Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 88, poz. 553 i Nr 128, poz. 840, z 1999 r. Nr 64, poz. 729 i Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 48, poz. 548, Nr 93, poz. 1027 i Nr 116, poz. 1216 oraz z 2001 r. Nr 98, poz. 1071) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 39 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

przepadek,

”

;

2)

art. 44 i 45 otrzymują brzmienie

„

Art. 44.

§ 1.

Sąd orzeka przepadek przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa.

§ 2.

Sąd może orzec, a w wypadkach wskazanych w ustawie orzeka, przepadek przedmiotów,

które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa.

§ 3.

Jeżeli orzeczenie przepadku określonego w § 2 byłoby niewspółmierne do wagi popełnionego

czynu, sąd zamiast przepadku może orzec nawiązkę na rzecz Skarbu Państwa.

§ 4.

Jeżeli orzeczenie przepadku określonego w § 1 lub 2 nie jest możliwe, sąd może orzec

przepadek równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa lub przedmiotów,

które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa.

§ 5.

Przepadku przedmiotów określonych w § 1 lub 2 nie orzeka się, jeżeli podlegają one

zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi.

§ 6.

W razie skazania za przestępstwo polegające na naruszeniu zakazu wytwarzania, posiadania,

obrotu, przesyłania, przenoszenia lub przewozu określonych przedmiotów, sąd może orzec,

a w wypadkach przewidzianych w ustawie orzeka, ich przepadek.

§ 7.

Jeżeli przedmioty wymienione w § 2 lub 6 nie stanowią własności sprawcy, ich przepadek

można orzec tylko w wypadkach przewidzianych w ustawie; w razie współwłasności orzeka

się przepadek udziału należącego do sprawcy lub przepadek równowartości tego udziału.

§ 8.

Objęte przepadkiem przedmioty przechodzą na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia

się wyroku.

Art. 45.

§ 1.

Jeżeli sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa, chociażby pośrednio, korzyść majątkową

niepodlegającą przepadkowi przedmiotów wymienionych w art. 44 § 1 lub 6, sąd orzeka

przepadek takiej korzyści albo jej równowartości. Przepadku nie orzeka się w całości

lub w części, jeżeli korzyść lub jej równowartość podlega zwrotowi pokrzywdzonemu

lub innemu podmiotowi.

§ 2.

W razie skazania za przestępstwo, z którego popełnienia sprawca osiągnął, chociażby

pośrednio, korzyść majątkową znacznej wartości, uważa się, że mienie, które sprawca

objął we władanie lub do którego uzyskał jakikolwiek tytuł w czasie popełnienia przestępstwa

lub po jego popełnieniu, do chwili wydania chociażby nieprawomocnego wyroku, stanowi

korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, chyba że sprawca lub inna zainteresowana

osoba przedstawi dowód przeciwny.

§ 3.

Jeżeli okoliczności sprawy wskazują na duże prawdopodobieństwo, że sprawca, o którym

mowa w § 2, przeniósł na osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą

osobowości prawnej, faktycznie lub pod jakimkolwiek tytułem prawnym, mienie stanowiące

korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, uważa się, że rzeczy będące w samoistnym

posiadaniu tej osoby lub jednostki oraz przysługujące jej prawa majątkowe należą do

sprawcy, chyba że zainteresowana osoba lub jednostka organizacyjna przedstawi dowód

zgodnego z prawem ich uzyskania.

§ 4.

Przepisy § 2 i 3 stosuje się także przy dokonaniu zajęcia stosownie do przepisu art. 292 § 2 Kodeksu postępowania karnego, przy zabezpieczeniu grożącego przepadku korzyści oraz przy egzekucji tego środka.

Osoba lub jednostka, której dotyczy domniemanie ustanowione w § 3, może wystąpić z

powództwem przeciwko Skarbowi Państwa o obalenie tego domniemania; do czasu prawomocnego

rozstrzygnięcia sprawy postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu.

§ 5.

W razie współwłasności orzeka się przepadek udziału należącego do sprawcy lub przepadek

równowartości tego udziału.

§ 6.

Objęta przepadkiem korzyść majątkowa lub jej równowartość przechodzi na własność Skarbu

Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku, a w wypadku, o którym mowa w § 4 zdanie

drugie, z chwilą uprawomocnienia się wyroku oddalającego powództwo przeciwko Skarbowi

Państwa.

”

;

3)

w art. 115

a)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego.

”

,

b)

dodaje się § 19 w brzmieniu

„

§ 19.

Osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego,

osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba

że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i

obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę

lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową.

”

;

4)

art. 228-230 otrzymują brzmienie

„

Art. 228.

§ 1.

Kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą

albo jej obietnicę, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo

pozbawienia wolności do lat 2.

§ 3.

Kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą

albo jej obietnicę za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa, podlega karze

pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 4.

Karze określonej w § 3 podlega także ten, kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej,

uzależnia wykonanie czynności służbowej od otrzymania korzyści majątkowej lub osobistej

albo jej obietnicy lub takiej korzyści żąda.

§ 5.

Kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, przyjmuje korzyść majątkową znacznej

wartości albo jej obietnicę, podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

§ 6.

Karom określonym w § 1-5 podlega odpowiednio także ten, kto, w związku z pełnieniem

funkcji publicznej w państwie obcym lub w organizacji międzynarodowej, przyjmuje korzyść

majątkową lub osobistą albo jej obietnicę lub takiej korzyści żąda, albo uzależnia

wykonanie czynności służbowej od jej otrzymania.

Art. 229.

§ 1.

Kto udziela albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej

funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji, podlega karze pozbawienia wolności

od 6 miesięcy do lat 8.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo

pozbawienia wolności do lat 2.

§ 3.

Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa, aby skłonić osobę pełniącą funkcję

publiczną do naruszenia przepisów prawa lub udziela albo obiecuje udzielić takiej

osobie korzyści majątkowej lub osobistej za naruszenie przepisów prawa, podlega karze

pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 4.

Kto osobie pełniącej funkcję publiczną, w związku z pełnieniem tej funkcji, udziela

albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej znacznej wartości, podlega karze pozbawienia

wolności od lat 2 do 12.

§ 5.

Karom określonym w § 1-4 podlega odpowiednio także ten, kto udziela albo obiecuje

udzielić korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej funkcję publiczną w państwie

obcym lub w organizacji międzynarodowej, w związku z pełnieniem tej funkcji.

§ 6.

Nie podlega karze sprawca przestępstwa określonego w § 1-5, jeżeli korzyść majątkowa

lub osobista albo ich obietnica zostały przyjęte przez osobę pełniącą funkcję publiczną,

a sprawca zawiadomił o tym fakcie organ powołany do ścigania przestępstw i ujawnił

wszystkie istotne okoliczności przestępstwa, zanim organ ten o nim się dowiedział.

Art. 230.

§ 1.

Kto, powołując się na wpływy w instytucji państwowej, samorządowej, organizacji międzynarodowej

albo krajowej lub w zagranicznej jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi

albo wywołując przekonanie innej osoby lub utwierdzając ją w przekonaniu o istnieniu

takich wpływów, podejmuje się pośrednictwa w załatwieniu sprawy w zamian za korzyść

majątkową lub osobistą albo jej obietnicę, podlega karze pozbawienia wolności od 6

miesięcy do lat 8.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo

pozbawienia wolności do lat 2.

”

;

5)

po art. 230 dodaje się art. 230a w brzmieniu

„

Art. 230a.

§ 1.

Kto udziela albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej w zamian za pośrednictwo

w załatwieniu sprawy w instytucji państwowej, samorządowej, organizacji międzynarodowej

albo krajowej lub w zagranicznej jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi,

polegające na bezprawnym wywarciu wpływu na decyzję, działanie lub zaniechanie osoby

pełniącej funkcję publiczną, w związku z pełnieniem tej funkcji, podlega karze pozbawienia

wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo

pozbawienia wolności do lat 2.

§ 3.

Nie podlega karze sprawca przestępstwa określonego w § 1 albo w § 2, jeżeli korzyść

majątkowa lub osobista albo ich obietnica zostały przyjęte, a sprawca zawiadomił o

tym fakcie organ powołany do ścigania przestępstw i ujawnił wszystkie istotne okoliczności

przestępstwa, zanim organ ten o nim się dowiedział.

”

;

6)

po art. 250 dodaje się art. 250a w brzmieniu

„

Art. 250a.

§ 1.

Kto, będąc uprawniony do głosowania, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą albo

takiej korzyści żąda za głosowanie w określony sposób, podlega karze pozbawienia wolności

od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto udziela korzyści majątkowej lub osobistej osobie uprawnionej

do głosowania, aby skłonić ją do głosowania w określony sposób lub za głosowanie w

określony sposób.

§ 3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 podlega grzywnie,

karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 4.

Jeżeli sprawca przestępstwa określonego w § 1 albo w § 3 w związku z § 1 zawiadomił

organ powołany do ścigania o fakcie przestępstwa i okolicznościach jego popełnienia,

zanim organ ten o nich się dowiedział, sąd stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary,

a nawet może odstąpić od jej wymierzenia.

”

;

7)

po art. 296 dodaje się art. 296a i 296b w brzmieniu

„

Art. 296a.

§ 1.

Kto, pełniąc funkcję kierowniczą w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność

gospodarczą lub mając, z racji zajmowanego stanowiska lub pełnionej funkcji, istotny

wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością takiej jednostki, przyjmuje

korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę w zamian za zachowanie mogące wyrządzić

tej jednostce szkodę majątkową albo za czyn nieuczciwej konkurencji lub za niedopuszczalną

czynność preferencyjną na rzecz nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi lub świadczenia,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto w wypadkach określonych w § 1 udziela albo obiecuje udzielić

korzyści majątkowej lub osobistej.

§ 3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 podlega grzywnie,

karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 4.

Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 wyrządza znaczną szkodę majątkową, podlega

karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 5.

Nie podlega karze sprawca przestępstwa określonego w § 2 albo w § 3 w związku z §

2, jeżeli korzyść majątkowa lub osobista albo ich obietnica zostały przyjęte, a sprawca

zawiadomił o tym fakcie organ powołany do ścigania przestępstw i ujawnił wszystkie

istotne okoliczności przestępstwa, zanim organ ten o nim się dowiedział.

Art. 296b.

§ 1.

Kto, organizując profesjonalne zawody sportowe lub w nich uczestnicząc, przyjmuje

korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę w zamian za nieuczciwe zachowanie,

mogące mieć wpływ na wynik tych zawodów, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy

do lat 5.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto w wypadkach określonych w § 1 udziela albo obiecuje udzielić

korzyści majątkowej lub osobistej.

§ 3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 podlega grzywnie,

karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 4.

Nie podlega karze sprawca przestępstwa określonego w § 2 albo w § 3 w związku z §

2, jeżeli korzyść majątkowa lub osobista albo ich obietnica zostały przyjęte, a sprawca

zawiadomił o tym fakcie organ powołany do ścigania przestępstw i ujawnił wszystkie

istotne okoliczności przestępstwa, zanim organ ten o nim się dowiedział.

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 50, poz. 580, Nr 62, poz. 717, Nr 73, poz. 852 i Nr 93, poz. 1027, z 2001 r. Nr 98, poz. 1071 i Nr 106, poz. 1149, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 oraz z 2003 r. Nr 17, poz. 155) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 339 w § 4 wyrazy „przepis art. 320” zastępuje się wyrazami „przepis art. 23a”;

2)

w art. 489 w § 2 wyrazy „Przepis art. 320” zastępuje się wyrazami „Przepis art. 23a”.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. Nr 90, poz. 557 i Nr 160, poz. 1083, z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 60, poz. 701 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 98, poz. 1071 i Nr 111, poz. 1194 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 200, poz. 1679) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 25 otrzymuje brzmienie

„

Art. 25.

§ 1.

Egzekucję zasądzonych roszczeń cywilnych, orzeczonej grzywny, świadczenia pieniężnego,

należności sądowych oraz zobowiązania określonego w art. 52 Kodeksu karnego prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, jeżeli niniejsza ustawa nie stanowi inaczej.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również do wykonania postanowień o zabezpieczeniu roszczeń

cywilnych będących przedmiotem postępowania karnego oraz grzywny.

§ 3.

W pierwszej kolejności podlegają zaspokojeniu zasądzone roszczenia cywilne mające

na celu naprawienie szkody lub zadośćuczynienie za doznaną krzywdę.

”

;

2)

art. 27 otrzymuje brzmienie

„

Art. 27.

Egzekucję środka karnego przepadku oraz nawiązki na rzecz Skarbu Państwa prowadzi

urząd skarbowy według przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli

niniejsza ustawa nie stanowi inaczej.

”

;

3)

art. 29 otrzymuje brzmienie

„

Art. 29.

§ 1.

Z chwilą prawomocnego orzeczenia środka karnego przepadku wobec jednego z małżonków

pozostających we wspólności majątkowej, przedmioty majątkowe, których dotyczy przepadek

lub które podlegają egzekucji przepadku równowartości przedmiotów lub korzyści, tracą

z mocy prawa charakter składników majątku wspólnego. Od tej chwili stosuje się do

nich odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych, przy czym udział

Skarbu Państwa stanowi część orzeczona przepadkiem. Małżonek skazanego może wystąpić

odpowiednio z żądaniem określonym w art. 28 § 3.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w wypadku orzeczenia środka karnego przepadku

przedmiotów objętych innym rodzajem współwłasności łącznej.

”

;

4)

po art. 29 dodaje się art. 29a i 29b w brzmieniu

„

Art. 29a.

§ 1.

Przy egzekucji środka karnego przepadku korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia

przestępstwa lub jej równowartości domniemywa się, że rzeczy oraz prawa majątkowe,

które są we władaniu skazanego po orzeczeniu tego środka, należały do niego już w

chwili wydania orzeczenia.

§ 2.

Osoba fizyczna, w stosunku do której działa domniemanie ustanowione w art. 45 § 4 Kodeksu karnego, może wnosić o wyłączenie z jego zakresu przedmiotów majątkowych, których łączna

wartość według oszacowania organu egzekucyjnego nie przekracza przeciętnego sześciomiesięcznego

dochodu tej osoby; wniosek o wyłączenie zgłasza się do tego organu.

§ 3.

W razie nieuwzględnienia wniosku, o którym mowa w § 2, osoba zainteresowana może w

drodze powództwa żądać wyłączenia przedmiotów z zakresu domniemania i zwolnienia ich

od egzekucji lub dokonanego zabezpieczenia.

Art. 29b.

§ 1.

Pozew przeciwko Skarbowi Państwa o obalenie domniemania ustanowionego w art. 45 § 4 Kodeksu karnego jest tymczasowo wolny od opłat sądowych, a w razie oddalenia powództwa powód jest

obowiązany uiścić opłaty na zasadach ogólnych.

§ 2.

Jeżeli w celu obalenia domniemania powód powołuje się na nabycie odpłatne, powinien

wskazać źródło nabycia i udowodnić pochodzenie potrzebnych do nabycia środków.

§ 3.

Sprzedaż ruchomości lub nieruchomości nie może nastąpić przed prawomocnym rozstrzygnięciem

sprawy.

”

;

5)

art. 30 otrzymuje brzmienie

„

Art. 30.

W sprawach wytoczonych przeciwko Skarbowi Państwa reprezentuje go prezes sądu okręgowego

lub urząd skarbowy w sprawach, w których wykonał wyrok w zakresie orzeczonego nim

przepadku.

”

;

6)

w rozdziale XII tytuł oddziału 3 otrzymuje brzmienie: „Przepadek”;

7)

art. 187 otrzymuje brzmienie

„

Art. 187.

Sąd bezzwłocznie po uprawomocnieniu się wyroku przesyła jego odpis lub wyciąg urzędowi

skarbowemu, właściwemu ze względu na siedzibę sądu pierwszej instancji, w celu wykonania

środka karnego w postaci orzeczonego przepadku lub nawiązki na rzecz Skarbu Państwa.

”

;

8)

art. 188 otrzymuje brzmienie

„

Art. 188.

§ 1.

Wykonując środek karny przepadku, urząd skarbowy przejmuje w posiadanie składniki

mienia wymienione w wyroku.

§ 2.

Wykonując środek karny przepadku przedmiotów, równowartości takich przedmiotów, korzyści

osiągniętych z przestępstwa albo równowartości takich korzyści, urząd skarbowy, w

razie potrzeby, ustala składniki mienia objętego przepadkiem, przed ich przejęciem.

§ 3.

Przed przystąpieniem do przejęcia składników mienia, o których mowa w § 1 lub 2, urząd

skarbowy nie ma obowiązku wcześniejszego wzywania osoby, u której się znajdują, do

ich wydania.

§ 4.

Przejęte nieruchomości urząd skarbowy przekazuje w zarząd właściwym organom administracji

publicznej.

§ 5.

Przejęte rzeczy ruchome, wierzytelności i inne prawa majątkowe urząd skarbowy spienięża

według przepisów o egzekucji świadczeń pieniężnych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

§ 6.

Przejęte przedmioty o wartości historycznej, naukowej lub artystycznej spienięża się,

gdy wskazane przez wojewódzkiego konserwatora zabytków państwowe muzeum, biblioteka

lub archiwum nie wyrażą zgody na ich nieodpłatne nabycie.

”

;

9)

w art. 190 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Orzeczony środek karny przepadku nie narusza praw rzeczowych ograniczonych obciążających

objęte przepadkiem składniki mienia, z wyjątkiem hipoteki i zastawu, które wygasają,

a wierzytelności zabezpieczone tymi prawami podlegają zaspokojeniu do wysokości sumy

uzyskanej ze spieniężenia składników mienia lub ich wartości, gdy nie zostaną spieniężone

i nie podlegają zniszczeniu.

”

;

10)

art. 191 otrzymuje brzmienie

„

Art. 191.

§ 1.

Podstawę ujawnienia Skarbu Państwa jako właściciela nieruchomości w księdze wieczystej

oraz podstawę wykreślenia obciążających ją hipotek stanowi orzeczenie o zastosowaniu

środka karnego przepadku, które nieruchomości tej dotyczy.

§ 2.

W razie wytoczenia przez osobę trzecią powództwa o zwolnienie nieruchomości od wykonania

środka karnego przepadku, wpis własności Skarbu Państwa do księgi wieczystej może

nastąpić po prawomocnym oddaleniu powództwa.

”

;

11)

w art. 192 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W razie uchylenia orzeczenia o przepadku, darowania tego środka lub zwolnienia rzeczy

w wyniku wniesionego powództwa, składniki mienia przejęte w trakcie wykonania środka

karnego zwraca się uprawnionemu. W razie niemożności zwrotu, Skarb Państwa odpowiada

za szkodę, którą poniósł uprawniony.

”

;

12)

po art. 195 dodaje się art. 195a w brzmieniu

„

Art. 195a.

§ 1.

Jeżeli jednym postanowieniem zabezpieczono grożący przepadek oraz grzywnę, obowiązek

naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, świadczenie pieniężne

albo nawiązkę, sąd lub prokurator, który wydał to postanowienie, może zlecić jego

wykonanie w całości organowi określonemu w art. 187.

§ 2.

W wypadku, o którym mowa w § 1, jeżeli orzeczono przepadek, urząd skarbowy prowadzi

również egzekucję orzeczonej jednocześnie grzywny i zasądzonych od skazanego kosztów

sądowych oraz egzekucję orzeczonego obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia

za doznaną krzywdę, świadczenia pieniężnego albo nawiązki.

”

;

13)

art. 205 otrzymuje brzmienie

„

Art. 205.

Do wykonania środków zabezpieczających, które polegają na zakazie zajmowania określonych

stanowisk, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności

gospodarczej, przepadku albo zakazie prowadzenia pojazdów, stosuje się art. 180-193

i art. 195.

”

.

W ustawie z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym

(Dz. U. Nr 114, poz. 738 i Nr 160, poz. 1083, z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2001 r. Nr 5, poz. 40 oraz z 2003 r. Nr 17, poz. 155) w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przepisy ustawy stosuje się także w sprawach o przestępstwa określone w art. 228 § 1 i 3-6, art. 229 § 1 i 3-5, art. 230 § 1, art. 230a § 1, art. 231 § 1

i 2, art. 250a § 1 i 2 oraz w art. 258 Kodeksu karnego.”.

”

.

W ustawie z dnia 10 stycznia 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego,

ustawy - Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego, ustawy o świadku koronnym

oraz ustawy o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. Nr 17, poz. 155) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w pkt 133

a)

w art. 325b § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Spośród spraw o przestępstwa wymienione w § 1 pkt 1 nie prowadzi się dochodzenia w

sprawach o przestępstwa określone w Kodeksie karnym w art. 155, 156 § 2, art. 157a § 1, art. 164 § 2, art. 165 § 2, art. 168, 174 § 2,

art. 175, 181-184, 186, 187, 197 § 2, art. 201, 228 § 2, art. 229 § 2, art. 230 §

2, art. 230a § 2, art. 231 § 1 i 3, art. 233 § 1 i 4, art. 234, 235, 240 § 1, art.

250a § 1-3, art. 258 § 1 i 2, art. 265 § 1 i 3, art. 266 § 2, art. 271 § 1 i 2 oraz

w rozdziale XXXVI i XXXVII.

”

,

b)

w art. 325f § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli dane uzyskane w toku czynności, o których mowa w art. 308 § 1, lub prowadzonego

przez okres co najmniej 5 dni dochodzenia nie stwarzają dostatecznych podstaw do wykrycia

sprawcy w drodze dalszych czynności procesowych, można wydać postanowienie o umorzeniu

dochodzenia i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw.

”

,

c)

art. 325h otrzymuje brzmienie

„

Art. 325h.

Dochodzenie można ograniczyć do ustalenia, czy zachodzą wystarczające podstawy do

wniesienia aktu oskarżenia lub innego zakończenia postępowania. Należy jednak dokonać

czynności przewidzianych w art. 321 § 1-5 oraz w art. 325g § 2, przesłuchać podejrzanego

i pokrzywdzonego oraz przeprowadzić i utrwalić w protokołach czynności, których nie

będzie można powtórzyć. Utrwalenie innych czynności dowodowych następuje w formie

protokołu ograniczonego do zapisu najbardziej istotnych oświadczeń osób biorących

udział w czynności; przepisu art. 148 § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się.

”

;

2)

w art. 1 w pkt 136, w art. 331 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W ciągu 14 dni od daty zamknięcia śledztwa albo od otrzymania aktu oskarżenia sporządzonego

przez Policję w dochodzeniu, prokurator sporządza akt oskarżenia lub zatwierdza akt

oskarżenia sporządzony przez Policję w dochodzeniu i wnosi go do sądu albo sam wydaje

postanowienie o umorzeniu, o zawieszeniu albo o uzupełnieniu śledztwa lub dochodzenia.

”

;

3)

art. 3 otrzymuje brzmienie

„

Art. 3.

W ustawie z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym

(Dz. U. Nr 114, poz. 738 i Nr 160, poz. 1083, z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2001 r. Nr 5, poz. 40 oraz z 2003 r. Nr 17, poz. 155) w art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przepisy ustawy stosuje się także w sprawach o przestępstwa określone w art. 228 § 1 i 3-6, art. 229 § 1 i 3-5, art. 230 § 1, art. 230a § 1, art. 231 § 1

i 2, art. 250a § 1 i 2 oraz w art. 258 Kodeksu karnego.”.

”

.

”

.

Czynności procesowe oraz czynności postępowania wykonawczego, dokonane przed wejściem

w życie niniejszej ustawy z zachowaniem przepisów dotychczasowych, są skuteczne.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2003 r.

§ 1.

Egzekucję zasądzonych roszczeń cywilnych, orzeczonej grzywny, świadczenia pieniężnego,

należności sądowych oraz zobowiązania określonego w art. 52 Kodeksu karnego prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, jeżeli niniejsza ustawa nie stanowi inaczej.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się również do wykonania postanowień o zabezpieczeniu roszczeń

cywilnych będących przedmiotem postępowania karnego oraz grzywny.

§ 3.

W pierwszej kolejności podlegają zaspokojeniu zasądzone roszczenia cywilne mające

na celu naprawienie szkody lub zadośćuczynienie za doznaną krzywdę.

Egzekucję środka karnego przepadku oraz nawiązki na rzecz Skarbu Państwa prowadzi

urząd skarbowy według przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli

niniejsza ustawa nie stanowi inaczej.

§ 1.

Z chwilą prawomocnego orzeczenia środka karnego przepadku wobec jednego z małżonków

pozostających we wspólności majątkowej, przedmioty majątkowe, których dotyczy przepadek

lub które podlegają egzekucji przepadku równowartości przedmiotów lub korzyści, tracą

z mocy prawa charakter składników majątku wspólnego. Od tej chwili stosuje się do

nich odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych, przy czym udział

Skarbu Państwa stanowi część orzeczona przepadkiem. Małżonek skazanego może wystąpić

odpowiednio z żądaniem określonym w art. 28 § 3.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w wypadku orzeczenia środka karnego przepadku

przedmiotów objętych innym rodzajem współwłasności łącznej.

§ 1.

Przy egzekucji środka karnego przepadku korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia

przestępstwa lub jej równowartości domniemywa się, że rzeczy oraz prawa majątkowe,

które są we władaniu skazanego po orzeczeniu tego środka, należały do niego już w

chwili wydania orzeczenia.

§ 2.

Osoba fizyczna, w stosunku do której działa domniemanie ustanowione w art. 45 § 4 Kodeksu karnego, może wnosić o wyłączenie z jego zakresu przedmiotów majątkowych, których łączna

wartość według oszacowania organu egzekucyjnego nie przekracza przeciętnego sześciomiesięcznego

dochodu tej osoby; wniosek o wyłączenie zgłasza się do tego organu.

§ 3.

W razie nieuwzględnienia wniosku, o którym mowa w § 2, osoba zainteresowana może w

drodze powództwa żądać wyłączenia przedmiotów z zakresu domniemania i zwolnienia ich

od egzekucji lub dokonanego zabezpieczenia.

§ 1.

Pozew przeciwko Skarbowi Państwa o obalenie domniemania ustanowionego w art. 45 § 4 Kodeksu karnego jest tymczasowo wolny od opłat sądowych, a w razie oddalenia powództwa powód jest

obowiązany uiścić opłaty na zasadach ogólnych.

§ 2.

Jeżeli w celu obalenia domniemania powód powołuje się na nabycie odpłatne, powinien

wskazać źródło nabycia i udowodnić pochodzenie potrzebnych do nabycia środków.

§ 3.

Sprzedaż ruchomości lub nieruchomości nie może nastąpić przed prawomocnym rozstrzygnięciem

sprawy.

W sprawach wytoczonych przeciwko Skarbowi Państwa reprezentuje go prezes sądu okręgowego

lub urząd skarbowy w sprawach, w których wykonał wyrok w zakresie orzeczonego nim

przepadku.

§ 1.

Sąd orzeka przepadek przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa.

§ 2.

Sąd może orzec, a w wypadkach wskazanych w ustawie orzeka, przepadek przedmiotów,

które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa.

§ 3.

Jeżeli orzeczenie przepadku określonego w § 2 byłoby niewspółmierne do wagi popełnionego

czynu, sąd zamiast przepadku może orzec nawiązkę na rzecz Skarbu Państwa.

§ 4.

Jeżeli orzeczenie przepadku określonego w § 1 lub 2 nie jest możliwe, sąd może orzec

przepadek równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa lub przedmiotów,

które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa.

§ 5.

Przepadku przedmiotów określonych w § 1 lub 2 nie orzeka się, jeżeli podlegają one

zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi.

§ 6.

W razie skazania za przestępstwo polegające na naruszeniu zakazu wytwarzania, posiadania,

obrotu, przesyłania, przenoszenia lub przewozu określonych przedmiotów, sąd może orzec,

a w wypadkach przewidzianych w ustawie orzeka, ich przepadek.

§ 7.

Jeżeli przedmioty wymienione w § 2 lub 6 nie stanowią własności sprawcy, ich przepadek

można orzec tylko w wypadkach przewidzianych w ustawie; w razie współwłasności orzeka

się przepadek udziału należącego do sprawcy lub przepadek równowartości tego udziału.

§ 8.

Objęte przepadkiem przedmioty przechodzą na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia

się wyroku.

§ 1.

Jeżeli sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa, chociażby pośrednio, korzyść majątkową

niepodlegającą przepadkowi przedmiotów wymienionych w art. 44 § 1 lub 6, sąd orzeka

przepadek takiej korzyści albo jej równowartości. Przepadku nie orzeka się w całości

lub w części, jeżeli korzyść lub jej równowartość podlega zwrotowi pokrzywdzonemu

lub innemu podmiotowi.

§ 2.

W razie skazania za przestępstwo, z którego popełnienia sprawca osiągnął, chociażby

pośrednio, korzyść majątkową znacznej wartości, uważa się, że mienie, które sprawca

objął we władanie lub do którego uzyskał jakikolwiek tytuł w czasie popełnienia przestępstwa

lub po jego popełnieniu, do chwili wydania chociażby nieprawomocnego wyroku, stanowi

korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, chyba że sprawca lub inna zainteresowana

osoba przedstawi dowód przeciwny.

§ 3.

Jeżeli okoliczności sprawy wskazują na duże prawdopodobieństwo, że sprawca, o którym

mowa w § 2, przeniósł na osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą

osobowości prawnej, faktycznie lub pod jakimkolwiek tytułem prawnym, mienie stanowiące

korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, uważa się, że rzeczy będące w samoistnym

posiadaniu tej osoby lub jednostki oraz przysługujące jej prawa majątkowe należą do

sprawcy, chyba że zainteresowana osoba lub jednostka organizacyjna przedstawi dowód

zgodnego z prawem ich uzyskania.

§ 4.

Przepisy § 2 i 3 stosuje się także przy dokonaniu zajęcia stosownie do przepisu art. 292 § 2 Kodeksu postępowania karnego, przy zabezpieczeniu grożącego przepadku korzyści oraz przy egzekucji tego środka.

Osoba lub jednostka, której dotyczy domniemanie ustanowione w § 3, może wystąpić z

powództwem przeciwko Skarbowi Państwa o obalenie tego domniemania; do czasu prawomocnego

rozstrzygnięcia sprawy postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu.

§ 5.

W razie współwłasności orzeka się przepadek udziału należącego do sprawcy lub przepadek

równowartości tego udziału.

§ 6.

Objęta przepadkiem korzyść majątkowa lub jej równowartość przechodzi na własność Skarbu

Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku, a w wypadku, o którym mowa w § 4 zdanie

drugie, z chwilą uprawomocnienia się wyroku oddalającego powództwo przeciwko Skarbowi

Państwa.

Sąd bezzwłocznie po uprawomocnieniu się wyroku przesyła jego odpis lub wyciąg urzędowi

skarbowemu, właściwemu ze względu na siedzibę sądu pierwszej instancji, w celu wykonania

środka karnego w postaci orzeczonego przepadku lub nawiązki na rzecz Skarbu Państwa.

§ 1.

Wykonując środek karny przepadku, urząd skarbowy przejmuje w posiadanie składniki

mienia wymienione w wyroku.

§ 2.

Wykonując środek karny przepadku przedmiotów, równowartości takich przedmiotów, korzyści

osiągniętych z przestępstwa albo równowartości takich korzyści, urząd skarbowy, w

razie potrzeby, ustala składniki mienia objętego przepadkiem, przed ich przejęciem.

§ 3.

Przed przystąpieniem do przejęcia składników mienia, o których mowa w § 1 lub 2, urząd

skarbowy nie ma obowiązku wcześniejszego wzywania osoby, u której się znajdują, do

ich wydania.

§ 4.

Przejęte nieruchomości urząd skarbowy przekazuje w zarząd właściwym organom administracji

publicznej.

§ 5.

Przejęte rzeczy ruchome, wierzytelności i inne prawa majątkowe urząd skarbowy spienięża

według przepisów o egzekucji świadczeń pieniężnych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

§ 6.

Przejęte przedmioty o wartości historycznej, naukowej lub artystycznej spienięża się,

gdy wskazane przez wojewódzkiego konserwatora zabytków państwowe muzeum, biblioteka

lub archiwum nie wyrażą zgody na ich nieodpłatne nabycie.

§ 1.

Podstawę ujawnienia Skarbu Państwa jako właściciela nieruchomości w księdze wieczystej

oraz podstawę wykreślenia obciążających ją hipotek stanowi orzeczenie o zastosowaniu

środka karnego przepadku, które nieruchomości tej dotyczy.

§ 2.

W razie wytoczenia przez osobę trzecią powództwa o zwolnienie nieruchomości od wykonania

środka karnego przepadku, wpis własności Skarbu Państwa do księgi wieczystej może

nastąpić po prawomocnym oddaleniu powództwa.

§ 1.

Jeżeli jednym postanowieniem zabezpieczono grożący przepadek oraz grzywnę, obowiązek

naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, świadczenie pieniężne

albo nawiązkę, sąd lub prokurator, który wydał to postanowienie, może zlecić jego

wykonanie w całości organowi określonemu w art. 187.

§ 2.

W wypadku, o którym mowa w § 1, jeżeli orzeczono przepadek, urząd skarbowy prowadzi

również egzekucję orzeczonej jednocześnie grzywny i zasądzonych od skazanego kosztów

sądowych oraz egzekucję orzeczonego obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia

za doznaną krzywdę, świadczenia pieniężnego albo nawiązki.

Do wykonania środków zabezpieczających, które polegają na zakazie zajmowania określonych

stanowisk, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności

gospodarczej, przepadku albo zakazie prowadzenia pojazdów, stosuje się art. 180-193

i art. 195.

§ 1.

Kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą

albo jej obietnicę, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo

pozbawienia wolności do lat 2.

§ 3.

Kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą

albo jej obietnicę za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa, podlega karze

pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 4.

Karze określonej w § 3 podlega także ten, kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej,

uzależnia wykonanie czynności służbowej od otrzymania korzyści majątkowej lub osobistej

albo jej obietnicy lub takiej korzyści żąda.

§ 5.

Kto, w związku z pełnieniem funkcji publicznej, przyjmuje korzyść majątkową znacznej

wartości albo jej obietnicę, podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

§ 6.

Karom określonym w § 1-5 podlega odpowiednio także ten, kto, w związku z pełnieniem

funkcji publicznej w państwie obcym lub w organizacji międzynarodowej, przyjmuje korzyść

majątkową lub osobistą albo jej obietnicę lub takiej korzyści żąda, albo uzależnia

wykonanie czynności służbowej od jej otrzymania.

§ 1.

Kto udziela albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej

funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji, podlega karze pozbawienia wolności

od 6 miesięcy do lat 8.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo

pozbawienia wolności do lat 2.

§ 3.

Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa, aby skłonić osobę pełniącą funkcję

publiczną do naruszenia przepisów prawa lub udziela albo obiecuje udzielić takiej

osobie korzyści majątkowej lub osobistej za naruszenie przepisów prawa, podlega karze

pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 4.

Kto osobie pełniącej funkcję publiczną, w związku z pełnieniem tej funkcji, udziela

albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej znacznej wartości, podlega karze pozbawienia

wolności od lat 2 do 12.

§ 5.

Karom określonym w § 1-4 podlega odpowiednio także ten, kto udziela albo obiecuje

udzielić korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej funkcję publiczną w państwie

obcym lub w organizacji międzynarodowej, w związku z pełnieniem tej funkcji.

§ 6.

Nie podlega karze sprawca przestępstwa określonego w § 1-5, jeżeli korzyść majątkowa

lub osobista albo ich obietnica zostały przyjęte przez osobę pełniącą funkcję publiczną,

a sprawca zawiadomił o tym fakcie organ powołany do ścigania przestępstw i ujawnił

wszystkie istotne okoliczności przestępstwa, zanim organ ten o nim się dowiedział.

§ 1.

Kto, powołując się na wpływy w instytucji państwowej, samorządowej, organizacji międzynarodowej

albo krajowej lub w zagranicznej jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi

albo wywołując przekonanie innej osoby lub utwierdzając ją w przekonaniu o istnieniu

takich wpływów, podejmuje się pośrednictwa w załatwieniu sprawy w zamian za korzyść

majątkową lub osobistą albo jej obietnicę, podlega karze pozbawienia wolności od 6

miesięcy do lat 8.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo

pozbawienia wolności do lat 2.

§ 1.

Kto udziela albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej w zamian za pośrednictwo

w załatwieniu sprawy w instytucji państwowej, samorządowej, organizacji międzynarodowej

albo krajowej lub w zagranicznej jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi,

polegające na bezprawnym wywarciu wpływu na decyzję, działanie lub zaniechanie osoby

pełniącej funkcję publiczną, w związku z pełnieniem tej funkcji, podlega karze pozbawienia

wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo

pozbawienia wolności do lat 2.

§ 3.

Nie podlega karze sprawca przestępstwa określonego w § 1 albo w § 2, jeżeli korzyść

majątkowa lub osobista albo ich obietnica zostały przyjęte, a sprawca zawiadomił o

tym fakcie organ powołany do ścigania przestępstw i ujawnił wszystkie istotne okoliczności

przestępstwa, zanim organ ten o nim się dowiedział.

§ 1.

Kto, będąc uprawniony do głosowania, przyjmuje korzyść majątkową lub osobistą albo

takiej korzyści żąda za głosowanie w określony sposób, podlega karze pozbawienia wolności

od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto udziela korzyści majątkowej lub osobistej osobie uprawnionej

do głosowania, aby skłonić ją do głosowania w określony sposób lub za głosowanie w

określony sposób.

§ 3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 podlega grzywnie,

karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 4.

Jeżeli sprawca przestępstwa określonego w § 1 albo w § 3 w związku z § 1 zawiadomił

organ powołany do ścigania o fakcie przestępstwa i okolicznościach jego popełnienia,

zanim organ ten o nich się dowiedział, sąd stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary,

a nawet może odstąpić od jej wymierzenia.

§ 1.

Kto, pełniąc funkcję kierowniczą w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność

gospodarczą lub mając, z racji zajmowanego stanowiska lub pełnionej funkcji, istotny

wpływ na podejmowanie decyzji związanych z działalnością takiej jednostki, przyjmuje

korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę w zamian za zachowanie mogące wyrządzić

tej jednostce szkodę majątkową albo za czyn nieuczciwej konkurencji lub za niedopuszczalną

czynność preferencyjną na rzecz nabywcy lub odbiorcy towaru, usługi lub świadczenia,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto w wypadkach określonych w § 1 udziela albo obiecuje udzielić

korzyści majątkowej lub osobistej.

§ 3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 podlega grzywnie,

karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 4.

Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 wyrządza znaczną szkodę majątkową, podlega

karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 5.

Nie podlega karze sprawca przestępstwa określonego w § 2 albo w § 3 w związku z §

2, jeżeli korzyść majątkowa lub osobista albo ich obietnica zostały przyjęte, a sprawca

zawiadomił o tym fakcie organ powołany do ścigania przestępstw i ujawnił wszystkie

istotne okoliczności przestępstwa, zanim organ ten o nim się dowiedział.

§ 1.

Kto, organizując profesjonalne zawody sportowe lub w nich uczestnicząc, przyjmuje

korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę w zamian za nieuczciwe zachowanie,

mogące mieć wpływ na wynik tych zawodów, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy

do lat 5.

§ 2.

Tej samej karze podlega, kto w wypadkach określonych w § 1 udziela albo obiecuje udzielić

korzyści majątkowej lub osobistej.

§ 3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 podlega grzywnie,

karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 4.

Nie podlega karze sprawca przestępstwa określonego w § 2 albo w § 3 w związku z §

2, jeżeli korzyść majątkowa lub osobista albo ich obietnica zostały przyjęte, a sprawca

zawiadomił o tym fakcie organ powołany do ścigania przestępstw i ujawnił wszystkie

istotne okoliczności przestępstwa, zanim organ ten o nim się dowiedział.

Dochodzenie można ograniczyć do ustalenia, czy zachodzą wystarczające podstawy do

wniesienia aktu oskarżenia lub innego zakończenia postępowania. Należy jednak dokonać

czynności przewidzianych w art. 321 § 1-5 oraz w art. 325g § 2, przesłuchać podejrzanego

i pokrzywdzonego oraz przeprowadzić i utrwalić w protokołach czynności, których nie

będzie można powtórzyć. Utrwalenie innych czynności dowodowych następuje w formie

protokołu ograniczonego do zapisu najbardziej istotnych oświadczeń osób biorących

udział w czynności; przepisu art. 148 § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się.