w których odbywa si´ proces

spalania paliwa sta∏ego, ciek∏ego lub gazowego, usuwa si´ zanieczyszczenia z przewodów dymowych i spalinowych

1) od palenisk zak∏adów zbiorowego ˝ywienia i us∏ug

gastronomicznych — co najmniej raz w miesiàcu,

je˝eli przepisy miejscowe nie stanowià inaczej;

2) od palenisk opalanych paliwem sta∏ym niewymienionych w pkt 1 — co najmniej cztery razy w roku;

3) od palenisk opalanych paliwem p∏ynnym i gazowym niewymienionych w pkt 1 — co najmniej dwa

razy w roku.

2. W obiektach, o których mowa w ust. 1, usuwa si´

zanieczyszczenia z przewodów wentylacyjnych co najmniej raz w roku, je˝eli wi´ksza cz´stotliwoÊç nie wynika z warunków u˝ytkowych.

§ 31. 1. Temperatura zewn´trznych powierzchni

urzàdzeƒ i zasilajàcych je instalacji, z wy∏àczeniem instalacji elektroenergetycznych, jak równie˝ temperatura wt∏aczanego do pomieszczenia powietrza, w zale˝noÊci od rodzaju wyst´pujàcych w obiekcie materia∏ów, nie powinna przekraczaç nast´pujàcych wielkoÊci

1) w przypadku gazów i par cieczy 2/3 maksymalnej

temperatury powierzchni wyra˝onej w stopniach

Celsjusza (°C), okreÊlonej Polskà Normà dotyczàcà

urzàdzeƒ elektrycznych w przestrzeniach zagro˝onych wybuchem dla poszczególnych klas temperaturowych gazów i par cieczy;

2) w przypadku py∏ów i w∏ókien

a) co najmniej 343,15 K (70°C) poni˝ej temperatury

tlenia si´ 10 mm warstwy py∏u dla poziomych

powierzchni ogrzewczych lub nachylonych do

60° w stosunku do poziomu,

b) 2/3 temperatury samozap∏onu, wyra˝onej

w stopniach Celsjusza (°C), mieszaniny py∏ów

lub w∏ókien z powietrzem dla powierzchni o nachyleniu wi´kszym ni˝ 60° w stosunku do pozio-

Poz. 1138

mu oraz dla tych powierzchni, na których uniemo˝liwiono gromadzenie si´ py∏ów i w∏ókien,

c) 2/3 temperatury samozap∏onu, wyra˝onej

w stopniach Celsjusza (°C), mieszaniny py∏ów

lub w∏ókien z powietrzem dla nietlàcych si´ py∏ów lub w∏ókien, niezale˝nie od stopnia nachylenia powierzchni urzàdzeƒ ogrzewczych;

3) w przypadkach pozosta∏ych cia∏ sta∏ych ∏atwo zapalnych 2/3 temperatury samozap∏onu, wyra˝onej

w stopniach Celsjusza (°C).

2. Dopuszczalne temperatury pracy urzàdzeƒ elektroenergetycznych oraz zasady klasyfikacji gazów i par

cieczy do klas temperaturowych okreÊlajà Polskie Normy dotyczàce urzàdzeƒ elektrycznych w przestrzeniach

zagro˝onych wybuchem.

3. Przy ustalaniu dopuszczalnych temperatur za

podstaw´ nale˝y przyjmowaç ten materia∏ palny znajdujàcy si´ w danym pomieszczeniu, który ma najni˝szà

temperatur´ samozap∏onu, a dla tlàcych si´ py∏ów —

najni˝szà temperatur´ tlenia.

4. W systemach ogrzewczych oraz wentylacyjnych

nie jest dopuszczalna recyrkulacja powietrza, je˝eli mog∏aby spowodowaç wzrost zagro˝enia wybuchem.

5. Dopuszcza si´ stosowanie systemów centralnego ogrzewania powietrznego we wszystkich obiektach

i pomieszczeniach, pod warunkiem zastosowania samoczynnych urzàdzeƒ (termoregulatorów) zapobiegajàcych przekroczeniu dopuszczalnych temperatur

w wypadku zaniku przep∏ywu powietrza oraz blokady

uniemo˝liwiajàcej w∏àczenie elementów grzewczych

przed uruchomieniem nawiewu powietrza.

6. Systemy centralnego ogrzewania wodnego i parowego nie powinny byç stosowane w obiektach,

w których wyst´pujà materia∏y wytwarzajàce w reakcji

z wodà lub parà wodnà palne gazy, je˝eli reakcje takie

nie sà przewidziane w procesie technologicznym.

7. Powierzchnie przewodów i urzàdzeƒ grzewczych

oraz ich izolacje w obr´bie pomieszczeƒ, w których mogà wydzielaç si´ palne py∏y i w∏ókna, powinny byç

g∏adkie, ∏atwe do oczyszczenia i nierozprzestrzeniajàce

ognia.

8. Instalacje i urzàdzenia techniczne oraz technologiczne, w których podczas eksploatacji mogà wytwarzaç si´ ∏adunki elektrycznoÊci statycznej o potencjale

wystarczajàcym do zapalenia wyst´pujàcych materia∏ów palnych, powinny byç wyposa˝one w odpowiednie Êrodki ochrony, zgodnie z Polskimi Normami dotyczàcymi ochrony przed elektrycznoÊcià statycznà.

Rozdzia∏ 8

Prace niebezpieczne pod wzgl´dem po˝arowym oraz

ocena zagro˝enia wybuchem

§ 32. 1. Przed rozpocz´ciem prac niebezpiecznych

pod wzgl´dem po˝arowym, mogàcych powodowaç

bezpoÊrednie niebezpieczeƒstwo powstania po˝aru

lub wybuchu, w∏aÊciciel, zarzàdca lub u˝ytkownik

obiektu jest obowiàzany

3. Oceny, o której mowa w ust. 1, dokonujà: inwestor, projektant lub u˝ytkownik decydujàcy o procesie

technologicznym.

1) oceniç zagro˝enie po˝arowe w miejscu, w którym

prace b´dà wykonywane;

4. Klasyfikacj´ stref zagro˝enia wybuchem okreÊla

Polska Norma dotyczàca zapobiegania wybuchowi

i ochronie przed wybuchem.

2) ustaliç rodzaj przedsi´wzi´ç majàcych na celu niedopuszczenie do powstania i rozprzestrzeniania si´

po˝aru lub wybuchu;

3) wskazaç osoby odpowiedzialne za odpowiednie

przygotowanie miejsca pracy, za przebieg oraz zabezpieczenie miejsca po zakoƒczeniu pracy;

4) zapewniç wykonywanie prac wy∏àcznie przez osoby do tego upowa˝nione, posiadajàce odpowiednie kwalifikacje;

5) zaznajomiç osoby wykonujàce prace z zagro˝eniami po˝arowymi wyst´pujàcymi w rejonie wykonywania prac oraz z przedsi´wzi´ciami majàcymi na

celu niedopuszczenie do powstania po˝aru lub wybuchu.

2. Przy wykonywaniu prac, o których mowa

w ust. 1, nale˝y

1) zabezpieczyç przed zapaleniem materia∏y palne wyst´pujàce w miejscu wykonywania prac oraz w rejonach przyleg∏ych, w tym równie˝ elementy konstrukcji budynku i znajdujàcych si´ w nim instalacji

technicznych;

2) prowadziç prace niebezpieczne pod wzgl´dem po˝arowym w pomieszczeniach (urzàdzeniach) zagro˝onych wybuchem lub w pomieszczeniach,

w których wczeÊniej wykonywano inne prace zwiàzane z u˝yciem ∏atwo palnych cieczy lub palnych

gazów, jedynie wtedy, gdy st´˝enie par cieczy lub

gazów w mieszaninie z powietrzem w miejscu wykonywania prac nie przekracza 10% ich dolnej granicy wybuchowoÊci;

3) mieç w miejscu wykonywania prac sprz´t umo˝liwiajàcy likwidacj´ wszelkich êróde∏ po˝aru;

4) po zakoƒczeniu prac poddaç kontroli miejsce,

w którym prace by∏y wykonywane, oraz rejony

przyleg∏e;

5) u˝ywaç do wykonywania prac wy∏àcznie sprz´tu

sprawnego technicznie i zabezpieczonego przed

mo˝liwoÊcià wywo∏ania po˝aru.

§ 33. 1. W obiektach i na terenach przyleg∏ych,

gdzie prowadzone sà procesy technologiczne z u˝yciem materia∏ów mogàcych wytworzyç mieszaniny

wybuchowe lub w których materia∏y takie sà magazynowane, powinna byç dokonana ocena zagro˝enia wybuchem.

2. Ocena, o której mowa w ust. 1, obejmuje wskazanie pomieszczeƒ zagro˝onych wybuchem, wyznaczenie

w pomieszczeniach i przestrzeniach zewn´trznych odpowiednich stref zagro˝enia wybuchem oraz wskazanie

czynników mogàcych w nich zainicjowaç zap∏on.

5. Pomieszczenie, w którym mo˝e wytworzyç si´

mieszanina wybuchowa, powsta∏a z wydzielajàcej si´

takiej iloÊci palnych gazów, par, mgie∏ lub py∏ów, której wybuch móg∏by spowodowaç przyrost ciÊnienia

w tym pomieszczeniu przekraczajàcy 5 kPa, okreÊla si´

jako pomieszczenie zagro˝one wybuchem.

6. Wytyczne w zakresie okreÊlania przyrostu ciÊnienia w pomieszczeniu, jaki móg∏by zostaç spowodowany przez wybuch, zawiera za∏àcznik do rozporzàdzenia.

7. W pomieszczeniu nale˝y wyznaczyç stref´ zagro˝enia wybuchem, je˝eli mo˝e w nim wyst´powaç mieszanina wybuchowa o obj´toÊci co najmniej 0,01 m3

w zwartej przestrzeni.

Rozdzia∏ 9

Zabezpieczenie przeciwpo˝arowe lasów

§ 34. 1. Lasy po∏o˝one przy obiektach mogàcych

stanowiç zagro˝enie po˝arowe dla lasu oddziela si´ od

tych obiektów pasami przeciwpo˝arowymi, utrzymywanymi w stanie zapewniajàcym ich u˝ytecznoÊç przez

ca∏y rok.

2. Rodzaje oraz sposoby wykonywania pasów przeciwpo˝arowych okreÊla rozporzàdzenie Ministra

Ochrony Ârodowiska, Zasobów Naturalnych i LeÊnictwa z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie szczegó∏owych

zasad zabezpieczenia przeciwpo˝arowego lasów

(Dz. U. Nr 73, poz. 824).

3. Obowiàzek urzàdzania i utrzymywania pasów

przeciwpo˝arowych cià˝y na

1) kierownikach lub w∏aÊcicielach zak∏adów przemys∏owych, obiektów magazynowych i u˝ytecznoÊci

publicznej;

2) w∏aÊcicielach linii kolejowych;

3) komendantach poligonów;

4) w∏aÊcicielach lub zarzàdcach lasów po∏o˝onych

przy drogach publicznych;

5) w∏aÊcicielach dróg zak∏adowych.

4. Obowiàzek utrzymywania pasów przeciwpo˝arowych nie dotyczy

1) lasów zaliczonych do III kategorii zagro˝enia po˝arowego;

2) drzewostanów starszych ni˝ 30 lat po∏o˝onych przy

drogach publicznych i parkingach oraz drzewostanów po∏o˝onych przy drogach o nawierzchni nie-

utwardzonej, z wyjàtkiem dróg poligonowych

i mi´dzypoligonowych;

3) lasów o szerokoÊci mniejszej ni˝ 200 m.

5. Zaliczenia obszarów leÊnych do kategorii zagro˝enia po˝arowego dokonuje si´ w planach urzàdzenia

lasu, uproszczonych planach urzàdzenia lasu i planach

ochrony parków narodowych.

§ 35. 1. W odleg∏oÊci mniejszej ni˝ 30 m od skraju

toru kolejowego lub drogi publicznej pozostawianie

ga∏´zi, chrustu, nieokrzesanych Êci´tych drzew i odpadów poeksploatacyjnych jest zabronione.

2. W∏aÊciciele, zarzàdcy lub u˝ytkownicy lasów, których lasy samoistnie lub wspólnie tworzà kompleks leÊny o powierzchni ponad 300 ha, sà obowiàzani

1) zorganizowaç w okresie zagro˝enia po˝arowego

obserwacj´ i patrolowanie lasów w celu wykrywania po˝arów oraz alarmowania o ich powstaniu;

2) zapewniç i utrzymywaç êród∏a wody do celów przeciwpo˝arowych;

3) utrzymywaç dojazdy po˝arowe wyznaczone w planie urzàdzenia lasu zgodnie z przepisami w sprawie zasad zabezpieczenia przeciwpo˝arowego lasów;

4) oznakowaç stanowiska czerpania wody znakami

zgodnymi z Polskimi Normami dotyczàcymi znaków bezpieczeƒstwa;

5) urzàdziç i utrzymywaç w miejscach wyznaczonych,

w porozumieniu z w∏aÊciwymi miejscowo komendantami powiatowymi (miejskimi) Paƒstwowej

Stra˝y Po˝arnej, bazy sprz´tu do gaszenia po˝arów

lasów;

6) uzgodniç projekt planu urzàdzenia lasu, projekt

uproszczonego planu urzàdzenia lasu oraz projekt

planu ochrony parku narodowego, w cz´Êci dotyczàcej ochrony przeciwpo˝arowej, z w∏aÊciwym

miejscowo komendantem wojewódzkim Paƒstwowej Stra˝y Po˝arnej, dla lasów I i II kategorii zagro˝enia po˝arowego.

3. èród∏a wody do celów przeciwpo˝arowych w lasach, które samoistnie lub wspólnie tworzà kompleks

o powierzchni ponad 300 ha, powinny byç zapewnione

w postaci nie wi´cej ni˝ dwóch zbiorników w obr´bie

chronionej powierzchni zawierajàcych ∏àcznie co najmniej 50 m3 wody lub cieku wodnego o sta∏ym przep∏ywie wody nie mniejszym ni˝ 10 dm3/s przy najni˝szym stanie wód, z zapewnieniem najbli˝szego stanowiska czerpania wody w terenie o promieniu

1) nieprzekraczajàcym 3 km w lasach I kategorii zagro˝enia po˝arowego;

2) nieprzekraczajàcym 5 km w lasach II kategorii zagro˝enia po˝arowego;

3) uzgodnionym z w∏aÊciwym miejscowo komendantem powiatowym (miejskim) Paƒstwowej Stra˝y

Poz. 1138

Po˝arnej w lasach III kategorii zagro˝enia po˝arowego.

4. W∏aÊciciel lub zarzàdca lasu jest obowiàzany do

umieszczenia przy wjazdach do lasów oraz przy parkingach leÊnych, w uzgodnieniu z w∏aÊciwym miejscowo

komendantem powiatowym (miejskim) Paƒstwowej

Stra˝y Po˝arnej, tablic informacyjnych i ostrzegawczych dotyczàcych zabezpieczenia przeciwpo˝arowego

lasu.

5. Dojazdy po˝arowe, o których mowa w ust. 2

pkt 3, oraz wyposa˝enie baz w sprz´t, o których mowa

w ust. 2 pkt 5, okreÊla rozporzàdzenie Ministra Ochrony Ârodowiska, Zasobów Naturalnych i LeÊnictwa

z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie szczegó∏owych zasad zabezpieczenia przeciwpo˝arowego lasów.

§ 36. 1. W lasach i na terenach ÊródleÊnych, na obszarze ∏àk, torfowisk i wrzosowisk, jak równie˝ w odleg∏oÊci do 100 m od granicy lasów nie jest dopuszczalne wykonywanie czynnoÊci mogàcych wywo∏aç niebezpieczeƒstwo po˝aru

1) rozniecanie ognia poza miejscami wyznaczonymi

do tego celu przez w∏aÊciciela lub zarzàdc´ lasu;

2) palenie tytoniu, z wyjàtkiem miejsc na drogach

utwardzonych i miejsc wyznaczonych do pobytu

ludzi.

2. Przepisy ust. 1 pkt 1 nie dotyczà czynnoÊci zwiàzanych z gospodarkà leÊnà oraz wykonywaniem robót

budowlanych.

Rozdzia∏ 10

Zabezpieczenie przeciwpo˝arowe zbioru, transportu

i sk∏adowania palnych p∏odów rolnych

§ 37. 1. Podczas zbioru, transportu i sk∏adowania

p∏odów rolnych nale˝y

1) stosowaç wskazania podane w instrukcjach obs∏ugi przy eksploatacji maszyn rolniczych i innych

z nap´dem;

2) stosowaç silniki elektryczne o odpowiednim do warunków pracy stopniu ochrony; minimalna odleg∏oÊç uk∏adu nap´dowego od stert, stogów i budynków o konstrukcji palnej powinna wynosiç 5 m;

3) ustawiaç silniki spalinowe na pod∏o˝u niepalnym,

w odleg∏oÊci co najmniej 10 m od stert, stogów lub

budynków o konstrukcji palnej;

4) zabezpieczaç urzàdzenia wydechowe silników spalinowych przed wylotem iskier;

5) zapewniç mo˝liwoÊç ewakuacji ludzi i sprz´tu;

6) przechowywaç niezb´dne materia∏y p´dne, w iloÊci

nieprzekraczajàcej dobowego zapotrzebowania,

w zamkni´tych niet∏ukàcych si´ naczyniach, w odleg∏oÊci co najmniej 10 m od punktu om∏otowego

i miejsc wyst´powania palnych p∏odów rolnych;

7) wyposa˝yç miejsca om∏otów, stertowania i kombajnowania w gaÊnice oraz w razie potrzeby

w sprz´t s∏u˝àcy do wykonywania pasów ograniczajàcych rozprzestrzenianie si´ po˝aru.

2. Palenie tytoniu przy obs∏udze sprz´tu, maszyn

i pojazdów podczas zbiorów palnych p∏odów rolnych

oraz ich transporcie nie jest dopuszczalne.

3. U˝ywanie otwartego ognia i palenie tytoniu

w odleg∏oÊci mniejszej ni˝ 10 m od punktu om∏otowego i miejsc wyst´powania palnych p∏odów rolnych nie

jest dopuszczalne.

§ 38. 1. Strefa po˝arowa sterty lub stogu z palnymi

produktami roÊlinnymi nie powinna przekraczaç powierzchni 1 000 m2 lub kubatury 5 000 m3.

2. Przy ustawianiu stert, stogów i brogów nale˝y zachowaç co najmniej nast´pujàce odleg∏oÊci

1) od budynków wykonanych z materia∏ów

a) palnych — 30 m,

b) niepalnych i o pokryciu co najmniej trudno zapalnym — 20 m;

2) od dróg publicznych i torów kolejowych — 30 m;

3) od urzàdzeƒ i przewodów linii elektrycznych wysokiego napi´cia — 30 m;

4) od lasów i terenów zadrzewionych — 100 m;

5) mi´dzy stertami, stogami stanowiàcymi odr´bne

strefy po˝arowe — 30 m.

3. Wokó∏ stert i stogów nale˝y wykonaç i utrzymaç

powierzchni´ o szerokoÊci co najmniej 2 m w odleg∏oÊci 3 m od ich obrysu, pozbawionà materia∏ów palnych.

4. Produkty roÊlinne nale˝y sk∏adowaç w sposób

uniemo˝liwiajàcy ich samozapalenie. W przypadku koniecznoÊci sk∏adowania produktów niedosuszonych

nale˝y okresowo sprawdzaç ich temperatur´.

§ 39. Wypalanie s∏omy i pozosta∏oÊci roÊlinnych na

polach w odleg∏oÊci mniejszej ni˝ 100 m od zabudowaƒ, lasów, zbo˝a na pniu i miejsc ustawienia stert lub

stogów bàdê w sposób powodujàcy zak∏ócenia w ruchu drogowym, a tak˝e bez zapewnienia sta∏ego nadzoru miejsca wypalania, nie jest dopuszczalne.

Rozdzia∏ 11

Poz. 1138

2) wymagania okreÊlone w § 25 obowiàzujà po up∏ywie 24 miesi´cy od dnia wejÊcia w ˝ycie rozporzàdzenia;

3) wymagania okreÊlone w § 14 ust. 2 obowiàzujà przy

przebudowie i rozbudowie instalacji wodociàgowej przeciwpo˝arowej.

§ 41. Strefy zagro˝enia wybuchem wyznaczone

w pomieszczeniach i przestrzeniach zewn´trznych, zaklasyfikowane przed dniem wejÊcia w ˝ycie rozporzàdzenia, klasyfikuje si´ odpowiednio, z uwzgl´dnieniem

wymagaƒ okreÊlonych w § 33 ust. 4, jako

1) stref´ Z 0 — strefa 0;

2) stref´ Z 1 — strefa 1;

3) stref´ Z 2 — strefa 2;

4) stref´ Z 10 — strefa 20;

5) stref´ Z 11 — strefa 21 lub strefa 22 (w zale˝noÊci

od prawdopodobieƒstwa wystàpienia atmosfery

wybuchowej).

§ 42. W przypadkach szczególnie uzasadnionych lokalnymi uwarunkowaniami, w uzgodnieniu z w∏aÊciwym miejscowo komendantem wojewódzkim Paƒstwowej Stra˝y Po˝arnej, dopuszcza si´ stosowanie

rozwiàzaƒ zamiennych, w stosunku do wymienionych

w § 15, § 23 oraz w § 34 ust. 1, je˝eli zapewnià one niepogorszenie warunków ochrony przeciwpo˝arowej

obiektu.

§ 43. Instrukcje bezpieczeƒstwa po˝arowego niespe∏niajàce wymagaƒ okreÊlonych w § 6 ust. 1, opracowane na podstawie rozporzàdzenia Ministra Spraw

Wewn´trznych z dnia 3 listopada 1992 r. w sprawie

ochrony przeciwpo˝arowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 92, poz. 460 oraz

z 1995 r. Nr 102, poz. 507), zachowujà wa˝noÊç nie d∏u˝ej ni˝ przez 6 miesi´cy od dnia wejÊcia w ˝ycie rozporzàdzenia.

§ 44. Rozporzàdzenie wchodzi w ˝ycie po up∏ywie

14 dni od dnia og∏oszenia, z wyjàtkiem § 25, który

wchodzi w ˝ycie po up∏ywie 6 miesi´cy od dnia og∏oszenia.2)

Minister Spraw Wewn´trznych i Administracji

K. Janik

Przepisy przejÊciowe i koƒcowe

§ 40. W stosunku do obiektów wzniesionych przed

dniem wejÊcia w ˝ycie rozporzàdzenia

1) wymagaƒ okreÊlonych w § 23 ust. 1 i 2 nie stosuje

si´ do obiektów wzniesionych przed dniem

17 stycznia 1993 r.;

———————

2) Niniejsze rozporzàdzenie by∏o poprzedzone rozporzàdze-

niem Ministra Spraw Wewn´trznych z dnia 3 listopada

1992 r. w sprawie ochrony przeciwpo˝arowej budynków,

innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 92,

poz. 460 oraz z 1995 r. Nr 102, poz. 507).

Za∏àcznik do rozporzàdzenia Ministra Spraw

Wewn´trznych i Administracji z dnia

16 czerwca 2003 r. (poz. 1138)

1138

ROZPORZÑDZENIE MINISTRA SPRAW WEWN¢TRZNYCH I ADMINISTRACJI1)

z dnia 16 czerwca 2003 r.

w sprawie ochrony przeciwpo˝arowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów

Na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpo˝arowej (Dz. U.

z 2002 r. Nr 147, poz. 1229 oraz z 2003 r. Nr 52, poz. 452)

zarzàdza si´, co nast´puje

Rozdzia∏ 1

Przepisy ogólne