Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. Nr 106, poz. 1148) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Orzekanie w postępowaniu zwyczajnym następuje wówczas, gdy brak jest podstaw do rozpoznania

sprawy w postępowaniu przyspieszonym albo nakazowym.

”

;

2)

w art. 17 § 5 otrzymuje brzmienie

„

§ 5.

Udział w sprawie organu, który złożył wniosek o ukaranie, wyłącza Policję od udziału

w sprawie.

”

;

3)

w art. 26

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

O przesłaniu wniosku o ukaranie oskarżyciel publiczny zawiadamia ujawnionego pokrzywdzonego,

wskazując sąd, do którego wniosek skierowano, i pouczając go o uprawnieniach, o których

mowa w § 3.

”

,

b)

uchyla się § 2,

c)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Pokrzywdzony może w terminie 7 dni od zawiadomienia, o którym mowa w § 1, oświadczyć,

że będzie działać obok oskarżyciela publicznego jako oskarżyciel posiłkowy; po upływie

tego terminu uprawnienie wygasa.

”

,

d)

uchyla się § 4;

4)

w art. 37 w § 5 wyrazy „art. 144-146,148,” zastępuje się wyrazami „art. 144-146, 147 § 3, art. 148,”;

5)

art. 38 otrzymuje brzmienie

„

Art. 38.

§ 1.

Do czynności procesowych prowadzonych w postępowaniu w sprawach o wykroczenia stosuje

się odpowiednio także przepisy art. 95, 100 § 1 i 6 zdanie pierwsze, art. 105, 107, 108, 116-121, 122-127, 128-134,

136-142, 156 § 1-4, art. 157, 158 i 160-166 oraz art. 476 § 2 Kodeksu postępowania

karnego, a gdy sąd nie orzeka jednoosobowo, również art. 109-114 i 115 § 1, § 2 zdanie pierwsze oraz § 3 Kodeksu postępowania karnego.

§ 2.

Przy pierwszym wysłuchaniu oraz w wypadku, o którym mowa w art. 54 § 7, osoba podejrzana

o popełnienie wykroczenia ma obowiązek wskazać adres dla doręczeń w kraju; w razie

nieuczynienia tego pismo wystane pod ostatnio znanym adresem w kraju albo jeżeli adresu

tego nie ma, załączone do akt sprawy, uważa się za doręczone, o czym należy ją pouczyć.

Pouczenie to odnotowuje się w protokole, o którym mowa w art. 54 § 6, lub w notatce

wskazanej w art. 54 § 7.

”

;

6)

w art. 42 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W razie uzasadnionych wątpliwości co do stanu zdrowia psychicznego obwinionego sąd

lub prokurator działający na podstawie art. 56 § 1 powołuje biegłego psychiatrę. Przepis art. 202 § 4 Kodeksu postępowania

karnego stosuje się odpowiednio.

”

;

7)

art. 53 otrzymuje brzmienie

„

Art. 53.

Jeżeli miejsce pobytu osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia nie jest znane,

sąd może zarządzić ustalenie miejsca jej pobytu przez Policję. Policja ustala też

miejsce pobytu z własnej inicjatywy albo na wniosek organu dokonującego czynności

wyjaśniających. Sąd może zarządzić przymusowe doprowadzenie obwinionego.

”

;

8)

art. 54 otrzymuje brzmienie

„

Art. 54.

§ 1.

W celu ustalenia, czy istnieją podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie oraz

zebrania danych niezbędnych do sporządzenia wniosku o ukaranie, Policja przeprowadza

czynności wyjaśniające. Czynności te w miarę możności należy podjąć w miejscu popełnienia

czynu bezpośrednio po jego ujawnieniu i zakończyć w ciągu miesiąca.

§ 2.

Jeżeli czynności wyjaśniające nie dostarczyły podstaw do wniesienia wniosku o ukaranie,

zawiadamia się o tym ujawnionych pokrzywdzonych oraz osobę, o której mowa w art. 56a,

wskazując przyczynę niewniesienia wniosku o ukaranie.

§ 3.

Jeżeli okoliczności czynu nie budzą wątpliwości, utrwalenie czynności wyjaśniających

można ograniczyć do sporządzenia notatki urzędowej, zawierającej ustalenia niezbędne

do sporządzenia wniosku o ukaranie. Notatka powinna zawierać wskazanie rodzaju czynności,

czasu i miejsca oraz osób uczestniczących, a także krótki opis przebiegu czynności

i podpis osoby, która sporządziła notatkę.

§ 4.

Jeżeli okoliczności czynu budzą wątpliwości, dla realizacji celu określonego w § 1

można przeprowadzić odpowiedni dowód. Utrwalenie takiej czynności następuje w formie

protokołu ograniczonego do zapisu najbardziej istotnych oświadczeń osób biorących

udział w czynności.

§ 5.

W stosunku do osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia stosuje się odpowiednio

przepisy art. 74 § 3 i art. 308 § 1 Kodeksu postępowania karnego.

§ 6.

Należy niezwłocznie przesłuchać osobę, co do której istnieje uzasadniona podstawa

do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie. Osoba taka ma prawo odmówić złożenia

wyjaśnień oraz zgłosić wnioski dowodowe, o czym należy ją pouczyć. Przesłuchanie tej

osoby zaczyna się od powiadomienia jej o treści zarzutu wpisanego do protokołu przesłuchania;

przepis § 4 zdanie drugie stosuje się.

§ 7.

Od przesłuchania osoby, o której mowa w § 6, można odstąpić, jeżeli byłoby ono połączone

ze znacznymi trudnościami; osoba ta może nadesłać wyjaśnienia do właściwego organu

w terminie 7 dni od odstąpienia od przesłuchania, o czym należy ją pouczyć. Odstąpienie

od przesłuchania oraz pouczenie dokumentuje się notatką urzędową.

”

;

9)

w art. 55 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Czynności wyjaśniające przeprowadza się także w celu uzupełnienia lub sprawdzenia

faktów podanych we wniosku o ukaranie w wypadku wskazanym w art. 60 § 1 pkt 6.

”

;

10)

w art. 56 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Przepisy art. 54 i 55 stosuje się odpowiednio do organów wskazanych w art. 17 § 2

i 3, w granicach ich właściwości, a także do innych organów, gdy ustawa tak stanowi.

”

;

11)

po art. 56 dodaje się art. 56a w brzmieniu

„

Art. 56a.

Jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 27, osobie, która złożyła zawiadomienie

o popełnieniu wykroczenia, przysługuje zażalenie do organu nadrzędnego na niewniesienie

wniosku o ukaranie.

”

;

12)

w art. 57

a)

w § 3

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

miejsca zatrudnienia obwinionego oraz, w miarę możności, danych o jego warunkach materialnych,

rodzinnych i osobistych,

”

,

-

pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

danych dotyczących uprzedniego skazania obwinionego za podobne przestępstwo lub wykroczenie,

jeżeli oskarżyciel powołuje się na tę okoliczność.

”

,

b)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Do wniosku o ukaranie oskarżyciel publiczny dołącza materiały czynności wyjaśniających

lub postępowania przygotowawczego, a także, do wiadomości sądu, adresy świadków i

pokrzywdzonych oraz po jednym odpisie wniosku dla każdego z obwinionych.

”

;

13)

w art. 59 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Jeżeli wniosek o ukaranie odpowiada warunkom formalnym, prezes sądu, wszczynając postępowanie

zarządzeniem, kieruje sprawę do rozpoznania na rozprawie lub na posiedzeniu albo -

w razie stwierdzenia okoliczności wyłączających postępowanie lub wskazanych w art.

61 § 1 - orzekając jednoosobowo, odmawia wszczęcia postępowania. Na postanowienie

o odmowie wszczęcia postępowania służy zażalenie osobie, która złożyła zawiadomienie

o popełnieniu wykroczenia, ujawnionemu pokrzywdzonemu oraz organowi, który wniósł

wniosek o ukaranie.

”

;

14)

art. 60 otrzymuje brzmienie

„

Art. 60.

§ 1.

Prezes sądu, po wszczęciu postępowania, kieruje sprawę na posiedzenie, jeżeli

1)

oskarżyciel publiczny wystąpił z wnioskiem o skazanie obwinionego bez przeprowadzania

rozprawy,

2)

obwiniony, po wezwaniu go na rozprawę lub zawiadomieniu o jej terminie, wystąpił z

wnioskiem o skazanie bez przeprowadzania rozprawy,

3)

zostały stwierdzone przed rozprawą okoliczności wyłączające postępowanie,

4)

zachodzi potrzeba wydania postanowienia o niewłaściwości sądu,

5)

zachodzi potrzeba umorzenia postępowania z powodu oczywistego braku podstaw obwinienia,

6)

w sprawie, w której wniosek o ukaranie złożył oskarżyciel posiłkowy, niezbędne jest

polecenie Policji lub innemu organowi dokonania określonych czynności dowodowych,

7)

zachodzi możliwość wydania wyroku nakazowego,

8)

zachodzi potrzeba wydania innego rozstrzygnięcia przekraczającego uprawnienia prezesa.

§ 2.

O terminie posiedzenia w wypadkach wskazanych w § 1 pkt 1, 2, 3 i 5 powiadamia się

strony i ich przedstawicieli procesowych. Niestawiennictwo prawidłowo powiadomionych

osób nie tamuje toku postępowania. Udział obrońcy, o którym mowa w art. 21 § 1, jest

jednak obowiązkowy w posiedzeniu określonym w § 1 pkt 1 i 2.

§ 3.

W wypadku wskazanym w § 1 pkt 2 prezes sądu może zarządzić rozpoznanie wniosku obwinionego

na rozprawie, jeżeli przyspieszy to bieg postępowania. Wniosek ten rozpoznaje się

wówczas przed rozpoczęciem przewodu sądowego.

§ 4.

W dalszym postępowaniu sąd nie jest związany oceną faktyczną ani prawną przyjętą za

podstawę rozstrzygnięć wydanych w trybie określonym w § 1-3.

”

;

15)

art. 61 otrzymuje brzmienie

„

Art. 61.

§ 1.

Można odmówić wszczęcia postępowania, a wszczęte umorzyć, także wtedy, jeżeli

1)

w sprawie o ten sam czyn, jako mający jednocześnie znamiona przestępstwa i wykroczenia,

postępowanie karne zostało już prawomocnie zakończone orzeczeniem skazującym lub toczy

się postępowanie karne z oskarżenia publicznego,

2)

wobec sprawcy zastosowano środek oddziaływania w postaci pouczenia, zwrócenia uwagi

lub ostrzeżenia albo środek przewidziany w przepisach o odpowiedzialności dyscyplinarnej

lub porządkowej, a środek ten jest wystarczającą reakcją na wykroczenie.

§ 2.

Na postanowienie o umorzeniu postępowania z przyczyn wskazanych w § 1 przysługuje

zażalenie.

§ 3.

W sprawie o wykroczenie, w której odmówiono wszczęcia postępowania lub je umorzono,

można podjąć postępowanie w terminie 3 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia

w sprawie o przestępstwo, jeżeli orzeczeniem tym uniewinniono oskarżonego lub umorzono

postępowanie, a nie ustała jeszcze karalność wykroczenia.

”

;

16)

w art. 67 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Zawiadomienie obwinionego o terminie pierwszej rozprawy powinno zawierać pouczenie

o tym, że może on sprowadzić na rozprawę świadków i przedstawić inne dowody na swoją

obronę lub wskazać je sądowi w takim czasie, aby dowody te mogły być przeprowadzone

na rozprawie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od doręczenia zawiadomienia,

a także o przysługującym mu prawie do odmowy złożenia wyjaśnień lub udzielenia odpowiedzi

na pytanie i do korzystania z pomocy obrońcy oraz o prawie przeglądania akt sprawy,

jak również o obowiązku powiadomienia sądu o każdej zmianie miejsca pobytu lub zamieszkania

na okres dłuższy niż 7 dni, a w razie pobytu za granicą - o konieczności wskazania

w kraju adresu dla doręczeń i o konsekwencjach uchybienia tym obowiązkom. W zawiadomieniu

należy pouczyć obwinionego o przysługującym mu prawie wystąpienia z wnioskiem, o którym

mowa w art. 58 § 3. Zawiadomienie lub wezwanie powinno także zawierać pouczenie, iż

rozprawa może być prowadzona pod nieobecność obwinionego jako zaoczna oraz pouczenie

o możliwości przymusowego doprowadzenia obwinionego na rozprawę.

”

;

17)

art. 68 otrzymuje brzmienie

„

Art. 68.

§ 1.

Jeżeli obwiniony lub świadek mieszka poza miejscowością, w której ma siedzibę właściwy

sąd, prezes sądu lub sąd może zwrócić się do sądu, na którego terenie działania mieszkają

te osoby, o przesłuchanie ich co do wskazanych okoliczności.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do obwinionego lub świadka pozbawionego wolności.

”

;

18)

w art. 74 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli obwiniony odmawia złożenia wyjaśnień albo wyjaśnia odmiennie niż poprzednio

lub oświadcza, że pewnych okoliczności nie pamięta, wolno odczytywać w odpowiednim

zakresie jego wyjaśnienia złożone poprzednio w trybie art. 54 § 6 lub 7, a także jego

wyjaśnienia złożone w charakterze obwinionego albo oskarżonego przed sądem w tej lub

innej sprawie albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę. Po odczytaniu

protokołu sąd wzywa obecnego obwinionego do wypowiedzenia się co do treści protokołu

i do wyjaśnienia zachodzących sprzeczności.

”

;

19)

w art. 76 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się także do notatek urzędowych, o których mowa w art. 54 § 3,

z tym że na żądanie strony sąd przeprowadza na rozprawie czynności dowodowe, których

dotyczy notatka, chyba że stwierdza ona okoliczności, którym obwiniony w wyjaśnieniach

swych nie zaprzeczał.

”

;

20)

w art. 82

a)

w § 1 wyrazy „art. 418 § 1 i 3,” zastępuje się wyrazami „art. 418 § 1 i 3, art. 418a,”,

b)

§ 5 otrzymuje brzmienie

„

§ 5.

W wypadku wskazanym w § 4 sąd

1)

wobec osoby czasowo przebywającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zarządza

zatrzymanie jej paszportu lub innego dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy,

na czas do stawienia się do wykonania kary lub uiszczenia grzywny w terminie 3 dni,

pod rygorem wykonania zastępczej kary aresztu, którą na wypadek nieuiszczenia grzywny

w terminie orzeka, stosując odpowiednio przepis pkt 3,

2)

wobec osoby niemającej stałego miejsca zamieszkania lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, skazanej na karę aresztu, zarządza natychmiastowe osadzenie jej w zakładzie

karnym,

3)

wobec osoby, o której mowa w pkt 2, skazanej na karę grzywny, orzeka zastępczą karę

aresztu, przyjmując 1 dzień aresztu za równoważny grzywnie od 20 zł do 150 zł, przy

czym kara zastępcza nie może przekroczyć 30 dni aresztu; zarządza ponadto, na wypadek

nieuiszczenia grzywny w terminie 3 dni, natychmiastowe wykonanie kary zastępczej.

”

;

21)

w art. 93 § 1-3 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Sąd na posiedzeniu może wydać wyrok nakazowy w sprawach o wykroczenia, w których wystarczające

jest wymierzenie nagany, grzywny albo kary ograniczenia wolności. Sąd orzeka bez udziału

stron.

§ 2.

Orzekanie w postępowaniu nakazowym może nastąpić, jeżeli okoliczności czynu i wina

obwinionego nie budzą wątpliwości. Wydając wyrok nakazowy, sąd uznaje za ujawnione

dowody dołączone do wniosku o ukaranie.

§ 3.

Wyrokiem nakazowym można orzec również środek karny.

”

;

22)

art. 94 otrzymuje brzmienie

„

Art. 94.

§ 1.

Do wyroku nakazowego stosuje się odpowiednio przepisy art. 504 i 505 z wyłączeniem zdania drugiego, a także art. 506 § 1-3, § 5 i 6 Kodeksu

postępowania karnego.

§ 2.

Na zarządzenie odmawiające przyjęcia sprzeciwu przysługuje zażalenie.

§ 3.

Wyrok nakazowy, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub sprzeciw cofnięto, staje się

prawomocny.

”

;

23)

w art. 95

a)

uchyla się § 2,

b)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Jeżeli uprawnienie dla funkcjonariuszy określonego organu do nakładania grzywien wynika

z innej ustawy, a ustawa ta nie określa wykroczeń, do których stosuje się postępowanie

mandatowe, zakres wykroczeń, za które można nałożyć grzywnę w drodze mandatu karnego,

określi, w drodze rozporządzenia, właściwy minister, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

mając na względzie konieczność zapewnienia szybkiej reakcji na fakt popełnienia wykroczenia,

a także potrzebę należytej ochrony dóbr szczególnie narażonych na naruszenia ze strony

sprawców wykroczeń. Rozporządzenie to określa jednocześnie warunki i sposób wydawania

upoważnień do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego.

”

,

c)

§ 6 otrzymuje brzmienie

„

§ 6.

W celu ujednolicenia sposobu reakcji organów uprawnionych do nakładania grzywien w

drodze mandatu karnego za określone wykroczenia Prezes Rady Ministrów, na wniosek

ministra właściwego do spraw wewnętrznych, złożony w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

określi, w drodze rozporządzenia, zróżnicowaną wysokość mandatów karnych za wybrane

rodzaje wykroczeń, uwzględniając rodzaj naruszonego lub zagrożonego dobra oraz stopień

szkodliwości poszczególnych czynów.

”

;

24)

w art. 97 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W postępowaniu mandatowym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, funkcjonariusz uprawniony

do nakładania grzywny w drodze mandatu karnego może ją nałożyć jedynie, gdy

1)

schwytano sprawcę wykroczenia na gorącym uczynku lub bezpośrednio po popełnieniu wykroczenia,

2)

stwierdzi popełnienie wykroczenia naocznie pod nieobecność sprawcy albo za pomocą

urządzenia pomiarowego lub kontrolnego, a nie zachodzi wątpliwość co do osoby sprawcy

czynu

- w tym także, w razie potrzeby, po przeprowadzeniu w niezbędnym zakresie czynności

wyjaśniających, podjętych niezwłocznie po ujawnieniu wykroczenia. Nałożenie grzywny

w drodze mandatu karnego nie może nastąpić po upływie 14 dni od daty ujawnienia czynu

w wypadku, o którym mowa w pkt 1, i 30 dni w wypadku, o którym mowa w pkt 2.

”

;

25)

w art. 98 § 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

§ 2.

Mandatem karnym, o którym mowa w § 1 pkt 1, może być nałożona grzywna jedynie wobec

osoby czasowo przebywającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub niemającej

stałego miejsca zamieszkania albo pobytu. Mandat taki staje się prawomocny z chwilą

uiszczenia grzywny funkcjonariuszowi, który ją nałożył.

§ 3.

Mandatem karnym, o którym mowa w § 1 pkt 2, może być nałożona grzywna jedynie wobec

osoby innej niż wymieniona w § 2. Mandat powinien zawierać pouczenie o obowiązku uiszczenia

grzywny w terminie 7 dni od daty przyjęcia mandatu oraz o skutkach nieuiszczenia grzywny

w terminie. Staje się on prawomocny z chwilą pokwitowania jego odbioru przez ukaranego.

”

;

26)

w art. 103 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Od wyroku sądu pierwszej instancji służy stronom apelacja, chyba że ustawa stanowi

inaczej.

”

;

27)

w art. 104

a)

w § 1 po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu,

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Uchylenie orzeczenia jedynie z powodów określonych w § 1 pkt 6 oraz w art. 5 § 1 pkt

4 i 5 może nastąpić tylko na korzyść obwinionego.

”

;

28)

po art. 106 dodaje się art. 106a w brzmieniu

„

Art. 106a.

Sąd odwoławczy może, uznając potrzebę uzupełnienia przewodu sądowego, przeprowadzić

dowód na rozprawie, jeżeli przyczyni się to do przyśpieszenia postępowania, a nie

jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości lub w znacznej części. Dowód

można dopuścić również przed rozprawą.

”

;

29)

w art. 109 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Przy rozpoznawaniu środka odwoławczego stosuje się odpowiednio także przepisy art. 425 § 3 i 4, art. 426, 427, 429-438, 440-443, 447, 449, 453, 454 § 1, art. 455,

456, 462, 463 § 1, art. 465 § 1 i 2, art. 466 i 467 Kodeksu postępowania karnego.

”

;

30)

tytuł działu XII otrzymuje brzmienie

„

Postępowanie po uprawomocnieniu się orzeczenia

”

;

31)

w dziale XII po tytule działu dodaje się wyrazy

Rozdział 20

Odszkodowanie za niesłuszne ukaranie lub zatrzymanie

32)

w art. 114 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Odszkodowanie i zadośćuczynienie przysługuje także osobie niewątpliwie niesłusznie

zatrzymanej oraz osobie osadzonej w zakładzie karnym na podstawie art. 82 § 5 pkt

2 albo pkt 3, która następnie została prawomocnie uniewinniona albo wobec której prawomocnie

umorzono postępowanie.

”

;

33)

art. 119 otrzymuje brzmienie

„

Art. 119.

Do kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisy art. 616, 617, 618 § 1 i 3, art. 623, 624 § 1, art. 625-627, 630, 633-635, 636 § 1

i 2, art. 637-639 i 641 Kodeksu postępowania karnego, przy czym wydatkami Skarbu Państwa są także wydatki ponoszone w toku czynności wyjaśniających.

”

.

Czynności procesowe dokonane przed wejściem w życie niniejszej ustawy są skuteczne,

jeżeli dokonano ich z zachowaniem przepisów dotychczasowych.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie niniejszej ustawy zachowują moc

przepisy wydane przed jej wejściem w życie, jeżeli nie są sprzeczne z przepisami tej

ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2003 r.

§ 1.

Do czynności procesowych prowadzonych w postępowaniu w sprawach o wykroczenia stosuje

się odpowiednio także przepisy art. 95, 100 § 1 i 6 zdanie pierwsze, art. 105, 107, 108, 116-121, 122-127, 128-134,

136-142, 156 § 1-4, art. 157, 158 i 160-166 oraz art. 476 § 2 Kodeksu postępowania

karnego, a gdy sąd nie orzeka jednoosobowo, również art. 109-114 i 115 § 1, § 2 zdanie pierwsze oraz § 3 Kodeksu postępowania karnego.

§ 2.

Przy pierwszym wysłuchaniu oraz w wypadku, o którym mowa w art. 54 § 7, osoba podejrzana

o popełnienie wykroczenia ma obowiązek wskazać adres dla doręczeń w kraju; w razie

nieuczynienia tego pismo wystane pod ostatnio znanym adresem w kraju albo jeżeli adresu

tego nie ma, załączone do akt sprawy, uważa się za doręczone, o czym należy ją pouczyć.

Pouczenie to odnotowuje się w protokole, o którym mowa w art. 54 § 6, lub w notatce

wskazanej w art. 54 § 7.

Jeżeli miejsce pobytu osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia nie jest znane,

sąd może zarządzić ustalenie miejsca jej pobytu przez Policję. Policja ustala też

miejsce pobytu z własnej inicjatywy albo na wniosek organu dokonującego czynności

wyjaśniających. Sąd może zarządzić przymusowe doprowadzenie obwinionego.

§ 1.

W celu ustalenia, czy istnieją podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie oraz

zebrania danych niezbędnych do sporządzenia wniosku o ukaranie, Policja przeprowadza

czynności wyjaśniające. Czynności te w miarę możności należy podjąć w miejscu popełnienia

czynu bezpośrednio po jego ujawnieniu i zakończyć w ciągu miesiąca.

§ 2.

Jeżeli czynności wyjaśniające nie dostarczyły podstaw do wniesienia wniosku o ukaranie,

zawiadamia się o tym ujawnionych pokrzywdzonych oraz osobę, o której mowa w art. 56a,

wskazując przyczynę niewniesienia wniosku o ukaranie.

§ 3.

Jeżeli okoliczności czynu nie budzą wątpliwości, utrwalenie czynności wyjaśniających

można ograniczyć do sporządzenia notatki urzędowej, zawierającej ustalenia niezbędne

do sporządzenia wniosku o ukaranie. Notatka powinna zawierać wskazanie rodzaju czynności,

czasu i miejsca oraz osób uczestniczących, a także krótki opis przebiegu czynności

i podpis osoby, która sporządziła notatkę.

§ 4.

Jeżeli okoliczności czynu budzą wątpliwości, dla realizacji celu określonego w § 1

można przeprowadzić odpowiedni dowód. Utrwalenie takiej czynności następuje w formie

protokołu ograniczonego do zapisu najbardziej istotnych oświadczeń osób biorących

udział w czynności.

§ 5.

W stosunku do osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia stosuje się odpowiednio

przepisy art. 74 § 3 i art. 308 § 1 Kodeksu postępowania karnego.

§ 6.

Należy niezwłocznie przesłuchać osobę, co do której istnieje uzasadniona podstawa

do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie. Osoba taka ma prawo odmówić złożenia

wyjaśnień oraz zgłosić wnioski dowodowe, o czym należy ją pouczyć. Przesłuchanie tej

osoby zaczyna się od powiadomienia jej o treści zarzutu wpisanego do protokołu przesłuchania;

przepis § 4 zdanie drugie stosuje się.

§ 7.

Od przesłuchania osoby, o której mowa w § 6, można odstąpić, jeżeli byłoby ono połączone

ze znacznymi trudnościami; osoba ta może nadesłać wyjaśnienia do właściwego organu

w terminie 7 dni od odstąpienia od przesłuchania, o czym należy ją pouczyć. Odstąpienie

od przesłuchania oraz pouczenie dokumentuje się notatką urzędową.

Jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 27, osobie, która złożyła zawiadomienie

o popełnieniu wykroczenia, przysługuje zażalenie do organu nadrzędnego na niewniesienie

wniosku o ukaranie.

§ 1.

Prezes sądu, po wszczęciu postępowania, kieruje sprawę na posiedzenie, jeżeli

1)

oskarżyciel publiczny wystąpił z wnioskiem o skazanie obwinionego bez przeprowadzania

rozprawy,

2)

obwiniony, po wezwaniu go na rozprawę lub zawiadomieniu o jej terminie, wystąpił z

wnioskiem o skazanie bez przeprowadzania rozprawy,

3)

zostały stwierdzone przed rozprawą okoliczności wyłączające postępowanie,

4)

zachodzi potrzeba wydania postanowienia o niewłaściwości sądu,

5)

zachodzi potrzeba umorzenia postępowania z powodu oczywistego braku podstaw obwinienia,

6)

w sprawie, w której wniosek o ukaranie złożył oskarżyciel posiłkowy, niezbędne jest

polecenie Policji lub innemu organowi dokonania określonych czynności dowodowych,

7)

zachodzi możliwość wydania wyroku nakazowego,

8)

zachodzi potrzeba wydania innego rozstrzygnięcia przekraczającego uprawnienia prezesa.

§ 2.

O terminie posiedzenia w wypadkach wskazanych w § 1 pkt 1, 2, 3 i 5 powiadamia się

strony i ich przedstawicieli procesowych. Niestawiennictwo prawidłowo powiadomionych

osób nie tamuje toku postępowania. Udział obrońcy, o którym mowa w art. 21 § 1, jest

jednak obowiązkowy w posiedzeniu określonym w § 1 pkt 1 i 2.

§ 3.

W wypadku wskazanym w § 1 pkt 2 prezes sądu może zarządzić rozpoznanie wniosku obwinionego

na rozprawie, jeżeli przyspieszy to bieg postępowania. Wniosek ten rozpoznaje się

wówczas przed rozpoczęciem przewodu sądowego.

§ 4.

W dalszym postępowaniu sąd nie jest związany oceną faktyczną ani prawną przyjętą za

podstawę rozstrzygnięć wydanych w trybie określonym w § 1-3.

§ 1.

Można odmówić wszczęcia postępowania, a wszczęte umorzyć, także wtedy, jeżeli

1)

w sprawie o ten sam czyn, jako mający jednocześnie znamiona przestępstwa i wykroczenia,

postępowanie karne zostało już prawomocnie zakończone orzeczeniem skazującym lub toczy

się postępowanie karne z oskarżenia publicznego,

2)

wobec sprawcy zastosowano środek oddziaływania w postaci pouczenia, zwrócenia uwagi

lub ostrzeżenia albo środek przewidziany w przepisach o odpowiedzialności dyscyplinarnej

lub porządkowej, a środek ten jest wystarczającą reakcją na wykroczenie.

§ 2.

Na postanowienie o umorzeniu postępowania z przyczyn wskazanych w § 1 przysługuje

zażalenie.

§ 3.

W sprawie o wykroczenie, w której odmówiono wszczęcia postępowania lub je umorzono,

można podjąć postępowanie w terminie 3 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia

w sprawie o przestępstwo, jeżeli orzeczeniem tym uniewinniono oskarżonego lub umorzono

postępowanie, a nie ustała jeszcze karalność wykroczenia.

§ 1.

Jeżeli obwiniony lub świadek mieszka poza miejscowością, w której ma siedzibę właściwy

sąd, prezes sądu lub sąd może zwrócić się do sądu, na którego terenie działania mieszkają

te osoby, o przesłuchanie ich co do wskazanych okoliczności.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do obwinionego lub świadka pozbawionego wolności.

§ 1.

Do wyroku nakazowego stosuje się odpowiednio przepisy art. 504 i 505 z wyłączeniem zdania drugiego, a także art. 506 § 1-3, § 5 i 6 Kodeksu

postępowania karnego.

§ 2.

Na zarządzenie odmawiające przyjęcia sprzeciwu przysługuje zażalenie.

§ 3.

Wyrok nakazowy, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub sprzeciw cofnięto, staje się

prawomocny.

Sąd odwoławczy może, uznając potrzebę uzupełnienia przewodu sądowego, przeprowadzić

dowód na rozprawie, jeżeli przyczyni się to do przyśpieszenia postępowania, a nie

jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości lub w znacznej części. Dowód

można dopuścić również przed rozprawą.

Do kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisy art. 616, 617, 618 § 1 i 3, art. 623, 624 § 1, art. 625-627, 630, 633-635, 636 § 1

i 2, art. 637-639 i 641 Kodeksu postępowania karnego, przy czym wydatkami Skarbu Państwa są także wydatki ponoszone w toku czynności wyjaśniających.