Ustawa z dnia 21 czerwca 2002 r. o stanie wyjątkowym.

Ustawa określa tryb wprowadzenia i zniesienia stanu wyjątkowego, a także zasady działania

organów władzy publicznej oraz zakres, w jakim mogą być ograniczone wolności i prawa

człowieka i obywatela w czasie stanu wyjątkowego.

1.

W sytuacji szczególnego zagrożenia konstytucyjnego ustroju państwa, bezpieczeństwa

obywateli lub porządku publicznego, w tym spowodowanego działaniami terrorystycznymi,

które nie może być usunięte poprzez użycie zwykłych środków konstytucyjnych. Rada

Ministrów może podjąć uchwałę o skierowaniu do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

wniosku o wprowadzenie stanu wyjątkowego.

2.

We wniosku, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów określa przyczyny wprowadzenia

i niezbędny czas trwania stanu wyjątkowego oraz obszar, na jakim stan wyjątkowy powinien

być wprowadzony, a także odpowiednie do stopnia i charakteru zagrożenia, w zakresie

dopuszczonym niniejszą ustawą, rodzaje ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej niezwłocznie rozpatruje wniosek, o którym mowa

w art. 2 ust. 1, a następnie wydaje rozporządzenie o wprowadzeniu stanu wyjątkowego

na czas oznaczony nie dłuższy niż 90 dni lub postanawia odmówić wydania takiego rozporządzenia.

Rozporządzenie o wprowadzeniu stanu wyjątkowego Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

przedstawia Sejmowi w ciągu 48 godzin od jego podpisania.

2.

W rozporządzeniu o wprowadzeniu stanu wyjątkowego określa się przyczyny wprowadzenia,

czas trwania i obszar, na jakim wprowadza się stan wyjątkowy, oraz, w zakresie dopuszczonym

niniejszą ustawą, rodzaje ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela.

1.

Stan wyjątkowy obowiązuje od dnia ogłoszenia rozporządzenia, o którym mowa w art.

3 ust. 1, w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W przypadku uchylenia rozporządzenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1, przez Sejm Rzeczypospolitej

Polskiej, uchwałę Sejmu w tej sprawie niezwłocznie ogłasza się w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej.

3.

Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o wprowadzeniu stanu wyjątkowego

oraz inne akty prawne dotyczące tego stanu podaje się do publicznej wiadomości, w

drodze obwieszczenia właściwego wojewody, przez rozplakatowanie w miejscach publicznych,

a także w sposób zwyczajowo przyjęty na danym obszarze.

1.

Jeżeli pomimo zbliżającego się upływu czasu, na jaki został wprowadzony stan wyjątkowy,

nie ustały przyczyny wprowadzenia tego stanu oraz nie zostało przywrócone normalne

funkcjonowanie państwa, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może, w drodze rozporządzenia,

przedłużyć czas trwania stanu wyjątkowego na okres nie dłuższy niż 60 dni.

2.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia,

znosi stan wyjątkowy przed upływem czasu, na jaki został wprowadzony, jeżeli ustaną

przyczyny wprowadzenia tego stanu oraz zostanie przywrócone normalne funkcjonowanie

państwa.

3.

Przepisy art. 2-4 stosuje się odpowiednio do rozporządzenia, o którym mowa w ust.

1.

4.

Przepisy art. 4 ust. 1 i 3 stosuje się odpowiednio do rozporządzenia, o którym mowa

w ust. 2.

Redaktorzy naczelni dzienników oraz nadawcy programów radiowych i telewizyjnych są

obowiązani do niezwłocznego, nieodpłatnego podania do publicznej wiadomości rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o wprowadzeniu stanu wyjątkowego i innych aktów

prawnych dotyczących tego stanu, przekazanych im przez wojewodę właściwego ze względu

na siedzibę redakcji lub nadawcy.

Minister właściwy do spraw zagranicznych notyfikuje Sekretarzowi Generalnemu Organizacji

Narodów Zjednoczonych oraz Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy wprowadzenie i zniesienie

stanu wyjątkowego.

W czasie stanu wyjątkowego organy władzy publicznej działają w dotychczasowych strukturach

organizacyjnych państwa i w ramach przysługujących im kompetencji, z zastrzeżeniem

przepisów niniejszej ustawy.

Działania przywracające konstytucyjny ustrój państwa, bezpieczeństwo obywateli lub

porządek publiczny, a w szczególności koordynację i kontrolę funkcjonowania administracji

rządowej i samorządowej wykonują

1)

Prezes Rady Ministrów - w przypadku wprowadzenia stanu wyjątkowego na obszarze większym

niż obszar jednego województwa,

2)

właściwy wojewoda - w przypadku wprowadzenia stanu wyjątkowego na obszarze lub części

obszaru jednego województwa.

Prezes Rady Ministrów jest obowiązany do informowania na bieżąco Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej o skutkach wprowadzenia stanu wyjątkowego oraz o rodzaju i rezultatach działań

podejmowanych w celu przywrócenia normalnego funkcjonowania państwa.

1.

W czasie stanu wyjątkowego Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Prezesa

Rady Ministrów, może postanowić o użyciu oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej do przywrócenia normalnego funkcjonowania państwa, jeżeli dotychczas zastosowane

siły i środki zostały wyczerpane.

2.

Użycie oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, o którym

mowa w ust. 1, nie może zagrozić ich zdolności do realizacji zadań wynikających z

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i ratyfikowanych umów międzynarodowych.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej pozostają pod dowództwem przełożonych służbowych i wykonują zadania wyznaczone

przez Ministra Obrony Narodowej w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych.

Żołnierzom wyznaczonym do tych oddziałów i pododdziałów przysługują, w zakresie niezbędnym

do wykonania ich zadań, uprawnienia policjantów określone w art. 15-17 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, Nr 19, poz. 185, Nr 74, poz. 676, Nr 81, poz. 731 i Nr 113, poz. 984).

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi szczegółowe zasady użycia oddziałów

i pododdziałów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w czasie stanu wyjątkowego,

uwzględniając stopień i rodzaj zagrożeń stanowiących przyczyny wprowadzenia i trwania

stanu wyjątkowego.

1.

Jeżeli organy gminy, powiatu lub samorządu województwa nie wykazują dostatecznej skuteczności

w wykonywaniu zadań publicznych lub w realizacji działań wynikających z przepisów

o wprowadzeniu stanu wyjątkowego. Prezes Rady Ministrów, na wniosek właściwego wojewody,

może zawiesić te organy do czasu zniesienia stanu wyjątkowego lub na czas określony

i ustanowić w ich miejsce zarząd komisaryczny sprawowany przez komisarza rządowego.

2.

Komisarza rządowego powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek wojewody.

3.

Komisarz rządowy z dniem powołania przejmuje wykonywanie zadań i kompetencji zawieszonych

organów gminy, powiatu lub samorządu województwa.

4.

Stan zawieszenia organów gminy, powiatu lub samorządu województwa ustaje z upływem

czasu określonego przez Prezesa Rady Ministrów oraz z mocy prawa z dniem zniesienia

stanu wyjątkowego.

W czasie stanu wyjątkowego organy porządku i bezpieczeństwa publicznego mogą w celu

przywrócenia porządku publicznego wkroczyć na teren szkoły wyższej bez wezwania przez

rektora, którego należy niezwłocznie o tym zawiadomić.

Decyzje wydane przez organy władzy publicznej na podstawie niniejszej ustawy lub przepisów

wykonawczych podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji stosuje się odpowiednio.

1.

Na obszarze, na którym został wprowadzony stan wyjątkowy, ograniczeniom wolności i

praw człowieka i obywatela podlegają wszystkie osoby fizyczne zamieszkałe lub przebywające

tam chociażby czasowo, a także ograniczenia te stosuje się odpowiednio wobec osób

prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, mających

siedzibę lub prowadzących działalność na obszarze objętym stanem wyjątkowym. Na podmioty

te mogą być nałożone również dodatkowe obowiązki zależnie od przyczyny wprowadzenia

stanu wyjątkowego.

2.

Rodzaje ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela określone w rozporządzeniach,

o których mowa w art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1, powinny odpowiadać charakterowi oraz

intensywności zagrożeń stanowiących przyczyny wprowadzenia stanu wyjątkowego, a także

zapewniać skuteczne przywrócenie normalnego funkcjonowania państwa.

1.

W czasie stanu wyjątkowego mogą być zawieszone prawa do

1)

organizowania i przeprowadzania wszelkiego rodzaju zgromadzeń,

2)

organizowania i przeprowadzania imprez masowych oraz prowadzonych w ramach działalności

kulturalnej imprez artystycznych i rozrywkowych, niebędących imprezami masowymi,

3)

strajków pracowniczych i innych form protestu w odniesieniu do określonych kategorii

pracowników lub w określonych dziedzinach,

4)

strajków i innych niż strajki form akcji protestacyjnych rolników,

5)

akcji protestacyjnych studentów organizowanych przez studenckie samorządy, stowarzyszenia

lub organizacje,

6)

zrzeszania się poprzez

a)

ustanowienie zakazu tworzenia i rejestracji nowych stowarzyszeń, partii politycznych,

związków zawodowych, organizacji społeczno-zawodowych rolników, organizacji pracodawców,

ruchów obywatelskich oraz innych dobrowolnych zrzeszeń i fundacji,

b)

nakazanie okresowego zaniechania działalności zarejestrowanych stowarzyszeń, partii

politycznych, związków zawodowych, organizacji społeczno-zawodowych rolników, organizacji

pracodawców, ruchów obywatelskich oraz innych dobrowolnych zrzeszeń i fundacji, których

działalność może zwiększyć zagrożenie konstytucyjnego ustroju państwa, bezpieczeństwa

obywateli lub porządku publicznego.

2.

Przepis ust. 1 pkt 1 nie dotyczy zgromadzeń organizowanych przez kościoły i inne związki

wyznaniowe oraz organizacje religijne działające w obrębie świątyń, budynków kościelnych,

w innych pomieszczeniach służących organizowaniu i publicznemu sprawowaniu kultu,

a także zgromadzeń organizowanych przez organy państwa lub organy samorządu terytorialnego.

3.

Pozwolenia na zbiórki publiczne na obszarze, na którym wprowadzono stan wyjątkowy,

mogą być udzielane tylko wówczas, gdy w ocenie organu właściwego do udzielenia pozwolenia

przeprowadzenie zbiórki nie utrudni realizacji celów wprowadzenia stanu wyjątkowego.

1.

W czasie stanu wyjątkowego może być odosobniona osoba mająca ukończone 18 lat, w stosunku

do której zachodzi uzasadnione podejrzenie, że pozostając na wolności będzie prowadziła

działalność zagrażającą konstytucyjnemu ustrojowi państwa, bezpieczeństwu obywateli

lub porządkowi publicznemu albo gdy odosobnienie jest niezbędne dla zapobieżenia popełnienia

czynu karalnego lub uniemożliwienia ucieczki po jego popełnieniu. Nie narusza to immunitetów

wynikających z odrębnych przepisów.

2.

Odosobniona może być również osoba, która ukończyła 17 lat, jeżeli przeprowadzona

uprzednio z nią rozmowa ostrzegawcza okazała się nieskuteczna.

3.

Odosobnienie następuje na podstawie decyzji wojewody właściwego ze względu na miejsce

pobytu stałego lub czasowego osoby odosobnionej i jest wykonywane przez właściwego

komendanta wojewódzkiego Policji, w drodze zatrzymania tej osoby i przymusowego doprowadzenia

do ośrodka odosobnienia podległego Ministrowi Sprawiedliwości.

4.

Wojewoda, o którym mowa w ust. 3, wszczyna postępowanie w sprawach odosobnienia na

wniosek właściwych organów prokuratury. Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Straży Granicznej, Żandarmerii Wojskowej lub Wojskowych Służb Informacyjnych.

5.

Decyzję w sprawie odosobnienia doręcza się osobie odosobnionej niezwłocznie, nie później

niż w ciągu 48 godzin od chwili jej wydania. Decyzję tę uchyla się niezwłocznie, jeżeli

ustaną przyczyny uzasadniające odosobnienie.

6.

Decyzje w sprawach odosobnienia są ostateczne i mogą być zaskarżone bezpośrednio do

Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach,

z tym że sąd wyznacza rozprawę w terminie 7 dni od daty otrzymania skargi. Nie stosuje

się przepisu art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym

(Dz. U. Nr 74, poz. 368 i Nr 104, poz. 515, z 1997 r. Nr 75, poz. 471, Nr 106, poz. 679, Nr 114, poz. 739 i Nr 144, poz. 971, z 1998 r. Nr 162, poz. 1126, z 1999 r. Nr 75, poz. 853, z 2000 r. Nr 2, poz. 5, Nr 48, poz. 552, Nr 60, poz. 704 i Nr 91, poz. 1008, z 2001 r. Nr 49, poz. 508 i 509, Nr 98, poz. 1070 i Nr 101, poz. 1113 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984).

7.

W czasie odosobnienia nie może być rozwiązany stosunek pracy z osobą odosobnioną,

chyba że przed odosobnieniem zaistniały z jej winy okoliczności uzasadniające rozwiązanie

stosunku pracy bez wypowiedzenia. Termin do wniesienia środków prawnych przeciwko

rozwiązaniu stosunku pracy liczy się w tych przypadkach od dnia zakończenia odosobnienia.

8.

Do pobytu osób odosobnionych w ośrodkach odosobnienia stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu karnego wykonawczego dotyczące praw i obowiązków tymczasowo aresztowanych, wykonywania tymczasowego aresztowania

oraz nadzoru penitencjarnego.

9.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych,

w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi ośrodki odosobnienia z uwzględnieniem odpowiedniego

stopnia zabezpieczenia ośrodków oraz izolacji odosobnionych.

1.

Na obszarze obowiązywania stanu wyjątkowego na osobę, która ukończyła 18 lat, przebywającą

w miejscu publicznym może być nałożony obowiązek posiadania przy sobie dowodu osobistego

lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, a na osobę uczącą się, która nie ukończyła

18 lat - legitymacji szkolnej.

2.

W czasie stanu wyjątkowego mogą być wprowadzone nakazy lub zakazy

1)

przebywania lub opuszczania w ustalonym czasie oznaczonych miejsc, obiektów i obszarów,

2)

uzyskania zezwolenia organów administracji publicznej na zmianę miejsca pobytu stałego

i czasowego,

3)

zgłoszenia w ustalonym terminie organom ewidencji ludności lub Policji przybycia do

określonej miejscowości,

4)

utrwalania za pomocą środków technicznych wyglądu lub innych cech określonych miejsc,

obiektów lub obszarów.

1.

W czasie stanu wyjątkowego na wezwanie organów prokuratury, Policji, Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Straży Granicznej, Żandarmerii Wojskowej lub Wojskowych Służb Informacyjnych,

osoba mająca ukończone 17 lat jest obowiązana do udziału we wskazanym miejscu w rozmowie

ostrzegawczej. Wezwanie to może być przekazane w dowolnej udokumentowanej formie.

2.

Do udziału w rozmowie ostrzegawczej można wezwać tylko taką osobę, co do której zachodzi

uzasadnione podejrzenie, że nie będzie przestrzegać porządku prawnego.

3.

Jeżeli osoba wezwana na rozmowę ostrzegawczą nie zgłosi się dobrowolnie na wskazane

miejsce, a fakt otrzymania wezwania nie budzi wątpliwości, może być przymusowo doprowadzona

przez organ wzywający.

4.

Jeżeli podejrzenie, o którym mowa w ust. 2, dotyczy osoby niemającej ukończonych 17

lat, wezwanie przekazuje się i przeprowadza rozmowę ostrzegawczą z rodzicami lub rodzicem

albo opiekunem prawnym tej osoby. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

5.

Rozmowa ostrzegawcza polega na udzieleniu pouczenia o prawnych i osobistych skutkach

nieprzestrzegania porządku prawnego oraz niestosowania się do ustalonych na czas stanu

wyjątkowego ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela. Osoby obecne przy rozmowie

potwierdzają przebieg rozmowy podpisami na protokóle.

6.

W przypadku określonym w ust. 4, rozmowa ostrzegawcza odbywa się w obecności osoby,

której podejrzenie dotyczy, jeżeli takie jest życzenie rodzica lub opiekuna prawnego

tej osoby.

1.

W czasie stanu wyjątkowego może być wprowadzona

1)

cenzura prewencyjna środków społecznego przekazu obejmująca materiały prasowe w rozumieniu

ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. Nr 5, poz. 24, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 34, poz. 187, z 1990 r. Nr 29, poz. 173, z 1991 r. Nr 100, poz. 442, z 1996 r. Nr 114, poz. 542, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770, z 1999 r. Nr 90, poz. 999 i z 2001 r. Nr 112, poz. 1198), z zastrzeżeniem ust. 7,

2)

kontrola zawartości przesyłek, listów, paczek i przekazów przekazywanych w ramach

usług pocztowych o charakterze powszechnym lub usług kurierskich,

3)

kontrola treści korespondencji telekomunikacyjnej i rozmów telefonicznych lub sygnałów

przesyłanych w sieciach telekomunikacyjnych,

4)

emisja sygnałów uniemożliwiających nadawanie lub odbiór przekazów radiowych, telewizyjnych

lub dokonywanych poprzez urządzenia i sieci telekomunikacyjne, których treść może

zwiększyć zagrożenie konstytucyjnego ustroju państwa, bezpieczeństwa obywateli lub

porządku publicznego.

2.

Funkcję organów cenzury i kontroli pełnią właściwi wojewodowie, którzy mogą nakazać

organom administracji publicznej działającym na obszarze województwa wykonywanie czynności

technicznych, niezbędnych do prowadzenia cenzury lub kontroli.

3.

Organy cenzury i kontroli są uprawnione do zatrzymywania w całości lub w części publikacji,

przesyłek pocztowych i kurierskich oraz korespondencji telekomunikacyjnej, a także

do przerywania rozmów telefonicznych i transmisji sygnałów przesyłanych w sieciach

telekomunikacyjnych, jeżeli ich zawartość lub treść może zwiększyć zagrożenie konstytucyjnego

ustroju państwa, bezpieczeństwa obywateli lub porządku publicznego.

4.

Zatrzymane publikacje, przesyłki lub korespondencję telekomunikacyjną doręcza się

adresatom po zniesieniu stanu wyjątkowego, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

Zatrzymane publikacje, przesyłki pocztowe i kurierskie oraz korespondencję telekomunikacyjną,

których treść lub zawartość pochodzi z przestępstwa, była przeznaczona do popełnienia

przestępstwa albo została objęta zakazem posiadania, organ cenzury i kontroli przekazuje,

niezwłocznie a najpóźniej bezpośrednio po zniesieniu stanu wyjątkowego, organom właściwym

do prowadzenia postępowania karnego lub orzeczenia przepadku rzeczy.

6.

Decyzje organów cenzury i kontroli są ostateczne i mogą być zaskarżone bezpośrednio

do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie stosuje się przepisu art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

7.

Cenzura prewencyjna nie obejmuje należących do kościołów i innych związków wyznaniowych

środków społecznego przekazu, stanowiących źródła informacji na temat religii i służących

wypełnianiu funkcji religijnych.

8.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi

1)

tryb postępowania organów cenzury i kontroli, uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawności

i szybkości działania,

2)

organy właściwe w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 4, oraz tryb postępowania

tych organów, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawności stosowanych metod i technik

działania.

W czasie stanu wyjątkowego mogą być wprowadzone ograniczenia wolności i praw człowieka

i obywatela w zakresie

1)

dostępu do towarów konsumpcyjnych, poprzez całkowitą lub częściową reglamentację zaopatrzenia

ludności,

2)

wolności działalności gospodarczej, poprzez nakazanie okresowego zaniechania prowadzenia

działalności gospodarczej określonego rodzaju albo ustanowienie obowiązku uzyskania

zezwolenia na rozpoczęcie działalności gospodarczej określonego rodzaju,

3)

działalności edukacyjnej, poprzez okresowe zawieszenie zajęć dydaktycznych w szkołach

włącznie ze szkołami wyższymi, z wyjątkiem szkół duchownych i seminariów duchownych,

4)

obrotu krajowymi środkami płatniczymi, obrotu dewizowego oraz działalności kantorowej,

5)

transportu drogowego, kolejowego i lotniczego oraz w ruchu jednostek pływających na

morskich wodach wewnętrznych i na morzu terytorialnym, a także na śródlądowych drogach

wodnych,

6)

funkcjonowania systemów łączności oraz działalności telekomunikacyjnej i pocztowej,

poprzez nakazanie wyłączenia urządzeń łączności lub zawieszenia świadczenia usług,

na czas określony, a także poprzez nakazanie niezwłocznego złożenia do depozytu właściwego

organu administracji rządowej radiowych i telewizyjnych urządzeń nadawczych i nadawczo-odbiorczych

lub ustalenie innego sposobu ich zabezpieczenia przed wykorzystaniem w sposób zagrażający

konstytucyjnemu ustrojowi państwa, bezpieczeństwu obywateli albo porządkowi publicznemu,

7)

prawa posiadania broni palnej, amunicji i materiałów wybuchowych oraz innych rodzajów

broni lub określonych przedmiotów, poprzez nakazanie niezwłocznego złożenia do depozytu

właściwego organu administracji rządowej albo zakazanie noszenia,

8)

dostępu do informacji publicznej.

1.

Rada Ministrów, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, określa, w drodze rozporządzeń, szczegółowy

tryb i sposoby oraz obszarowy, podmiotowy i przedmiotowy zakres wprowadzenia i stosowania

ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela ustalonych przez Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej w rozporządzeniach, o których mowa w art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1, uwzględniając

w możliwym stopniu minimalizację indywidualnych i społecznych uciążliwości wynikających

ze stosowania tych ograniczeń.

2.

Jeżeli stan wyjątkowy został wprowadzony na obszarze jednego województwa lub jego

części, określone w ust. 1 kompetencje Rady Ministrów przejmuje właściwy wojewoda.

3.

Określone w art. 21 ograniczenia wolności i praw człowieka i obywatela ustalone przez

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w rozporządzeniach, o których mowa w art. 3 ust.

1 i art. 5 ust. 1, wprowadza się i stosuje w drodze rozporządzeń wydawanych przez

1)

właściwego ministra - w przypadku jeżeli ograniczenie określone w art. 21 pkt 3 dotyczy

szkół jemu podległych,

2)

ministra właściwego do spraw finansów publicznych po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego

Banku Polskiego - w przypadku ograniczenia określonego w art. 21 pkt 4,

3)

ministrów właściwych do spraw transportu i gospodarki morskiej działających w porozumieniu

z Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych -w przypadku

ograniczeń określonych w art. 21 pkt 5,

4)

ministra właściwego do spraw łączności działającego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych, Ministrem Obrony Narodowej i ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych oraz po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego w odniesieniu

do bankowych systemów telekomunikacyjnych - w przypadku ograniczeń określonych w art.

21 pkt 6,

5)

ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej w odniesieniu

do żołnierzy zawodowych - w przypadku ograniczeń określonych w art. 21 pkt 7,

6)

właściwego wojewodę - w przypadku stosowania ograniczenia określonego w art. 21 pkt

3 do szkół, z wyłączeniem szkół wyższych, oraz stosowania ograniczeń określonych w

art. 21 pkt 1, 2 i 5, jeżeli stan wyjątkowy wprowadzono na obszarze jednego województwa

lub jego części.

4.

W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 3, określa się szczegółowy tryb i sposoby

oraz obszarowy, podmiotowy i przedmiotowy zakres wprowadzenia i stosowania ograniczeń

wolności i praw człowieka i obywatela, uwzględniając w możliwym stopniu minimalizację

indywidualnych i społecznych uciążliwości wynikających ze stosowania tych ograniczeń.

1.

Kto w czasie stanu wyjątkowego

1)

wbrew zakazowi określonemu w art. 16 ust. 1 pkt 1 organizuje lub przeprowadza zgromadzenie,

2)

wbrew zakazowi określonemu w art. 16 ust. 1 pkt 2 organizuje lub przeprowadza imprezę

masową albo inną imprezę artystyczną lub rozrywkową, niebędącą imprezą masową,

3)

wbrew zakazowi określonemu w art. 16 ust. 1 pkt 3-5 uczestniczy w strajku lub innej

akcji protestacyjnej pracowników lub rolników, albo akcji protestacyjnej studentów

zorganizowanej przez studenckie samorządy, stowarzyszenia lub organizacje,

4)

wbrew zakazowi określonemu w art. 16 ust. 1 pkt 6 lit. a) tworzy stowarzyszenie, partię

polityczną, związek zawodowy, organizację społeczno-zawodową rolników, organizację

pracodawców, ruch obywatelski, dobrowolne zrzeszenie lub fundację,

5)

wbrew nakazowi określonemu w art. 16 ust. 1 pkt 6 lit. b) uczestniczy w działalności

zarejestrowanego stowarzyszenia, partii politycznej, związku zawodowego, organizacji

społeczno-zawodowej rolników, organizacji pracodawców, ruchu obywatelskiego, dobrowolnego

zrzeszenia lub fundacji,

6)

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 18 ust. 1 nie posiada przy sobie dowodu osobistego

lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość,

7)

wbrew nakazowi lub zakazowi określonemu w art. 18 ust. 2 pkt 1 przebywa lub nie opuszcza

w ustalonym czasie oznaczonego miejsca, obiektu lub obszaru,

8)

wbrew nakazowi określonemu w art. 18 ust. 2 pkt 2 zmienia miejsce pobytu stałego lub

czasowego bez wymaganego zezwolenia,

9)

wbrew nakazowi określonemu w art. 18 ust. 2 pkt 3 nie zgłasza w ustalonym terminie

organowi ewidencji ludności lub Policji przybycia do określonej miejscowości,

10)

wbrew zakazowi określonemu w art. 18 ust. 2 pkt 4 utrwala za pomocą środków technicznych

wygląd lub inną cechę określonego miejsca, obiektu lub obszaru,

11)

wbrew nakazowi określonemu w art. 21 pkt 1 narusza zasady reglamentacji zaopatrzenia

ludności,

12)

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 21 pkt 2 nie stosuje się do nakazu zaniechania

prowadzenia działalności gospodarczej określonego rodzaju, albo bez wymaganego zezwolenia

rozpoczyna działalność gospodarczą określonego rodzaju,

13)

wbrew zakazowi określonemu w art. 21 pkt 3 organizuje lub przeprowadza zajęcia dydaktyczne

w szkołach,

14)

wbrew zakazowi określonemu w art. 21 pkt 4 nie stosuje się do wprowadzonych ograniczeń

w obrocie krajowymi środkami płatniczymi, obrocie dewizowym oraz działalności kantorowej,

15)

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 21 pkt 5 nie stosuje się do ograniczeń w transporcie

drogowym, kolejowym lub lotniczym, albo w ruchu jednostek pływających na morskich

wodach wewnętrznych, morzu terytorialnym lub na śródlądowych drogach wodnych,

16)

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 21 pkt 6 nie stosuje się do nakazu wyłączenia

na czas określony urządzeń łączności lub zawieszenia świadczenia usług, albo nakazu

niezwłocznego złożenia do depozytu radiowych i telewizyjnych urządzeń nadawczych i

nadawczo-odbiorczych lub innego sposobu ich zabezpieczenia,

17)

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 21 pkt 7 nie stosuje się do nakazu niezwłocznego

złożenia do depozytu broni palnej, amunicji, materiałów wybuchowych, innych rodzajów

broni lub określonych przedmiotów, albo zakazu ich noszenia,

18)

wbrew obowiązkowi określonemu w art. 21 pkt 8 nie stosuje się do wprowadzonych ograniczeń

w dostępie do informacji publicznej

- podlega karze aresztu albo grzywny.

2.

Rozpoznawanie spraw, określonych w ust. 1, następuje w trybie przepisów o postępowaniu

w sprawach o wykroczenia w postępowaniu przyśpieszonym.

1.

Niewykonane w całości lub w części do dnia zniesienia stanu wyjątkowego lub uchylenia

odpowiednich ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela kary za wykroczenia

wymierzone na podstawie przepisów ustawy podlegają wykonaniu.

2.

Postępowania w sprawach o wykroczenia określone w niniejszej ustawie, wszczęte i niezakończone

orzeczeniem kończącym postępowanie do dnia zniesienia stanu wyjątkowego lub uchylenia

odpowiednich ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela, prowadzi się na podstawie

przepisów ustawy, a wymierzone kary podlegają wykonaniu.

3.

Po zniesieniu stanu wyjątkowego postępowanie w sprawach o wykroczenia określone w

niniejszej ustawie prowadzi się na zasadach ogólnych.

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, Nr 74, poz. 676, Nr 81, poz. 732 i Nr 113, poz. 984) w art. 174 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1 i 2, Rada Ministrów może objąć militaryzacją

również w razie wprowadzenia stanu wyjątkowego na całym terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

”

Traci moc ustawa z dnia 5 grudnia 1983 r. o stanie wyjątkowym

(Dz. U. Nr 66, poz. 297, z 1989 r. Nr 34, poz. 178 oraz z 1997 r. Nr 81, poz. 512 i Nr 88, poz. 554).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.