Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 lipca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do zakładów pracy, w których następuje zmniejszenie zatrudnienia

z przyczyn ekonomicznych lub w związku ze zmianami organizacyjnymi, produkcyjnymi

albo technologicznymi, w tym także, gdy zmiany te następują w celu poprawy warunków

pracy lub warunków środowiska naturalnego, jeżeli powodują one konieczność jednorazowego

lub w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące rozwiązania stosunków pracy z grupą pracowników

obejmującą co najmniej 10% załogi w zakładach zatrudniających do 1000 pracowników

lub co najmniej 100 pracowników w zakładach zatrudniających powyżej 1000 pracowników.

2

Przepisy ustawy stosuje się także do zakładów pracy w przypadku ogłoszenia ich upadłości

lub likwidacji, z zastrzeżeniem przepisów art. 7a.

3.

(skreślony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

O konieczności rozwiązania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn, o których mowa

w art. 1 ust. 1 i 2, kierownik zakładu pracy zawiadamia na piśmie zakładową organizację

związkową nie później niż na 45 dni przed terminem dokonywania wypowiedzeń, informując

o przyczynach uzasadniających zamierzone zwolnienia z pracy i wskazując liczbę pracowników

oraz grupy zawodowe objęte zamiarem zwolnienia z pracy.

2.

Po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, zakładowa organizacja związkowa

ma prawo żądać od kierownika zakładu pracy przedstawienia informacji dotyczącej sytuacji

ekonomiczno-finansowej zakładu oraz zamierzeń dotyczących poziomu i struktury zatrudnienia

w zakładzie, jak również ma prawo przedstawić kierownikowi zakładu, w terminie nie

dłuższym niż 14 dni od zawiadomienia o zamierzonych zwolnieniach, propozycje umożliwiające

ograniczenie rozmiaru tych zwolnień, do których kierownik zakładu pracy zobowiązany

jest ustosunkować się w ciągu 7 dni, podając swoje stanowisko do wiadomości załogi.

O zamierzonym rozwiązaniu z pracownikami stosunków pracy z przyczyn, o których mowa

w art. 1 ust. 1 i 2, kierownik zakładu pracy jest obowiązany zawiadomić również powiatowy

urząd pracy nie później niż na 45 dni przed terminem dokonywania wypowiedzeń.

1.

W terminie nie dłuższym niż 30 dni od zawiadomienia, o którym mowa w art. 2 ust. 1,

kierownik zakładu pracy i zakładowa organizacja związkowa zawierają porozumienie.

W porozumieniu określa się zasady postępowania w sprawach dotyczących pracowników

objętych zamiarem zwolnienia z pracy, a w szczególności kryteria doboru pracowników

do zwolnienia, kolejność i terminy dokonywania wypowiedzeń, a także obowiązki zakładu

pracy w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia innych spraw pracowniczych związanych

z zamierzonymi zwolnieniami.

2.

W zakładzie pracy, w którym działa więcej niż jedna zakładowa organizacja związkowa,

kierownik zakładu pracy zawiera wspólne porozumienie ze wszystkimi organizacjami związkowymi.

3.

W razie niezawarcia porozumienia z powodu niemożności uzgodnienia przez strony jego

treści, zasady postępowania w sprawach dotyczących pracowników objętych zamiarem zwolnienia

z pracy określa kierownik zakładu pracy w drodze regulaminu, uwzględniając ustalenia

dokonane z organizacją związkową w toku uzgadniania porozumienia.

4.

W zakładzie pracy, w którym nie działa zakładowa organizacja związkowa, zasady postępowania

w sprawach dotyczących pracowników objętych zamiarem zwolnienia z pracy określa, w

drodze regulaminu, kierownik zakładu pracy po zasięgnięciu opinii załogi w trybie

przyjętym w danym zakładzie.

1.

Przy rozwiązywaniu z pracownikami stosunków pracy w drodze wypowiedzenia z przyczyn

przewidzianych w art. 1 ust. 1 nie stosuje się trybu postępowania określonego w art. 38 Kodeksu pracy oraz przepisu art. 41 Kodeksu pracy, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ust. 2-4, a także przepisów szczególnych

dotyczących ochrony pracowników przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem stosunku pracy,

z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w art. 6.

2.

Przy wypowiadaniu pracownikom stosunków pracy, a także warunków pracy i płacy, przepisy

art. 38 Kodeksu pracy stosuje się w razie niezawarcia porozumienia, o którym mowa w art. 4.

3.

Wypowiedzenie pracownikom stosunków pracy w sytuacjach, o których mowa w art. 41 Kodeksu pracy, nie jest dopuszczalne w czasie urlopu trwającego krócej niż 3 miesiące, a także

w czasie innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy, jeżeli nie upłynął

jeszcze okres uprawniający zakład do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia.

4.

Pracownikowi, w sytuacjach, o których mowa w art. 41 Kodeksu pracy, zakład pracy może, jeżeli zachodzi taka konieczność, wypowiedzieć warunki pracy

i płacy. Jeżeli powoduje to obniżenie wynagrodzenia, pracownikowi przysługuje, przez

okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, dodatek wyrównawczy, obliczany według zasad ustalonych

przepisami wydanymi na podstawie art. 297 Kodeksu pracy.

5.

W sytuacjach wskazanych w art. 1 ust. 1 umowy o pracę zawarte na czas określony lub

na czas wykonania określonej pracy mogą być rozwiązane przez każdą ze stron za dwutygodniowym

wypowiedzeniem.

1

Jeżeli z przyczyn określonych w art. 1 ust. 1 nie jest możliwe dalsze zatrudnianie

na dotychczasowych stanowiskach pracy pracowników, o których mowa w art. 39 i 177 Kodeksu pracy, a także pracowników będących członkami zarządu zakładowej organizacji związkowej

albo rady pracowniczej przedsiębiorstwa państwowego oraz społecznymi inspektorami

pracy - w czasie trwania ich kadencji oraz w okresie roku po jej upływie - zakład

pracy może jedynie wypowiedzieć im dotychczasowe warunki pracy i płacy. Jeżeli powoduje

to obniżenie wynagrodzenia, pracownikowi przysługuje dodatek wyrównawczy do końca

okresu, w którym pracownik jest objęty szczególną ochroną stosunku pracy, obliczony

według zasad ustalonych przepisami wydanymi na podstawie art. 297 Kodeksu pracy.

1

Jeżeli z przyczyn określonych w art. 1 ust. 1 nie jest możliwe dalsze zatrudnianie

na dotychczasowych stanowiskach pracy pracowników, o których mowa w art. 39 i 177 Kodeksu pracy, a także pracowników będących członkami zarządu zakładowej organizacji związkowej,

specjalnego zespołu negocjacyjnego lub europejskiej rady zakładowej albo rady pracowniczej

przedsiębiorstwa państwowego oraz społecznymi inspektoratami pracy - w czasie trwania

ich kadencji oraz w okresie roku po jej upływie - zakład może jedynie wypowiedzieć

im dotychczasowe warunki pracy i płacy. Jeżeli powoduje to obniżenie wynagrodzenia,

pracownikowi przysługuje dodatek wyrównawczy do końca okresu, w którym pracownik jest

objęty szczególną ochroną stosunku pracy, obliczony według zasad ustalonych przepisami

wydanymi na podstawie art. 297 Kodeksu pracy.

2

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do pracowników w okresie od dnia powołania

ich do czynnej służby wojskowej lub jej form zastępczych do dnia zwolnienia ich po

odbyciu tych służb, a w razie odbywania zasadniczej służby wojskowej albo przeszkolenia

wojskowego - ponadto do upływu trzydziestu dni od dnia zwolnienia.

(skreślony).

1

W razie ogłoszenia upadłości lub zarządzenia likwidacji zakładu pracy i braku środków

na wynagrodzenia dla pracowników, syndyk lub likwidator może rozwiązać stosunek pracy

bez wypowiedzenia pod warunkiem niezgłoszenia przez pracownika sprzeciwu w terminie

5 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o zamierzonym rozwiązaniu stosunku pracy. Pismo

syndyka lub likwidatora powinno zawierać pouczenie w tej sprawie. Pracownikowi, z

którym rozwiązano stosunek pracy, przysługuje, niezależnie od odprawy przewidzianej

w art. 8, dodatkowe odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.

2.

Rozwiązanie stosunku pracy w trybie, o którym mowa w ust. 1, traktuje się jak rozwiązanie

stosunku pracy za wypowiedzeniem dokonanym przez zakład pracy z przyczyn dotyczących

zakładu pracy.

3.

O zamiarze rozwiązania stosunku pracy w trybie określonym w ust. 1 syndyk lub likwidator

zawiadamia na piśmie zakładową organizację związkową, która może w ciągu 5 dni od

otrzymania zawiadomienia zgłosić na piśmie opinię w tej sprawie.

4.

Przy rozwiązywaniu stosunków pracy w trybie określonym w ust. 1 i 2 nie stosuje się

przepisów art. 2-4.

5.

Wszelkie nie zaspokojone należności pracownicze podlegają zaspokojeniu w trybie i

na zasadach przewidzianych odrębnymi przepisami, z tym że syndyk lub likwidator z

urzędu uwzględnia te należności w wykazie wierzytelności do upadłego lub likwidowanego

zakładu pracy.

Do stosunków pracy, które zostały rozwiązane lub wypowiedziane przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 3, dotyczące

uprawnień do odprawy pieniężnej i dodatku wyrównawczego w brzmieniu obowiązującym

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

1

Pracownikowi, z którym został rozwiązany stosunek pracy z przyczyn, o którym mowa

w art. 1 ust. 1 i 2, przysługuje odprawa pieniężna.

2

Odprawa pieniężna przysługuje w wysokości

1)

jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik przepracował łącznie mniej niż 10

lat,

2)

dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik przepracował łącznie 10 lat, lecz

mniej niż 20 lat,

3)

trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik przepracował łącznie 20 lat i więcej.

Odprawę pieniężną ustala się według zasad obowiązujących przy obliczaniu ekwiwalentu

pieniężnego za urlop wypoczynkowy. Wydatki z tego tytułu są pokrywane ze środków zakładu

pracy.

2a

Wysokość odprawy nie może przekraczać kwoty 15-krotnego najniższego wynagrodzenia

obowiązującego w dniu rozwiązania stosunku pracy, ustalonego przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej

3

Odprawa pieniężna nie przysługuje jednak pracownikowi

1)

(skreślony),

2)

który do dnia rozwiązania stosunku pracy przyjął propozycję zatrudnienia w zakładzie

pracy przejmującym w całości lub w części mienie dotychczas zatrudniającego go zakładu

albo w zakładzie pracy powstałym w wyniku takiego przejęcia,

3)

który po rozwiązaniu stosunku pracy rozpoczyna działalność gospodarczą na własny rachunek

lub w ramach spółki albo spółdzielni w związku z przejęciem określonych składników

mienia ruchomego lub nieruchomego zakładu pracy; dotyczy to także pracownika, który

w chwili rozwiązania stosunku pracy jest wspólnikiem w spółce lub członkiem spółdzielni

dokonującej takiego przejęcia.

4

zatrudnionemu w niepełnym wymiarze czasu pracy i otrzymującemu emeryturę lub rentę,

albo zatrudnionemu w innym zakładzie pracy w pełnym wymiarze czasu pracy lub w kilku

zakładach pracy łącznie w pełnym wymiarze czasu pracy,

5

prowadzącemu działalność gospodarczą na własny rachunek,

6

prowadzącemu gospodarstwo rolne o powierzchni użytków rolnych powyżej 5 ha przeliczeniowych

albo gospodarstwo stanowiące dział specjalny produkcji rolnej w rozumieniu przepisów

podatkowych, z którego wysokość podatku rolnego przekracza wysokość podatku z 5 ha

przeliczeniowych.

4

W razie zbiegu prawa do odprawy przewidzianej w ust. 1 i jednorazowej odprawy pieniężnej

w związku z przejściem na emeryturę lub rentę inwalidzką

5.

(skreślony).

6.

(skreślony).

Wypłata odprawy pieniężnej pracownikom, z którymi zakład pracy rozwiązuje stosunki

pracy z przyczyn określonych w art. 1 ust. 1 i 2, w czasie korzystania z urlopu lub

w czasie innej usprawiedliwionej nieobecności w pracy albo nieświadczenia pracy na

podstawie odrębnych przepisów, następuje na zasadach dotyczących ogółu pracowników

objętych zwolnieniem.

1.

Przepisy ustawy, z wyjątkiem art. 2-4, mają odpowiednie zastosowanie także w razie

podejmowania przez kierownika zakładu pracy indywidualnych decyzji o zwolnieniu pracowników

z przyczyn wymienionych w art. 1 ust. 1, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód

uzasadniający rozwiązanie stosunku pracy, a zwolnienia w okresie nie dłuższym niż

3 miesiące obejmują nie więcej niż 10% załogi w zakładach pracy zatrudniających do

1000 pracowników lub nie więcej niż 100 pracowników w zakładach pracy zatrudniających

powyżej 1000 pracowników, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2-5.

2.

Przy wypowiadaniu pracownikom stosunków pracy, a także warunków pracy i płacy, przepisy

art. 38 Kodeksu pracy mają zastosowanie, z zastrzeżeniem przepisów ust. 3.

3.

Rozwiązanie stosunku pracy w drodze wypowiedzenia z pracownikami, których stosunek

pracy podlega szczególnej ochronie przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem z mocy przepisów

Kodeksu pracy lub przepisów szczególnych, może nastąpić pod warunkiem niezgłoszenia sprzeciwu przez

zakładową organizację związkową w terminie 14 dni od otrzymania zawiadomienia o zamierzonym

wypowiedzeniu. W razie niezgłoszenia sprzeciwu w tym terminie przez organizację związkową,

kierownik zakładu pracy podejmuje decyzję w sprawie rozwiązania stosunku pracy.

4.

Pracownikom, o których mowa w ust. 3, kierownik zakładu pracy może wypowiedzieć warunki

pracy i płacy, jeżeli z przyczyn określonych w art. 1 ust. 1 nie jest możliwe dalsze

ich zatrudnianie na dotychczasowych stanowiskach pracy.

5.

Jeżeli w wyniku wypowiedzenia warunków pracy i płacy następuje obniżenie wynagrodzenia

pracowników, o których mowa w ust. 4, uprawnienie do dodatku wyrównawczego przysługuje

w zakresie i na zasadach przewidzianych w art. 5 ust. 4 i w art. 6.

Przepisów art. 10 nie stosuje się do pracowników będących posłami, senatorami lub

radnymi w okresie, w którym ich stosunek pracy podlega szczególnej ochronie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z tym że przepis art. 5 pkt 5 i 6 z mocą

od dnia 1 stycznia 1992 r., a art. 5 pkt 8 z mocą od dnia 15 listopada 1991 r.

Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio w razie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn

określonych w art. 1 ust. 1 i 2 na mocy porozumienia stron.

Zakład pracy powinien ponownie zatrudnić pracownika, z którym rozwiązał stosunek pracy

z przyczyn określonych w art. 1 ust. 1, w razie ponownego zatrudniania pracowników

w tej samej grupie zawodowej, jeżeli pracownik zgłosi zamiar powrotu do zakładu pracy

w ciągu roku od rozwiązania stosunku pracy.

Do nieuzasadnionych lub niezgodnych z prawem wypowiedzeń umów o pracę mają odpowiednie

zastosowanie przepisy oddziału 4 rozdziału II działu drugiego Kodeksu pracy.

(skreślony).

(skreślony).

Przepisy ustawy nie naruszają uprawnień samorządu załogi, wynikających z przepisów

odrębnych.

Przepisów ustawy nie stosuje się do pracowników zatrudnionych na podstawie mianowania.

Jednakże pracownikom tym przysługuje odprawa, przewidziana w art. 8, w razie rozwiązania

stosunku pracy w okolicznościach, o których mowa w art. 1 ust. 1 i 2, jeżeli przepisy

regulujące ich prawa i obowiązki nie przewidują żadnych świadczeń z tego tytułu.

W ustawie z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. Nr 16, poz. 134, z 1972 r. Nr 53, poz. 341 i 342, z 1974 r. Nr 24, poz. 142 i Nr 47, poz. 282, z 1979 r. Nr 15, poz. 97, z 1983 r. Nr 16, poz. 78 oraz z 1989 r. Nr 20, poz. 104, Nr 34, poz. 178 i Nr 35, poz. 192) po art. 79 dodaje się art. 79

«

Art. 79

Żołnierza można zwolnić z zawodowej służby wojskowej w razie niewyrażenia przez niego

zgody, z ważnych powodów osobistych, na objęcie innego równorzędnego lub wyższego

stanowiska służbowego, jeżeli w związku z przekształceniem sił zbrojnych jednostka

wojskowa, w której pełni służbę, podlega rozformowaniu lub następuje zmniejszenie

jej stanu etatowego.

»

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

(pominięte).

W ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe

(Dz. U. z 1987 r. Nr 30, poz. 165 oraz z 1989 r. Nr 10, poz. 57, Nr 20, poz. 108, Nr 34, poz. 178 i Nr 35, poz. 192) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 57 w ust. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie

«

2)

rozwiązania stosunku pracy na mocy porozumienia stron,

»

2)

po art. 57 dodaje się art. 57

«

Art. 57

1.

W razie połączenia zakładów pracy, mieszkania zakładowe pozostające dotychczas w dyspozycji

tych zakładów stają się mieszkaniami zakładowymi nowo powstałego zakładu.

2.

W wypadku podziału zakładu pracy powinno być zawarte porozumienie w sprawie przejęcia

poszczególnych mieszkań zakładowych do dyspozycji przez zakłady utworzone w wyniku

podziału.

3.

Do najemców, z którymi został rozwiązany stosunek pracy w związku z połączeniem lub

podziałem zakładów pracy, którzy nie zostali zatrudnieni w zakładach nowo utworzonych,

stosuje się odpowiednio przepisy art. 57 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 lit. a).

4.

W razie likwidacji zakładu pracy lub ogłoszenia jego upadłości, mieszkania zakładowe

pozostające w dyspozycji tego zakładu tracą dotychczasowy charakter; najemcy takich

mieszkań zachowują na czas nieoznaczony uprawnienia nabyte w wyniku zawarcia umowy

najmu.

5.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do najemców lokali mieszkalnych w budynkach

przekazanych przez zakłady pracy do zasobów komunalnych.

»

W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. Nr 24, poz. 141, z 1975 r. Nr 16, poz. 91, z 1981 r. Nr 6, poz. 23, z 1982 r. Nr 31, poz. 214, z 1985 r. Nr 20, poz. 85 i Nr 35, poz. 162, z 1986 r. Nr 42, poz. 201, z 1987 r. Nr 21, poz. 124, z 1988 r. Nr 20, poz. 134 oraz z 1989 r. Nr 20, poz. 107 i Nr 35, poz. 192) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 41

2)

w art. 177 w § 4 w zdaniu pierwszym wyrazy «likwidacji zakładu pracy» zastępuje się

wyrazami «ogłoszenia upadłości lub likwidacji zakładu pracy»,

3)

w art. 196 pkt 2 otrzymuje brzmienie

«

2)

ogłoszenia upadłości lub likwidacji zakładu pracy,

»

.

1.

Świadczenia przewidziane w art. 8 przysługują także pracownikom, z którymi rozwiązanie

stosunków pracy z przyczyn, o których mowa w art. 1 ust. 1 i 2, nastąpiło po dniu

1 września 1989 r., a przed dniem wejścia w życie ustawy.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli rozwiązanie stosunku pracy następuje

po dniu wejścia w życie ustawy wskutek wypowiedzenia dokonanego przed tym dniem.

Przepisów ustawy nie stosuje się do pracowników, z którymi rozwiązano stosunek pracy

w związku z upadłością lub likwidacją przedsiębiorstwa państwowego na podstawie art. 1 pkt 2 lit. c) ustawy z dnia 11 maja 1988 r. o nadzwyczajnych uprawnieniach

i upoważnieniach dla Rady Ministrów

(Dz. U. Nr 13, poz. 98) albo na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 24 lutego 1989 r. o niektórych warunkach konsolidacji

gospodarki narodowej oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 10, poz. 57), jeżeli ogłoszenie upadłości lub likwidacja przedsiębiorstwa nastąpiły przed dniem

1 września 1989 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1994 r., z wyjątkiem

art. 22, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1994 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w

Unii Europejskiej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

1)

działu szóstego i siódmego Kodeksu pracy, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1997 r.,

2)

art. 217 i art. 237, które wchodzą w życie po upływie jednego roku od dnia wejścia w życie ustawy,

3)

art. 220 § 1 Kodeksu pracy, który wchodzi w życie po upływie jednego roku od dnia ogłoszenia przepisów, o których

mowa w art. 220 § 2 Kodeksu pracy,

4)

art. 221 § 2 Kodeksu pracy, który wchodzi w życie po upływie jednego roku od dnia ogłoszenia przepisów, o których

mowa w art. 221 § 5 Kodeksu pracy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

W razie połączenia zakładów pracy, mieszkania zakładowe pozostające dotychczas w dyspozycji

tych zakładów stają się mieszkaniami zakładowymi nowo powstałego zakładu.

2.

W wypadku podziału zakładu pracy powinno być zawarte porozumienie w sprawie przejęcia

poszczególnych mieszkań zakładowych do dyspozycji przez zakłady utworzone w wyniku

podziału.

3.

Do najemców, z którymi został rozwiązany stosunek pracy w związku z połączeniem lub

podziałem zakładów pracy, którzy nie zostali zatrudnieni w zakładach nowo utworzonych,

stosuje się odpowiednio przepisy art. 57 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 lit. a).

4.

W razie likwidacji zakładu pracy lub ogłoszenia jego upadłości, mieszkania zakładowe

pozostające w dyspozycji tego zakładu tracą dotychczasowy charakter; najemcy takich

mieszkań zachowują na czas nieoznaczony uprawnienia nabyte w wyniku zawarcia umowy

najmu.

5.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do najemców lokali mieszkalnych w budynkach

przekazanych przez zakłady pracy do zasobów komunalnych.

Ustawa wchodzi w życie z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym

została ogłoszona, z tym że

1)

art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1993 r.,

2)

przepisy ustawy dotyczące zasiłku dla absolwentów szkół ogólnokształcących wchodzą

w życie od dnia 1 września 1991 r.,

3)

przepisy ustawy dotyczące zasiłku przysługującego bezrobotnym kobietom za udokumentowane

okresy, za które przysługiwałyby zasiłki z ubezpieczenia społecznego w razie choroby

i macierzyństwa, wchodzą w życie od dnia 1 lipca 1991 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 71, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1999 r.,

2)

art. 5 pkt 6 i 8, art. 8 pkt 3, art. 25 pkt 26 i art. 29 pkt 2, które wchodzą w życie

z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r.,

3)

art. 24 pkt 6-10 i art. 41 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2000 r.,

4)

art. 63 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2000 r.,

5)

art. 2, art. 14 pkt 2 lit. a), c)-e), pkt 3, 4 i 5 lit. a), art. 15 pkt 10 lit. d),

art. 26 pkt 1, art. 30 pkt 1, art. 39 pkt 1 lit. a), art. 40 pkt 2 lit. b), art. 46

pkt 1 i 3 i art. 62, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.,

6)

art. 25 pkt 20, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2001 r.,

7)

art. 46 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2003 r.

Żołnierza można zwolnić z zawodowej służby wojskowej w razie niewyrażenia przez niego

zgody, z ważnych powodów osobistych, na objęcie innego równorzędnego lub wyższego

stanowiska służbowego, jeżeli w związku z przekształceniem sił zbrojnych jednostka

wojskowa, w której pełni służbę, podlega rozformowaniu lub następuje zmniejszenie

jej stanu etatowego.