Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 stycznia 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy.

Ustawa reguluje zasady i zakres ochrony roszczeń pracowniczych w razie niemożności

ich zaspokojenia z powodu niewypłacalności pracodawcy.

1.

W okresie do dnia 31 grudnia 1997 r. osoba, o której mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy

o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, zwanej dalej

w niniejszym artykule «ustawą», może wystąpić do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy,

określonego w art. 7 ust. 2 ustawy, z pisemnym wnioskiem o wypłatę świadczeń pracowniczych

wskazanych w art. 6 ustawy, jeżeli nie zostały one zaspokojone przez niewypłacalnego

pracodawcę.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać określenie niewypłacalnego pracodawcy

oraz rodzaje i wysokość niezaspokojonych świadczeń pracowniczych, zgodnie z art. 6

ustawy. Do wniosku należy dołączyć prawomocne orzeczenie sądowe zasądzające na rzecz

uprawnionej osoby należność z tytułu świadczenia pracowniczego określonego w art.

6 ustawy i dokumenty potwierdzające przeprowadzenie bezskutecznego postępowania zmierzającego

do wyegzekwowania zasądzonej należności albo dokumenty potwierdzające niezaspokojenie

świadczenia pracowniczego w postępowaniu likwidacyjnym lub upadłościowym prowadzonym

wobec niewypłacalnego pracodawcy.

3.

Przepis ust. 1 ma zastosowanie do świadczeń pracowniczych wymienionych w art. 6 ustawy,

jeżeli uprawnienie do danego świadczenia powstało w okresie od dnia 21 marca 1990 r.

do dnia, w którym świadczenie to może być zaspokojone ze środków Funduszu na podstawie

niniejszej ustawy, a nie mogło być zaspokojone zgodnie z przepisami ustawy lub rozporządzenia

Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 11 stycznia 1995 r. w sprawie rozszerzenia

zakresu świadczeń pracowniczych podlegających zaspokojeniu ze środków Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych (Dz. U. Nr 7, poz. 35).

4.

Przy realizacji wniosku o wypłatę świadczeń pracowniczych w okolicznościach określonych

w ust. 1 i 3 Fundusz wypłaca kwotę odpowiadającą kwocie należności głównej świadczenia

pracowniczego, zwaloryzowaną w stosunku do przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

z kwartału poprzedzającego kwartał, w którym następuje wypłata tego świadczenia z

Funduszu, ogłaszanego dla celów rewaloryzacji emerytur i rent przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej «Monitor Polski».

Wskaźnik waloryzacji stanowi stosunek procentowy między kwotą należności głównej niezaspokojonego

świadczenia a kwotą przeciętnego wynagrodzenia w kwartale, w którym świadczenie było

wymagalne.

5.

Przy realizacji wniosku o wypłatę świadczeń pracowniczych w okolicznościach określonych

w ust. 1 i 3 przepisy art. 6a, art. 7 ust. 3 i 4, art. 8 i 9 ustawy stosuje się odpowiednio;

przepisy art. 10 ustawy stosuje się odpowiednio, jeżeli w dniu wypłaty z Funduszu

świadczenie pracownicze nie było przedawnione.

6.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej określi w drodze rozporządzenia wzór wniosku,

o którym mowa w ust. 2, oraz szczegółowy tryb postępowania związany z dokonywaniem

wypłat świadczeń pracowniczych.

1.

Pracodawcą, w rozumieniu ustawy, jest osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna zatrudniająca

pracowników w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem zakładów

budżetowych i gospodarstw pomocniczych jednostek budżetowych.

2

Przepisy ustawy stosuje się do pracodawcy będącego osobą fizyczną, a także do pracodawcy

będącego jednostką organizacyjną, jeżeli odrębne przepisy nie wyłączają możliwości

ogłoszenia jego upadłości i przewidują możliwość jego likwidacji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

9 i art. 2 ust. 6, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, oraz art. 1 pkt 16, który

wchodzi w życie z dniem 1 marca 1996 r.

1.

Niewypłacalność pracodawcy, w rozumieniu ustawy, zachodzi, gdy na podstawie Prawa

upadłościowego

1)

ogłoszono upadłość pracodawcy,

2)

odrzucono wniosek o ogłoszenie upadłości pracodawcy z powodu niezłożenia przez jego

wierzyciela zaliczki na koszty postępowania,

3)

oddalono wniosek o ogłoszenie upadłości pracodawcy, ponieważ jego majątek oczywiście

nie wystarcza nawet na zaspokojenie kosztów postępowania,

4)

umorzono postępowanie upadłościowe, ponieważ

a)

majątek masy nie wystarcza nawet na zaspokojenie kosztów postępowania,

b)

wierzyciel, na którego wniosek upadłość była ogłoszona, nie złożył zaliczki na koszty

postępowania, a zachodzi brak płynnych funduszów na te koszty.

2

Niewypłacalność pracodawcy, w rozumieniu ustawy, zachodzi także w razie niezaspokajania

roszczeń pracowniczych z powodu braku środków finansowych

1)

w okolicznościach stanowiących, zgodnie z przepisami o działalności gospodarczej,

podstawę do

a)

wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej

b)

cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej,

2)

przez pracodawcę, wobec którego, na podstawie odrębnych przepisów, jest prowadzone

postępowanie likwidacyjne,

3)

w przypadku faktycznego zaprzestania działalności przez pracodawcę.

2a

Za dzień wystąpienia niewypłacalności pracodawcy uważa się datę postanowienia sądu

o ogłoszeniu upadłości, dzień uprawomocnienia się orzeczenia sądowego wydanego w okolicznościach

określonych w ust. 1 pkt 2-4, dzień, w którym wystąpiły okoliczności określone w ust.

2 pkt 1 lub 3, albo dzień wszczęcia postępowania likwidacyjnego, o którym mowa w ust.

2 pkt 2.

3

Minister właściwy do spraw pracy, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych, może rozszerzyć, w drodze rozporządzenia, stosowanie ustawy na inne wypadki

niewypłacalności pracodawcy.

(skreślony).

1.

Przepisy ustawy stosuje się do pracowników niewypłacalnego pracodawcy, jego byłych

pracowników oraz członków rodziny zmarłego pracownika lub byłego pracownika uprawnionych

do renty rodzinnej.

2.

Przepisy ustawy dotyczące pracowników stosuje się odpowiednio do osób, które wykonują

pracę zarobkową na innej podstawie niż stosunek pracy, jeżeli z tego tytułu podlegają

obowiązkowi ubezpieczenia społecznego.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do małżonka pracodawcy, a także jego krewnych

i powinowatych.

4.

Krewnymi i powinowatymi, w rozumieniu ust. 3, są dzieci własne, dzieci drugiego małżonka

i dzieci przysposobione, rodzeństwo, rodzice, macocha i ojczym, osoby przysposabiające,

wnuki, dziadkowie, zięciowie i synowe, bratowe, szwagierki i szwagrowie.

1

W razie niewypłacalności pracodawcy niezaspokojone roszczenia pracownicze podlegają

zaspokojeniu ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, powołanego

na podstawie art. 12, zwanego dalej „Funduszem”.

2.

Zaspokojeniu ze środków Funduszu podlegają należności główne z tytułu

1)

jednorazowego odszkodowania pieniężnego przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach

z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych pracownikowi albo członkom rodziny

zmarłego pracownika,

2)

wynagrodzenia za pracę,

3)

przysługującego pracownikowi na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa

pracy

a)

wynagrodzenia za czas niezawinionego przez pracownika przestoju,

b)

wynagrodzenia za czas zwolnienia od pracy, wynagrodzenia, o którym mowa w art. 92 Kodeksu pracy, oraz wynagrodzenia za czas innej usprawiedliwionej nieobecności w pracy,

c)

świadczenia wyrównawczego przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach z

tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych,

d)

zasiłku chorobowego finansowanego ze środków na wynagrodzenia,

e)

wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynkowego,

f)

ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy należny za rok kalendarzowy, w którym

ustał stosunek pracy,

g)

odszkodowania, o którym mowa w art. 36,

h)

odprawy pieniężnej przysługującej w razie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących

pracodawcy,

i)

odszkodowania, o którym mowa w art. 7a ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19, Nr 10, poz. 59 i Nr 51, poz. 298, z 1991 r. Nr 83, poz. 372, Nr 106, poz. 457 i Nr 113, poz. 491, z 1992 r. Nr 21, poz. 84, z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1996 r. Nr 24, poz. 110 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136),

4

składki na ubezpieczenia społeczne należne od pracodawców, o których mowa w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. Nr 137, poz. 887 i Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 26, poz. 228, Nr 60, poz. 636, Nr 72, poz. 802, Nr 78, poz. 875 i Nr 110, poz. 1256, z 2000 r. Nr 9, poz. 118, Nr 95, poz. 1041, Nr 104, poz. 1104 i Nr 119, poz. 1249 oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 27, poz. 298, Nr 39, poz. 459, Nr 72, poz. 748, Nr 100, poz. 1080, Nr 110, poz. 1189, Nr 111, poz. 1194, Nr 130, poz. 1452 i Nr 154, poz. 1792).

3.

Świadczenie wymienione w ust. 2 pkt 1 podlega zaspokojeniu, jeżeli uprawnienie do

tego świadczenia powstało w okresie 3 miesięcy poprzedzających dzień wystąpienia niewypłacalności

pracodawcy albo w okresie poprzedzającym ustanie stosunku pracy przypadającym w czasie

nie dłuższym niż 9 miesięcy poprzedzających dzień wystąpienia niewypłacalności pracodawcy

lub następujących po tym dniu.

4

Świadczenia wymienione w ust. 2 pkt 2 i pkt 3 lit. a)-d) oraz pkt 4 podlegają zaspokojeniu

za okres nie dłuższy niż 3 miesiące poprzedzające dzień wystąpienia niewypłacalności

pracodawcy albo za okres nie dłuższy niż 3 miesiące poprzedzające ustanie stosunku

pracy, jeżeli ustanie stosunku pracy przypada w czasie nie dłuższym niż 6 miesięcy

poprzedzających dzień wystąpienia niewypłacalności pracodawcy lub w czasie nie dłuższym

niż 9 miesięcy następujących po tym dniu.

5.

Świadczenie wymienione w ust. 2 pkt 3 lit. e) podlega zaspokojeniu, jeżeli urlop wypoczynkowy

został wykorzystany przez pracownika w okresie nie dłuższym niż 9 miesięcy poprzedzających

dzień wystąpienia niewypłacalności pracodawcy lub w okresie nie dłuższym niż 9 miesięcy

poprzedzających ustanie stosunku pracy, jeżeli okres ten przypada po dniu wystąpienia

niewypłacalności pracodawcy.

6.

Świadczenia wymienione w ust. 2 pkt 3 lit. f)-i) podlegają zaspokojeniu, jeżeli ustanie

stosunku pracy nastąpiło w okresie nie dłuższym niż 9 miesięcy poprzedzających dzień

wystąpienia niewypłacalności pracodawcy lub w okresie nie dłuższym niż 9 miesięcy

następujących po tym dniu.

7.

Świadczenia, o których mowa w ust. 2, podlegają zaspokojeniu także w przypadku, gdy

uprawnienie do tych świadczeń powstanie w dniu wystąpienia niewypłacalności pracodawcy

lub w dniu ustania stosunku pracy.

1.

Świadczenie, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1, podlega zaspokojeniu z Funduszu

w pełnej wysokości.

2

Przy wypłacie należności z tytułu świadczeń określonych w art. 6 ust. 2 pkt 2 i pkt

3 lit. a)-e) - ich łączna kwota za okres jednego miesiąca nie może przekraczać przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia, z poprzedniego kwartału od dnia jego ogłoszenia przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski” ogłaszanego na podstawie art. 20 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 38, poz. 360, Nr 70, poz. 774, Nr 72, poz. 801 i 802 i Nr 106, poz. 1215, z 2000 r. Nr 2, poz. 26, Nr 9, poz. 118, Nr 19, poz. 238, Nr 56, poz. 678 i Nr 84, poz. 948 oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 27, poz. 298, Nr 85, poz. 924, Nr 89, poz. 968, Nr 111, poz. 1194 i Nr 154, poz. 1792), z zastrzeżeniem ust. 2a.

2a

W przypadku gdy wynagrodzenie należne pracownikowi przekracza kwotę, o której mowa

w ust. 2, przy obliczaniu należności z tego tytułu uwzględnia się również kwotę składki

na ubezpieczenia społeczne, finansowanej ze środków pracownika, od różnicy pomiędzy

wynagrodzeniem należnym pracownikowi a wysokością przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia,

o którym mowa w ust. 2

3.

Wypłata należności z tytułu świadczenia określonego w art. 6 ust. 2 pkt 3 lit. f)

nie może przekraczać kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa

w ust. 2

4.

Wypłata należności z tytułu świadczeń określonych w art. 6 ust. 2 pkt 3 lit. g)-i)

nie może przekraczać dla każdej z tych należności kwoty przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 2

Minister właściwy do spraw pracy, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych może rozszerzyć, w drodze rozporządzenia, zakres świadczeń pracowniczych

podlegających zaspokojeniu ze środków Funduszu oraz wydłużyć okres, za który wypłaca

się świadczenia z Funduszu, a także podnieść maksymalną wysokość tych świadczeń.

1.

Pracodawcy dokonują zwrotu środków Funduszowi Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

na warunkach określonych przez marszałka województwa do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, należnych z tytułu zarządzonej przez marszałka województwa i uiszczonej wypłaty

jednorazowych świadczeń w związku z przejściowymi trudnościami finansowymi pracodawcy

oraz z tytułu udzielonych pracodawcom pożyczek, o których mowa w dotychczasowym brzmieniu

art. 4 ustawy wymienionej w art. 2 niniejszej ustawy, w wysokości odpowiadającej kwocie

składki na ubezpieczenia społeczne od należnych pracownikowi, a niewypłaconych wynagrodzeń

za okres, za który wobec niewypłacenia pracownikom przez pracodawcę wynagrodzenia

za pracę zostało wypłacone jednorazowe świadczenie.

2.

Przepis art. 10 ust. 1 i 2 ustawy wymienionej w art. 2 niniejszej ustawy stosuje się

odpowiednio.

1

W ciągu jednego miesiąca od dnia wystąpienia niewypłacalności pracodawcy, pracodawca,

syndyk, likwidator lub inna osoba sprawująca zarząd majątkiem pracodawcy sporządza

zbiorczy wykaz niezaspokojonych roszczeń pracowniczych, zwany dalej „wykazem”, określając

osoby uprawnione, o których mowa w art. 5, oraz rodzaje i wysokość należnych im świadczeń

podlegających zaspokojeniu ze środków Funduszu. Wykaz obejmuje świadczenia podlegające

zaspokojeniu ze środków Funduszu z okresów poprzedzających dzień wystąpienia niewypłacalności

pracodawcy.

1a

Jeżeli zaspokojeniu ze środków Funduszu podlegają świadczenia z okresów następujących

po dniu wystąpienia niewypłacalności pracodawcy, podmiot określony w ust. 1 sporządza

niezwłocznie, po ustaniu stosunku pracy osób uprawnionych, wykazy uzupełniające; wykazy

obejmują wskazanie tych osób oraz rodzaje i wysokość należnych im świadczeń.

1b

Wykaz i wykazy uzupełniające przekazuje się kierownikowi Biura Terenowego Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, o którym mowa w ust. 2.

2

Kierownik Biura Terenowego Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych właściwego

ze względu na siedzibę niewypłacalnego pracodawcy, po stwierdzeniu zgodności wykazu

lub wykazu uzupełniającego z przepisami ustawy, przekazuje niezwłocznie odpowiednie

środki finansowe podmiotowi określonemu w ust. 1, który wypłaca uprawnionym osobom

świadczenia przewidziane w ustawie.

3

Wypłata świadczeń pracowniczych może nastąpić także na podstawie wniosku zgłoszonego

przez uprawnioną osobę kierownikowi Biura Terenowego Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych. Wniosek składa się w ciągu dwóch tygodni po upływie terminów przewidzianych

do złożenia wykazu lub wykazu uzupełniającego, o których mowa w ust. 1 i 1a. Wypłaty

dokonuje kierownik Biura Terenowego Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

niezwłocznie po stwierdzeniu, że wniosek obejmuje roszczenia podlegające zaspokojeniu

ze środków Funduszu.

4

W postępowaniu, o którym mowa w ust. 2 i 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wydawania decyzji i postanowień.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1996 r., z wyjątkiem przepisów

1)

art. 1 pkt 13 dotyczącego art. 27 ust. 1 pkt 3, który wchodzi w życie pierwszego dnia

czwartego miesiąca następującego po miesiącu ogłoszenia ustawy,

2)

art. 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1995 r.

1.

Akcje i udziały w spółkach handlowych, w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000 r.

- Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 i z 2001 r. Nr 102, poz. 1117)

objęte przez Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, zwany dalej «Funduszem»,

w zamian dokonanych wkładów niepieniężnych (aportów) nieruchomości przewłaszczonych

przez Fundusz za niespłacone wierzytelności Funduszu - przechodzą z mocy prawa w zarząd

Agencji Rozwoju Przemysłu S.A., zwanej dalej «Agencją», według wartości nominalnej

określonej w umowach spółek.

2.

W okresie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy dysponent

środków Funduszu wyda Agencji, po ustaleniu z nią w drodze umowy przedmiotu wydania

i warunków wydania, wszelką dokumentację dotyczącą akcji, udziałów i innych praw wynikających

z tej własności.

3.

Agencja, w terminie nie dłuższym niż do dnia 31 grudnia 2003 r., zbędzie akcje i udziały,

o których mowa w ust. 1, wykonując do tego czasu prawa Funduszu z akcji i udziałów.

Wszelkie kwoty uzyskiwane z tytułu zbycia akcji i udziałów Agencja gromadzić będzie

na wyodrębnionym subkoncie bankowym. Po upływie każdego kwartału, licząc od dnia 1

stycznia 2002 r., Agencja odprowadzi na konto Funduszu zgromadzone środki po potrąceniu

prowizji, o której mowa w ust. 4, przekazując jednocześnie dysponentowi Funduszu szczegółowy

wykaz odzyskanych kwot oraz tytułów ich uzyskania.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw pracy i ministrem właściwym do spraw Skarbu Państwa, określi, w drodze rozporządzenia,

zakres i terminy informacji kwartalnych sporządzanych przez Agencję, a także wysokość

prowizji, stanowiącą określony procent środków, o których mowa w ust. 3, które Agencja

przeznaczy na pokrycie kosztów działań, o których mowa w ust. 1-3.

1

O odmowie wypłaty świadczenia pracowniczego w całości lub w części - zgłoszonego w

trybie określonym w art. 7 ust. 1, 1a i 3 - kierownik Biura Terenowego Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych zawiadamia niezwłocznie na piśmie zainteresowaną osobę, podając

uzasadnienie tej odmowy.

2.

Spory powstałe w związku z odmową wypłaty świadczenia pracowniczego ze środków Funduszu

rozstrzyga sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.

Kadencja Rady Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych upływa z dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy.

1.

Środki finansowe przekazane na zaspokojenie świadczeń pracowniczych mogą podlegać

egzekucji prowadzonej jedynie na rzecz osób, dla których zostały przekazane.

2

Ze świadczeń pracowniczych mogą być potrącane jedynie zaliczki na podatek dochodowy

od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie zdrowotne i należności alimentacyjne

na zasadach przewidzianych w Kodeksie pracy do potrącenia tych należności z wynagrodzenia za pracę.

1.

Do dnia 31 marca 2002 r. utrzymuje się dotychczasowe struktury organizacyjne i zasady

funkcjonowania Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, z tym że przewidziane

dla Prezesa Krajowego Urzędu Pracy i Rady Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

kompetencje w tym zakresie przechodzą na ministra właściwego do spraw pracy.

2.

Do dnia 31 marca 2002 r. pracownicy Krajowego Urzędu Pracy i główny księgowy Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych realizujący zadania na rzecz Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych oraz kierownicy i pracownicy Biur Terenowych Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych wykonują wszelkie czynności na rzecz Funduszu na podstawie

dotychczasowych pełnomocnictw, o ile nie są sprzeczne z ustawą, o której mowa w art.

2.

3.

Z dniem 1 kwietnia 2002 r. kierownicy i pracownicy dotychczasowych Biur Terenowych

Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych stają się odpowiednio kierownikami

lub pracownikami Biur Terenowych Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

4.

Stosunki pracy z kierownikami i pracownikami, o których mowa w ust. 3, wygasają z

dniem 30 czerwca 2002 r., jeżeli przed dniem 31 maja 2002 r. nie zostaną im zaproponowane

nowe warunki pracy lub płacy na dalszy okres albo w razie ich nieprzyjęcia do dnia

15 czerwca 2002 r.

5.

Pracodawca obowiązany jest powiadomić na piśmie kierownika i pracownika odpowiednio

o terminie wygaśnięcia stosunku pracy albo o skutkach nieprzyjęcia nowych warunków

pracy lub płacy.

6.

Wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy przez pracodawcę może nastąpić za wypowiedzeniem.

7.

W przypadku wygaśnięcia stosunku pracy, o którym mowa w ust. 4, lub wypowiedzenia,

o którym mowa w ust. 6, kierownikom i pracownikom przysługuje odprawa, o której mowa

w art. 8 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z

pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych

ustaw (Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19, Nr 10, poz. 59 i Nr 51, poz. 298, z 1991 r.

Nr 83, poz. 372, Nr 106, poz. 457 i Nr 113, poz. 491, z 1992 r. Nr 21, poz. 84, z

1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1996 r. Nr 24, poz. 110 oraz z 2000 r. Nr 12, poz. 136).

8.

Do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, o której

mowa w art. 2, stosuje się przepisy tej ustawy.

1.

Wypłata świadczeń pracowniczych ze środków Funduszu powoduje z mocy prawa przejście

na Fundusz roszczenia wobec pracodawcy lub masy upadłości o zwrot wypłaconych świadczeń.

2.

Przy dochodzeniu zwrotu wypłaconych świadczeń roszczenia Funduszu korzystają z takiej

samej ochrony prawnej, jaką odrębne przepisy przewidują dla należności za pracę.

3

Fundusz może określić warunki zwrotu wypłaconych świadczeń, a także odstąpić w całości

lub w części od dochodzenia zwrotu wypłaconych świadczeń, jeżeli ich zwrot w całości

lub w znacznej części jest niemożliwy lub jest związany z poniesieniem kosztów znacznie

przewyższających wysokość dochodzonej kwoty.

Minister właściwy do spraw pracy, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wzór wykazów i wniosków, o których

mowa w art. 7 ust. 1, 1a i 3, oraz tryb ich składania, a także przekazywania środków

z Funduszu i dokonywania wypłat świadczeń.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem

1)

art. 3 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2002 r.,

2)

art. 3 pkt 18, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2002 r.,

3)

art. 3 pkt 20, który wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2002 r.,

4)

art. 6, który wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 2001 r.

1.

Tworzy się Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

2.

Fundusz posiada osobowość prawną i jest państwowym funduszem celowym.

3.

Dysponentem Funduszu jest minister właściwy do spraw pracy.

4.

Zadania określone w ustawie realizuje minister właściwy do spraw pracy przy pomocy

Krajowego Biura Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Biur Terenowych

Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

5.

Krajowym Biurem Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych kieruje dyrektor powoływany

i odwoływany przez dysponenta Funduszu, a Biurami Terenowymi Funduszu kierują kierownicy

powoływani i odwoływani przez dyrektora Krajowego Biura Funduszu. Dyrektor wykonuje

za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników

Funduszu.

6.

Koszty obsługi Funduszu, ponoszone przez Biura, o których mowa w ust. 5, obciążają

ten Fundusz.

7.

Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, organizację, szczegółowe

zasady i zakres działania Biur, o których mowa w ust. 4.

Dochodami Funduszu są

1)

składki płacone przez pracodawców,

2

zwroty sum wypłaconych tytułem świadczeń pracowniczych oraz ich równowartość w nieruchomościach

i związanych z nimi prawach przejętych przez Fundusz za niespłacone w terminie wierzytelności

Funduszu z tytułu wypłaconych świadczeń oraz ustanowionych zabezpieczeń,

2a

dodatnia różnica wartości ze sprzedaży nieruchomości i praw z nią związanych i jej

równowartości, o której mowa w pkt 2,

3)

odsetki od lokat nadwyżek finansowych Funduszu,

4)

zapisy i darowizny,

5)

dobrowolne wpłaty pracodawców,

6)

inne przychody określone w odrębnych przepisach.

1

Środki Funduszu przeznacza się na finansowanie świadczeń, o których mowa w art. 6,

oraz na pokrycie kosztów, o których mowa w art. 12 ust. 6.

2.

Nadwyżki bilansowe środków Funduszu mogą być lokowane wyłącznie

1)

w bankach państwowych,

2)

w bonach skarbowych i obligacjach emitowanych lub gwarantowanych przez Skarb Państwa

lub Narodowy Bank Polski.

Naczelna Rada Zatrudnienia, powołana na podstawie przepisów o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu

bezrobociu, opiniuje plany finansowe Funduszu oraz roczne sprawozdania z jego działalności.

(skreślony).

1.

Obowiązek opłacania składki na Fundusz obciąża pracodawców objętych działaniem ustawy.

2.

Składka na Fundusz obciąża koszty działalności pracodawców.

3

Pracodawca niewypłacalny w rozumieniu art. 3 ust. 1, a także zakłady pracy chronionej

lub zakłady aktywności zawodowej określone w odrębnych przepisach - nie mają obowiązku

opłacania składki na Fundusz.

1

Składki na Fundusz ustala się od wypłat stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia

emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy

o systemie ubezpieczeń społecznych.

2

Wysokość składki na Fundusz określa ustawa budżetowa.

3

Do czasu określenia wysokości składki przez ustawę budżetową, stosuje się składkę

w wysokości ustalonej na rok poprzedni. Po ustaleniu wysokości składki przez ustawę

budżetową, płatnicy składki dokonują korekty wysokości wpłat od początku roku budżetowego

w pierwszym miesiącu następującym po miesiącu, w którym została ogłoszona ustawa budżetowa.

(skreślony).

1.

Poboru składek na Fundusz dokonuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych w okresach miesięcznych,

łącznie ze składkami na ubezpieczenie społeczne, a kwoty pobrane tytułem składek przekazuje

Funduszowi w terminie do 15 dnia następnego miesiąca.

2.

W zakresie poboru składek na Fundusz, egzekucji tych składek, wymierzania odsetek

za zwłokę oraz dodatkowej opłaty i grzywny z tytułu nieopłacenia składek w terminie

stosuje się przepisy dotyczące składek na ubezpieczenie społeczne.

3

Koszty poboru składek na Fundusz obciążają Fundusz i są zwracane Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych w wysokości 0,5% przypisu składek na Fundusz.

4

W przypadku nieprzekazania w terminach, o których mowa w ust. 1, składek na rachunek

bankowy Funduszu od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych należne są odsetki ustawowe.

W rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 października 1934 r. - Prawo

upadłościowe (Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512) wprowadza się następujące zmiany

1)

skreśla się art. 45;

2)

w art. 131 po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

«

§ 1a.

O nieudzieleniu zezwolenia przez radę wierzycieli na dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa

syndyk niezwłocznie zawiadamia kierownika wojewódzkiego urzędu pracy właściwego ze

względu na siedzibę przedsiębiorstwa, który, w terminie 14 dni od daty otrzymania

zawiadomienia, może zgłosić sądowi umotywowany sprzeciw. Do czasu rozstrzygnięcia

sprzeciwu syndyk jest obowiązany nadal prowadzić przedsiębiorstwo.

»

;

3)

w art. 204 w § 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

«

1)

koszty postępowania upadłościowego oraz koszty postępowania układowego poprzedzającego

ogłoszenie upadłości; wydatki połączone z zarządem i likwidacją masy upadłości, nie

wyłączając podatków i innych danin publicznych; należności za pracę i renty z tytułu

odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci; wsparcie

dla upadłego i jego rodziny oraz ciążące na nim należności alimentacyjne, jak również

koszty ostatniej choroby i zwykłego pogrzebu upadłego;».

”

(pominięty).

(skreślony).

W ustawie z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19, Nr 10, poz. 59 i Nr 51, poz. 298, z 1991 r. Nr 83,

poz. 372, Nr 106, poz. 457 i Nr 113, poz. 491 oraz z 1992 r. Nr 21, poz. 84) skreśla

się art. 15.

(pominięty).

(skreślony).

Po rocznym okresie obowiązywania ustawy Minister Pracy i Polityki Socjalnej przedstawi

Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej informację o działalności Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych.

(pominięty).

Przepisy ustawy stosuje się do świadczeń pracowniczych określonych w art. 6, do których

uprawnienie powstało po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

(pominięty).

(skreślony).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z tym że

1)

art. 6 ust. 7 wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 września 1997 r.,

2)

art. 21 wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.,

3)

art. 31 ust. 1 pkt 2 oraz art. 59 wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem

1)

art. 24-31, 33, 73 ust. 2, art. 74 ust. 1 i 5, art. 75 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 2, 9

i 10 oraz ust. 3, art. 109, 117 ust. 2-4, art. 119 i 120, które wchodzą w życie po

upływie 14 dni od dnia ogłoszenia,

2)

art. 108, który wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 1998 r.,

3)

art. 39 ust. 1-4, który wchodzi w życie z dniem 1 października 1999 r.,

4)

art. 15 ust. 2, art. 22 ust. 1 pkt 4 i ust. 2, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2000 r.,

5)

art. 22 ust. 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 26, art. 128 pkt

2, art. 139 pkt 1 i 10, art. 145 ust. 2 i 4, art. 146 ust. 2 i 4 oraz art. 147 ust.

2 i 3, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, i art. 34 pkt 1, art. 36 pkt 23,

art. 48 pkt 1 i 3, art. 84, art. 97 pkt 1-3, 5-10 i 12-36 oraz art. 139 pkt 9 lit.

a), które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2000 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1999 r., z wyjątkiem art. 167 i 168, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.